Sport – Dick Teder

Moedig maar droevig besluit

Op 18 oktober 1986 schreef journalist Henk Hielkema in het Nieuwsblad van het Noorden een enigszins ‘boos’ artikel over jeugdspelers die op jonge leeftijd stoppen met voetballen. EN HIJ BEGON DAT ARTIKEL MET MIJ! WHOOHOO, I MADE IT TO THE PAPERS! \😁/
Henk was namelijk niet alleen journalist bij het Nieuwsblad van het Noorden, hij was ook bestuurslid bij mijn voetbalclub, hij was van de joehoe-kant èn hij was mijn keepertrainer. Elke woensdagavond dwong hij mij op het trainingsveld om tot het uiterste te gaan. “Als je deze pakt, krijg je een colaatje.” 😃
De reden voor mijn stoppen met keepen was niet, zoals hij schreef, dat ik op vechtsport wilde hoor, de werkelijke reden was dat ik er helemaal klaar mee was. Klaar met 6 dagen in de week met keepen bezig zijn en klaar met al die schaafplekken, blauwe plekken en pijntjes. Klaar met geen spijkerbroek aan kunnen hebben. Klaar met al die kneuzingen en breuken. Volgens mij was ik dat seizoen ook nog gedegradeerd tot 2e keeper en ja, ik was 15 en ontdekte andere leuke dingen in het leven.

In navolging van mij heeft ook 15-jarige zeun besloten te stoppen met voetballen. Na dit seizoen hangt ook hij zijn keepershandschoenen aan de wilgen. En ook hij is klaar met al die schaafplekken, blauwe plekken en pijntjes (ik had trouwens op die leeftijd al 5x mijn sleutelbeen gebroken 🥴). Ik geloof dat een liesblessure, die hem een tijdje aan de kant hield, de doorslag heeft gegeven.
Ik vind het ontzettend jammer want hij is een uitstekende keeper, beter dan ik ooit was. En ik was erg benieuwd waar precies zijn lat (ha!) zou liggen. Maar ik begrijp zijn besluit wel. Op een gegeven moment in je leven moet je keuzes gaan maken en ik ben ervan overtuigd dat hij de komende tijd andere leuke dingen gaat ontdekken.

Supporters…….zucht

Laat ik voorop stellen dat ik de JC onder de voetbalkijkers ben. JC = Johan Cruijff, Jezus Christus of desnoods Jean Croissant, dit mag je zelf kiezen, wat voor jou, beste lezer, het prettigst leest. Dat heb ik hier al vaker geschreven dus dit moet voor jou, beste lezer, niet als een verrassing komen.

Ik kijk alle voetbal dat op tv te zien is. Of alle? Dat is ook wat overdreven. Of wat overdreven? Eigenlijk kijk ik alleen maar voetbal als ik er de tijd voor heb en als er verder niets op tv te gluren is en als er een topclub speelt (FC Groningen, Ajax of Barcelona). De rest boeit me niet zo heul veul. Ja, Oranje! Dat kijk ik altijd, want nationaal belang.
En ik kijk ook analytisch, als een coach. Dus 5 of 6 stappen vooruit. Ik zie zum bleistift al seconden eerder dat het buitenspel is dan de grensrechter. Maar dat kan trouwens ook met de tegenwoordige VAR te maken hebben, bedenk ik me nu…….

Maar beste lezer, de lol van het voetbalkijken wordt mij beetje bij beetje en langzaam afgenomen. En waarom? Supporters! Jongens, wat word ik moe van supporters. Zal het uitleggen.

Beste irritante schijtlui van ESPN en Ziggo, waarom moet om de haverklap een shot van supporters in beeld? Ik wil voetbal zien, niet een stel debielen op de tribune. Wat dat zijn het allemaal! Nou ja, 90% dan. Ik ken toevallig een stel fanatieke supporters van een niet nader te noemen groen-witte club uit het noorden van Nederland en dat zijn geen debielen, kan ik melden.
Wat is het nut van secondenlang supporters in beeld brengen, vraag ik me af? En dan vaak ook als het spel bezig is. Welke droeftoeter verzint dat?
Kijk, als het nou volborstige bikinibabes zijn, zou ik er nog wel begrip voor kunnen opbrengen, denk ik. Er zitten veel soorten volk op tribunes, maar bikinibabes zie ik nooit. Het zijn altijd lelijke, schreeuwende fanatiekelingen die secondenlang vol in beeld komen.
Laat die lui lekker fanatiek zijn, irritante schijtlui van ESPN en Ziggo. Laat ze lekker van hun wedstrijdje genieten zonder ze in beeld te brengen.

Richt gewoon die 56343 camera’s op het veld zodat fanatieke voetbalkijkers zoals ik niets van de wedstrijd missen.
Oja, en ontwikkel eens iets dat een verslaggever optioneel te horen is. Dat je het geluid van zo’n zwamlul met een druk op de knop uit kan zetten. Want die lui zijn me ook een ergernis!

Complotten

Complottheorieën schijnen tegenwoordig nogal een dingetje te zijn. Of dingetje? Een groot ding, dunkt me. Men slaat elkaar nog net niet de hersens in, lijkt het wel. Of in het mildste geval ontvrienden mensen elkander. Maar wat is dan precies een complottheorie? En wie bepaalt dat iets een complottheorie is? De wetenschap? Geleerden? Politici? Jij, beste lezer?
Ik vind het eigenlijk allemaal meer een mening dingetje hoor. Ik geloof dat……….. Ik denk dat……………Ik vind dat………… Dat moet kunnen, toch? En wat ik hierboven al schreef, sommige luitjes gaan helemaal over de pis als je een ander beeld van een ‘complottheorie’ hebt dan zij. Dat vind ik dan weer apart. Chill your tits gewoon even zeg, denk ik dan. Live and let live.

Ik zal hier ’s even wat zaken optypen waarvan ik denk -IK DENK!- nou, dat snijdt best wel hout eigenlijk. En ben je het er niet mee eens, dan ~~mag je me de hersens inslaan me ontvrienden~~ vind ik het ook prima, even goede vrienden.
(ik ga ze trouwens niet allemaal verklaren, uitleggen en duiden hoor, hier moet je het mee doen)

Is JFK vermoord door Oswald? Nee, door CIA/Mossad.

Is Paul McCartney verongelukt en vervangen door een dubbelganger?
Nee. Paul is Paul McCartnie.

Is er in 1969 een maanlanding geweest? Nee, we zijn in de zeik
genomen door NASA/ USA.

Is Jim Morrison gestorven aan een hartaanval? Nee, hij is vermoord door zijn vriendin Pamela Courson.

Leeft Elvis nog? Ja, hij heeft zijn dood in scène gezet. Hij heet nu Bob Joyce en hij dominee‘d.

Leeft Michael Jackson nog? Ja, hij heeft zijn dood in scène gezet. Zijn
huidige naam of verblijfplaats is zelfs mij niet duidelijk.

Is er sprake van opwarming van de Aarde? Nee, het klimaat schuift op van zuid naar noord.

Is de Aarde plat? Nee, onze globe is rond.

Bestaan chemtrails? Ja, om in droge gebieden neerslag en in natte
gebieden droogte te veroorzaken, niet om mooi weer te beïnvloeden.

Bestaat ‘Deep state’? Ja, zij zijn verantwoordelijk voor veel (alle?) ellende in de wereld en ze houden heul veul, maar echt HEUL
VEUL mensen (o.a. politici) aan de tiet.

Was Covid een hoax? Ja, was een (pittige) vorm van griep.

Worden Romeo’s ingezet bij (rechtse) demonstraties? Ja, om de boel op te stoken.

En tenslotte en vanzelfsprekend de meest in het oog springende;
Zijn we genaaid door de FIFA? JA!
In 1974, in 1978, in 1994, in 1998, in 2010 en in 2022.

En zo, beste lezer, zullen er wel meer zaken zijn die discutabel zijn maar waar ik nu niet op kan komen. Plemp ze gerust in de comments, vergeet niet dees anekdoot te liken en subscribe to mijn kanaal.
Goh, dat heb ik altijd al eens willen schrijven!

Voetsporen

Op mijn 14e werd ik kampioen, oudste werd op zijn 14e kampioen en afgelopen zaterdag werd jongste zoon ook kampioen op zijn 14e. Ik vind dat een prachtige statistiek.

Zeun besloot aan het einde van het vorige seizoen om in te gaan op de uitnodiging om een stap hoger te gaan spelen. Ik vond dat een verstandige keuze en naar nu blijkt was dat het ook. Hij speelt nu in de onder 15-2 in de 1e klasse. En na de winterstop gaan ze naar de hoofdklasse. Zijn vorige team degradeerde naar de 4e klasse……………… ik rust mijn casus.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat meneertje bij elk voetbalmoment dat wij met ons drietjes hadden wel een keer in janken uitbarstte omdat iets niet lukte of omdat iets niet eerlijk was of gewoon omdat hij moe was. En ik twijfelde toen sterk aan zijn voetbalmotivatie in vergelijking met zijn broer. Maar gelukkig heeft hij toch doorgezet en koos hij zelfs voor het nobele keepersvak. En ook dat verbaasde mij want zijn pijngrens lag in die tijd nou ook niet zo heul erg hoog.
In één van zijn eerste wedstrijden als keeper, denk dat hij een jaar of 10 was, kreeg hij een hard schot tegen zijn lichaam en de bal vloog over het doel. Ik zag dat hij in huilen uit wilde barsten maar het publiek, zelfs van de tegenstander, klapte en juichte voor deze redding. En hij hield zich groot. 😁 Zou dat de ommekeer zijn geweest?

Tegenwoordig gooit hij zijn hele hebben en houwen in de strijd, is van angst niets meer te zien en eerlijk is eerlijk, hij is een hele aardige allround keeper. En dat zeg ik als iemand die er verstand van heeft. (Ik vind zum bleistift de 41 jarige Pasveer veruit de beste keeper van Nederland en hij moet in Oranje. Punt.)

Zaterdag was een gelijkspel voldoende om kampioen te worden. Tegen een team van een paar dorpen verderop. De wedstrijd ging gelijk op en je kon merken dat er spanning op stond. Wellicht bij ons meer dan bij de tegenstander.
Halverwege de eerste helft liep hun spits op Zeun af, met een verdediger in zijn nek. En daar maakte Zeun een klein foutje. Regel 8 in het boek ‘Keepen volgens Manus’ is dat als er iemand met een aanvaller meeloopt, dan kom je niet uit. Zeun deed het toch, twijfelde en voor hij kon corrigeren, schoot de spits de bal met een boogje over hem heen. Mooie goal, 1-0 achter. Verder was hij foutloos en een rustpunt achter de laatste linie.

Na de pauze werd een het een ouderwetse Engelse wedstrijd. Hoog tempo, spanning door de aderen gieren en kansen over en weer. Een schot in de verre hoek tikte Zeun met een geweldige reflexredding net naast en even later schoot onze linkeraanvaller een afgeslagen corner in de korte hoek binnen. 1-1!
Hierna haalde de tegenstander alles uit de kast om de winnende te scoren, kregen ze de ene (raadselachtige) vrije trap na de andere, maar het team en Zeun hielden stand. In de allerlaatste halve minuut kregen ze wederom een discutabele vrije trap op de 16 meter. Met zelfs hun keeper in ons zestienmetergebied was de spanning niet te harden. Ja, dat is voor de overige toeschouwers hoor, ik stond gewoon relaxed aan m’n sigaartje te lurken.
Ook deze bal hield Zeun tegen (zie filmpje, als die het doet? Dat weet ik nooit met dat WordPress) en de ontlading was daar toen de scheids eindelijk voor het laatst floot. Ik genoot ervan.

Ben benieuwd hoe ze het na de winterstop in de Hoofdklasse gaan doen.
En ik ben ook zeker benieuwd wanneer Zeun op de radar van scouts komt. Want ik vind hem een groot keepertalent en eerlijk is eerlijk, ik heb er verstand van.

SuperMan(us)

Mijn leven met een Latina is nooit saai. Goed, we liggen wel eens heel saai uitgeteld op de bank, maar dan luisteren we meestal muziek en ~~onderwijs~~ verveel ik haar met mijn muziekweetjes.
En soms kijken we heel saai een film. Maar daarin verschillen we ook met grote regelmaat van smaak. Als ik een film hilarisch vind, vindt zij ‘m alles behalve lollig, en als zij een film leuk vind, gaap ik me een slag in de rondte. En speelt er een thriller die we beiden interessant vinden, ziet ze de helft niet omdat ze tijdens spannende momenten een kussen voor haar ogen doet.

Wat ik dan wel weer lollig vind om te doen bij film kijken, is haar op de kast jagen. Wat ~~niet veel mensen weten~~ algemeen bekend is, is dat Latina vrouwen nogal temperamentvol en jaloers zijn. En dan moet je bij mijn Latina in de overtreffende trap en keer 300 denken. Ik zeg dan ook regelmatig als bijvoorbeeld Salma Hayek in beeld komt; “Zo, mooie vrouw zeg! – Zo, goeie tetten hoor! – Zo, mooi lijf heeft zij. – Cool haar!” Haar standaardreactie is dan “Dan ga je toch lekker met haar samenwonen!” Nu vind ik dat een beetje kansloze reactie, want ik weet niet eens waar Salma woont en volgens mij is zij ook gewoon getrouwd. En ook al zou ik wel haar adres in de USA hebben, het is niet handig om dagelijks zover naar m’n werk te moeten rijden. Dus.
Maar haar andere standaardreactie is met voorwerpen gooien. Kussens, sokken, sloffen, schoenen, laarzen, wijnflessen, bloempotten, pannen, borden, kopjes, wasmanden, laptops, eettafelstoelen, tuingereedschap, complete tuinsets en wat niet al vliegen dan mijn kant op. En wat is het dan handig dat ik vroeger keeper ben geweest, alles klemvast! Soms zelfs met een showduik.

Hoe anders reageer ik op dit soort situaties? Zij roept ook wel eens dat ze iemand een mooie man vindt. Of dattie een mooi lichaam heeft. Of dat hij een stoere uitstraling heeft. Ik vind dat allemaal prima en ga verder met waar ik op dat moment mee bezig ben.
Maar beste lezer, zelfs ik heb grenzen. Als je een dik kwartier lang kwijlend en hunkerend naar Tiktoks van Henry Cavill kijkt, ben ik toch best wel een beetje op mijn geslachtsunit getrapt. Dat durf ik heus wel te vertellen. En dus vond ik het afgelopen freedomfriday (de vrijdag dat het kind voor een weekend naar haar vader gaat) een mooi moment om haar ~~een lesje te leren~~ te verblijden.

Ik printte het gezicht van deze Superman uit en maakte er een masker van. Het Supermanlogo knipte ik ook uit. Kom op zeg, hij Superman, ik SuperManus! Qua lijf en uitstraling schelen we toch niet zo heel veel. Ja, hij heeft een iets steviger kin, maar voor de rest……………………………
Met masker op en logo geplakt op een niet nader te noemen plek op mijn lichaam vleide ik mijzelf in mijn meest erografische pose op de bank, wachtend tot ze weer thuis kwam van het kind wegbrengen.
Nou, ze kwam de woonkamer binnen en wat gebeurde laat zich raden.

Het werd een avond van de slappe lach.

Ass-trainer

Ik heb afgelopen weekend een keer weer de volledige wedstrijden van Ajax en FC Groningen bekeken. Doe dat volledige competitiewedstrijden kijken niet meer zoveel want boeit me niet zoveel en ook heb ik meestens wel andere/betere/fijnere/erotischere (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen te doen, maar ik was bij moeke en zij heeft alle voetbalkanalen die je maar kunt bedenken dus maakte ik van die gelegenheid gebruik. Zou ook best wel een beetje kinky zijn als ik bij moeke erotische dingen zou doen, bedenk ik me nu.

Ik ga het maar niet hebben over het bedroevende technische niveau van sommige goedbetaalde profvoetballers van beide teams, daar zijn we het wel over eens, lijkt me. Ik bedoel, als een bal onder controle krijgen of een bal over 10 meter (op het juiste been) aanspelen al moeilijk is, mankeert er iets aan je techniek. Daar kun je op trainen. Nee, dat had je natuurlijk allang onder de knie moeten hebben.
Dat het tactische gedeelte moeilijk voor je is, daar is misschien enigszins begrip voor op te brengen (ik denk zelf een gemis aan voetbalintelligentie, maar wie ben ik?), maar dat kan ook aan de trainer liggen. En daar is het punt waar ik het met dees anekdoot naartoe wil.

In beide wedstrijden (Graafschap- FC Groningen / FC Utrecht – Ajax) heb ik bij de verliezende club nog geen spoortje van systeem kunnen ontdekken. Geen spelopvatting, geen tactisch plan, geen plan A, B of zelfs C.
Het seizoen is inmiddels een maand of 3 onderweg en dan lijkt het me dat het team toch onderhand wel weet hoe er gespeeld moet worden. Hoe de posities bij balbezit/balbezit tegenstander ingevuld moeten worden, hoe er gedekt moet worden bij corners en vrije trappen, hoe de restverdediging eruit moet zien bij een counter, hoe de bezetting voor de goal bij een aanval over links/rechts moet zijn, etc. Nou beste lezer, ik zag het vrijdag bij FC Groningen en zondag bij Ajax niet.
En dan kom ik al gauw uit bij de trainers, Dick Lukkien en Maurice Steijn. Volgens mij zijn zij twee stronteigenwijze kerels.
Zal het uitleggen:
Dick Lukkien heeft Marcel Groninger (https://dickteder.home.blog/2016/06/06/marcel-groninger/) als ass-trainer. Marcel is tactisch zeer sterk. Niet mijn woorden, hoewel ik daar wel van overtuigd ben. Toen onder Ernest Faber de FC ook voor geen meter liep, nam Marcel de tactische training over waarna het wèl ging lopen, aldus spelers en kenners toentertijd.
Maurice Steijn heeft Hedwiges Maduro als ass-trainer. Hedwiges had vorig seizoen dezelfde functie bij Almere en volgens kenners is hij tactisch zeer sterk.

Dus beste lezer, 1 + 1 = 2. In mijn optiek doen Dick en Maurice weinig tot niets met de input van hun ass-trainers, ze gaan maar een beetje hun eigen weg en daarom is het voetbal niet om aan te gluren. Laat staan dat ze er wedstrijden mee winnen.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Work out

Het lijkt wel alsof elke maand dat ik ouder word mijn pens (buik, ronding, unit, geef het een naam) een onsje in omvang toeneemt. Nu is dat natuurlijk niet zomaar een probleem, het is een luxeprobleem. En luxeproblemen heb ik nog nooit serieus genomen dus waarom zou ik dat nu wel doen, niewaar?
Wat wèl een probleem is, is mijn onderrug. De onderrug die die pens van mij nog enigszins op z’n plek houdt. De spieren daarvan zijn uitgerekt, wat eigenlijk wil zeggen dat ze hun langste tijd hebben gehad. Of eigenlijk dat ze aan hun einde zijn. Zie het als elastiek, dat kun je ook maar tot zo ver rekken. En beste lezer, daar moet ik echt wat aan gaan doen wil ik ~~de piem nog steeds zonder~~ ~~spiegel kunnen blijven zien~~ er niet aan onderdoor gaan. Nu heb ik een briljant plan bedacht, maar daar moet ik eerst even een klein voorgeschiedenisje bij verklaren. Lees gerust verder. Of stop hier, ook prima.

Eind vorig jaar hadden de dochter en schoonzoon van onze buren het ambitieuze plan om in april een wereldreis naar het Oosten (en dan niet ‘Poarneem’nland, maar naar China enzo) te maken. Oja, en dat via en Spanje en Italië. Ze hadden een grote Mercedes bus gekocht en deze gingen ze ombouwen tot camper. Prachtidee, mijn steun hadden ze.
Lang verhaal kort, april werd mei, mei werd juni, juni werd juli. En E.L.K.E. dag klokslag 08.40 uur zette schoonzoon de cirkelzaag in de tuin even aan om een houtje te zagen. De rest van de dag niet, maar telkens klokslag 08.40 uur. Zucht.
Nu ben ikzelf, ook in de vakantie, van de redelijk vroegevogelclub dus behalve het kutgeluid had ik er niet zoveel last van, maar ik woon samen met een zeer bedverliefd iemand en voor haar vind ik schoonzoon dus een enorme lul. Maar ook omdat die bus me aardig in de weg ging staan vind ik dochter en schoonzoon een lul.
Nu wil het toeval dat ik vorige week een mahoniehouten bed uit elkaar gedemonteerd heb en deze ligt in de tuin te wachten tot ik eraan toe kom om deze tot draagbare en vervoerbare stukken te zagen. Omdat de buren vroege slapers zijn, leek het mij dan wel een aardige repercussie om elke avond klokslag 22.40 uur mijn decoupeerzaag in de tuin even aan het werk te zetten. Dont’t fuck with The Anus of with the wife’s Anus! Dat zeg ik! 😈

Tot zover het kleine voorgeschiedenisje, dan nu mijn briljante plan.
Ze zijn vertrokken! Tenminste, de bus staat al 2 dagen niet meer voor de deur. Zucht, daar gaat m’n wraakactie. Bummer.
Maar ik zou ik niet zijn als ik op zo’n moment niet direct schakel en van de nood een deugd maak. Herinner je het eerste couplet over mijn pens en de rugspieren nog? Nou, ik ga dat mahoniehouten bed dus gewoon even in draagbare en vervoerbare stukken hakken. Hakken ja. Niet zagen, maar hakken. Met een bijl. In blote tors. In spijkerbroek. In de tuin. Binnenkort. Als het mooi weer is. Ooit.
Nou, als ik daar geen stevige rugspieren en een strakke buik van krijg!

En mocht ook dat niet werken, dan wil ik deze jas 👇🏼 op mijn verjaardag.

Ps. De man op de bovenste foto ben ik niet. Ik heb namelijk niet zo’n plopnavel.

Long story

Dit is een zelfgemaakt plaatje van mijn boventorso, de röntgen versie. Om het iets beter en overzichtelijker te verduidelijken moet je bovenaan het plaatje mijn hoofd en onderaan mijn piemol beelddenken. Maar die pastten er niet op, dus moet je het hier maar even mee doen. Het gaat op dees jolijstsijt ook om de anekdoten en niet om de plaatjes immers. (hoewel er wel pareltjes tussen zitten hoor!)

Je ziet dat ik net als Huub van der Lubbe een groot hart heb en voor dat hart herken je ongetwijfeld mijn twee longen (de rechterlong voor de kijker links en de linkerlong rechts). Niks mis mee, toch? Ja, wat lichte rookschade, maar dat is ook niet zo gek na zoveel jaren nicotine paffen. Ik vind het gewoon fijn om zo nu en dan even aan een sigaartje te lurken. En tegenwoordig heb ik echte Cubaanse 😍! Maar verder zijn longmansen nog mooi groen dus superdupermokergezond.
En ik heb ze toevallig gisteren in de auto nog getest toen ik Bill Withers er met gemak uit Lovely day’de. En vanochtend zong ik ook al moeiteloos ‘Life is a rock’ van Reunión mee (zoek die maar ’s op, dat is me daar een lange adem spraakwaterval!). Dus lekker puh!
We kunnen dus met een aan waarschijnlijk grenzende zekerheid stellen dat ik qua lucht/adem/zuurstof prima in orde steek.

Gek is het dan dat ik van een trap op of aflopen helemaal stuk ga. Vanochtend ook weer. Ik kleedde me op de zolderkamer uit en liep de trap 10 treden af naar de douche. Hijgen mensen, hijgen als een krolse buffel! Ik moest echt even op adem komen voor ik stringmans überhaupt uit kon doen. En na het douchen afdrogen dan! Man, ik moest 3 keer op de wc zitten uitpuffen. Hoezo is afdrogen tegenwoordig zo’n pittige bezigheid?
Snap er geen reet van. Mijn longen zijn dus prima in orde, mijn gewicht is BPM-technisch ook op peil, ik kan uren achter elkaar klussen als een malle en ik verricht minimaal 6 à 7 keer per week een aardige lichaamsintensieve inspanning.

Wellicht dat ik eens weer wat aan m’n conditie moet gaan doen. Want volgens mij zijn longinhoud en conditie twee heel verschillende dingen.
Ik denk zelf dat houthakken mij wel leuk ~~staat~~ lijkt.

Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder ~~leven~~ zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

FIFA = corrupt

In 1974 (West-Duitsland) wonnen we het WK, maar ging West-Duitsland er met de beker vandoor. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 3 jaar en voetbalde nog niet.

In 1978 (Argentinië) wonnen we het WK, maar haalde Argentinië werkelijk alles uit de kast om de beker thuis te houden. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 7 jaar en een keepertje.

In 1982 (Spanje) deden we niet mee en won Paolo Rossi met Italië het WK. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 11 jaar en hield wel eens wat ballen tegen in hele goede teams.

In 1986 (Mexico) deden we niet mee. Argentinië won en Maradona scoorde met zijn hand. En trouwens ook de één na mooiste goal op een eindtoernooi ooit . De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 15 jaar en gestopt met keepen.

In 1990 (Italië) wonnen we het WK, maar ging de KNVB liever in zee met Beenhakker dan met Cruijff en won dus Duitsland. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 19 jaar en was gelegerd in Seedorf.

In 1994 (USA) wonnen we het WK, maar omdat hiha Ed de Goeij een vrije trap van Branco vanaf een meter of 30 liet gaan (ja Feyenoord fans, zelfs Bijlo had die gehad) won uiteindelijk Brazilië. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 23 jaar en had beter in Oranje kunnen keepen.

In 1998 (Frankrijk) wonnen we het WK, maar omdat de (ongetwijfeld omgekochte) scheidsrechter niet floot voor een penalty voor een duw in de rug van Pierre van Hooijdonk in de allerlaatste minuut tegen Brazilië, won Frankrijk. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 27 jaar en ik had tweede keeper achter Sar kunnen zijn. Of andersom natuurlijk.

In 2002 (Japan/Zuid-Korea) deden we niet mee omdat tijdens de kwalificatie de FIFA weigerde een dopingtest bij Ierland uit te voeren. Brazilië werd geen strobreed in de weg gelegd voor hun 5^e wereldtitel. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 31 jaar en ik had wellicht wél de meubelen kunnen redden in die uitwedstrijd tegen de Ieren.

In 2006 (Duitsland) wonnen we het WK, maar een hele zwakke (ongetwijfeld omgekochte) scheids besloot met kaarten te strooien tegen Portugal. Zidane verklote de titel voor Frankrijk door Materazzi van Italië te koppen. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 35 jaar en ik had ook rood gekregen. Ik denk zelfs 2 keer.

In 2010 (Zuid-Afrika) wonnen we het WK, maar keepte Casillas van Spanje overduidelijk met te grote schoenen. Scheidsrechter Howard Webb (ongetwijfeld omgekocht) deed niets. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 39 jaar en had minimaal assistent-bondscoach kunnen zijn.

