Categorie: Kinds

Mijn laatste vaderlijke les

Mijn oudste zoon is vandaag 18 jaar geworden en dat houdt dus in dat mijn opvoeding vandaag en per direct stopt. Ik ben er klaar mee. Met zijn opvoeder zijn, bedoel ik. Het is nu aan hem om deze grote, boze mannenwereld binnen te stappen en iets van zijn leven te maken.

Ik deed het altijd met liefde hoor, hem opvoeden. Legendarisch zijn mijn zondagochtendpreken, waar ik oreerde over hoe de wereld in mekaar steekt, over wie te vertrouwen is en wie absoluut niet, over school, over voetbal, over sport in het algemeen, over politiek, over auto’s en wat ik al wel niet kon verzinnen in die complete 18 jaar.
Maar zoals ik hierboven al aangaf, dat alles stopt per direct vandaag. Tis mooi geweest.

Oh wacht, laat ik hem nog één laatste heel belangrijke vaderlijke wijze les over het leven meegeven;
Was en droog altijd heel goed dat stukje lichaam waar je rug overgaat in je kont! Dat stukje net onder je staartbotje, precies het bovenste gedeelte waar je bammetjes aan hun ronding beginnen.

Bedank me later maar 😎


Ik was weer eens opgewonden

Ja beste lezer, je leest het goed. Ik was weer eens in opperste staten. Maar deze keer niet op de sexy manier zoals jij ongetwijfeld van mij zal verwachten. Nee, deze keer over muziek. Maar dat verwacht je natuurlijk ook van mij. Duhuu.
Wat is er aan de hand? Oh wacht, eerst even wat anders waar ik me vreselijk over opgewonden heb; De top 2000. What else?

Kijk, in en uit principe kijk en luister ik niet naar die onzin. Ten eerste omdat ik de goede nummers zelf ook heb en ze dus elk moment van de dag af kan spelen, ten tweede is 80% van de lijst kutmuziek en ten derde vind ik eigenlijk het een beetje een sektegebeuren. Maar goed, mijn jongens kijken en luisteren het wel en zij whatsappten me met regelmaat over het wel en wee van de lijst. Dus bij ons ging oudejaarsdag de tv ook aan op die zender.
Volgens de lijst kwam tussen 20.00 uur en 21.00 uur best wel fijne muziek. Vrouw en ik waren met ons tweetjes in weinig verhullende kledij, we waren beiden lichamelijk ritmisch, de versnaperingen waren present, de alcohol vloeide rijkelijk, wat kon er fout gaan? Op 32 (???) het beste nummer aller tijden; ‘One’ van Metallica. Het volume ging omhoog naar 50. Maar dat was me te zacht, het is niet voor niets een hardrocknummer immers, dus knalde ik de soundbar naar vol vermogen, naar 100. Wij rockten als Beavis & Butthead natuurlijk (ik laat even in het midden wie wie was). Héérlijk!
Op 31 stond ‘The chain’ van Fleetwood Mac. En laat dat nou net het favolied van die band van vrouw zijn, dus weer het geluid naar 100. Maar wacht eens even! Dit geluid is veel harder dan van dat van net! WDN! (wat de neuk!) Op 30 kwam ‘Thunderstruck’ van AC/DC, weer naar 100 en JA HALLOOOOO dat mééééén je niet, het geluid was weer zachter!
Die fukkers van radio 2 doen dus het geluid bij hardrocknummers zachter dan bij andere liederen was mijn conclusie. OPGEWONDEN WOEST WAS IK!
Nou, dat was het eerste.

Het volgende waar ik me ongelooflijk over kan opvreten ga ik hier nu optypen.
“Vanaf 1 januari 2026 komen er op kanaal 900 tot en met 950 nieuwe radiozenders. De zenders SRAY worden vervangen voor de radiozenders van XITE. Hoewel de thema’s van de zenders blijven, zoals Nederpop of Oldies, heten de nieuwe zenders van XITE vaak net iets anders dan je gewend bent” stond te lezen op het bericht dat ik van KPN kreeg. Vond ik jammer want dat SRAY (Stingray) beviel me eigenlijk wel. Maar goed, zoals bij alles in het leven gaf ik ook XITE een kans.

Nou beste lezer, dat heeft 2 dagen geduurd. Mijn favoriete zender ‘Oldies’ (kanaal 902) heet nu ‘Ultimate throwback’ (dat irriteert me al) maar van oldies is af en toe weinig sprake. Liedjes van na 1996 zijn geen oldies, dunkt me. Ergens tegen de avond op 1 januari kwam een lied voorbij die je normaal nooit op de radio zal horen. Ik weet niet meer precies welke het was (volgens mij iets van Leen Jongewaard en co) en dat vond ik dan toch wel weer apart.
Maarrrrrrr beste lezer, de volgende dag op hetzelfde tijdstip kwam datzelfde lied weer! En dat vond ik nog aparter! En ik ben er op gaan letten. Ja hoor, dag 3 hetzelfde verhaal. WDN! Ze hebben bij dat XITE maar een paar nummers en die draaien ze gewoon elke dag af was mijn conclusie. En, ja luister nou, ook bij andere XITE kanalen is dit het geval. Sjongejonge, we worden genaaid waar we bij staan door dat XITE. Maar ook door de KPN!

Maar ze vergeten iets, beste lezer; Er is één klein egootje dat dapper weerstand blijft bieden tegen de KPNse overheersing en ik zal dan ook niet rusten tot SRAY weer terug op de buis komt!
Of ik haal gewoon mijn iPod naar beneden. Dan is het goeiemuziekprobleem hier thuis ook opgelost.
Hmm, aandachtspuntje.

Wish you were here

Hé pa, gefeliciteerd met je 79ste! Hoe ist daarboven?
Ik zal je even weer bijpraten over hoe het er hier beneden aan toe gaat.

Weet je nog dat ik je vroeger veel vragen stelde over muziek? En dat je dan altijd zei dat er ontzettend veel goede muziek is gemaakt en dat er ontzettend veel goede bands zijn, maar dat er nooit iets of iemand ook maar in de buurt is gekomen van Pink Floyd? Ik begreep dat niet, ik vond dat maar aparte muziek. Ik zat toen meer in de discohoek (Soulshow fan eersteklas) want dat was pas ritmische muziek, en muziek moet ritmisch zijn, vond ik. Bij Pink Floyd zat er totaal geen ritme in, dat was alleen maar een bombastische orgasme van geluid, vond ik. Pas jááááren later, toen ik ergens eind 90’s de video-cd van Pink Floyd’s Pulse kreeg, ben ik hun muziek gaan waarderen. Sterker nog, ik vond de bombastische en symfonische combinatie van licht en geluid van Pulse fantastisch. Hierna ben ik natuurlijk muziek van Pink Floyd gaan verzamelen en beluisteren en kan ik gerust zeggen dat je 100% gelijk had. Pink Floyd is absolute buitencategorie, punt.

Die jongens van mij zijn inmiddels ook muziekfreaks (opvoeding geslaagd 😉😎) en dit geloof je niet, de oudste is een giga Pink Floyd fan! Hij kent alles van ze, hij weet alles van ze en hij is nog niet eens 18 hè! Dat is toch bijzonder ofnie?
Met hem ben ik pasgeleden naar een theaterconcert van een Nederlandse coverband van Pink Floyd geweest. The Pink Floyd project heten ze.
Oja, wel een grappig verhaal; Ik had kaartjes geregeld voor zijn verjaardag in januari voor een concert in maart in de buurt. Maar op die bewuste datum trad de band in Spanje op dus dat feest ging niet door. Het concert in de buurt werd verplaatst naar september. Hahahahahaha, 8 maanden na zijn verjaardag!

Nou pa, het was FAN TAS TISCH!
Hun muziek is nagenoeg gelijk aan het origineel en ze maken er een hele show van. Het concert bestaat uit 2 delen. In het eerste deel spelen ze integraal het album Wish you were here, inclusief het binnenwandelen van Syd Barett in de studio. Heel apart, we zaten nog maar net, de zaal was nog licht en ineens liep een kale vent met een lange regenjas en een plastic tas in z’n hand vanuit de zaal het podium op. Dat je denkt ‘huh, wie is die gast?’ Geweldig gedaan.
En na de pauze doen ze ook gewoon even het briljantste album ooit Dark side of the Moon bijna helemaal. En ze sloten af met de volledige ‘Echoes’. Jep, de hele 24 minuten! En laat dat nou net de favoriet van zoonmans zijn! Hij was verreweg de jongste in de zaal, en ik denk dat zelfs ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden haalde 😂😂😂.
Mooi man, al die ouwe muziekfreaks in een zaaltje bij elkaar.

Nou, dat wilde ik je even vertellen. Fijne verjaardag nog, goed je weer even gesproken te hebben en eh, wish you were here.

Niet fukken met The Anus!

Wij hebben een kast van een coniferenheg rondom onze tuin.
Oh wacht, grappig dingetje; Vrouwlief huurde eens een tuinman in met de opdracht om de heg voor een leuk prijsje aan de binnen -en buitenkant te kortwieken. De man schoot in de lach. “Een meter of 10 had ze gezegd, dit is wel 50 meter in totaal!”, zei hij. Ik zei; “Ah joh, ze denkt ook dat mijn piemel 30 cm is”.
Wij lachen.

Wij hebben dus een redelijke lange en hoge heg. Héérlijk, die privacy! Ik sta dan ook met regelmaat in de blote kont de tuin te sproeien. De heg grenst aan de brandgang en buren die voorbij fietsen hebben geen idee wat er allemaal afspeelt achter die lange en hoge heg. En dat is wellicht maar goed ook. 😉

Oh kijk, daar snijd ik even precies het (mijn) probleem aan, langsfietsende buren. HET IS GEEN FIETSPAD! HET IS EEN BRANDGANG! Buren fietsen hier soms als ware Zoetemelks voorbij en beste lezer, dat irriteert mij mateloos. Maar da’s nog niet alles. Iets verderop woont de ultieme zeiklul Chaggie B. Chagrijnige buurman. Jaar of 70 en de man is standaard chagrijnig, kijkt standaard boos en zegt standaard nooit iets. Ja, tegen andere buren roddelt ie erop los, tegen mij (ons) houdt hij standaard zijn bek. En hij brengt krantjes rond op tijden dat normale mensen nog liggen te slapen. Dan moet hij dus met zijn fiets en volle fietstassen door de brandgang en dus langs onze heg.
En juist die zeiklul heeft nu al een paar keer bij de buurtbeheerder geklaagd dat onze heg gesnoeid moet worden omdat ‘zijn krantjes nat worden’. Dan krijgen we weer een brief met ‘een oranje waarschuwing’.
Zucht. Heb het even opgezocht, een brandgang dient minimaal 85 cm te zijn en surprise, dat istie nog ruim! Daar komt nog bij dat wij wèl werk hebben en dus niet hele dag thuis zitten, er zitten meerdere vogelnesten in de heg (dan mag je niet snoeien hoorde ik van loltuinman) en ik (wij) heb er zelf geen last van. Dus fuck off!

Terug naar dat brandgangfietsen dan. Ik heb getracht het op de juiste en nette manier aan te pakken, want zo’n brave burger ben ik wel tegenwoordig. Ik heb de gemeente en de buurtbeheerder aangeschreven met het verzoek paaltjes o.i.d. te plaatsen. We kregen vanochtend bericht van de buurtbeheerder terug. “Wat vervelend voor u bla bla bla ga met fietsers in gesprek bla bla bla”.
Zucht. Dat lukt dus niet, goochemerd. Als ik bij de deur ben zijn ze al lang en breed de straat uit.
Op zo’n moment komt de ‘Don’t fuk with the Anus’ mentaliteit bij mij bovendrijven en ga ik het recht in eigen handen nemen. Tegels verwijderen, glas strooien, ijzerdraad spannen, landmijnen, honkbalknuppel, alles heeft de revue bij me gepasseerd en na lang wikken en wegen kwam ik tot de perfecte oplossing om die Zoetemelks te stoppen.
In de plaatselijke supermarkt heb ik een briefje opgehangen; “GEZOCHT: STUNTKINDS”.
Mijn plan ziet er ongeveer zo uit: Ik laat vanaf morgenmiddag elke dag na school 16 kinderen een paar uur in onze tuin spelen met de schuttingdeur wagenwijd open en zodra ik een fietser aan hoor komen, mik ik zo’n kind de brandgang in. En bij een succesvolle val van de Zoetemelk krijgt het desbetreffende kind een ijsco. Briljant niewaar? Ik zeg altijd maar zo, je moet kinderen entertainen, dan hou je ze van de tablet.

Heb geen idee of hier überhaupt een verkiezing voor leukste buurtvader van ’t deurp is hoor, maar mocht ie er wel zijn: Tadaaaaaa, hier ben ik.

Muziekjaar

Dit moet een jaar worden dat wij met enige regelmaat te bezichtigen zullen zijn. En met wij bedoel ik mezelf met een ander. En dan is die ander of vrouwlief, of kinds, of goeie vrienden. Dit moet namelijk een muziekjaar voor ons worden.
Let wel, ik schreef te bezichtigen. Dat is dus niet aanspreken/lastigvallen/in de buurt komen. Kom op zeg, ik wil ook wat privacy. Ga lekker je eigen gang, dan doen wij het ook!

De geoefende lezer hier weet dat ik niet zo van concertbezoeken ben. Ik heb altijd wel wat aan te merken op de kwaliteit van de muziek of het optreden in het algemeen en dat is voor mijn gezelschap natuurlijk niet de allerbeste atmosfeer om in te vertoeven. Maar wat me nog meer tegenhoudt om een concert te bezoeken is dat ER ALTIJD WEL EEN ENORME LAMLUL (m/v) BINNEN EEN STRAAL VAN 10 METER VAN MIJ STAAT WAAR IK ME GIGANTISCH AAN STOOR.
Maar goed, ik ben inmiddels wat ouder, rustiger en wijzer dus die gok durf ik dit jaar wel te wagen. Wel zo leuk voor mijn gezelschap immers.
Toto, Dire straits, Pink Floyd staan op de agenda. Evenals een countryfestival en een regelrecht rockfestival. En wie weet wat nog meer uit de hoge muziekhoed komt? Ik heb er in elk geval zin an.

Oja, het plaatje hierboven? Kon niet zo gauw iets muzikaals vinden. Je moet het hier maar even mee doen.

Voetsporen

Op mijn 14e werd ik kampioen, oudste werd op zijn 14e kampioen en afgelopen zaterdag werd jongste zoon ook kampioen op zijn 14e. Ik vind dat een prachtige statistiek.

Zeun besloot aan het einde van het vorige seizoen om in te gaan op de uitnodiging om een stap hoger te gaan spelen. Ik vond dat een verstandige keuze en naar nu blijkt was dat het ook. Hij speelt nu in de onder 15-2 in de 1e klasse. En na de winterstop gaan ze naar de hoofdklasse. Zijn vorige team degradeerde naar de 4e klasse……………… ik rust mijn casus.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat meneertje bij elk voetbalmoment dat wij met ons drietjes hadden wel een keer in janken uitbarstte omdat iets niet lukte of omdat iets niet eerlijk was of gewoon omdat hij moe was. En ik twijfelde toen sterk aan zijn voetbalmotivatie in vergelijking met zijn broer. Maar gelukkig heeft hij toch doorgezet en koos hij zelfs voor het nobele keepersvak. En ook dat verbaasde mij want zijn pijngrens lag in die tijd nou ook niet zo heul erg hoog.
In één van zijn eerste wedstrijden als keeper, denk dat hij een jaar of 10 was, kreeg hij een hard schot tegen zijn lichaam en de bal vloog over het doel. Ik zag dat hij in huilen uit wilde barsten maar het publiek, zelfs van de tegenstander, klapte en juichte voor deze redding. En hij hield zich groot. 😁 Zou dat de ommekeer zijn geweest?

Tegenwoordig gooit hij zijn hele hebben en houwen in de strijd, is van angst niets meer te zien en eerlijk is eerlijk, hij is een hele aardige allround keeper. En dat zeg ik als iemand die er verstand van heeft. (Ik vind zum bleistift de 41 jarige Pasveer veruit de beste keeper van Nederland en hij moet in Oranje. Punt.)

Zaterdag was een gelijkspel voldoende om kampioen te worden. Tegen een team van een paar dorpen verderop. De wedstrijd ging gelijk op en je kon merken dat er spanning op stond. Wellicht bij ons meer dan bij de tegenstander.
Halverwege de eerste helft liep hun spits op Zeun af, met een verdediger in zijn nek. En daar maakte Zeun een klein foutje. Regel 8 in het boek ‘Keepen volgens Manus’ is dat als er iemand met een aanvaller meeloopt, dan kom je niet uit. Zeun deed het toch, twijfelde en voor hij kon corrigeren, schoot de spits de bal met een boogje over hem heen. Mooie goal, 1-0 achter. Verder was hij foutloos en een rustpunt achter de laatste linie.

Na de pauze werd een het een ouderwetse Engelse wedstrijd. Hoog tempo, spanning door de aderen gieren en kansen over en weer. Een schot in de verre hoek tikte Zeun met een geweldige reflexredding net naast en even later schoot onze linkeraanvaller een afgeslagen corner in de korte hoek binnen. 1-1!
Hierna haalde de tegenstander alles uit de kast om de winnende te scoren, kregen ze de ene (raadselachtige) vrije trap na de andere, maar het team en Zeun hielden stand. In de allerlaatste halve minuut kregen ze wederom een discutabele vrije trap op de 16 meter. Met zelfs hun keeper in ons zestienmetergebied was de spanning niet te harden. Ja, dat is voor de overige toeschouwers hoor, ik stond gewoon relaxed aan m’n sigaartje te lurken.
Ook deze bal hield Zeun tegen (zie filmpje, als die het doet? Dat weet ik nooit met dat WordPress) en de ontlading was daar toen de scheids eindelijk voor het laatst floot. Ik genoot ervan.

Ben benieuwd hoe ze het na de winterstop in de Hoofdklasse gaan doen.
En ik ben ook zeker benieuwd wanneer Zeun op de radar van scouts komt. Want ik vind hem een groot keepertalent en eerlijk is eerlijk, ik heb er verstand van.

Hé pa

Vandaag zou je 77 jaar zijn geworden en zouden we proosten op je verjaardag en zouden we uit eten gaan met je kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen en zouden we een feestje bouwen en zouden we door de kamer dansen en zouden we meeblèren met de muziek en en en…………….

Maar ja, die 20ste van de 7e in 2007 hè?

Zwartste dag in ons leven 😢.

WEG MET ZWARTE PIET!

Ik vind de discussie of Piet nou zwart of gevlekt of karmijnrood of oudroze of lauriergroen of signaaloranje of meloengeel of gentiaanblauw moet zijn helemaal geen discussie. En ik kan me ook niet heugen dat ik me er ooit druk om heb gemaakt welke kleur zwarte Piet had in mijn jeugd, zolang hij mij maar voorzag van snoepgoed, pepernoten, fruit, schoenkadootjes en wat niet al. En dat hij grappig was en rare capriolen uithaalde. En nu ik ouder ben (l & f), denk ik er nog exact zo over als in mijn jeugd; Als de (mijn) kinderen er maar lol in hebben.
Die drammers die er een politiek iets van hebben gemaakt, tja, ik kan me daar wel over opwinden, maar ik kies ervoor om ze te negeren en eigenlijk ook uit te lachen. Feit is wel dat hij ZWARTE Piet heet, en dat is niet omdat hij zwarte kleding draagt. Ik denk, ik zeg het ff.

Waar je niemand over hoort, en dat moet eigenlijk dè reden van een totaalverbod op zwarte Pieten zijn, is dat het eigenlijk gewoon een stelletje vuile inbrekers zijn.
Ga maar na, ze struinen ’s nachts een beetje door je huis, je hebt geen idee hoe ze binnen zijn gekomen en wie weet wat ze allemaal uitspoken terwijl jij van je welverdiende rust geniet. En stil dat ze zijn! Zelfs ik, die toch met 2 oren open slaapt, hoort ze niet. Nou, dan ben je een getrainde hoor!

Vanochtend ook weer. Ik kom beneden en ik zie dat de schoen van het kind verplaatst is. En dat niet alleen, het verlanglijstje was er ook uit genast.
Oja, en in de plaats hadden ze er een goedkoop gedichtje in gedaan.
Die sneaky fukkers!
Verbieden die hap! Dat zeg ik.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Depri world

In het kader van “Jeejjj, het is vakantie!” en het kind moeten we toch ook vermaken, gingen we op de druilerigste dag ooit naar Dino World in Zwolle. Nu vind ik Zwolle al een schijtstad op zich omdat ALTIJD als ik er over de A28 langs rijd, dan staat dat matrixbord ALTIJD op 80 km/u. Zucht.
En als ik dan netjes 80 km/u rijd, scheuren auto’s me voorbij, kachelen vrachtwagens me voorbij, tuffen campers me voorbij, rijden Gerrit en Annie met de fietsen achterop me voorbij, flitsen fietsers me voorbij. Zucht. Ik werd laatst zelfs ingehaald door een stel Nordic Walkers! Nou, da’s toch ruk ofnie?
Maar goed, naar Zwolle dus. En het was ook nog eens de natste dag ooit, plus tel daarbij op dat ik ’s nachts niet al te best had gerust, dan heb je ongeveer een idee hoeveel zin ik er in had.

Het begon al op de parkeerplaats. Een treurig stukje asfalt, direct aan een spoorlijn. Zoals bekend doe ik niet aan parkeervakken, je bent Groninger of niet. Dus bij de eerste de beste plek die ik zag parkeerde ik ‘m er achteruit in. En ja, 2 plekken bezet, ik mot naturlijk wel een beetje ruim uit kunnen stappen. Het Miezerde met een grote m onderweg naar de ingang. M’n zorgvuldig gekapte kapsel, m’n zorgvuldig uitgekozen kleding maar vooral m’n welverdiende ‘na een autorit sigaartje’ werden nat. Mijn humeurmeter zakte naar een bedenkelijk niveau.
Eenmaal binnen viel me direct de achtergrondmuziek op. Wellicht dat het muziek uit die ene uitgemolken filmserie is, maar ik werd er droevig van. Mijn crematielijst in iTunes bevat vrolijker muziek. Zucht.
Op het eerste terras dat we tegenkwamen genoten we van een cappuccino/koffie met appelgebak/muffin. Of genieten? Iets verderop zat de plaatselijk roddelgroep van tokvrouwen met harde stemmen en dito lachen. En het Regende ook nog met een grote r. Mijn irritatiemeter knalde al vrij vlot in het rood.

Op het minst natte moment van de dag bekeken we het onoverdekte gedeelte van het park. Sjongejonge, wat droevig. Één grote zandbak met speeltoestellen en klimdingen. Niets had dit met dinosaurussen te maken, dacht ik. Ik geloof dat er een stuk of 7 van die verzonnen beesten in een hoekje van het park stonden. En als je erlangs liep, maakten een paar zo’n RARRRRRR-geluid. Niet zo’n RARRRRR-geluid waarvan je je de tering schrikt en in je broek schijt, wat je zou verwachten, maar gewoon zo’n sneu gaygeluidje. Mijn beltoonvolume staat harder. Zucht. Mijn klaarmeemeter steeg met de minuut.

Achterin het park is een soort laboratorium waar kinderen proefjes kunnen doen ofzo. Op een welkomscherm werden we begroet door ene Dr. Albert (ofzoiets) in het Duitserlands. Je weet wel, Nederlands met een zwaar Duits accent. Maar waar ik ook keek, geen Dr. Albert (ofzoiets). Wel liep er een puisterige puber met een labjas rond. God, wat droef!
Ook hier raakte de duffe achtergrondmuziek behoorlijk mijn irritatiesnaar.

Het kind lieten we opdrogen in de binnenspeeltuin terwijl wij plaatsnamen in het restaurant. Maar na een kwartier met die dooie muziek hielden we het niet meer vol.
Tegen vijven pijpten we Maarten. Het kind had goudsteentjes en een kleidino gescoord en had zich prima vermaakt. En daar ging het tenslotte allemaal om.

Ik heb in gedachten 37x zelfmoord gepleegd.

Tip: Wil je een wèl leuk dinopark bezoeken, dinopark Landgoed Tenaxx.
Zie hieronder.

https://dinoparklandgoedtenaxx.nl/

Plaatsnamen

Als man van de wereld kom ik nog wel eens ergens. En ik vind dat je zo veel als mogelijk van de wereld bezocht en gezien moet hebben in je leven. Nu is in mijn geval de wereld meer een miniwereldje omdat ik nog 196 jaar volcontinu moet werken om financieel onafhankelijk te worden, maar plaatsen bezoeken in dat miniwereldje is toch wel een beetje mijn lust en mijn leven. En dan vooral plaatsen met grappige, lollige of jolige namen.
Zo bezocht ik in mijn ozo korte leventje al Doodstil (wij toeteren! hahahaha), Hongerige wolf (wij allemaal vreten naar buiten gooien! HAHAHAHA) en Fiemel (rijmt op piemel! WHOEHAHAHAHA). Man, geweldig vind ik dat.

En zo belandden wij afgelopen weekend in het pittoreske en historische Valkenburg. Of eigenlijk niet belanden hoor, we waren daar toch in de buurt en we kozen bewust voor dit pittoreske en historische plaatsje om onze ogen eens even goed de kost te geven. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw.
Ik vond het prachtig! Links waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes maar ook rechts waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes. Deed me denken aan de Noord-Middellandse zee plaatsjes.

We namen plaats bij een Spaans vleesrestaurant op het terras want het lichaam smeekte om energie. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw. Fijne stoelen met dito kussens op de tweede rij. En dat was handig want ik had wat last van inflammatie rond de bipsstreek (zucht, had ik weer……). Meer mensen konden blijkbaar wel wat energie gebruiken want voor ons, naast ons, achter ons en eigenlijk op het gehele terras gingen ze aan de tafeltjes zitten. Ook bij de andere restaurants in het straatje stroomden de terrassen vol. Ik schepte op dat ik al jaren een voorbeeld voor velen ben, maar lief knikte ongeïntresseerd en zei dat het gewoon etenstijd was.
Oh………..
We hebben een uitstekend leuke en fijne middagavond gehad en niet onbelangrijk, Valkenburg kan ook op mijn bezochte plaatsjeslijst.

Beste lezer, Valkenburg is een Aanrader met een grote a op de schaal van Manus!

Toen ik de volgende ochtend het plaatsje wiki’de las ik wat ik al die tijd al dacht, Valkenburg is een gigantische toeristische trekpleister voor Limburgtoeristen en er is dus nog veel meer te zien dan restaurantjes, kroegjes en terrasjes.
Oh………..


Koningsvrije dag

Ik heb niks met die lul. Ik heb niks met de vrouw van die lul. Ik heb niks met de kinds van die lul. En eigenlijk vind ik dat ze de hele familie van die lul op moeten doeken. Met je gespeeld vriendelijk zwaaien naar de debielen in oranje langs de route terwijl vetgedrukt en met koeienletters op je voorhoofd is te lezen dat je ontzettend schijt aan diezelfde debielen in oranje langs de route hebt. Waren die debielen in oranje langs de route trouwens allemaal ingehuurd?
Oh, je zit nog naar het bijgevoegde plaatje te koekeloeren? Mooie hè? Ja, ik zocht een toepasselijk plaatje bij dees anekdoot en toen stuitte ik geheel toevallig op deze foto toen ik ‘oranje BH’ bij Google intoetste. Een lezerslokkertje noemen we zo’n plaatje in de schrijvelerij.

Het was gisteren voor mij gewoon een vrije dag van het werk. Even niet achterlijk vroeg opstaan maar gewoon rond de klok van kwart voor 5. Maar dat was omdat ik moest pissen. Ik geloof dat het ergens rond half 7 was dat ik goedgemutst uit bed sprong.
Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), toog ik de tuin in om mijn toegeëigende fiets maar even een flinke apk-beurt te geven. Wist je trouwens dat die koninklijke lui met 1 druk op de knop het weer in ons land kunnen regelen? Zoek het maar eens op, het weer de dag vóór en de dag na een koninklijk iets. En kijk dan maar eens naar het weer op de dag van dat koninklijk iets zelf. Hè hè? Ik geloof niet in toeval……………

Na het douchen en mooi maken was een dance event op het bruisende buitenterrein van mijn niet nader te noemen woonplaats de place to bier. Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), is mijn terrasbruinen aardig gelukt. Aan een gezellige tafel, met gezellige mensen en koud bier in plastic mijmerde ik wat over mijn huidige leven en kwam tot de conclusie dat bier in mijn lichaam vermenigvuldigt. Anders kan ik 1 glas bier = 3 liter pissen niet verklaren.
Toen de piratenhits werden ingezet was het tijd om huiswaarts te gaan. Jammer, want ik begon op dreef te raken. Het einde van klassieker ‘Zijn het je ogen’ heb ik niet meer meegekregen.
Ik vond het een heerlijke koningsvrije dag zoals ik vrije dagen het liefst heb, gewoon gezellig, met goed gezelschap en met uitstekend weer.

