Geile donders

Ze hebben het altijd wel over konijnen enzo, maar merels zijn ook een stel geile donders hoor!

Wij hebben hier in de schuur een merelnest en eigenlijk dankzij mijn barmhartigheid istie daar. Ik ontdekte dat nest tijdens de tuinverbouwing toen ik de ladder nodig had om op hoogte te werken. Die ladder hangt aan de muur en tja, die is nou eenmaal wat langer dan een keukentrapje. Moeder merel zat daar heerlijk voor zich uit te staren en ik kon het niet over mijn harde hart krijgen om die hele handel weg te mieteren. Tedere man als ik ben.
Inmiddels hebben we vader en moeder merel omgedoopt tot Mireille en Mario Erel. En ze geven inmiddels geen fuk als ik in de schuur bezig ben. Maar ik dwaal af.

Laatst kregen ze 3 babymereltjes, Monica, Martin en Manfred. En omdat ik de tuin compleet had omgeploegd had Mario de tijd van zijn leven om dikke vadsige meikeverlarven te snaaien. Het duurde dan ook niet lang tot Monica, Martin en Manfred de wijde wereld introkken. Mooi, dacht ik, nu kan ik eindelijk weer m’n ladder gebruiken. Maar nee! Geile Mario klom weer op hitsige Mireille en ja hoor, wéér 3 babietjes. Drie meisjes – Manuela, Margriet en Monica. Zucht, stelletje seksverslaafden.
Omdat de tuin klaar en prachtig betegeld is moeten Mireille en vooral Mario verderop het kroostvoedsel halen. En dat betekent dat ze nu met 1237544 km/u de schuur in en uit vliegen. Een wonder dat ze nog niet op iemand gecrasht zijn. Ben benieuwd hoe dat zaterdag bij HET tuinfeest der tuinfeesten zal gaan.

Maar goed, ik mag hopen dat ze hierna uitgefukt zijn want de volgende klus staat voor de deur. En daar heb ik toch ècht mijn ladder bij nodig.

Action man

Hoe langer ik inmiddels bij mijn mujer bonita ben, hoe meer ik een Action man word. Haha, wie had dat ooit gedacht? Ik, man der mannen! 😎
Nee, ik bedoel niet SuperAnus of desnoods Leesbrilman, die tijd is geweest. Nee tssssssss, echt niet! De pakken hangen nog steeds gebruiksklaar in de kast mocht de nood aan de man komen hoor! En ik kan nog steeds binnen een fractie van een oogwenk transformeren naar een slecht kont moederneuker.
Maar daar gaat dees anekdoot niet over.

Dit gaat over de Action. Die pauperwinkel.
Er is een tijd geweest dat ik daar nog niet in rigor mortis-staat gevonden wilde worden. Laat staan daar naar binnen gaan. Ik zou ook niet weten welke goedkope troep ik toentertijd nodig zou hebben. En ik had steeds die ene grap in m’n hoofd; De Action in Huppeldepup is volledig afgefikt, de schade is 59 euro.

Maar beste lezer, hoe anders is dat nu?
Ik geloof dat ik eind 2022 voor de allereerste keer ooit die winkel binnen ben gegaan en dat was onder lichte dwang van mujer (als ik me niet vergis hebben we dat moment zelfs fotografisch vastgelegd). Schijnt dat de Action namelijk één van de favoriete winkels van mujer is. Naast Zara, H&M, C&A, Primark, De Bijenkorf, Douglas, Jeans centre, Miss Etam, Harrods, New Yorker, Open32, elke drogisterij, Hunkemöller en Livera dat is.

En eerlijk? Ik vind het een fantastische winkel. Weet ik veel wat voor cheap ass troep we daar al niet gekocht hebben. Met als hoogtepunt een solar palmboom en een solar fontein voor in de tuin. Met kleurtjes! Perfect! Fantastisch! Geweldig! Heb zelden strakkere nipples van troep gehad!
En wat maakt het nou uit dat ik daar tussen plebs, anderstaligen en tattoosloebers rondhobbel? Ik heb heb goedkope zooi nodig en dat haal ik daar. Punt. Prachtconcept, dat Action.
Nu hoop ik alleen niet dat na dees anekdoot iedereen ineens naar die winkel gaat.

Ándale! ¡Ándale! ¡Arriba! ¡Arriba! Viva la Revolución!

Het komt wel heul dichtbij nu!