In 2014 (Brazilië) wonnen we het WK, maar koos bondscoach Louis van Gaal in de halve finale tegen Argentinië ineens voor een behouden tactiek.
Duitsland won weer eens. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 43 jaar en ik had beter bondscoach kunnen zijn.

In 2018 (Rusland) deden we niet mee omdat we 7 goals tekort kwamen tegen Zweden in de kwalificatieronde. Het anti-voetbal van Frankrijk deed zijn intrede en was succesvol. De FIFA zag dat het goed was.
Ik was 47 jaar en ik had het 100% beter gedaan dan bondscoach Dick Advocaat.

In 2022 wonnen we het WK, maar (de entourage van) Lionel Messi is na de verloren wedstrijd tegen Saoedi-Arabië bij die Infantilo van de FIFA thuis geweest en daar is de koop van de wereldtitel gesloten. Tegen Argentinië is daarom op dit WK niet te winnen.
Messi hoopt daarmee de beste voetballer aller tijden Diego Maradona eindelijk af te lossen. De FIFA zag dat het goed was.
Ik ben 51 jaar en zeg alleen maar dat Johan Cruijff de allerbeste voetballer ooit is.

Punt.

Bijna dood ervaring rijker

Ik woon naast een berg (ja, écht!) en om naar het keepen/voetballen van mijn jongens te gaan, moet ik over die berg. Ja, ik kan wel omrijden maar dan moet ik via het poepgat van de provincie Utrecht. En daar werk ik ook al dus diek loel! Is trouwens ook een heul end om.
Maar ik dwaal af.

Ik rijd daar regelmatig dus kun je wel stellen dat ik het daar met m’n ogen dicht kan vinden. Derhalve ragde ik met een gangetje van minimaal 80 die 7% naar beneden. Je kunt sturen of niet, dat zeg ik altijd. En trouwens, een Peugeot heeft de beste wegligging aller tijden. Dus.
Maar beste lezer, wat er daarna gebeurde is me daar toch een story!
(denk je dat dit weer zo’n overdreven anekdoot wordt, stop dan hier met lezen. Wil je weten hoe dit afloopt, lees dan gauw verder!).

Plotsklaps kwam van achter de zonneklep een spin naar beneden gespidermand. Recht voor m’n gezicht bleef ie hangen. En dan niet zo’n gay spinnetje hè, nee, zo’n enorme grote joekel. Zo’n Enormous Giganticus. Zo eentje waar Australische spinnen van in hun web schijten, zeg maar. Had een tattoo op z’n rug van een RIP-graf. Nou zeg! Nooit eerder gezien.

Nu ben ik niet zo schrikkerig aangelegd, maar met bijna 100 van een berg af is het toch even scherp zijn geblazen. Flux opende ik het raam om het monster met een welgemikte bitchslap naar buiten te bonjouren. Maar de plotselinge temperatuurverschillen, de wind en waarschijnlijk eerdere ervaringen deden spinmans doen schrikken en hij dook ineens op mijn keel. Potverdrieduppies, dit kon wel eens heul slecht aflopen, bedacht ik me in een split second. En dan met name voor schrijver dezes. Zul je altijd zien, lig ik gekruld om een boom ergens in het ravijn, waggelt Jan Lul de Spin vrolijk mijn voiture uit. Nou, niet op mijn horloge!

Ik greep het beest met m’n rechterhand beet, maar op de een of andere manier had het zich vastgebeten op mijn prominentia laryngea. GOFFER! Met m’n knieën stuurde ik de bergweg af en met beide handen trok ik het beest van m’n keel af. We raakten in gevecht. Met één van z’n poten gaf hij me een rake uppercut, gevolgd door een rechtse directe met één van z’n andere poten. JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!, gromde ik. Met beide handen kneep ik z’n keel dicht en gaf ik ‘m een kinstoot.
Oh, een groepje wielrenners. Ik zwaaide vriendelijk toen ik ze slalommend passeerde. Ondertussen zette Von Spinhausen z’n tanden in mijn middelvinger. Ik gilde het uit. Oh, een groepje wandelaars. Ik zwaaide vriendelijk met m’n middelvinger. Boze gezichten. Nah!

Ik naderde zeeniveau en dat betekende een scherpe bocht. Hier moest een einde aan komen, redeneerde ik. Had ik niet ooit geleerd dat je niet moet vechten met tegenstanders, maar ze z.s.m. uit moet schakelen? Ik greep de draad waar de klootzak aan bungelde en wikkelde het met de snelheid van het licht om zijn nek. Ook pakte ik ‘m in een nekklem en na een seconde of 47 voelde ik het leven uit zijn leven zakken.
Vlak voor de bocht der bochten mikte ik het kutbeest uit het raam. “Ga iemand anders lastig vallen, ik moet naar m’n jongens!”, kafferde ik hem na. LUL!
Net op tijd kwam ik bij het sportterrein aan en nadat ik met een vochtig McDoekje het dashboard van enkele deciliters bloed had ontdaan, zag ik de aftrap. Tja, timing is my middle name. Altijd al.

En zo zie je, beste lezer, ik ben een bijna dood ervaring rijker.
Gelukkig wel, anders had ik dees anekdoot helegaar niet kunnen typen.

Schelden doet geen pijn

Ik zag een filmpje van Max Verstappen die in een of ander Miamiees honkbalstadion de eerste bal bij een honkbalwedstrijd mocht werpen ofzo. Je kent het wel, pers erbij, gesponsorde kledij aan, erg zucht allemaal. Nu moet hij dat natuurlijk helemaal zelf weten, hij zal er wel 40 miljoen voor hebben gekregen, maar mensen, dat werpje! Mijn dochter van 6 gooit minder gay. Als je geen bal kan gooien, geef dat dan aan en doe het gewoon niet. Je staat voor lul. Die catcher moest 17 stappen naar voren doen om die bal te vangen.
Ik vind dat het publiek hem best had mogen uitfluiten.

Sporters zijn publieke figuren (die meestens (heul) veul geld verdienen) en ik vind dat je hen best mag bejegenen. Tegenwoordig zijn ze wel erg gauw op hun pik danwel tepel getrapt (grappig plaatje hè? Dat zijn lange tepels. Zelf gemaakt).
Oeh, discriminerend. Oeh, beledigend. Oeh, stigmatiserend. Kijk, zolang het geen doodsbedreiging betreft, heb ik er niet zoveel moeite mee. Sterker nog, ik vind het soms zelfs ludiek lollig. “Dries, je moeder heeft een snor”, zongen NEC-supporters in 2000 over AZ’er Dries Boussatta. Ik kan me niet herinneren dat daar toentertijd moeilijk over werd gedaan. En kreeg Menzo geen bananen naar zich toe gegooid? Hij pakte eentje van het veld en vrat ‘m gewoon op.

Waarom wordt over een speler die 90 minuten uitgefloten wordt niet moeilijk gedaan, maar oerwoudgeluiden naar een speler toe zijn dan weer not done. Ja, het is onsmakelijk en eigenlijk best sneu en zegt meer over die roepers, maar kom op zeg, daar moet je toch boven staan als (duurbetaalde) sporter?

Ik heb ook eens zoiets meegemaakt. Nu zouden we dat een jeugdzonde noemen, toen was het alleen maar grappig. Het was bij mijn favoriete basketbalclub Donar ergens in de 90’s. Wij zaten altijd met een groep van 15/20 man/vrouw in de linkerhoek van de houten tribune. De hoek waar Mart Smeets ook altijd kwam staan, maar dat heeft er verder niks mee te maken.
We speelden tegen een ploeg in het wit (weet niet meer wie) en bij die ploeg speelde een vent met een krullende mat en volgens mij een snor. Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat hij een aparte dribbel had. Met zijn rechterhand beroerde hij de bal en zijn linkerhand wapperde wat heen en weer tijdens het lopen.
Ineens riep iemand uit onze groep “JOEHOE” als hij aan de bal was. Wij lachen natuurlijk en al snel namen we dat over. Bij elk balcontact van hem galmde “JOEHOE” uit 15 kelen door de hal. En je raadt het al, de hele tribune (ook die aan de overkant) ging even later los zodra hij aan de bal kwam. Als ik er aan terugdenk schiet ik weer in de slappe lach.
Als ik het me het goed herinner heeft hij zelf om een wissel gevraagd. We wonnen die wedstrijd.
Missie geslaagd.

Geachte KNVB,

Ik vind 11 officiële wedstrijden met Frank meer dan genoeg. 11 Wedstrijden waarin 23 punten zijn gehaald. 23 Punten tegen tegenstanders als Bosnië/Herzegovina, Italië, Polen, Turkije, Letland, Gibraltar, Oekraïne, Oostenrijk, Noord-Macedonië en Tsjechië. Dat zijn 10 verliespunten tegen niet de allerbeste teams van de wereld, dunkt me. Doelsaldo 25-11.
Hij zal zelf ongetwijfeld trots zijn op deze cijfers en eerlijk is eerlijk, elke andere bondscoach zou het voordeel van de twijfel krijgen maar jongens, het voetbal onder Frank is verschrikkelijk verdedigend en niet om aan te zien. Frank coacht om niet te verliezen terwijl we bekend horen te staan als het team dat probeert te winnen.
Trouwens, ik vind 11 tegengoals tegen hele matige tegenstanders èn verdedigend spelen gewoon slecht hoor.

Nu kan ik Frank hier afbranden over zijn starrigheid (“ik ga mijn eigen gang”), over zijn selectiebeleid (van Aanholt, Promes, Weghorst, kom op zeg), over het verdedigende systeem, over de keuze om makkelijk scorende spelers niet in te brengen, over de keuze om een dag vantevoren naar 35 graden te reizen, over zijn totale gebrek aan zelfreflectie en schuldbewustheid of over zijn staf die niet ingrijpt als het overduidelijk mis dreigt te gaan maar dat hebben jullie zelf natuurlijk ook gezien. Daar zullen de bekende analisten ook wel op gaan hakken, lijkt me.

Waar ik jullie nog wel even aan wil herinneren is het volgende;
Ik houd Frank ook verantwoordelijk voor het mislopen van een eventuele Europese titel van Jong Oranje. Als je 2 sterkhouders (Gakpo en Koopmeiners) van dat team meeneemt met het ‘grote’ Oranje en je doet helemaal niets met deze jongens, had ze dan met Jong Oranje mee laten doen. Dan hadden zij meer kans gehad dan nu het geval was.

Tijd voor een nieuwe bondscoach dus. Eentje die attractief wil spelen, eentje die tactisch wisselt als het moet, eentje die niet schroomt om hard in te grijpen maar vooral eentje die niets van die randzaken om de spelers heen moet hebben. Kortom, eentje uit de Cruijff school.
Ik noem een Guardiola. Of een Ten Cate. Of Henk Fraser. Of haal desnoods Koeman terug. Maar schop die Frank de Boer er onmiddellijk uit!

Ps. Haal in elk geval Marcel Groninger bij de eerste selectie. Klein tipje van mij.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Keeper

Gottegottegottegot, wat zat ie er weer naast hè, onze Sergio? Manmanman, wat een dramakeeper is hij toch ook. Twee meter hoog, 100 kilo en dan als een wijf staan te schutteren bij elke hoge bal. Met z’n ‘ik hoop dat ik weer een kans krijg bij Oranje’. Nee, natuurlijk niet! Het was al een lachertje dat ie er in eerste instantie bij zat. Koeman is ook niet blind.
En dan hoor ik z’n trainer zaterdag zeggen dat hij ook wel eens punten voor ze pakt. Ja, maar hij kost de FC ook punten! Goeiendag zeg, wie komt nou zo uit bij een hoge bal? Les 1 = de bal op het hoogste punt pakken. Wat doe je sowieso op de rand 16 als er nog een verdediger bij de aanvaller staat? *schudt met hoofd*
Oja, en de trainer zei ook nog dat Sergio weet dat hij niet sterk is bij hoge ballen en dat hij daar nog op moet trainen. Ja hallo! NOG op moet trainen? Hoe lang is hij al keeper zeg?!

Veel te onzeker, die man. En voetballend komt hij ook tekort.
Punt.

Afgelopen donderdag gaf ik de eerste keepertraining aan Teun. Teun heeft besloten om keeper te worden en ik vind dat prachtig. Hij gaat mij achterna. Ik was vroeger ook keeper en ja, ik pakte ook wel eens een balletje.
Waar hij vroeger nog wel eens eigenwijs reageerde op tips, was hij nu één brok concentratie en deed hij wat ik van hem vroeg.
Zo leerde ik hem de 5 basiselementen van het keepersvak:
1. Bal op het hoogste punt pakken.
2. Bal in de kluis.
3. Lichaam achter de bal.
4. Gestrekt naar een hoek gaan.
5. Snel uitkomen, niet twijfelen.

Hij had er plezier in en ook ik vond het geweldig. Sowieso vind ik met voetbal bezig zijn met m’n jongens fantastisch.
Hij klaagde later wel over spierpijn trouwens maar ik stelde hem gerust door te zeggen dat dát het begin is van de vorming van een pracht keeperslijf.
Binnenkort gaan we weer.

Nu zit ik me net te bedenken dat ik as I typ vlakbij het trainingsveld van FC Groningen ben. Zal ik…………….?

Buik(je)

Een jaar of 5 geleden zei een lekker wijf (er zijn vrouwen, mooie vrouwen en lekkere wijven, heb dat ooit eens uitgelegd hier) tegen me dat ik een tè dikke buik had. Sterker nog, ze had een hele waslijst aan wat er aan mij mankeerde en dat heeft een eventueel huwelijk tussen ons doen stranden. Ofzo.
Ik lachte haar vierkant uit. Ik? Een dikke buik? Ik heb een prachtlijf man!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

Maar lieve lezer, wat heeft ze gelijk gekregen. Ik schreef er in september 2017 ook al over.
Ik stond gisteren op het werk m’n prakkie warm te magnetronnen en in het raam zag ik me staan. Sjeesus, wat een schaamte. Ik trok m’n buik in maar ook dat mocht niet baten. Het zag er nog steeds niet uit. En vanochtend zat ik bij de kapster met een kopje koffie in een relaxfauteuil een praatje te maken. Nou mensen, zelfs mijn ruime overhemd kon de pens niet verhullen.
En ik baal daar eigenlijk best wel van. Het zat er natuurlijk al aan te komen maar het lijkt wel of het sinds een maand wel heul erg hard gaat.

Het is vanzelfsprekend de schuld van ‘de’ vrouw. Ik heb tenslotte niemand die me een schop onder m’n prachtbips geeft en eigenlijk heb ik ook niemand om het voor te doen dus waarom zou ik me een beetje in het zweet gaan werken? Ja, voor m’n schouder. Daarvoor wil ik nog wel eens met de gewichten stoeien en ik krijg daar ook prachtschouders van maar om me nou ook nog eens met die vetpens bezig te gaan houden, tja, ik heb daar niet zoveel zin an.

En trouwens, als ik omlaag kijk en ik zie King Dingeling daar nog steeds bungelen, dan valt het nog best heel erg reuze mee, niewaar?
Maar ja, m’n beschikbaarheidsseizoen komt wel weer met rasse schreden dichterbij en met alleen humor kom je er tegenwoordig niet meer mee weg. Dus zit ik nog even te dubio’en.
Ik wacht m’n verjaardag even af, daarna neem ik een besluit. Dat beloof ik.

(ik heb ooit bovenstaande foto’s gepimpt. Zie jij wat ik, naast de tors, nog meer heb gepimpt?)

Missie Amsterdam

Altijd als ik met m’n jongens op pad ga maak ik er een missie van. Een avontuur, zoals u wilt. Wat is er nou leuker dan jochies van 11 en 9 een onvergetelijke dag te bezorgen, niewaar?
En voor velen zal het lijken alsof alles spontaan gebeurde maar mensen die mij kennen zullen weten dat ik alles tot in detail in scène heb gezet. Niets in mijn leven is wat het lijkt immers.
Aan het einde van dees anekdoot mag u zelf beslissen tot welke categorie u behoort.

Klokslag 16.33 uur vertrokken we zaterdag richting Amsterdam. De jongens waren dolenthousiast en ook bloedje zenuwachtig maar ze wisten dit heel goed te verbergen. Een tas vol vreterij en drinken had ik op de achterbank gemikt. Wat kon er fout gaan?
Op de A2 net voorbij Utrecht bemerkte ik dat ze daar ineens een kast van een tunnel hadden neergeplempt. Ik vertelde de jongens dat dit de snelst gebouwde tunnel ooit is want de laatste keer dat ik daar reed was van die hele tunnel totaal geen sprake. (2004 red.)

Halverwege Utrecht – Amsterdam vond ik mijn verlichting niet van dermate topkwaliteit die ik voituregewijs gewend ben. En dat was gek want ik had donderdag net beide lampjes vervangen. Bij een tankstation stopte ik dus even. Ik kwakte de motorkap open en mijn gevoel liet me ook deze keer niet in de steek. Het rechter (voor de kijker links) lampje hing er een beetje schuin bij. Ik riep de jongens erbij met het doel ze te leren hoe je een autolampje vervangt. Natuurlijk wist ik dat het lampje gloeiend heet was en die blaar nam ik voor lief. Het was hun avontuur tenslotte.

Via een parkeersite had ik een parkeerplaats geregeld. Een paar minuten lopen van het stadion en niet te duur. Mijn routeplanner op de foon had geen idee waar het was en ook de verkeersregelaarster van dienst niet. Toen we uiteindelijk voor het juiste hek stonden en ik via de site op ‘inrijden’ klikte, gebeurde er niets. Dat was op zich niet zo gek daar de site sprak van een slagboom. Met een telefoontje naar betreffende parkeersite werd het hek op afstand open gedaan. Goeie service! (goeie stem ook, die Larissa😍). Ik parkeerde m’n voiture en we stapten uit. Ik legde een sigaar op de lip, de jongens trokken een zak chips open.

We waren er klaar voor, ik pakte de jongens bij de hand. Maar waar we ook keken, nergens een loophekje waar we doorheen konden. Daar stonden we dan, een paar honderd meter van de Arena, een uur voor de wedstrijd en opgesloten op een parkeerplaats. Ik maakte er weer een grote grap van en zei dat ik de spijlen wel even open zou breken. Toevallig kwam vlak voor dat moment een auto binnenrijden en konden we ontsnappen uit deze benarde situatie. Ik besloot toch nog een keer naar de parkeersite te bellen met de boodschap dat een loophek toch wel makkelijk is voor een plek als deze.

Ingang J, Vak 424, rij 24, daar moesten we zijn. Ik gaf de jongens de A4-kaartjes en we scanden één voor één naar binnen. Mij werd verzocht om te draaien voor de fouilletatie. Dat was een lachertje eerste klas. De 65 kilo vuurwerk dat ik in mijn broekspijpen had verstopt bleef ongeroerd en ook de powerbank voor mijn verwarmingsjas kon gewoon doorgang vinden. Ik had dus net zo goed de Kalasjnikov, de handgranaten, de Tomahawk en de M109 in die binnenzak kunnen laten zitten.

We zaten hoog. Heel hoog! En steil vond ik het. Zo’n leesgedeelte in de bril is ontzettend handig maar voor dit soort situaties heb ik er enorm veel moeite mee. Ik vertelde de jongens dat ik niet omhoog ging springen bij een goal en zij waren het wel met me eens. Die 4x bleven we dan ook zitten terwijl iedereen omhoog sprong.
Ik was kapot toen we weer beneden waren. En dat had alles te maken met die 5739559 treden die we moesten nemen. (Zeg Arena, regel ook ff roltrappen naar beneden! red.). Weer pakte ik beide handjes vast en manoeuvreerde ik ons tussen al die dronken, schreeuwende en strak staande lui door.

De parkeerplaats terug vinden duurde ook even maar dat kwam omdat ik de jongens de omgeving rond de JC-Arena wilde laten zien.
Er was net iemand uitgereden, het hek van de parkeerplaats stond open. Hoezee! Sam bleef in ‘het oogje’ van het hek staan terwijl Teun en ik snel in de auto sprongen (wij zijn ook malle Pietje niet. red.). Probleemloos reden we weg.

Tegen 22.23’en zaten we weer op de snelweg richting Utrecht. We hadden (lees ik) berehonger, we moesten nog maar even een McD’tje pakken, stelde ik voor. Teun doezelde langzaam in slaap op de bijrijderstoel. Dat moest natuurlijk niet gebeuren, ik moest ingrijpen. Hoe goed kwam het dan uit dat een wegbewijzeringmeneer had besloten dat je op de A2 Den Bosch moet volgen als je de A12 richting Arnhem moet hebben (totale logica van lik m’n vest! red.). Door m’n hardop gemopper (lees gevloek) was Teun weer bij de pinken, dat dan weer wel. Plan geslaagd. Utrecht, wat een automobilistenhel!

Rond kwart voor twaalf waren we thuis. De jongens slipten in hun Ajax-pyjama, ik appte mama dat we er weer waren en gedrieën vielen we als een blok dromenland binnen.
Wat hadden we weer eens een coole missie afgerond.

Eindelijk

Hij heeft er dik 3 maanden op moeten wachten maar vandaag is het dan eindelijk zover.

“Teun, wat wil je voor je verjaardag hebben?”, vroeg mama. Nou, hij wilde wel heul graag een keer naar een wedstrijd van Ajax.
Daar zat mama dan achter Bol.com, vragend voor zich uit te staren.
Ik vond het volkomen logisch. In 2017 waren we al naar het Nederlands elftal geweest en vorig jaar naar de open dag van Ajax. Dan is een wedstrijd van Ajax natuurlijk de volgende stap. Vanavond is het zover.

Was trouwens nog best een heel gepuzzel. Het moest een thuiswedstrijd zijn. Het moest in het weekend zijn dat de jongens bij mij zijn (daar gingen we al, ons schema liep dus niet synchroon met dat van Ajax). En het moest vanzelfsprekend wel tegenstander voor een doelpuntenfestijn worden (naar nu blijkt is dat elke Eredivisie tegenstander).
Mama ging aan de slag en binnen de kortste keren had ze kaarten geregeld (ik was nog niet verder gekomen dan een wedstrijd uitzoeken😳). Ik maakte er een mooi presentje van en op 21 augustus kreeg Teun het kado waar hij zo op hoopte.

Vanmiddag half 5 gaan we richting hoofdstad. Ze hebben d’r sin an.
En ik ook. Want op stap en herinneringen maken met m’n jongens vind ik het mooiste van mijn vader zijn.

Gouden rechter

In den beginne dat ik met m’n jongens ging voetballen hing Teun er maar een beetje bij. Hij kon niet (hard) schieten, hij kon niet richten en binnen de kortste keren was hij over de pis omdat iets niet ging zoals hij wilde en nam hij wijze raad van zijn broer of van mij ook niet aan (duidelijk het karakter van ~~zijn~~ ~~moeder~~ mij). Menig potje voetballen met ons drietjes heeft hij verknald omdat ik zijn gemiep zat was en we eerder dan gepland weer naar huis gingen.

Vorig jaar kwam daar verandering in. De jongens voetballen heel veel op straat en als ze bij mij zijn voetballen we ook meestal wel even. Beetje schieten op de goal, oefenen op richting en snelheid enzo. Het is te zien.
Sam ramt ze tegenwoordig vanuit alle standen op de goal maar ook Teun begint het schieten aardig onder de knie te krijgen. Nog niet zo hard, wel heel zuiver.
Vooral (aangespeelde) balletjes met een boogje net onder de lat leggen, kan hij meer dan aardig.

Gisteren de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen. Een bekerwedstrijdje tegen de buurclub.
Prachtig weer, goeie sfeer en een leuke wedstrijd. Van 3-0 achter, naar 6-6 en toch nog met 11-7 verliezen. Maar daar maalden we niet om.
Vooral de 6-6 was een beauty.
Intrap voor ons, de trainer fluisterde “kijk ’s naar Teun, hij staat helemaal vrij”, Teun kreeg de bal achter de middenlijn perfect aangespeeld en hij haalde geplaatst uit met zijn gouden rechter. Met een flinke boog viel ie net onder de lat binnen. Fantastisch doelpunt van een meter of 25!
Alle spelertjes juichen, grote blij bij de toeschouders (toeschouwers en ouders, zelf verzonnen😄) en ik zo trots als een pauw met 6 apelullen natuurlijk. Zelfs de trainer van de buurclub feliciteerde hem met de wereldgoal. Sympathiek van hem.

Maandag Sam zijn eerste wedstrijd. Ben benieuwd hoe hij ze erin gaat leggen.
Ik zal weer ’s wat gaan filmen. Je weet immers maar nooit wanneer Fox Sports komt voor beeldmateriaal en ik die John de Mol een flinke poot kan uitdraaien. 😉

Met je VAR

We moeten even praten over de VAR, mensen. Want dit escaleert volledig de klauwen uit. Dit was de zoveelste wedstrijd die verknalt wordt door de VAR.

Vraag het 10 scheidsrechters of het een penalty was en 12 zullen zeggen dat er niets aan de hand was. Gewoon een duelletje om de bal, wegwuiven, corner, klaar. Wat de scheidsrechtster van dienst dus ook deed.

Maar nee. In Parijs zat een Spaanse meneer in het VAR-hok en die vond het een penalty. En waarom? Geen idee. Omdat hij toch iets te doen wilde hebben? Omdat de hoge piefen van de FIFA op de tribune zaten? Omdat er een zak dollars op hem lag te wachten? Omdat hij ooit op Ibiza door een Nederlandse schone gedumpt is? Omdat hij stiekem hoopte op een date met Alex ‘vallende ziekte’ Morgan? Wie het weet mag het zeggen.

De hele bedoeling van de VAR is dat het voetbal eerlijker wordt. Nu vind ik dat al een lachertje als je ziet hoe corrupt de FIFA wel niet is. Maar goed, daar kan ik me wel in vinden. Wat me dwars zit is de willekeur van de VAR. Of beter, de willekeur van degene achter de knoppen. Het zijn mij teveel ‘mening’ beslissingen. In elk land wordt anders gevoetbald en dus ook anders gefloten. Voor de één is dit wèl een overtreding, de ander lacht erom. Dit geldt dus ook voor VAR-scheidsen.
Wil je het voetbal eerlijker maken, dan moeten er duidelijkere instructies zijn. De scheidsrechter in het veld bepaalt de wedstrijd, de VAR controleert enkel.

Maar dan niet of het wel of geen overtreding is. Of dat het geel of rood moet zijn. Dat bepaalt de scheids.
Punt.
Je krijgt in mijn optiek het voetbal alleen maar eerlijker als de VAR enkel en alleen feitelijk dingen waar gaat nemen.
Is de bal over de doellijn? Is het buitenspel? Is het hands? Is het een corner? Is het een ingooi? Komt de keeper te vroeg van de lijn af (BELACHELIJKSTE REGEL EVER!)? En voor de rest moet ie eigenlijk gewoon z’n smoel houden en de wedstrijd de wedstrijd laten.

Ik kan mij ook niet voorstellen dat scheidsrechters blij zijn met de VAR. Sterker nog, ik vrees dat we die kant op gaan dat er in de toekomst helemaal geen scheidsrechters (en grensrechters) meer op het veld staan maar dat alles vanuit een VAR-hok geregeld wordt. Dat er een fluit door de speakers klinkt en dat een tekstbord aangeeft wat er aan de hand is.
Dat moeten we toch niet willen met z’n allen, mensen?!?!

