Vrijdagochtend vroeg vertrok ik naar de plek waar ik altijd al eens naartoe wilde, Normandië. Om exact te zijn, naar het pittoreske plaatsje Hermanville-sur-mer. Van een beetje zelfpromotie ben ik immers niet vies. Waarom Normandië vraag je je af? Nou, ik ben erg geïnteresseerd in Wereldoorlog 2 en het schijnt dat in Normandië nogal het één en ander gebeurd is. En om mijn kennis nu enkel te toetsen aan wat leeswerk en wat films vind ik niet voldoende. Ik moet die hel van 70 jaar geleden met eigen ogen zien. Maar voor ik dit alles kon aanschouwen, moest ik zelf eerst door een hel. België. Man, wat is dat een derdehands pauperland zeg! Misschien een keer wat geld investeren in asfalt in plaats van willekeurig betonnen platen neer te kwakken? Op wie kan ik de schade aan m’n schokbrekers verhalen? Stelletje wanna be Nederlanders. Ik werd zelfs nog aangehouden even voorbij Antwerpen. Waarom ik zo hard reed? Ja duhuu, ik wil zo snel mogelijk dit Malawi van Europa uit zijn natuurlijk! Zucht, moet ze ook alles uitleggen……………… En waar was Mega Mindy?
Tegen de middag bereikte ik Le Havre. En daar trof ik hetgeen aan wat ik zo mooi aan een autotrip door Frankrijk vind. Twee gigantische bruggen achter elkaar over La Seine. Kunnen wij altijd wel flink doen over de Maas enzo maar die Seine, dat is me een plens water! Bonsjoeah zeg! De eerste brug overlapt een industriegebied en brengt je gelijk al 5,4 kilometer de hoogte in, beneden kom je bij de tolpoort (5,40) en dan de daadwerkelijke brug over de machtige rivier. Ik geloof dat de top op 7,2 km ligt en er zit ook nog een slinger in. Ik was van dit architectonisch meesterwerkje behoorlijk gecharmeerd en besloot bovenop te stoppen om wat foto’s te schieten. De 89 auto’s (al dan niet met caravan) achter me hadden er weinig begrip voor. Ik heb zelden zoveel getoeter tegelijk gehoord. Cultuurbarbaren!
Hermanville-sur-mer reed ik klokslag 15.00.00 uur binnen. Klokslag 15.00.18 uur was ik er weer uit. Ik keerde en parkeerde op het eerste de beste plein. De boel was uitgestorven. Bij een heul klein ietepieterig winkeltje stond de deur open. Ik liep naar binnen. BONSJOEAH!, riep ik op m’n vrolijkste Frans uit. Een vrouw die zeker de 90 was gepasseerd kwam vanachter aangestrompeld. “Parlévoe Grunnings?”, vroeg ik. Ze keek me vragend aan en schudde met haar hoofd. “Otèl?”, vroeg ik. Ik zag een blik van herkenning in haar ogen. Ze mompelde wat, ze wees wat, ik verstond er geen ruk van. Wellicht was ze beter te verstaan geweest als ze haar gebit in had gedaan. Plots ving ik het woordje ‘plage’ op. “Stráánd”, zei ik. “Dat is stráánd in het Grunnings” en ik schreef het voor haar op een papiertje op de toonbank. “Goed onthouden!”, zei ik. Ik bedankte haar en gaf haar een kus op haar voorhoofd.
Hotel ‘Le Canada’ was het enige hotel in het prachtplaatsje. Het arrogante mokkel achter de toog gaf aan dat er geen kamer vrij was. Tenminste, dat begreep ik. Ook zij praatte geen woord Grunnings. Ik vond het niet erg. Ik had bij binnenkomst al besloten een wedstrijdje ‘arrogant doen’ te houden en er sowieso niet te blijven. Ik heb op punten gewonnen. Ik stapte weer in mijn Franse voiture en bedacht me toen dat ik eigenlijk wel gigantisch moest piesen. Gelukkig zit er aan de D514 om de 400 meter een weggetje naar het strand en ik sloeg de eerste afslag die ik tegenkwam rechtsaf. Het was vloed, het strand was een meter of 38 lang. Er lagen mensen te zonnen, er waren kinderen aan het spelen. Ik scheurde het strand op, parkeerde mijn auto tegen de waterlijn aan en ledigde mijn blaas in de Atlantische Oceaan. Je moet alles een keer gedaan hebben, tenslotte.