’s Avonds viel ik met een slappe lach in slaap want hilarische scheet.
Vanochtend was het weer achterlijk vroeg. En met het weer dat de voorspellers voor gisteren hadden aangekondigd. Guur en koud.

Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder leven zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Bijna dood ervaring rijker

Ik woon naast een berg (ja, écht!) en om naar het keepen/voetballen van mijn jongens te gaan, moet ik over die berg. Ja, ik kan wel omrijden maar dan moet ik via het poepgat van de provincie Utrecht. En daar werk ik ook al dus diek loel! Is trouwens ook een heul end om.
Maar ik dwaal af.

Ik rijd daar regelmatig dus kun je wel stellen dat ik het daar met m’n ogen dicht kan vinden. Derhalve ragde ik met een gangetje van minimaal 80 die 7% naar beneden. Je kunt sturen of niet, dat zeg ik altijd. En trouwens, een Peugeot heeft de beste wegligging aller tijden. Dus.
Maar beste lezer, wat er daarna gebeurde is me daar toch een story!
(denk je dat dit weer zo’n overdreven anekdoot wordt, stop dan hier met lezen. Wil je weten hoe dit afloopt, lees dan gauw verder!).

Plotsklaps kwam van achter de zonneklep een spin naar beneden gespidermand. Recht voor m’n gezicht bleef ie hangen. En dan niet zo’n gay spinnetje hè, nee, zo’n enorme grote joekel. Zo’n Enormous Giganticus. Zo eentje waar Australische spinnen van in hun web schijten, zeg maar. Had een tattoo op z’n rug van een RIP-graf. Nou zeg! Nooit eerder gezien.

Nu ben ik niet zo schrikkerig aangelegd, maar met bijna 100 van een berg af is het toch even scherp zijn geblazen. Flux opende ik het raam om het monster met een welgemikte bitchslap naar buiten te bonjouren. Maar de plotselinge temperatuurverschillen, de wind en waarschijnlijk eerdere ervaringen deden spinmans doen schrikken en hij dook ineens op mijn keel. Potverdrieduppies, dit kon wel eens heul slecht aflopen, bedacht ik me in een split second. En dan met name voor schrijver dezes. Zul je altijd zien, lig ik gekruld om een boom ergens in het ravijn, waggelt Jan Lul de Spin vrolijk mijn voiture uit. Nou, niet op mijn horloge!

Ik greep het beest met m’n rechterhand beet, maar op de een of andere manier had het zich vastgebeten op mijn prominentia laryngea. GOFFER! Met m’n knieën stuurde ik de bergweg af en met beide handen trok ik het beest van m’n keel af. We raakten in gevecht. Met één van z’n poten gaf hij me een rake uppercut, gevolgd door een rechtse directe met één van z’n andere poten. JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!, gromde ik. Met beide handen kneep ik z’n keel dicht en gaf ik ‘m een kinstoot.
Oh, een groepje wielrenners. Ik zwaaide vriendelijk toen ik ze slalommend passeerde. Ondertussen zette Von Spinhausen z’n tanden in mijn middelvinger. Ik gilde het uit. Oh, een groepje wandelaars. Ik zwaaide vriendelijk met m’n middelvinger. Boze gezichten. Nah!

Ik naderde zeeniveau en dat betekende een scherpe bocht. Hier moest een einde aan komen, redeneerde ik. Had ik niet ooit geleerd dat je niet moet vechten met tegenstanders, maar ze z.s.m. uit moet schakelen? Ik greep de draad waar de klootzak aan bungelde en wikkelde het met de snelheid van het licht om zijn nek. Ook pakte ik ‘m in een nekklem en na een seconde of 47 voelde ik het leven uit zijn leven zakken.
Vlak voor de bocht der bochten mikte ik het kutbeest uit het raam. “Ga iemand anders lastig vallen, ik moet naar m’n jongens!”, kafferde ik hem na. LUL!
Net op tijd kwam ik bij het sportterrein aan en nadat ik met een vochtig McDoekje het dashboard van enkele deciliters bloed had ontdaan, zag ik de aftrap. Tja, timing is my middle name. Altijd al.

En zo zie je, beste lezer, ik ben een bijna dood ervaring rijker.
Gelukkig wel, anders had ik dees anekdoot helegaar niet kunnen typen.

Ik zit weer in de boeken

Ja, je leest het goed. Ik zit weer in de boeken. Ik, uw geliefde blogger. Op 51 jarige leeftijd.
Oh, wat goed van je, Manus! Ga je je bijscholen? Hoor ik je denken. Logische gedachte hoor maar neen, ik ga me niet bijscholen. Pfff, ik! De gozer met tegenwoordig een topfunctie bij de government? Laat me niet lachen. Da hep ik toch heel nie nodig, jonguh!

Nee, ik help zoon. Hij staat er namelijk kielekiele voor en ik kan het niet over mijn vaderhart verkrijgen dat hij dezelfde fouten gaat maken als ik maakte met school. En ik weet als geen ander hoe pittig de 2e klas is. Niet alleen is het speelse eraf en is de leerstof moeilijker, maar ook het lichaam metamorfoost richting het manzijn en begint de interesse voor de vrouwelijke vormen vrouwtjes te groeien.
Vanaf maart ongeveer zag ik dat zijn cijfers achteruit gingen voor sommige vakken. Nu vind ik dat niet zo’n probleem als het snapvakken (wiskunde, natuurkunde) zijn, maar ook bij de leervakken aardrijkskunde en geschiedenis gingen de cijfers rap omlaag. Ik overlegde met voormaligje en we besloten dat Sam vóór proefwerkdagen bij mij zal gaan leren.

Ik leer hem een andere manier van leren dan alleen tekst stampen. Uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes. We gebruikten muziek (Over de muur) toen het over Berlijn ging. Ik leg uit, ik verklaar, ik vertel. Kortom, we nemen de tijd om te leren. Maar natuurlijk maken we ook grappen en grollen en pikken we altijd even een McDonaldsje mee. Ik zie het een beetje als een voetbaltrainer. Die doet ook alles voor bij jeugd, tot ze het zelf begrijpen en uitvoeren. En áls er iemand een voetbaltrainer is, ach, je weet zelluf.
Het werkt! Zijn cijfers zijn weer omhoog gegaan (en valt een cijfer toch ietwat tegen, schroom ik natuurlijk niet om even naar de docent te mailen dat hij ernaast zit. Met succes hahaha 😈). Het zal erom spannen, ik vrees zelfs een beetje dat we te laat zijn begonnen, maar we gaan ons uiterste best nog even doen.

Binnenkort begint de toetsweek en dat is best een bult werk. Gelukkig mag hij ook een stel enen halen, maar móet hij 2 aardig hoge cijfers scoren. Nu ben ik zo’n vader die dan oppert om het voorwerk te doen, ik heb verder toch niet zo’n heel flitsend leven. Afgelopen vrijdag heb ik de boeken van aardrijkskunde en geschiedenis bij hem gehaald en ben ik dit pinksterweekend aan het uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes geslagen.
Alles haal ik uit de kast om hem zo goed mogelijk voor te bereiden want linksom of rechtsom, hij gaat naar die 3e klas!

Volgend jaar wordt hij 15. Dan laat ik zijn handje los en mag hij het leven lekker zelf uit gaan zoeken.
Dan neem ik Teun nog 3 jaar onder m’n vleugels.




Vakantiehitje 2022

De vaste lezer slash leester hier weet het inmiddels, elk jaar zo vlak voor de vakantie ben ik genoodzaakt om een vakantiehitje uit te zoeken waarmee mijn jongens en ik onze 3 weken vakantie zullen opleuken. We zullen tenslotte regelmatig in de voiture te vinden zijn als we in onze favoriete vakantieplek naar iets plezierigs dieselen.

Dankzij Tiktok ontdekte ik dit fantastische lied. Het is gemaakt door Wheeler Walker jr. en dat is een typetje van de Amerikaanse komiek Ben Hoffman uit het pittoreske Amerika. Hij is uit 1974 en dat betekent dat hij van mijn generatie is. Wat eigenlijk inhoudt dat wij tenminste nog wèl humor hebben in tegenstelling tot die Millenialjankerts van tegenwoordig.

Country is stiekem best wel een favorietje van me. Ik kan zum bleistift een perfecte ‘Tulsa time’ van Don Williams neerzetten (vraag maar aan moeke). En ook onderstaand lied valt in dat genre.
De tekst tja, daar snap ik nog niet zoveel van, dat moet ik nog even door de translater halen, maar de melodie is erg linedance-pakkend. En het is ook niet zo’n heul lang nummer dus we kunnen ‘m aardig repeaten.

Ik zou zeggen, luister zelf en geniet van de melodie en, mocht je het begrijpen, de tekst.

Taane Hennie

Tante Hennie was de zus van moeke. Ze is al een jaar of 20 dood maar ik herinner me haar als een lolvrouw met zo’n hilarische Ron Brandstederlach. Je weet wel, als van die gierende autobanden.
Ze is terug in ons leven en met ons bedoel ik mijn jongens en dan vooral de jongste, Teun. Ze spreken allebei al perfect Grunnings en een tijdje terug kregen we het over tante Hennie. Taane Hennie is dat op z’n Grunnings. En sindsdien is het taane Hennie dit en taane Hennie dat bij hem. Stel je een vraag met daarin het woordje ‘wie’ erin, is de kans heul groot dat hij taane Hennie zegt.
Ik vind dat zó lollig!

Mijn muziekcarrière wil nog niet echt van de grond komen en dat begint wel een beetje aan me te knagen, om eerlijk te zijn. Kom op zeg, het is al bijna 2 jaar dat ik die stap waagde. Inmiddels staan 6 eigen nummers en 10 remixen online.
Neem anders gerust even een luistertje. (klein tipje: op de foon hoor je de remixen niet goed, doe dit op een groter apparaat)
https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

Dat mijn muziekcarrière nog steeds geen doorslaand succes is, weet ik aan mijn gekozen naam. Slinxters is toch minder pakkend dan ik dacht. DJ Anus is al bezet (huh?) en dus kwam ik op het briljante idee om mijzelf Taane Hennie te noemen. Schijnt hip te zijn, van die aparte namen (Kraantje pappie, Fnelle) dus waarom ik niet? Niewaar? En het bekt internationaal ook nog lekker.

Ik ga even weer fijn achterover leunen en wachten op mijn grote doorbraak. Ik geloof dat je vanaf 1000 abonnees of 1 miljoen likes aardig binnen gaat lopen.

Een stel lol anekdoten

Over muziek. Waar anders over?

Muziek is een groot onderdeel van mijn leven, jij, vaste lezer weet dat inmiddels.
Maar wat weinigen weten is dat muziek ook hilarische anekdoten heeft opgeleverd in de loop der leven. Van die verhalen die altijd scoren op verjaardagen, na (flink) wat alcohol.
Ik zal hieronder een stel opschrijven. wellicht dat het jou ook een slappe danwel glimlach geeft.

Het moet ergens in 2004 zijn geweest want toen kwam het nummer uit. We reden ergens (volgens mij gingen we op vakantie) en Clouseau met ‘Ik zie de hemel’ kwam voorbij op de radio. Ik kende het niet maar nadat ik het reffrein hoorde, gingen bij mij de lolbellen af en werd dat al heel snel ‘Oooooooooooh oooohoooo ik zie je piemel’, gevolgd door een slappe lach want ontzettend lollig. Ik geloof dat voormaligje dat ook wel vond. In elk geval de eerste 2 keer.
https://youtu.be/WHZziC2wdX8

Over piemels gesproken, in 2018 ging voormaligje met een vijftal anderen en evenzoveel kinds op vakantie naar Frankrijk. Even daarvoor had ik kennis genomen van ‘Het piemellied’ van Dingetje. En wat leek mij nou lolliger dan dit lied hèt vakantielied van mijn jongens te maken. Bij elke autorit waar Sam en Teun bij me inzaten draaide ik het nummer op repeat tot ze ‘m mee konden zingen. M’n plan had gewerkt. Met regelmaat klonk uit de tent van de jongens dat een kip geen piemel heeft.
https://youtu.be/1TJowh2oyAE

Bruno Mars met ‘Uptown funk’ dan. Denk dat het ergens in 2016 was dat Teun bij me voorin de auto zat en deze knijter voorbij kwam. ‘Don’t believe me, just watch’ (vrije vertaling: Moet jij ’s opletten!) klonk bij hem als ‘Topo lie djus mij’ en hij zong dat dus ook zo mee. Ik vond het grappig en schattig tegelijk.
Er was wat aan de hand op school van de jongens wat mij niet zinde en op die momenten klim ik altijd even in de whap met voormaligje. Na wat heen en weer gewhap stuurde ik “dat ik wel even naar school zal gaan.” Ze reageerde direct met “Hou jij je er nou maar buiten!” Voormaligje kent mij natuurlijk als geen ander, ze weet dat ik niet altijd een toonbeeld van vriendelijkheid ben en stuurde dat zij het wel zou regelen. Diep van binnen wist ik dat natuurlijk zelf ook wel.
“Topo lie djus mij!” stuurde ik terug en ik schoot in de lach. “WAT?!” kreeg ik terug en ik schoot in de slappe lach. Ik legde uit wat het betekende en wij 🤣😂🤣😂 er samen om.
https://youtu.be/CeYuFSBkkVw

Teun tikt inmiddels bijna de 12 jaar aan en hij is nu best veel met muziek bezig. Tot mijn grote genoegen vanzelfsprekend. Hij heeft zelfs zijn eigen Spotify-lijst (ofzo) op z’n tablet. En vanuit zijn kamer klinkt regelmatig muziek, hoor ik van voormaligje.
Ik maak er elk jaar een sport van om een zomerhit voor onze vakantie te vinden. En dat moet dan natuurlijk wel een ontzettend sjaplied zijn. Dit jaar is het ‘Kaplaarzen’ van Dingetje (ja, wéér Dingetje. Die man is lollig) geworden.
Toen wij laatst naar moeke reden, zette ik deze aan. Ik zei niks en liet de jongens luisteren. Het duurde niet lang of de eerste opmerkingen kwamen al. “Slechtste lied ooit!”, “Wat een sjaplied!” Ik moest hardop lachen.
Bij hun thuis vertelde voormaligje dat Teun dus op zijn kamer muziek afspeelt. “En hij heeft nu weer een lied, Kaplaarzen. Die heeft ie zeker van jou?”
Ik zei niks maar begon keihard te lachen. Wat is hij toch een apart hilarisch ventje, dacht ik. Noem mij een ander kind die Kaplaarzen in zijn favorieten heeft staan?
https://youtu.be/u1x36kM6IIc

Binnen lopen

Jij, als vaste lezer, weet natuurlijk al lang dat ik een YT-kanaal beheer. Een YT-kanaal waar ik ál mijn eigen fantastische muziek op zet. Ik ben tenslotte niet voor niets singer/songwriter/producer. Maar om eerlijk te zijn is het meer voor niets dan niet want het ding loopt voor geen meter.
Zucht.
Volgens de laatste berekening heb ik 15 abonnees en dat zijn eigenlijk familie en wat vrienden. En met alle respect hoor maar zij brengen nou niet echt geld in m’n laatje. Maar ach, het is eigenlijk ook maar een hobbyprojectje van me dus fuk het.

Of toch niet?
Natuurlijk wil ik big moneys verdienen met muziek. Tegenwoordig ben je volgens mij al gauw dj/muzikant met miljoeneninkomen (zwemmen in Bacardi Lemon……. really?? Zucht) dus waarom zou ik die kans niet grijpen?
Hoe ik dat ga doen? Hoe ik de erfenis voor mijn jongens veilig ga stellen? Hoe ik enorm ga binnen lopen? Nou, ik ben aan het mixen geslagen!
Je staat er versteld van hoe prettig het basloopje van Another one bites the dust klinkt onder verschillende nummers. En hoe fijn het allerdiscooste moppie muziek uit de geschiedenis (uit You should be dancing) onder een ander nummer van de BeeGees klinkt.

Neem gerust (en abonneer en geef het vooral door!) een kijkje en/of een luistertje op onderstaand YT-kanaal en vertel me eerlijk dat ook jij niet stil kon zitten bij het horen van de 8 knijters die ik er net op gezet heb.

https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


Hoi pa

Gefeliciteerd met je 73e.

Hoe ist daarboven? Ik hoop een stuk relaxter dan hier beneden. Het lijkt hier compleet de verkeerde kant op te gaan en, om eerlijk te zijn, maak ik me ernstig zorgen over de toekomst van m’n jongens. Waarin komen ze over pakweg 10 jaar terecht?
Ja, het gaat hard, 12 en 10 zijn ze inmiddels. Sam is nu brugklasser op de middelbare school en Teun zit in groep 7, dat is de 5e klas van de lagere school. Nee, gaat heel goed hoor, het zijn slimme ventjes. Wie had dat gedacht? Hahahahaha.

Weet je wat? Teun is nu keeper. Ja, net als ik vroeger. Hij heeft best talent hoor! Geweldig om te zien. Hij koos er helemaal uit zichzelf voor. Mooi hè? En Sam is een spits of een nummer 10. Hij scoort aan de lopende band.
Ik? Ach, ik train het team van Sam een beetje en sta aan de kant te schreeuwen bij wedstrijden. Je kent me hè?

Met mij gaat het wel hoor. Ik worstel nog steeds met het leven en ik ben bang dat ook niet zal veranderen. Nee, ik heb nog steeds geen andere vrouw. Ook daar heb ik een hard hoofd in. Maarja, tis nait aans, toch?
Ja, ik zit nog steeds bij dezelfde werkgever. Met een beetje geluk heb ik vanaf morgen weer een vast object en daar moet ik 4 dagen 10,5 uur werken en ben ik 3 dagen vrij. Ook elk weekend vrij! Dus wat dat betreft schijnt de zon weer.
Oja, weet je nog dat ik een Peugeot 306 had? Nou, die is overleden. Ja, daar heb ik aardig wat jaartjes in gereden. Heb nu weer een Peugeot alleen nu een dieseltje. Rijdt als een tiet!

Moeten we het nog over politiek hebben? Nee hè? Het was niks, het is niks en het zal ook altijd niks blijven. Jij zei het altijd al.

Nou pa, ik vond het fijn even met je gepraat te hebben. Nog een hele fijne verjaardag en we houden contact.
Love you.
En ik mis je.

Ho! Stop!

Dat ik vrij muzikaal ben komt voor de vaste lezer alhier niet als een hele grote verrassing maar dat mijn kinds het ook zijn, dat is wellicht nieuwe intel. Tijdens onze vakantie hebben wij zelfs een lied bedacht. Ik zal het uitleggen.
Teun deed op een bepaald moment iets met zijn mond/gehemelte/tong/keel wat verdomd veel weg heeft van een beatbox. Ik vond het funky klinken en toen hij er ook nog een soort dansje bij deed, zag het er ook nog funky uit ook. Ik lachen natuurlijk. 
We zaten aan de keukentafel doelloos ons ding te doen want het was bloedheet toen Sam ineens uit het niets zonder reden en zomaar zei; “Ho stop je bent een Barbiepop”. Er ging een licht bij mij aan.
Altijd al erger ik me kapot aan de lading make up dat meiden/vrouwen op hun gezicht smeren, gevoed door al die achterlijke reclames voor ‘Bambi ogen’ en krulwimpers enzo (ZIET ER NIET UIT!) en de verering van die make up kunsten van o.a. die Nikki huppeldepup (ZIET ER NIET UIT!). Maar ook een hilarisch voorval tussen mijn vader en mijn zus vroeger (Ga je op stap? Ja! Ga je toch wassen man!) zette mij aan het denken over dat ene zinnetje dat Sam zei.  
Ik pakte m’n laptop op en zonderde mij af. Twintig minuten later kwam ik enthousiast naar beneden. Ik had een tekst geschreven. 
Je bent 15 en je wilt naar een feest 
Je moeder vindt het prachtig want zij is ook jong geweest. 
Je komt naar beneden, je kleren zitten recht. 
Je vader zet z’n bril ‘s op en weet je wat hij zegt? 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Je rent weer naar boven met tranen in je kop. 
Je wilt er graag goed uitzien met al dat make up op. 
Je vader snapt er niets van want hij is een ouwe lul. 
Je sneakt gewoon naar buiten want jij weet wel wat je wil. 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x) 

De jongens op het feestje, ze zien je niet staan. 
De twijfel slaat je om je hoofd, je kunt veel beter gaan. 
De jongens roepen allemaal ‘wat ben jij voor een del?’ 
‘Ga je toch eens wassen man, je lijkt m’n moeder wel.’ 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

In de kamer zit je vader, hij moet even met je praten. 
Het klinkt best serieus, dat heb je heus wel in de gaten. 
Je weet wel dat je fout zat dus je moet eraan geloven. 
Kom maar met die preek dan kan je snel weer naar boven.  
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Die reclames van cosmetica, dat is alleen gezeik. 
Jij betaalt de volle pond, een ander wordt rijk. 
Ze beloven je van alles en het is een hele strijd. 
Maar jij hebt dat spul niet nodig want je bent een mooie meid. 
Ho. Stop. Jij bent geen Barbiepop. (4x)

Nou, zit er een boodschap in ofnie?!  
In een geluiddichte slaapkamer nam ik met mijn telefoon de beatbox van Teun en het klappen van Sam op. Ikzelf deed de baspartij op het toilet. Met een handig programmaatje op mijn laptop mixte ik deze 3 opnames in elkaar. Samen zongen we de tekst erbij en voila, het lied was geboren. 
Eenmaal weer thuis besloot ik er werk van te maken want ik had er een aardig gevoel over. Ik heb wel vaker briljante ideeën maar doe er dan verder niets mee (zum bleistift vroeg ik me jáááááren geleden al af waarom er geen wifi in een auto zit en kijk tegenwoordig eens….ik rust mijn casus), ditmaal besloot ik door te zetten.
De kwaliteit van onze zangpartij was nou niet je van het, ik nam daarom weer met mijn telefoon het zanggedeelte opnieuw op. In m’n eentje, ’s ochtends vroeg, als mijn stem het meest zwoel is. 
Hierna sloeg ik wederom aan het mixen. En met resultaat, kan ik melden. Ons lied is af en ik vind het een hit. En zo ook mijn innercircle, die ik het toestuurde. Alle 6 zijn enthousiast (eentje ziet zelfs al dikke dollars en bood aan mijn manager/bodyguard te worden – Een ander vond het klinken als De jeugd van tegenwoordig, wat dat ook mogen zijn?).

Ik maakte een YT-kanaal aan en zette de ‘clip’ op het wereldwijde web. As we typ is een promotiemeidenteam het nummer aan het promoten (niet geheel toevallig dat nu net het nieuwe schooljaar voor de deur staat. Leer mij marketing kennen ;-) ).

Natuurlijk hoop ik dat het iets wordt. En zo niet, ook prima. Ik heb in elk geval ondervonden dat een lied maken helemaal niet zo moeilijk is en nog belangrijker, we hebben er enorm veel plezier aan (gehad).
Hieronder ons lied “Ho! Stop”.
Veel luisterplezier.

Hieronder staan verschillende versies.
De Slinxters 

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.

Pijn

“Papa, hoe vaak heb jij iets gebroken?” Met die vraag gingen we gisteravond naar bed.
Dus begon ik te vertellen over toen ik een jaar of 3 was en ik m’n pink tussen de deur kreeg omdat een oom (?) niet goed oplette. Dat ik daar m’n kromme pink aan te wijten heb. Ik liet het litteken zien. M’n jongens glimlachen.

Ik vertelde dat ik met m’n handpalm in het prikkeldraad vast kwam te zitten tijdens het klimmen. Ik liet het litteken zien. M’n jongens lachen.

Ik vertelde dat ik van een kar afvloog. Dat ik thuis op de bank van misselijkheid in slaap viel, dat m’n zus thuis kwam en met een ruk m’n handschoen uittrok en dat m’n pink langs m’n hand bungelde. Dat in het ziekenhuis 8 doktoren nodig waren om m’n pink weer op z’n plaats te zetten. M’n jongens proesten.

Ik vertelde dat ik van m’n 9e tot mijn 16e elk jaar een blauw oog heb gehad. M’n jongens slappelachen.

Ik vertelde dat ik 3x m’n linker en 2x m’n rechter sleutelbeen gebroken heb en dat een broer van een vriendje tijdens een van deze breuken eens spontaan op m’n schouder sloeg (Hé, lang niet gezien!).  M’n jongens schaterlachen.

Ik vertelde dat ik met een geleend brommertje onderuit ging en een meter of 20 over het asfalt stuiterde. Met m’n hoofd. Zonder helm. Hartje zomer. En dat de dokter tegen m’n hoofd klopte om te bepalen of ik, naast een halfhoofdschaafplek en een gekneusd jukbeen, ook een hersenschudding had. Dat had ik hem ook zonder dat geklop kunnen vertellen. M’n jongens bulderen.

Ik vertelde dat ik in het leger in een greppel donderde en dat toen mijn schouder zo’n harde klap maakte dattie verbrijzelde. M’n jongens bulderen, gieren en brullen en dopjes vocht kwamen mee.

Het zijn ontzettend leuke jongens hoor. Maar ze zijn zo sadistisch als de pest.

Keeper

Gottegottegottegot, wat zat ie er weer naast hè, onze Sergio? Manmanman, wat een dramakeeper is hij toch ook. Twee meter hoog, 100 kilo en dan als een wijf staan te schutteren bij elke hoge bal. Met z’n ‘ik hoop dat ik weer een kans krijg bij Oranje’. Nee, natuurlijk niet! Het was al een lachertje dat ie er in eerste instantie bij zat. Koeman is ook niet blind.
En dan hoor ik z’n trainer zaterdag zeggen dat hij ook wel eens punten voor ze pakt. Ja, maar hij kost de FC ook punten! Goeiendag zeg, wie komt nou zo uit bij een hoge bal? Les 1 = de bal op het hoogste punt pakken. Wat doe je sowieso op de rand 16 als er nog een verdediger bij de aanvaller staat? *schudt met hoofd*
Oja, en de trainer zei ook nog dat Sergio weet dat hij niet sterk is bij hoge ballen en dat hij daar nog op moet trainen. Ja hallo! NOG op moet trainen? Hoe lang is hij al keeper zeg?!
Veel te onzeker, die man. En voetballend komt hij ook tekort.
Punt.


Afgelopen donderdag gaf ik de eerste keepertraining aan Teun. Teun heeft besloten om keeper te worden en ik vind dat prachtig. Hij gaat mij achterna. Ik was vroeger ook keeper en ja, ik pakte ook wel eens een balletje.
Waar hij vroeger nog wel eens eigenwijs reageerde op tips, was hij nu één brok concentratie en deed hij wat ik van hem vroeg. 
Zo leerde ik hem de 5 basiselementen van het keepersvak:
1. Bal op het hoogste punt pakken.
2. Bal in de kluis.
3. Lichaam achter de bal.
4. Gestrekt naar een hoek gaan.
5. Snel uitkomen, niet twijfelen.

Hij had er plezier in en ook ik vond het geweldig. Sowieso vind ik met voetbal bezig zijn met m’n jongens fantastisch. 
Hij klaagde later wel over spierpijn trouwens maar ik stelde hem gerust door te zeggen dat dát het begin is van de vorming van een pracht keeperslijf. 
Binnenkort gaan we weer.

Nu zit ik me net te bedenken dat ik as I typ vlakbij het trainingsveld van FC Groningen ben. Zal ik…………….?

Kleine jongens worden groot

Vandaag issie alweer 12 jaar geworden. Sam, mijn oudste zoon. Nu kan ik hier wel een cliché optypen dat het allemaal zo snel is gegaan maar ik kijk liever vooruit.
Want wat gaat er veel veranderen! Vanzelfsprekend voor hem maar ook zeker voor zijn moeder en mij.
Puberen, naar de middelbare school, puberen, baard in de keel, puberen, groeien als een dolle, puberen, haargroei op plekken waar het jeukt, puberen, vriendinnetjes en had ik al puberen getypt?

Ik kijk er zeker naar uit hoewel ik ook zal moeten wennen dat ik niet meer 2 kleine jochies bij me heb maar een klein jochie en een klein mannetje. En hij zal misschien af en toe zelfs wel wat beters te doen hebben dan een weekend met mij en zijn broertje doorbrengen. Het is niet anders.