Rest mij alleen nog te melden dat ik content ben met het feit dat Sarina Wiegman overduidelijk mijn anekdoten leest. Van wie zou ze anders die tactische omzetting achterin hebben, denk je? 😉

’t laatste zetje

Hoi Sarina,

en zo sta je in de finale van een WK. Wie had dat gedacht? Ja, jij natuurlijk. En ik ook eigenlijk. Ik ben namelijk niet zo bijster onder de indruk van de tegenstand, om eerlijk te zijn. Niet dat wijzelf de sprieten van de mat spelen hoor, wij zijn wel heul moeilijk te verslaan. Dat wèl! Maar ach, dat weet jij natuurlijk ook wel.

Zondag Amerika, de nummer 1 van de wereld en gedoodverfde winnaar van dit WK. Het grote arrogante Amerika. Het Amerika van die grootbek met dat paarse haar en Alex Morgan😍. Dat zal niet makkelijk worden. Zij gaan vanaf de eerste seconde plankgas maar na een minuut of 20 moeten ze al flink terugschakelen. Dat weet jij natuurlijk ook, dat hoef ik je niet te vertellen.
Net dat ik je niet hoef te vertellen dat je Van Dongen er weer uit moet halen. Dat meiske kan de druk niet aan, doet alles fout en is een te groot risico achterin tegenover Heath. Hoewel die Heath alleen maar acties heeft en verder weinig rendement. Dat redt Van Es ook wel.

Verder weet jij natuurlijk ook dat Amerika veel de lange bal speelt op Alex Morgan😍 om dan vanuit het middenveld snel aan te sluiten. Jij weet natuurlijk ook dat Bloodworth af en toe veel te nonchalant is en zij ook niet al te kopsterk is. Zij legt het duidelijk af tegen Alex Morgan😍 maar daarom zet je Mulder er natuurlijk in, naast van der Gragt.

Dat lopende middenveld met Ertz, Ewis en vooral Lavelle heb jij natuurlijk al vanaf wedstrijd 1 in de holes. En natuurlijk weet je dat Spitse handelingssnelheid voor die 3 tekort komt. Maar daarom zet je Roord daar natuurlijk neer. Naast bijtertjes Groenen en Van de Donk.

En natuurlijk stel je van de Sanden en Beerensteyn op de flanken op om O’Hara en Dunn tegen en bezig te houden. En natuurlijk maken zij gebruik van de enorme ruimte achter de verdedigingslijn van de slome Amerikaansen.
En als van de Sanden uitgeraasd is breng je natuurlijk Martens die de de moe gestreden verdedigers voorbij pingelt en de winnende goal scoort.

Natuurlijk weet je dit allemaal. Dat hoef ik je helemaal niet te vertellen. Dat laatste zetje kan jij natuurlijk heus zelf wel bedenken.
Ik heb nog wel één vraagje; Kan jij ervoor zorgen dat Alex Morgan😍 zoveel mogelijk in beeld komt?

ps. Had ik al ‘natuurlijk’ in dees anekdoot gezegd?

Dit kan zo niet langer

Ajax speelde dit CL-seizoen fantastisch, oogstrelend en ook briljant bij vlagen. Elke een beetje zichzelf respecterende voetballiefhebber heeft genoten van de wedstrijden en zo ik, de Cruijff onder de voetbalkijkers, vanzelfsprekend ook.

Maar zoals zo vaak bij mijn favoriete cluppie (WK ’94 – WK ’98 – EK ‘00 – EK ‘08 – WK ‘10 – WK ‘14) ging het ook deze keer op een cruciaal moment helemaal fout. En ik ben daar eerlijk gezegd een beetje heul erg klaar mee!
Zucht.

Waar ging het deze keer fout? Wie is er verantwoordelijk voor deze enorme deceptie voor het complete Nederlandse voetbal? Ik zal dat hieronder duiden, verklaren en ook uitleggen.

De scheids.
Hoe kwam deze beste man aan die 5 minuten blessuretijd? Er is door beide teams 3x gewisseld in de reguliere speeltijd. Voor een wissel wordt 30 seconden extra tijd bijgeteld, dit zijn dus 3 minuten. Er zijn verder geen noemenswaardige incidenten gebeurd in de 2^e helft die de overige 2 minuten verklaren. Die 2 minuten komen dus uit de losse pols van de scheids. Best vreemd op dit niveau.

Onana.
Velen zeggen dat hij een fantastische keeper is, ik zeg dat hij een fantastische reflexkeeper is. Dat is nogal een verschilletje hoor! De jongen heeft tegenwoordig elke wedstrijd wel een foutje en deze keer een hele dure.
Met nog een kleine minuut op de klok besloot hij tijd te gaan rekken met als gevolg een gele kaart en dus een extra minuut erbij. Als hij die bal gewoon zo ver en zo hoog mogelijk over de middenlijn richting de zijlijn had geschoten waren de Spurs nooit meer in zijn 16 geweest.
En die tweede tegengoal had hij moeten hebben. Geen excuus dat Schöne in de weg stond, hij tikt ‘m met zijn eigen knie weg. En dat is een keepersfout. Punt.

Ten Hag (de staf)
Tottenham ging de 2^e helft opportunistisch spelen met hoge ballen op Llorente als aanspeelpunt. Blind kon dit meerdere keren niet voorkomen. Dit leidde tot 2 tegendoelpunten. Ten Hag bracht hierna Veltman voor Schöne, wat op zich een logische keuze was. Blind had hierna doorgeschoven moeten worden naar het middenveld en De Ligt had op Llorente moeten komen te staan met Veltman naast hem in het centrum. Dan had Llorente de luchtduels uit moeten vechten met De Ligt i.p.v. met Blind. En iedereen weet wel hoe dat af zou lopen.

Toen dit weinig tot geen effect bleek te hebben op het Spursspelletje besloot Ten Hag spits Dolberg eruit te halen en Sinkgraven te brengen. En in de laatste minuut wisselde hij van de Beek ook nog voor Magallán. Tactisch geblunder van de bovenste plank om met zeven (7!) verdedigers met 2 controleurs ervoor te gaan spelen. Koren op de molen van Spurs.
Ten Hag had Huntelaar naast Dolberg (Mazraoui eruit) moeten zetten om zo verwarring te stichten bij de verdedigers van Spurs en om die lange bal van achteruit er zoveel mogelijk uit te halen. Of in elk geval een powermiddenvelder moeten brengen i.p.v. een technisch iel menneke als Sinkgraven.

Je ziet, beste lezer, het zit me hoog. Al een jaar of 24. Al die verloren wedstrijden die absoluut niet nodig waren.
Ik eis dan ook vanaf heden dat bij belangrijke wedstrijden een directe red hotline tussen de bank en mij wordt gerealiseerd. Want dit kan zo niet langer.
Man, we hadden al 54 keer wereldkampioen, 77 keer Europees kampioen en 36 keer Champions Leaguewinnaar kunnen zijn man!

Handbal

Er waart nog ergens in één van mijn fotoalba een foto rond van ons schoolhandbalkampioensteam. Als ik me niet vergis van de 6e klas basisschool (voor de jonge lezers; dat is tegenwoordig groep 8). In prachtige blauwe retro shirts en dito witte broek. Met moeke als leidster, zus als coach en ik met een band om m’n bovenarm en overdreven 2 om m’n knieën.
We waren een sterk team met een hele goede keeper (Richard), een stel harde werkers en 2 balgoochelaars, Franco en ik. Wij passten de bal achter de rug langs, door de benen heen, met een boogie of veel te snel voor de tegenstanders naar elkaar toe. En oja, ik kon verschrikkelijk hard smijten. Voor diezelfde tegenstanders was er simpelweg geen houden aan en werden we de terechte kampioen.

Gisteren had Sam met zijn klas een schoolhandbaltoernooi. Daar moest ik vanzelfsprekend bij zijn, ondanks m’n nachtdiensten. Om half 2 liep ik de trap in de sporthal omhoog toen het team mij tegemoet kwam. Ze hadden de eerste wedstrijd met 5-0 verloren en het één na het andere excuus kwam naar voren. “Ze waren langer. Er zaten handballers bij. Die ene telde eigenlijk niet.” ……………… Ik vond het mooi om te zien dat ze er zo mee bezig waren. Dat fanatisme. Ik vertelde ze dat de beuk erin moest en begon woest om me heen te BudSpenceren. Zoals ik altijd doe als ik die jochies zie. Want lollig.

De tweede wedstrijd werd ook verloren, deze keer met 3-1. De koppies hingen omlaag. Dit stevende af op een kansloze middag, zag ik in hun ogen.
Ik legde uit over de cirkeldekking en dat ze als team moeten aanvallen maar ook verdedigen.

De 3e wedstrijd werd 2-4 maar dat was eigenlijk helemaal niet nodig, de teams waren even sterk. En dat was balen vanzelfsprekend. Ik zag het gezicht van Sam op onweer staan (van wie zou hij dat toch hebben?), de meesten waren licht pissig en bij een ander jochie stonden de tranen nader dan het lachen. Fanatisme! Prachtig!

Drie wedstrijden, alle drie verloren en de volgende wedstrijd tegen de kampioen van vorig jaar. Het was niet anders.
We gaven de jongens nog wat tips mee (via de grond overspelen, je mag dribbelen, zet je lichaam ervoor) en beste mensen, WE WONNEN!!!!!! Met 2-1. Wat een blijheid straalden van de gezichten van de jongens af! Geweldig om te zien.
Ze hadden het geflikt. En met heel aardig handbal ook nog! We kregen zelfs de toeschouwers op de tribune mee. Mooi man.

De mineurstemming was in één klap verdwenen en vol zelfvertrouwen gingen ze de laatste wedstrijd in. Deze eindigde in 1-1 en op basis van doelsaldo werden we net geen derde. Dat was wel een beetje jammer maar toch gingen de jongens stuk voor stuk trots naar huis.
En ik ook. Ik vond het ontzettend leuk dat ik erbij was.

Volgend jaar ga ik weer.
(en dan wil ik ze vóór het toernooi wel een paar trainingen geven 😄💪🏼).

FC Barcelona

Ik vind het hastikke goed dat Frenkie voor 80 miljoen naar Barcelona gaat. Het werd wel eens tijd dat Nederlandse topvoetballers voor absurd hoge prijzen verkocht worden aan puissant rijke clubs. Nu Matthijs nog ff voor minimaal 100 miljoen en Steven voor minimaal 110 (ga allebei ook naar Barcelona joh!).
En op de volgende lichting mag men, wat mij betreft, gerust bij minimaal 250 miljoen beginnen met bieden.
Kom op zeg! Ik zie in Europese competities spelers lopen met een prijskaart van hier tot Langetabbetje en is dat aan hun kwaliteiten af te zien? NEE!

Ik las dat Frenkie direct al tot de grootverdieners bij de club gaat behoren en 10 miljoen per jaar gaat verdienen. Is toch fantastisch!? De jongen is 21 jaar en gaat even 10/12 jaar bij Barcelona voetballen, waarvan ook nog 2/3 jaar met Messi (!), om daarna heerlijk te gaan rentenieren. Prachtleven.
Over prachtleven gesproken. Die Cillissen heeft het helemaal mooi bekeken. Dagelijks 2x trainen, zaterdags op de reservebank zitten en miljoenen vangen (zou Barcelona nog een 5^e/6^e/7^e keeper zoeken trouwens? Ik vraag dit even voor mezelf, ik kan het nog steeds hoor na een paar trainingen).

Laat Frenkie maar mooi een geweldige carrière bij Barcelona krijgen, ik gun hem dat van harte.
Dan kan hij over een jaar of 10 mooi mijn jongens kennis laten maken met de club, trainer en spelers, ze een beetje wegwijs maken in Barcelona en wellicht helpen met een huisje vinden.
Tegen die tijd zullen de transfersommen de miljard wel naderen, dunkt me.

Ik zaakwaarneem mijn jongens dan wel.

Stuitende arrogantie

Weet je nog dat ik 16 dagen geleden hiero een anekdoot schreef over hoe makkelijk ons team door de competitie rolt en ik je project Xte om op 15 december de kampioenswedstrijd en ons daaropvolgende kampioenschap mee te vieren?
Nou! Dat kon nog wel eens een hele uitdaging worden! We hebben namelijk gisteren geheel onverwacht verloren.
😳😳😳😳😳😳😳😳😳😳 Ja, ga d’r maar even bij zitten, ik schrok er ook van.

Terecht verloren hoor. Zes van onze 8 spelers waren nou niet echt in hun allerbeste doen, het was fukking koud en de tegenstander had een goede tactiek gekozen om ons af te stoppen. (Hoewel ik wel m’n vraagtekens zet bij enkele van hun spelertjes. Die had ik namelijk niet gezien bij de 2 wedstrijden die ik eerder van deze tegenstander zag. 🤔 En laten wij nou net die ‘arrogante club’ zijn waar buurdorpen errug graag van willen winnen………………………….. Nou ja, zal wel toeval zijn dat ik die jochies toen die 2 wedstrijden niet heb gezien.)
Dus lieve lezer, het wordt nog spannond die 15e december!!!!!

Hebben we gisteren de competitie verloren, vraag je? Daar kan ik duidelijk over zijn, NEE.
Ik voorspelde al dat onze concurrent er nog flink op los ging en gaat scoren en dat hadden wij eigenlijk ook moeten doen. Maar ja, ik met m’n stuitende arrogantie koos ervoor om tegen 2 laagvliegers de opstelling om te gooien en de verdedigers ook de kans te geven om wat doelpuntjes mee te pikken. En je raadt het al, dat ging niet goed. Sterker nog, tegen de ploeg op de laatste plaats stonden we tot een kwartier voor tijd op 2-2 en was ik genoodzaakt terug te keren naar de ‘vaste’ opstelling om een overwinning over de streep te trekken.
En ja, nu blijkt dus dat onze directe concurrent ons tot op 4 doelpunten genaderd is en ook nog eens 3 punten meer heeft. Kan me zelf wel voor m’n kop slappen.

Dus lieve lezer, de uitnodiging voor 15 december blijft staan. Maar ik wil jullie verzoeken om konijnenpootjes, zwarte katten, ladders, klavertjes vier, hoefijzers en weet ik veel wat nog meer geluk brengt mee te nemen. We konden dat nog wel eens hard nodig hebben.

Ik heb de jongens niet voor niets beloofd dat we wel even kampioen worden en aan die sippe gezichtjes gisteren te zien wil ik ze vanzelfsprekend niet teleurstellen.
~~Dat ik al een vermogen heb uitgegeven aan attenties, een open busrit, een rondvaart door de grachten, een fandag en een spektakel van een karaokefeest heeft er verder niets mee te maken.~~

KOMT ALLEN!

Op 10 september schreef ik hier een ietwat opschepperig stukje over mijzelf als voetbalcoach. Ik vind het belangrijk om mijzelf hier als een geweldige vent neer te plempen want waarom zou ik mijzelf hier als een volkomen nono, een loser en een piemeltje roze water presenteren, niewaar? En trouwens, dit is mijn weblog, ik mag toch zeker zelf weten wat ik hier schrijf? Kom op zeg!

We zijn inmiddels 6 wedstrijden onderweg en kijk eens naar de foto. Ge ziet dak nie lieg hè? Fier bovenaan.
De tegenstanders zijn kanonnenvoer voor ons. Met regelmatig aardig voetbal en veel doelpunten drogen we ze telkens af. De uitslagen spreken boekdelen: 1-10, 10-3, 9-1, 0-12, 10-1 en 1-5.
Zucht, ik blijf handdoeken uitdelen.

Toch is er één ploegje dat dapper weerstand biedt tegen onze overheersing, de huidige nummer 2. Ook zij scoren er lekker op los en ook zij zijn nog ongeslagen. Hoogste tijd voor een clash dus. Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma. Mijn complete coachfocus stond op die datum, 17 november 09.45 uur. Dat moet de dag worden dat wij het kampioenschap veiligstellen.
Maar zoals je in de zin –Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma- kunt lezen staat daar het woordje ‘stond’.
Gisteravond kreeg ik via de voetbalapp door dat de wedstrijd verplaatst is. Verplaatst naar de allerlaatste speeldag.

Ah, nog een tactische coach, dacht ik. Want ik heb even het programma van hen bekeken en zij spelen respectievelijk tegen nummer 9, nummer 8, nummer 6 en nummer 11. Terwijl wij nummer 12, nummer 4, nummer 7 en nummer 3 krijgen.
Meneer de tegenstandercoach wil dus nog even het doelsaldo omhoog krikken, mocht onze wedstrijd in een gelijkspel eindigen.
Mèn, prachtig vind ik dat! Tactische coach vs Tactische coach. Een kampioenswedstrijd beslist op de allerlaatste speeldag.
I love it when de druk gets hoog.

Dus lieve lezer;
ZATERDAG 15 DECEMBER 09.45 UUR DE KAMPIOENSWEDSTRIJD BIJ ONS THUIS.
KOMT ALLEN!

(Nee hoor. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de leiding van dat team op zaterdag 17 november niet aanwezig kan zijn en dat ze daarom uitstel hebben gevraagd. En eigenlijk zijn wij gewoon ingedeeld in een te lage competitie, zo eerlijk moet ik ook zijn. Maar dat zou anekdoottechnisch veul minder leuk zijn.)

Blessurelijst

In mijn ozo kortstondige leventje heb ik inmiddels al wel een kast van een blessurelijst opgebouwd, viel me op toen ik er ’s even goed voor ging zitten en er over nadacht. Goeiendag zeg! Als je niet beter weet zou je denken dat ik met touwtjes, schroeven, lijm en ducttape aan elkaar vast moet worden gehouden.
Natuurlijk is daar mijn verbrijzelde schouder, de moeder der mijn blessures, opgelopen tijdens mijn diensttijd.
Maar ook op die blessurelijst prijken verbrijzelde blauwe ogen, verbrijzelde neuzen, een verbrijzelde pink, verbrijzelde sleutelbenen, een verbrijzeld jukbeen, een verbrijzelde achillespees, een verbrijzelde knieschijf, verbrijzelde enkelbanden en sinds afgelopen zondag een verbrijzelde zweepslag.

“Papa, gaan we nog voetballen?”, is de meest gestelde vraag hiero als m’n jongens bij mij zijn. En ach, het was lekker weer en ook hier geldt ‘Hup, samen naar buiten nu. Niet opgeven. Lekker voetballen’. Ik trok de strakke schoenen aan en even later liepen we gezamenlijk naar het sportpark hier om de hoek.
Zondagclubs spelen vaak thuis op zondag en dat was deze keer niet anders. We moesten dus op zoek naar een ander veld. En die vonden we in de vorm van een American Footballveld. Dat is eigenlijk gewoon een kunstgras voetbalveld met cijfers erop hoor maar kniesoren doen we vandaag niet.
In het doel lag een American Footballbal (wat eigenlijk gewoon een rugbybal is hoor maar kniesoren doen we vandaag niet) en vanzelfsprekend moest ik die bal even een flinke hengst geven. Prachtig schot, net onder de kruising, keeper kansloos.
Nou ja, lang verhaal kort. Zo’n rugbybal verveelt gauw, we gingen verder met de normale bal. Ik keeper, de jongens overspelen en afwerken.
Oja, een aparte juichjes verzinnen.

Sam wilde keepen en dat is altijd het moment voor mij om de ene na de andere bal in de kruising of onderkant lat (proberen) te jassen. Gewoon een beetje patseren tegenover mijn kinds, vink leuk.
De bal lag goed, de aanloop was goed, ik raakte ‘m goed. PATS!!!! Ik hoorde en voelde ‘m knappen. Theatraal en stervende zwaanend stortte ik neer, Teun keek ’s opzij, Sam lag strak van het lachen. De sadist (doet ie altijd als ik pijn heb).

“Doet het pijn?”, vroeg Sam. Nou ja, dat kon ik niet ontkennen.
“Zouden wij huilen als wij dat hadden?” Ik zei dat dat best wel eens zo zou kunnen zijn. “Van de pijn of van de schrik?” “Ik denk van beide.”, zei ik en ik moest glimlachen om zijn gedachtegang.

Onderweg in de auto naar voormaligje vroeg Teun of het nog pijn deed. Ik knikte.
“Maar het is al meer dan 2 uur geleden!”, zei hij.
Ik moest weer glimlachen.

Ze zijn nog zo heerlijk naief.
Ben benieuwd wanneer zij beginnen aan hun blessurelijst.

Wat ’n boudel

Mensen die mij best wel dierbaar zijn noemen mij vaak gekscherend een nepsupporter of tv-supporter. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, ik ben namelijk heul geen supporter. Ik support geen enkele club en het boeit me geen bips als een club verliest. Ik ben misschien even flauw maar ik laat mijn humeur er niet door bederven.

Ik ben wèl een voetbalkijker. En dan het liefst een voetbalkijker in een relax sfeertje voor de buis. Ik vermoed dat mijn dierbaren dat verwarren? De gekkies.

Ah, het woordje buis is gevallen. Danny Buijs was een hele matige voetballer die het op karakter toch verrassend ver geschopt heeft. Als trainer van een amateurclub heeft hij het ook best wel prima gedaan. Maar daar houdt het voor mij dan ook wel op.
De jongen is veel te vroeg begonnen aan het grote mannenwerk, trainer van een profclub, FC Groningen is dat. Uit het prachtige jaar 1971. Goed, hij beschikt over een hele matige selectie maar na 3 maanden mag je toch van een profploeg verwachten dat ze een beetje op elkaar zijn ingespeeld? En als het niet loopt in een wedstrijd, mag je toch minstens van een profclubtrainer verwachten dat er een tactisch B-plan of zelfs een C-plan is? Dat ontbreekt (nog) aan Danny. Hij is nog teveel voetballer en te weinig trainer/coach.

En dat brengt me bij de grote schuldige aan het (tot nu toe) slechte seizoen, technisch directeur Ron Jans. Sinds hij terug is gaat het beroerd met de FC, valt mij op. Ik heb de ins en outs niet hoor, ik ga puur af op wat ik op tv zie. En ik zie een miezerig, dictatoriaal mannetje. Dat vond ik al toen hij nog trainer was (bij winst was het zijn verdienste, bij verlies lag het aan de spelers) en nu hij verantwoordelijk is voor het technisch beleid vind ik dat nog steeds.
Hij knikkerde één van de beste (assistent) trainers eruit (volgens spelers ging het vorig seizoen pas lopen nadat deze trainer zich met de tactiek ging bemoeien), hij is verantwoordelijk voor deze hele matige spelersgroep en hij is verantwoordelijk voor het aanstellen van deze onervaren trainer.
Daarbij zie je dat spelers met frustratie in hun lijf rondlopen met relletjes (Idrissi, Mahi, Veldwijk), een arrestatie (Padt) en rode kaarten (Hrustic, Zeefuik). Natuurlijk zal dit te maken hebben met de slechte resultaten maar ook zeker het (Jans’) beleid zal er mee te maken hebben.

Hans, knikker Jans eruit, stel een ander (Erwin Koeman?) aan als TD en haal als de bliksem Marcel Groninger terug. Want zo kan het niet langer.
En dan kon het wel eens gebeuren dat zelfs ik een supporter wordt.

Opscheppen

Even een waarschuwing vooraf: Dit wordt een opschep-anekdoot. Omdat ik de laatste tijd (te) weinig veren in mijn prachtbips geschoven krijg, doe ik het vandaag zelf maar eens keer. Mensen die niet tegen stuitende arrogantie kunnen, stop HIER met lezen.

Komt tie.

Ik ben de meest succesvolle voetbalcoach ooit ever ter wereld. Zo, daar, ik zei het.

Klinkt nogal pompeus hè? Maar ik zal het even nader verklaren.
In het seizoen 2004/2005 coachte ik een damesteam en als ik het me goed herinner hebben we de laatste 12 wedstrijden van dat seizoen niet verloren. In het seizoen daarna wonnen we zelfs alles, van oefenwedstrijden voor aanvang van de competitie tot 2 toernooien aan het einde van ons kampioensjaar. Logischerwijs stopte ik op dat hoogtepunt en trad ik terug naar de achtergrond. In de winter van 2007 stopte ik helemaal met het voetbalgedoe. Ik was er klaar mee.

Twee jaar geleden maakte Sam de overstap van korfballen naar voetballen en werd ik een voetbalvader. Langs de zijlijn. Prachtig om die kinds te zien ballen. In dat seizoen werd mij gevraagd 1 wedstrijd te coachen omdat ‘de leiding’ er die dag niet zou zijn. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen. Het werd een 10-1 overwinning.
Vorig seizoen promoveerde ik mezelf van vader aan de zijlijn tot een soort adviseur van het team en ook nu werd mij gevraagd één wedstrijdje te coachen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen. Het werd een 10-1 overwinning.

Je ziet, ik ben al een jaartje of 13 ongeslagen en daarmee moet ik wel de meest succesvolle voetbalcoach ooit ever ter wereld zijn, dunkt me.

Dit seizoen heb ik me als coach verbonden aan het team van Sam. Ben benieuwd wanneer we de champagne koud kunnen zetten.

En oja, als ik Ronald Koeman was, zou ik mij als de wiedeweerga aan de staf van Oranje toevoegen.
(Sarina, jij mag me ook bellen hoor!)

We opschep’en!

Mooi weekend: Zaterdag

“Ik wil wel eens binnenin de Arena kijken.”

Woorden van Teun toen hij en Sam in het voorjaar met opa en oma met de trein naar Amsterdam gingen. Ik was ze niet vergeten. Sterker nog, het leek me voor die jochies leuk om eens de Arena te bezoeken. Het Groningen stadion hadden we al van binnen gezien, de Kuip hadden we al van binnen gezien, de Arena kon natuurlijk niet achterblijven.
Maar in de huidige situatie waarin we (ik) nu verkeren (200 km uit elkaar, zaterdag heen – zondag terug) en het feit dat ik met minimaal 23 graden in een stadion wil zitten want brrrrrrrrr, werd een wedstrijd van Ajax bezoeken lastig.
Dus koos ik voor de next best thing; de open dag van Ajax, afgelopen zaterdag.

Klokslag 17 over 10 zaten we in de auto op weg naar het grote (boze?) Amsterdam. Waarom klokslag 17 over 10? Omdat ik een georganiseerde gozer ben. Sam had zijn ‘Nouri’ shirt uitgekozen, Teun zijn ‘10’ van Argentinië. Het mocht vandaag van mij, een voetbalshirt boven een spijkerbroek. Tegen twaalven reden we de parkeergarage van de Arena in, er was plek zat. Goed georganiseerd!