Ik betrok een chambre in hotel ‘Le Beau Rivage’. Direct aan de boulevard en het strand in Luc-sur-mer. Gelegen tussen de beaches ‘Sword’ en ‘Juno’. Een meid met een prettige decolleté van de plaatselijke VVV sprak gelukkig wèl een taal die ik begreep en zij voorzag mij van de nodige informatie. Mijn expeditie kon beginnen!
Ik besloot een verkenningstocht met de auto langs de beaches te houden. De zaterdag zou ik gebruiken om gedetailleerd te werk te gaan. De D514 leidt langs de kust, langs verscheidene dorpjes en gehuchten. Op elk gewenst moment kun je een weg naar het strand inslaan. Ik reed richting de klif aan het einde van Omaha beach. Het einde van de landinsgzone, ik schat dat de gehele kustlijn van de operatie Overlord een kleine 12 kilometer betreft. Althans, dat dacht ik. Pech aan de auto onderbrak mijn verkenningstocht. De linkerkoplamp begaf het. En als ik ergens een haat aan heb, is het een defecte koplamp. Ik houd van goeduitziende, prompte koplampen (niet te verwarren met tetten) en trouwens, je zal net zien dat de gendarmerie juist mij uitkiest om eens even flink te naaien. Ik nam geen risco en kocht een setje lampen bij de Intermarché (daar hebben ze ècht alles!). Op de parkeerplaats van de supermarkt opende ik de motorkap, trok m’n shirt uit, nam uitdagend een slok uit m’n flesje cola en repareeerde ik het euvel. Makkie. Anderhalf uur later, de schemering trad inmiddels in, had ik het voor elkaar. Ik kon weer verder.
Bij ‘Batterie de Longues-sur-mer’ bij het plaatsje St-Laurent-sur-mer stapte ik uit. Een enorm veld met daarin 4 enorme bunkers was wat ik aantrof. In drie van de bunkers stonden zelfs nog de gigantische geschutwerken. Ik vond het indrukwekkend. Helemaal toen ik van boven naar beneden naar het strand keek. Met geen mogelijkheid kon ik me een voorstelling maken hoe de mannen überhaupt ooit boven waren gekomen. Ten eerste natuurlijk het grote hoogteverschil maar zeker ook de tegenstand dat geboden moest zijn. En ik bedacht me hoe de Duitsers moeten hebben gereageerd toen ze vanuit zee een overmacht aan schepen, materieel en manschappen aan zagen komen. “Wass zum fick!” Om en nabij 135.000 mannen en 20.000 voertuigen enterden op die 6e juni de stranden!
Via kleine dorpjes en smalle straatjes ben ik in de richting van mijn verblijfplaats gereden. En ik had telkens het gevoel dat er elk moment een Duitse sniper uit één van de kieren in de authentieke huizen kon gaan schieten. Onderweg kwam ik langs ‘Gold beach’ en ook hier heb ik vluchtig rondgekeken. Deze beach deed me toch minder. Onverzorgd, veel troep, vale vlaggen. En overal campers. Wilde ik een gevoelige plaat vastleggen, kwam er zo’n kneus in een camper door m’n beeld schuiven. In Port-en-Bessin-Huppain besloot ik te gaan eten en er iets van te gaan zeggen. Ik stapte enigszins ontdaan en ja, ook wel woedend een restaurant binnen en riep; “ARE YOU ALL NOT GOOD BY YOUR HEADS? Het maakte totaal geen indruk en een vriendelijke (huh?) jongeman wees me op een tafeltje. Rechts naast me zat een Engels gezin, links 2 Nederlandse jongens. Ik bestelde twee Quarterpounders en een Heineken. Nou, dat hadden ze niet. Ik nam genoegen met iets met ‘viande’ in de titel op de menukaart.
