Golden George

Golden earring is natuurlijk by far de grootste Nederlandse (rock)band aller tijden, daar is geen discussie over. Nu hoor ik in de verte iemand roepen “Ja maar Di-rect dan?!”. Whoehahaha. En zucht.
Luister Spotifyluisteraar, want zo’n sneuert ben je waarschijnlijk, dat bandje mag nog niet eens in de schaduw de veters van de loafers van de Earrings strikken. Di-rect, pfff laat me niet lachen zeg! Kensington, die jongens komen nog een beetje in de buurt qua internationaal geluid. En vroeger had je Focus, die deden het internationaal ook best aardig, maar Di-rect jongens …………… whoehahahaha, houtochopman!

Nee beste lezer, Golden earring was een topband. Met Rinus als topbassist. En ja, dat Barry al jaren doet alsof ie een internationale superster is en with een beetje American accent talked, daar doe ik niet moeilijk over. En dat Cesar op Buddy Joe een foutje maakt, dat zie ik ook door de vingers. En dat George uit zijn keel zingt, nou ja dat moet ie zelf weten natuurlijk. Het lijkt mij knap lastig, maar ach, wie ben ik om daar over te zeiken? Samen zijn ze top, en ook internationaal top. Met fijne nummers, dat moet ik ook zeggen. ‘Why do I’ vind ik zum bleistift een fijne. ‘Paradise in distress’ vind ik ook een fijne. De unplugged ‘Long blond animal’ vind ik ook heul fijn. ‘Buddy Joe’, is ook fijn. En zo hebben ze meerdere fijne nummers gemaakt, waaronder natuurlijk de 3 grote internationale hits.

Natuurlijk is het droevig dat George aan die verschrikkelijke ziekte is overleden. Maar de beste man heeft wel een prachtig rock ’n roll leven gehad. Die gedachte vind ik mooi. Hij heeft de respectabele leeftijd van 77 jaar gehaald.
R.I.P.
Nu gaven de 3 overgebleven bandleden pasgeleden een afscheidsconcert. Ik heb er wat beelden van gezien, prachtig! Met z’n drieën op het podium en George op een groot scherm erbij ………………………………………………………………………..
Kijk, dat begrijp ik dus niet. Waarom een ter ere concert geven nadat hij al is overleden? Had dat gedaan toen hij nog in leven was, denk ik dan. Het is namelijk niet zo dat hij plotseling is omgevallen. Dan had hij nog één keer kunnen genieten, denk ik dan.

En nog iets wat mij al jaren bezighoudt; Waarom zingt George de eerste paar zinnen van ‘Twilight zone’ en wordt de rest van de coupletten gezongen door Barry? Dat vind ik zo raar.
Luister zelf maar eens.
It’s 2 a.m., the fear has gone (It’s 2 a.m., the fear has gone). I’m sitting here waiting, the gun’s still warm (I’m sitting here waiting, the gun’s still warm). Maybe my connection is tired of takin’ chances.

Ik denk zelf dat hij last van z’n keel kreeg. 😉

https://www.youtube.com/watch?v=OF3yBbLrkEY&list=RDOF3yBbLrkEY&start_radio=1

Heel verhaal liedjes

Ik hou d’r wel van. Van die liedjes met een heel verhaal. Van die liedjes met een heel verhaal die je zonder probleem zo kunt verfilmen. En ja, het zijn vaak de lange nummers met complete verhalen, de long versions zoals wij, singer/songwriter/producer, ze in de muziekbizniz noemen. Één van mijn collega singer/songwriter/producer is er een meester in. Billy Joel heb ik het over. Sjongejonge, wat kan die man prachtige heel verhaal liederen maken.

Iedereen kent natuurlijk ‘Piano man’ en ‘Goodnight Saigon’ of desnoods ‘Leningrad’, allemaal liederen met een prachtverhaal en verfilmingswaardig, maar in dees anekdoot ga ik het hebben over mijn maar ook zijn eigen favoriete Billy Joelsong; ‘Scenes from an Italian restaurant’.

Het is een lied in 3 gedeelten. Het eerste deel is langzaam (adagio zoals wij dat in de muziekbizniz noemen) met piano en saxofoon en gaat over de titel zelf, een scene uit een Italiaans restaurant.
Het tweede gedeelte begint op 1.44 en is iets meer uptempo en jazzy. Het gaat over een ontmoeting met een oude (school)vriendin en er wordt verteld hoe het tegenwoordig met ze gaat.
En dan na een dikke 3 minuten barst het lied los met ‘The ballad of Brenda en Eddie’, het meest populaire stel van school. Hoe ze trouwden, hoe ze scheidden, hoe het met ze afliep, de hele mikmak. Waarna het lied uiteindelijk weer in adagio eindigt.