Buiten viel direct de enorme foto van mijn god aan de gevel op en vanzelfsprekend moesten mijn jongens ermee op de foto.
Had ik al gezegd dat ik een georganiseerd persoon ben? Ik had een tour door de Arena gereserveerd, ze wilden IN de Arena immers. Om 13 uur. Dus klokslag 12 voor 13 stonden voor de kassa. En met ‘voor de kassa’ bedoel ik in de rij voor de hoofdingang. En met rij bedoel ik file. En met file bedoel ik mensenmassa. MIJN GOD, WAT EEN VOLK!
Telkens lieten ze een mannetje of 30 door. En bij telkens bedoel ik om de 20 minuten. MIJN GOD, WAT EEN ELLENDE!
Toen we eindelijk tegen kwart voor 2 naar binnen mochten (wat heeft reserveren dan voor zin, lutsers!) werden we al gauw tegengehouden bij de gang naar de kleedkamers. Weer werden kleine groepjes mensen doorgelaten. Ik begon licht te koken, me te irriteren alsook te ergeren.
De kleedkamer van de tegenstander was ons eerste hoogtepunt. Een medewerker vertelde ‘hier de psychologische oorlogsvoering van een wedstrijd begint’. Saaie kleuren, houten stoeltjes, kledinghaakjes iets te hoog en 10 douches. “Zodat er altijd eentje is die moet wachten met douchen Hahahahahaha”.
Ik dacht er het mijne van en het mijne was dat dit in elk stadion zo is en dat een selectie uit meer dan 11 spelers bestaat dus dat er wel meer moesten wachten. Zucht, wat een kneus.

De gang van grootheden betraden we hierna. Jari hangt naast Johan en dat was weer een uitgelezen moment voor een foto met mijn jongens.
Wéér werden we tegengehouden, we liepen namelijk richting de trap naar de heilige grasmat. Nou ja, grasmat? Het stukkie kunstgras voor de ‘bank’, daar mochten we komen, verder niet. De jongens reageerden teleurgesteld want ze wilden dolgraag een keer in de Arena scoren. Helaas kopkaas, dat ging (voorlopig) niet door.
De te volgen route was de hoofdtribune omhoog, langs weet ik veel (zover zijn we niet eens gekomen) en langs de andere kant weer naar beneden.
En daar lieve lezer, ontstond de reden voor deze anekdoot. WIJ ZIJN GEEN KUDDEDIEREN!
Terwijl we een beetje zaten uit te rusten op de hoofdtribune zagen we een enorme massa mensen ongeduldig staan te wachten voor de ingang van de spelerstunnel tot ze verder met de tour konden. De spelerstunnel was namelijk verdeeld in een uit –en een ingang. Bij de uitgang was het betrekkelijk rustig, waarschijnlijk omdat een heleboel mensen werden tegengehouden om het veld te betreden. We keken elkaar eens aan en wij hadden alle drie dezelfde gedachte; Net doen of je gek bent.
En zo liepen wij in alle rust door de uitgang weer naar binnen en vervolgden wij onze tour. We zwaaiden nog wel even vriendelijk naar al die wachtende luitjes. Hahahahaha.

De kleedkamer van Ajax was hierna aan de beurt. Mooie kleedkamer. Punt. Weer een paar fotomomentjes natuurlijk. Sam op Tadic zijn plek, Teun bij Van Leer.
Daarna het Ajax museum en dat viel mij persoonlijk zwaar tegen. Ik had een forse ruimte verwacht maar verder dan fo kwam deze ruimte niet. Jammer, gemiste kans.

Het plein voor de Arena stroomde langzaam vol, een of andere dj draaide kutmuziek, wij gingen op zoek naar gratis Ajax-shit. Nou, behalve 2 stickers was dat niet aanwezig. Jammer, gemiste kans.
Mijn jongens wilden logischerwijs spelers in het echt zien en een blik op het programma toonde dat de presentatie van die hobbymiljonairs nog zeker 5 kwartier op zich liet wachten. Daar hadden we geen zin meer in, fuk hun! Wij zijn geen kuddedieren, we gingen naar huis.

De jongens hebben het geweldig gehad en daar ging het mij allemaal om. Ik beloofde ze dat we nog wel een keer een wedstrijd van Ajax gaan bezoeken.

En ik vraag me nu steeds af; Zouden ze bij Ajax nog een georganiseerd persoon zoeken?

Voetbal is dood

Lege tribune.png

Voetbal is dood. Jammer maar helaas kopkaas.

Tenminste, voor de gewone man. Ik hoorde een verslaggever tijdens dit WK zeggen dat er nogal wat lege stoeltjes in het stadion waren en ja, dat vind ik niet zo gek. En het wordt nog veel leger! Ik begrijp werkelijk niet waar de FIFA en UEFA mee bezig zijn. Ja, geld verdienen. HEUL VEUL geld verdienen. En dat gaat ten koste van de gewone man, de supporter, de fan.

In 2020 wordt het Europees Kampioenschap gespeeld in 12 (TWAALF!) landen: Azerbeidzjan (Bakoe), Denemarken (Kopenhagen), Duitsland (München), Engeland (Londen), Hongarije (Boedapest), Ierland (Dublin), Italië (Rome), Nederland (Amsterdam), Roemenië (Boekarest), Rusland (Sint-Petersburg), Schotland (Glasgow) en Spanje (Bilbao).
Maar…………..“Bij de groepsindeling wordt naast de sterkte van de landen ook rekening gehouden met de afstand tussen de twee speelsteden. Het is het streven van de UEFA om de vluchtafstand tussen de twee speelsteden te beperken tot 2 uur om de fans geen al te grote afstanden te laten overbruggen. “

Nu ben ik geografisch aardig onderlegd en het lijkt mij duidelijk dat geen enkele genoemde stad op pak ‘m beet 200 kilometer (2 uur) van de andere genoemde stad ligt. Niet met de auto in elk geval. Dat zal dus vliegen worden. Stel, mijn cluppie komt door de poulefase en de achtste finaleronde in Amsterdam, dan is de kans aanwezig dat ze de kwartfinale in Bakoe (4219 km verderop) moeten spelen.
En mochten ze die winnen dan moeten ze naar Londen (4662 km) om daar de halve finale en de finale te spelen. Ik vind dat nogal een logistieke onderneming, moet ik zeggen. En laat ik over de kosten maar helemaal niet beginnen!
Gestoord zijn ze, daar bij de UEFA.

Het WK van 2026 wordt georganiseerd in Canada, USA en Mexico. Dat is 36x Europa. Koekoek!!!! En ik altijd maar denken dat voetbal voor het publiek gespeeld werd.

Ik denk dat als mijn jongens in 2034 het WK gaan spelen dat ze alle continenten even aandoen. Ik ga vast sparen, me dunkt.

Vakantieplannen

eokTAfRPcBykNGZJyl7COQ_r

Over enkele weken heb ik de jongens weer enkele weken want dan breekt de zomervakantie aan. En omdat ik dit jaar voor de 7^e keer in successie vriendinloos ben (zelfs ik maak wel eens een foutje – m’n nukkige ego ook…….#zucht) ga ik voor de 7^e keer in successie mijn volledige tijd aan mijn jongens spenderen.
Waar ik voorheen nog wel eens moeite had om ze 3 weken bezig en tevreden te houden is het dit jaar anders. Het draait namelijk bij hen tegenwoordig om voetbal, voetbal, voetbal, voetbal, voetbal en nog eens voetbal.

De teams voor komende seizoen zijn nagenoeg bekend. Sam is 4 teams hoger ingedeeld, Teun is een leeftijdsklasse omhoog gegaan. Daar komt bij dat de KNVB nieuwe spelregels heeft verzonnen.
Ik kan dus bij dezen wel stellen dat we, naast relaxen – zwemmen – bioscopen – pretparken – achter de vrouwen aan Euroborg – open dag Ajax – Truckstar, voornamelijk op het trainingsveld van de plaatselijke FC te vinden zijn.
Ik zal ze potverdriedubbeltjes ‘s even flink klaarstomen voor het nieuwe seizoen zeg!
Sin an!

Ik ga maar ’s even m’n Wiel Coerver videobanden van zolder halen.

Loslaten

Er zijn twee dingen waarin ik als vader te kort schiet. Tenminste dat vind ik.
Ten eerste heb ik een beetje negatief beeld van de tegenwoordige wereld. Ik lees, hoor en zie iets te vaak over ongelukken, pesten, vechtpartijen, kopschoppen, verwarde mensen enzovoorts. En ten tweede ben ik iets te veel overbezorgd.

We hebben hier in de wijk een Cruyff court, zo’n kunstgras voetbalveldje. In mijn oude buurt lag dit veldje aan de rand en ietwat afgelegen maar sinds ze mijn oude wijk helemaal en totaal vernieuwd hebben, hebben ze dit deel meer bij de wijk betrokken. Sinds mijn jongens (kunnen) voetballen en sinds ze dit veldje ontdekt hebben willen ze het liefst 24/7 daar spelen. Natuurlijk vind ik dat lovenswaardig. Beter dan dat ze de hele dag van die idiote geweldscomputerspelletjes spelen immers. Maar soms wordt het me een beetje te veel. Ik ga namelijk altijd mee. Met de auto. Beetje rammen op de goal maar ook oefeningetjes met ze doen. Leuk!

Ik wilde zondag even in alle rust wakker worden en relaxed aan de dag beginnen.
“Papa, gaan we nog voetballen?” Zucht. Het was 10 over 10. Ik moest nog douchen en aankleden en koffie drinken en ontbijten want mijn plan was om rustig en relaxed aan de dag te beginnen. Ik besloot na veel wikken en wegen dat ze alleen mochten gaan en dat ik even later zou komen. Ik zei er wel bij dat als er andere kinderen waren ze weer terug moesten komen.
Met z’n tweetjes op het fietsje, bal mee, keeperhandschoentjes mee, flesjes water mee en daar gingen ze, die 500 meter naar het veldje. Ik vond het stiekem toch wel een heel avontuur voor jochies van 10 en 7.
Ik schoot onder de douche, kleedde me snel aan en 25 minuten later zat ook ik op de fiets. Allerlei doemscenario’s schoten me onderweg door het hoofd. Wat kon er allemaal in dat half uur dat ik er niet bij was gebeurd zijn?

Nou, helemaal niets want ze waren vrolijk met z’n tweetjes aan het voetballen…………..

Het scheelt toch dat de wijk autoluw is gemaakt, dat het veldje niet veel gebruikt wordt en dat m’n jongens al zelfverantwoordelijkheid hebben. En het slaat nergens op dat ik me onnodig druk maak om dingen die er niet zijn. Gisteren zijn ze 2 uur weggeweest.

Hoogste tijd om ze los te laten. Me dunkt.

Hou op met janken!

Jankerts

Ik word zo moe van dat gejank van voetballers van tegenwoordig. Dat ze teveel wedstrijden moeten spelen en te weinig rust krijgen.
Zucht.
Nu is er weer commentaar op plannen van de FIFA om twee extra toernooien aan de speelkalender vast te plakken. Sommigen (vanzelfsprekend mensen in de voetballerij) noemen het overvolle speelkalender, ik noem het speelkalender. Wat nou overvol?

Laten we eens van een worst case scenario uitgaan. Stel, je bent een topvoetballer en je speelt bij een (Europese) topclub. In een WK-jaar. Dan speel je zo rond de 60 wedstrijden per seizoen. Een wedstrijd van, pak ‘m beet, 100 minuten. Een seizoen mèt WK er achteraan (ruim genomen 1 augustus – 1 juli) duurt om en nabij 330 dagen. Een simpele rekensom; 330 seizoendagen – 60 wedstrijddagen = 270 overige dagen. Hoezo weinig rust?
Ja, maar die voetballers zijn bijna dagelijks op de club om te trainen enzo, is een veel gehoord argument.
Zucht.
Ze verzamelen rond 10 uur, gaan 2 uur trainen, lunchen, rusten, trainen nog een keer 1,5 uur en gaan dan weer naar huis. Al zou je dit werkdagen noemen, dan blijven er nog steeds 70 rustdagen over.
En laat ik over de salarissen maar niet beginnen. Want voor deze luizenbaan 1500 euro per kwart dag betaald krijgen en dan óók nog klagen over te weinig rust is gewoon schandalig.

Leg dit maar eens uit aan Gerrit, Luigi, Juan of Neil. Die 330 dagen per jaar 40 jaar lang om half 6 op hun fietsje naar het werk in de fabriek gaan. Om daar 8 uren achter de lopende band te gaan staan.
Voor 1500 euro per maand. En daarvan een aardig deel kwijt zijn om wekelijks de voetballers van hun favoriete club in het stadion aan te kunnen moedigen. Want hun club aanmoedigen is één van de weinige pleziertjes in hun verder harde leventje.

Johan Cruijff Arena

JC Arena wit Dit is ‘m dan, mensen. De nieuwe naam en het nieuwe logo van de Amsterdam Arena. EINDELIJK zou ik bijna zeggen.

……………………….(ingelaste stilte)

JE MOET JE TOCH KAPOT SCHAMEN ALS JE MET ZOIETS AAN KOMT ZETTEN MAN!!
Ja sorry, moet dit even kwijt.
Dan ben je een professioneel ontwerpbureau (tenminste daar ga ik vanuit, kan het niet vinden), je krijgt een heel kanaal geld (tenminste daar ga ik vanuit, kan het niet vinden) en dan kom je met dit gedrocht op de proppen.
Wat heeft dit, behalve zijn naam dan, met de allerbeste voetballer aller tijden ever ooit te maken? Waar zien we kenmerken van hem? Was het zum bleistift nu teveel moeite om nummer 14 er even in te verwerken?

Zucht, ik moet ook alles zelf doen. Met m’n powerpointje………………..

JCA Anus.png

Asjeblieft mensen, graag gedaan.
Doe me maar een sloot geld.

Keepers moeten niet voetballen

Het valt me de laatste tijd erg op en ook afgelopen weekend was het weer raak. Keepers die de fout in gaan bij het ‘voetbalgedeelte’ van hun vak. Manmanman, wat een droefheid. Sowieso vind ik het niveau van de keepers in Nederland heel matig. De beste keeper van Nederland zit bij Ajax op de bank (Benjamin van Leer, is nu geblesseerd trouwens), bij veel clubs zijn het buitenlanders die het doel verdedigen en het gros van de keepers zijn reactiekeepers of doellijnkeepers.

Keepers moeten niet voetballen. Keepers moeten ballen tegenhouden. Keepers moeten reddingen maken. Keepers moeten ballen uit de kruising tikken. Keepers moeten spitsen onderscheppen. Keepers moeten heersen in de 16. En maken ze daarmee eens een foutje of blundertje, tja, risico van het vak. Maar ze moeten niet voetballen!

Je werd keeper omdat je niet goed (genoeg) kon voetballen. (In mijn geval was een streep vanaf 16 meter in de kruising de aanleiding. Wereldgoal hoor, daar niet van. Maar in eigen goal, dat was wat minder).
Keepers trainen het hardst van de hele selectie en dat doen ze vooral op trainingsstof voor keepers. Aan het voetbalgedeelte wordt (te) weinig aandacht besteedt. Ja, ze krijgen af en toe een bal en moeten die dan zo ver mogelijk en geplaatst wegschieten. Maar dat maakt je nog geen voetballer zoals een veldspeler.
Ook ontbreekt de wedstrijddruk op een training. En tja, dan krijg je van die blunders zoals afgelopen weekend Bizot en Jones hadden. Sterker nog, ik kan zo gauw geen keeper in de Eredivisie bedenken die de afgelopen 2 seizoenen niet een (zelfde) blunder heeft begaan.
Laat keepers gewoon met de voetbaltraining meedoen, keepen kunnen ze wel. Geef ze een vrije rol bij een partijvorm of maak een extra aanvalspunt van hem. Zo leren ze het voetballen (zien) zoals de veldspelers doen.

Maar zijn de keepers schuldig aan al die terugspeelbalblunders? Nee, natuurlijk niet. Vaak niet (ik laat nu even mijn keepershart spreken). De echte schuldigen zijn die onzekere voetballers die niet open durven te draaien en voorwaarts te spelen en dus maar veiligjes terugspelen op de keeper.

Dus geachte trainers, pak die onzekere voetballers ’s aan en doe iets met dit gratis advies.

Graag gedaan.

Oranje faalgeneratie

Zo! Een nieuwe start van mijn favoriete club. We zijn 2 wedstrijden onderweg en het lijkt me duidelijk dat we vanaf nu weer omhoog kunnen kijken en klimmen.

Na het (bijna) sublieme WK van 2014 heb ik af moeten zien, mensen. Niet normaal. Het ene dieptepunt was nog niet bereikt of er ging wel een andere dieptepunter overheen. En dat was zwaar voor een fan als ondergetekende, kan ik je melden. Een ondergetekende die 1988 heeft gevierd. Die 1992 zag. Die 1994 genoot. Die 1998 beleefde. Die 2000 onderging. Die 2004 voelde. Die 2006 accepteerde. Die 2008 ongeloofde. En die 2010 tot bijna het laatste moment met een redelijk gezwollen lid keek.

De ellende begon met Guus ‘ik verkocht mijn land voor Russische roebels (ik ben nog steeds pissed over 2008 toen hij het Russische elftal zo opgefokt had tegen een Oranje dat net voor de wedstrijd verschrikkelijk nieuws had ontvangen)‘ Hiddink. Hij nam het over van Louis en daaruit bleek maar weer eens hoe kortzichtig ze daaro bij de KNVB waren. Hij kneep ertussen uit en liet het vervolg over aan Danny Blind. Danny Blind die coached als zijn achternaam. De tweede kapitale fout in korte tijd van de KNVB-boys.
Maar goed, niet elke coach kan een Johan, Louis of een Manus zijn natuurlijk. Je hebt ook te maken met een generatie voetballers. En daar kan ik ronduit duidelijk over zijn;
dit was DÈ faalgeneratie in de geschiedenis van Oranje. Punt.

Nog nooit in mijn Oranjeleven heb ik zo’n verschrikkelijk stel voetballers bij elkaar gezien. Ik stel dan ook voor dat Ronald Koeman per direct afscheid neemt van de Vrij, Dost, Hoedt, Janssen, Klaassen, Lens, Martins Indi, Promes, Rekik, Strootman en Veltman. Ze hebben hun kans gehad maar zijn hopeloos gefaald. Stuk voor stuk. En ze hebben het Nederlandse volk (lees ondergetekende) met een aardig traumaatje opgezadeld. Strik erom en toedeledokie ermee. Of wacht, laat die strik maar zitten.

We kijken weer naar boven en gaan dat doen met jonge klasbakken. Zoals onder andere Calvin Stengs, Donny Van de Beek, Frenkie de Jong, Guus Til, Matthijs de Ligt, Nathan Aké, Steven Berghuis, Teun Koopmeiners en Virgil van Dijk. Gun Ronald de volle 4 jaren en ik voorspel een mooi EK 2020 en een nog beter WK 2022.
Dan zullen mijn jongens zien dat ik niet lieg over hoe sterk ons Oranje kan zijn. En hoe mooi het is om een eindronde voor de tv mee te maken. Want ze zijn tot nu nog allerminst overtuigd.

Voetbalfilosofie

Man, wat vind ik het toch leuk om mijn jongens te zien voetballen! En wat vind ik het toch goed om te zien dat ze mijn voetbalfilosofie aannemen, overnemen en uitvoeren! Nou ja, vooral Sam op dit moment.
Teun is net begonnen om in echt teamverband te wedstrijden. Hij is nog wat nederig en het team is nog wat speels maar de techniek en vooral de tactiek is bij hem in volle ontwikkeling. Ik bekijk dat met veel plezier en ik zie hem elke week groeien.

Maar dan Sam. Sam is al een hele behoorlijke voetballer aan het worden. Technisch is hij al aardig begaafd (hij heeft passeerbewegingen waarvan ik denk, hoe komt hij eraan?), hij heeft me daar een schot in zijn dunne luciferbeentjes en ook fysiek staat hij steeds meer zijn mannetje.
Het was een doorn in mijn oog dat hij zich telkens aan de kant liet duwen. Ja goed, hij is niet al te groot en echt heel veel kilo’s sleept hij nou ook weer niet met zich mee maar dan nog! LAAT JE NIET WEGZETTEN!, hamerde ik.

En gisteren mensen, gisteren was het moment daar. Hij kreeg de bal aan de rechterkant ter hoogte van de middenlijn, bij hem liep een groter en sterker meisje (we moesten tegen een volledig meisjesteam), samen zetten ze een sprint in, en hoe hij deed deed hij het maar hij gooide zijn hele lichaam erin, kwam net op tijd voor het meisje en schoot de bal onder de keeper door raak. Prachtig!
Ik kan bijna niet beschrijven hoe trots ik was! En dat ga ik dus ook niet doen.
Zijn ‘tweede goal’ was eentje uit mijn koker. Een corner van die afstand moet je gewoon hard en laag voor schieten. Met een beetje geluk loopt iemand er tegenaan. En jawel, in die kluw van spelers was het inderdaad één van de meiden die de bal achter de keeper kreeg.

Vanochtend deden we ons tweewekelijkse voetbalpraatje. “Een bal wordt niet moe”, vertelde ik.
Ik ga ervan uit dat ze deze wijsheid op de training overbrengen en dat ik binnenkort tiki-takavoetbal in beide teams ga zien.

En Ronald, ik weet niet hoelang je van plan bent bondscoach te blijven maar ik zou mijn jongens vast voor 2032 op je shortlist zetten.

En ps. Je kunt mij altijd bellen voor vragen over mijn voetbalfilosofie.

De bal rolt weer

Ik was licht ~~pissig~~ teleurgesteld toen ik de teamindeling voor het nieuwe seizoen onder ogen kreeg. Sam zat (weer) niet bij zijn 2 beste vriendjes in het team en Sam was (weer) in het laagste team ingedeeld, de E5. Of Onder 10-5, zoals dat tegenwoordig heet.
Ik had al mijn bedenkingen bij het scoutinggebeuren van de club en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Een competitie Onder 10 ging om onduidelijke redenen niet door, het werd een competitie Onder 11. Dus tegen kinds die allemaal ouder, groter, sterker en sneller zijn. Ik had al mijn bedenkingen bij de KNVB en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.

Gisteren stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Een uitwedstrijd. Er waren wat afzeggingen en dankzij een vijfjarig (!) neefje van één van de spelers konden we een zevental opstellen. Ik had er een slecht gevoel over en in de auto al vertelde ik Sam dat het toch echt om plezier gaat en dat hij maar goed z’n best moest doen. Bij de warming up zag ik de tegenstander warm draaien. Het kleinste ventje was nog een kop groter dan onze grootste speler. Ik zag het somber in, nam een sigaartje op de lip en besloot dat ik rustig zou toeschouweren en me niet zou bemoeien met de wedstrijd.

Vrij vlot werd het 1-0 maar voetballend deden we helemaal niet onder voor deze oudere en grotere tegenstander. Via een kluts kwam de bal voor Sam’s voeten en hij knalde de bal achter de keeper, 1-1. Ik werd wat enthousiaster. Even erna werd het 1-2 en ik dacht ‘potverdikkeme, dit is even leuk zeg!’.
De ruststand was 3-2 en wij, vaders en een oma, moedigden de jongens aan om zo door te gaan want het ging eigenlijk hartstikke goed. Met zwoegvoetbal werd het 3-3, ik kon niet anders dan me toch te gaan bemoeien met de coaching (ik kan daar niks aan doen, ik ben en blijf een fanatieke voormalig succescoach).
Maar ook de tegenstander gaf niet op en met 2 fraaie goals namen ze de voorsprong in handen. Even leek het of ons team er conditioneel doorheen zat maar weer een goal van Sam en daarna een briljante (eerlijk is eerlijk, niet omdat het mijn zoon is) assist van hem maakte de stand weer gelijk, 5-5.
Wij, vaders en een oma, raakten door het dolle heen en we blèrden het team naar voren. Er was nog een minuut of 3 te spelen, we moesten dit gelijkspel vasthouden! Na een geweldige noodzakelijke redding van onze keeper brak de tegenstand en onze nieuwste speler (ex-korfbal) ging bikkelend door. JAAAAAAAAAA!!!! 5-6. Wij, vaders en een oma, gingen uit onze plaat.
Het was bijna tijd, we kregen nog een corner. Ik stond vlakbij en zei tegen de nemer dat hij rustig aan moest doen en dat hij de bal wat dichterbij moest leggen. Hij nam de aanloop, bal hoog voor de goal, vangbal voor de keeper. Oh nee, toch niet, de keeper tikte de bal in zijn eigen goal! WHOEHOEEEE!!
Eindstand 5-7.

Juichen mensen, juichen!!!!!
Wat was het een fantastische wedstrijd van die ukkies en wat zagen ze er allemaal moe maar heul blij uit. Mooi om te zien. De eerste 3 punten zijn binnen.

Volgende week maar eens even bij Teun kijken. Zijn team (Portugal) heeft de eerste 2 wedstrijden van de FIFA-league gewonnen en ook hij heeft 2x gescoord.
Ik ben momenteel een trotse voetbalvader.

Vrouwen dansen, mannen sjansen

Ken je die uitdrukking? Zal wel niet want volgens mij heb ik ‘m net zelf verzonnen (oh, ff een © erbij doen! Vrouwen dansen, mannen sjansen ©). Vrouwen sloven zich uit – mannen kijken, kiezen en scoren.

Een beetje vrouw moet kunnen dansen. Dat zeg ik. Sterker nog, weinig woest aantrekkelijker dan een prettig dansende vrouw. Want dat is wel een vereiste, het moet er wel prettig uitzien. Een beetje lullig op de maat heen en weer bewegen is niet genoeg, je moet het ritme voelen. Dan heb je heul snel de aandacht van mannen. Of wacht, dan heb je de aandacht van mij. De meeste mannen kijken met hun pielemoos, ik ben toch iets kritischer.

Ik was eens met mijn damesvoetbalteam op stap naar een discotheek. Zo’n megageval waar 100 miljoen hormonale pubers waren. Al snel had ik in de gaten dat ik de Padre Fernantius in de hele toko was dus koos ik een plekje aan de bar. Wat eigenlijk altijd een prima plek is trouwens! Mijn meiden gingen hun gang, feesten zoals ze konden. Ik genoot.
Mijn oog viel op een groepje meiden op de dansvloer. Vier meiden. Met allemaal testosteronboys eromheen. Of eigenlijk om drie van het groepje. Het vierde meiske was, hoe zal ik het brengen, niet de mooiste. Beetje gezet en klein. En zij was duidelijk mee om de kosten te delen ofzo. Want dat doen meiden/vrouwen. Ze nemen altijd een ‘lelijkerd’ mee om zelf meer in de spotlichten te staan.
Vrouwen………..zucht.

MAAR ZIJ KON DANSEN, MENSEN!!
Zij had me daar een partij ritmegevoel! Ik vond dat fantastisch om te zien.
Ze werd compleet genegeerd door de jongens in de buurt en ook haar vriendinnen keken niet naar haar om. Ik vond het sneu voor d’r.
Push up van de Freestylers kwam. Oe, lekkah nummah! M’n lijf begon te vibreren. M’n zwarte wortels begonnen te klepelen. Het was tijd om m’n dansmoves te showen.

Nou lieve lezer, je kunt natuurlijk wel raden hoe dit afliep. Het meiske heeft een hele leuke en gezellige avond gehad met ‘die ouwe vent’. En die vriendinnen heb ik tussen neus en lippen geadviseerd wellicht wat minder make up te gebruiken 🤡😉.