Voorlopig is hij nog een klein half jaar mijn kleine jochie en kijk ik nu al uit naar de afscheidsmusical van school. Die van mij (zie foto) was fantastisch.
Maar dat kan ook komen omdat ik de bedenker, regisseur en hoofdrolspeler was. 😉😃

Hou toch ’s op joh!

Ik kreeg een mail van school van de jongens. Erin stond een kerstgroet en een nieuwjaarsboodschap. Netjes vind ik dat. Ik stond op het punt om ze deze zelfde boodschap terug te sturen maar besloot om de mail eerst nog even verder te lezen. Nou, dat was maar goed ook!
“Zoals u weet is er vorige week een onderhandelingsakkoord gesloten, waarin wordt aangegeven dat er meer geld komt om betere salarissen te kunnen realiseren voor de leerkrachten en directeuren. Dit is een prachtige stap , maar de bonden zijn nog niet tevreden. Dat betekent dat er hoogst waarschijnlijk weer een staking komt op 30 en 31 januari 2020.”

Mijn bloed begon te borrelen. Hou toch ’s op met dat gejank joh!
Onmiddellijk zocht ik de salaristabel van het onderwijs erbij en hoezo betere salarissen? Ik vind dat salaris helemaal niet zo beroerd hoor! Kijk zelf maar: SALARIS ONDERWIJS
En trouwens, hebben ze pasgeleden niet 800 miljoen erbij gekregen?

Maar goed, iedereen heeft het recht om te demonstreren natuurlijk en iedereen moet dat ook lekker zelf weten. Maar waar mijn bloed van gaat koken is het moment van de staking, donderdag 30 en vrijdag 31 januari. Dat zijn werkdagen voor de meeste mensen. Waarom staken leerkrachten niet in één van de vele vakanties die ze hebben? Nee, dan hoor of zie je ze nergens. Het lijkt me dat ze staken tegen de kabinetsplannen, toch? Nou newsflash! Politici werken in jullie vakanties ook!
Wat ze nu (plannen te gaan) doen is 2 dagen gewoon even de school dichtgooien en ouders opzadelen met opvangproblemen/extra kosten.
Niet een woensdagmiddag of een zaterdag of een studiedag of een vakantiedag, nee, ze doen het op dagen dat ouders aan het werk moeten. En niet 1 dag maar gewoon 2 (TWEE!) dagen achter elkaar.
KAP. GEWOON. EENS. MET. DIE. ONZIN. JOH! En doe gewoon je werk.
Met je te weinig salaris en werkdruk. Iedereen heeft te weinig salaris en werkdruk!

Waar doen die mekkeraars me toch ook weer aan denken?
Oja, aan voetballers. VOETBALGEJANK
Mèèèh, we moeten zoveel wedstrijden spelen en we hebben veel te weinig rust. Donder toch op!
Er wordt elke minuut dat je op een voetbalveld staat 500 Euro overgemaakt op je rekening. Denk daar maar eens aan.

Missie Amsterdam

Altijd als ik met m’n jongens op pad ga maak ik er een missie van. Een avontuur, zoals u wilt. Wat is er nou leuker dan jochies van 11 en 9 een onvergetelijke dag te bezorgen, niewaar?
En voor velen zal het lijken alsof alles spontaan gebeurde maar mensen die mij kennen zullen weten dat ik alles tot in detail in scène heb gezet. Niets in mijn leven is wat het lijkt immers.
Aan het einde van dees anekdoot mag u zelf beslissen tot welke categorie u behoort.

Klokslag 16.33 uur vertrokken we zaterdag richting Amsterdam. De jongens waren dolenthousiast en ook bloedje zenuwachtig maar ze wisten dit heel goed te verbergen. Een tas vol vreterij en drinken had ik op de achterbank gemikt. Wat kon er fout gaan?
Op de A2 net voorbij Utrecht bemerkte ik dat ze daar ineens een kast van een tunnel hadden neergeplempt. Ik vertelde de jongens dat dit de snelst gebouwde tunnel ooit is want de laatste keer dat ik daar reed was van die hele tunnel totaal geen sprake. (2004 red.)

Halverwege Utrecht – Amsterdam vond ik mijn verlichting niet van dermate topkwaliteit die ik voituregewijs gewend ben. En dat was gek want ik had donderdag net beide lampjes vervangen. Bij een tankstation stopte ik dus even. Ik kwakte de motorkap open en mijn gevoel liet me ook deze keer niet in de steek. Het rechter (voor de kijker links) lampje hing er een beetje schuin bij. Ik riep de jongens erbij met het doel ze te leren hoe je een autolampje vervangt. Natuurlijk wist ik dat het lampje gloeiend heet was en die blaar nam ik voor lief. Het was hun avontuur tenslotte.

Via een parkeersite had ik een parkeerplaats geregeld. Een paar minuten lopen van het stadion en niet te duur. Mijn routeplanner op de foon had geen idee waar het was en ook de verkeersregelaarster van dienst niet. Toen we uiteindelijk voor het juiste hek stonden en ik via de site op ‘inrijden’ klikte, gebeurde er niets. Dat was op zich niet zo gek daar de site sprak van een slagboom. Met een telefoontje naar betreffende parkeersite werd het hek op afstand open gedaan. Goeie service! (goeie stem ook, die Larissa😍). Ik parkeerde m’n voiture en we stapten uit. Ik legde een sigaar op de lip, de jongens trokken een zak chips open.

We waren er klaar voor, ik pakte de jongens bij de hand. Maar waar we ook keken, nergens een loophekje waar we doorheen konden. Daar stonden we dan, een paar honderd meter van de Arena, een uur voor de wedstrijd en opgesloten op een parkeerplaats. Ik maakte er weer een grote grap van en zei dat ik de spijlen wel even open zou breken. Toevallig kwam vlak voor dat moment een auto binnenrijden en konden we ontsnappen uit deze benarde situatie. Ik besloot toch nog een keer naar de parkeersite te bellen met de boodschap dat een loophek toch wel makkelijk is voor een plek als deze.

Ingang J, Vak 424, rij 24, daar moesten we zijn. Ik gaf de jongens de A4-kaartjes en we scanden één voor één naar binnen. Mij werd verzocht om te draaien voor de fouilletatie. Dat was een lachertje eerste klas. De 65 kilo vuurwerk dat ik in mijn broekspijpen had verstopt bleef ongeroerd en ook de powerbank voor mijn verwarmingsjas kon gewoon doorgang vinden. Ik had dus net zo goed de Kalasjnikov, de handgranaten, de Tomahawk en de M109 in die binnenzak kunnen laten zitten.

We zaten hoog. Heel hoog! En steil vond ik het. Zo’n leesgedeelte in de bril is ontzettend handig maar voor dit soort situaties heb ik er enorm veel moeite mee. Ik vertelde de jongens dat ik niet omhoog ging springen bij een goal en zij waren het wel met me eens. Die 4x bleven we dan ook zitten terwijl iedereen omhoog sprong.
Ik was kapot toen we weer beneden waren. En dat had alles te maken met die 5739559 treden die we moesten nemen. (Zeg Arena, regel ook ff roltrappen naar beneden! red.). Weer pakte ik beide handjes vast en manoeuvreerde ik ons tussen al die dronken, schreeuwende en strak staande lui door.

De parkeerplaats terug vinden duurde ook even maar dat kwam omdat ik de jongens de omgeving rond de JC-Arena wilde laten zien.
Er was net iemand uitgereden, het hek van de parkeerplaats stond open. Hoezee! Sam bleef in ‘het oogje’ van het hek staan terwijl Teun en ik snel in de auto sprongen (wij zijn ook malle Pietje niet. red.). Probleemloos reden we weg.

Tegen 22.23’en zaten we weer op de snelweg richting Utrecht. We hadden (lees ik) berehonger, we moesten nog maar even een McD’tje pakken, stelde ik voor. Teun doezelde langzaam in slaap op de bijrijderstoel. Dat moest natuurlijk niet gebeuren, ik moest ingrijpen. Hoe goed kwam het dan uit dat een wegbewijzeringmeneer had besloten dat je op de A2 Den Bosch moet volgen als je de A12 richting Arnhem moet hebben (totale logica van lik m’n vest! red.). Door m’n hardop gemopper (lees gevloek) was Teun weer bij de pinken, dat dan weer wel. Plan geslaagd. Utrecht, wat een automobilistenhel!

Rond kwart voor twaalf waren we thuis. De jongens slipten in hun Ajax-pyjama, ik appte mama dat we er weer waren en gedrieën vielen we als een blok dromenland binnen.
Wat hadden we weer eens een coole missie afgerond.

Eindelijk

Hij heeft er dik 3 maanden op moeten wachten maar vandaag is het dan eindelijk zover.

“Teun, wat wil je voor je verjaardag hebben?”, vroeg mama. Nou, hij wilde wel heul graag een keer naar een wedstrijd van Ajax.
Daar zat mama dan achter Bol.com, vragend voor zich uit te staren.
Ik vond het volkomen logisch. In 2017 waren we al naar het Nederlands elftal geweest en vorig jaar naar de open dag van Ajax. Dan is een wedstrijd van Ajax natuurlijk de volgende stap. Vanavond is het zover.

Was trouwens nog best een heel gepuzzel. Het moest een thuiswedstrijd zijn. Het moest in het weekend zijn dat de jongens bij mij zijn (daar gingen we al, ons schema liep dus niet synchroon met dat van Ajax). En het moest vanzelfsprekend wel tegenstander voor een doelpuntenfestijn worden (naar nu blijkt is dat elke Eredivisie tegenstander).
Mama ging aan de slag en binnen de kortste keren had ze kaarten geregeld (ik was nog niet verder gekomen dan een wedstrijd uitzoeken😳). Ik maakte er een mooi presentje van en op 21 augustus kreeg Teun het kado waar hij zo op hoopte.

Vanmiddag half 5 gaan we richting hoofdstad. Ze hebben d’r sin an.
En ik ook. Want op stap en herinneringen maken met m’n jongens vind ik het mooiste van mijn vader zijn.

Soms moet je gewoon ingrijpen

Ik ben niet zo gauw boos te krijgen. Meestal laat ik shit van me afglijden (oh, dat klinkt anders als dat ik het bedoel) en denk ik, fuk it joh, wat kan het mij donderen.
Er zijn eigenlijk maar 2 momenten die mij het bloed doen koken. 1: Als iemand mij wakker maakt en 2: Als iemand mijn kinds wakker maakt. En bij deze momenten kan ik veranderen in een niets ontzienende slecht konter.

Vannacht zo rond 4.15 uur, een enorme knal. Ik zat rechtop in bed en hoorde rumoer buiten. Ja hoor, voor m’n deur stonden 6 jongens vuurwerk af te steken. Go#^%$#$ gloei%##^&&&de go%#@!$domme. Ik voelde m’n bloed naar een hoogtepunt koken. Gelukkig sliepen m’n jongens er doorheen maar hoe lang zou dat goed gaan, vroeg ik me af?
Ik observeerde het groepje en de omgeving grondig (altijd doen, nooit in de emotie ergens op af vliegen! Gratis tip). Plots kwam een politieauto van rechts en ik ging ervan uit dat zij dit probleem zouden oplossen. Daar zijn ze tenslotte voor.

Maar zucht, 2 vrouwelijke agentes. Ja dubbelop ja. Wie stuurt nou 2 vrouwen middenin de nacht een warzone in? Zucht. Ze reden dan ook gewoon door, zonder zelfs maar af te remmen. Zucht.
De jongens bleven knallen en ik had er genoeg van. Ik stoof de trap af in m’n slaapkledij. Maar halverwege dacht ik dat ik naakt toch wat minder indruk zou maken als dat ik iets aan zou hebben. Flux trok ik een boxershort aan en stoof de trap weer af. Ik slingerde de deur open, riep nog even HÉ! om ze te waarschuwen (in de rug aanvallen is zóóóóóóó laf) en …………………..

Nee lieve lezer, ik ben bijna 50 en een stuk rustiger dan vroeger. Geweld lost niets op. Ik ben tegenwoordig meer van het diplomatieke. Ik vroeg de jongens vriendelijk op te sodemieteren. Ze verontschuldigden zich en fietsten weg. Ja, eentje wilde nog een beetje flink en bijdehand doen maar even de tors aanspannen was afdoende om ook hem weg te laten gaan.

De buurt kon weer verder slapen, m’n jongens konden blijven slapen en ook ik kroop m’n bed weer in. Maar niet voordat ik de schoenen van de jongens had gevuld met een chocoladeletter.
Want ze vroegen gisteravond nog toen ze hun schoen zetten; “Wat ga jij er eigenlijk in doen?”

Influencer

Influencers zijn helemaal hip tegenwoordig. Ik weet niet waarom precies maar ik neem aan dat het iets te maken heeft met invloed. Want dat betekent het, influence = invloed. Nou, in dat geval mag ik mij ook influencer noemen.
Ik zal het uitleggen.

Hoewel ik mijn jongens minder zie dan ik zou willen heb ik wel een enorme invloed op ze, heb ik gemerkt. Ze waren op vakantie met voormaligje, zwager en schoonzus & de (jongere) kinds en opa en oma.
Al gauw kreeg ik filmpjes toegestuurd met daarop niet alleen mijn jongens maar ook de kinds uitdrukkingen van mij gebruiken. Of filmpjes met liedjes die ze bij mij in de auto hebben gehoord (pizza Calzone, In de blote kont, Sambal bij). En ze zeiden de hele tijd ‘Oh biem bambam’ (uit Strong me strong van Yellowman).
En het lollige is dat ik weet waar het over gaat. En nog lolliger vind ik dat voormaligje, zwager, schoonzus, opa en oma geen idee hadden waar het over gaat.
Manmanman, dat influencen is toch ook hilarisch hè!

Maar, lieve lezer, er zit ook een keerzijde aan mijn influencen. Als vriendjes op het schoolplein ‘Pijnboompit. Pijnboompit’ (van Hans Teeuwen, wie kent het niet?) gaan lopen schreeuwen dan kunnen we gerust stellen dat het een beetje uit de klauwen escaleert.

Me dunkt dat ik me maar eens ernstig ga beramen of dat influencen nu wel echt mijn ding is. Is daar trouwens nog een beetje geld in te verdienen?

Gouden rechter

In den beginne dat ik met m’n jongens ging voetballen hing Teun er maar een beetje bij. Hij kon niet (hard) schieten, hij kon niet richten en binnen de kortste keren was hij over de pis omdat iets niet ging zoals hij wilde en nam hij wijze raad van zijn broer of van mij ook niet aan (duidelijk het karakter van zijn moeder mij). Menig potje voetballen met ons drietjes heeft hij verknald omdat ik zijn gemiep zat was en we eerder dan gepland weer naar huis gingen.

Vorig jaar kwam daar verandering in. De jongens voetballen heel veel op straat en als ze bij mij zijn voetballen we ook meestal wel even. Beetje schieten op de goal, oefenen op richting en snelheid enzo. Het is te zien.
Sam ramt ze tegenwoordig vanuit alle standen op de goal maar ook Teun begint het schieten aardig onder de knie te krijgen. Nog niet zo hard, wel heel zuiver.
Vooral (aangespeelde) balletjes met een boogje net onder de lat leggen, kan hij meer dan aardig.

Gisteren de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen. Een bekerwedstrijdje tegen de buurclub.
Prachtig weer, goeie sfeer en een leuke wedstrijd. Van 3-0 achter, naar 6-6 en toch nog met 11-7 verliezen. Maar daar maalden we niet om.
Vooral de 6-6 was een beauty.
Intrap voor ons, de trainer fluisterde “kijk ’s naar Teun, hij staat helemaal vrij”, Teun kreeg de bal achter de middenlijn perfect aangespeeld en hij haalde geplaatst uit met zijn gouden rechter. Met een flinke boog viel ie net onder de lat binnen.  Fantastisch doelpunt van een meter of 25!
Alle spelertjes juichen, grote blij bij de toeschouders (toeschouwers en ouders, zelf verzonnen😄) en ik zo trots als een pauw met 6 apelullen natuurlijk. Zelfs de trainer van de buurclub feliciteerde hem met de wereldgoal. Sympathiek van hem.

Maandag Sam zijn eerste wedstrijd. Ben benieuwd hoe hij ze erin gaat leggen.
Ik zal weer ’s wat gaan filmen. Je weet immers maar nooit wanneer Fox Sports komt voor beeldmateriaal en ik die John de Mol een flinke poot kan uitdraaien. 😉

Eierballen & klaphakken

De 9e verjaardag van mien jonkje moest natuurlijk gevierd worden met de familie en vrienden. Dat deden we gisteren. Oma moeke woont niet echt in de buurt maar wil er vanzelfsprekend altijd wel bij zijn. Hoe handig is het dan dat ze een droomzoon heeft die vrijdag gewoon even na zijn werk naar Groningen rijdt, zaterdag even met moeke heen en weer kachelt en vandaag weer eventjes die 200 km naar huis scheurt?
Maar genoeg veren in mijn bips.

“Kan je eierballen voor ons meenemen?”, werd mij gevraagd (de eierbal is een culinair Gronings hoogstandje, onbegrijpelijk dat het geen wereldwijd succes is). Ofkors wilde ik dat.
Gisteren tegen 12-en togen we naar de plaatselijke eierballenboer om 8 van die heerlijke units op te halen. Moeke had een koeltas mee waar ze in gingen want het was 400 graden in de auto. Ik had de airco niet aan want daar kan ik niet tegen. Trouwens, mijn oude voiture heeft geen airco dus dat was niet eens een discussie.
Klokslag 13.34 uur parkeerde ik de auto voor de deur van de beste cafetaria van Wageningen en omstreken (ben je ooit in Wageningen en wil je een fijne vette hap scoren? Cafetaria De Driesprong. Onthoud die naam. Erwin en Ties zijn de eigenaren, ik ben er  floormanager).
Ik stoof naar binnen want ik had enorme hoge nood en terwijl ik voorbij rende bestelde ik een ijsje. Moeke was ondertussen uitgestapt en knuffelde iedereen buiten op het terras. Ze was een jaar niet geweest dus er moest flink geknuffeld worden. Logisch.
Ik ging aan een tafeltje zitten en likte woest erotisch aan m’n ijsje toen moeke met de koeltas vol eierballen binnenkwam. Ze liep een beetje apart maar dat kwam omdat ze wat last van d’r heup heeft en een lange autorit, redeneerde ik.
Ineens zakte ze door één van haar hoeven en ik moest lachen. Ze keek ’s omlaag en zag dat de hak van haar schoen aan het ontbinden was. Overal lagen stukjes hak. Ik schoot in een stuip. Moeke had inmiddels ook door dat de hak onder haar schoen wegrotte en gierde het ook uit. Ik verslikte me in m’n ijsje en rolde op de grond van het lachen.
Van de andere schoen lag de hak nog in de auto en toen, lieve lezer, heb ik 3x mijn slip moeten verschonen. Manmanman, wat hilarisch!
En wat weer zó moeke!
Ties had nog schoenen (patta’s heten ze tegenwoordig, geloof ik) liggen van dochterlief, deze mocht moeke hebben. Supertof en cool om een hippe moeder te hebben, dacht ik.

Hierna gingen we naar het feestje van Teun en daar werd door mij natuurlijk in geuren en kleuren verteld over voorgaande. Wij kennen geen schaamte en eerlijk is eerlijk, dit was heul lollig!
Daar gaan we het nog vaak over hebben op feestjes.

Geheime politie uitlaat

Toen m’n jongens nog wat jonger naïever waren en ik nog bij de boys in blue werkte, maakte ik ze wijs dat ik een geheime politie uitlaat onder m’n voiture had. Ze waren op een gegeven moment helemaal into uitlaten want “snelle auto’s hadden 4 (VIER!) uitlaten!” Ze liepen speciaal naar de achterkant van auto’s om de uitlaten te tellen. 😄
Maar omdat je de uitlaat van mijn auto niet ziet (keurig weggemoffeld door die Fransen) maakte ik ze wijs dat ik nòg sneller was maar dat ik nooit snel reed want dat is voor patsers.
Jaren heb ik dat verhaaltje vol kunnen houden, tegenwoordig weten ze wel beter.

Gisteren reed ik naar huis en bij de zoveelste drempel (wie heeft die dingen verzonnen? LUL!) klonk het ineens alsof er een bak met glas (huh?) in m’n kofferbak heen, op en weer ging. Fluks zette ik de auto aan de kant en keek wat de hel er nu weer aan de hand was. In de kofferbak was niets uit het ordinaire te zien dus dook ik onder de voiture.
Daar hing ie, m’n geheime politie uitlaat. Zielloos diagonaal met alleen nog het stuk aan de motor vast. 😢
Zucht, heb ik weer. 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Eenmaal thuis dook ik er weer onder en duwde ik het ding op zijn plaats maar een uitlaat schijnt best heet te worden na een rit dus eigenlijk is dit stoere praat.

Vanmorgen heb ik ‘m provisorisch met tiewraps, elastiek en secondelijm vastgemaakt en nu zit ik te bedenken dat er waarschijnlijk een aanslag op mij gepleegd is. Hoe kan het anders dat èn aan de achterkant èn in het midden de steunen stuk zijn? Hè? Hè? Ik geloof niet in toeval.
Ik geloof wèl dat mijn verleden als geheim agent annex superheld mij nog steeds blijft achtervolgen.
Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Controlfreak

Mensen kennen mij als die immer vrolijke snuiter waar altijd enorm gigantisch veel mee te lachen valt. Maar om eerlijk te zijn, dat valt best wel mee hoor. Het is heus niet dat het altijd jolijt en hilariteit met mij is. Er zijn best wel kwartieren dat ik rustig, ja zelfs saai kan zijn. Of zoals vandaag. Vandaag was ik een controlfreak.

Vandaag was de dag dat de jongens voor het eerst in hun leven gingen vliegen. Met mams, opa en oma, oom en tante en neefje en nichtje naar Kreta. Hartstikke leuk natuurlijk maar ik ga daar niet zo lekker op. Ik vind het lastig om niet aan het stuur te zitten, om geen controle over situaties te hebben. Je zal mij zum bleistift niet gauw aan de bijrijderkant van een voiture zien zitten. Dan heb ik geen controle en zit ik onrustig in de spiegels te kijken die er niet zijn. Dan zit ik aan poken die er niet zijn. Dan trap ik op remmen die er niet zijn.
En zo’n vliegreis is, hoe je het ook bekijkt, een situatie waar ik geen controle over heb. En daar baalde ik stevig van. Ik had er pijn in m’n kop van.

Het enige wat ik kon doen deed ik dan ook. De piloot doorlichten.
Ik wendde vanochtend al mijn bronnen aan om aan informatie te komen. Diploma’s, ervaring, vlieguren, strafblad, geloof, waar hij zijn boodschappen haalt, hoe vaak hij McDonaldst, zijn (buitenlandse) rekeningen, hoe vaak hij zijn vrouw bedrogen heeft, alles moest ik zou ik te weten komen. Zo ga ik te werk, mensen. Kijk en leer.
Toen het verlossende belletje kwam dat familie tot aan vier generaties van pilootmans ok was, liet ik mijn zorgen varen en wenste ik ze een fijne vakantie.

Om 17.50 uur zijn ze geland.
Ik had me weer eens zorgen gemaakt om niks. Daar moet ik toch eens mee kappen.

Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

De (zonne)bril

Vandaag in het zwembad deed ik een toch wel verrassende ontdekking. Mijn ooit zo scherpe ogen, ik noemde ze niet voor niets Arend en Arend, zijn geen schim meer van wat ze waren. Zucht en snif.
Ik zal het hieronder duiden.

Ik deed een balspelletje met mijn jongens in het bad. Heel simpel spelletje hoor. Het balletje zo vaak mogelijk boven water houden met ons drieën en maar 1x raken. Alle lichaamsdelen om de bal hoog te houden zijn daarbij geoorloofd. Kind kan de was doen. Maarrrrr, valt de bal door jouw toedoen in het water, moet je 5 minuten en 37 seconden onder water blijven. Kom op zeg, we zijn geen watjes. Waarom 5 minuten en 37 seconden, vraag je? Nou, ik vind 5 minuten en 40 seconden gewoon te lang, dat houdt niemand vol. Nou ja, lang verhaal.
Tijdens één van deze uitdagingen stond ik eens rond te loeren, zien of er nog wat leuks voor mij rondliep/zwom/zat.

En jawel hoor, op de rand van ons bad zat een pracht gebruind lijf, blond haar en gele bikini. Nu vind ik zonder bril bijna elke vrouw aantrekkelijk want één grote vage bende maar hier moest ik toch even meer van weten. Fluks kapte ik ons spelletje af en liep met de borst vooruit, buik ingehouden (dat moet ik helaas tegenwoordig) naar ons plekkie. Ik pakte m’n bril en keek zwoel haar kant op.
…………………………… Ik vermoed dat ze iets van 93 jaar moet zijn.
Zucht.

Maar dat was nog niet alles!
Herinner je nog het verhaal van die badmeesteres? Met dat mooie lijf, met dat mooie haar, met dat aardige karakter, met die coole zonnebril? Nou, ze was er weer!!!! Niet in functie maar gewoon als badgast. Nu vind ik bijna elke vrouw met zonnebril aantrekkelijk hoor dus dat zegt natuurlijk ook niet alles. Maar toch!
Maar nu zag ik haar met bril zonder zonnebril…………….. Tja, en dat was toch even iets anders, lieve lezer. Ik knapte licht af, ik liet een eventuele toekomst met haar direct varen, zij kon mij op haar spreekwoordelijke prachtbuik schrijven.
Tja, ik was een harde, ik ben een harde en ik vermoed dat ik ook altijd wel een harde zal blijven.
(het kan er ook mee te maken hebben dat ze met manlief en babylief was hoor, dat laat ik even in het midden).

Bodemlijn van dees anekdoot is:
ALTIJD JE BRIL OP ALS JE NAAR VROUWEN KIJKT! En ik dacht altijd dat het bij mij om de units ging maar het blijken de ogen van een vrouw te zijn waar ik voor val.
Weer wat geleerd.

(ps. ik ben het niet op het plaatje, ik heb een rond brilletje)

Sam is de mol

Een paar weken geleden vertelde ik tussen de koffie en poepen door in een emotioneel betoog tegen m’n jongens dat ik het heel fijn zou vinden als ze mij zouden bellen als ze iets leuks beleefd hebben. Ik mis namelijk nogal een aardig deel van hun doen en laten in hun dagelijks leven en dat me dat eigenlijk best wel een beetje hartpijn geeft, zei ik. En ook dat ik zo nu en dan best eenzaam ben omdat er verder niemand in mijn leven is.
Nou, erg veel indruk maakte het niet want ze keken niet eens op van hun tablet. “Ja, is goed hoor”, hoorde ik eentje mompelen.
Blijkbaar moet ik nog wat schaven aan mijn emo acteertalent.
(dit bovenstaande emotioneel betoog geldt trouwens ook voor vrouwen. Whatsapp, Twitter, DM is ook prima😉)

Gisteren wazzapte voormaligje de dagelijkse update en ik reageerde met bovenstaand emotioneel betoog. Een paar seconden later ging m’n telefoon. “Met Sam”.
Sam had een verjaardagsfeestje gehad en daar hadden ze het ‘Wie is de mol spel’ gespeeld. En hij was door de organisatie uitgekozen om de mol te zijn!
Hij begon vol enthousiasme te vertellen. Over dat hij zoveel mogelijk rood, witte en blauwe ballonnen door moest prikken. Over dat hij slagroom en sprinkles op zijn taart moest doen. Over dat hij de groep in de verkeerde richting stuurde. Over dat hij in de 3e speedboot over het Lago Maggiore moest zitten. Over dat hij links uit de helikopter boven de Sinaï woestijn moest springen. Over dat hij aan de navigatieknoppen moest zitten tijdens de nucleaire onderzeeër opdracht in de Beringzee. Over dat hij als eerste moest abseilen in het Amazonegebied. En over al zijn molacties. Hij had zelfs een molactie per ongeluk gedaan!
Maar één vriendje raadde dat Sam de mol was en hij was dan ook de winnaar.

Ik genoot ervan. Heerlijk om dat manneke zo enthousiast te horen praten. Mijn avond kon niet meer stuk. Hopen dat ze me vaker bellen.

En nu? Nu zit ik stikjaloers dees anekdoot te typen.
IK WIL OOK EEN KEER DE MOL ZIJN!