Ik vind het prachtig!

Omdat wetenschappelijk is bewezen dat de interesseboog van de gemiddelde lezer op dees lolsijt niet zo heel strak gespannen staat stop ik hier en raad ik je aan om gewoon even van dit meesterwerk van 7 minuten en 32 seconden te genieten. Eventuele op – danwel aanmerkingen zijn welkom.
https://www.youtube.com/watch?v=izzM9LXqP-U&list=RDizzM9LXqP-U&start_radio=1

Doorbraak

Zal dit dan (eindelijk) mijn wereldwijde Nederlandse doorbraak worden?

Ik word de laatste tijd belachelijk gemaakt, o.a. door mijn eigen jongens, moet je nagaan! “Slechtste muziekcarrière ooit!”, wordt mij met enige regelmaat toegehoond. Ik lach er altijd maar smalend om, het is hun erfenis immers, maar natuurlijk hebben ze wel een beetje gelijk.
Kijk, we hadden een jaar of 5 geleden een dijk van een hit gemaakt, wellicht herinner je je het nog; (https://dickteder.home.blog/2020/08/27/ho-stop/).
Maar het blijkt dat Youtube vooral een videoclipsite is. Tja, dan kan je wel een dijk van een knijter maken, zonder clip zal het nooit en te nimmer bij het grote publiek aanslaan. Ik had daar eigenlijk in principe best vrede mee. Maar ja, als mensen mij een beetje belachelijk gaan maken, dan poken ze wel een beetje de beer natuurlijk.

Vandaag had ik wat tijd over en zelfs wat inspiratie, dus ging ik aan de slag. En beste lezer, TADAAAAAAA daar is onze debuutsingle MET videoclip!
Ik zou zeggen, kijk en luister gerust even naar het resultaat.

Nu maar ’s even nadenken of ‘m op Spotify kwakken een beetje lucratief zal zijn.

(als bonus staat mijn andere superhit onderaan dees anekdoot)

Ik was weer eens opgewonden

Ja beste lezer, je leest het goed. Ik was weer eens in opperste staten. Maar deze keer niet op de sexy manier zoals jij ongetwijfeld van mij zal verwachten. Nee, deze keer over muziek. Maar dat verwacht je natuurlijk ook van mij. Duhuu.
Wat is er aan de hand? Oh wacht, eerst even wat anders waar ik me vreselijk over opgewonden heb; De top 2000. What else?

Kijk, in en uit principe kijk en luister ik niet naar die onzin. Ten eerste omdat ik de goede nummers zelf ook heb en ze dus elk moment van de dag af kan spelen, ten tweede is 80% van de lijst kutmuziek en ten derde vind ik eigenlijk het een beetje een sektegebeuren. Maar goed, mijn jongens kijken en luisteren het wel en zij whatsappten me met regelmaat over het wel en wee van de lijst. Dus bij ons ging oudejaarsdag de tv ook aan op die zender.
Volgens de lijst kwam tussen 20.00 uur en 21.00 uur best wel fijne muziek. Vrouw en ik waren met ons tweetjes in weinig verhullende kledij, we waren beiden lichamelijk ritmisch, de versnaperingen waren present, de alcohol vloeide rijkelijk, wat kon er fout gaan? Op 32 (???) het beste nummer aller tijden; ‘One’ van Metallica. Het volume ging omhoog naar 50. Maar dat was me te zacht, het is niet voor niets een hardrocknummer immers, dus knalde ik de soundbar naar vol vermogen, naar 100. Wij rockten als Beavis & Butthead natuurlijk (ik laat even in het midden wie wie was). Héérlijk!
Op 31 stond ‘The chain’ van Fleetwood Mac. En laat dat nou net het favolied van die band van vrouw zijn, dus weer het geluid naar 100. Maar wacht eens even! Dit geluid is veel harder dan van dat van net! WDN! (wat de neuk!) Op 30 kwam ‘Thunderstruck’ van AC/DC, weer naar 100 en JA HALLOOOOO dat mééééén je niet, het geluid was weer zachter!
Die fukkers van radio 2 doen dus het geluid bij hardrocknummers zachter dan bij andere liederen was mijn conclusie. OPGEWONDEN WOEST WAS IK!
Nou, dat was het eerste.

