Recensie

SuperAbusMet trots kan ik melden dat de opnames zijn afgerond van de nieuwste film in de SuperAnus-zoveelogie. “SuperAnus goes los op flinkertjes” gaat de film heten. Wederom zien we SuperAnus en zijn trouwe hulpje Hermie in dit vervolg. Een leuk detail is dat ze dit keer een omgebouwde Volkswagen T1, de SuperABus, tot hun beschikking hebben.
De producers hebben deze keer niet gekozen voor één vijand maar voor honderden tegenstanders. En dat komt de film ten goede. De actie spat van het scherm! U heeft geen seconde rust.
Goed, het verhaal lijdt er een beetje onder maar de vele visuele effecten maken een heleboel goed.

Zoals in elke film begint het ook hier in zijn hermetisch afgesloten en voor de buitenwacht volkomen onzichtbare penthuis.
SuperAnus zit op zijn bank de strips in de krant te lezen als zijn trouwe hulp Hermie binnen komt stormen. SuperAnus moet onmiddellijk meekomen naar het hightech lab. Er is weer een noodoproep uit de hightech Commodore gerold.
Er schijnt een nieuw ras op Aarde te zijn neergestreken. Een gewelddadig ras. Flinkertjes worden ze genoemd. Een ras dat het voornamelijk gericht heeft op hulpelozen, eenlingen, ouderen en jonge meiden. Onder leiding van een zekere A. gebruiken ze onnodig veel geweld, stelen ze kleine bedragen of voorwerpen en bezigen ze uiterst agressieve taal.

SuperAnus staat voor een lastige klus omdat de groep niet alleen in zijn woonplaats opereert maar dat ze landelijk actief zijn. De hightech Dotmatrix printer in het hightech lab spuwt de ene na de andere verdachte uit. Het duurt maar even of alle wanden hangen vol met verdachte rasleden.
Opvallend is dat ze meestens dezelfde soort kleding dragen, dezelfde kapsels hebben en zich voortbewegen op dezelfde voertuigen. Dat maakt de zoektocht voor SuperAnus een stuk eenvoudiger.

Na deze kalme openingsscene trekt de regisseur alle registers open.

In de SuperABus rijden SuperAnus en Hermie stad en land af om de flinkertjes één voor één uit te schakelen. Voor de zwakke magen is dit niet altijd even prettig om te zien omdat er ontzettend veel vuurpower en vechtscènes gebruikt worden en dat bloed en ledematen in het rond vliegen.
Het wordt al snel duidelijk dat de tactiek van SuperAnus is om de groepjes te verzwakken door er telkens één raslid uit te halen.
Na een dik uur actiegeweld gaat de film geruisloos over op de thrillertoer.

Een schitterend en tergend spannend moment is dat SuperAnus een flinkertje in de SuperABus trekt en met het flinkertje geblinddoekt en geboeid naar de straat van Gibraltar rijdt. Hier in een bootje stapt en op precies 7,2 kilometer van de kust het flinkertje overboord kiepert.
Trouwens, ontzettend veel credits voor de tegenspeler die je een kwartier lang laat mee sidderen in zijn doodsangsten. Oscarwaardig.

Het laat zich al raden; SuperAnus zegeviert zoals het een echte actieheld betaamt. De rust is weergekeerd in Downland.
Toch geeft de film ruimte aan een vervolg want de grote leider A. is niet gevonden. Waarschijnlijk bestaat hij ook niet. Wie zal het zeggen?

De recensent.

Lolbroek

Bips

Ik mag dan wel een lolbroek in ruste zijn maar ik kan het nog steeds hoor!

Ik zat vanochtend op de bank achter een bakkie pleuah en keek eens rond in m’n penthuiswoongedeelte. Nou, daar was niets buiten het ordinaire te zien. Ik draaide het lijf richting eetkamergedeelte en toen gebeurde het.
Een ontiegelijke flapperscheet ontglipte m’n bips. Maar dat heeft verder niets te maken met dees anekdoot. Begrijp ook niet zo goed waarom dit erin staat. Raarrrrrrr.

Na een ‘hé, een scheetlachbui’ zag ik m’n pasgeleden afgezaagde eettafel staan. En ik herinnerde me dat zeun kortgeleden een flinke lap uit het tafellaken had geknipt. “Oja, ik moest nog een tafellaken hebben”, dacht ik toen. Dat heeft meneer Evolutie toch maar mooi bedacht. Dat je je iets herinnert en dat je dan gelijk ergens aan denkt. Wat jij?
Ik ging eentje halen, fuk de zondag!

Vanochtendmiddag toog ik dus naar Bataviastad. Je weet wel, dè outletstad van Nederland. Ik was er nog nooit geweest en ik verwachtte eigenlijk een XXXXXL-Action ofzo.

NEEN!!!!!!!!!!! Niets van dat al. Au contraire, mon amis. WAL FUKKING HALLA!!!!!!

Tenminste, als je van degelijke kleren houdt. En ik houd van degelijke kleren. Al mijn merken zijn in dat kleine stukje Nederland te vinden.