In het pikkedonker reed ik terug naar mijn hotel (haha, echt niet. Zie koplampen!), het was inmiddel tegen half 11. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat de D514 langs de kust een eenrichtingsweg was. En in mijn enthousiasme van die middag was ik vergeten herkenningspunten aan de route op te slaan. En GRRRR$^^&#, ik was ook nog eens mijn plattegrond op mijn chambre vergeten. Op mijn telefoon hoefde ik ook al niet te rekenen want GEEN SERVICE what so ever. (kan iemand mij eens uitleggen hoe ik een telefoon in het buitenland werkend krijg zonder WIFI?). Nu was dit niet de eerste keer dat ik verdwaalde in Frankrijk, alhoewel ik altijd tegen voormaligje zei dat we achtervolgd werden en dat ik daarom de ‘verkeerde’ weg nam, dus ook nu bleef ik ijzig kalm. Gewoon logisch na blijven denken, de stand van de sterren in de gaten houden en gewoon simpel de borden volgen. Om kwart voor 1 liep ik mijn hotel in. “Bonsoir, monsieur Bauèr”, zei de jongen achter de bar. (Ik had me ingeschreven onder Jack Bauer, hahaha, ik vond ‘m hilarisch!).
Zaterdag stond ik er vroeg naast. De grote dag (ik noemde het gekscherend G-Day) was aangebroken. Ik bestudeerde de plattegrond aandachtig en ontdekte dat mijn eindpunt van de avond ervoor helemaal niet het eindpunt van de kust was. Na Omaha beach kwam nog Utah beach. En Omaha beach was nog een heel end langer dan ik bezocht had. Pointe du Hoc werd derhalve mijn eerste detailbezoek. Wat ik niet wist is dat Point du Hoc een cruciale rol heeft gespeeld bij ‘Operatie Overlord’. Sterker nog, hier is de complete landing begonnen. Op deze klif hadden de Duitsers hun zwaarste artillerie geposteerd. Wat ik hier zag ging mijn voorstelling te boven. Een maanlandschap met diepe kraters. Kraters van bominslagen. Afgeschoten vanaf zee door Amerikaanse marineschepen. De klif van 30 meter hoog werd beklommen en aangevallen door 225 mannen onder leiding van Kolonel James Rudder. Hevige gevechten hebben hier plaatsgevonden. En dat was te zien. Slechts 90 mannen hebben deze heldendaad overleefd. Zwaar onder de indruk heb ik het tot me genomen.
Maar natuurlijk heb ik me ook weer kapot geërgerd. Je kent me. Mensen met honden. Zucht……….. Van die kleine kluthondjes en veel te lange hondenriemen. FLIKKER OP!!!!! Man, daar word je toch niet goed van? Je neemt toch niet een hond mee naar zo een monument? Haal ik gevaarlijke toeren uit om over de rand te kijken, wikkelt zo’n kluthond zich om mijn benen! AAAARGH!!! Maar da’s nog niet alles hoor. Er is nog een overtreffende trap. Kinderen! Van die verveelde puberkinderen die mee moeten van mama en papa. Luister! Je moet naar dit deel van Normandië gaan als je besef hebt van wat daar allemaal gebeurd is. Niet om vakantie te vieren. Het is geen pretpark! Mijn bloed ging koken toen ik zelfs zo’n pestventje (juist, met een voetbalshirt van een niet nader te noemen Rotterdamse club aan) een bal zag hooghouden op het Monument! ……………………………………. Ik heb de bal, 4 pubers en 14 honden van de klif gegooid. Oja, en ook heb ik een camper er vanaf geduwd. Stelletje respectlozen!
De zaterdagmiddag bestad ik aan de bitches…….eh, pardon, de beaches rustig en op m’n gemak te bekijken. Dat ging prima, ik probeerde zoveel mogelijk de drukte uit de weg te gaan. Tot er plotseling en helemaal uit het niets de moesson aller moessons losbrak. Oh wacht, je zit nog na te denken over bestad? Ja, ik vind dat een mooier woord dan besteedde. Dus. Het begon dus te regenen. En met regenen bedoel ik plenzen. En met plenzen bedoel ik alsof de Atlantische oceaan zichzelf optilde en zich leeg stortte boven mij. Waarom het nou precies boven mij was, wie zal het zeggen? Ik had er schoon genoeg van dus ging ik terug naar mijn hotelkamer. En ik trok daar inderdaad schone kleren aan. Ik had er immers genoeg mee. Het liep tegen 4-en, ik vond een dutje een nuttige bezigheid.