Ze zouden zo’n verhaal eigenlijk eens moeten verfilmen ofzo.

We prettig dans’en!

Ons Oranje avontuur

Gisteren kwam de langverwachte dag dan eindelijk. Want Teun had de aftelkalender helemaal afgekruist. Mama had ze schitterende shirts gekocht (2,99 bij de Zeeman!), ik haalde ze na schooltijd op. Het plan was om nog even bij mij uit te rusten, op te laden en voor te bereiden. Of ze enthousiast waren? Mwoah. Zeg maar gerust dat enthousiast een understatement was. Wanneer gaan we nou?…………. Zucht.
Klokslag 16.37 uur vertrokken we richting Rotterdam, naar de Kuip. Telefoon op het stuur, de route voor m’n neus. (gewoon via kaarten op de iPhone hoor, werkt perfect. Who needs tomtom?)
Ik had van de KNVB een parkeerkaart ontvangen voor parkeerplaats Beverwaard aan de Edo Bergsmaweg. Ik vond het prima. Tegen 18.15 uur reden we het parkeerdek op en ik vroeg me af waar die kuip dan wel niet stond. In de verre wijde omtrek was niets van dat ding te zien namelijk. Een flinke afro met opvallende verkeersregelaarjas gaf het antwoord; “jullie moeten met de tram.” Ah! Nou ja, het is niet anders. En trouwens, dat kon er ook nog wel bij, we waren op avontuur immers.

Het boemelding bracht ons tot voor het stadion en met nog een kleine 2 uur te gaan tot de wedstrijd moesten we vanzelfsprekend iets eten. In de verte zag ik de mij ozo bekende gele M, dus daar liepen we automatisch naartoe. Meer mensen hadden datzelfde idee, kreeg ik de indruk toen we binnenstapten. Het smaakte zoals altijd heerlijk.
Het werd tijd om onze plekken op te zoeken in het stadion. Ingang J, rij 2 en stoel 4,5 en 6. Om ons een lange wandeling te besparen besloot ik mijn jongens op wat vaderlijke wijsheid te trakteren. Ik had bij de wedstrijd tegen Ivoorkust gezien dat ons vak het langst in de zon lag dus de schaduwzijde van het stadion konden wij met een gerust hart rechts laten liggen. De jongens vonden het vanzelfsprekend, ik vond het best logisch denkwerk van mezelf.
De rugzak werd natuurlijk gecontroleerd maar zonder probleem konden we verder lopen. Uiterst rechts in het vak (voor de kijker uiterst links) namen we plaats en ik ontdekte dat mijn foon de geest en mij de vinger gaf en uit ging. Zucht.
Dahaag foto’s. Dahaag filmpjes. Dahaag herinneringen.
Hééé, maar hadden de jongens hun tablet niet mee in de rugzak? iiiiiiiiieeehhaaaaa!!!! De avond totally gered!

Het zeuren (wanneer begint het nou?) stopte toen de spelers het veld opkwamen. Ze zagen Robben en Sneijder nu in het echt en ik zag dat ze er van onder ingedrukt waren. Mooi om te zien.
Omdat bij aanvang van de wedstrijd de 3 stoelen helemaal in het benedenhoekje niet bezet waren (en ook omdat de gast voor Teun telkens ging staan) verhuisden we. Aandachtig volgden ze de wedstrijd en net op het moment dat Teun het woordje ‘saai’ in de mond nam, scoorde Robben. Het stadion ontplofte. En wij ook. Met een gebalde vuist vierde Teun het doelpunt, Sam hing met 2 armen vooruit over de balustrade. Prachtig om te zien!
Sneijder nam een corner vlak voor ons en klapte even. ‘Zag je dat, papa? Hij klapte naar ons!’, riep Teun breed lachend. Geweldig om te zien.
De wave werd ingezet en elke keer zaten de jongens vol spanning te wachten tot ie bij ons was. Fantastisch om te zien.
De 2-0, 3-0, 4-0 en ook de 5-0 werden al even uitbundig door ons gevierd.
Wat hadden we een mooie wedstrijd gezien. En wat een ervaring was het voor ze.

De weg naar huis werd een hele lange. Er stonden zoveel mensen op de boemeltrammetjes te wachten dat wij besloten om in het gras te wachten tot het enigszins nut had om in de rij te gaan staan.
We praatten wat, we lachten wat, we maakten wat grappen, we keken hoe een politiepaard precies voor ons zijn kont leegde. Het was mooi.
Het werd frisser en de jongens raakten wat vermoeid. Ze kropen dicht tegen mij aan. Ik sloeg mijn armen om ze heen. Wat hadden we een perfecte dag gehad en wat was ik trots op ze! Ik was op dat moment even de gelukkigste vader op de hééééééle wereld. Ik hartje mijn jongens.
Om 01.15 uur waren we thuis, om 01.25 lagen ze in diepe slaap in bed. En ik kan het me verbeeld hebben maar volgens mij hadden ze allebei een glimlach op hun gezicht.
Ik knikte even naar mezelf in de spiegel. Goed gedaan, papa!

Vanmiddag hebben we de wedstrijd teruggekeken. En JAWOOOOOOHL, we zijn op televisie geweest!!!!!!

Feestjeweek

Zo zeg! Ga ik even een feestjeweek tegemoet!
En met feestjeweek moet je lezen dat ik weer eens een keer de diepe krochten van de alcoholische wereld ga betreden. Da’s namelijk al ff geleden. Thuis drink ik praktisch niet, ouderwets op stap ga ik al tijden niet meer en feestjes bezoek ik nog af en toe maar dan moet ik altijd terugrijden. Dus dan stop ik standaard na 3 ~~liter~~ biertjes. Maar daar komt deze week verandering in want er staat wat op de planning hoor! En laten we eerlijk zijn, ik ben eigenlijk ontzettend lollig als ik drink. En dan wordt het ook nog zomer! iiiiiiiiiiiiiiiieeehaaaaa 😄/

Woensdagavond (20.45 uur) wint Ajax de Europa League door Manchester United te verslaan. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Donderdagmiddag (16.00 uur) wint Donar het Nederlands kampioenschap door Zwolle op te rolle. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Vrijdag (00.00 uur) is moeke jarig. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En het weekend wordt het prachtig weer in feestjestad Groningen dus zit ik blootgetorst bij moeke in de tuin. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Hos ik blootgetorst bij de huldiging van Donar. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En kon ik wel eens blootgetorst met de jongens aan de Hoornse plas gaan liggen. En daar kan natuurlijk het drinken niet bij ontbreken.
Ik kan haast niet beschrijven hoeveel sin ik er an heb.

We feestjeweek’en!

Voetbal

Ik ben er een tijdje helemaal klaar mee geweest maar sinds Sam en Teun op voetbal zitten, is het toch weer voetbal wat de klok slaat hier in huize Manus. Ze willen alles zien (nou ja, Sam dan, Teun pakt na een tijdje toch zijn tablet erbij en gaat een spelletje spelen). Ze willen alles weten. En weer of geen weer, vroeg of laat, ze willen buiten voetballen (mogen we in pyjama voetballen?). En eigenlijk vind ik dat stiekem toch best wel heel leuk.

Zodoende zit ik weer middenin ‘het wereldje’ en val ik weer van de ene verbazing in de andere. En volgt weer de ene ergernis de andere op. Het geld dat er in het voetbal omgaat bijvoorbeeld, dat is toch schandalig! Gemiddelde spelers van amper 20 die een weeksalaris krijgen van een ton. DOES NORMAAL MAN! Maar goed, dat is de markt en ik zou het ook pakken, laat ik eerlijk zijn.

Feyenoord wordt kampioen en dat is goed. Ze zijn het meest constante team geweest, hebben het hele seizoen bovenaan gestaan en dan verdien je het. Zo simpel is het. Ajax heeft het laten liggen tegen kleine clubs en PSV heeft 1 wedstrijd gewonnen die ze moesten winnen.
Maar wat me mateloos irriteert aan het voetbal zijn de supporters. Al jaren trouwens. Hoe krijg je het in je botte harses om een flinke rookbom in een vak met toeschouwers te gooien? Dan ben je toch gvd een eencellige idioot? Maar niet alleen de dader is volledig gestoord, ook de meelopers om hem heen mogen ze wat mij betreft per direct uit de samenleving halen.
En wat voor kansloze twat ben je als je uit frustratie tegen een dichte deur gaat staan te roepen dat ‘ze zich moeten schamen’. Je moet jezelf je ogen uit je kop schamen, ontzettende lamlul. Je kind was volledig in paniek en riep je huilend 7 keer………… Dat soort lui moeten ze direct uit het ouderlijk gezag zetten.
Of dat doorgesnoven en agressieve afval der natuur die elkaar of de boel gaan slopen bij het minste geringste.
Nog een reden waarom het goed is dat Feyenoord kampioen wordt. Ik ga namelijk 9 juni met Sam en Teun naar de Kuip naar Nederland – Luxemburg en ik voel er weinig voor om van die gefrustreerde en agressieve lutsers tegen te komen.

Oranje, mijn cluppie. Dat is in jaren niet zo beroerd geweest. Na een geweldig WK in 2014 is het heel hard bergafwaarts gegaan en dat lag vanzelfsprekend aan de coaches (Hiddink en Blind), aan de matige selectie van over-het-hoogtepunt spelers en net-niet spelers maar toch vooral aan de KNVB. Wat een zooi is het bij die Zeister club. En, noem het toeval, sinds Johan is overleden is het helemaal een losgeslagen bende. De mannen van de gouden ’88 generatie blijken, behoudens Ronald Koeman wellicht, niet goede hoofdtrainers te zijn en dat is spijtig. De generatie erna lijkt het wel te hebben maar deze mannen (Cocu, De Boer, Gio, Stam) zijn nog te veel voetballer om de functie van bondscoach te ambiëren.
Hans van Breukelen is aangesteld om te technisch directeuren maar de beste man is een keeper. Meer kan hij niet. De opvolging van Blind (en Grim) is nu al een farce en absoluut niet serieus te nemen.
Het beste legt Hans per direct zijn functie neer, neemt Louis van Gaal de boel in Zeist helemaal over, stellen ze Henk ten Cate aan als veldtrainer en wordt Ruud Gullit de bondscoach. Puur als boegbeeldfunctie.
Misschien dat het WK van volgend jaar dan nog te redden is. Want wéér een zomer zonder Oranje is voor niemand leuk.

Coach for one day

Vanwege het ontbreken van beide coaches, werd mij gevraagd voor vandaag de coaching op me te nemen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen, geen probleem. Hoe moeilijk kan dat zijn? Even 2x 20 minuten een wedstrijdje coachen. En ook nog tegen het team dat op de laatste plaats staat.
Het lijkt me geen probleem te worden. En trouwens, is coachen niet één van mijn verborgen talenten?

En dus trommelde ik vanochtend klokslag 05.35 uur de jongens uit bed. Letterlijk. Met een pan en een soeplepel. Zuchtend en gapend kwamen ze de woonkamer binnen. Ik zette ze in hun stoel en ik trok het beamerscherm uit het plafond. Maar ik heb helemaal geen beamer dus mikte ik dat ding weer omhoog. Op de muur tekende ik een veld met watervaste stift. Ook de poppetjes zette ik in de juiste opstelling. Een keeper en de rest ervoor.
Met de aanwijsstok doceerde ik ze over de looplijnen in balbezit. Bij balverlies dienen we direct druk te zetten om binnen 5 seconden de bal weer terug te veroveren. Vrije trappen nam ik door. Corners nam ik door. Hoog druk zetten nam ik door. Inzakken nam ik door. Temporiseren nam ik door. Alles nam ik door.
Hierna was het tijd om videobeelden van de tegenstander te analyseren.

Maar ik zag dat de jongens op hun tablet zaten te spelen en weinig aandacht voor mijn wedstrijdbespreking hadden.
“HÉ!!, riep ik. OPLETTEN!!”
“Papa, zei Sam, we zijn jochies van 6,7,8,9 jaar, doe ’s niet zo flink”
“En trouwens, moet jij niet douchen? We moeten zo al gaan.”

Tssss, mijn zoon die zegt dat ik niet zo flink moet doen.
Hij moet eens weten hoe flink ik ben als ik het coachen serieus neem……

We coach’en!

Uitslag: 1-10
(pappe kan het nog steeds 😉😄)

Als ik praat, moet jij stil zijn

Legendarische uitspraak van de man die ik ooit mijn tweede vader noemde.

Wim kwam na mijn diensttijd in mijn leven. In de tijd dat ik (wéér) dreigde te ontsporen en ‘lang leve de lol’ de bovenhand had. Ik ging het huis uit en mijn vader liet me ‘los’. Ik zou het allemaal vanaf dat moment zelf wel even doen en in al mijn eigenwijsheid en eigengereidheid stortte ik me in het volwassen leven.
Met vallen en opstaan, met horten en stoten, met regelmatig keihard op m’n bek gaan en met soms helemaal in de war zijn ging het aardig bergafwaarts maar gaandeweg omringde ik me met oudere (volwassenere) mensen en Wim was daarvan de oudste.

Wim was elftalleider van het 4e elftal, het gezelligheidsteam, van de plaatselijke voetbalclub. Na de wedstrijden was het bieren. Lang leve de lol.
Maar regelmatig mondde het uit in discussies. Soms felle discussies. Ik, als jongste van het stel, had vaak de grootste bek en ging een gestrekt been en op de man af niet uit de weg. Boze mensen om me heen.
Dan was het altijd Wim die mij tot de orde riep; “Als ik praat, moet jij stil zijn!” Als een klein kind liet ik mij dan in de hoek zetten. Leermomenten waren dat.

Ik ben 200 km verderop gaan wonen en het contact verwaterde maar wat heb ik veel aan die man te danken. Wat heb ik veel met die man gepraat. En wat heb ik veel levenslessen van die man geleerd. Ik durf zelfs te beweren dat hij op een bepaald moment de belangrijkste man in mijn leven is geweest. Als mijn vader geen grip op me kreeg was daar altijd nog Wim die mij met de neus op de feiten drukte.
Hij was op een bepaald moment in mijn leven eigenlijk mijn tweede vader. Ik besef me nu pas dat hij toen niet zo heel veel ouder was dan ik nu ben.

Vandaag bracht ik een laatste groet aan Wim.
Bedankt dat je op het juiste moment in mijn leven kwam.

Rust zacht, vriend.

En we zijn begonnen

En zo zijn we geruisloos overgegaan van een korfbalgezinnetje naar een voetbalgezinnetje. Sam was klaar met korfballen en wilde op voetbal (hij gooide er bij zijn afscheidswedstrijd nog wel even 5 in!👍🏼😄), Teun koos er ook voor. Voormaligje regelde het papierwerk en de outfits en in no-time waren we terug op het oude nest.

Teun speelt in de FIFA-League, een competitie van 6-jarigen. Elk van de 10 teams bestaat uit 4 spelers, heeft de naam van een land en wekelijks spelen ze 2 wedstrijdjes tegen elkaar. Zaterdags om 08.30 uur!! 😳😬 Geweldig professioneel geregeld door de heren van de organisatie trouwens.
Teun speelt bij Ierland (“nouhou, ik wil bij Nederland”😄) en ze doen het fantastisch. Ze zijn koploper (samen met Spanje momenteel) en dat is voor een groot gedeelte te danken aan het mannetje in het team dat maar doorgaat en doorgaat en al een heleboel goals heeft gescoord. Maar natuurlijk belangrijker, ze hebben allemaal enorm veel plezier. En daar gaat het om. En in Teun zijn geval, hij heeft enorm veel plezier zolang ze winnen. Hij heeft (nog) wat moeite om te gaan met tegenslagen met gevolg dat bij het minste geringste zijn hoofd op onweer staat (overduidelijk een karaktertrekje van ~~mama~~ mij, ik had vroeger ook een hekel aan verliezen) en hij de tranen de vrije loop laat. Aandachtspuntje.

Sam is ingedeeld bij het na de winterstop gevormde team, de F10. En ook hij doet het heel erg goed. Hij is de 9-jarige in het 7/8-jarigen team en dat is te merken. Hij is nèt iets verder in de voetbalontwikkeling dan zijn teamgenootjes. En hij is nèt iets sneller dan zijn teamgenootjes. En hij kan nèt iets harder schieten dan zijn teamgenootjes.
Ze staan rond de 10e plek, 2 gewonnen en 3 wedstrijden verloren. Met nog 7 wedstrijden te spelen, zie ik ze trouwens nog wel stijgen in de stand hoor. En dat is gewoon netjes.
Sam heeft in 3 wedstrijden al 7 keer gescoord (alle ballen op Sam!) en dat is goed voor zijn zelfvertrouwen. Vanaf volgend seizoen zal hij te maken krijgen met leeftijdgenootjes en zal het wellicht wat zwaarder voor hem worden.

Al met al ben ik tevreden over de een ontwikkeling van mijn jongens op voetbalgebied.
En ik kan het weten want ben ik tenslotte niet een tactisch brein slash kampioenenmaker?

We voetbal’en!

ps.
Zeg KNVB, ik doe het voor wat McDonald’s kortingsbonnen, een voetbalvrouw en reisvergoeding. Ik denk, zeg het ff.

Johan

Ik had na mijn veertiende niets meer met voetbal. Ik was er klaar mee.
Ja, toen we in ’88 kampioen werden feestte ik natuurlijk keihard mee maar het competitievoetbal volgde ik niet meer. Als ik het al ooit gevolgd had.
Ik kan dan ook niet met zekerheid zeggen dat ik Johan ooit, via Studio sport weliswaar, in levende lijve heb zien spelen.

Na mijn diensttijd ging ik toch weer voetballen. Deze keer bij een gezelligheidsteam en hier raakte ik bevriend met Johan. Johan was idolaat van Johan, hij had zelfs zijn zoon óók Jordi genoemd. Bevlogen kon hij vertellen over Johan. Johan was de allerbeste ooit. Ik raakte geïnspireerd en ging mij toch eens verdiepen in Johan. Boekjes, bladen, videobanden, alles bekeek of las ik en al snel was ik om. Johan was inderdaad de allerbeste aller tijden.
“voetbal is heel simpel maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen”.
Dè uitspraak die ik veelvuldig gebruikte in mijn coach-tijd.

Het jaar is omgevlogen. Inmiddels zijn mijn jongens ook gegrepen door het voetbalvirus.
‘Papa, wie is de beste? Messi of Ronaldo?’
Ik antwoord dan steevast; ‘Johan Cruijff was de allerbeste ooit. Daar komt nooit iemand in de buurt’.

Bij partijtjes mag iedereen dan ook Ronaldo of Messi zijn, mijn jongens zijn altijd Johan.

Hudson Hornet

Ken je het verhaal van Hudson Hornet?
Niet?
Nou, laat ik het dan even kort en bondig uitleggen.

Hudson Hornet was lang geleden een groot kampioen. Maar door pech is hij in de vergetelheid geraakt en tegenwoordig slijt hij zijn dagen een beetje afgelegen en onopvallend.
Jaren en jaren gaan voorbij. Generatie na generatie groeit op, de herinneringen aan zijn gloriedagen worden vager en zijn prijzen liggen onder een dikke laag weg te stoffen. Hij wordt een brommerige, oude man.
Op een dag komt een jong en ambitieus mannetje in zijn leven. Dit mannetje wakkert het vlammetje, wat nog altijd binnenin brandde, zij het op een heul laag pitje, bij Hudson weer aan. Samen betreden ze op een bepaald moment de sportarena, die Hudson al die jaren zo gemeden heeft.
Plotseling wordt hij opgemerkt en een gigantische staande ovatie valt hem ten deel.
De grote kampioen van weleer is terug!

Het is dat ik beter weet maar anders zou de rol van Doc Hudson in Cars 1 zomaar op mijn leven gebaseerd kunnen zijn.
Want zo’n gevoel bedruipt mij ook een beetje nu Teun op voetballen gaat en ik binnenkort weer op de velden van m’n oude club te zien zal zijn.
ghe ghe 😉

We gloriedag’en!

Wisselen

Ik vrees dat het korfbalavontuur na de zomer voorbij zal zijn. Sam wil op voetbal. En Teun waarschijnlijk ook.
Om eerlijk te zijn is het ook niet zo gek hoor. Het is tegenwoordig één en al voetbal bij ze. Buiten voetballen ze. Op hun tablet voetbalspelletjes spelen ze. Op teletekst weet Sam inmiddels alle voetbalpagina’s te vinden. Studio Sport kijken ze liever dan een filmpje. Messi is de beste maar Johan Cruyff de allerbeste. Oranje, FC Groningen, Ajax en Barcelona zijn top. Enzovoorts etcetera.

Vind ik het goed? Ja, natuurlijk. Het is toch meer mijn wereld dan de wat bravere korfbalwereld. Vind ik het jammer? Ja, dat ook zeker. Ik zal de warme sporthal tijdens het koude schijtweer vreselijk missen. Maar de jongens willen het zelf en dan ga ik als sportvader gewoon mee met hun beslissing (hadden ze nu voor simultaan lange afstand ballet gekozen, had ik mijn veto uitgesproken. Maar dat is logisch, zelfs ik heb grenzen).
Ik heb er vanzelfsprekend wèl enkele voorwaarden aan gesteld.
a) Niet janken als er iets niet goed gaat. Verliezen hoort bij sport.
b) Niet piepen als het koud, guur, regenachtig of stormachtig is. Voetbal is een buitensport.
c) Zwarte voetbalschoenen. Niet van die gay gele/groene/roze schoentjes.
d) En nooit, maar dan ook nooit met een voetbalshirt van een club over straat. Dat is ultiem tok.

En ik als sportvader? Ik zal me weer met hetzelfde enthousiasme (sommigen noemen het fanatisme, hahahaha) langs de lijn opstellen. En misschien, heeeeeeeel misschien, dat ik m’n oude hobby wel weer op ga pakken. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de sportvaders, ik weet altijd alles beter dan de trainer/coach. En dat laat ik merken ook! Dat hebben ze in de bravere korfbalwereld wel gemerkt.

Rest nog de vraag bij welke voetbalclub ik mijn jongens laat debuteren. Meest voor de hand liggend is de club in hun deurp. Vlakbij, er zitten vriendjes op en we kennen de mensen. Maar die hele club ademt iets uit wat mij totaal niet zint. Zo’n wanna be topamateurclub. Zal met onze geschiedenis te maken hebben. Een kilometer of 5 verderop zit een meer volkse club, wellicht dat daar meer plezier te behalen is.
Ik laat de beslissing aan ~~voormaligje~~ de jongens. Want zo gaat dat in mijn democratisch ex-gezinnetje.

We wissel’en!

Het nieuwe seizoen

Het veldseizoen is inmiddels 4 wedstrijden onderweg en tja, wat zal ik ervan zeggen? Laat ik voorop stellen dat ik de veldcompetitie niet zo heel erg belangrijk vind. Het is een kleine competitie met 4 ploegen en met een betrekkelijk korte speelperiode (enkele weken). Dus van een echte competitie wil ik niet spreken.
Waar het wel ontzettend nuttig voor is, is aan elkaar wennen, de nieuwe regels onder de knie krijgen, conditie opbouwen en trucjes leren.
Sam is ingedeeld in de E5 samen met de topscoorster uit zijn vorige team, een jongetje uit de F2 en een jongen en een meisje met E-ervaring.

Zaterdag 3 september begonnen ze de competitie met een dikke nederlaag en ik zag het gelaten aan. Ik maakte me meer druk om het feit dat ik in de veronderstelling was dat ze in de zaal moesten spelen en ik dus in T-shirt langs de frisse kant stond. Zucht, ik moet er ook even weer in komen. En, laat ik eerlijk zijn, ik had me voorgenomen me voorbeeldig te gedragen langs de lijn.
Het was duidelijk dat de nieuwe regels voor de ex F’jes flink wennen is. Vooral het verdedigd schieten is lastig want dat mag niet meer. En ook gaat het allemaal wat sneller en zijn de tegenstanders groter. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest denken maar het leek me verstandig het enthousiasme bij Sam hoog te houden. Stel je voor dat hij ineens op voetballen wil en ik straks met guur weer en ijzige kou langs de kant moet gaan staan. Dat is voor niemand prettig, lijkt me.

De tweede wedstrijd in de bloedhitte werd gewonnen en, laat ik eerlijk zijn, me niet met de wedstrijd bemoeien viel me zwaar. Hier en daar coachte ik (en ook de 2 leidsters natuurlijk) de kinderen naar de overwinning. Commentaar van de leider van de tegenstander over ons fanatisme lachten we weg. Kom op zeg, wij fanatiek, hahahaha.
Ook de derde wedstrijd werd in winst omgezet en dat was een knappe prestatie. Na een 1-4 achterstand kwam het karakter van de spelers boven en na een gelijkopgaande strijd eindigden we (ze) in 8-7. Voor het eerst voelde ik een soort trots op het team. Ik zag er potentie in.

In tegenstelling tot vorig seizoen heb ik nu nog geen training gezien maar ik merk aan de wedstrijden dat er goed getraind wordt. De nieuwe regels zijn nu al aardig ingeslepen bij de ex F’jes en het niveau groeit. Mooi om te zien.
Gisteren speelden we de eerste heenwedstrijd van het veldseizoen en hoewel wel verloren met 7-4 vond ik dit de beste wedstrijd tot nu toe. Goed, we hadden pech dat 1 jochie bij de tegenstander er 6 ingooide maar er werd door ons heel goed gespeeld. En ook deze keer coachte ik een beetje maar gaf ik vooral tips. In de rust nam ik onze sterspeelster even apart en tipte ik haar over een stap naar voren doen om daarna in een snelle beweging naar achteren te springen om ruimte te creëren voor een schot. De tegenstander moet namelijk jouw schouder aan kunnen raken wil je verdedigd staan.
De tweede helft begon, ik was toe aan een sigaartje. Ver van het veld (rookvrije zone!) stak ik eentje op. Sterspeelster kreeg de bal in scoringspositie maar ze stond verdedigd. Ze deed een stap naar voren en weer naar achteren en schoot. Helaas mis maar wat vond ik dat geweldig om te zien! Zo snel iets oppikken! Geweldig!

Nog 3 veldwedstrijden en dan gaan we de zaal weer in. De echte competitie.
Ik heb daar zin en ook alle vertrouwen in. Het is een alleraardigst team namelijk.
En mocht het niet helemaal lopen, dan ben ik best bereid om hier en daar wat langs de kant te coachen. Want ik merk dat de kinderen daar toch wel baat bij hebben.

We nieuwe seizoen’en!

Nieuwe ronde, laatste kans

Blind Ja, da’s een goeie vraag, Dan. Je staat er helemaal alleen voor hè? Boven je is het een chaos van over elkaar strompelende bobo’s en naast je heb je aan Marco ook niks (meer). De superspits van weleer is veel te druk met nieuwe spelregels voor het voetbal verzinnen dan dat hij jouw elftal van technische en tactische tips voorziet. Die blik van hem naar jou na de 1-2 afgelopen donderdag sprak boekdelen.
En dan heb je ook nog een spelersgroep waarin bepaalde en bepalende spelers niet echt voor je willen vechten. En ja, dan is het best eenzaam inderdaad.

