Ja, jullie wel.
Ik ga alleen maar één van de beste kerstnummers (zijn die er dan, Manus? Ja, deze met de tranentrekkendste eindzin ooit!) draaien, bier drinken en gewoon hardop KLUT! roepen.
Ofzo.
Maar jullie, lieve lezers die mij ook dit jaar enorm gesteund hebben, jullie wens ik het allergezelligste toe.
OP JORS dan maar.
Gelukkig heb ik m’n eigenste lol-met-m’n-jongenssite nog.
http://www.youtube.com/user/VonGoegelhausen?feature=mhee
Ik ben niet zo van ’t concert bezoeken. Ik kan slecht tegen mensenmassa’s. Niet dat ik fobisch ofzo ben maar d’r staat altijd wel een of andere mafketel bij mij in de buurt waar ik me gigantisch aan stoor. En dan op zo’n manier dat ik ‘m het liefst gruwelijk pijn wil doen. En da’s nie goed. Gaat ook ten koste van de optredende artiesten trouwens.
Tel daar nog bij op dat er weinig bands zijn die mij (live) kunnen bekoren en mijn afkeer is verklaard.
Dire Straits en Pink Floyd, daar ga ik koste wat het kost heen. Maar de rest, op jors! Die zullen ongetwijfeld ook een fijne avond zonder mij hebben.
Ik werd pas uitgenodigd voor een concert van The Pink Floyd Project playes Pulse (m’n favoriete concert aller tijden!). Ze traden op in het Zweedse Friese Woudsend. Ik streek over m’n harde en lacherig accepteerde ik het aanbod. Hahahaha, een wannabe Pink Floyd en dan ook nog in mijn zo gehate provincie. Kon het lolliger?
Vrijdag 24 november, denk dat het tegen half 6 uur was, trok ik m’n roze V-hals-trui aan (alles staat mij gewoon goed) en toog richting onze enclave. Het was guur weer. Het woei, het was mistig en het regende. Maar net niet hard genoeg dat je kon spreken van ‘goh, laat ik m’n ruitenwissers ’s op interval zetten’.
Bij Joure ging het mis. Ik nam de verkeerde afslag. Dat had vanzelfsprekend niets met mijn rijstijl te maken, ik werd ingeklemd gedwongen de verkeerde te nemen. Die fukFriezen doen dat gewoon expres! Misschien had ik m’n ‘Anti-Fries-sticker’ toch van m’n achterraam moeten halen.
De routeplanner op m’n foon dirigeerde me terug, de juiste richting op. Op deze A6 ging het weer mis. En natuurlijk lag het weer niet aan mij. Ik had al gezegd dat het klutweer was toch? Nou, na enkele kilometers zag ik dan eindelijk de afslag Woudsend. En waar in de geciviliseerde wereld de afritten van behoorlijke lengte zijn, zijn ze in Frysland 25 meter. Met 230 knalde ik de afslag voorbij de vluchtstrook op. Gierende banden en met de achterbank in m’n nek kwam ik tot stilstand. Misschien moeten die rare jongens eens wat minder geld steken in die achterlijke dubbele plaatsnaamborden en wat meer in wegbelijning!
Tegen half 8 kwam ik het restaurant binnen. M’n gastheer –en vrouw zaten al met spanning op me te wachten. De obster vroeg me wat ik wilde drinken. Tenminste, daar ging ik van uit. Verstond er geen ruk van. “Bier!”, zei ik, hopende dat ik goed gegokt had.
We hebben heerlijk gegeten en gedronken en liepen om half 9 richting sporthal. SPORTHAL???? Whoehahahaha, een dijkletser van heb ik jou daar.
Ik gniffelde van binnen maar zei niets. Ik heb sinds kort met m’n lompheid weten om te gaan. Er waren een mannetje of 600 en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze allemaal dezelfde moeder moeten hebben.
Op het podium scheen het logo van Pulse, op de achtergrond speelde de enorm lange openingstune.
Na een half uur verscheen de gitarist. Ik was benieuwd. Maar verwachtte er niet al te veel van. Ik bedoel, je moet wel lef in je donder hebben wil je David Gilmour naar de troon kunnen steken. Snel keek ik nog even waar de bar was. Daar zou ik naar alle waarschijnlijk de hele avond toch verveelt aan hangen. Het intro van ‘Shine on you crazy diamond’ galmde door de speakers. Een laatste gaap van mij. De gitarist sloeg aan……………………………
FAN. TAS. TISCH!!!!!!!
Hij speelde exact wat David ooit deed! De rest van de band klom op het podium, het 3 uur durende concert begon.
Man, wat heb ik geweldige noten. Vanzelfsprekend van de perfect gekopieerde muziek, van die blonde achtergrondzangeres maar ook van het gemoedelijke sfeertje in die sporthal.
Heb geen mafketel gezien!
Eva en Peter, bedankt voor een superavond!
Ik zou vandaag gaan trouwen. Met een droomvrouw. Nou ja, droomvrouw? Ze zei een keer iets over dat een biertje er altijd in gaat en dat is natuurlijk voor mij de uitgelezen reden voor een dikke amen en een huwelijksaanzoek. Ze zei onmiddelijk ‘Ja’ en we spraken af vandaag te trouwen. Want gratis.
Ik had m’n tuinman gevraagd me een beetje op tijd te wekken, ik wilde immers niet te laat aankomen op het stadhuis.
Tegen half twee liep ik sharp dressed – kek overhempie, spijkerbroek en gympies – het stadhuis binnen. Ze was er nog niet.
Ik ging buiten op haar wachten.