Het mysterie van de verdwenen spijkerjack

*dees anekdoot bevat product placement*

Twee jaar geleden ging ik met de jongens varen op het Zuidlaardermeer. Het jaar ervoor deden we dit ook alleen deden we het toen op het Paterswoldsemeer. Dat doet niet echt toe aan het verhaal maar het zijn details die een een verhaal een anekdoot maken of niet, zeg ik altijd.
Gewoon even een uurtje plankgas knallen over het water, da’s gewoon lachen voor mij maar vooral voor de jongens. Een vriendelijke mooiboy dirigeerde ons naar een oranje bootje, we stapten met een handje van de surfdude in. Vanzelfsprekend was ik de eerste kapitein en manoeuvreerde ik ’t bootje naar het midden van het meer, hierna was Sam aan de beurt en hij trok het gas direct vol open. Wat kon gebeuren op zo’n immens meer? Ja, wat surfers en plezierzeilers maar hé boeiuh! Ook Teun dacht even later hetzelfde over de snelheid want wat kon gebeuren? Ja, wat zwemmers en waterskiërs maar hé boeiuh! Wij hadden pret, daar ging het tenslotte om.

Na een uur was het mooi geweest, ik manoeuvreerde terug naar het haventje. Mooiboy stond ons al op te wachten. Netjes aan de steiger parkeerde ik het bootje en mooiboy hielp Teun en Sam op de kant. Ik stond op en stapte ook aan wal. Tenminste, daar ging ik vanuit. Mijn zeebenen waren nog niet helemaal geacclimatiseerd (ben ook geen 20 meer) en ik stapte met mijn zool half op de steiger. Ik verloor mijn evenwicht en in plaats van dat ik voorover sprong viel ik achterover het water in. Totaal kopje onder. ZEIK.NAT. MENSEN!
Vlug kroop ik op de kant en ik zag de jongens in een deuk liggen. “Deed je dat expres?”, vroeg mooiboy. “NEE, NATUURLIJK NIET!”, brieste ik. “KÁÁLF!”
Eenmaal van de schrik en het slappe lachen bekomen nam ik de schade op.
*Mijn Adidas© schoenen zeiknat, mijn Le coq sportif© sokjes zeiknat, mijn Levi’s© spijkerbroek zeiknat, mijn Hema© onderbroek zeiknat, mijn Gant© overhemd zeiknat, mijn Levi’s© spijkerjack zeiknat, mijn Ray ban© zonnebril spoorloos (lag op de bodem). Mijn Moods© sigaartjes zeiknat, mijn iPhone 5S© zeiknat (deed het nog, goed spul van Apple©!)*.

Gisteren zat ik weer eens voor me uit te dromen en moest ik aan dit hachelijke avontuur denken en opeens vroeg ik me af; Waar is dat spijkerjack eigenlijk?
Nou, die is dus ook spoorloos. En hoe, wat en waarom is tot op heden een mysterie.

Ik zal het nog één keer uitleggen

Ik zat laatst in een online discussie en mijn ‘tegenstander’ schreef ineens “tja, dan is het ook niet gek dat niemand je ziet staan.” Een duidelijke steek onder de gordel omdat ‘tegenstander’ mij persoonlijk redelijk kent en een overduidelijk voorbeeld dat zijn argumenten op waren. Of om mij op de kast te krijgen, dat kan natuurlijk ook. Ik had hem met 1 zin een volledige knock out kunnen bezorgen maar deed het niet. Daar ben ik inmiddels een te grote jongen voor.

Toch hield het me bezig. “Niet gek dat niemand je ziet staan”. Hij doelde natuurlijk op het feit dat ik na bijna 8 jaar nog steeds vrijgezel ben. En dat ik maar geen vrouw kan krijgen.
Maar misschien kies ik daar wel heel bewust voor. Zou hij daarover nagedacht hebben? Misschien wil ik mezelf en een vrouw niet in de eventuele ellende storten. Want linksom of rechtsom, mocht het fout gaan, krijg je ellende aan beide kanten. Daar pas ik al 8 jaar voor.
Ook ben ik natuurlijk niet de makkelijkste. En dan bedoel ik dat niet in karaktertechnische zin, als het raak is ga ik er 2000% voor, maar meer in de omgang.
Ik werk onregelmatig, vroege diensten, late diensten en nachtdiensten. Dat is vanzelfsprekend op zich al lastig voor sociale bezigheden. Ook heb ik 2 jongens die veel van mijn aandacht krijgen. Daarbij zit ik ook graag even bij m’n matties in de zaak te ouwehoeren. En tenslotte ben ik ook graag alleen. Nou, vind daarbij dan maar eens een vrouw die dit alles accepteert.
Nee, een relatie hoeft voor mij niet. En ik ben daar dus ook niet naar op zoek. Ik heb trouwens een ‘vaste’ vrouw ook niet zo heel erg veel te bieden, laat ik daar ook eerlijk over zijn.

Waar ik wèl behoefte aan heb, en dat is al een tijdje zo en dat heb ik al wel vaker geschreven, is een (online) “maatje”. Een vrouw waar ik dagelijks wel even contact mee heb. Een soort achterwacht. Iemand waar ik m’n zaadje bij kwijt kan en zij haar eitje bij mij. Oh wacht, dat klinkt anders dan ik het bedoel. Gewoon van ‘Goeiemorgen’ – ‘Hoe was je dag?’ – Ga je nog wat leuks doen?’ – ‘Veel plezier!’ –  ‘Werkze’ – ‘Welterusten’, je kent het wel.

Nu ben ik hier ook heel kieskeurig in, daar ben ik ook eerlijk over. Het is echt niet zo dat ik elke vrijgezelle vrouw die ik online tegenkom aanspreek. In de loop der jaren zijn het misschien 3 geweest. En, ook niet onbelangrijk, bij een afwijzing ga ik de vrouw in kwestie niet stalken. Is het klaar, op jors dan.
Laatst dacht ik iemand gevonden te hebben maar ze begon direct over “Ik wil geen relatie en ik vind het prima zo bla bla bla” dat ik er verder maar niet op in ben gegaan.

Goed, lang verhaal kort, dat is dus eigenlijk wat ik zoek en wil. Maar zo iemand is niet eenvoudig te scoren. Vrouwen schieten nogal gauw in de stress als ik ze benader, heb ik gemerkt.
Maar ach, neem het ze eens kwalijk. Hoe vaak word je nu benadert door één van de 607 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?

Intens blij

Word jij ook wel ’s intens blij van een nummer? (ja, van 69 hoor ik sommige mannen denken, zucht). Nee, ik bedoel intens genieten van een liednummer.

Vroegah luisterde ik nog naar de radio en één van de shows die ik bijna nooit miste was De avondspits met Frits Spits. Van maandag t/m vrijdag tussen 18 uur en 19 uur op Hilversum 3. Legendarische radio, jongeluitjes!

Wat me al die jaren is bijgebleven is hoe enthousiast Frits altijd door een geweldig nummer heen schreeuwde aan het einde van de show. Ik had al die jaren alleen geen idee welk nummer het nou eigenlijk is. En dat is knap klut voor een muziekfreak als moi.

Viavia hoorde ik van een zekere Dr. Pop, een typetje van Gerard Ekdom. “Hij vindt platen die jij niet kunt vinden.” Ik was benieuwd en dus stuurde ik een bericht.

Nou, nul reactie natuurlijk, duh. Die flinkert weet het ook niet ofkors (misschien ook wel hoor, ben een paar keer anoniem gebeld. Maar anonieme bellers 🖕🏼).

Er zat niets anders op dan zelf maar op onderzoek uit te gaan. Na 35 jaar mocht dat ook wel, dunkte me. En, lieve lezer, na intensief zoeken heb ik ‘m eindelijk gevonden!!!!!! \😁/(staat gewoon op de wiki pagina van De avondspits)

Mag ik je voorstellen aan General public met Dishwasher. Lekkah nummah. Heerlijk eenvoudig rechttoe rechtaan gedrum, fijn moppie gitaar, uiterst prettig basloopje en een vrolijk pianootje tussendoor. Dit nummer zou eigenlijk de basis moeten zijn voor elk nummer.

Ik kan niet wachten het aan mijn jongens te laten horen. Teunemans zit regelmatig in de auto naast me mee te airdrummen, daar is dit toch het perfecte nummer voor?

Geniet ervan en laat je meevoeren naar het prachtige jaar 1984.

Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.

Script

Ik zat in de trein naar nergens. Het was een broeierig warme dag geweest en ook deze avond lag de temperatuur nog ver boven de 20 graden. Tegenover me zat een oude man, ook hij had last van de warmte.
Door het raam zag ik af en toe een lamp door de duisternis voorbij flitsen. Ik sloot m’n ogen en wilde een dutje doen. Maar het was te warm, slapen lukte niet.

De man tegenover me begon tegen me te praten. Hij vertelde dat hij geleerd had mensen te begrijpen door alleen naar hun gezicht te kijken. Hoe hun ogen staan, hoe ze glimlachen, hoe hun uitdrukking is. En hij kon aan mijn gezicht zien dat ik er doorheen zat.
“Mag ik slok whiskey van je?”, vroeg hij. Ik gaf hem de fles, hij nam een flinke slok. “Heb je een sigaartje voor me? Dan zal ik je wat  advies geven.” Ik pakte het doosje sigaren uit m’n borstzak en gaf hem één.

Hij zei; “Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen.”
Hij nam een trekje van de sigaar.“Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen. Nooit je geld tellen aan tafel! Er is genoeg tijd om te tellen als het spel is afgelopen. Dit zijn de regels om je door het leven te knokken.”
Hij drukte zijn sigaar uit, sloot zijn ogen en viel in slaap.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en tuurde in de duisternis. Ik dacht na over wat de man me zojuist verteld had.

Vijftien jaar later.

Ik was ernstig ziek en op mijn sterfbed pakte ik de hand van mijn 10-jarige zoontje, Tommy.  Ik zei; “Mijn leven is voorbij maar de jouwe begint pas. Ik weet dat je veel gepest wordt. Ik wil je wat wijze lessen meegegeven”.
“Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen. Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen.”
“Beloof me om niet de dingen te doen die ik heb gedaan. Loop weg van problemen als je kunt. Het betekent niet dat je zwak bent als je de andere wang toekeert. Ik hoop dat je oud genoeg bent om het te begrijpen. Jongen, je hoeft niet te vechten om een ​​man te zijn “

Tommy trouwde met zijn schoolliefde, Becky. Op een dag was hij werken toen 3 mannen hun huis binnen drongen en Becky verkrachtten. Toen Tommy thuis kwam zag hij Becky huilend op de grond liggen. Haar jurk was opengescheurd. Hij nam haar in zijn armen en hij keek naar de foto van mij die aan de muur hing. Hij dacht terug aan die woorden die ik hem op mijn sterfbed had gezegd. Tranen liepen over zijn wangen.

Tommy stapte de kroeg binnen. De drie mannen zaten aan de bar. Één van hen kreeg hem in de gaten en begon te lachen. “Hé, daar heb je schijtluis!”
Tommy draaide zich om en liep terug naar de deur. “Hahahaha, daar gaat ie weer, de schijtluis.”, zeiden de mannen. Tommy stopte en barricadeerde de deur. Het werd doodstil in de kroeg.
Twintig jaar van pesterijen borrelden in zijn lichaam, hij was woedend. Één voor één sloeg hij de mannen aan gort. Één voor één kregen ze klappen die ze nog nooit eerder hadden gehad. De laatste stoot die Tommy uitdeelde was vol in het gezicht van ‘de leider’ van de mannen. “Deze is voor Becky.”, zei hij en hij zag hem bewusteloos neervallen.
Tommy opende de deur, keek nog even om en dacht; “Pa, ik beloofde je om niet de dingen te doen die jij hebt gedaan. Ik liep weg van problemen als ik kon. Denk niet dat ik zwak ben als ik nu niet de andere wang toekeer.
Papa, ik hoop echt dat je het begrijpt. Soms moet je vechten als je een man bent “. 

En zo, lieve lezer, kan je dus een geweldige film maken van 2 schitterende songs van good old Kenny Rogers:
The gambler en Coward of the county
Ik denk, ik zeg het ff. En vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor de hoofdrol.

(Ps. Maar natuurlijk is dees anekdoot ook één grote wijze les voor mijn jongens.)

last woman standing

Met het heengaan van ome Jan vorige week is mijn moeder nog de enige overgeblevene van haar familie.
Moeke, zoals iedereen haar kent. Altijd ziek, zwak en misselijk, wereldrecordhoudster ‘date met de huisarts’ en best wel een paar flinke emotionele tikken gehad.

Moeke is van mei 1946.
Op haar dertiende verloor ze zelf bijna het leven toen ze onder een bus terecht kwam en al als jonge twintiger verloor ze haar vader. Ik geloof dat het in ’68 was, ik heb opa Jan in elk geval nooit gekend. Ondertussen was dochter 1 geboren en in 1970 kwam dochter 2 erbij. In die economische crisis was het aanpoten voor pa maar ook voor moeke maar ze redden het. In februari 1971 kwam ik ter wereld en in 1975 tenslotte zoon 2.
In die tijd verhuisden we naar het huis waar ik dit nu typ. Vader ging nog meer full time werken, moeke stond in principe alleen voor de opvoeding van de 4 kinderen. Zware tijden waren dat voor haar.

Wij groeiden op, we kregen een eigen leventje en gingen de deur uit, pa en moeke bleven alleen achter. In 1999 (2000?) overleed tante Hennie, moeke’s zus. Ze was er kapot van.
In 2001 overleed oma, haar moeder. Dit kwam keihard aan. Bij ons allemaal maar vooral bij moeke, die haar de laatste jaren had verzorgd.

Haar leven ging door, ze was inmiddels zelf oma. Ze was (waren, pa ook) trots op hun kinderen en kleinkinderen. Maar de hardste klap kwam toen in 2007 mijn vader, haar steun en toeverlaat, plotseling overleed.
Ik durf te stellen dat ze dit nog nooit te boven is gekomen en ook door allerlei vervelende randzaken slijt moeke haar leven de laatste jaren alleen met Charlie de hond.

En nu is ze dus de last woman standing.
En dat blijft nog wel even zo, als het aan mij ligt. In de eerste plaats omdat ze sterke genen heeft (oma werd tenslotte 96) maar ook en vooral, ondanks haar nukken (Grunningse hè?), omdat het een schat van een mens is.
En mijn steun en toeverlaat. Ik hartje haar.

Handbal

Er waart nog ergens in één van mijn fotoalba een foto rond van ons schoolhandbalkampioensteam. Als ik me niet vergis van de 6e klas basisschool (voor de jonge lezers; dat is tegenwoordig groep 8). In prachtige blauwe retro shirts en dito witte broek. Met moeke als leidster, zus als coach en ik met een band om m’n bovenarm en overdreven 2 om m’n knieën.
We waren een sterk team met een hele goede keeper (Richard), een stel harde werkers en 2 balgoochelaars, Franco en ik. Wij passten de bal achter de rug langs, door de benen heen, met een boogie of veel te snel voor de tegenstanders naar elkaar toe. En oja, ik kon verschrikkelijk hard smijten. Voor diezelfde tegenstanders was er simpelweg geen houden aan en werden we de terechte kampioen.

Gisteren had Sam met zijn klas een schoolhandbaltoernooi. Daar moest ik vanzelfsprekend bij zijn, ondanks m’n nachtdiensten. Om half 2 liep ik de trap in de sporthal omhoog toen het team mij tegemoet kwam. Ze hadden de eerste wedstrijd met 5-0 verloren en het één na het andere excuus kwam naar voren. “Ze waren langer. Er zaten handballers bij. Die ene telde eigenlijk niet.” ……………… Ik vond het mooi om te zien dat ze er zo mee bezig waren. Dat fanatisme. Ik vertelde ze dat de beuk erin moest en begon woest om me heen te BudSpenceren. Zoals ik altijd doe als ik die jochies zie. Want lollig.

De tweede wedstrijd werd ook verloren, deze keer met 3-1. De koppies hingen omlaag. Dit stevende af op een kansloze middag, zag ik in hun ogen.
Ik legde uit over de cirkeldekking en dat ze als team moeten aanvallen maar ook verdedigen.


De 3e wedstrijd werd 2-4 maar dat was eigenlijk helemaal niet nodig, de teams waren even sterk. En dat was balen vanzelfsprekend. Ik zag het gezicht van Sam op onweer staan (van wie zou hij dat toch hebben?), de meesten waren licht pissig en bij een ander jochie stonden de tranen nader dan het lachen. Fanatisme! Prachtig!

Drie wedstrijden, alle drie verloren en de volgende wedstrijd tegen de kampioen van vorig jaar. Het was niet anders.
We gaven de jongens nog wat tips mee (via de grond overspelen, je mag dribbelen, zet je lichaam ervoor) en beste mensen, WE WONNEN!!!!!! Met 2-1. Wat een blijheid straalden van de gezichten van de jongens af! Geweldig om te zien.
Ze hadden het geflikt. En met heel aardig handbal ook nog! We kregen zelfs de toeschouwers op de tribune mee. Mooi man.

De mineurstemming was in één klap verdwenen en vol zelfvertrouwen gingen ze de laatste wedstrijd in. Deze eindigde in 1-1 en op basis van doelsaldo werden we net geen derde. Dat was wel een beetje jammer maar toch gingen de jongens stuk voor stuk trots naar huis.
En ik ook. Ik vond het ontzettend leuk dat ik erbij was.

Volgend jaar ga ik weer.
(en dan wil ik ze vóór het toernooi wel een paar trainingen geven 😄💪🏼).

FC Barcelona

Ik vind het hastikke goed dat Frenkie voor 80 miljoen naar Barcelona gaat. Het werd wel eens tijd dat Nederlandse topvoetballers voor absurd hoge prijzen verkocht worden aan puissant rijke clubs. Nu Matthijs nog ff voor minimaal 100 miljoen en Steven voor minimaal 110 (ga allebei ook naar Barcelona joh!).
En op de volgende lichting mag men, wat mij  betreft, gerust bij minimaal 250 miljoen beginnen met bieden.
Kom op zeg! Ik zie in Europese competities spelers lopen met een prijskaart van hier tot Langetabbetje en is dat aan hun kwaliteiten af te zien? NEE!

Ik las dat Frenkie direct al tot de grootverdieners bij de club gaat behoren en 10 miljoen per jaar gaat verdienen. Is toch fantastisch!? De jongen is 21 jaar en gaat even 10/12 jaar bij Barcelona voetballen, waarvan ook nog 2/3 jaar met Messi (!), om daarna heerlijk te gaan rentenieren. Prachtleven.
Over prachtleven gesproken. Die Cillissen heeft het helemaal mooi bekeken. Dagelijks 2x trainen, zaterdags op de reservebank zitten en miljoenen vangen (zou Barcelona nog een 5e/6e/7e keeper zoeken trouwens? Ik vraag dit even voor mezelf, ik kan het nog steeds hoor na een paar trainingen).

Laat Frenkie maar mooi een geweldige carrière bij Barcelona krijgen, ik gun hem dat van harte.
Dan kan hij over een jaar of 10 mooi mijn jongens kennis laten maken met de club, trainer en spelers, ze een beetje wegwijs maken in Barcelona en wellicht helpen met een huisje vinden.
Tegen die tijd zullen de transfersommen de miljard wel naderen, dunkt me.

Ik zaakwaarneem mijn jongens dan wel.

HE-LE-MAAL KLAAR MEE!

Ik ben helemaal klaar met mensen die maar weg blijven kijken. Die maar blijven bagatelliseren. Die maar blijven vastklampen aan hun eigen bubbeltje ondanks dat aan alle kanten bewezen en te zien is dat ze er volkomen naast zitten.

Ik doel op mensen die op D’66 en GroenLinks hebben gestemd. Ik doel op mensen die hun nieuwsgaring uit eenzijdige media als De wereld draait door, het NOS journaal, Pauw & Jinek. Ik doel op mensen die doof zijn voor een ander (tegenovergesteld) geluid.
Die sowieso tegen Wilders zijn, wat hij ook doet/zegt. Ik doel op mensen die sowieso tegen Baudet zijn, wat hij ook doet/zegt. Die sowieso tegen Trump zijn, wat hij ook zegt/doet. En dat ‘tegen zijn’ wordt met veel graagte door genoemde media opgeklopt.
En toch, Wilders en Baudet roepen (nog) van de zijkant regelmatig zinnige dingen. En Trump bewijst toch met grote regelmaat dat hij zijn verkiezingsbeloften stuk voor stuk inlost en dat hij voor heel veel Amerikanen meer voor elkaar krijgt dan 8 jaar Obama. Maar ja, die mensen van de naïeve linkse zijde willen dat simpelweg niet zien.
Een actueel voorbeeld van eenzijdig nieuws is dat filmpje van die jongeman met een MAGA-pet (Make America Great Again = credo van Trump) tegenover die indiaan tijdens een protest bij een school. De genoemde media lieten een fragment zien en gingen vol op de racistische orgel. Terwijl het complete(!) filmpje een heel ander beeld gaf. Namelijk dat een stel negroïde mannen de leerlingen een dik kwartier voor van alles uitmaakten en dat de scholieren niets schokkends deden. (kijk hier maar eens)

Woensdag 20 maart mogen (nee, MOETEN!) we weer naar de stembus. Dan kunnen we stemmen voor de Provinciale Staten. En dat is voorlopig dè kans om onze huidige regering een flinke slag toe te brengen. De leden van de Provinciale Staten kiezen namelijk de leden van de Eerste kamer. Zodra VVD – CDA – D’66 en ChristenUnie géén meerderheid meer hebben in de Eerste Kamer, kunnen ze niet zomaar meer hun gang gaan met hun achterlijk dure (toekomst)plannen want geen meerderheid.

En met die slag raken we indirect ook de eenzijdige media.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om ervoor te zorgen dat die aankomende verkiezing totáál niet belangrijk is want het kabinet is gebaat bij een lage opkomst.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om o.a. PVV en Forum voor Democratie in een hoekje te drukken, zwart te maken en buitenspel proberen te zetten want het kabinet is als de dood dat deze partijen te groot worden en ze hun achterlijk dure (toekomst)plannen zullen dwarsbomen.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om de huidige partijen aan de macht te houden omdat ze dan verzekerd blijven van bakken vol uw en mijn geld voor o.a. gigantische salarissen van presentatoren van genoemde tv-programma’s. Vraag uzelf eens af hoeveel u naar 1,2 of 3 kijkt (belastinggeld) en vergelijk dit met programma’s op commerciële zenders (bedruipen zichzelf).
– Zij zullen er de komende tijd alles aan doen om een tegengestelde mening direct als extreem rechts neer te zetten. Natuurlijk zijn er extreem rechtse groeperingen (net als er extreem linkse groeperingen zijn trouwens) maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat een andere mening gelijk staat aan nazipraktijken en eigenlijk is dat een volkomen gestoorde vergelijking.

Ik noem het liever Realistisch Rechts. Ik zie dat het de verkeerde kant op gaat met Nederland (en Europa / wereld) en ik maak me daar ernstig zorgen over.
Denk eens na over 15/25 jaar, hoe staan we er dan voor in dit land (in Europa, in de wereld)? In welk land leven onze kinderen dan?

We kunnen het nu nog stoppen. GA STEMMEN OP 20 MAART!

Punt.

Met je Fortnite

Een jaar of 5 geleden kocht ik tablets voor m’n jongens. Voor elk eentje. M’n beste investering ooit.

Het was nog in m’n flatje, de jongens waren soms behoorlijk vervelingvervelend, ik wist daar niet mee om te gaan en om ze wat kalm te krijgen gebruikten ze af en toe mijn telefoon om spelletjes te spelen. Maar dat was niet handig omdat ik dan m’n telefoon een tijdje ‘kwijt’ was.
Ik kocht ze dus tablets en installeerde van die Duplo en LEGO spelletjes. Kinds blij, ik blij. Vanaf dat moment veranderde mijn vaderlijke leven, ik kreeg vaderlijke rust.
Ik hield wel controle over de tablets. Wilden ze een ander spelletje, dan installeerde ik dat.

Na verloop van tijd leerden ze zelf spelletjesapps installeren en, bij gebrek aan ruimte, apps te verwijderen, ik vond het prima maar hield wél controle op wat ze installeerden en speelden.
Tegenwoordig zijn ze er handiger mee dan ik en laat ik ze hun gang gaan. Maar wél met 2 hele dwingende afspraken:
1. Als de tablet leeg is, leg je ‘m weg om op te laden. Echt bij hoge uitzondering mogen ze met een stekker erin spelen.
En 2. NIET VAN DIE AGRESSIEVE SCHIET/DOODMAAKSPELLETJES!

En dat laatste heb ik ze heel duidelijk gemaakt. Als ik merk dat ze zo’n spelletje spelen, sloop ik het.

Een paar weken geleden kreeg ik een whap van voormaligje. De jongens hadden een Playstation gekocht en nu konden ze o.a. Fortnite spelen. Of ik wel een beetje ‘normaal’ wilde reageren want het was wel een beetje een schietspelletje. En ze waren er heul blij mee! En oja, ze kunnen er ook FIFA19 mee spelen met Johan Cruijff.
Ik reageerde heel normaal toen Sam het me liet zien. Opluchting alom. Maar van binnen schudde ik hevig met m’n hoofd over dat slopen van dingen, dat stukslaan van dingen en DOODSCHIETEN van andere spelers.

Nu heeft Sam een headset op zijn verjaardag gekregen en, om eerlijk te zijn, ik zie het somber in. Ik voorzie allerlei problemen en strijd tussen Sam en zijn moeder de komende tijd.
Zij hebben wel duidelijk afspraken gemaakt over het ‘gamen’ hoor maar leer mij pubers kennen. Hell, jarenlang stond mijn foto in het woordenboek bij ‘meest irritante puber’, mij verrassen ze niet.
En vanzelfsprekend ga ik op één lijn zitten met voormaligje, misschien dat ik zelfs nog feller tegenstander ben, dus voorzie ik ook problemen en strijd tussen Sam en mij. Sterker nog, ik ga de jongens heel duidelijk maken dat ik Fortnite een schijtspel vind en dat ik het ga verbieden. Bij mij is het Spella non gratta en wordt het niet gespeeld.
Punt.

Er komt een interessante tijd aan en de jongens zullen ontdekken dat ik wellicht niet meer alleen die lollige vader ben die ze kennen.

Ps. Ze moeten die agressieve schijtspellen verbieden en die spelletjesontwikkelaars oppakken, in een cel smijten en weg laten rotten. Met hun gebrainwash van kinderen.

Dubbele punt.

Blote basten band

Mensen, wat ben ik blij dat ik m’n jongens al vroeg kennis heb laten maken met rockmuziek. Ik durf zelfs te beweren dat dat mijn grootste vaderlijke bijdrage is aan hun opvoeding. Als ik toch hoor wat voor baggerzooi de moderne jeugd tegenwoordig allemaal te verduren krijgt, springen de tranen me soms spontaan in de ogen. Maar dan ook echt!

Zondag zat ik met ze in de auto en m’n gebrande ceedeetje speelde. ROCKMUZIEK! En ja, hier en daar ook heus wel wat anders hoor. Grote bloemkolen zum bleistift. En Hollandaise polonaise. Het bananenlied. En alles van Dingetje. Maar verder vooral rockmuziek. Gitaren! AC/DC. Van Halen. Nirvana. Iron Maiden. Metallica.
Het deed me denken aan die bloedhete avond in 2017. Het was de eerste dag van hun vakantie en we zouden de volgende dag op vakantie gaan. Het liep tegen tienen en Sam speelde nog wat op z’n tablet. Teun en ik luchtinstrumenten wat op de muziek. Hij drummen, ik gitaren.
Enter Sandman kwam, het volume ging omhoog.
Sam raakte ook enthousiast en wilde ook meedoen. Teun gaf hem de drumstokkies en ik zette wat dozen voor hem neer. Teun pakte nu de honkbalknuppel en ik pakte de bezem. Ik drukte het nummer opnieuw aan en we gingen los. Ieder zijn eigen muzikale gedeelte, het leek net echt! Geweldig vond ik het.
We noemden ons de Blote Basten Band want veel meer dan een korte broek droegen we niet. En zweten joh!! Prachtig.
Ik hartje kinds met goeie muzieksmaak.

Hun nieuwste rocknummer is onderstaande.
En die hebben we natuurlijk ook al vertaald naar het Grunnings: ‘Sloa mit dien bal’n teeg’n de muur ááán’

Stuitende arrogantie

Weet je nog dat ik 16 dagen geleden hiero een anekdoot schreef over hoe makkelijk ons team door de competitie rolt en ik je project Xte om op 15 december de kampioenswedstrijd en ons daaropvolgende kampioenschap mee te vieren?
Nou! Dat kon nog wel eens een hele uitdaging worden! We hebben namelijk gisteren geheel onverwacht verloren.
😳😳😳😳😳😳😳😳😳😳 Ja, ga d’r maar even bij zitten, ik schrok er ook van.