Laten we de boel eens even analyseren.
Begin met vanaf nu de wedstrijdpremies over te maken naar een goed doel. En dan elke wedstrijd een ander doel. Zo creëer je sympathie bij de fans. Wellicht zelfs bij het hele Nederlandse volk. Dan selecteer je spelers die trots zijn het Nederlandse shirt te mogen dragen. En niet spelers die na een aanfluitbare vertoning en een laf applausje naar de supporters toe met een glimlach hun cheque in ontvangst nemen.
Speaking about de opstelling, die wil ik even met je doornemen. Ik pak die van tegen Griekenland er even bij.

Zoet
Bij de eerste tegengoal stond hij te ver naar de eerste paal. Bij de tweede tikte hij de bal voor de voeten van een tegenstander. Beginnersfouten!
Veltman
Komt body tekort en probeert dat te compenseren met domme overtredingen. Liet zijn tegenstander voor zich komen bij de 1-1.
Bruma
Prima verdediger voor de Eredivisie. Internationaal gaat het allemaal wat te snel voor hem. Verloor knullig de bal wat de nederlaag inleidde.
Blind
Koning van de risicoloze passes. Is te technisch voor een verdediger. En heeft een knotje.
Willems
Is meer aanvaller dan verdediger en zo speelt hij ook. Maakt onnodige meters voorwaarts waardoor hij achterin regelmatig te laat komt. Struikelde over zijn eigen trucje.
Sneijder
Is over de top. Voegt niets meer toe. Eventueel nog te gebruiken in een 10-rol.
Strootman
Dè leider van het Nederlands elftal. Gooit passie en onverzettelijkheid in de strijd.
Wijnaldum
Lopende en vaak scorende middenvelder. Alleen loopt hij teveel voorwaarts en vergeet daarbij zijn verdedigende taken. Mist body voor een verdedigende middenvelder.
Berghuis
Werkelijk geen idee waarom deze jongen opgeroepen is. Is meer met z’n haar bezig dan met voetballen.
Janssen
Dè spits van het Nederlandse elftal voor de komende 10 jaar.
Promes
Werkelijk geen idee waarom deze jongen überhaupt ooit op voetballen is gegaan. Kan er he-le-maal geen hout van.

Zie je, Dan? Daar zijn al wat verbeterpunten in aan te brengen.
Start vanavond nou gewoon eens zo:
Stekelenburg
Janmaat – van Dijk – Bruma – Blind
Klaassen – Strootman – Pröpper
Sneijder
Janssen – De Jong

Inderdaad, 4-4-2.
Ervaring (en meevoetballen!) op de goal.
Grote verdedigers in het centrum.
Lopende middenvelders. Strootman in de zone naar achter. Pröpper back up voor Sneijder. Klaassen in de zone naar voren.
En 2 beweeglijke en scorende spitsen.
En voor de volgende keer: Tete op rechtsachter, Pieters op linksachter en Vlaar i.p.v. Bruma.

Danny, ik wens je veel succes vanavond.
En mocht het onverhoopt toch weer fout gaan, stap asjeblieft op!
Ik ga namelijk 9 juni naar Nederland – Luxemburg met m’n jongens en ik heb gezegd dat dat wel 10-0 wordt.

Dafne

Was dat even een tegenvaller vannacht zeg. Dafne werd vijfde op de 100 meter. Ik keek er niet van op. Hoe vaak komt het nou voor dat een Nederlandse (mag ik blanke zeggen? Ja, dat mag ik zeggen) vrouw de 100 meter sprint wint? Ik vond het eigenlijk een hele goede prestatie zelfs.
Nee, de tegenvaller voor mij was haar reactie na de race. Verslaggever Jeroen Stekelenburg stelde haar een vraag, een hele normale en logische vraag, want dat doen verslaggevers en Dafne reageerde geprikkeld. Of eerder gefrustreerd. Het allereerste wat ze zei was dat ze geblesseerd was (geweest). En dat ze de voorbije dagen niet pijnvrij had kunnen trainen. Logischerwijs wilde Jeroen er het zijne van weten, dit was immers groot nieuws, en vroeg ernaar. Zonder haar gesprekspartner aan te kijken draaide Dafne er een beetje omheen en rolde van het ene in het andere excuus. Ze werd in baan 9 geloot. Ze kon haar tegenstanders niet goed zien. De voorbereiding was niet vlekkeloos geweest. En als klap op de vuurpijl zei ze ook nog; “Hier ben ik niet voor naar Rio gekomen”.
Meid, wat verbeeld je je wel niet? Dacht jij nou echt dat jij de gedoodverfde favoriet op een 100 meter sprint tijdens een Olympische Spelen bent? Terwijl er Amerikaansen en Jamaicaansen meedoen?

Ik geloof er helemaal niks van dat je een blessure had (hebt?). Daar heb ik niets van gemerkt tijdens de heat en halve finale. Tevreden kwam je over de finish en lachend liep je de baan af. Afgaand op wat ik vannacht zag denk ik dat je uit pure frustratie naar excuses zocht en eruit floepte dat je een blessure hebt gehad. En op het moment dat je besefte dat dit niet zo’n handige opmerking was en de verslaggever er meer van wilde weten (nogmaals, wat volkomen logisch is) hulde je je in stilzwijgen want je wilde de tegenstand niet teveel informatie geven. Ofzo.

En die onzin over baan 9 en dat je niet kon zien wat je tegenstandsters deden. HALLO! Ze rennen hard. Heel hard! Het kan toch niet zo zijn dat jouw tactiek was dat je moest reageren op wat de anderen deden? Daar is 10 seconden veel te kort voor, lijkt me. En hoezo moet er tactiek aan een 100 meter sprint te pas komen? Je moet als de bliksem wegwezen, je moet op je aller-hardst rennen en je moet goed finishen. Hoe moeilijk kan dat zijn? En als aan het einde iemand dit beter heeft gedaan dan jij, tja, dat kan gebeuren. Dan leggen grote sporters zich er bij neer.

Dafne, je toonde je vannacht een hele slechte verliezer in mijn ogen. Het had je gesierd als je de terechte winnares de credits had gegeven die ze verdient en die drie snelleren voor je ook. En bied even je excuses aan Jeroen aan, de man deed enkel zijn werk.
Concentreer je op datgene waarvoor jij wèl naar Rio bent gekomen en pak donderdag die gouden plak op de 200 meter. Want, in mijn ogen, ben jij daarin de allerbeste!

Donderdag 18 augustus.

200 mt final finish

Nee dus. Ook bij de 200 meter heb je het niet gehaald. En dan is ‘het’ een GOUDEN medaille.
Wèl heb je ZILVER gewonnen. Maar dat is te min voor je hè? Zoals bleek naderhand.

Meid, schandalig hoe jij je presenteert na een nederlaag. Wat een arrogantie.
Besef je wel dat je in een hele bevoorrechte positie zit? Miljoenen sporters doen een moord voor een zilveren medaille op een Olympische Spelen. Sterker nog, miljoenen sporters doen een moord om op de Olympische Spelen te mogen uitkomen.
En jij? Jij veegt spreekwoordelijk je reet met een ZILVEREN medaille af. Onvoorstelbaar.
Ja, je hebt er 4 jaar voor getraind. Maar al die anderen die de finale niet hebben gehaald ook hoor. En het kan nou eenmaal in sport voorkomen dat er iemand beter is. Deal with it.

Dafne, ik vind je een schande voor de sport en voor team NL.

Mijn eigenste olympiade

Ik schreef laatst dat ik oude foto’s had ontdekt bij moeke thuis. Deze foto’s haalden deze herinnering van lang geleden weer boven.

We waren op vakantie in Noord-Brabant, zoals Brabant toen nog heette. In een bungalow op Camping ‘De zwarte bergen’ nabij het plaatsje Luyksgestel. Geen idee meer in welk jaar het was maar voor het gemak maak ik er even 1982 van. Ik was 11 jaar oud. Ik kan me herinneren dat we in een stenen bungalow ‘woonden’ met veel bruin en een terrasje voor de deur. Aan een zandpad. En dat oma ook mee was. En volgens mij oom, tante en nicht ook. Er werd veel georganiseerd voor kinderen en gezinnen. Dagelijks was er wel iets te doen. Leuk vind ik dat. Dat een camping dingen organiseert voor hun gasten. Dat zouden meer campings moeten doen. En zo organiseerden ze ook een heuse olympiade. Tenminste, zo noem ik het. Het was eigenlijk gewoon een spelletjesmiddag maar omdat het best wel een competitie werd tussen verschillende kinderen van de camping kwalificeer ik het als een olympiade. Mijn eigenste olympiade.

Ik kwalificeerde me vrij eenvoudig en dus werd ik door pa geselecteerd om deel te nemen. (*noot van de redactie; ik weet het allemaal niet meer precies dus mocht het hier en daar wat ongeloofwaardig overkomen, ik heb mijn fantasie een beetje gebruikt)

Ik werd ingedeeld bij het groepje van rode jurk mevrouw. Dat denk ik tenminste, zij staat namelijk wel vaak op de foto’s bij ons atleten in de buurt. Hoepelslingeren was het eerste onderdeel. Ik denk de discipline precisiewerpen aan de foto te zien. Aan mijn gezichtsuitdrukking te zien was dit een makkie.

Hierna werd de wegwedstrijd Op een houten plaat met kleine wieltjes en te lange stokken (daar moeten ze toch eens een eenvoudiger naam voor verzinnen) verreden. Een kleine 162 km met enkele flinke puisten van gemiddeld 9% stijgingspercentage. Op de knieën. Hier deed ik toch even een jasje uit hoor! Poeh, afzien.

Toen mijn favoriete onderdeel: Naar een hoepel rennen en weer terug. In de volksmond beter bekend als Naar een hoepel rennen nenner lepeoh nee raan. Hier moest ik een gat kunnen slaan naar de concurrentie. Met mijn 3,8 seconden was dit inderdaad het geval.

Daarna het onderdeel Draadtrekken. Hier ging het shirt uit. Het was tijd om de spieren te laten rollen. En dit gaf tevens het publiek en pers de mogelijkheid wat foto’s te schieten. Een olympiade draait niet alleen om de sport maar ook zeker om de show immers. Als achterste trekker kwam het volledig op mij aan. Dit had alles te maken met de verkeerde houding, de desinteresse en simpelweg krachttekort bij mijn medespelers. Ik heb het ze inmiddels vergeven. Dit kostte me wel punten trouwens.

Als tweede op de ranglijst ging ik het een na laatste onderdeel in. De evenwichtshindernisbalk. Met een bekertje water op een plankje over een evenwichtsbalk lopen terwijl er van beide kanten met ballen gegooid wordt. Wat een klote spel! Hier verloor ik kostbare punten en zakte ik naar plaats vier. En ja, dat is buiten de prijzen. Gelukkig kon ik bij de return mijn achterstand goed maken en wierp ik de één na de andere tegenstander van de evenwichtshindernisbalk.

Bij het laatste onderdeel, het lange afstand duiken, deelde ik de eerste plek met een jochie, Pietertje noemde ik ‘m. Ik weet dat nog goed want hij was een stuk jonger dan ik. Maar hij kon aardig lange afstand duiken hoor, voor een vierjarige!
Nou ja, om een lang verhaal……………………
Ik vond deze foto’s terug en moest denken aan deze enorm leuke dag en leuke vakantie.

We olympiade’en!

Fisten

Fisten, ik vind dat geweldig! Er moet meer gefist worden, dat zeg ik!
En dan vooral vrouwelijk fisten. Mannelijk fisten is ook oké hoor, begrijp me niet verkeerd, maar vrouwen die fisten, dat kan toch meer op mijn enthousiasme rekenen.
Nee, dees anekdoot heeft niets met mijn laatste date te maken want die kan ik zelf al haast niet heugen. Sterker nog, ik denk zelfs dat het woordje ‘seks’ of een verbastering ervan niet eens voor zal komen in dit stukkie. Ja, net maar dat was ook de enige keer.
En nee, dees anekdoot heeft ook niets met het BudSpenceren van de jongens te maken want zij zijn nog lekker met mama op vakantie.
Dit gaat over de Nederlandse sportvrouwen die momenteel in Rio zijn en mij aan de buis doen kluisteren. Zo zag ik gisteren onze handbaldames tegen (de kerels van?) Frankrijk. En ondanks dat ze verloren hebben, heb ik genoten. Wat? Ik heb geweldige noten! Die uitbarstingen en dubbele fisten van Tess Wester nadat ze een redding maakte, fan-tas-tisch! Of die gebalde fist van Loïs Abbingh of Nycke Groot na een doelpunt. Prachtig! En die Johan Cruyff-juich (met 2 armen en fisten in de lucht) van Ailly Luciano. Kippenvel!

Daarna zag ik onze volleybaldames tegen China excelleren. Wij, elfde van de wereld, tegen de nummer drie van de wereld. In 5 sets versloegen we ze en een hoofdrol was weggelegd voor Lonneke Sloetjes en Celeste Plak. Eerstgenoemde scoorde belangrijke punten maar moet nog wel een beetje werken aan haar fisten. Eerlijk is eerlijk. Maar Celeste mensen, wat kan zij prachtig uitbundig fisten! Ik werd er emotioneel van.

Vanmiddag om 17.30 uur komt de Nederlandse opperfister in actie, Maartje Paumen. Niemand kan mooier fisten dan Maartje!
Ik hoop dat ze er dit toernooi weer flink wat (straf)ballen in ragt. Want er is weinig sexier (nou vooruit, nog eentje) dan een fistende Maartje.

We fist’en!

Mijn vaderdag

Ik had gisteren al mijn vaderdag. Dat wil zeggen, ik was gisteren de vader die ik graag wil zijn.

Om de één of andere reden had ik ergens in januari de 18^e juni vrij gevraagd en ook gekregen en het bleek uitstekend uit te komen. Sam had de hele dag een groot korfbaltoernooi en Teun mocht ’s middags een kinderfeestje bijwonen. En dat zou op zich lastig voor voormaligje zijn ware het niet dat papa er nu ook gewoon was. En zo stond ik dus fris gedoucht om 8 uur op de stoep. Mama en Sam vertrokken naar de club, Teun en ik bleven achter. Na wat koffie en wat voorlezen (hij mij!) reden we naar de Hema want ik had beloofd mezelf op wat vrolijker slips te trakteren. Die zwarte zijn tenslotte ook zóóóóóóó 2015.
En zo zaten Teun en ik even later heerlijk in het zonnetje op het terras van de McDonald’s.
Tegen twaalven bracht ik hem naar het kinderfeestje en wenste de vader van de jarige ONTZETTEND veel succes met 5 van die schreeuwende kleuters.

Voormaligje whappte me dat ze de eerste wedstrijd met 5-0 hadden verloren, ik trapte het gaspedaal iets harder in. De tweede wedstrijd werd betrekkelijk eenvoudig gewonnen. En ook de derde tegenstander moest eraan geloven. Ik zag dat het goed zat. Tussen de buien door genoot ik van mijn vrije en toch vaderdag. De laatste wedstrijd was tegen een sterk Duits team. Een ventje met Adolfhaar gooide er binnen 2 minuten 3 in. Ik stond op vanaf de tribune en dirigeerde Sam naar dit jochie. Al gauw kregen ‘wij’ de overhand en scoorden ‘wij’ 4 keer. In de rust nam ik Sam even apart en zei tegen hem dat deze jongetjes net zo goed waren als hij dus dat hij slim moest spelen. “Ik ben beter hoor!”, zei hij vol overgave. Mijn vaderhart glom van trots. We wonnen deze wedstrijd met 5-3.
Sam’s (en mama’s) korfbalteam sloot dit seizoen af met een tweede plaats op een groot toernooi. Geweldig gedaan!

Ik vertelde voormaligje dat ik vast naar haar huis ging omdat het onduidelijk was hoe laat Teun teruggebracht zou worden. Zij (en ik eigenlijk ook) wisten dat dit rond 18 uur zou zijn maar wat verwarring stichten is een sterk punt van me. En zo verschafte ik mezelf een uurtje duttijd. Tegen zessen kwamen mama, Sam en Teun tegelijk thuis. Ik ging voedsel halen. Gezamenlijk aten we de heerlijkheden, kreeg ik de vaderdagcadeau’s die de jongens op school hadden gemaakt en keken we de voetbalwedstrijd. Toen het bedtijd voor de jongens was, nam ik afscheid en vertrok ik naar een verjaardagsfeestje.

Ik heb een ontzettend leuke vaderdag gehad.

Groninger

Mag ik je voorstellen, toekomstig topcoach; Marcel Groninger.

Marcel en ik gaan een long way back. Ik geloof dat het in de D’tjes was dat hij bij mij in het team kwam. Een lang, houterig ventje. Van de andere kant van de stad. Beetje vreemde eend in de bijt in het team van vooral buurtjochies. Maar voetballen kon ie! Hij bleek de ontbrekende link te zijn in het te vormen superteam van trainer Jan M. Marcel was de onbetwiste spits. Hij scoorde aan de lopende band en zorgde er mede voor dat ik als keeper in wezen nooit een drol te doen had. Ik kan me een seizoen herinneren van 105 voor en maar 5 tegen.

In de B’ers ging ik van voetbal af, Marcel bleef. Ik ben hem daarna een tijdje uit het oog verloren. Tot ik hem eens vanaf de zijlijn bij een toernooi voor 1^e elftallen als een baas op het middenveld zag heersen. Een grote, stevige, irritante vent waar de arrogantie vanaf droop. Mooie voetballer met een geweldige trap. Een plaag voor tegenstanders.

Mijn leven ging verder in een ander deel van Nederland en van Marcel hoorde, zag of vernam ik weinig. Af en toe was m’n moeder hem tegengekomen en kreeg ik de groeten maar daar hield het wel mee op. Ik had geen idee wat hij voor werk deed maar ik stond er in elk geval niet van te kijken dat hij voor het trainersvak had gekozen.
Met Be Quick werd hij in 2013 kampioen van de Hoofdklasse C. Een enorme prestatie. Ik vond zijn telefoonnummer op de website van de club en ik stuurde hem een felicitatie sms. Ik kreeg zowaar antwoord terug.
In ditzelfde jaar werd Marcel zelfs verkozen tot beste amateurtrainer van Nederland. Ik zie hem daar nog staan naast Frank de Boer en Louis van Gaal. Ik had er een trots gevoel bij, dat zal ik eerlijk zeggen.

Marcel werd trainer van HHC Hardenberg, een topklasse club. En ook hier was hij redelijk succesvol met als hoogtepunt het bereiken van de kwartfinale van het bekertoernooi 2015/2016 door winst op eredivisionist NEC. Na 3 seizoenen heeft hij HHC Hardenberg verlaten om komend seizoen assistent-trainer te worden van Ernest Faber bij FC Groningen. En dan hoef ik niet uit te leggen dat het nog een kwestie van tijd is voordat hij hoofdtrainer van een eredivisionist is. En daarna een Europese topclub, daar ben ik van overtuigd.

Tja, en dan heeft hij natuurlijk een assistent nodig. En laat ik mijzelf daar nou uitermate geschikt voor vinden. Natuurlijk heeft Marcel weet van mijn trainerscarrière. Natuurlijk weet Marcel dat ik mijn team van 0 naar een kampioenschap geloodst heb. Natuurlijk weet Marcel dat ik op mijn hoogtepunt ben gestopt. En natuurlijk weet Marcel dat ik een enorm tactisch brein ben. Ik ben tenslotte niet voor niets tegenwoordig de Johan Cruijff onder de voetbalkijkers. Ik kijk 5 stappen vooruit. Natuurlijk weet hij dit alles.

Nu hoef ik niet gelijk bij de eerste de beste topclub als assistent aan de slag hoor maar Marcel, wanneer je bondscoach wordt, je hebt m’n nummer!

We topcoach’en!

Max V.

Ach kom, laat ik dan ook maar even mijn mening geven over Max V. Heel Nederland heeft het tenslotte al gedaan. Het schijnt een fantastisch unicum te zijn dat hij gisteren een ronde heeft gewonnen. En ik vind het ook geweldig voor hem hoor. Maar het zegt mij niet zoveel. Ik heb helemaal niets met formule 1. Ik ben van mening dat een coureur alleen maar hoeft te sturen, gas te geven en te remmen en dat ‘de computer’ 90% van het werk doet. Ik vind dat geen sport.
(Èèèèèèèèèèn ophef in 3……2……1……) 😬

Natuurlijk speelt ook mee dat ik me niet kan identificeren met de sport. Ik bedoel, mijn voiture haalt met ontzettend veel geluk de 175 km/u en dat vind ik al veel te hard. Sjees, ik word een ouwe lul. ☹️
Voetballen, basketballen, tennis, wielrennen, waterpolo, curling, schoonspringen, petanque, dat zijn sporten die ik zelf kan uitvoeren en waar ik dus meer binding mee heb. Autosport is voor de gewone Jan Doedel niet weggelegd en daarom vind ik het geen sport.

Maar goed, dat doet natuurlijk niets af aan zijn prestatie(s). Het mannetje heeft nog maar pas haar rond de piel en hij rijdt zo’n miljoenenbolide toch maar mooi even als een baas. En dat is knap. Nee, dat is heel knap.
Zoals ik hier en daar lees, wordt hij binnen afzienbare tijd de nieuwe wereldkampioen. En, chauvinistisch als ik ben, dat is übercool natuurlijk. En als ik heel eerlijk ben, ben ik sinds gisteren een klein beetje fan geworden. Niet dat ik nou voor de tv ga zitten als er weer een race is, maar Max heeft het bij mij toch al tot ‘teletekstsporter’ geschopt. Dat wil zeggen dat ik de uitslag in de gaten ga houden. En dat zegt al heul veul heur!
Ik zeg, maak van dat Formule 1 een Olympische sport en ik ben helemaal om.

We Max Verstap’ en!

Giro di Tegenvaller

Daar zat ik dan in mijn tuinstoel. Tegen half 1. Zonder twijfel de allerbeste plek langs de complete route. Een open plek met uitstekend zicht en vol in het lentezonnetje. Recht voor m’n deur!

Het spande er nog om want de zaterdagmorgen stond in het teken van snel snel snel. De jongens sliepen bij me en Sam moest om 9 uur met zijn eigen team thuis korfballen om daarna direct door te scheuren naar Driebergen om daar nog een helft met een ander team mee te spelen. Het ventje draait zijn hand niet om voor anderhalve wedstrijd met tropische temperaturen, de kanjer!
Oja, en ik had een officiële brief van onze daadkrachtige burgemeester Cees ‘ik wil zo vaak mogelijk met mijn foto in de krant’ van der Knaap ontvangen met de mededeling dat tussen 12.00 uur een 15.00 uur ik mijn huis niet in of uit kon. Geen uitzondering. (daar kom ik nog op terug, blijf lezen!)
Tien over half 12 leverde ik Sam weer af bij mama, een kwartiertje naar huis moest net kunnen. Helaas kopkaas, de rechtstreekse weg was al afgesloten. Zucht, had ik weer……………

Maar ik ben natuurlijk ook niet van gisteren en via een omweg, een stel sluipwegen, 2 fietspaden, wat weilanden en een enkele tuin (sorry nog!) arriveerde ik om vijf voor half één bij mijn oprijlaan. En daar kon ik niet verder. Althans, dat dacht de verkeersregelaar. Ik vertelde de beste man op mijn vriendelijkste toon dat ik daar woon maar hij bleef onverbiddelijk. Ik mocht er niet langs, ik moest mijn auto parkeren en het stuk naar mijn huis lopen. Orders zijn orders, zei hij er zelfs nog bij. Zucht, had ik weer…………..
Bij mij voor de deur klom hij van de motorkap. Ik keek hem niet eens aan toen ik naar de voordeur liep. “Loop jij dat stuk maar terug, flinkert!”, beet ik hem toe. Moeke had intussen het huis schoongemaakt (ik had moeke op visite) en samen liepen we even later gestoeld naar de allerbeste plek langs de route. Moeke vond in de zon iets te zonnig en zocht een plekje in de schaduw aan de overkant van de weg. Ik had haar verteld van die ene keer dat wij tijdens de tour de France onderaan de Calibier hadden gestaan en dat dat fantastisch was. Ze zat op het puntje van haar stoel.

Om vijf voor één begon het circus. In de verte hoorde ik toeters en bellen. Ik wenkte moeke dat er een life changing iets voorbij zou komen. ………………………….
Nog geen 8 wagens en een stel mooie rondepoezen. En met redelijk hoge snelheid ook nog. Niks nada noppes kadootjes, reclameshit of merchandise what so ever. En ik had het mijn jongens nog zo beloofd! Zucht, had ik weer…………

Moeder en ik kropen teleurgesteld terug in onze stoelen. Het peloton dan? Nou, ik heb het gefilmd. Van heul dichtbij! De film duurde exact 12 seconden. Zucht, had ik weer……………
Om kwart voor twee was alles voorbij. Gedesillusioneerd gingen we naar huis. Ik plofte op de bank, m’n ogen vielen dicht. Van binnen huilde ik. Ik had moeke en m’n jongens zo graag een leuke ervaring bezorgd.

Nee, die hele giro d’Italia vond ik maar één grote teleurstelling. Misschien moeten we een volgende keer maar niet weer aan een recht stuk weg, waar ze tegen de 50 km/u, gaan zitten.
Zucht.
Maar ach, aan de andere kant, ik ben lekker bruin geworden en een stel hele mooie meiden hebben naar me gezwaaid. Maar da’s eigenlijk ook wel logisch. Ben tenslotte niet voor niets één van de 18,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland. Toch?

We Giro’ en!

Mijn eerste hoogtepunt

Ik had mijn allereerste hoogtepunt in 1982. Om exact te zijn op zaterdag 10 april 1982.

Addy was vroeger mijn buurjongen van een paar huizen verderop. Hij was (is) ouder dan ik, ik was toen 11 en hij was toen 18 (handig, internet!). Ik speelde vaak met hem op het schoolplein. Voetballen en basketballen. Ik was zijn vriend, hij was een vriend van de familie.
Op die bewuste zaterdag kwam hij tegen het einde van de middag bij ons aan de deur en vroeg hij mij of ik mee wilde naar Donar. Ik had geen idee wat dat was maar mijn ouders vonden het goed. Samen liepen we naar De Evenementenhal en gingen linksboven in de hoek van de tribune staan. Zitten kon niet want de hal was afgeladen.
Het bleek om de kampioenswedstrijd van de Groningse basketbalclub Donar te gaan.
Nationale Nederlanden Donar tegen Nashua Den Bosch.
Ik had dit (of zelfs zoiets) nog nooit meegemaakt en mensen, WAT VOND IK HET GEWELDIG! Met recht het allereerste hoogtepunt van m’n leven.
Natuurlijk hielp de winst en daarmee het allereerste Groningse basketbal kampioenschap ook maar de sfeer an sich, dat maakte een enorme indruk op het jonge ventje naast Addy. Het team onder leiding van Maarten van Gent met spelers als Appie van de Ark, Martin de Vries, Al Faber, Frank Ardon, John Franken en de Amerikanen Jimmy Moore (dunkkoning!) en David Lawrence zetten sportief Groningen op de kaart.