Toen ik wakker werd was het weer weer opgeklaard. En met opgeklaard bedoel ik pffffffffff, wat is het fukking warm! Omdat ik de gehele noordflank, vanaf mijn hotelraam gezien, reeds bezocht had, ging ik de zuidflank (Sword beach) aan een nadere inspectie onderwerpen. Ik reed via Hermanville-sur-mer richting de haven van Ouistreham. Onderweg passeerde ik hotel Le Canada en door het open raam van m’n auto moonde ik even hun kant op. Nu zijn havens en ondergetekende nooit een goeie combi geweest en ook nu scheelde het niks of ik had op de ferry naar Portsmouth gezeten. Over de stoep, tegen het verkeer in en mijn perfectie imitatie van een sirene hielpen me de juiste weg weer te vinden. Ook Sword beach viel in de categorie van de andere stranden. Slordig.
Met een lichte knal was de avond gevallen en het werd weer schemerig. Ik had genoeg gezien, ik had honger, ik ging terug naar het hotel.
Het was druk in het dorp. Ik verklaarde het aan de late etenstijd in deze regionen. Ik draaide de parkeerplaats van het hotel op, geen plek! JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG! Al gauw kreeg ik in de gaten dat er opvallend veel hardlopers (van die tochtstrippen) rondhuppelden. En direct na die gedachte ging bij mij het lampje branden dat zij het hele dorp bezet hadden met hun auto’s. Het bleek dat er één of andere strandloop georganiseerd was. JA censuur DE censuur DE censuur! Ik werd woest. Ik zette mijn auto zo neer dat zeker 3 anderen er met geen mogelijkheid uit konden. Woedend banjerde ik naar het strand. Ik was voornemens om de eerste de beste Dolf Jansen keihard neer te hoeken. Ik liep voorbij de strandtent en opeens kwam er een droomvrouw mij tegemoet. Ze glimlachte. Ik bleef stokstijf staan, zij deed hetzelfde. In de hoop dat ze Grunnings verstond vroeg ik haar of ze iets wilde drinken. Ze knikte en samen liepen we de strandtent in. Ik bestelde een Heineken voor mij, zij ging voor een glas rouge. We hieven onze glazen om te proosten toen er ineens een boom van een vent binnenkwam. Hij leek me geen hardloper. Ja, misschien 3 in 1. Hij keek boos naar droomvrouw naast me en begon in het Frans tegen haar te schreeuwen. En een tel later richtte hij zijn woede op mij. Ik besloot dit niet af te wachten en zette het op een rennen. In de verte hoorde ik de vent volledig uit z’n plaat gaan.
Op het bed in m’n hotelkamer kon ik maar 1 ding bedenken; Dat komt toch alleen maar voor in Dallas? Zondag ben ik naar huis vertrokken. Ik vond het een onvergetelijke ervaring. Ik kan het aanraden mocht je geïnteresseerd in D-Day zijn.
Gelieve onderstaande in het donker en op het niveau van een 6-jarige te lezen.
Ik las bij mijn goede vriend en tevens 
Natuurlijk ben jij, lieve lezer, ook errug benieuwd naar mijn romantische, erotische en seksuele uitspattingen tijdens mijn relaxed gebleken vakantie. Also known as ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’.
En zo zijn we alweer toegekomen aan de laatste dag van mijn vakantie met de jongens. Morgen in de loop van de ochtend breng ik ze weer naar mama en dan gaat zij met ze op pad. Ideaal, gescheiden ouders!
Vroeger. Toen ik al kekke overhemden droeg. In de meest modieuze kleuren. En ik de flappen toen al over de V-hals had.
Vroeger. Toen Nike T-shirts tha bomb waren. En ik een hele coole grijze met blauw logo op de borst had.
Vroeger. Toen de mat zijn intrede deed. En ik golvend haar bleek te hebben.
En weer heeft zo’n laffe geradicaliseerde hond een heleboel onschuldige mensen de dood in gejaagd. En hoewel ik nog weinig gelezen heb over de hele toedracht want om misselijk van te worden, heb ik al wel weer een tweet voorbij zien komen van de Volkskrant dat ‘De dader een bekende was van de politie’. En daar ben ik dus helemaal klaar mee!
Nou, lieve lezer, gisteren was het dan eindelijk zover. Wij gingen de langverwachte opvolger van de beste film evah bekijken. En ja, wat vond ik ervan?