Terecht verloren hoor. Zes van onze 8 spelers waren nou niet echt in hun allerbeste doen, het was fukking koud en de tegenstander had een goede tactiek gekozen om ons af te stoppen. (Hoewel ik wel m’n vraagtekens zet bij enkele van hun spelertjes. Die had ik namelijk niet gezien bij de 2 wedstrijden die ik eerder van deze tegenstander zag. 🤔 En laten wij nou net die ‘arrogante club’ zijn waar buurdorpen errug graag van willen winnen………………………….. Nou ja, zal wel toeval zijn dat ik die jochies toen die 2 wedstrijden niet heb gezien.)
Dus lieve lezer, het wordt nog spannond die 15e december!!!!!

Hebben we gisteren de competitie verloren, vraag je? Daar kan ik duidelijk over zijn, NEE.
Ik voorspelde al dat onze concurrent er nog flink op los ging en gaat scoren en dat hadden wij eigenlijk ook moeten doen. Maar ja, ik met m’n stuitende arrogantie koos ervoor om tegen 2 laagvliegers de opstelling om te gooien en de verdedigers ook de kans te geven om wat doelpuntjes mee te pikken. En je raadt het al, dat ging niet goed. Sterker nog, tegen de ploeg op de laatste plaats stonden we tot een kwartier voor tijd op 2-2 en was ik genoodzaakt terug te keren naar de ‘vaste’ opstelling om een overwinning over de streep te trekken.
En ja, nu blijkt dus dat onze directe concurrent ons tot op 4 doelpunten genaderd is en ook nog eens 3 punten meer heeft. Kan me zelf wel voor m’n kop slappen.

Dus lieve lezer, de uitnodiging voor 15 december blijft staan. Maar ik wil jullie verzoeken om konijnenpootjes, zwarte katten, ladders, klavertjes vier, hoefijzers en weet ik veel wat nog meer geluk brengt mee te nemen. We konden dat nog wel eens hard nodig hebben.

Ik heb de jongens niet voor niets beloofd dat we wel even kampioen worden en aan die sippe gezichtjes gisteren te zien wil ik ze vanzelfsprekend niet teleurstellen.
Dat ik al een vermogen heb uitgegeven aan attenties, een open busrit, een rondvaart door de grachten, een fandag en een spektakel van een karaokefeest heeft er verder niets mee te maken.

 

KOMT ALLEN!

Op 10 september schreef ik hier een ietwat opschepperig stukje over mijzelf als voetbalcoach. Ik vind het belangrijk om mijzelf hier als een geweldige vent neer te plempen want waarom zou ik mijzelf hier als een volkomen nono, een loser en een piemeltje roze water presenteren, niewaar? En trouwens, dit is mijn weblog, ik mag toch zeker zelf weten wat ik hier schrijf? Kom op zeg!

We zijn inmiddels 6 wedstrijden onderweg en kijk eens naar de foto. Ge ziet dak nie lieg hè? Fier bovenaan.
De tegenstanders zijn kanonnenvoer voor ons. Met regelmatig aardig voetbal en veel doelpunten drogen we ze telkens af. De uitslagen spreken boekdelen: 1-10, 10-3, 9-1, 0-12, 10-1 en 1-5.
Zucht, ik blijf handdoeken uitdelen.

Toch is er één ploegje dat dapper weerstand biedt tegen onze overheersing, de huidige nummer 2. Ook zij scoren er lekker op los en ook zij zijn nog ongeslagen. Hoogste tijd voor een clash dus. Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma. Mijn complete coachfocus stond op die datum, 17 november 09.45 uur. Dat moet de dag worden dat wij het kampioenschap veiligstellen.
Maar zoals je in de zin –Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma-  kunt lezen staat daar het woordje ‘stond’.
Gisteravond kreeg ik via de voetbalapp door dat de wedstrijd verplaatst is. Verplaatst naar de allerlaatste speeldag.

Ah, nog een tactische coach, dacht ik. Want ik heb even het programma van hen bekeken en zij spelen respectievelijk tegen nummer 9, nummer 8, nummer 6 en nummer 11. Terwijl wij nummer 12, nummer 4, nummer 7 en nummer 3 krijgen.
Meneer de tegenstandercoach wil dus nog even het doelsaldo omhoog krikken, mocht onze wedstrijd in een gelijkspel eindigen.
Mèn, prachtig vind ik dat! Tactische coach vs Tactische coach. Een kampioenswedstrijd beslist op de allerlaatste speeldag.
I love it when de druk gets hoog.

Dus lieve lezer;
ZATERDAG 15 DECEMBER 09.45 UUR DE KAMPIOENSWEDSTRIJD BIJ ONS THUIS.
KOMT ALLEN!

 

(Nee hoor. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de leiding van dat team op zaterdag 17 november niet aanwezig kan zijn en dat ze daarom uitstel hebben gevraagd. En eigenlijk zijn wij gewoon ingedeeld in een te lage competitie, zo eerlijk moet ik ook zijn. Maar dat zou anekdoottechnisch veul minder leuk zijn.)

 

Blessurelijst

 In mijn ozo kortstondige leventje heb ik inmiddels al wel een kast van een blessurelijst opgebouwd, viel me op toen ik er ’s even goed voor ging zitten en er over nadacht. Goeiendag zeg! Als je niet beter weet zou je denken dat ik met touwtjes, schroeven, lijm en ducttape aan elkaar vast moet worden gehouden.
Natuurlijk is daar mijn verbrijzelde schouder, de moeder der mijn blessures, opgelopen tijdens mijn diensttijd.
Maar ook op die blessurelijst prijken verbrijzelde blauwe ogen, verbrijzelde neuzen, een verbrijzelde pink, verbrijzelde sleutelbenen, een verbrijzeld jukbeen, een verbrijzelde achillespees, een verbrijzelde knieschijf, verbrijzelde enkelbanden en sinds afgelopen zondag een verbrijzelde zweepslag.

“Papa, gaan we nog voetballen?”, is de meest gestelde vraag hiero als m’n jongens bij mij zijn. En ach, het was lekker weer en ook hier geldt ‘Hup, samen naar buiten nu. Niet opgeven. Lekker voetballen’.  Ik trok de strakke schoenen aan en even later liepen we gezamenlijk naar het sportpark hier om de hoek.
Zondagclubs spelen vaak thuis op zondag en dat was deze keer niet anders. We moesten dus op zoek naar een ander veld. En die vonden we in de vorm van een American Footballveld. Dat is eigenlijk gewoon een kunstgras voetbalveld met cijfers erop hoor maar kniesoren doen we vandaag niet.
In het doel lag een American Footballbal (wat eigenlijk gewoon een rugbybal is hoor maar kniesoren doen we vandaag niet) en vanzelfsprekend moest ik die bal even een flinke hengst geven. Prachtig schot, net onder de kruising, keeper kansloos.
Nou ja, lang verhaal kort. Zo’n rugbybal verveelt gauw, we gingen verder met de normale bal. Ik keeper, de jongens overspelen en afwerken.
Oja, een aparte juichjes verzinnen.

Sam wilde keepen en dat is altijd het moment voor mij om de ene na de andere bal in de kruising of onderkant lat (proberen) te jassen. Gewoon een beetje patseren tegenover mijn kinds, vink leuk.
De bal lag goed, de aanloop was goed, ik raakte ‘m goed. PATS!!!! Ik hoorde en voelde ‘m knappen. Theatraal en stervende zwaanend stortte ik neer, Teun keek ’s opzij, Sam lag strak van het lachen. De sadist (doet ie altijd als ik pijn heb).

“Doet het pijn?”, vroeg Sam. Nou ja, dat kon ik niet ontkennen.
“Zouden wij huilen als wij dat hadden?” Ik zei dat dat best wel eens zo zou kunnen zijn. “Van de pijn of van de schrik?” “Ik denk van beide.”, zei ik en ik moest glimlachen om zijn gedachtegang.

Onderweg in de auto naar voormaligje vroeg Teun of het nog pijn deed. Ik knikte.
“Maar het is al meer dan 2 uur geleden!”, zei hij.
Ik moest weer glimlachen.

Ze zijn nog zo heerlijk naief.
Ben benieuwd wanneer zij beginnen aan hun blessurelijst.

Ik vind daar iets van: Sinterklaas

Die hele Sinterklaasviering is een jaarlijks terugkomend toneelstukje dat wordt opgevoerd door professionele (en amateur) acteurs. Zo simpel is het.

Ik lees op Wikipedia dat Jan Schenkman dit toneelstuk in 1850 heeft ‘verzonnen’ en in een plaatjesboek heeft verwerkt. Acteurs hebben er, aan de hand van dit plaatjesboek, een toneelstuk van gebrouwen en zo is die hele Sinterklaasviering, die wij kennen, ontstaan.
Daar kan je het mee eens zijn en daar kan je het niet mee eens zijn, zo liggen de feiten nou eenmaal. HET IS EEN TONEELSTUK!

“Ja, maar Sinterklaas moet met de tijd meegaan”, hoor je veel tegenwoordig. Ja hoor, prima. Verzin maar een nieuw toneelstuk. En dan het liefst eentje die ook door heel Nederland omarmd wordt. Een toneelstuk zoals Jan Schenkman ooit verzon.
Natuurlijk kan Sinterklaas niet met de tijd meegaan, het is een toneelstuk uit die tijd die in onze moderne tijd wordt nagespeeld. NAGESPEELD!

Met de tijd meegaan, pfffffffff, hou toch op! Moeten we The Passion dan ook aan gaan passen? Dat Jezus een taakstraf krijgt? Of een boete? Of TBS? Nee, natuurlijk niet. Dan klopt het hele verhaal toch niet meer?
Bij toneelstukken worden verhalen, legendes, sprookjes nagespeeld. Leer ermee leven.
Punt.

(voor de kinds heb ik een kleurplaat bijgevoegd. Geheel naar eigen smaak in te kleuren)

 

 

 

Ik vind daar iets van: Kinderen op social media

Mijn jongens hebben beiden een tijd terug een tablet van me gekregen. Daarmee mogen ze van mij mailen (naar mij), foto’s maken, filmpjes maken, filmpjes kijken (vooral voetbalfilmpjes), vlogjes kijken (vooral Dylan Haegens) en spelletjes spelen (geweldloze!). Da’s genoeg moderne poespas voor jochies van 10 en 8 jaar. Ik geloof dat mama er een nóg strakker regime op nahoudt en dat is ook prima.

Wat ik absoluut niet wil is dat ze social media gebruiken. Facebook, Instagram, Snapchat, Twitter, Youtube enzovoorts zijn volwassenen platforms. Waarmee ik bedoel dat deze door volwassenen geïnstalleerd, geaccordeerd, gebruikt en gecontroleerd dienen te worden. En dit om de doodeenvoudige reden dat er gewoon teveel troep (agressie, gescheld, geweld, seks) online te zien is. Kinderen moet je daar tegen beschermen. Punt.

Ik begrijp dan ook niet dat ik 8-10 jarige kinderen op social media tegenkom. Of eigenlijk begrijp ik (een van de) ouders niet. Want ik ga er gemakshalve maar van uit dat zij achter het activeren van social media-apps voor hun kinderen zitten.
De nieuwe privacywet zegt dat de grens voor toelating op social media op 13 jaar ligt. Vader of moeder moet dus de leeftijd van hun 8-10 jarige kind bijstellen om een account op bijvoorbeeld Facebook aan te kunnen maken. En dat alleen om jouw kind op social media te krijgen.

Ik vind daar iets van. En wel dat je niet echt een hele verstandige ouder bent.

De bijna perfecte dag

Ken je dat? Dat je een bijna perfecte dag hebt? Ik had zo eentje gisteren.

Ik had heerlijk gerust (ik slaap niet, ik rust) in m’n hotelletje, fris en fruitig stond ik tegen kwart voor 8 bij de jongens op de stoep om de voetbalochtend een slinger te geven. In het fijne najaarszonnetje boekten we een 10-1 overwinning. Mooi, de eerste 3 punten binnen.

Eenmaal weer thuis pakten we de fiets en reden we naar de hei om daar met voormaligje en Teun te rendez-vous’en, de Airborne festiviteiten bij te wonen en natuurlijk John de veteraan de hand te schudden. De man is inmiddels 96, hij komt al 13 jaar bij m’n schoonouders logeren rond de WW2-herdenkingen, en ik vind het toch elke keer weer indrukwekkend om hem te ontmoeten. Wat een prachtkerel is het. Wat de man allemaal heeft doorstaan is eigenlijk niet te bevatten.
https://www.youtube.com/watch?v=W4TuCTmHp_8

Het najaarszonnetje werd plots verdreven door heule donkere wolken en we besloten huiswaarts te gaan. De wandeling naar onze fietsen werd een aardig nattige maar hé, ik had mijn wind –en waterdichte jas aan, wat kon me gebeuren? Nou, de natterij ging er dwars doorheen! DÁT kon me gebeuren! Dat waterdichte kunnen ze met een gerust hart uit de advertentie schrappen dus. Zucht.

In de stromende regen en straffe koude wind fietsten we gevieren naar huis en toen we daar aankwamen waren we drijf, zeik maar ook zeker kletsnat. Zelden ben ik zo nat geweest. Tot op de thong was het één grote vochtige bedoeling.
De jongens vlogen onder de douche, voormaligje kleedde zich in lekker warme fleece en ik was dolletjes blij dat ik vrijdag een stel extra schoenen, een extra broek, een extra set sokken en extra bovenkledij in m’n koffertje had gestopt.

Na een welverdiende kleffe hap, gezamenlijk een filmpje kijken en ‘tot volgende week’ kwakte ik m’n fiets en m’n koffertje weer achterin de voiture. Ik ging nog even dijkletsen bij m’n matties en tegen elven plankgaste ik naar huis.

Het was een bijna perfecte dag. Ja, bijna ja.
Was het dat ene tegendoelpunt? Nee joh, ik heb als coach iets met 10-1.
Was het die (niet voorspelde) regen? Nee joh, we waren even weer een gezinnetje. Dat vind ik leuk. (zouden meer gescheiden lui moeten doen trouwens, even de ego’s aan de kant schuiven).
Was het dat ik wéér een droomvrouw ben misgelopen? Nee joh, mattie zegt wel vaker dat hij een droomvrouw in de zaak krijgt. Maar altijd als ik er niet ben. En trouwens, ik zit alweer in m’n winterstop.

Nee, het was bijna perfect omdat ik na twaalven thuis was en toen gigantisch moest poepen. En dat had ik eigenlijk ’s ochtends moeten doen. Dan had ik de hele dag niet zo moeilijk gelopen.

Opscheppen

 Even een waarschuwing vooraf: Dit wordt een opschep-anekdoot. Omdat ik de laatste tijd (te) weinig veren in mijn prachtbips geschoven krijg, doe ik het vandaag zelf maar eens keer. Mensen die niet tegen stuitende arrogantie kunnen, stop HIER met lezen.

Komt tie.

Ik ben de meest succesvolle voetbalcoach ooit ever ter wereld. Zo, daar, ik zei het.

Klinkt nogal pompeus hè? Maar ik zal het even nader verklaren.
In het seizoen 2004/2005 coachte ik een damesteam en als ik het me goed herinner hebben we de laatste 12 wedstrijden van dat seizoen niet verloren. In het seizoen daarna wonnen we zelfs alles, van oefenwedstrijden voor aanvang van de competitie tot 2 toernooien aan het einde van ons kampioensjaar. Logischerwijs stopte ik op dat hoogtepunt en trad ik terug naar de achtergrond. In de winter van 2007 stopte ik helemaal met het voetbalgedoe. Ik was er klaar mee.

Twee jaar geleden maakte Sam de overstap van korfballen naar voetballen en werd ik een voetbalvader. Langs de zijlijn. Prachtig om die kinds te zien ballen. In dat seizoen werd mij gevraagd 1 wedstrijd te coachen omdat ‘de leiding’ er die dag niet zou zijn. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen. Het werd een 10-1 overwinning.
Vorig seizoen promoveerde ik mezelf van vader aan de zijlijn tot een soort adviseur van het team en ook nu werd mij gevraagd één wedstrijdje te coachen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen. Het werd een 10-1 overwinning.

Je ziet, ik ben al een jaartje of 13 ongeslagen en daarmee moet ik wel de meest succesvolle voetbalcoach ooit ever ter wereld zijn, dunkt me.

Dit seizoen heb ik me als coach verbonden aan het team van Sam. Ben benieuwd wanneer we de champagne koud kunnen zetten.

En oja, als ik Ronald Koeman was, zou ik mij als de wiedeweerga aan de staf van Oranje toevoegen.
(Sarina, jij mag me ook bellen hoor!)

We opschep’en!

Één op één

SjapSam.png
Het leukste aan 1 op 1 is dat ik ook (eens een keer, zouden sommigen zeggen) de serieuze kant van mijn vaderlijke kwaliteiten kan laten zien. Natuurlijk vind ik lang leve de lol, hatseflats en we nemen d’r nog één belangrijk maar zo nu en dan kan zelfs ik wat ernstiger uit de hoek komen. En wanneer dat het beste bij de jongens binnenkomt is als ik één van hen bij me heb.

Dinsdag nam ik Sam mee na het feestje van Teun (alle feliciteerders bedankt nog! Jullie staan in m’n testament). Even 2 dagen uit de sleur. En hij vond het ook leuk om met mij mee te gaan.
Lachen, gieren en brullen natuurlijk (hij heeft ècht de lolligste slappe lach ever) met zijn sjapvader. Hij ligt in een deuk als ik zit te mopperen op andere weggebruikers, hij slappelacht als ik mijn avonturen van vroeger vertel, hij schatert het uit als ik zijn foto bewerk en hij komt niet meer bij als ik een boodschappenmandje pak en de rest van de stapel dondert om. Mooi vind ik dat.

Maar gisteren op de terugweg raakten we in een serieus gesprek. Ik weet niet meer hoe we erop kwamen maar het ging over kanker. Hij wilde weten hoe het kan dat mensen doodgaan aan kanker en hoe je kanker krijgt. Ik vertelde hem dat kanker bij iedereen in het lichaam zit en dat het door onder andere roken kwaadaardig kan worden. “Jij rookt toch ook?”
Maar dat het óók een kwestie van erfelijkheid is. Komt kanker in je familie voor dan is de kans relatief hoog dat jij het ook krijgt. In mijn familie komt geen kankergeval voor, stelde ik hem gerust.
Ook zei ik dat veel kankergevallen tegenwoordig te genezen zijn en dat misschien over enkele jaren het wel helemaal te genezen is.

Nu ik toch zijn volledige aandacht had, trok ik nog even van leer over drugs. Drugs zijn voor losers en dat hij er NOOIT aan moet beginnen. Terwijl we bij een tankstation een ijsje aten liet ik hem wat filmpjes van junks zien. Van die wappie-lui. Nee, zo wil hij niet worden, zei hij.
Daarna vertelde ik hem nog dat hij ATIJD zijn eigen weg moet volgen en NIET naar ‘vriendjes’ moet luisteren als zij iets (willen gaan) doen wat niet door de beugel kan.

En tenslotte nam ik pesten nog even mee. Ik wil NIET dat hij anderen pest en ik wil dat hij ALTIJD aan mij of zijn moeder verteld als hij gepest wordt. Wellicht is het voor de pester in kwestie beter als die volgorde andersom is, bedenk ik me nu.

Oja, en we kregen het ook nog even over tattoos maar daar hoefde ik weinig woorden aan vuil te maken. Die zijn lelk. Punt.

Toen we Ede binnenreden gingen de raampjes open, het volume ging omhoog en schalde de sjapmuziek als vanouds door de speakers. Hij lag weer in een scheur toen ik luidkeels zat mee te blèren.

Volgende keer mag Teun een paar dagen alleen met mij mee.

Het mag weer!

 Mijn jongste hilariër is vandaag jarig, 8 jaar alweer.
Man, wat gaat de tijd hard. Voor je het weet issie de deur uit.
Flapstaart jongeman!

Ik ben vandaag tussen 07.13 uur en 15.12 uur in de gelegenheid uw felicitaties in ontvangst te nemen.

En eh oja, ontbeert het u aan fatsoen om mij gewoon even met mijn zoon te feliciteren, ben ik helaas genoodzaakt u uit mijn testament te schrappen.
Ik denk, ik zeg het ff.

De bad meesteres

Meesteres.png

De vaste lezer weet het inmiddels, ik pak zaken altijd grondig aan. En dus ook de voorbije vakantie met mijn jongens.
Waar zat de crux dit jaar? Nou, eigenlijk heel simpel. Ik wist dat het een heule mooie zomer zou worden (ik heb Pelleboerknieën) en ook wist ik dat ons favoriete zwembad het hele jaar gesloten zou zijn wegens een giga verbouwing. Ik moest derhalve op zoek naar een goed alternatief en in mijn geval houdt dat in dat ik in juni op research ging. Op zoek naar een zwembad voor mij en de jongens en die aan mijn zware eisen voldoet.

Ik bezocht in een periode van 152 uur 39 zwembaden in een straal van 173 km. En, nu ik erover nadenk, dat had eigenlijk helemaal niet gehoeven want bij de allereerste en meest dichte bij was ik al verkocht. Er liep namelijk een heule leuke badmeesteres rond. Ik kreeg een rondleiding van een wat oudere meneer en zij kwam me tegemoet. Zelden zo’n woest aantrekkelijke “hallo” gehoord. De rest van het zwembad boeide me verder niet, ik was vanzelfsprekend om.

De dagen met mijn jongens in het zwembad waren leuk, waren gezellig, waren spontaan en waren vol liefde. Tenminste van mijn kant. Man, wat was ze leuk, wat was ze gezellig en wat was ze spontaan. Wat kwam ze vaak opvallend dicht bij mijn zitje staan. En wat keek ze stiekem verlekkerd als ik mijn Magnum woest erotisch naar binnen werkte.
Maar goed, mijn stelling ‘als ik mijn jongens heb, moeten vrouwen opbokken’ heb ik niet voor niets ingesteld dus ook deze keren hield ik me daar aan. Trouwens, zij was aan het werk en daar moet je ook respect voor hebben, vind ik.

Vandaag de (voorlopig – er komen nog meer, houd er maar vast rekening mee!) laatste bloedhete dag en ik had mijn jongens niet! Het leek me een uitstekend idee om even naar het zwembad te gaan, je kan tenslotte nooit een tè bruine torso hebben, niewaar?
Ze was er niet………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr lieve lezer, tegen half 1 was de wisseling van de badwacht en 3x raden wie het over ging nemen? Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeehhhhaaaaaa!!!!!!

Voor ze ging omkleden kwam ze even links aan de picknicktafel naast me zitten. Er zat een meter of 30 tussen ons (ik kan er wat naast zitten, ik had m’n bril niet op). Ik keek wat nonchalant voor me uit, ik keek wat nonchalant naar rechts, ik keek wat nonchalant naar de zon en tenslotte keek ik heel nonchalant naar links.
Ze zwaaide. Ik groette nonchalant terug en zei op m’n allerzwoelst “hoi, alles goed?”
“Oh, ik had het niet tegen jou.”, zei ze en ze wees naar een vent achter me. Zo’n tattoo-lul.
………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.

Ik pakte m’n spullen en toen ik thuis was ben ik een uurtje op bed gaan janken. Maar dat hield ik maar 13 seconden vol want het is gewoon veel te heet op de slaapkamer.

Mooi weekend: Zondag

Als ik toch ergens een gruwelijke hekel aan heb zijn het wel vrachtwagens. Met hun chauffeurs. Dat veroorzaakt maar ongelukken. Dat veroorzaakt maar files. Dat haalt maar met 14 meter per uur sneller andere vrachtwagens in. Dat knalt zomaar naar links op 130 km wegen. Man, hekel aan! En volgens mij doen ze bovenstaande altijd alleen als ik op de weg ben. Irritant volk!
Behalve 1 weekend per jaar. Dan vind ik ze geweldig. Tijdens het Truckstarfestival.

Zondag nam ik de jongens zoals elk jaar en ook traditioneel mee naar Assen. Lekker trucks kiek’n. Oh, dat is niet helemaal waar. Vorig jaar zijn we niet geweest en de jaren daarvoor is Teun maar 2 keer mee geweest. Maar een kniesoor die daar op let en trouwens u snapt het idee, toch?
Klokslag 6 over 10 namen we plaats op de hoofdtribune, de racetrucks waren heen en weer aan het scheuren. Prachtig! Trucks met een hele hoop kabaal, zeker met 120 op de teller en in de bochten lekker driften. Wij vonden dat leuk!

Om half 11 het voorgerecht, hoofdmenu en toetje ineen, de caravanrace. Mensen, dat is echt GE WEL DIG om mee te maken. Trucks met een aftandse caravan erachter en door te slingeren zo snel mogelijk die caravan aan gort krijgen. Aan elkaar gepresenteerd door Willy (hilarische vent – “alles kan kapoet, alles moet kapoet”). En zodra er een caravan helemaal kapoet geslingerd is, de complete tribune juichen alsof we wereldkampioen zijn geworden. Wij vonden dat prachtig! Deze keer hadden we zelfs geluk. Tot 3x toe gingen beide caravans in één race kapoet. De ene in de ene bocht, de andere in de andere. Steengaaf!

Hierna waren 3 stuntmannen aan de beurt. Stuntmannen op crossmotoren die heule rare fratsen uithaalden op een schans. Levensgevaarlijk! Doe toch normaal man!
Maar wat een spektakel om te zien. Wij vonden dat geweldig!

Dat het niet allemaal hosanna en rozengeur is kwam naar voren in het volgende onderdeel; de verkiezing van mooiste truck in diverse categorieën. Gaap. Leuk voor de chauffeurs maar voor publiek (lees wij) geen ruk aan. Het duurde veel te lang en laat ik zeggen dat over smaak te twisten valt. Ik zie namelijk veul liever zo’n dikke Amerikaanse truck dan een Scania 750RG Intercooler Turbo dubbel aangedreven krukassen of weet ik veel hoe ze die dingen noemen.
Wij togen dan ook naar het middenterrein om die dikke Amerikanen op te zoeken.
Dát vinden wij mooie trucks!

Tot slot het sluitstuk van het Truckstarfestival en dat is ook altijd een genot om mee te maken; het uitrijden van al die aanwezige trucks. Hoe harder de toeter, hoe beter wij het vinden. Ik had de jongens op ‘ons geheime plekje’ op een elektriciteitskastje gezet en bij elke truck die voorbij kwam maar met die armpjes de toeterbeweging maken.
Man, wat vind ik het toch fantastisch om te zien dat mijn jongens plezier hebben.

Dan kan ik nu weer een jaar vooruit met een hekel aan vrachtwagens te hebben. Met hun chauffeurs. Dat veroorzaakt maar files. Dat haalt maar met 14 meter per uur sneller andere vrachtwagens in. Dat knalt zomaar naar links op 130 km wegen. Man, hekel aan! En volgens mij doen ze bovenstaande altijd alleen als ik op de weg ben.
Irritant volk!

Mooi weekend: Zaterdag

“Ik wil wel eens binnenin de Arena kijken.”

Woorden van Teun toen hij en Sam in het voorjaar met opa en oma met de trein naar Amsterdam gingen. Ik was ze niet vergeten. Sterker nog, het leek me voor die jochies leuk om eens de Arena te bezoeken. Het Groningen stadion hadden we al van binnen gezien, de Kuip hadden we al van binnen gezien, de Arena kon natuurlijk niet achterblijven.
Maar in de huidige situatie waarin we (ik) nu verkeren (200 km uit elkaar, zaterdag heen – zondag terug) en het feit dat ik met minimaal 23 graden in een stadion wil zitten want brrrrrrrrr, werd een wedstrijd van Ajax bezoeken lastig.
Dus koos ik voor de next best thing; de open dag van Ajax, afgelopen zaterdag.

Klokslag 17 over 10 zaten we in de auto op weg naar het grote (boze?) Amsterdam. Waarom klokslag 17 over 10? Omdat ik een georganiseerde gozer ben. Sam had zijn ‘Nouri’ shirt uitgekozen, Teun zijn ‘10’ van Argentinië. Het mocht vandaag van mij, een voetbalshirt boven een spijkerbroek. Tegen twaalven reden we de parkeergarage van de Arena in, er was plek zat. Goed georganiseerd!