Het was frisjes buiten toen ik aan m’n sigaartje trok. Ik begon een beetje luchtgitaar te spelen met de harde tepels onder m’n kek overhempie.
Er werd zowaar geld naar me toe gegooid! Lucratieve bizniz, dat straatmuzikanten, dacht ik. Goed, ik moest het af en toe terugkoppen maar geld is geld. Denk dat ik er 3 kwartier gestaan heb, droomvrouw was er nog steeds niet.
Ik besloot met het verzamelde geld een huwelijkskado voor haar te kopen. Een stel mooie, stevige bruine lederen laarzen. Wat zou ze blij zijn!
Het werd later en later. M’n sigaartjes slonken. Het werd frisser en frisser.
Tegen half 6 kreeg ik een bericht van haar. Ze zat in de trainingsbroek op de bank…………………………. WAT?? Ik sommeerde haar op te schieten.
M’n laatste sigaartje rookte ik bibberend op. Ik had een blauwe kop van de kou en ook m’n hoofd zag er ijskoud uit.
De burgemeester draaide klokslag 18 uur de deur van het stadhuis op slot. Hij zag me staan.
Hij kwam naar me toe, ik vertelde m’n verhaal. Hij legde z’n hand op m’n schouder en zei;
“Jongeman, ’t weer en de vraauw’n binn’n nait te vertraauw’n”.
Ik moest ‘m gelijk geven.
Ik ga nu van verdriet 5 flesjes bier opzuipen.
Ken je de story van Jimmy Hoffa? Niet? Wiki het maar ff dan. Ga het niet uitleggen hoor. Als jij totaal geen interesse toont in de boeiende geschiedenis, ga ik geen moeite doen het je uit te leggen. Kom op zeg.
De beste man verdween op 30 juli 1975 spoorloos en is dat vandaag de dag nog immer.
Hieronder het laatste fragment van de film (met een briljante Nicholson!)
Huh? Lastig? Irritant? Grote muil? Dat brengt me op een idee.
Kunnen we niet vanaf nu SIE EI EETJE spelen met al die lastige, irritante, grote muil hebbende kloodtzakjes? Je weet wel. Die flinkerts die grensrechters doodschoppen. Die bejaarden het ziekenhuis in beuken. Die tienermeisjes gebroken benen trappen. Die juweliers een dwarslaesie bezorgen. Die voetgangers op het zebrapad doodrijden.
Nou hoeven ze voor mij niet direct omgelegd te worden hoor. Dat is zelfs mij een beetje gortig. Nee, we beginnen met waarschuwen.
Ik heb het ongeveer zo in m’n hoofd:
We monitoren en observeren de lastgevende groepen. In de briefing pikken we eentje uit een lastgevende groep. In principe zal dit de aanvoeder van de lastgevende groep zijn, die ene met de grootste bek. In een geblindeerde wagen pikken we ’s avonds deze geluksvogel van de straat.
Met een doek over z’n hoofd zetten we hem op de achterbank. We rijden zeker een uur van de oppikplaats. De gehele rit Volendamse muziek op standje 10 (oef, da’s al een straf!). In een niet nader te noemen bos stappen we uit. We lopen gezamelijk een dikke kilometer het bos in. Bij een willekeurige boom laten we de lefgozer knielen en met zijn handen achter zijn rug binden we hem vast met een tiewrap om de boom (niet te strak, hij moet wel los kunnen komen!!).
We stoken een kampvuurtje, nemen de ukelele ter hand en gaan rituele kampvuurliederen zingen. Hierna verdwijnen we en laten we grootmuil alleen, geblinddoekt en lafjes vastgebonden achter. Hij mag proberen zelf weer thuis te komen.
Een nachtje in het grote, donkere, boze bos zal hem leren.
Vanwege de winterse temperaturen mag hij z’n bontkraagjas aanhouden.
Zo menselijk zijn we dan ook weer.
Zoals je weet ben ik een uitvinder. Nee, dat is niet het juiste woord. Ik ben een conceptbedenker. Ja, da’s beter.
Ik bedenk met grote regelmaat een concept, gooi het lafjes de samenleving in en al gauw wordt door anderen het concept uitgewerkt tot een succes.
Ik ben daar best trots op. Echter ben ik totaal niet uit op de credits. Zo steek ik niet in elkaar. Ik hoef geen veer in de strakgevormde bips. Ik hoef geen klop op de breedgetorsde schouder. Ik hoef geen compliment aan mijn geheimgehouden adres.
Een paar jaren geleden schreef ik in het geniep een woest erografische tekst naar een vriendin. Ze vertelde me dat ze na het lezen ervan met rooie oortjes zat. En ook dat er tintelende gevoelens in de onderbuik en tetstreek waar te nemen waren. Ik keek er niet van op. Dat was immers de bedoeling van mijn erografische schrijven.
Hoe het heeft kunnen gebeuren is me een raadsel maar duidelijk is wel dat mijn woest erografische tekst de overkant van de Noordzee bereikt heeft. En dat een autrice aldaar gedacht moet hebben dat gewoon ronduit erografisch opschrijven wat je denkt misschien wel verkoopt. “Around out erographic upwriten what you think”.
Met als gevolg het boek dat inmiddels elke vrouw wel gelezen heeft.
En zo, lieve vrouwtjes, hebben jullie het aan mij te danken dat jullie tegenwoordig zonder enige vorm van gene woest erografische teksten het WereldWijdeWeb op kunnen slingeren. Mannen met rooie oortjes achter de computer achterlatend.
Graag gedaan.
(persoonlijk bedanken kan uitsluitend op afspraak)
Dick Teder 