Maar ja, ik kwam voor een tafellaken. En een tafellaken zou het worden. De kleren komen wel met m’n eerstvolgende date die niet lang meer op zich laten wachten (ik zal m’n Kaaimaneilandaccount vast ’s even leeg trekken.)
Nadat ik ongeveer 3 kwartier met toch wel stevige lichaamsonderdelen had rondgelopen kwam ik bij het winkeltje genaamd ‘Gant’.
Ik stap er gezonnebrild binnen en zag 2 verkoopsters staan. “Goedemorgen”, zeggen ze simultaan en in koor. Ik stop onmiddellijk en pak m’n telefoon uit m’n broekzak. Mijn telefoon gaf 12.37 aan. Zuuuuuuuuuuuuuuuuuucht. Met m’n schouder en hoofd neerslaand maakte ik dat exacte geluid.

“Dit doen we even over”, zei ik op gebiedende toon. En ik liep de zaak weer uit.
De mevrouwen keken ietwat verbaasd toen ik weer op dezelfde manier binnenkwam. Voor een actiefilmthrillerpornoacteur als ik is dat natuurlijk een schilletje van een peul. “Goedemiddag”, zei de ene terwijl de andere vasthield aan ‘goedemorgen’.
KUT! Riep ik. En weer liep ik naar buiten.

We hebben deze scene in totaal 8 keer over gedaan alvorens de regisseur tevreden was. Dan hadden m’n tegenspeelsters weer een lachbui, dan was er ineens een figurant pontificaal in beeld, dan had ik weer ergens een stevig lichaamsonderdeel. Zucht.
Acteren, het is ook niet voor iedereen weggelegd.

Maar goed, ik heb de 2 dames een hartstikke leuke middag (en waarschijnlijk een hele dag. Wat? Een heel leven) bezorgd en ik heb een nieuw vet cool boomlauw strak bruut flex chill jeweetzelluf tafellaken. (foto op de Twitters en Facebooks).

En daar draaide deze 2e vakantiedag immers helemaal om. Morgen de planten water geven!
Zin an.

Vakantie

VakantieMij wordt vaak verweten dat ik nooit tijd heb. Voor zum bleistift sociale omgangsvormen. En dat klopt als een vingerende zweer. Ik heb inderdaad niet vaak zin tijd om me op sociaal vlak te presenteren. Ten eerste ben ik veel onregelmatig aan het werk. En da’s niet onbelangrijk in dees onzekere tijd. Werk hebben dat is. Me dunkt. Dan heb ik natuurlijk nog 2 jongens die ik groot moet brengen. Ze volledig klaarmaken voor de grote boze wereld. Want ze krijgen nog wat voor hun kiezen hoor! Ik poep je niet! En als laatste spendeer ik m’n overige vrije tijd voornamelijk aan m’n relatie. Mijn innige relatie met m’n bank.
En ja, dan houd ik weinig tijd over voor sociaal gedoe. Zoals je ziet.
Nu moet ik ook zeggen dat ik weinig geprikkeld word om me op sociaal vlak te begeven hoor. Door jou ja! Jij, lezer. Jij laat me ook links liggen. Ontken het maar niet.
Ik geloof dat half Nederland m’n telefoonnummer heeft of me volgt via de sociale Twitters en Facebooks (is er al weer iets nieuws trouwens?) dus dat je niet weet hoe eenzaam ik me soms voel of ik tijd voor een sociaal samenzijn heb, is iets met vlieger en opgaan.

Maar lieve lezer, daar kan verandering in komen.

IK HEB VAKANTIE!!!!

En wel helemaal tot 26 augustus. En aangezien ik totaal geen ingrijpende grote plannen heb, heb ik besloten om jou, lieve lezer, tegemoet te komen.

Ik laat me de komende 3 weken hoereren. Per opbod. Is niet dat een geweldig plan?

Het idee is simpel. Wil jij een middag/avond (of beide) een middag/avond (of beide) jolijt om te lachen hebben, breng dan bij de reacties een bod uit. De hoogste bied(st)er mag zich de gelukkige winnaar noemen van een middag/avond (of beide) met mij. Ja, je leest het goed.
EEN HELE MIDDAG/AVOND (OF BEIDE) MET MIJ!! Hermanus. Manus. SuperAnus. De meest begeerde vrijgezel van Gelderland. Lolbroek. Fijne gesprekspartner.

Ik neem nu ff een afwachtende houding aan en lees het allemaal wel.

Succes allen.

(Noot van de redactie: Om niet elke trol, onverlaat of sufdoos de mogelijkheid te geven te reageren stel ik natuurlijk wel een bieddrempel in. Kom op zeg. Ik ben de Mediamarkt niet. Biedingen beginnen bij 0,40 eurocent.)

Wellicht tot snel!