Buiten viel direct de enorme foto van mijn god aan de gevel op en vanzelfsprekend moesten mijn jongens ermee op de foto.
Had ik al gezegd dat ik een georganiseerd persoon ben? Ik had een tour door de Arena gereserveerd, ze wilden IN de Arena immers. Om 13 uur. Dus klokslag 12 voor 13 stonden voor de kassa. En met ‘voor de kassa’ bedoel ik in de rij voor de hoofdingang. En met rij bedoel ik file. En met file bedoel ik mensenmassa. MIJN GOD, WAT EEN VOLK!
Telkens lieten ze een mannetje of 30 door. En bij telkens bedoel ik om de 20 minuten. MIJN GOD, WAT EEN ELLENDE!
Toen we eindelijk tegen kwart voor 2 naar binnen mochten (wat heeft reserveren dan voor zin, lutsers!) werden we al gauw tegengehouden bij de gang naar de kleedkamers. Weer werden kleine groepjes mensen doorgelaten. Ik begon licht te koken, me te irriteren alsook te ergeren.
De kleedkamer van de tegenstander was ons eerste hoogtepunt. Een medewerker vertelde ‘hier de psychologische oorlogsvoering van een wedstrijd begint’. Saaie kleuren, houten stoeltjes, kledinghaakjes iets te hoog en 10 douches. “Zodat er altijd eentje is die moet wachten met douchen Hahahahahaha”.
Ik dacht er het mijne van en het mijne was dat dit in elk stadion zo is en dat een selectie uit meer dan 11 spelers bestaat dus dat er wel meer moesten wachten. Zucht, wat een kneus.

De gang van grootheden betraden we hierna. Jari hangt naast Johan en dat was weer een uitgelezen moment voor een foto met mijn jongens.
Wéér werden we tegengehouden, we liepen namelijk richting de trap naar de heilige grasmat. Nou ja, grasmat? Het stukkie kunstgras voor de ‘bank’, daar mochten we komen, verder niet. De jongens reageerden teleurgesteld want ze wilden dolgraag een keer in de Arena scoren. Helaas kopkaas, dat ging (voorlopig) niet door.
De te volgen route was de hoofdtribune omhoog, langs weet ik veel (zover zijn we niet eens gekomen) en langs de andere kant weer naar beneden.
En daar lieve lezer, ontstond de reden voor deze anekdoot. WIJ ZIJN GEEN KUDDEDIEREN!
Terwijl we een beetje zaten uit te rusten op de hoofdtribune zagen we een enorme massa mensen ongeduldig staan te wachten voor de ingang van de spelerstunnel tot ze verder met de tour konden. De spelerstunnel was namelijk verdeeld in een uit –en een ingang. Bij de uitgang was het betrekkelijk rustig, waarschijnlijk omdat een heleboel mensen werden tegengehouden om het veld te betreden. We keken elkaar eens aan en wij hadden alle drie dezelfde gedachte; Net doen of je gek bent.
En zo liepen wij in alle rust door de uitgang weer naar binnen en vervolgden wij onze tour. We zwaaiden nog wel even vriendelijk naar al die wachtende luitjes. Hahahahaha.

De kleedkamer van Ajax was hierna aan de beurt. Mooie kleedkamer. Punt. Weer een paar fotomomentjes natuurlijk. Sam op Tadic zijn plek, Teun bij Van Leer.
Daarna het Ajax museum en dat viel mij persoonlijk zwaar tegen. Ik had een forse ruimte verwacht maar verder dan fo kwam deze ruimte niet. Jammer, gemiste kans.

Het plein voor de Arena stroomde langzaam vol, een of andere dj draaide kutmuziek, wij gingen op zoek naar gratis Ajax-shit. Nou, behalve 2 stickers was dat niet aanwezig. Jammer, gemiste kans.
Mijn jongens wilden logischerwijs spelers in het echt zien en een blik op het programma toonde dat de presentatie van die hobbymiljonairs nog zeker 5 kwartier op zich liet wachten. Daar hadden we geen zin meer in, fuk hun! Wij zijn geen kuddedieren, we gingen naar huis.

De jongens hebben het geweldig gehad en daar ging het mij allemaal om. Ik beloofde ze dat we nog wel een keer een wedstrijd van Ajax gaan bezoeken.

En ik vraag me nu steeds af; Zouden ze bij Ajax nog een georganiseerd persoon zoeken?

De ekster

Moeke is wat bijgelovig. En dan met name als het op eksters aankomt.
Gisteren tijdens het met de hond lopen kwam ze een ekster tegen en “dat belooft niet veel goeds!”. Ik lach er altijd maar een beetje om want serieus nemen doe ik dat vanzelfsprekend niet. Ze zegt ook regelmatig dat als ze een bepaalde duif hoort het gaat regenen. Nou, dat beest roekoet de hele week al en kijk eens naar buiten, zouk zeggen.

Maar toch was gisteren een dag die heul anders had kunnen aflopen.
De jongens wilden voetballen en de bal lag in de auto. Ik zei dat ze mijn sleutels maar even moesten pakken en “oja, wil je ook even mijn raam dichtdoen?” en ik ging verder met lui zijn en op m’n foon kijken. Ze waren nog maar net het tuinhek uit toen ik besefte dat het raam sluiten elektrisch gaat en dat daarvoor ‘contact’ nodig is. En laat ik nou altijd de auto in z’n 1 hebben staan in de parkeerstand.
Voor ik goed en wel in de gaten had wat er allemaal mis kon gaan, kwamen ze al weer vrolijk de tuin ingelopen. Met bal. En ook hadden ze het raam dicht gekregen maar daar hadden ze “wèl de sleutel in het contact om moeten draaien”.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Even later mochten ze mijn oude telefoon slopen. Dat ding was op sterven na dood, de batterij liep als een tiet leeg en diezelfde batterij brandde plekken in mijn scherm.
WEG DERMEE MAN!!!
In een schoenendoos (anders vlogen de kleine onderdeeltjes overal naartoe) begon Sam het ding te demonteren en even later kwam Teun erbij om op wat ruigere manier te helpen. Ik zat erbij en ik keek ernaar op de momenten dat ik niet op mijn foon keek.
Sam kwam bij me staan omdat ik hem iets wilde laten zien, Teun hakte met een schroevendraaier erop los. Plots een aardige steekvlam! Teun sprong achteruit, Moeke begon van binnen te gillen en ik, ik bleef kalm. Altijd kalm blijven in zo’n situatie, mensen!
De batterij had vlam gevat en zette de schoenendoos in de fik. Met een emmer water kreeg ik de brand meester, een spannend moment was ten einde.
PFFFFFIIIIEEEEEUUWW

Nu kunnen we rustig stellen dat gisteren een faaldag was betreffende mijn vaderlijke opvoeding want beide momenten hadden heul anders af kunnen lopen.
Maar vlak die ekster ook niet uit hoor!

Onnodig provoceren

Stier.png

Een stier moet je geen rode lap voorhouden. Dat schijnt een fabeltje te zijn maar om zeker te zijn kan je het beter gewoon niet doen.

Geert Wilders heeft weer eens iets bedacht om het islamitische volk over de pis te krijgen. Een tekenwedstrijd. Een tekenwedstrijd over Allah, Mohamed of weet ik hoe hij heet. Manmanman, wat droevig. Een volwassen vent, een politicus bovendien met een flinke achterban, met kleuterschoolgedrag. Ik ben voor volledige vrijheid van meningsuiting hoor maar asjeblieft zeg, dit is gewoon onnodig provoceren.
Ik houd van de manier van debatteren van Geert en ik vind het knap dat hij zich al jaren staande houdt in het Haagse maar door dit soort idioterie zal hij altijd aan de zijlijn blijven staan te schreeuwen.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat aan de andere kant het islamitische volk niet net zo droevig moet doen. Grow een paar balls, zou ik zeggen. Als ze zich nu eens wat minder druk om anderen maken, een heel stuk minder opgefokt raken en niet continu met doodsbedreigingen gaan strooien door een klein dingetje elders in de wereld, dat zou al een heleboel schelen.
Ja, een tekening van een imaginair mannetje is een klein dingetje in de rest van de wereld, ja! Wen daar eens aan.

Wilders organiseert de tekenwedstrijd in de veilige omgeving van het Binnenhof en daarmee zet hij levens van onschuldige burgers op het spel. Want mochten er moslims zijn die wraak willen nemen, zullen ze dit op een plek doen waar Geert Wilders niet is of komt.
Geert, als jij vindt dat Rutte de voorzet voor aanslagen geeft, ben jij degene die de voorzet erin kopt. Denk daar eens aan voor je weer zoiets sneus van plan bent!

Mijn jongens zijn 10,5 en bijna 8 jaar oud en over pakweg 10 jaar begint hun ‘eigen’ leven. Dan zullen ze op eigen benen staan, dan zijn ze volwassen. In wat voor samenleving komen ze dan terecht? Hoe ziet de wereld er dan uit?
Ik maak me daar enorm veel zorgen over.

Voetbal is dood

Lege tribune.png

Voetbal is dood. Jammer maar helaas kopkaas.

Tenminste, voor de gewone man. Ik hoorde een verslaggever tijdens dit WK zeggen dat er nogal wat lege stoeltjes in het stadion waren en ja, dat vind ik niet zo gek. En het wordt nog veel leger! Ik begrijp werkelijk niet waar de FIFA en UEFA mee bezig zijn. Ja, geld verdienen. HEUL VEUL geld verdienen. En dat gaat ten koste van de gewone man, de supporter, de fan.

In 2020 wordt het Europees Kampioenschap gespeeld in 12 (TWAALF!) landen: Azerbeidzjan (Bakoe), Denemarken (Kopenhagen), Duitsland (München), Engeland (Londen), Hongarije (Boedapest), Ierland (Dublin), Italië (Rome), Nederland (Amsterdam), Roemenië (Boekarest), Rusland (Sint-Petersburg), Schotland (Glasgow) en Spanje (Bilbao).
Maar…………..“Bij de groepsindeling wordt naast de sterkte van de landen ook rekening gehouden met de afstand tussen de twee speelsteden. Het is het streven van de UEFA om de vluchtafstand tussen de twee speelsteden te beperken tot 2 uur om de fans geen al te grote afstanden te laten overbruggen. “

Nu ben ik geografisch aardig onderlegd en het lijkt mij duidelijk dat geen enkele genoemde stad op pak ‘m beet 200 kilometer (2 uur) van de andere genoemde stad ligt. Niet met de auto in elk geval. Dat zal dus vliegen worden. Stel, mijn cluppie komt door de poulefase en de achtste finaleronde in Amsterdam, dan is de kans aanwezig dat ze de kwartfinale in Bakoe (4219 km verderop) moeten spelen.
En mochten ze die winnen dan moeten ze naar Londen (4662 km) om daar de halve finale en de finale te spelen. Ik vind dat nogal een logistieke onderneming, moet ik zeggen. En laat ik over de kosten maar helemaal niet beginnen!
Gestoord zijn ze, daar bij de UEFA.

Het WK van 2026 wordt georganiseerd in Canada, USA en Mexico. Dat is 36x Europa. Koekoek!!!! En ik altijd maar denken dat voetbal voor het publiek gespeeld werd.

Ik denk dat als mijn jongens in 2034 het WK gaan spelen dat ze alle continenten even aandoen. Ik ga vast sparen, me dunkt.

Vakantieplannen

eokTAfRPcBykNGZJyl7COQ_r

Over enkele weken heb ik de jongens weer enkele weken want dan breekt de zomervakantie aan. En omdat ik dit jaar voor de 7e keer in successie vriendinloos ben (zelfs ik maak wel eens een foutje – m’n nukkige ego ook…….#zucht) ga ik voor de 7e keer in successie mijn volledige tijd aan mijn jongens spenderen.
Waar ik voorheen nog wel eens moeite had om ze 3 weken bezig en tevreden te houden is het dit jaar anders. Het draait namelijk bij hen tegenwoordig om voetbal, voetbal, voetbal, voetbal, voetbal en nog eens voetbal.

De teams voor komende seizoen zijn nagenoeg bekend. Sam is 4 teams hoger ingedeeld, Teun is een leeftijdsklasse omhoog gegaan. Daar komt bij dat de KNVB nieuwe spelregels heeft verzonnen.
Ik kan dus bij dezen wel stellen dat we, naast relaxen – zwemmen – bioscopen – pretparken – achter de vrouwen aan Euroborg – open dag Ajax – Truckstar, voornamelijk op het trainingsveld van de plaatselijke FC te vinden zijn.
Ik zal ze potverdriedubbeltjes ‘s even flink klaarstomen voor het nieuwe seizoen zeg!
Sin an!

Ik ga maar ’s even m’n Wiel Coerver videobanden van zolder halen.

Lul van een vader

7 en 4.png

Zo! Het zit er weer op. De jaarlijkse wandel-avond-ouwehoerenmetdekinds-pratenmetandereouders-vierdaagse. Ik vind dat elk jaar weer leuk om te beleven. En dat is niet om het wandelen. Wandelen an sich is stom. Ik bedoel, ik heb een auto en zelfs een fiets, waarom zou ik tientallen kilometers te voet afleggen? Die onzin heb ik mijn legertijd 4x per week wel gehad.
Nee, ik vind het leuk om met die kinds te ouwehoeren, te klooien en te Bud Spencer’en. Ik ben een beetje anders dan andere vaders en dat is eigenlijk the understatement van het jaar. Ik houd niet van serieuze gesprekken over het werk, over school of over het weer, ik wil dat die kinds een leuke avond hebben en dus ben ik die 5 kilometer voornamelijk met die kinds bezig.
Sjapvader, zo word ik ook wel door ze genoemd.

Woensdag liep ik met de jongste groep mee. Gisteren, de finaledag, met de oudste. Het weer was niet heul erg bevorderlijk voor mijn humeur maar vanaf het moment dat ik het eerste vriendje vol op z’n kin Bud Spencerde was het pret.
Eenmaal op het grote verzamelveld aangekomen ontving Sam zijn 7e medaille, Teun kwam even later met mama en kreeg zijn 4e. Ze hadden deze uitputtingsslag weer gered, tijd voor de presentjes, de snoepzakjes, de chocolademedaille en de foto.

In mijn ooghoek zag ik een jochie huilend voorbij lopen. Ik dronk m’n koffie, ik rookte m’n sigaartje, ik keek naar de enorme hoeveelheid mensen op het veld wachtend op het defilé en plots zag ik dat jochie weer huilend voorbij lopen. Angst in zijn  betraande ogen. Ik keek eens goed rond of ik een zoekende ouder zag. Dat was niet het geval.
Ik stapte op het jochie af en vroeg waarom hij huilde. Zoals ik verwachtte zei hij tussen het snikken door dat hij zijn vader kwijt was. Ik vroeg zijn naam, Jesse snotterde hij.
Ik pakte zijn hand en beloofde samen op zoek te gaan naar zijn vader. Bob, begreep ik. Maar waar we ook keken, geen enkel teken van Bob. Het arme mannetje bleef snikken en ontroostbaar. Ook wist hij niet precies waar het standje van zijn school stond.
Nadat we voor de tweede keer het halve veld waren rondgegaan zagen we 2 juffen van zijn school. Een juf pakte direct haar telefoon, ik liet Jesse bij hen achter en zei hem dat nu alles goed zou komen. Ik Bud Spencerde hem nog even. Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht.

Wij lieten het defilé aan ons voorbij gaan en liepen naar huis, het was mooi geweest.

En Bob? Jij bent geen sjapvader. Jij bent een enorme lul van een vader.

Way of life

No religion

Ik ben tegen elke vorm van religie. Of tegen? Ik vind het de grootste onzin in de wereld, dat is het meer. Ik heb er niks nul nada mee. Dat een ander er wèl iets mee heeft, dikke prima, helemaal zelf weten, dat respecteer ik. Maar respecteer dan ook mijn kant en dring ‘het geloof’ niet op aan mij.

Religieus zijn is een way of life, een vrijwillig iets. Net als er veel mensen zijn die een voetbalclub aanhangen als way of life zien. Of mensen die een bepaalde muziekstroom als een way of life zien. Of mensen die nudisme als een way of life zien. Dit doen ze allemaal vrijwillig, ze kiezen er zelf voor, niemand die ze dwingt deze vorm van way of life aan te hangen. Op een bepaald moment in je (volwassen) leven kies je een richting voor jouw way of life en dat is prima.

Ik ben er dan ook fel op tegen dat kinderen van een basisschool voor het vak Burgerparticipatie (sinds wanneer is dat?) een moskeebezoek afleggen. (Net zo fel ben ik trouwens tegen kerkbezoek / synagogenbezoek / tempelbezoek enz.)
Op een basisschool moeten kinderen leren lezen, schrijven, rekenen, geschiedenis, aardrijkskunde, computerles. En blijkbaar ook burgerparticipatie tegenwoordig. Maar dat kan toch ook via vertellen, uitleggen, foto’s en filmpjes laten zien?
Dat hoeft toch niet met een excursie naar een moskee? Ze gaan toch ook niet op excursie naar een Feyenoord-fandag? Of naar een concert van een death metalband? Of naar een nudistencamping?

Deze way of lifes leg IK mijn kinderen eventueel wel uit, daar hebben ze de mening van een schoolmeester of juf niet voor nodig.

Zo! Ik rust mijn casus.

Loslaten

Loslaten.png

Er zijn twee dingen waarin ik als vader te kort schiet. Tenminste dat vind ik.
Ten eerste heb ik een beetje negatief beeld van de tegenwoordige wereld. Ik lees, hoor en zie iets te vaak over ongelukken, pesten, vechtpartijen, kopschoppen, verwarde mensen enzovoorts. En ten tweede ben ik iets te veel overbezorgd.

We hebben hier in de wijk een Cruyff court, zo’n kunstgras voetbalveldje. In mijn oude buurt lag dit veldje aan de rand en ietwat afgelegen maar sinds ze mijn oude wijk helemaal en totaal vernieuwd hebben, hebben ze dit deel meer bij de wijk betrokken. Sinds mijn jongens (kunnen) voetballen en sinds ze dit veldje ontdekt hebben willen ze het liefst 24/7 daar spelen. Natuurlijk vind ik dat lovenswaardig. Beter dan dat ze de hele dag van die idiote geweldscomputerspelletjes spelen immers. Maar soms wordt het me een beetje te veel. Ik ga namelijk altijd mee. Met de auto. Beetje rammen op de goal maar ook oefeningetjes met ze doen. Leuk!

Ik wilde zondag even in alle rust wakker worden en relaxed aan de dag beginnen.
“Papa, gaan we nog voetballen?” Zucht. Het was 10 over 10. Ik moest nog douchen en aankleden en koffie drinken en ontbijten want mijn plan was om rustig en relaxed aan de dag te beginnen. Ik besloot na veel wikken en wegen dat ze alleen mochten gaan en dat ik even later zou komen. Ik zei er wel bij dat als er andere kinderen waren ze weer terug moesten komen.
Met z’n tweetjes op het fietsje, bal mee, keeperhandschoentjes mee, flesjes water mee en daar gingen ze, die 500 meter naar het veldje. Ik vond het stiekem toch wel een heel avontuur voor jochies van 10 en 7.
Ik schoot onder de douche, kleedde me snel aan en 25 minuten later zat ook ik op de fiets. Allerlei doemscenario’s schoten me onderweg door het hoofd. Wat kon er allemaal in dat half uur dat ik er niet bij was gebeurd zijn?

Nou, helemaal niets want ze waren vrolijk met z’n tweetjes aan het voetballen…………..

Het scheelt toch dat de wijk autoluw is gemaakt, dat het veldje niet veel gebruikt wordt en dat m’n jongens al zelfverantwoordelijkheid hebben. En het slaat nergens op dat ik me onnodig druk maak om dingen die er niet zijn. Gisteren zijn ze 2 uur weggeweest.

Hoogste tijd om ze los te laten. Me dunkt.

Can I play with madness

Ik vind het leukste aan vader zijn om mijn jongens een slappe lach te bezorgen. En eigenlijk kan dat maar op twee manieren. De eerste is als ik mij pijn doe en dan met een Oscarwaardige val en dito scheldkanonnade ter Aarde stort. Lachen dat ze dan doen! De sadisten. En de tweede is als ik gek doe. Rare stemmetjes. Rare typetjes. Èn met plaat voor de kop-humor. Je weet wel, van die fratsen uithalen en je totaal niet druk maken om andere mensen.

Vorige week zaten we in de auto. Muziekje aan, raampjes open, het was lekker weer. “Can I play with madness” kwam op het ceedeetje voorbij. Heerlijk nummer. Lekker meeschreeuwen. En dat deed ik dus ook. Voetgangers schrokken zich kapot. Fietsers keken verschrikt opzij. Wij hadden lol.
De rij tegenliggers werd langer en in de verte zag ik een cabrio met babyboomers erin staan. Ik stopte er pal naast, keek de bestuurder aan, de man keek mij vragend aan, ik wachtte op het refrein,  “CAN I PLAY WITH MADNESS” zongschreeuwde ik en ik reed weer door.
Op de achterbank lag Sam strak van het lachen, Teun gierde het uit op de bijrijderstoel.

Ik vind opvoeden zó leuk hè?!

Motorrijders zijn lullen

Het mag duidelijk zijn dat ik een hekel heb aan sommige medeweggebruikers. Oudjes, jonkies, vrouwen, mensen met 2 handen aan het stuur, mensen met fietsen achterop, allen kunnen ze niet verkeren zoals je in het huidige verkeer moet verkeren. Punt.
Maar er zijn 2 groepen medeweggebruikers waar ik (soms vaak meestal 9 van de 10 keer) bloeddorstige bitchslapneigingen van krijg. Vrachtwagenchauffeurs (kap met dat inhalen op 130 km wegen!) en motorrijders. Ja, motorrijders. Wat een lullen zijn dat! Stelletje leernichten.
Niet allemaal trouwens hoor. Van die toertochtmotorrijders op die grote motoren heb ik geen last. Die houden zich netjes aan de regels en rijden relaxed over de wegen. Oh, en ook die motorbendegasten vind ik cool. Sterker nog, ik denk dat die lui een heleboel problemen in zum bleistift probleemwijken voor de politie op kunnen lossen. Maar ja, dat zal wel weer iets met wetten en regeltjes te maken hebben.

Nee, waar ik een bloedhekel aan heb zijn die kneuzen op die wannabe racemotoren. Met die felle kleuren en met van die strakke racepakkies aan. Mèn, wat een lullen zijn dat! Ten eerste zijn dat die lui die bij de eerste mooie dag van het jaar de motor uit het vet halen en ‘m dan een kwartier gaan staan te starten. En om de 10 seconden even het gas opendraaien. HOU DAAR MEE OP!
Ten tweede rijden ze als malloten en denken ze dat elke snelweg een TT-circuit is. Van alle kanten en op alle snelheden schieten ze je voorbij. HOU DAAR MEE OP!
En tenslotte iets wat me gisteren overkwam.
Tegen vieren bracht ik de jongens terug naar huis. Het was prachtig weer, het was warm, het was relaxed. Bij Assen werd het druk. We kwamen in een file terecht. Een of andere motorhappening op het circuit was afgelopen, 60 miljoen motoren en ook wat auto’s kwamen de weg op. Langzaam rijden tot stilstaand verkeer. Nu vinden de jongens het wel cool om te zien, al die motoren die tussen de rijen auto’s door glippen. Ik deed het raam open, hing m’n elleboog eruit, ging in de zenmodus en maakte me niet al te druk. Dat is immers nooit goed in een file. En trouwens, ik had ‘the best of The Dutch boys’ op staan. Wat kon me gebeuren?

Nou, eigenlijk niets. Totdat zo’n motorlul op zo’n racemotortje bedacht dat het wellicht leuk zou zijn op precies bij mijn open raam eventjes de gashendel open te draaien. VRRROOOEEEMMMMMM. Ik schrok me de tering, Teun schrok zich de tering, Sam schrok zich de tering en, misschien nog wel erger, ik schrok me de tering. KLOOTZAK!! In de verte zag ik hem de afslag Hoogeveen pakken.
In een ruk draaide ik de vluchtstrook op. Plankgas nam ik diezelfde afslag. Onderaan rechtsaf. De rotonde driekwart rond. Ik naderde hem, hij kreeg mij in de gaten. Met een dot gas sprintte hij er vandoor. Ik gaf niet op, schakelde terug en trapte het gaspedaal weer in. Linksaf, rechtsaf, rotonde, weer linksaf, een drempel, rechtsaf, een rotonde, een kruispunt. Het verkeerslicht stond op rood. Hij stond stil. Volgens mij stond mijn auto nog niet eens stil toen ik eruit sprong. Ik rende op hem af, helemaal klaar om hem van z’n motortje af te trekken en hem helemaal uit z’n leren pakkie te beuken. Ik greep hem bij zijn schouders, het verkeerslicht sprong op groen, hij gaf gas…………..

“Papa! Papa! PAPA!”
Ik schrok wakker uit m’n dagdroom.
“Je mag weer doorrijden hoor, zei Teun”.    

Ik liet de koppeling opkomen en gaf een dot gas. VRRROOOEEEMMMMMM.
Op naar huis.

Oranje faalgeneratie

Zo! Een nieuwe start van mijn favoriete club. We zijn 2 wedstrijden onderweg en het lijkt me duidelijk dat we vanaf nu weer omhoog kunnen kijken en klimmen.

Na het (bijna) sublieme WK van 2014 heb ik af moeten zien, mensen. Niet normaal. Het ene dieptepunt was nog niet bereikt of er ging wel een andere dieptepunter overheen. En dat was zwaar voor een fan als ondergetekende, kan ik je melden. Een ondergetekende die 1988 heeft gevierd. Die 1992 zag. Die 1994 genoot. Die 1998 beleefde. Die 2000 onderging. Die 2004 voelde. Die 2006 accepteerde. Die 2008 ongeloofde. En die 2010 tot bijna het laatste moment met een redelijk gezwollen lid keek.

De ellende begon met Guus ‘ik verkocht mijn land voor Russische roebels (ik ben nog steeds pissed over 2008 toen hij het Russische elftal zo opgefokt had tegen een Oranje dat net voor de wedstrijd verschrikkelijk nieuws had ontvangen)‘ Hiddink. Hij nam het over van Louis en daaruit bleek maar weer eens hoe kortzichtig ze daaro bij de KNVB waren. Hij kneep ertussen uit en liet het vervolg over aan Danny Blind. Danny Blind die coached als zijn achternaam. De tweede kapitale fout in korte tijd van de KNVB-boys.
Maar goed, niet elke coach kan een Johan, Louis of een Manus zijn natuurlijk. Je hebt ook te maken met een generatie voetballers. En daar kan ik ronduit duidelijk over zijn;
dit was DÈ faalgeneratie in de geschiedenis van Oranje. Punt.

Nog nooit in mijn Oranjeleven heb ik zo’n verschrikkelijk stel voetballers bij elkaar gezien. Ik stel dan ook voor dat Ronald Koeman per direct afscheid neemt van de Vrij, Dost, Hoedt, Janssen, Klaassen, Lens, Martins Indi, Promes, Rekik, Strootman en Veltman. Ze hebben hun kans gehad maar zijn hopeloos gefaald. Stuk voor stuk. En ze hebben het Nederlandse volk (lees ondergetekende) met een aardig traumaatje opgezadeld. Strik erom en toedeledokie ermee. Of wacht, laat die strik maar zitten.

We kijken weer naar boven en gaan dat doen met jonge klasbakken. Zoals onder andere Calvin Stengs, Donny Van de Beek, Frenkie de Jong, Guus Til, Matthijs de Ligt, Nathan Aké, Steven Berghuis, Teun Koopmeiners en Virgil van Dijk. Gun Ronald de volle 4 jaren en ik voorspel een mooi EK 2020 en een nog beter WK 2022.
Dan zullen mijn jongens zien dat ik niet lieg over hoe sterk ons Oranje kan zijn. En hoe mooi het is om een eindronde voor de tv mee te maken. Want ze zijn tot nu nog allerminst overtuigd.

Voetbalfilosofie

Man, wat vind ik het toch leuk om mijn jongens te zien voetballen! En wat vind ik het toch goed om te zien dat ze mijn voetbalfilosofie aannemen, overnemen en uitvoeren! Nou ja, vooral Sam op dit moment.
Teun is net begonnen om in echt teamverband te wedstrijden. Hij is nog wat nederig en het team is nog wat speels maar de techniek en vooral de tactiek is bij hem in volle ontwikkeling. Ik bekijk dat met veel plezier en ik zie hem elke week groeien.

Maar dan Sam. Sam is al een hele behoorlijke voetballer aan het worden. Technisch is hij al aardig begaafd (hij heeft passeerbewegingen waarvan ik denk, hoe komt hij eraan?), hij heeft me daar een schot in zijn dunne luciferbeentjes en ook fysiek staat hij steeds meer zijn mannetje.
Het was een doorn in mijn oog dat hij zich telkens aan de kant liet duwen. Ja goed, hij is niet al te groot en echt heel veel kilo’s sleept hij nou ook weer niet met zich mee maar dan nog! LAAT JE NIET WEGZETTEN!, hamerde ik.