Ik las op mijn werkgeverssite bovenstaand log van een bedrijfsadvocate over de aanslag in Orlando van 12 juni jl. En omdat op die site geen reactiemogelijkheid bestaat, maak ik graag gebruik van mijn eigen blog om op het verhaal te reageren.
Maybe is it handy that I one fixed day before Counsel The Song make. That you know when inside to checking up this lolblog. What thinking you there of?
Mijn blogliefje heeft gerespond met onderstaande ode.
Ik had mijn allereerste hoogtepunt in 1982. Om exact te zijn op zaterdag 10 april 1982.
Toen ik zelf wat geld verdiende heb ik ze uiteindelijk ook gekocht en het zijn nog steeds mijn favorietste schoenen aller tijden. Als iemand weet waar ze in Nederland te koop zijn, graag een reactie. Ik wil ze!
Wellicht is het je wel eens opgevallen dat de producer van dees jolijtsijt jou, lieve lezer, de mogelijkheid geeft een beoordeling voor een anekdoot achter te laten. Dat zijn de ‘duimpjes’ onder de verhalen. Zie het als een indicatie voor mij, de presentator van dees jolijtsijt; Ben ik goed bezig of zijn er verbeterpunten? Dit wordt vanzelfsprekend meegenomen bij de jaarlijkse 
What song mean I now again?
Ik kreeg gisteren een mail van school in de box. Ik kan mijn zoon uit groep 5 opgeven voor godsdienst en geloofsovertuigingslessen. Drie mogelijkheden werden me aangeboden; GVO (protestants-christelijk), HVO (humanistisch) of gewoon niet en in de klas blijven. Ik whapte voormaligje dat onze zoons gezellig in de klas bleven, toch? Ze reageerde dat Sam al de lessen HVO volgde.
*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
De nationale luchthavens, de 4 grote stations en enkele grensstations worden extra bewaakt. Het dreigingsniveau is op deze plekken verhoogd. Lees ik in her en der.
Kan je het nog herinneren dat ik ergens halverwege augustus van het vorige jaar hiero groots aankondigde dat ik de libido tijdelijk zou laten inslapen? Dat m’n jachtseizoen ten einde was? Ja, dat weet je nog, toch?
Jazeker, lieve lezer, jouw geliefde bedenker, producer en presentator van dees jolijtsijt verjaart vandaag.
Ssssssst! Luister eens! ……………………………..
Ik begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Er zijn verschillende manieren om een wedstrijd te winnen. De meest voor de hand liggende is gewoon een klasse beter dan de tegenstander zijn. Maar dat is logisch, zei een wijs man ooit.
Morgen 5 jaar geleden zouden we met Teun naar het ziekenhuis gaan om aan zijn ingegroeide teennageltje geholpen te worden. Vandaag 5 jaar geleden kregen we een telefoontje van het desbetreffende ziekenhuis.
Waar is toch de tijd gebleven dat je kinderen gewoon voor de gek kon houden? Mooie tijd was dat.
Op naar de volgende!
Gezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik ben, als je mij in het algemeen neemt, best een relaxte gozer. In de omgang bijvoorbeeld. Of om mee te werken. Ja, zelfs als vader vind ik mij aardig relaxed. Ik word niet zo gauw boos (oh wacht, laatste tijd wel 😁😁😁………. wordt aan gewerkt!!). Boos worden is een verspilling van energie en een tekortkomingsemotie, dat zeg ik. Hoewel het soms wèl enorm kan opluchten trouwens. Hmmm, aandachtspuntje. Wat ik wèl weet is dat opkroppen geen optie is.
Hoi AIVD. Hoi MIVD. Hoi CIA. Hoi FSB. Rustig maar jongens. Hu! Hu!
Halloooo!!!!
Ben jij ook zo eentje die gelijk in een toetsenbord kruipt en online je beklag doet op een openbare site als je onheus bejegend bent? Of dat denkt, in elk geval. Nee toch, mag ik hopen. Goeiendag, wat een droef volk is dat!
De geoefende lezer had het natuurlijk al gemerkt, ik heb gisteren en vandaag dees jolijtsijt een beetje opgefrist. Beetje gepimpt. Beetje facegelift. Beetje bogetoxed. Je weet wel, wat strakker gemaakt. Wat meer 2016 mèn! Ik was namelijk wel een beetje klaar met de oude vorm.