In mijn gloriejaren ben ook ik in Venezuela geweest. Isla Margarita om precies te zijn. Het was voor vakantie en gelijk ook mijn beste vakantie ooit. Het was mijn eerste keer in een passagiersvliegtuig en dan ook nog eens naar de andere kant van de wereld. Wat me is bijgebleven is dat de mensen daar zo vriendelijk en nederig waren, dat alles daar spotgoedkoop was en dat Latina vrouwen prachtige vrouwen zijn.
Ik heb het nu over halverwege de jaren 90 en ik had die ervaring veilig weggestopt in het herinneringshokje ‘mooie momenten van vroeger’.

Tegenwoordig zit ik weer middenin het Latijns-Amerika verhaal en dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn eigen Latina hier thuis.
Gisteren kwam ze blij lachend van bed af. Ze komt natuurlijk wel vaker blij lachend van bed maar dat heeft dan andere oorzaken (oink oink), deze keer was het meer opgelucht blij lachend. Ze heeft me vanzelfsprekend vaak verteld over de situatie, de armoedige situatie, in haar geboorteland. Hoe de bevolking onderdrukt wordt, hoe afhankelijk de bevolking is van overzees geld, hoe vrij reizen voor de bevolking verboden is, hoe tegenstanders van het regime verdwijnen of vermoord worden, hoe de schappen in de supermarkten soms wekenlang leeg zijn, hoe de infrastructuur op instorten staat, dat het sociale stelsel volledig is verdwenen, hoe hooggeplaatsten zich verrijken enzovoorts.

Hetzelfde geldt voor Venezuela, pakweg de afgelopen 25 jaar. Maduro regeerde daar met harde dictatoriale hand, pleegde fraude tijdens de verkiezingen van 2024 en zit tot in zijn nekharen in de drugshandel.
En dan was er dus gisteren eindelijk iemand die het lef had deze man uit zijn functie te zetten, mee te nemen naar de USA en hem daar te berechten voor zijn misdaden. Dus niet laf af te knallen zoals vorige presidenten deden bij interventies in andere landen, maar hem een eerlijk proces gunnen.

Beste lezer, we mogen alleen maar hopen dat Trump doorpakt en ook Cuba bevrijdt van het misdadige regime. POWER TO THE PEOPLE!

Hoe nu verder?

Toen ik haar 1203 dagen geleden bij onze eerste ontmoeting vertelde dat ik een uitstekende klusser ben overdreef ik ietsjes. Maar goed, ik had bijna 11 jaar gewacht op een vrouw als zij dus ik vond een beetje overdrijven op zo’n avond wel gerechtvaardigd. En ze trapte er met beide benen in dus missie geslaagd, dat zeg ik! (ik vertelde haar ook over mijn fantastische humor en daar was niets overdreven aan. Dat kan haar trouwens ook over de streep hebben getrokken hoor. Hmm, aandachtspuntje.)

Mijn vader was een uitstekende klusser, hij kon alles. Timmerwerk, (ver)bouwwerk, boorwerk, schilderwerk, elektrawerk, hij draaide zijn hand nergens voor om. En alles uit zijn hoofd hè! Ik hielp hem regelmatig, of eigenlijk keek ik hoe hij het allemaal deed, en laten we het erop houden dat ik tegenwoordig 73% van zijn kunnen onder de knie heb. Ik heb daarom mezelf hier in huis de naam Klanus gegeven (klus Anus). Als ze weer eens een klusje in haar hoofd heeft en ze in drievoud bij mij de aanvraag heeft gedaan kruip ik met alle liefde in de rol van Klanus en ga aan de slag. Plannen maken, tekeningen maken, kosten berekenen, materialen bestellen, materialen halen, werkruimte creëren, juiste kluskleding uitkiezen en uiteindelijk natuurlijk de uitvoering. Heerlijk mannelijk voel ik me dan.

Maar goed beste lezer, de borstel (titel, tiet = borst : titel = borstel. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!) van dees anekdoot verklapt het al, hoe nu verder? Want ik ben klaar hier in huis. De woonkamer, de bar, de gang, de slaapkamers, de kleedkamer, de badkamer (oh nee, plafond moet nog) de zolderkamer, de wasruimte, de voortuin, de schuur, het rookhok, de opslag, alles is inmiddels geKlanust. En val ik dus nu in een somber zwart gat. Ik heb niks meer te doen……………
Nou ja, in elk geval tot het voorjaar. Want het terras in de achtertuin moet nog uitgebreid worden. Maar dat laat ik over aan What the vakman (What the fuck man, maar hij is een vakman en je spreekt het bijna hetzelfde uit. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!).

Nu maar eens uitvissen waar ik vrouwlief de komende tijd tevreden mee kan houden.

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)