En gisteren mensen, gisteren was het moment daar. Hij kreeg de bal aan de rechterkant ter hoogte van de middenlijn, bij hem liep een groter en sterker meisje (we moesten tegen een volledig meisjesteam), samen zetten ze een sprint in, en hoe hij deed deed hij het maar hij gooide zijn hele lichaam erin, kwam net op tijd voor het meisje en schoot de bal onder de keeper door raak. Prachtig!
Ik kan bijna niet beschrijven hoe trots ik was! En dat ga ik dus ook niet doen.
Zijn ‘tweede goal’ was eentje uit mijn koker. Een corner van die afstand moet je gewoon hard en laag voor schieten. Met een beetje geluk loopt iemand er tegenaan. En jawel, in die kluw van spelers was het inderdaad één van de meiden die de bal achter de keeper kreeg.

Vanochtend deden we ons tweewekelijkse voetbalpraatje. “Een bal wordt niet moe”, vertelde ik.
Ik ga ervan uit dat ze deze wijsheid op de training overbrengen en dat ik binnenkort tiki-takavoetbal in beide teams ga zien.

En Ronald, ik weet niet hoelang je van plan bent bondscoach te blijven maar ik zou mijn jongens vast voor 2032 op je shortlist zetten.

En ps. Je kunt mij altijd bellen voor vragen over mijn voetbalfilosofie.

10 jaar

Vandaag ben ik 10 jaar vader. Prachtig vind ik het.
Nu.
Dat is wel anders geweest namelijk. Afzien mensen, afzien! Maar nu, nu vind ik het geweldig.
Ja, ik had nog wel een wat jongere vader willen zijn maar het schijnt dat er nog steeds 2 mensen nodig zijn om een kind te maken. En die tweede persoon is nou eenmaal een stuk jonger dan ik. Tja, en daar ga je al.

Eens zien hoe hij zijn tienerjaren gaat invullen. Als ik op mijn puberale tienerjaren terugkijk, worden het zware jaren. Voor hem maar ook zeker voor mij.
Maar ach, ik weet wat me te wachten staat. Hij kan mij niet meer verrassen, ik heb tenslotte alles al gedaan, geflikt en uitgevreten.

Gefeliciteerd vent.

Nu ben ik nog een neger

De jongens zijn bij mij en dat is gierende pret. Zoals altijd trouwens.
Gisterochtend reed ik een kleine 400 km om ze op te halen en dat is het me waard. Hoewel me dat niet in de kouwe kleren ging zitten. Die G-krachten die ik bereik op de snelweg zijn een aanslag op m’n gesteldheid, kan ik melden. Maar na een powerdutje was ik weer helemaal het hombretje en volledig fit om met ze te waar ze maar zin in hadden.
Vanzelfsprekend werd het het JC-veldje hier om de hoek. Want voetballen is hun alles de laatste tijd. Tot mijn grote verbazing schiet de oudste inmiddels met links net zo hard als met rechts en de andere blijkt een ware lobkoning te zijn. Dusssss!
Ik las dat Messi tegenwoordig 300.00 euro per week verdient, ik zie mijn toekomst rooskleurig tegemoet!

In de avond had ik kaartjes voor onze favoriete basketbalclub Donar geritseld en deze keer wilde jongste ook mee. Het werd een eenvoudige, beetje saaie winstpartij maar de flying dunks van vooral Stephen Domingo gingen er bij mijn jongens in als Ketellapper. Bij mij ook trouwens. Op de terugweg voelde ik hun enthousiasme zoals ik die vroeger ook voelde na zo’n basketbalwedstrijd. Missie geslaagd.

Vanochtend waren oudste en ik er al vroeg bij (“papa, mag ik al opstaan?”) en na wat koffie, Moodsies en poepen kregen we het over zijn aanstaande verjaardag.
“Je wordt donderdag een tiener.”, zei ik.
“Ja, en nu ben ik nog een neger.” 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

Gierende pret altijd met mijn jongens.

Vanavond rij ik even weer 400 km heen en weer. En dan vroeg naar bed. Ik zal wel kapot zijn bij terugkomst.

De bal rolt weer

Ik was licht pissig teleurgesteld toen ik de teamindeling voor het nieuwe seizoen onder ogen kreeg. Sam zat (weer) niet bij zijn 2 beste vriendjes in het team en Sam was (weer) in het laagste team ingedeeld, de E5. Of Onder 10-5, zoals dat tegenwoordig heet.
Ik had al mijn bedenkingen bij het scoutinggebeuren van de club en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.
Een competitie Onder 10 ging om onduidelijke redenen niet door, het werd een competitie Onder 11. Dus tegen kinds die allemaal ouder, groter, sterker en sneller zijn. Ik had al mijn bedenkingen bij de KNVB en nu stond ik op het punt om daar de boel eens even flink op te schudden slash wakker te slappen. Voormaligje weet hoe dit soort situaties volledig kunnen escaleren (ga jij maar ff weg, dit wordt smerig) en sommeerde mij om deze keer eens de rust te bewaren en even af te wachten. Ik beloofde dat.

Gisteren stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Een uitwedstrijd. Er waren wat afzeggingen en dankzij een vijfjarig (!) neefje van één van de spelers konden we een zevental opstellen. Ik had er een slecht gevoel over en in de auto al vertelde ik Sam dat het toch echt om plezier gaat en dat hij maar goed z’n best moest doen. Bij de warming up zag ik de tegenstander warm draaien. Het kleinste ventje was nog een kop groter dan onze grootste speler. Ik zag het somber in, nam een sigaartje op de lip en besloot dat ik rustig zou toeschouweren en me niet zou bemoeien met de wedstrijd.

Vrij vlot werd het 1-0 maar voetballend deden we helemaal niet onder voor deze oudere en grotere tegenstander. Via een kluts kwam de bal voor Sam’s voeten en hij knalde de bal achter de keeper, 1-1. Ik werd wat enthousiaster. Even erna werd het 1-2 en ik dacht ‘potverdikkeme, dit is even leuk zeg!’.
De ruststand was 3-2 en wij, vaders en een oma, moedigden de jongens aan om zo door te gaan want het ging eigenlijk hartstikke goed. Met zwoegvoetbal werd het 3-3, ik kon niet anders dan me toch te gaan bemoeien met de coaching (ik kan daar niks aan doen, ik ben en blijf een fanatieke voormalig succescoach).
Maar ook de tegenstander gaf niet op en met 2 fraaie goals namen ze de voorsprong in handen. Even leek het of ons team er conditioneel doorheen zat maar weer een goal van Sam en daarna een briljante (eerlijk is eerlijk, niet omdat het mijn zoon is) assist van hem maakte de stand weer gelijk, 5-5.
Wij, vaders en een oma, raakten door het dolle heen en we blèrden het team naar voren. Er was nog een minuut of 3 te spelen, we moesten dit gelijkspel vasthouden! Na een geweldige noodzakelijke redding van onze keeper brak de tegenstand en onze nieuwste speler (ex-korfbal) ging bikkelend door. JAAAAAAAAAA!!!! 5-6. Wij, vaders en een oma, gingen uit onze plaat.
Het was bijna tijd, we kregen nog een corner. Ik stond vlakbij en zei tegen de nemer dat hij rustig aan moest doen en dat hij de bal wat dichterbij moest leggen. Hij nam de aanloop, bal hoog voor de goal, vangbal voor de keeper. Oh nee, toch niet, de keeper tikte de bal in zijn eigen goal! WHOEHOEEEE!!
Eindstand 5-7.

Juichen mensen, juichen!!!!!
Wat was het een fantastische wedstrijd van die ukkies en wat zagen ze er allemaal moe maar heul blij uit. Mooi om te zien. De eerste 3 punten zijn binnen.

Volgende week maar eens even bij Teun kijken. Zijn team (Portugal) heeft de eerste 2 wedstrijden van de FIFA-league gewonnen en ook hij heeft 2x gescoord.
Ik ben momenteel een trotse voetbalvader.

Wie is de spion?

In de wereld van de spionnerij is het een chaos van lik me jou daar. De ene dienst begluurt de ander, de andere dienst loert dubbel zo hard terug. Van vertrouwen onderling is alle sprake weg. En over samenwerking zullen we het voor de vorm maar helegaar niet hebben.
Wat is het dan een rustige oase dat er een overkoepelende, overrulende en overheersende dienst bestaat; De GSD (Geheimste Spionnen Dienst in vakjargon). Deze dienst bestaat uit de 9 beste spionnen van de wereldwijd bekende diensten en wordt geleidt door de welheelergstrenge heer Gé Heim. Elk van de 9 agenten van de GSD hebben een 7-jarige superzwaarste lichamelijke, psychische en cryptogrammische training moeten ondergaan in de diepste krochten van een geheim deel van Tietjerkstra. Ook hebben zij allen een ‘licence to bitchslap’ en zij zullen nooit en te nimmer twijfelen om dit zonder met de ogen te knipperen ten uitvoer te brengen.

Ik, Sjaak Pion, ben één van de 9 spionnen van de GSD en tevens Hoofd Operationele Operatieve Operaties. Mijn taak is er voor te zorgen dat alle activiteiten die de GSD doet – pleegt – uitvoert – overruled gladjes verlopen. En dit gladjes verlopen loopt aardig gladjes, kan ik melden. Alhoewel we de laatste tijd wèl met wat kleine tegenslagen te maken hebben trouwens. 🤔 Tegenslagen die uiteindelijk grote gevolgen kunnen hebben! 🤔😳😬
Gé Heim eist een onderzoek en heeft mij op de zaak gezet. ZOU ER EEN MOL IN ONS MIDDEN ZIJN?  

Nou lieve lezer, zo ongeveer moet mijn aandeel in Teun’s spionnenfeestje worden. De speurtocht, het hoogtepunt op de door voormaligje geregisseerde kinderfeestjes.
Ik moet nog het één en ander uitwerken, ik moet nog een outfit uitzoeken, ik moet nog in m’n rol kruipen, ik moet nog het stemmetje onder de stembanden maar krijgen maar hé, ik heb nog een dag of 6. Dus dat komt wel goed.
Ik heb er weer sin an in elk geval!

We spionnenfeestje’en!

Regel 1: Kinderen eerst.

– praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama!
“WAT IS ER? JE ZIET TOCH DAT IK STA TE PRATEN!!”

Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nee, ik stond erbij en ik keek er hoofdschuddend naar.
Nu moet natuurlijk iedereen zelf weten hoe hij/haar zijn/haar kinderen opvoedt maar ik had dit toch anders aangepakt. Sterker nog, niet zo lang geleden maakte ik zo’n zelfde situatie mee.
Ik was in het zwembad met de jongens, het was tenslotte mooi weer. Ik zeg wel eens gekscherend; je kunt wel met regen naar een zwembad gaan maar dan word je helemaal nat. Ghe! We hadden een mooi ruim plekkie op het gras, onder een boom, de 3 badlakens lagen naast elkaar. De jongens waren niet uit het water te slaan, ik zat af en toe even bij te komen van het watergepret. Ben ook geen 20 meer.
Op een gegeven moment kwamen 2 vrouwen van mijn leeftijd pal naast onze 3 badlakens liggen. Zucht, plenty plek en waar gaan ze liggen? Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het ze eens kwalijk, niewaar?
En het duurde maar even of de toenadering was daar. ‘Denk je dat uit deze boom hars valt?’, vroeg één van ze. Met mijn beste duh-gezicht draaide ik mijn hoofd langzaam haar richting op. ‘Nee, dit is een eik, daar vallen eikels uit’, verzuchtte ik. Ik zag aan haar gezicht dat ze opgelucht was, ik had gereageerd. Ze had beet. Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het haar eens kwalijk, niewaar?
We raakten aan de praat en, eerlijk is eerlijk, het was best een aangenaam gesprek. Nu komt er over het algemeen niet zo heul veul boeiends uit de mond van een vrouw en ook deze keer was dat niet anders maar ik vond het wel aardig dat ik even wat te lullen had.

PAPA! PAPA! Sam kwam aangerend. Ik keerde m’n hoofd. ‘Wazzup jongen?’, zei ik. En terwijl ik dat zei hoorde ik in m’n rechteroor dat de vrouw tegen me bleef praten. Ik besteedde er geen aandacht aan, mijn kind had me immers nodig. Maar ze bleef maar door praten en vragen stellen. Op een gegeven moment raakte ze zelfs m’n bovenarm even aan. In een reflex greep ik haar hand en draaide ‘m 135 graden. Daar lag ze half op d’r rug te spartelen. ‘Als ik met mijn jongen praat, moet jij even stil zijn.’, zei ik tegen haar en ik liet haar hand los. Ze keek verschrikt.
‘Ja maar……’, stamelde ze. Ik ssssssste haar en keek haar boos aan maar dat kon je niet goed zien want ik droeg m’n zonnebril. Ze haalde adem om weer iets uit te blaten maar voor ze een geluid kon maken wapperde ik m’n vinger voor haar mond. TU TU TU TU!!! En ik hield m’n wijsvinger omhoog.

Nou ja, Sam kwam vragen of ze later een ijsje mochten en natuurlijk mocht dat. Zo belangrijk was het dus eigenlijk niet wat hij kwam doen maar ja, ik heb nou eenmaal een eerste regel; Als ik de kinderen heb, gaan ze voor alles.

Bedenk me net dat ze mij zou contacten in mijn vakantie in Groningen voor een hapje en een drankje.
Ze zal m’n nummer wel verloren zijn.
Hè, bummer zeg! Weer een date misgelopen.

We opvoed’en!

Anus Inc.© Ontwerpstudio

En weer heeft mijn boomende ontwerpstudio een opdracht met glans afgerond; Een uitnodiging voor een spionnenfeestje voor Teun zijn zevende verjaardag.
Vorige maand haalden we de gunning binnen en na een bestuursvergadering, een aandeelhoudersvergadering èn een ontwerpwedstrijd binnen het bedrijf, zijn we tot deze uitnodiging gekomen. De opdrachtgeefster is er uitermate tevreden over en dus wij ook. 

Ik kan dat wel aardig, dat plaatjes maken. Al zeg ik het zelf. Ik denk dat zo’n 95% van de plaatjes bij de anekdoten op dees jolijtsijt ik zelf gemaakt heb. Uitnodigingen voor de feestjes van mijn jongens maak ik zelf. Op m’n werk vraagt de opdrachtgever met regelmaat even ‘iets’ te maken. Om maar wat zum bleistiften te noemen.
Met minimale hulpmiddelen (PowerPoint 2003 want die nieuwere versies zijn ruk), een beetje Google afbeeldingen en een flinke dosis creativiteit lukt het me meestal wel een leuk/lollig/aardig/toepasselijk plaatje in elkaar te flanzen. Ik vind dat leuk om te doen en vraag er niets voor.

Maar lieve lezer, doe ik daar wel verstandig aan? Loop ik niet bakken met geld mis? Als ik toch zie wat er tegenwoordig betaald wordt voor bijvoorbeeld het maken van een logo, vaak een héééééél simpel logo, dan krab ik mezelf toch wel even achter m’n ballen.
Ik ga me daar toch maar eens een keer in verdiepen. Me dunkt. Eens zien wat de mogelijkheden zijn (iemand ervaring met opstarten, KvK, businessplannen enzo?)
Zal je zien dat ik jaren geleden al binnen had kunnen zijn en hoefde ik dus nu niet op zoek naar een rijke vrouw.
En misschien, lieve lezer, kan jij me daar wel bij helpen. Zoek jij of ken je iemand die een ‘plaatje’ nodig heeft, prijs dan Anus Inc.© Ontwerpstudio een keer aan.

We ontwerp’en!

Ik mag weer!

Ik heb er een jaar op moeten wachten maar, lieve lezer, ik mag weer!!
Een jaar ja. Sam was in januari al iets te volwassen voor een ‘typetje van papa-feestje’, vond mama besloten we gezamenlijk. Maar bij Teun kan ik dus nog een keer in de huid kruipen van een typetje. iiiiiiieeeeehhaaaaa! 😁/

Hij wil een spionnenfeestje. Ja, écht! Haha, een spionnenfeestje. 😄 Met spionnendingen en spionnenzaken en spionnengeheimen en spionnenoperaties en spionnenarrestaties en spionnenverhoren en spionnenwaterboardingen enzo.
Hé, zei iemand daar iets met mijn naam + koren en molen?
Nou inderdaad, als er iemand iets weet over spionnen dan ben ik het wel. Met mijn spannende, classifiede, snelle, extravagante en dikwijls thrillerachtige professionele maar ook sociale leven. Kijk maar eens in de dikke VanDale bij ‘iemand die alles van spionnen weet’ – daar staat mijn foto naast.

Goed, het typetje dan. Ik dacht zelf aan Sjaak Pion. Een woest aantrekkelijke, rondgebrilde, charmante, atletisch gebouwde en keurig gekapte man van midden 40, gezegend met een kort lontje en dito liefdesaffaires.
Maar daar twijfel ik nog een beetje over. Het komt dan misschien bij de kinds niet echt als een typetje over. 🤔

Wellicht dat jij, lieve lezer, suggesties hebt? Die zijn, zoals immer, welkom. Plemp het maar ergens.
We hebben nog een dikke 2 maanden.

We spion’en!

Ons Oranje avontuur

 Gisteren kwam de langverwachte dag dan eindelijk. Want Teun had de aftelkalender helemaal afgekruist. Mama had ze schitterende shirts gekocht (2,99 bij de Zeeman!), ik haalde ze na schooltijd op. Het plan was om nog even bij mij uit te rusten, op te laden en voor te bereiden. Of ze enthousiast waren? Mwoah. Zeg maar gerust dat enthousiast een understatement was. Wanneer gaan we nou?…………. Zucht.
Klokslag 16.37 uur vertrokken we richting Rotterdam, naar de Kuip. Telefoon op het stuur, de route voor m’n neus. (gewoon via kaarten op de iPhone hoor, werkt perfect. Who needs tomtom?)
Ik had van de KNVB een parkeerkaart ontvangen voor parkeerplaats Beverwaard aan de Edo Bergsmaweg. Ik vond het prima. Tegen 18.15 uur reden we het parkeerdek op en ik vroeg me af waar die kuip dan wel niet stond. In de verre wijde omtrek was niets van dat ding te zien namelijk. Een flinke afro met opvallende verkeersregelaarjas gaf het antwoord; “jullie moeten met de tram.” Ah! Nou ja, het is niet anders. En trouwens, dat kon er ook nog wel bij, we waren op avontuur immers.

Het boemelding bracht ons tot voor het stadion en met nog een kleine 2 uur te gaan tot de wedstrijd moesten we vanzelfsprekend iets eten. In de verte zag ik de mij ozo bekende gele M, dus daar liepen we automatisch naartoe. Meer mensen hadden datzelfde idee, kreeg ik de indruk toen we binnenstapten. Het smaakte zoals altijd heerlijk.
Het werd tijd om onze plekken op te zoeken in het stadion. Ingang J, rij 2 en stoel 4,5 en 6. Om ons een lange wandeling te besparen besloot ik mijn jongens op wat vaderlijke wijsheid te trakteren. Ik had bij de wedstrijd tegen Ivoorkust gezien dat ons vak het langst in de zon lag dus de schaduwzijde van het stadion konden wij met een gerust hart rechts laten liggen. De jongens vonden het vanzelfsprekend, ik vond het best logisch denkwerk van mezelf.
De rugzak werd natuurlijk gecontroleerd maar zonder probleem konden we verder lopen. Uiterst rechts in het vak (voor de kijker uiterst links) namen we plaats en ik ontdekte dat mijn foon de geest en mij de vinger gaf en uit ging. Zucht.
Dahaag foto’s. Dahaag filmpjes. Dahaag herinneringen.
Hééé, maar hadden de jongens hun tablet niet mee in de rugzak? iiiiiiiiieeehhaaaaa!!!! De avond totally gered!

Het zeuren (wanneer begint het nou?) stopte toen de spelers het veld opkwamen. Ze zagen Robben en Sneijder nu in het echt en ik zag dat ze er van onder ingedrukt waren. Mooi om te zien.
Omdat bij aanvang van de wedstrijd de 3 stoelen helemaal in het benedenhoekje niet bezet waren (en ook omdat de gast voor Teun telkens ging staan) verhuisden we. Aandachtig volgden ze de wedstrijd en net op het moment dat Teun het woordje ‘saai’ in de mond nam, scoorde Robben. Het stadion ontplofte. En wij ook. Met een gebalde vuist vierde Teun het doelpunt, Sam hing met 2 armen vooruit over de balustrade. Prachtig om te zien!
Sneijder nam een corner vlak voor ons en klapte even. ‘Zag je dat, papa? Hij klapte naar ons!’, riep Teun breed lachend. Geweldig om te zien.
De wave werd ingezet en elke keer zaten de jongens vol spanning te wachten tot ie bij ons was. Fantastisch om te zien.
De 2-0, 3-0, 4-0 en ook de 5-0 werden al even uitbundig door ons gevierd.
Wat hadden we een mooie wedstrijd gezien. En wat een ervaring was het voor ze.

De weg naar huis werd een hele lange. Er stonden zoveel mensen op de boemeltrammetjes te wachten dat wij besloten om in het gras te wachten tot het enigszins nut had om in de rij te gaan staan.
We praatten wat, we lachten wat, we maakten wat grappen, we keken hoe een politiepaard precies voor ons zijn kont leegde. Het was mooi.
Het werd frisser en de jongens raakten wat vermoeid. Ze kropen dicht tegen mij aan. Ik sloeg mijn armen om ze heen. Wat hadden we een perfecte dag gehad en wat was ik trots op ze! Ik was op dat moment even de gelukkigste vader op de hééééééle wereld. Ik hartje mijn jongens.
Om 01.15 uur waren we thuis, om 01.25 lagen ze in diepe slaap in bed. En ik kan het me verbeeld hebben maar volgens mij hadden ze allebei een glimlach op hun gezicht.
Ik knikte even naar mezelf in de spiegel. Goed gedaan, papa!

Vanmiddag hebben we de wedstrijd teruggekeken. En JAWOOOOOOHL, we zijn op televisie geweest!!!!!!

Vakantie plannen

Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat Verkeerspark Assen een doorstart heeft gemaakt. Niet in Assen maar in het prachtige Appelscha te Friesland (oh, da’s dan weer jammer) op park Duinen Zathe.
Ik heb mooie herinneringen aan Verkeerspark Assen. Nou ja, mooie herinneringen? Ik weet nog dat we altijd met verjaardagsfeestjes van vriendje Richard daarheen gingen. En dat ik het altijd leuk vond. Dus ja, eigenlijk wel mooie herinneringen.
En ik ben er 5 jaar geleden op mijn eerste solo-vakantie met Sam geweest, Teun was nog te klein. Maar dat was niet zo’n succes. Het was niet al te best weer, er waren geen gewillige vrouwen/moeders er was geen ruk te doen en Sam was nog net iets te klein om zelf in de karretjes te rijden en zat hij dus bij mij op schoot terwijl ik mij het schompes trapte in dat veel te krappe autootje. Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 
Toen Teun oud en groot genoeg was om ook mijn jeugdherinnering te ervaren, ging Verkeerspark Assen ineens failliet. Tsss, de lutsers! Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb…….. 

Maarrrrrrrrrrrr, ze zijn er weerrrrrr! En da’s goed nieuws voor mijn vakantieplannen.
Verkeerspark Assen in Appelscha kan ik mooi bijschrijven op de vakantie to-do-list 2017. En die raakt alweer aardig vol, kan ik melden.
Ik heb de lijst gisteren even doorgenomen met de jongens.

Casa di moeke; JAAAAAAH! 😄

Hoornseplas; JAAAAAH! 😃

Pyramides van Gizeh; mwoah nee. 😬

Verkeerspark; JAAAAAAH! 😃

Papiermolen; JAAAAAAH! 😃

Niagara watervallen; mwoah nee. 😕

Disneyland Florida; mwoah nee. 😝

Bioscoop Cars 3 en Smurfen 3; JAAAAAAAAAH! 😁

Hangende tuinen van Sexbierum; NEE! 😬

Truckstar festival; JAAAAAAAAH! 😃/

Krugerpark; mwoah nee (er is toch wel een dierentuin in de buurt?) 😞

Johan Cruijff veldje; JAAAAAAH 😃⚽️

Papa, zoek ook nog ff iets uit waar jij vrouwen op de kop kunt tikken. Wij redden ons wel…………. 

Zo fijn dat de jongens al een eigen meninkje ontwikkelen en dat we samen onze vakantie kunnen plannen. Het wordt zo voor een alleenstaande vader als ik alleen maar makkelijker. 

Ik ❤️ dat.

 

Coach for one day

Vanwege het ontbreken van beide coaches, werd mij gevraagd voor vandaag de coaching op me te nemen. Natuurlijk wilde ik dat wel even doen, geen probleem. Hoe moeilijk kan dat zijn? Even 2x 20 minuten een wedstrijdje coachen. En ook nog tegen het team dat op de laatste plaats staat.
Het lijkt me geen probleem te worden. En trouwens, is coachen niet één van mijn verborgen talenten?

En dus trommelde ik vanochtend klokslag 05.35 uur de jongens uit bed. Letterlijk. Met een pan en een soeplepel. Zuchtend en gapend kwamen ze de woonkamer binnen. Ik zette ze in hun stoel en ik trok het beamerscherm uit het plafond. Maar ik heb helemaal geen beamer dus mikte ik dat ding weer omhoog. Op de muur tekende ik een veld met watervaste stift. Ook de poppetjes zette ik in de juiste opstelling. Een keeper en de rest ervoor.
Met de aanwijsstok doceerde ik ze over de looplijnen in balbezit. Bij balverlies dienen we direct druk te zetten om binnen 5 seconden de bal weer terug te veroveren. Vrije trappen nam ik door. Corners nam ik door. Hoog druk zetten nam ik door. Inzakken nam ik door. Temporiseren nam ik door. Alles nam ik door.
Hierna was het tijd om videobeelden van de tegenstander te analyseren.

Maar ik zag dat de jongens op hun tablet zaten te spelen en weinig aandacht voor mijn wedstrijdbespreking hadden.
“HÉ!!, riep ik. OPLETTEN!!”
“Papa, zei Sam, we zijn jochies van 6,7,8,9 jaar, doe ’s niet zo flink”
“En trouwens, moet jij niet douchen? We moeten zo al gaan.”

Tssss, mijn zoon die zegt dat ik niet zo flink moet doen.
Hij moet eens weten hoe flink ik ben als ik het coachen serieus neem……

We coach’en!

Uitslag: 1-10
(pappe kan het nog steeds 😉😄)

En we zijn begonnen

 En zo zijn we geruisloos overgegaan van een korfbalgezinnetje naar een voetbalgezinnetje. Sam was klaar met korfballen en wilde op voetbal (hij gooide er bij zijn afscheidswedstrijd nog wel even 5 in!👍🏼😄), Teun koos er ook voor. Voormaligje regelde het papierwerk en de outfits en in no-time waren we terug op het oude nest.

Teun speelt in de FIFA-League, een competitie van 6-jarigen. Elk van de 10 teams bestaat uit 4 spelers, heeft de naam van een land en wekelijks spelen ze 2 wedstrijdjes tegen elkaar. Zaterdags om 08.30 uur!! 😳😬 Geweldig professioneel geregeld door de heren van de organisatie trouwens.
Teun speelt bij Ierland (“nouhou, ik wil bij Nederland”😄) en ze doen het fantastisch. Ze zijn koploper (samen met Spanje momenteel) en dat is voor een groot gedeelte te danken aan het mannetje in het team dat maar doorgaat en doorgaat en al een heleboel goals heeft gescoord. Maar natuurlijk belangrijker, ze hebben allemaal enorm veel plezier. En daar gaat het om. En in Teun zijn geval, hij heeft enorm veel plezier zolang ze winnen. Hij heeft (nog) wat moeite om te gaan met tegenslagen met gevolg dat bij het minste geringste zijn hoofd op onweer staat (overduidelijk een karaktertrekje van mama mij, ik had vroeger ook een hekel aan verliezen) en hij de tranen de vrije loop laat. Aandachtspuntje.

Sam is ingedeeld bij het na de winterstop gevormde team, de F10. En ook hij doet het heel erg goed. Hij is de 9-jarige in het 7/8-jarigen team en dat is te merken. Hij is nèt iets verder in de voetbalontwikkeling dan zijn teamgenootjes. En hij is nèt iets sneller dan zijn teamgenootjes. En hij kan nèt iets harder schieten dan zijn teamgenootjes.
Ze staan rond de 10e plek, 2 gewonnen en 3 wedstrijden verloren. Met nog 7 wedstrijden te spelen, zie ik ze trouwens nog wel stijgen in de stand hoor. En dat is gewoon netjes.
Sam heeft in 3 wedstrijden al 7 keer gescoord (alle ballen op Sam!) en dat is goed voor zijn zelfvertrouwen. Vanaf volgend seizoen zal hij te maken krijgen met leeftijdgenootjes en zal het wellicht wat zwaarder voor hem worden.