Men zegt wel eens dat het in principe een loterij is wat het uiteindelijk zal worden. Of de vrouw een jongen of een meisje uitbigt. Dat het een speling van het lot is. Dat je er geen pijl op kunt trekken. Dat het volkomen willekeurig is. Nou, lieve lezer, daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Tuurlijk kun je het als man sturen. Kom op zeg! Ik zei dat ik 2 jongens wilde en ik kreeg 2 jongens. Tssss, het lot. M’n kont! Je bent een controlfreak of niet, dat zeg ik! Ik moet wel toegeven dat het niet van een leien dakje gaat, dat veel factoren perfect moeten zijn en dat er behoorlijk wat techniek bij komt kijken maar hèt sturen kan je zeker.
Blogger, mag ik me zo noemen? Waarschijnlijk wel maar zo voel ik het niet. Ik noem me liever verhaaltjesverteller. En als je dat afkort krijg je verveler……………….. Oh wacht.
In mijn vriendengroep is sprake van een generatiekloof. Ik ben, met m’n 44,11, de frater Venantius van het stel, hoe oud de jongste is weet ik niet eens. Ergens in de 30, denk ik. Nu geeft dit natuurlijk helemaal niets, we kunnen immers niet allemaal wijs en doorleefd zijn. Maar toch geeft dit zo heul af en toe fricties. En dan doel ik op muziekgebied.
Ik ben er eindelijk achter wat er aan mij schort. Wat er mis met me is. Waarin ik mezelf moet verbeteren. Het heeft me wat slapeloze nachten en een flink aantal denkwerksessies gekost maar, lieve lezer, ik kan EUREKA! roepen. Ik heb ‘t!
Maar natuurlijk gaat dees jolijtsijt in het nieuwe jaar gewoon door. En hoe kan ik dat duidelijker brengen dan er gelijk op 1 januari een nieuwe anekdoot in te knallen? Niewaar?
De dag vóór Valentijnsdag hoopt het jochie links de respectabele leeftijd van 45 te behalen. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden! Ik bedoel, hoe vaak word ik nu 45?
En dan is er tenslotte nog the moment you’ve all been waiting voor. Zondag 27 maart. Zomertijd.
Omdat ik op m’n oude dag hier en daar wat sentimenteler word, dees anekdoot. Speciaal voor m’n vrienden. Mijn èchte vrienden.
Wat ik heb opgestoken van de cognitieve therapie is dat ik flink ben gaan nadenken (En vooral praten! Dat is al heel wat voor mij!) over de baalmomenten in mijn leven. Ja, ik noem het baalmomenten. Trauma’s vind ik zo zwaar klinken.
Sapperdeflap zeg! Ik heb me daar toch sterk de indruk dat ik Facebook helemaal verkeerd gebruik. Nu moet ik zeggen dat ik dat medium niet zo heul erg veul gebruik, ja, ik zet er wel eens een lolletje op of foto’s en filmpjes van mijn jongens, maar in principe gebruik ik mijn Facebook om 
Jawel lieve lezer, ook dit jaar zal ik het niet achterwege laten om even helemaal los te ranten over de ‘lijstjes’ op Neerlands radiozenders. 
Ja, dat kunnen we wel stellen. Het was een roerig jaar. Voor de wereld, voor Nederland en ook voor mij. Laat ik de wereldroerigheden voor wat ze zijn. En laat ik ook maar de Nederlandroerigheden links liggen. Laat ik het over mijn roerige jaar hebben. Het is tenslotte mijn weblog.
Zo! Het is winterstop. Nou ja, winter? Haha.
Het begint er steeds meer op te lijken dat ik gelijk krijg. Gelukkig, wil ik, als authentiek zomermens, bijna zeggen. Ik voorspelde 13 jaar en 5 maanden geleden al dat de seizoenen zouden verschuiven. En, lieve lezer, kijk nu eens naar buiten? Of sterker nog, GA even naar buiten! Wat een heerlijk 
Sam vroeg me laatst naar de piramides in Egypte. Ze hadden het erover gehad op school. “Hoe hoog die was en hoe ze die gebouwd hebben”, vroeg hij onder andere. Ik vind het mooi dat hij met dat soort vragen naar zijn vader komt. Ik heb niet voor niets gigabytes aan algemene kennis in m’n brein en ben ik praktisch onverslaanbaar bij kennisspelletjes. Maar dat terzijde.
Dick Teder 