Ik moet me sterk vergissen maar het kan niet anders dan dat ik toen op die dag verknocht werd aan het basketballen. Niet dat ik zelf ging spelen (ik had wèl talent maar vooral bij het schoolbasketballen) maar het basketbalwereldje zoog me naar binnen.

Ineens viel me op dat sportwinkels vol hingen met posters van iconische NBA-spelers zoals Larry Bird, Julius Erving (Dr. J) en Moses Malone. Dit had natuurlijk veel te maken met de opmars van Nike in Nederland. Zij spiceden de sportzaken aardig op, eerlijk is eerlijk. En hoewel ik erg weg was van hun posters en billboards was Nike toch niet mijn merk. Ik moest en zou de basketbalschoenen van Adidas hebben. Want die vond ik mooi. Maar dan wel de ‘low’ versie.Toen ik zelf wat geld verdiende heb ik ze uiteindelijk ook gekocht en het zijn nog steeds mijn favorietste schoenen aller tijden. Als iemand weet waar ze in Nederland te koop zijn, graag een reactie. Ik wil ze!

Ik ben al tijden niet meer geweest maar met grote regelmaat bezocht ik met een heel stel vrienden voorheen de wedstrijden van Donar. Wij waren eigenlijk het sfeerteam in de hoek van de houten tribune. Bij ons was het lachen, gieren en aanmoedigen. Als hij er was kwam zelfs Dè Mart bij ons staan. Need I say more?

Volgend week zaterdag speelt Donar in Groningen een belangrijke play-offwedstrijd. Misschien dat ik Sam eens meeneem naar zo’n evenement.
Het wordt wel tijd voor zijn eerste hoogtepunt, me dunkt.

We hoogtepunt’en!

En zo is het

Ahnoudoui

‘Ook Tannane kiest voor Marokko’ las ik op teletekst. Ah! Nou doui. *zwaait*
Prima hoor. Geen probleem. Leuk voor hem. Waar anders voor dan? Oranje? Hahahaha, don’t make me laugh.

Sjonge, ik word zo moe van die dubbele paspoorters. Flikker toch op! Je bent Nederlander als je in Nederland bent geboren en Marokkaan als je in Marokko geboren bent. Twee nationaliteiten kan niet. Klaar.
Punt.

Maar buiten dat, waarom zou Tannane voor Oranje moeten spelen? Of die Ziyech? We hebben toch genoeg goede éénpaspoorters? En trouwens, ik denk niet dat deze dubbele paspoortgasten iets toevoegen aan het Nederlands elftal. Net als elke ‘Marokkaanse’ speler in Oranje voor hen, nu ik erover nadenk. Dries Boussatta was de eerste. Hij speelde 3 interlands. Daarna kwam Khalid Boulahrouz. Hij verzamelde vooral kaarten. Ibrahim Afellay leek een succes te worden maar ook bij hem is het tegenwoordig kwakkelen geblazen. En tenslotte Adem Maher, die speelt al helemaal nergens meer.
Ergo, ik rust mijn casus.
Het zijn stuk voor stuk aardige voetballers hoor, technische voetballers vooral maar ze hebben allen een bepaald karaktertrekje dat het maakt dat ze het nèt niet halen. En die passen gewoon niet bij Oranje. We hebben winnaars nodig.
Maar ja, dat is mijn bescheiden mening.

Ik kijk uit naar de nieuwe lichting Oranjespelers. Hopelijk worden ze nóg succesvoller dan de vorige. Want dan worden we over 2 of in elk geval over 6 jaar wereldkampioen.
Over 2 weken de eerste test. Een oefenwedstrijd tegen Frankrijk.
Ben benieuwd.

We éénpaspoort’ én!

Tactiek

Bij de vorige wedstrijd werd mij vriendelijk verzocht me niet teveel met de wedstrijd te bemoeien. Er lopen namelijk trainers langs de lijn, werd er gezegd. Aanmoedigen is prima maar tactische tips liever niet. Ik nam het ter kennisgeving aan. Het beleid van de club is dat jonge korfballers opgeleid worden tot trainer en dat ze de jongste korfbalteams onder hun hoede nemen. Ik vind dat een goed uitgangspunt. Zo kunnen ze hun ervaringen overbrengen op de allerjongsten. En de trainingen hebben vruchten afgeworpen. In augustus van het vorige jaar begon de F5 als een compleet nieuw team met nul korfbalervaring. En, met nog één wedstrijd tegen de directe concurrent te gaan, staan ze bovenaan en kunnen ze zaalkampioen 2015/2016 worden. Ik vind dat een prestatie van jewelste! Hoe geweldig is dat voor die kinderen van de F5? In hun eerste seizoen al direct kampioen worden?

Maar bij een allesbeslissende en belangrijke wedstrijd komt meer kijken dan alleen wat je (aan)geleerd hebt. Daar komt ook tactiek bij kijken. En, met alle respect, aan tactisch inzicht ontbreekt het bij de jonge trainers. En hoe jammer is het dan dat zij tactische tips van volwassen mensen volledig in de wind slaan? Ik vind het eigenwijsheid ten top. En op dat punt wankelt het beleid van de club volledig.
Door tactische blunders verloren we Dè belangrijkste wedstrijd van het zaalseizoen 2015/2016. En moest ik een zwaar teleurgesteld jochie troosten. Ook ik was flink pissig, moet ik eerlijk bekennen.
Gisteravond analyseerde ik de wedstrijd met Sam. Hij zei iets heel zinnigs. “Als ik een verre bal gooi, zijn we binnen 2 seconden bij de andere korf. Als we over moeten spelen duurt het 15 seconden.”……………….. Acht jaar is het mannetje hè? Hij ziet dat nu al.
Het lijkt mij voor de jonge teams beter dat de trainers in opleiding zich puur bezig gaan houden met de trainingen en de techniekontwikkeling van de jongste spelertjes. En dat er een volwassen coach bij de wedstrijden is. Eentje die weet hoe je wedstrijden moet aanpakken. Die de klappen van de zweep kent. Die tijdens een wedstrijd ingrijpt als het niet loopt. Die een partijdige scheidsrechter gewoon aanspreekt. Toevallig ken ik een hele goeie. 😉😄

“Jammer, volgende keer beter”, hoorde ik een ouder zeggen. Nee, er komt geen volgende keer. Dit was eenmalig. We kunnen immers niet terug in de tijd. Bij competitiewedstrijden gaat het om de punten, zo simpel is het. En bij competitiewedstrijden moet je er alles aan doen om te winnen. Speel je voor het plezier, moet je aan recreatieve sport gaan doen.
Of ga bloemschikken.

We tactiek’en!

*OPHEF ALERT*

Mensen, deze anekdoot heeft niets met speltactiek bij de jongste kinderen te maken. Speltactiek moet ontwikkeld worden.
Ik zet enkel mijn vraagtekens bij het gebrek aan tactisch inzicht bij de trainers. Dit voornamelijk vanwege hun jonge leeftijd.
Mijn punt is dat er een wezenlijk verschil is tussen een trainer en een coach.

Ik hoop dat dit antwoord een beetje duidelijkheid verschaft.

Winnaarsmentaliteit

Er zijn verschillende manieren om een wedstrijd te winnen. De meest voor de hand liggende is gewoon een klasse beter dan de tegenstander zijn. Maar dat is logisch, zei een wijs man ooit.
Een andere factor is een flinke dosis geluk. Ik geef toe, het is onberekenbaar maar toch kan het in jouw voordeel uitvallen.
En een derde is winnaarsmentaliteit. Als de tegenstander even sterk of zelfs iets sterker is, dan dient de winnaarsmentaliteit aangeroepen te worden. En, lieve lezer, als er iemand een winnaarsmentaliteit heeft dan wijzen vingers al snel mijn richting op. Orthodox of onorthodox, het maakte me vroeger niet uit hoe we wonnen, als we maar wonnen. Volgens mij ben ik nog steeds clubrecordhouder met 7 rode kaarten in één seizoen. Maar in mijn verdediging, ik had altijd de intentie de bal te raken hoor!
Maar genoeg over mij.

Sam’s team doet het ontzettend goed in de competitie. Ze staan bovenaan! Weliswaar met 2 wedstrijden meer en 1 punt minder, maar toch! Ze hebben 6 van de 9 wedstrijden gewonnen en één van de verloren wedstrijden van voor de winterstop hebben ze afgelopen zaterdag rechtgezet door met 7-5 te winnen.
(oh, even tussendoor: maandag stond ineens op de officiële uitslagensite een eindstand van 7-8. Huh?? Hadden ze van de tegenstander stiekem de uitslag op het formulier aangepast? Van die 5 een 8 gemaakt? Dat zal toch niet? Het zijn F-jes! Een oplettende ouder, ik zal geen namen noemen maar dat was ik, rammelde onmiddellijk aan de bel en inmiddels is de uitslag en dus ook de stand weer zoals het hoort.)

Zaterdag staat wederom een topper op het programma. Ook tegen een tegenstander waarvan ze vóór de winterstop hebben verloren. En, ook niet onbelangrijk, de enige wedstrijd waar ik niet bij was.
Dit team staat 2e en lijkt het sterkste team te zijn. Ze hebben immers 5 wedstrijden overtuigend gewonnen, 1 verloren en 1 gelijkspel. Het is een team met 4 jongens en 3 meiden tegenover 5 meiden en 1 jongen van ons. En dat is niet helemaal eerlijk natuurlijk.
MAAR DAN KOMT MIJN WINNAARSMENTALITEIT OM DE HOEK GLUREN!
En dat heb ik geprobeerd over te brengen op Sam. Hij moet het tenslotte zaterdag doen.
Zo heb ik hem gisteren na school de fijne kneepjes van onorthodox winnen bijgebracht. Ja, zo’n vader ben ik. Zorgen dat de beste speler van de tegenstander niet in zijn spel kan komen, dat is dè manier van onorthodox winnen, vertelde ik hem.
We begonnen met de Jan Wouters elleboog. Deze had hij vrij vlot onder de knie. Daarna was het de beurt aan de Eric Cantona karatetrap. En ook deze ging redelijk vlot. Rocky’s leverstoot was iets lastiger om door te krijgen. En laat ik maar niet beginnen over het oorhappen van Mike Tyson. Om de één of andere reden lukte hem dit maar niet. Hij is daar (nog) te zachtzinnig voor, me dunkt.
Of misschien dat hij zijn broertje toch niet teveel pijn wilde doen?

Als je het mij vraagt is hij wel klaar voor zaterdag. Kom maar op! We lusten jullie rauw! De verdediging zit wel snor.
Nu maar hopen dat onze topscoorsters zaterdag in vorm zijn.

We winnaarsmentaliteit’en!

Winterstop

Zo! Het is winterstop. Nou ja, winter? Haha.
Vandaag speelde Sam met zijn team, de F5, de derby tegen de F3 van het naastgelegen dorp (sinds 16 juni zijn ze hun stadsrechten kwijt). Bij een overwinning (en verlies van de concurrent) konden ‘we’ de eerste plaats pakken. Er stond dus wat druk op de wedstrijd.
Tenminste, bij mij. Ik heb vorige week zondag alle tegenstanders en al hun wedstrijden tot in detail geanalyseerd. Dat is een tic die ik heb overgehouden van mijn tijd als trainer/coach. Sue me, ik ben nou eenmaal fanatiek als het sport betreft.
De kinderen hadden nergens last van, zij verzamelden, warming upten en speelden met hetzelfde enthousiasme en plezier als altijd. Dat is ook zo leuk aan jeugdsport.
Het eerste kwart van de wedstrijd ging gelijk op, 2-2. Daarna kwam er een redelijk lang ventje bij de tegenstander in, Jochem. Dit ventje ving alle ballen. Elke lange bal van Sam werd door hem onderschept. Hmmm, balen. Is dat niet onze tactiek? Sam onderschept de ballen, gooit ze naar voren en één van de meiden scoort. We hebben niet voor niets al 52 korfpunten voor!
Maar vandaag lukte dit niet. En dat had veel te maken met Jochem. Sterk gespeeld van de tegenstander, eerlijk is eerlijk.

Drie gewonnen en drie verloren en met een korfsaldo van 52 – 43. Ze doen het hartstikke goed en Sam heeft er ontzettend veel plezier in. Ik vind dat prachtig om te zien.
Over 3 weken gaan we weer verder.

~~Dat er maar één Jochem bij de hele pupillenafdeling van de tegenstander speelt, en wel bij de D2!!!!! (volgens hun website) laten we maar even rusten. Had ik al gezegd dat ik fanatiek ben?~~

Het begin is er

We waren ruim op tijd aanwezig in de zaal. Sam, Teun en ik. Hij zag geen teamgenootjes en omdat ik daar ook niemand ken, gingen we op een bankje zitten en keken we naar de gaande wedstrijden. Plots zag Sam enkele trainingsmaatjes een warming up doen, vol enthousiasme rende hij het veld in en deed mee. Dit team was de F3 en ik zag de ouders zich afvragen waar dit jochie zo ineens vandaan kwam. Al gauw werd duidelijk dat de wedstrijden flink uitgelopen waren en dat ‘onze’ wedstrijd een half uur later zou beginnen. Sam nam plaats achter het scorebord, Teun en ik op het bankje ernaast.
Zijn team, F5, verzamelden zich even later langs de lijn en Sam vervoegde zich bij hen. Een klasgenootje en vier onbekende kinderen, het deed hem niets, hij was direct op zijn gemak. Ik vond dat mooi om te zien.
De wedstrijd was tegen een meidenteam uit 2 dorpen verderop en tegen ons team, met daarin 2 jongens, waren ze vanaf minuut 1 volkomen kansloos. Het andere jochie was in vorm en gooide de eerste 2 punten er vrij eenvoudig in. De tactiek was hierna even duidelijk als eenvoudig; bij balbezit direct naar de andere korf rennen en (hopen te) scoren.
Sam wierp een bal van aardig wat meters in de korf, 3-0. Ik sprong op en joelde en applaudisseerde hardop. Trots keek Sam mijn kant op. Twee dikke duimen gingen omhoog. Ik vond dat mooi om te zien.
We wonnen de wedstrijd met 8-3. Het begin is er.

Sam had gewonnen. De allereerste keer dat hij een wedstrijd speelde. Met onbekende kinderen. En hij had nog gescoord ook! Ik, en mama en Teun ook trouwens, was trots op hem. En hij had genoten. Dat vond ik het belangrijkste. Kinderen moeten plezier in sport hebben. dat zeg ik! Woensdag weer trainen en zaterdag 7 november start de competitie, we hebben er sin an.
’s Middags in de auto klaagde Sam wat over pijn in zijn been. Ik moest glimlachen en zei dat hij spierpijn had. “Gaat wel weer over”, zei ik zoals mijn vader dat altijd tegen mij zei.
Maar ’s avonds werd duidelijk dat het toch iets serieuzer was. Het blijkt zijn knieband te zijn. Hij heeft waarschijnlijk zijn knie iets verdraaid. Het arme joch kon haast niet meer lopen.

En om eerlijk te zijn voel ik me nu een beetje schuldig dat ik er zo luchtig over heb gedaan.

Langs-de-lijn-vader

Het is zover. De vakantie is voorbij, morgen beginnen de scholen weer. En ook de sport dus. De geoefende lezer van hier weet dat Sam op korfbal wil en, als het aan voormaligje en mij ligt, ook gaat. We hebben hem volledig vrij gelaten in de sportkeuze en hij heeft dus voor korfbal gekozen. Ik vind dat moedig. Maar ja, het is natuurlijk wel een zoon van een ontzettend eigenwijze en eigengereide vader hè? Fuk kuddegedrag!
Vòòr de vakantie heeft hij 3 kennismakingstrainingen meegedaan en afgelopen woensdag de eerste echte training van het nieuwe seizoen. Hij vond het leuk. En de trainsters vonden hem goed. Tenminste daar ga ik vanuit. Hij werd uitgenodigd voor een heuse oefenwedstrijd afgelopen zaterdag.
Topoverleg tussen voormaligje en ik leverde op dat ik Sam om 08.45 uur zou komen halen (samen met moeke, ik had moeke op schoonmaak visite) en dat zij met Teun om half 10 naar het veld zou komen. Perfect geregeld, zo rollen wij. Neem er een voorbeeld aan, sommigen!

Groot was mijn teleurstelling vrijdagavond toen ik een whap kreeg dat de oefenwedstrijd niet door kon gaan. Hè, wat jammer. Ik had me er zo op verheugd. Ik moest deze klap verwerken en deed dat met een kinderfrietje met appelmoes en saté. “Heb je de tijden van de wedstrijden gezien?”, whapte voormaligje even later.
GOEIENDAG ZEG!!!!!!! Kwart voor 8 – half 9 – half 9 – 9 uur – kwart over 8 – half 10. Da’s wel heul erg vroeg. Op m’n vrije zaterdag. Are they totally from the toilet masturbated?

Zou je denken hè?
Nee joh! Ik kijk er helemaal naar uit! Eindelijk word ik een langs-de-lijn-vader. Dat heb ik altijd al willen worden. Lijkt me geweldig om als een bullebak te staan schreeuwen in zenmodus mijn zoon te zien uitblinken. Hier en daar wat technische en/of tactische tips aan hem (en ongetwijfeld de coach, mijzelf kennende) te geven. En om heerlijk in het zonnetje langs het veld te staan.
Oh wacht, dat laatste. Hmm, het is wel Nederland natuurlijk…….Hoe groot is de kans dat het geen koud schijtweer is?
Oh wacht nog een keer, korfbal is ook een zaalsport! Hahahaha, eat that voetbalouders!
Volgende week zaterdag gaat het circus beginnen. Ik heb er sin an.

We langs de lijn’ en!

Ballenjongen

Sam vindt korfballen leuk. Begreep ik van voormaligje.
……………*lange en diepe stilte*………………

Tja, wat vind ik daar nou weer van? Zal ik jullie vooroordelers over mij eens even flink op het verkeerde been zetten?
Ik vind het een slimme zet van hem. Het is immers de snelste manier om wereldkampioen te worden. (ja, denk daar maar eens over na). En ik kijk er ook helemaal niet van op. Hij is een ballenjongen én hij komt uit een korfbalfamilie. Mijn ouders korfbalden vroeger. Mijn zussen korfbalden vroeger. En, geloof het of niet, ik was zelf ook geen onverdienstelijke korfballer. Ik had trouwens de ‘met de hand’ balsporten wel aardig onder de duim. Ik kon redelijk basketballen. Ik kon goed handballen (kampioen scholenhandbal!). En ik kon dus goed korfballen (kampioen scholenkorfbal!).
Het was niet mijn sport, ik zat op voetbal. Maar zo af en toe speelde ik met het korfbalteam van mijn jongste zus mee omdat ze iemand tekort kwamen. En dat af en toe werd vaker en vaker. Ik werd dan gevraagd voor een ander team en ook dat deed ik met alle liefde. Maar dat kon ook te maken hebben met die bloedmooie leidster waar ik als jochie van 12 smoorverliefd op was.
Ik was snel, ik was behendig, ik kon ver gooien en ik had een trukendoos. Zo passte ik met grote regelmaat een balletje achter m’n rug om naar m’n medespelers om daarna bij mij tegenstander weg te lopen, de bal terug te ontvangen en te scoren. Met zo’n gay doorloopbal!
Ja, lieve lezer, ze hadden mij bij Nic. er maar al te graag bij gehad. Maar ja, ik had voor voetbal gekozen en 2 sporten zou iets teveel van het goede worden, vonden mijn ouders.

Dus zoonlief vindt korfbal leuk. Ik moedig het alleen maar aan. Ik denk dat hij namelijk net zo’n geweldige ballenjongen als ik kan worden. Woensdag mag hij een proeftraining draaien.
Ben allang blij dat hij niet voor een mietjessport als laten we zeggen Formule 1 heeft gekozen zeg!

We doorloopballen!

Sportschool

Je wordt er toch mee doodgegooid man! Mensen die laten weten dat ze even naar de sportschool gaan. HOUTENSOP!!!!!!!

Luister (of in dit geval lees); Je bent gewoon een enorme narcistische lutser (m/v) als je naar een sportschool gaat. Klaar!
Ten eerste kost het geld. En als je geld moet betalen om je lijf in vorm te krijgen, loop je ermee te koop. Dat geld kun je ook aan andere zaken uitgeven (donaties zijn immer welkom : 4152364 o.v.v. Help Manus de winter door).
‘Ja maar, er staan wel allemaal hele goeie, moderne, high tech apparaten’, hoor ik je mekkeren. ‘Die zijn perfect voor mijn lijf/conditie’. Dan heb je zeker nog nooit Rocky 4 tegen Ivan Drago gezien? Wat is er mis met huis-tuin en/of keukenspullen? Ik zum bleistift heb hier thuis een 3-zitsbank die ik regelmatig een paar keer omhoog lift. Tijdens het stofzuigen. Diezelfde bank gebruik ik voor mijn buikspieren. Als ik omhoog moet komen om mijn drankje te pakken.
Rek en strekoefeningen doe ik onder de douche. Als ik met de douchekop tussen de bammetjes schoonspuit. Ik loop regelmatig 3 trappen op met zware boodschappen. En dan vergeet ik vaak ook nog die andere 2 kratjes in m’n auto en moet ik de hele rit nog een keer maken. Om maar wat voorbeelden te noemen.
Ga je naar de sportschool om, ik noem een zijstraat, Savate of Tai-Jitsu te beoefenen, loop dan even door naar een dojo. Kneus. Want zo noem je dat.
‘Ja maar, op de sportschool kunnen ze precies aangeven hoeveel kilo eraf moet, wat mijn juiste BMI is en nog véééééél meer’. Zucht, je weet toch zelf wel wanneer je lekker in je velletje zit man!
En tenslotte, ga je voor de gezelligheid, dan kijk je ook naar Gerard Joling en moet je sowieso preventief uit de samenleving gehaald worden.

Maar goed, er blijken gigantische hoeveelheden lutsers wèl naar een sportschool te gaan dus ik stoor me weer eens aan iets waar toch geen ontkomen aan is.
Maar als je dan toch gaat, neem dan in godsnaam bovenstaande tas mee.
Dan ben je tenminste een baas (m/v).

Leg het me eens uit, Louis

Die Brazilianen moeten niet zo janken. Ik ga er liever volledig kansloos uit dan dat ik op deze manier afdruip van het wereldpodium. Wat was er gaande, Louis? Wil je graag zo snel mogelijk in Manchester beginnen? Was het geld op om een ander prettig verblijf te regelen? Is er ruzie in de ploeg? Arjen en Robin? Was het team toch niet zo fit als jij ons deed voorkomen? Leg het me eens uit, Louis. Ik had je zo hoog zitten. Ik noemde je zelfs Louis van Geniaal. Maar ik kan nu niets anders dan er Louis van Faal van maken.
Waarom gingen we geen pressievoetbal spelen in het laatste kwartier toen Argentinië overduidelijk een verlenging en penals eruit wilde slepen? Wat was het plan om de tegenstander met 11 man op eigen helft op te wachten? Jij moet toch ook gezien hebben dat de opbouw van Argentinië in de laatste fase van de wedstrijd op Veteranen 7-niveau ging? Waarom dan geen laatste inspanning en de druk er volledig op zetten? Leg me dat nou eens uit, Louis. Want ik zit hier volkomen gedesillusioneerd voor me uit te staren.
En eh, oja. Als dit jouw wedstrijdtactiek was, zeg het dan volgende keer ook even tegen Ron. Want hij ging er wèl volledig voor.

En nu, Messië

Ook zo geweldige noten gisteravond? Man, wat ben ik blij dat dat Costa Rica eruit ligt. Met die jankcoach. Beetje lopen mekkeren over Arjen en ~~z’n valpartijen~~ de aanslagen op hem. Nee, met 11 man in de goal hangen is lekker sportief. Lamlul. Weet je wat ik het lolligste aan de wedstrijd vond? Weet niet of je dat hebt meegekregen maar ik heb een paar keer tijdens de wedstrijd Frank Snoeks gebeld. En toen hij opnam, heb ik weer opgehangen. En dat deed ik 2 keer. Frank werd er zelfs een beetje pissig van. Man man man, lol dat ik had! Oh jongens, ik en wat bier op……………hilarisch.

Messië dan. Oh wacht, eerst even dit. Ik hoorde Jack tegen van Geniaal zeggen dat we dit toernooi 3 verloren WK-finales kunnen wegpoetsen. JOH! Weet je wie dat al 3 weken roeptoetert? Jack? Anders lees je m’n blog even wat vaker! Ik ben een ziener. Een voetbalkenner. Ik noem mezelf wel eens gekscherend de Johan Cruyff onder de voetbalkijkers.
Messi dan. Hoe stoppen we Messi woensdag af? Die vraag zal de komende dagen wel weer met grote regelmaat gesteld worden. Nou, lieve lezer, ik zal het antwoord dan maar vast geven. Niet. We stoppen Messi niet af. Wat we gaan doen is de toevoer naar Messi afstoppen. We gaan ervoor zorgen dat Messi niet gevaarlijk aangespeeld kan worden. Dat betekent dus hoog en vroeg druk zetten.
Ik zal het ook nog even in Nijntjetaal uitleggen zodat jij het ook begrijpt. Ach nee, dat doe ik ook niet. Kom op zeg. Blijf bezig. Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat we die houthakkers achterin en op het middenveld bij Argentinië niet de kans geven om Messi aan te spelen.
En als dat allemaal niet lukt, zetten we Krul gewoon op hem.
Oja, nog iets. Louis, geef die Cillissen even een flinke slap. Ben niet gediend van die reactie van hem. Sterker nog, je hebt mijn goedkeuring om hem vanaf nu ernaast te zetten. Oh, en die Depay hè? Zullen we die gewoon als invaller gebruiken? Verder zou ik zeggen, ga zo door. Ik heb Johan ook al om.

Het schijnt dat ik hiero nogal wat vrouwelijke leesters heb en ja, laten we eerlijk zijn, zij kunnen niet altijd even rationeel en analytisch naar voetbal kijken zoals ik. Dus vrouwtjes, hier volgt het scenario van de apotheose van dit Wereldkampioenschap. Doe er wat mee. En hou in godsnaam op met dat gillen steeds!!!!!!
Duitsland wint dinsdag 22.00 uur van Brazilië. Heel Brazilië in rouw en een gruwelijke hekel aan Duitsland. (Ik sluit rellen niet uit).
Woensdag 22.00 uur schakelen wij de aartsrivaal van Brazilië uit. Heel Brazilië in extase en een stevige paal van Nederland. (ik sluit rellen niet uit).
En dan volgende week zondag 21.00 uur (!!) staat heel Brazilië achter ons, spelen we in het Spanje-ge asskicked-blauw en verslaan we Duitsland met 2-0.

Tenzij we er wèèr intuinen.