Al met al ben ik tevreden over de een ontwikkeling van mijn jongens op voetbalgebied.
En ik kan het weten want ben ik tenslotte niet een tactisch brein slash kampioenenmaker?

We voetbal’en!

ps.
Zeg KNVB, ik doe het voor wat McDonald’s kortingsbonnen, een voetbalvrouw en reisvergoeding. Ik denk, zeg het ff.

Johan

Ik had na mijn veertiende niets meer met voetbal. Ik was er klaar mee.
Ja, toen we in ’88 kampioen werden feestte ik natuurlijk keihard mee maar het competitievoetbal volgde ik niet meer. Als ik het al ooit gevolgd had.
Ik kan dan ook niet met zekerheid zeggen dat ik Johan ooit, via Studio sport weliswaar, in levende lijve heb zien spelen.

Na mijn diensttijd ging ik toch weer voetballen. Deze keer bij een gezelligheidsteam en hier raakte ik bevriend met Johan. Johan was idolaat van Johan, hij had zelfs zijn zoon óók Jordi genoemd. Bevlogen kon hij vertellen over Johan. Johan was de allerbeste ooit. Ik raakte geïnspireerd en ging mij toch eens verdiepen in Johan. Boekjes, bladen, videobanden, alles bekeek of las ik en al snel was ik om. Johan was inderdaad de allerbeste aller tijden.
“voetbal is heel simpel maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen”.
Dè uitspraak die ik veelvuldig gebruikte in mijn coach-tijd.

Het jaar is omgevlogen. Inmiddels zijn mijn jongens ook gegrepen door het voetbalvirus.
‘Papa, wie is de beste? Messi of Ronaldo?’
Ik antwoord dan steevast; ‘Johan Cruijff was de allerbeste ooit. Daar komt nooit iemand in de buurt’.

Bij partijtjes mag iedereen dan ook Ronaldo of Messi zijn, mijn jongens zijn altijd Johan.

Hudson Hornet

hudson-hornetKen je het verhaal van Hudson Hornet?
Niet?
Nou, laat ik het dan even kort en bondig uitleggen.

Hudson Hornet was lang geleden een groot kampioen. Maar door pech is hij in de vergetelheid geraakt en tegenwoordig slijt hij zijn dagen een beetje afgelegen en onopvallend.
Jaren en jaren gaan voorbij. Generatie na generatie groeit op, de herinneringen aan zijn gloriedagen worden vager en zijn prijzen liggen onder een dikke laag weg te stoffen. Hij wordt een brommerige, oude man.
Op een dag komt een jong en ambitieus mannetje in zijn leven. Dit mannetje wakkert het vlammetje, wat nog altijd binnenin brandde, zij het op een heul laag pitje, bij Hudson weer aan. Samen betreden ze op een bepaald moment de sportarena, die Hudson al die jaren zo gemeden heeft.
Plotseling wordt hij opgemerkt en een gigantische staande ovatie valt hem ten deel.
De grote kampioen van weleer is terug!

Het is dat ik beter weet maar anders zou de rol van Doc Hudson in Cars 1 zomaar op mijn leven gebaseerd kunnen zijn.
Want zo’n gevoel bedruipt mij ook een beetje nu Teun op voetballen gaat en ik binnenkort weer op de velden van m’n oude club te zien zal zijn.
ghe ghe 😉

We gloriedag’en!

Wisselen

korfvoetbalIk vrees dat het korfbalavontuur na de zomer voorbij zal zijn. Sam wil op voetbal. En Teun waarschijnlijk ook.
Om eerlijk te zijn is het ook niet zo gek hoor. Het is tegenwoordig één en al voetbal bij ze. Buiten voetballen ze. Op hun tablet voetbalspelletjes spelen ze. Op teletekst weet Sam inmiddels alle voetbalpagina’s te vinden. Studio Sport kijken ze liever dan een filmpje. Messi is de beste maar Johan Cruyff de allerbeste. Oranje, FC Groningen, Ajax en Barcelona zijn top. Enzovoorts etcetera.

Vind ik het goed? Ja, natuurlijk. Het is toch meer mijn wereld dan de wat bravere korfbalwereld. Vind ik het jammer? Ja, dat ook zeker. Ik zal de warme sporthal tijdens het koude schijtweer vreselijk missen. Maar de jongens willen het zelf en dan ga ik als sportvader gewoon mee met hun beslissing (hadden ze nu voor simultaan lange afstand ballet gekozen, had ik mijn veto uitgesproken. Maar dat is logisch, zelfs ik heb grenzen).
Ik heb er vanzelfsprekend wèl enkele voorwaarden aan gesteld.
a) Niet janken als er iets niet goed gaat. Verliezen hoort bij sport.
b) Niet piepen als het koud, guur, regenachtig of stormachtig is. Voetbal is een buitensport.
c) Zwarte voetbalschoenen. Niet van die gay gele/groene/roze schoentjes.
d) En nooit, maar dan ook nooit met een voetbalshirt van een club over straat. Dat is ultiem tok.

En ik als sportvader? Ik zal me weer met hetzelfde enthousiasme (sommigen noemen het fanatisme, hahahaha) langs de lijn opstellen. En misschien, heeeeeeeel misschien, dat ik m’n oude hobby wel weer op ga pakken. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de sportvaders, ik weet altijd alles beter dan de trainer/coach. En dat laat ik merken ook! Dat hebben ze in de bravere korfbalwereld wel gemerkt.

Rest nog de vraag bij welke voetbalclub ik mijn jongens laat debuteren. Meest voor de hand liggend is de club in hun deurp. Vlakbij, er zitten vriendjes op en we kennen de mensen. Maar die hele club ademt iets uit wat mij totaal niet zint. Zo’n wanna be topamateurclub. Zal met onze geschiedenis te maken hebben. Een kilometer of 5 verderop zit een meer volkse club, wellicht dat daar meer plezier te behalen is.
Ik laat de beslissing aan voormaligje de jongens. Want zo gaat dat in mijn democratisch ex-gezinnetje.

We wissel’en!

Schaars getijd

witlof

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

 

Wij slapen niet, wij rusten

Ik voorspelde het gisteren al op den Twit en het verliep vanochtend exact als ik voorspelde. En eigenlijk is het helemaal niet vreemd, nu ik erover nadenk. Ik ben ook een ruster namelijk.

Met de klok een uur terug in m’n achterhoofd mochten Fred Skelet en Koos Boos wat langer opblijven gisteravond. Maar dat was niet de enige reden hoor, ik vind het namelijk ook wel gezellig met ze (of überhaupt iemand……..😢) om me heen te hebben tijdens een tv-avondje. We keken naar ‘Ik hou van Holland’ met Linda de Lachgeit. Want dat is het enige beetje kindgeschikte programma op tv op zaterdagavond. En het leuke van met mij naar zo’n spelshow kijken is dat ik overal, maar dan ook echt overal, commentaar op heb wat weer een enorm effect heeft op de lachspieren van de jongens. Dolle boel in de bloghut!

Om 22 uur keek ik eens opzij. Nee, nog geen enkel teken van vermoeidheid bij de jochies. En ook de vooraankondiging van het programma op stapel werkte in hun voordeel. Of het programma? Meer een deelnemer, Jan Jaap van de Wal. Ik vroeg ze hazenlipstijl of ze dat programma ook nog wilden zien. Tranen van het lachen rolden over hun wangetjes.
Nou vooruit maar dan weer, ik ben niet zo moeilijk. En het zou in de ochtend in mijn voordeel werken, bedacht ik me.
Na een half uur hazenlippen was ik er wel klaar mee, Studio sport begon.
Omdat onze 2 favoriete clubs hadden gespeeld wilden ze ook dit zien. Huh? Het was half 11 hoor! En dat vanaf half 7 vanochtend! Nou, vooruit maar weer, ik ben niet zo moeilijk.
Na onze FC gaf Teun aan dat hij toch maar naar bed wilde. Het was tenslotte al bijna 23 uur. Ik wenste hem welterusten en toen ik de deur sloot hoorde ik hem al snurken.
Sam en ik gingen gezamenlijk naar bed. Na Studio sport. Het was zijn beurt om bij mij in het hemelse bed te slapen. We kletsten nog even wat over de korfbalwedstrijd van die ochtend en na een welterusten draaide ik me om. Nog geen 15 seconden later hoorde ik hem snurken. Ik sloot tevreden mijn ogen.
Vanochtend, 06.18 uur. Ik werd op m’n schouder getikt. Of ik even wilde opschuiven want Teun wilde erbij.
Zucht………………………

Nu is dat natuurlijk geen probleem als ze gewoon in het hemelse bed verder slapen maar het punt is dat mijn blaas ook altijd rond deze absurde tijdstippen wakker wordt. Ik sneak dan heel gladjes uit het hemelse bed en ga heel stilletjes in het donker ontluchten. Maar ja, ik zei het al eerder, wij zijn geen slapers, wij zijn rusters. Wij slapen met 1 oog en 2 oren open.
‘Teuheuuun, zullen we opstaan?’, hoorde ik vanaf de wc. Zucht……………………..
(*noot van de redactie;: Nu denk je natuurlijk dat ik gewoon weer m’n hemelse bed in kan kruipen en de jongens even met hun tablet laat. NEEN! Als ik wakker ben, ben ik wakker. Dan sta ik op. Is een commando/black ops dingetje. Vertel ik nog wel een keer.)

Die klok zetten we straks wel terug. Fukking wintertijd……..🖕🏼
Eerst maar even wakker worden. Vanavond liggen ze er bij sundown in. Wat ik je brom!

We wintertijd’en!

We rock’en!

​

Fout
Deze video bestaat niet
​

Moeilijke vragen

huhDie jongens van mij beginnen steeds moeilijker vagen te stellen.
‘Papa, wie is beter, Messi of Johan Cruijff?’ ‘Papa, waarom gaat die Skoda sneller dan jouw auto?’ ‘Papa, waarom ligt jouw slaapkamer vol met kleren?’ ‘Papa, waarom heb jij haar op je kont?’
Het zijn van die levensvragen waar elk kind op een bepaald moment in zijn/haar leven mee te maken krijgt en vanzelfsprekend ben ik nooit te beroerd om op dit soort vragen met een gepast antwoord te komen. Ik heb een aardige herseninhoud met heul veul triviale onzindingetjes dus ze verrassen me niet zo snel. En anders heb ik nog een hele brede rechtermouw, maar ssssssssst!

Tot vorige week.
‘Papa, hoe groot is de ruimte?’ Tja……….. Met “heeeeeeeel groot” namen ze geen genoegen. Ik had even geen antwoord klaar. Ik beloofde ze het uit te zoeken en dat ik dinsdag met het antwoord kom.
Wat een toeval dat bij Discovery Science de driedelige serie “How the universe works” te zien was! Mèn, mijn leven hangt ook van geluk aan elkaar hè?
Ik ben er eens goed voor gaan liggen.
En dat was maar goed ook! Goeiendag zeg. Daar moet je toch een heelalkundig natuurwetenschapgeleerdeslimmerd voor zijn man! Ik zag allemaal sterretjes (ha!).
Ze hadden het over materie en toen dat te moeilijk werd verzonnen ze er antimaterie bij. Ze hadden het over energie en toen dat niet meer te verklaren was, was daar ineens tegenenergie. Ze hadden het over zwarte gaten en over superzwarte gaten. Ze hadden het over lichtsnelheid maar dat is een slakkengangetje vergeleken met Plancktijdsnelheid. Ja weet je, zo kan ik het ook. Als het niet meer te bevatten is, verzin je er gewoon wat bij. Pffff, stelletje kwakzalvers.
Maar zo goed en zo kwaad als ik kon, nam ik de informatie in me op.
Ik zal hier in het kort uitleggen wat ik ervan gebakken heb en wat ik dinsdag aan mijn jongens zal vertellen.

img_2388Hiernaast is ons Melkwegstelsel. Ons melkwegstelsels is honderdmiljard kilometer groot. Ons melkwegstelsel is één van de honderdmiljard sterrenstelsels in het heelal. In het rechthoekje (linksonder) is ons zonnestelsel. Dus de zon en alle planeten. Vanaf de Aarde naar de zon is honderdmiljard kilometer. Maar als je daar dichtbij komt, verbrand je levend.

heelalHiernaast het heelal.
Bij de pijl is een puntje zo groot als een mierenpiemeltje. Dat mierenpiemeltje is honderdmiljard kilometer lang en ook breed. Bovenop dat mierenpiemeltje zit een piepklein zwart puntje. Dat piepkleine puntje is honderdmiljard kilometer in omtrek. Daar hangt ons melkwegstelsel ergens rond. En dus ook de Aarde waar wij op leven. Dus als je omhoog kijkt zie je in wezen maar eenhonderdmiljardste procent van het heelal.
Dus als ik zeg dat de ruimte heeeeeeeeeeel groot is, dan is de ruimte ook heeeeeeeeeeeeeeel groot ja!

Zal je zien dat ze dinsdag even opkijken, ‘oh’ zeggen en verder gaan spelen op hun tablet.
Zucht.

We moeilijke vraag’en!

Scary shit

Een weekendje Moeke zat weer in de planning. Teun vroeg er laatst naar. “Wanneer gaan we weer naar oma Anneke? Want dan ken ik Gronings praat’n jááááá.”
Hij begon van de zomer ineens moeke’s dialect na te praten en dat was lollig, kan ik je melden. Er circuleert ergens een filmpje van Sam en Teun die een hele conversatie int Grunnings praat’n jááá rond. HAHAHAHA.
Dus gisteren gingen we weekenden in het pittoreske Groningen. En maandag weer terug, het is tenslotte herfstvakantie. Voormaligje whappte of ik wel genoeg kleren had. Ontzettend lief natuurlijk maar ik weet dat ze zich zorgen maakt omdat ik met enige regelmaat Sam met Teun zijn kleren aan en Teun met Sam zijn kleren aan terug kom brengen. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen……..
Lang verhaal kort, we gingen goed bepakt op weg.

Eenmaal in Groningen kwam ik tot de ontdekking dat ik toch iets vergeten was. De pyjama’s. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen…….
Wij weer de auto in om pyjama’s te scoren. In de H&M zag ik een spetter werken dat er pyjama’s te koop waren, ik gaf ze de vrije hand. Maar wel met de mededeling dat ze niet beiden dezelfde moesten kiezen want met hun huidige Minions pyjama trek ik met enige regelmaat Sam de pyjama van Teun aan en Teun die van Sam aan. Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ook niet over rozen……….
Ze zochten bovenstaande outfits uit. Ik dacht dat het verkleedpakken waren maar swa, zij vonden ze mooi.
Ik doopte ze om tot Fred Skelet en Koos Boos en dat is natuurlijk weer een dikke hit hier in huis.
Teun was aan de beurt om bij mij te slapen, Sam ging in het enkele bed. Ik had hem verteld dat als het nog donker is het nog te vroeg is om op te staan maar dat hij dan eventueel de lamp aan kon doen om een boekje te lezen ofzo.

Vanochtend, 06.37 uur. Ik werd op mijn schouder getikt. Half slapend draai ik me om. EEEEEEEEKSSS!!! Ik schrok me de tering. Staat er ineens een skelet naast me.
Blijkt dat het glow in the dark is……………….
Zucht, het leven van een alleenstaande vader gaat ècht niet over rozen…………..

We scary shit’en!

Vingerfriemelen

“Papa, mag het Dustyliedje erop?”

Het Dustyliedje is ‘Thunderstruck’ van AC/DC. Het wordt gebruikt in Pixar’s Planes 2.
Net op het moment dat Dusty zich heeft voorgesteld aan de bosbrandbestrijders klinkt er plots door de luidsprekers dat er een bosbrand woedt en de firefighters zich gereed maken om het vuur te blussen. Die ontzettend prettige intro wordt dan ingezet. Ik vind het een briljant stukje film.
En Teun dus ook. Hij was al een beetje AC/DC-fan na de Smurfen (daar wordt ‘Back in black’ in gebruikt) maar na deze scene is hij helemaal om.

En dan zit hij naast mij in de auto als een dolle te luchtgitaarspelen als ik het intro op vol volume zet. Met zijn rechterhand strijkt hij dan over zijn buikje en met zijn linkerhand vingerfriemeld hij in het luchtledige. Geweldig om te zien. Ik speel meestal de drums op het stuur, mijn benen of het dashboard maar zo af en toe speel ik ook de tweede gitaar. Samen zij we een fantastisch luchtgitaarduo.
Ongeveer op 2.28 komt het DENG DENG DENG-stuk en hoe hilarisch is het om te zien dat Teun dan net steeds een fractie van een seconde te laat met zijn hoofd headbangt. Ik zie hem dan heel geconcentreerd luisteren maar toch telkens issie nèt iets te laat. HAHAHAHAHA 😂😂😂😂😂😂.
Maar natuurlijk heeft AC/DC meer van deze prachtige gitaarintroplaten gemaakt. Ik noem een ‘Highway to hell’ en natuurlijk ‘Whole lotta Rosie’. En je raadt het al, laatstgenoemde is meneertje’s nieuwste knijter. “Papa, mag Rosie erop?” HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.

Man, wat vind ik het toch fijn dat in elk geval één van mijn zoons een uitstekende muzieksmaak ontwikkelt. Want Sam? Die zit achterin ons een beetje verveeld aan te gapen. Vaak met zijn handen over zijn oren. HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.  Je zou ons eigenlijk eens moeten zien.
Oh wacht, laat ik het eens gaan vloggen!  Mèn, wat een briljant plan!

We vingerfriemelvlog’en!

Het nieuwe seizoen

korfbal

Het veldseizoen is inmiddels 4 wedstrijden onderweg en tja, wat zal ik ervan zeggen? Laat ik voorop stellen dat ik de veldcompetitie niet zo heel erg belangrijk vind. Het is een kleine competitie met 4 ploegen en met een betrekkelijk korte speelperiode (enkele weken). Dus van een echte competitie wil ik niet spreken.
 Waar het wel ontzettend nuttig voor is, is aan elkaar wennen, de nieuwe regels onder de knie krijgen, conditie opbouwen en trucjes leren.
 Sam is ingedeeld in de E5 samen met de topscoorster uit zijn vorige team, een jongetje uit de F2 en een jongen en een meisje met E-ervaring.

Zaterdag 3 september begonnen ze de competitie met een dikke nederlaag en ik zag het gelaten aan. Ik maakte me meer druk om het feit dat ik in de veronderstelling was dat ze in de zaal moesten spelen en ik dus in T-shirt langs de frisse kant stond. Zucht, ik moet er ook even weer in komen. En, laat ik eerlijk zijn, ik had me voorgenomen me voorbeeldig te gedragen langs de lijn.
 Het was duidelijk dat de nieuwe regels voor de ex F’jes flink wennen is. Vooral het verdedigd schieten is lastig want dat mag niet meer. En ook gaat het allemaal wat sneller en zijn de tegenstanders groter. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest denken maar het leek me verstandig het enthousiasme bij Sam hoog te houden. Stel je voor dat hij ineens op voetballen wil en ik straks met guur weer en ijzige kou langs de kant moet gaan staan. Dat is voor niemand prettig, lijkt me.

De tweede wedstrijd in de bloedhitte werd gewonnen en, laat ik eerlijk zijn, me niet met de wedstrijd bemoeien viel me zwaar. Hier en daar coachte ik (en ook de 2 leidsters natuurlijk) de kinderen naar de overwinning. Commentaar van de leider van de tegenstander over ons fanatisme lachten we weg. Kom op zeg, wij fanatiek, hahahaha.
 Ook de derde wedstrijd werd in winst omgezet en dat was een knappe prestatie. Na een 1-4 achterstand kwam het karakter van de spelers boven en na een gelijkopgaande strijd eindigden we (ze) in 8-7. Voor het eerst voelde ik een soort trots op het team. Ik zag er potentie in.

In tegenstelling tot vorig seizoen heb ik nu nog geen training gezien maar ik merk aan de wedstrijden dat er goed getraind wordt. De nieuwe regels zijn nu al aardig ingeslepen bij de ex F’jes en het niveau groeit. Mooi om te zien.
 Gisteren speelden we de eerste heenwedstrijd van het veldseizoen en hoewel wel verloren met 7-4 vond ik dit de beste wedstrijd tot nu toe. Goed, we hadden pech dat 1 jochie bij de tegenstander er 6 ingooide maar er werd door ons heel goed gespeeld. En ook deze keer coachte ik een beetje maar gaf ik vooral tips. In de rust nam ik onze sterspeelster even apart en tipte ik haar over een stap naar voren doen om daarna in een snelle beweging naar achteren te springen om ruimte te creëren voor een schot. De tegenstander moet namelijk jouw schouder aan kunnen raken wil je verdedigd staan.
 De tweede helft begon, ik was toe aan een sigaartje. Ver van het veld (rookvrije zone!) stak ik eentje op. Sterspeelster kreeg de bal in scoringspositie maar ze stond verdedigd. Ze deed een stap naar voren en weer naar achteren en schoot. Helaas mis maar wat vond ik dat geweldig om te zien! Zo snel iets oppikken! Geweldig!

Nog 3 veldwedstrijden en dan gaan we de zaal weer in. De echte competitie.
 Ik heb daar zin en ook alle vertrouwen in. Het is een alleraardigst team namelijk.
 En mocht het niet helemaal lopen, dan ben ik best bereid om hier en daar wat langs de kant te coachen. Want ik merk dat de kinderen daar toch wel baat bij hebben.

 We nieuwe seizoen’en!

Afzien

afzienMan man man, wat heb ik gisteren afgezien zeg! Niet normaal meer. Afzien met een grote A hoor! De laatste keer dat ik zo moest afzien was nooit dus dan weet jij wel hoe ik afgezien heb.
In al mijn wijsheid besloot ik op de fiets naar de korfbalwedstrijd van Sam te gaan. Het bleek namelijk een thuiswedstrijd te zijn waar ik de hele week overtuigd was dat ze uit moesten spelen. Maar goed dat ik nog even keek.
Vanaf mijn residentie naar de thuiswedstrijd is een sigaartje of 4, bedacht ik me, en omdat ik een laatste momentman ben en dus veel te laat vertrok, moest ik flink doorstoempen. Je kunt immers als trouwe vadersupporter niet te laat bij een wedstrijd van je zoon aan komen kakken. Nou, die 10,7 km deed ik in nog geen half uur (een half uur voor aanvang van de wedstrijd was ik er…………. zucht) en als je mijn conditionele gesteldheid èn de best wel heuvelachtige omgeving hier kent, is dat best wel een prestatie. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik het sportpark op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Vol in de zon (zonder zonnebril want het zou een bewolkte dag worden………..zucht) schreeuwde coachte toeschouwerde ik de gelijk opgaande uiteindelijke overwinning. Mooi, weer 2 punten!

De Airborne herdenking op de hei bezoeken wij altijd op de fiets en ook deze keer was dat het plan. Voor Teun is het nog iets te ver fietsen, hij mocht bij mij voorop. Sam is al groot genoeg om die 3 sigaartjes zelf te fietsen maar hij had veel gegeven in de wedstrijd en was moe. Hij begon te jammeren tegen te sputteren. Mama bleef onverbiddelijk en zag het niet zitten om later met de 2 jongens op de fiets terug naar huis te moeten. Omdat de hei aan mijn tuin grenst offerde ik mezelf op en opperde ik dat ze allebei bij mij op de fiets konden en dat ik ze later met de auto naar mama zou brengen. Uitstekend plan.
In mijn ‘kijk eens wat een sympathieke vader ik ben’ enthousiasme vergat ik even dat het hier in de omgeving best heuvelachtig is en dat de jongens een stukje zwaarder dan 2, 3 jaar geleden zijn geworden. En dat merkte ik gelijk bij het eerste colletje van de dag. GOEIENDAG ZEG! Een procentje of 37 omhoog en ongeveer 1439 meter in lengte (kan er wat procenten en meter naast zitten). Ik trok het niet. Ik voelde spieren verzuren waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Halverwege pakten we even een rustmoment. Altijd lollig dat Sjonnie Voorop op zo’n moment dan zegt dat ie er ook moe van geworden is…………. zucht.
De overige heuvelachtige kilometers deed ik op karakter. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik de hei op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.

Van de hei naar mijn tuin is toch nog best wel een stukkie en ook hier was het fietspad op en af. WIE VERZINT DAT? MAAK FIETSPADEN GEWOON VLAK!!!!! WE HEBBEN NIET ALLEMAAL ZO’N GAYMOTORTJE ERIN!!
Na 3 kwartier fietsen, kletsen, ouwehoeren en afzien kwamen we bij mij thuis aan. De jongens gingen voetballen in de tuin. Ik plofte op de bank. Bezweet en uitgeput. Man man man, wat had ik afgezien.

Maar lang niet zoveel als mijn grote held in 1944 die ik natuurlijk ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten.
Dus ik moet eigenlijk niet zo piepen.

john-jeffries

 

 

Nieuwe ronde, laatste kans

BlindJa, da’s een goeie vraag, Dan. Je staat er helemaal alleen voor hè? Boven je is het een chaos van over elkaar strompelende bobo’s en naast je heb je aan Marco ook niks (meer). De superspits van weleer is veel te druk met nieuwe spelregels voor het voetbal verzinnen dan dat hij jouw elftal van technische en tactische tips voorziet. Die blik van hem naar jou na de 1-2 afgelopen donderdag sprak boekdelen.
En dan heb je ook nog een spelersgroep waarin bepaalde en bepalende spelers niet echt voor je willen vechten. En ja, dan is het best eenzaam inderdaad.

Laten we de boel eens even analyseren.
Begin met vanaf nu de wedstrijdpremies over te maken naar een goed doel. En dan elke wedstrijd een ander doel. Zo creëer je sympathie bij de fans. Wellicht zelfs bij het hele Nederlandse volk. Dan selecteer je spelers die trots zijn het Nederlandse shirt te mogen dragen. En niet spelers die na een aanfluitbare vertoning en een laf applausje naar de supporters toe met een glimlach hun cheque in ontvangst nemen.
Speaking about de opstelling, die wil ik even met je doornemen. Ik pak die van tegen Griekenland er even bij.

Zoet 
Bij de eerste tegengoal stond hij te ver naar de eerste paal. Bij de tweede tikte hij de bal voor de voeten van een tegenstander. Beginnersfouten!
Veltman
Komt body tekort en probeert dat te compenseren met domme overtredingen. Liet zijn tegenstander voor zich komen bij de 1-1.
Bruma
Prima verdediger voor de Eredivisie. Internationaal gaat het allemaal wat te snel voor hem. Verloor knullig de bal wat de nederlaag inleidde.
Blind
Koning van de risicoloze passes. Is te technisch voor een verdediger. En heeft een knotje.
Willems
Is meer aanvaller dan verdediger en zo speelt hij ook. Maakt onnodige meters voorwaarts waardoor hij achterin regelmatig te laat komt. Struikelde over zijn eigen trucje.
Sneijder
Is over de top. Voegt niets meer toe. Eventueel nog te gebruiken in een 10-rol.
Strootman
Dè leider van het Nederlands elftal. Gooit passie en onverzettelijkheid in de strijd.
Wijnaldum
Lopende en vaak scorende middenvelder. Alleen loopt hij teveel voorwaarts en vergeet daarbij zijn verdedigende taken. Mist body voor een verdedigende middenvelder.
Berghuis
Werkelijk geen idee waarom deze jongen opgeroepen is. Is meer met z’n haar bezig dan met voetballen.
Janssen
Dè spits van het Nederlandse elftal voor de komende 10 jaar.
Promes
Werkelijk geen idee waarom deze jongen überhaupt ooit op voetballen is gegaan. Kan er he-le-maal geen hout van.

Zie je, Dan? Daar zijn al wat verbeterpunten in aan te brengen.
Start vanavond nou gewoon eens zo:
Stekelenburg
Janmaat – van Dijk – Bruma – Blind
Klaassen – Strootman – Pröpper
Sneijder
Janssen – De Jong

Inderdaad, 4-4-2.
Ervaring (en meevoetballen!) op de goal.
Grote verdedigers in het centrum.
Lopende middenvelders. Strootman in de zone naar achter. Pröpper back up voor Sneijder. Klaassen in de zone naar voren.
En 2 beweeglijke en scorende spitsen.
En voor de volgende keer: Tete op rechtsachter, Pieters op linksachter en Vlaar i.p.v. Bruma.

Danny, ik wens je veel succes vanavond.
En mocht het onverhoopt toch weer fout gaan, stap asjeblieft op!
Ik ga namelijk 9 juni naar Nederland – Luxemburg met m’n jongens en ik heb gezegd dat dat wel 10-0 wordt.