(ps. wie weet waar bovenstaande foto is genomen, gaat direct door naar de 2e biedronde)

Het voordeel van vrouwen

animateddoll-(9)Ik kan wel 10 redenen bedenken om geen vrouw om me heen te hebben. Laat ik eens een zijstraat noemen; geen gemekker! Oh nee, da’s een hoofdstraat. Ehm, nou, onder andere gebrek aan humor. Hoofdpijn. Kleffe tv kijken. En had ik geen gemekker al genoemd? Dat zijn toch zaken waar ik niet meer mee te maken heb. Thank God it’s vrijgezelday!

Maar, eerlijk is eerlijk, er zitten ook praktische kanten aan een vrouw om mannen me heen hebben. Natuurlijk het huishouden (WAT HEB IK EEN SCHURFT AAN HUISHOUDEN! Dik 3 uur bezig en 3 minuten m’n jongens over de vloer en het is weer een teringzooi.) maar ook op voedselgebied.
Hoe ze het doen is me een raadsel maar het lukt vrouwen altijd om voedsel voorhanden te hebben. ‘Schat, ik heb zin in chips.’ En hup, er komt een zak chips op tafel. (disclaimer, dit kan ook worst, kaas, borrelnootjes of enig andere vorm van tussendoortje zijn).

Waar wil ik naartoe met dees anekdoot? Naar de vroege dienst.
Ik ben niet zo’n eter ’s ochtends. Even iets om die graflucht uit m’n muil te stillen vind ik vaak al genoeg. En dat is ook mogelijk met chips, worst, kaas of enig andere vorm van tussendoortje. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Voorheen bij een vroege dienst stond m’n broodtrommeltje voor me klaar.  Handig vond ik dat. Voormaligje smeerde de bammetjes vaak voor ze naar bed ging en soms stond ze zelfs speciaal voor me op. Ik was er erg content mee.

Tegenwoordig gaat dat anders. Brood smeren heb ik een pest aan. En al helemaal om 5 uur ’s ochtends. Meestal heb ik wel wat koeken liggen die ik onderweg naar binnen werk. En heb ik ze niet, dan pak ik wel wat witte bolletjes plain en die werk ik onderweg naar binnen.
Zo ook vanochtend. Ik knalde tegen 8 over 6 de A12 op en peuzelde m’n eerste bolletje op. M’n vizier volledig gefocust op de weg vanzelfsprekend!
(noot van de redactie: Laat je nooit afleiden tijdens het rijden. Is levensgevaarlijk!).
Bij de laatste hap van het bolletje dacht ik; ‘Goh, apart smaakje’. Ik pakte het tweede bolletje en keek even vluchtig waar ik de eerste hap zou nemen. Het witte bolletje was groen en grijs uitgeslagen van de schimmel………………..

Duuuuuuuuuuuuuusssssssssss.

Laat de conclusie van dees anekdoot zijn: Ben jij geen mekkerster? Heb je (mijn) humor? Weinig last van hoofdpijn? Geen kleffe tv-fan? Vind je het huishouden geen straf? En ben je bereid mijn bammetjes te verzorgen?
Plaats dan je sollicitatiebrief hierboven in de reacties.

6 jaar alweer

IMG_19356 jaar geleden alweer dat hij overleed.  Mijn vader.
En vanzelfsprekend sta ik vandaag stil bij de triestigste dag uit m’n leven.

Ik ben een vrij emotioneel zakelijke jongen en ga met overlijdens best wel robotterig om. Een moment van schrik. Een moment van woede. Een moment van gelatenheid. En een moment van rouw.
Klaar. Over en uit. Doorgaan.
Zo ging het bij mij bij het overlijden van m’n vader. Vijf jaar heb ik ook zo geleefd. Doorgaan. Het is niet anders, ik kan het niet terugdraaien. Klaar. Over en uit.

Ik heb 5 jaar lang geen behoefte gehad om zijn rustplaats te bezoeken. Ik zag er het nut niet van in. Hij is gecremeerd dus wat zou er te zien zijn? Wat zou ik er moeten doen? Wat zou ik er wijzer van worden? En vooral, wat zou het mèt me doen?
Niks. Daar was ik, als nuchter man, wel van overtuigd.

Pasgeleden besloot ik toch naar zijn ‘graf’ te gaan.  Ik logeerde bij moeke, had wat tijd over en wilde er even uit. Het was een zondagmiddag met een waterig zonnetje. Moeke had uitgelegd waar hij lag.
Ik heb 10 minuten bij zijn steen gestaan. Rookte een sigaartje en ben weer in m’n auto gestapt.
Het deed me inderdaad niets.
Een dikke 2 uur later kwam ik weer bij moeke thuis. Onbewust en zonder het te beseffen heb ik 2 uur in gedachten doelloos rondgereden. Langs de plekken uit m’n jeugd, de plekken waar ik herinneringen aan m’n vader heb. Daar ben ik langsgereden.
In stilte. Zelfs de muziek had ik uitgezet.
Man, wat had het me aangegrepen!

Ben ik toch minder emotioneel zakelijk als ik dacht.

Rust zacht door, HELD!