Niet eerlijk

Brazilië wordt wereldkampioen 2014.
Nee, Brazilië moet wereldkampioen 2014 worden. Dat is al vanaf dag 1 duidelijk.
Maar nu ik even m’n licht op het speelschema heb laten vallen, weet ik het ook zeker. EN KAN IK HET BEWIJZEN!
Je kunt zelfs zien welk land de organisatie als concurrent beschouwde toen ze het speelschema in elkaar flansten: Argentinië, Duitsland, Frankrijk en Spanje.

Brazilië kreeg na de openingswedstrijd tegen Kroatië 4 dagen rust om te herstellen. Na Mexico konden ze genieten van zelfs 5 dagen volledige rust. En na Kameroen weer 4 dagen. De 8ste finale wedstrijd tegen Chili kwam weer na 4 dagen rust en de kwartfinale wedstrijd tegen Columbia volgt na wèèr 5 dagen om bij te komen en op te laden.
In vergelijking met de concurrentie:
Argentinië : 4 – 3 – 5 – 3 rustdagen nà een wedstrijd.
Duitsland : 4 – 4 – 3 – 3.
Frankrijk : 4 – 4- 4 – 3.
Spanje : 4 – 4 en toen lagen ze eruit! Whoehahahaha. Maar dat hadden ook nog 4 dagen kunnen zijn.

Je ziet, het is een oneerlijk speelschema. En allemaal in het voordeel van Brazilië. Met die irritante taal. En die irritante commentator in de Hyundai showroom. En dat irritante vrolijke gezing in de bus. En met die irritant overdreven namen. Hulk, pfffffff. Dan heb je als ouders toch een flinke klap van een molen gehad, of niet?

Maarrrrrrrrr, lieve lezer, waar de corrupte organisatie geen rekening mee heeft gehouden is WIJ! ORANJE! DE VECHTMACHINE VAN LOUIS!
Wij hebben namelijk ook een prettig rustschema: 4 – 4 – 5 – 5. En wij hebben ook nog een betrekkelijk makkelijke tegenstander vergeleken met die kanaries in de kwartinale. Waar zij het moeten opnemen tegen Columbia, leggen wij Costa Rica simpel over de knie.
Whoehahahahahaha, in your face! Corrupticão.

Maar goed, eerlijk is eerlijk, het zou voor de vorm eerlijker zijn als Brazilië aanstaande vrijdag om 18 uur zou beginnen. Wij vrijdag om 22 uur. Frankrijk – Duitsland zaterdag om 18 uur en Argentinië – België zaterdag om 22 uur.
Dan was de schijn van corruptie niet zo duidelijk geweest.
En hadden we Duitsland op een eerlijker manier in de finale verslagen.

Just sayin’.

Orgasmisch

Man man man, wat ♥ ik het toch als mijn plan samenkomt. Niets zo charmant als wanneer je alles strak hebt gepland. Dat zeg ik.
Voormaligje vroeg laatst of ze de jongens een weekendje mee weg mocht nemen. Het was tenslotte mijn weekend met m’n jongens. Dan is het wel zo netjes om mijn toestemming te vragen. Me dunkt. Het zou ook een beetje gek zijn als ik voor de deur zou staan en er zou niemand thuis zijn. Of gek? Gevaarlijk, dat zou het zijn. Gezien mijn professioneliteit dat is. Je wilt natuurlijk niet een operatie ‘Klopjacht’ door een nietsontziende omlegger achter je bips aan hebben. Laat dat even duidelijk zijn. Nee, wij overleggen dat gewoon. Zo oudersen wij. Zouden meer gescheiden lieden moeten doen.

Ik opende m’n agenda en bij dit weekend stond een piemol getekend. Ah, een orgasmisch weekend! Ik teken piemols bij orgasmische dagen in m’n agenda. Ik kan ook een driedimensionale Nachtwacht tekenen bij dit soort speciale dagen maar ik kan nou eenmaal beter piemols tekenen. Ik gaf direct toestemming.
Ik kroop achter m’n tekentafel. Het krioelde ervan. Zucht. Omdat ik geen zin had ze te verwijderen en ik ook niet zo snel een pincet kon vinden, ontvouwde ik mijn plannen maar aan de eettafel. Ik zuchtte nogmaals.
Vrijdag de 13e; Spanje – Nederland
Zaterdag de 14e; WK finale dameshockey
Zondag de 15e; WK finale mannenhockey en tevens het 10.000 dagen jubileum van mijn ontmaagding (da’s trouwens de oplossing van de Prijsvaag van 5 juni! Niemand had het goed. Jammer. Volgende keer meer succes, mensen!)

Spanje – Nederland. De herhaling van de finale van 4 jaar geleden. De finale waar we genaaid zijn. Genaaid door Howard Webb, de scheidsrechter. Hij had moeten zien dat Casillas overduidelijk met tè grote schoenen speelde. Ik zag het op tv dus hij had het zeker moeten zien en in moeten grijpen. De lul! En die oplichtersbende van een FIFA maar hameren op fair play. M’n kont!
Omdat ik als een van de weinigen in de wereld niet zo’n hoge pet van het huidige Spanje op heb en omdat ik de Johan Cruyff onder de voetbalkijkers ben (ik kijk 5 stappen vooruit), noteerde ik een overwinning voor Nederland in m’n plannen. Een klinkende overwinning zelfs, 1-3. Ook schreef ik in m’n plannen dat ik in volledige zen omgeving de wedstrijd moest bekijken. Ik heb niks aan gillende kinderen, loomende mannen, opgewonden standjes en/of vrouwen met hun geliefde standje op hun oranje shirt. Ik moet zo’n orgasmische wedstrijd in alle rust en analytisch bekijken.
Deze rust en analytisme duurde tot de 65e minuut. Ik ging volledig los. Ik liet me volledig gaan. Ik kreeg een erectie en schonk nog eens bij.
Zelden ben ik zo opgewonden geweest. Ik bestelde een portie tapas bij de plaatselijke Spanjaard en toen el bezorgo voor m’n deur stond, lachte ik hem keihard uit. Pang! In your face!

Zaterdag was de dag van de damesfinale van het WK hockey. Ik ben fan van ons Oranje hockey. Dat is al sinds Floppy Bovelander. En sinds jaar en dag volg ik ons Nederlands dameshockeyteam. Ik ♥ Maartje Paumen. Wat een wereldwijf is dat! Bloed en bloedfanatiek. De strafste corner ter wereld. En de liefste glimlach waar zelfs uw nietsontziendste omlegger van smelt. Ik wil met haar trouwen………………….
Ze scoorde de 1-0 uit een strafbal en haar manier van juichen (gebalde vuist omhoog BAM JONGUH!) vind ik prachtig. Ik werd er opgewonden van.
Het is 2-0 geworden, de eerste wereldkampioen van deze zomer is binnen.
Vanmiddag volgen de mannen. En ook zij spelen tegen Australië. Ik zeg; Makkie.

En dan tenslotte ga ik vanzelfsprekend vanavond klokslag 20.24 uur uitbundig stilstaan bij het 10.000 dagen jubileum van het breken van mijn maagdenvlies. Dat ik voor het eerst het vlezige met het vlezige vereeuwigde. Dat ik de knuist inwisselde voor de vagijn. Over een hoogtepunt in mijn leven gesproken!
Ik ben voornemens vanavond het complete ritueel na te spelen. Ben nog op zoek naar een tegenspeelster. Reacties zijn welkom.

Nee lieve lezer, ik heb een uitstekend orgasmisch weekend. Alles verloopt volgens plan. Maar dat is logisch.
Er is echter 1 klein dingetje; Weet iemand hoe je van een inmiddels 38 uur durende erectie af komt?

Een bruggetje

Rinus Michels zei ooit dat voetbal oorlog is. En die opmerking slaat nergens op. Voetbal is namelijk een spelletje en spelletjes doe je over het algemeen voor de gezelligheid. En je kunt heel veel van een oorlog zeggen maar dat het er gezellig aan toe gaat, nee.
Maar ja, de beste man zei ook ooit; “Happen naar Peijenburg” met zijn overbekende stemgeluid en ook dat slaat nergens op. Je kunt toch gewoon zo’n ontbijtkoek pakken en er in happen? Waarom zou ik eerst moeite doen om een ontbijtkoek aan een draadje te hangen, een blinddoek om te doen en dan een beetje als een achterlijke ernaar te happen?
Wat hij trouwens werkelijk zei is dat ‘topvoetbal net zoiets is als oorlog‘. Kijk, dat ligt iets genuanceerder. Dat zit dichterbij de waarheid. Ik ben het daar eigenlijk wel mee eens. Zijn uitleg voor deze uitspraak (voetballers zijn frontsoldaten) is dan weer heul anders dan mijn uitleg (tactiek is alles) maar we kunnen niet allemaal briljant nadenken zoals ik, zullen we maar zeggen.

Aanvallen. Verdedigen. Penetreren. Schieten. Dat zijn termen uit beide disciplines. Maar daar alleen win je niet mee. In beide disciplines niet. Wat moei importante is, is het element van verrassing. En dat wordt vaak onderschat. Je kunt wel oeverloos de bal rondspelen maar als de tegenstander een afwachtende houding aanneemt en elke aanval verwacht en opvangt, kom je nergens. Steek eens een balletje tussendoor. Sla eens de tweede man over. Dat zijn verrassingsaanvallen! Dat verwacht de tegenstander niet!
En zo kom ik prachtig aan bij de titel van dees ankedoot; Een bruggetje.
(hahahaha, je dacht zeker dat dit alleen maar over voetbal ging? Hahahahaha, GOTCHA!)

De meest logische plek om aan het vasteland te komen was bij Calais. En dat verwachtten de Duitsers ook. Vroeg of laat moest de aanvallende ploeg in het vijandelijke 160000 m3 gebied (kan er een meter naast zitten) komen om de strijd te winnen. Ook dat wisten de Duitsers. De verdediging was daarom rond die plaats overweldigend. Niet door te breken.
Een verrassingsaanval was derhalve de enige oplossing om tot winst te komen. Tijdens de voorbespreking werd besloten de voorspelbare 2e man over te slaan en het steekballetje tussendoor te geven. Operatie Overlord, de landing in Normandië. De kans van slagen was hier het grootst (verrassingselement) en de verdediging het kleinst. Op 5 fronten (beaches) tegelijk werd aangevallen, Utah, Omaha, Gold, Juno en Sword om door de verdediging heen te breken. De toch wel heftige verdediging. Zoals iedereen weet. Hoort te weten!

Net als de Ginkelse Heide (Market Garden) was ook Normandië de hel op Aarde. Velen zijn hier op het strand gestorven. Velen haalden het strand niet eens. En allen gingen ze voor de overwinning. De overwinning die uiteindelijk kwam. Eisenhower was een tacticus, Churchill was een strateeg. Met deze beide heren aan het roer waren we wèl kampioen geworden in ’74.

Ik ga in augustus naar Normandië. Wil, nee moet er altijd al eens naartoe. Ik vind dat iedereen dat ooit in zijn/haar leven eens moet doen.
Opdat we nooit vergeten wat daar 70 jaar geleden is gebeurd.

Systeem

Het wordt dus een 1-5-3-2 systeem waarmee we kampioen worden.
*Voor de vrouwtjes en wanna be mannen; dat is dus een keeper, 5 verdedigers, 3 middenvelders en 2 spitsen*
Ik kan me daar, als voormalig topcoach, wel in vinden. Sterker nog, ik zou het in deze tijd ook spelen.
(hé, lees net dat van Basten en Koeman het ook met me eens zijn! Nah zeg.)
In mijn tijd, als topcoach, had ik geen systeem. Ik zette de poppetjes op papier neer en gaf een hele summiere uitleg van de speelstijl van de tegenstander (dat is een goeie, die moet binnen 2 minuten een schop op de achillespezen hebben). Tijdens de wedstrijd coachte ik m’n elftal dan wel naar de overwinning. Ja, kom op zeg! Het was een dameselftal, die moet je niet teveel info over looplijnen en tactiek in die hoofdjes proppen.
En zo ging het ook bij onze nu al legendarische kampioenswedstrijd op 22 april 2006. We speelden tegen de nummer 2 met 4 punten voorsprong en met nog 1 wedstrijd tegen de nummer 3 voor de boeg. Bij een gelijkspel zouden we dus al kampioen zijn.
De aanwezige en volkomen gebruikelijke zenuwen bij de dames had ik professioneel weggenomen door vòòr de wedstrijd ~~een woest~~ ~~erotische stripact tentoon te spreiden mijn gehele 1982-grappen repertoire in een anderhalf uur durende show op te lepelen~~ een gezamelijk lunch in de kantine te nuttigen.
De wedstrijd liep precies zoals ik het in m’n hoofd had. Al hielp een raak afstandsschot in de 7e minuut van één van m’n sterspeelsters daar natuurlijk ook bij. Halverwege was het al 3-0, wat kon er nog mis gaan? Nou niets! We wonnen de wedstrijd met 4-1 en voor het eerst in de geschiedenis van de club was een dameselftal kampioen. Ik werd ter plekke een legende.

Dus Louis (ik weet dat je dit leest), ga zo door. Momenteel ben je de verdediging aan het samenstellen en doen die zogenaamde stagiairs voor Jan met de dikke piemol mee (“ik moet me nu bewijzen voor de trainer” – Nee kneus, je bent opvulling!) en ik heb er alle vertrouwen in. Maak die 5 jongens maar duidelijk dat ze 7 wedstrijden volledig in dienst van Wesley – Daley – Rafael – Robin en Arjen moeten gaan spelen.
En mocht je nog vragen hebben over wat te doen vòòr een wedstrijd, je kunt me altijd bellen.

Voor de vorm zal ik hier nog even een prognose opnoteren van het verloop van het kampioenschap.

SPANJE – NEDERLAND : 1-3
AUSTRALIË – NEDERLAND : 0-4
NEDERLAND (B-elftal) – CHILI : 2-2
NEDERLAND – MEXICO : 3-0
NEDERLAND – ITALIË : 2-1
NEDERLAND – ARGENTINIË : 2-0
DUITSLAND – NEDERLAND : 2-3

Totale lul

Ik vind het wel weer eens tijd voor wat interactiviteit tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Want het begint hier een beetje op mijn liefdesleven te lijken. Het is er wel maar van interactie is weinig sprake.
Ik ben in 2008 begonnen met het op het wereldwijde web verhalen droppen over mijn boomende leventje en wat ik allemaal wel en zeker niet meemaak. Ik vind dat lollig en leuk om te doen. En ijdel als ik ben, vind ik het ook best lafjes stijvend als ik positieve reacties op mijn plempsels krijg. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je onder het lezen van weer zo’n anekdoot van mij een glimlach krijgt. Of dat je zo hard moet lachen dat er een sliert snot (een Wiebe voor de kenners) uit je neus ontsnapt. Of dat je je koffie tegen het scherm uitproest. Of dat je gewoon denkt ‘heb je hem weer’. Maar ook negatieve reacties zijn vanzelfsprekend uitermate welkom. En de kans dat ik daar op reageer is vele malen hoger. Want dat vind ik helemaal pies in de broek-lollig. Ik heb ooit een geweldige online ruzie gehad met de Twentse scooterscene omdat ik eens schreef dat ik mijn toenmalige buurjongen van z’n scooter zou schoppen als hij nog één keer met hoge snelheid de brandgang in zou komen scheuren terwijl mijn oudste zoon elk moment diezelfde brandgang in kon lopen. Man, die reacties die ik kreeg, HI LA RISCH! Woedende, bedreigende en taalvoutende reacties van die scooterjeugd. En ik er natuurlijk vol op. Heerlijk!
Maar das war einmal. De reacties onder de anekdoten zijn tegenwoordig op 1 (misschien 2) vinger te tellen. En dat steekt. Ja, op de sociale mediaas krijg ik wel meer reacties maar daar krijg ik ook ‘vind ik leuk’s’ als ik status dat ik een Mars in m’n kont stop. Daar kan ik niet zoveel mee. Hieronder zit ook een ‘vind ik leuk’ knop hoor!
Maar hoe leuk vond je het? Daar gaat het mij om. Leuk? Lollig? Geweldig? Hilarisch? Ik moet even een schone slip aan? Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik graag wat meer reacties onder een anekdoot zou zien. Dat ik bij de halfjaarlijkse evaluatie op het kantoor van meneer Weblog aan kan tonen dat dit blog nog steeds levensvatbaar is. En daarom doe ik weer eens een poging jou te betrekken bij dees jolijtsite.

Wie vind jij nou een totale lul?

Iedereen kent wel iemand die gewoon zo kneus / sneu / irritant / onuitstaanbaar (gelieve zelf aanvullen) is. En om het hem recht in zijn muil te zeggen, dat is niet ieders ding. En mocht het een ‘bekende’ persoonlijkheid zijn, dan is het zeer aannemelijk dat je hem niet persoonlijk kent en je het hem dus niet kunt zeggen. Maar dat soort lui hebben vaak meestal altijd wel een of ander openbaar account waar je je gal kunt spuwen. Zo vind ik zum bleistift heel zelfbenoemd ‘Bekend Nederland’ een totale lul. Behalve Katja Schuurman. En Tygo Gernandt. Zij zijn cool!

Dus lieve lezer, wie vind jij nou een totale lul? Vertel het me hieronder in de reacties. Dus niet alleen een eikel hè? En niet alleen een klootzak. Nee, ik wil weten wie jij een totale lul vindt. Dus van de perineum tot voorbij de voorhuid. De totale lul. (Had ik al totale lul in dees ankedoot gebruikt?)
Zoals je ziet staat dit in meerdere categorieën dus keuze zat. Me dunkt.

Succes.

(ps. de eerste die mij opgeeft kan de hoofdprijs, een boterhamzakje vol vers geschoren perineumhaar, thuis verwachten.)

Knock-out

*noot van de redactie: Deze anekdoot gaat over voetbal dus vrouwen en gaylords kunnen deze lolblog wegklikken*

Het EK onder 21 is voor mij een welkome aanvulling op het werkelijk droevige aanbod op de buis tegenwoordig. Het jonge Oranje is toch òòk Oranje! En ik denk dat ze nog best wel eens een kans op de titel kunnen maken.

Maar ik vrees dat ik dan geen wedstrijden meer moet zien. Want tegen Duitsland zag ik de 2^e helft (regelrechte bagger met toch nog een goede afloop) en net zie ik ze kansloos verliezen van Spanje (maar die zullen wel stijf van de doping staan. Zoals elke Spaanse sporter.) We zullen zien hoe ver ze komen.

Ik heb ook gevoetbald onder 21. Jahaa, daar lees je van op hè?
Ik voetbalde trouwens niet. Ik was keeper. En, oja, ik ben gestopt op m’n 14^e. En dat is ruim onder de 21, dacht ik zo!
Als je vroeger een Pietertje was werd je keeper. En ik was een beetje een Pietertje. Nadat ik in de E-tjes een schitterend doelpunt in de kruising van ons eigen doel schoot, besloot ik keeper te worden.

Ik was geen bijzondere keeper. Ik hield wel eens een bal tegen. Wel had ik 2 ijzersterke punten. Ten eerste m’n reflexen. Legendarisch zijn ze. Penalty’s waren 7 van de 10 voor mij (vanzelfsprekend gingen die andere 3 over of naast). Een 1 tegen 1 situatie? Je was kansloos. Een schot van 30 cm van de doellijn pakte ik nog met een katachtige Lev Jasjin-actie. Zoals ik al zei, legendarisch waren (zijn) mijn reflexen.
Mijn 2^e ijzersterke punt was het uittrappen. Als een raket schoot ik ze de hoogte in. En dat was ook gelijk m’n zwakke punt. De ballen kwamen namelijk 4 meter voor me weer terug het veld in. Mijn coach en vooral de verdedigers voor me smeekten me dan ook telkens om de bal het veld in te gooien. Want dat kon ik ook heul ver.
Maar genoeg veren in m’n prachtbips. Wat is de aanleiding van dees anekdoot?

Ik zag net in de wedstrijd op een gegeven moment een botsing tussen onze keeper en onze verdediger. En laat ik dat nou ook eens meegemaakt hebben.
Alleen toen ging ik Knock-out (ah!, Ik heb je aandacht weer).
Het was een doordeweekse wedstrijd tegen aarsrivaal (ik noem bewust de t niet!), GVAV. Een voor ons niets aan de hand wedstrijd, we stonden 3-0 voor. Halverwege de 2^e helft kwam er een bal diep richting mijn 16 meter. Ik kwam uit en bleef op de rand van die 16 staan om de bal op te pakken. Onze laatste man gebruikte zijn lichaam om de spits van de bal af te houden. GVAV had een gevaarlijke, behendige en veel scorende spits. Joop Reijenga.
Precies op het moment dat de bal de lijn van de 16 binnen kwam stuiteren, pakte ik de bal klem. Ik dook opzij om de 2 aanstormende jongens te ontwijken. En precies op dat moment gaf Joop onze laatste man een zetje in zijn rug.
BONK (*geluidsfragment*). De knie van onze laatste man kreeg ik vol op mijn linker jukbeen. Ik ging gestrekt. En goed ook. Ik hoorde later dat ik 20 minuten buiten westen op het veld heb gelegen. Maar of dat waar is weet ik niet. Het kan makkelijk 18 minuten zijn geweest. Of 21.

Het was een ongelukje. Joop heeft later zijn excuses aangeboden. Vond ik sportief. Ik heb het hem vergeven.

Maar ik hoop wel dat hij tegenwoordig een eeuwigdurende pijnlijke pussige gonorroe aan zijn piemol heeft.

Zin

En m’n uiterst succesvolle sportzomer gaat nog gewoon ff door.
Vanaf aanstaande vrijdag hang ik weer uurlijks voor de buis. Oh wacht, ik moet natuurlijk ook gewoon werken……….
Vanaf aanstaande vrijdag zet ik weer de wekker als er een wedstrijd van belang gespeeld wordt. Oh wacht, het is hiero in London en niet in zo’n achterlijk wat een tering-end-wegland met stomme tijden……….
Vanaf aanstaande vrijdag kijk ik zoveel alst kan want zoals jij weet ben ik een sportman in hart en nieren. Het is jammer dat m’n longen niet dezelfde bevleugeldheid (is dat een woord? Nah, nu wel) hebben anders zou ik het zonder twijfel nog in praktijk gaan brengen ook!

Ik kijk er al naar uit sinds Jimmy in 2008 zijn wereldberoemde rif inzette tijdens de afsluitingsceremonie van de Spelen van Peking.
Olympische Spelen staat hoog op mijn must see-lijst. Na, vanzelsprekend, een WK en EK voetbal èn de Friesche kampioenschappen Fierljep inbrengen neemt de OS toch een 4e plek in.
Atleten die 4 jaar keihard gewerkt hebben om te pieken op het juiste moment. Ik vind dat mooi. En het maakt me geen fuk uit in welke sport het is, ik vind alles mooi. Of het nu zwemmen, atletiek, basketbal of curling slingeren is, ik kijk en geniet.
De ontladingen. De teleurstellingen. De blijdschappen. De woedes. De successen. De miskleumen. Alles zie je bij de OS.
Mooi, mooi, 3 werf mooi.

En, chauvi als ik ben, sta ik natuurlijk helemaal te juichen als ‘Oranje’ wint. Een ontzettend dikke middelvinger naar USA, RUSSIA, CHINA of GERMANY dan. De landen die wel weer de meeste medailles zullen halen.
Vrijdag, 21.50 uur, Nederland 1. Dan begint ‘t.

HEB

ZIN

We zijn begonnen

Ja inderdaad, WE zijn begonnen. Drie volle weken echte mannen-tv.
De (meeste) vrouwen gaan maar mooi even de komende tijd de bikinilijn waxen, die blubberbuik wegwerken en voldoende boodschappen in huis halen. Alles behalve mekkeren. En wat je ook doet, nooit, ik herhaal NOOIT, voor het beeld gaan staan! Dit geldt trouwens ook voor de theedrinkende, BZV-kijkende, niet van voetbal houdende leernichten (ik ken er ècht eentje!).

Ik was er gisteren helemaal klaar voor, ik had er zin an. Eindelijk begon de reden waarom ik op mezelf ben gaan wonen (goeie grap, Mau!). Na het werk ff een dutje en dan ging het beginnen, het EK wat wij met 2 vuisten in de neus en op sloffen gaan winnen. Ik had oranje slingers, vlaggetjes en overig prularia opgehangen. Ik had m’n ‘Wij houden van Oranje-cd’ opgezet. Ik had m’n oranje Heineken shirt aangetrokken. Ik had bij Ouwehands een leeuw op de kop weten te tikken en in de hoek van de kamer gezet. Ik had zelfs de muren van de speelkamer oranje geverfd en met viltstift het hele schema erop gekalkt. Bitterballen, frikandellen, kipnuggets, hamburgers, velerlei sausjes en bierflesjes, heul veul bierflesjes stonden klaar om geserveerd te worden. Kom maar op met die openingswedstrijd!

Maar het liep anders. M’n na-het-werk-dutje werd er één van 4,5 uur. Zucht…………….
Ik zag nog net de laatste 10 seconden van FC Dronken chauffeurs – FC Belastingontduikers (goeie grap GS!).
De volgende wedstrijd, Rusland – Tsjechië, heb ik wel in z’n geheel bekeken en ik ben erg blij met de uitslag. Kom ik later op terug.
Na de wedstrijd barst de strijd om de kijkcijfers los. NOS sportzomer of VI-Oranje? Bij Jack zat Jan Mulder aan tafel en die man brengt bij mij het gevoel los die ik jaaaaaren diep in mijn grochten verborgen heb weten te houden. Het gevoel om iemand zo gruwelijk inwendig te laten bloeden tot een pijnlijke dood er langzaam op volgt. Dus dat werd ‘m niet.
Bij VI zaten Hansie en John de Mol aan tafel. Kon wel ’s interessant worden, dacht ik. Maar nee hoor, die Genee, met de meest irritante rotsmoel van TV-land, gooide er uit het niets ineens z’n EK-liedje uit…………………..erger erger erger.
En toen even later uit het niets ineens Cora van Mora met bitterballen aan kwam lopen en grappig probeerde te doen, ging bij mij het licht uit.
Is er ergere tv? Ik heb John de Mol en Johan Derksen best hoog zitten en ik kan me voorstellen dat zij met kromme tenen aan tafel zaten. Voor Genee geldt hetzelfde als voor Jan Mulder qua mijn gevoel.

Terug naar het voetbal dan.
Dit EK wordt voor ons één om wat rekeningen te vereffenen. Portugal (2006), Rusland (2008, Guus Hiddink hoort ook in het rijtje Jan en Wilfred)), Spanje (2010) en Duitsland (2012, poulefase).
En lieve lezer, laat dat nou net de volgorde van tegenstanders zijn vanaf 17 juni.

Eerst Denemarken vanavond maar even oprollen. Mijn prognose? 3-0.
Denk dat ik de bitterballen, frikandellen, kipnuggets, hamburgers, velerlei sausjes en bierflesjes, heul veul bierflesjes maar meeneem naar het werk.
Oh wacht.