Het volgende waar ik me ongelooflijk over kan opvreten ga ik hier nu optypen.
Vanaf 1 januari 2026 komen er op kanaal 900 tot en met 950 nieuwe radiozenders. De zenders SRAY worden vervangen voor de radiozenders van XITE. Hoewel de thema’s van de zenders blijven, zoals Nederpop of Oldies, heten de nieuwe zenders van XITE vaak net iets anders dan je gewend bent” stond te lezen op het bericht dat ik van KPN kreeg. Vond ik jammer want dat SRAY (Stingray) beviel me eigenlijk wel. Maar goed, zoals bij alles in het leven gaf ik ook XITE een kans.

Nou beste lezer, dat heeft 2 dagen geduurd. Mijn favoriete zender ‘Oldies’ (kanaal 902) heet nu ‘Ultimate throwback’ (dat irriteert me al) maar van oldies is af en toe weinig sprake. Liedjes van na 1996 zijn geen oldies, dunkt me. Ergens tegen de avond op 1 januari kwam een lied voorbij die je normaal nooit op de radio zal horen. Ik weet niet meer precies welke het was (volgens mij iets van Leen Jongewaard en co) en dat vond ik dan toch wel weer apart.
Maarrrrrrr beste lezer, de volgende dag op hetzelfde tijdstip kwam datzelfde lied weer! En dat vond ik nog aparter! En ik ben er op gaan letten. Ja hoor, dag 3 hetzelfde verhaal. WDN! Ze hebben bij dat XITE maar een paar nummers en die draaien ze gewoon elke dag af was mijn conclusie. En, ja luister nou, ook bij andere XITE kanalen is dit het geval. Sjongejonge, we worden genaaid waar we bij staan door dat XITE. Maar ook door de KPN!

Maar ze vergeten iets, beste lezer; Er is één klein egootje dat dapper weerstand blijft bieden tegen de KPNse overheersing en ik zal dan ook niet rusten tot SRAY weer terug op de buis komt!
Of ik haal gewoon mijn iPod naar beneden. Dan is het goeiemuziekprobleem hier thuis ook opgelost.
Hmm, aandachtspuntje.

Dick Teder’s eindejaars kwis: De antwoorden

Hij was lastig deze keer hè? Ik heb van exact nul deelnemers een goede oplossing ontvangen. Ja, ik kreeg wat hilarische antwoorden van mijn jongens, maar die hebben mijn humor dus dat was te verwachten. Reminder dat ik ‘m volgend jaar dus wat simpeler moet maken.
Oh, ik bedenk net dat het natuurlijk ook kan zijn dat niemand een fuck gaf om deze kwis…………………….
🧐
Best wel jammer eigenlijk, want ik steek er wèl energie in om zoiets in elkaar te flansen. Nou ja, het is zoals het is. Ik heb er zelf in elk geval nog plezier in om dit soort dingetjes te doen, dat scheelt.

Hieronder de antwoorden + oplossing

Vraag 1: Hij werd vermoord door een fan.
Antwoord: John Lennon (basiskennis)

Vraag 2: Zij houden van dikke (fijne) lichaamsdelen.
Antwoord: Rammstein (Dicke titten)

Vraag 3: Hippie juweel.
Antwoord: Neil Diamond (Neil is de ultieme hippie (uit The young ones) en juweel is diamond)

Vraag 4: Bijnaam van Elvis Presley.
Antwoord: The king (basiskennis)

Vraag 5: Buskopper van Metallica.
Antwoord: Cliff Burton (hij verongelukte in 1986 tijdens een tour met de band, hij kwam onder de tourbus)

Vraag 6: Anagram van Axl Rose.
Antwoord: Oral sex (basiskennis)

Vraag 7: Zij maken jou onder andere geel.
Antwoord: Coldplay (Fix you (maken jou) en Yellow (geel) zijn hitjes van hen)

Vraag 8: Zangeres met ooit een ruimtelijk probleem.
Antwoord: Whitney (Houston, we have a problem)

Vraag 9: Hij had veel succes in 1999.
Antwoord: Prince (1999 was een hitje van hem uit 1982, maar werd een superhit in 1999)

Vraag 10: Bekendste volkszanger van Nederland.
Antwoord: Andre Hazes (al die andere neppers komen niet eens in de buurt)

Vraag 11: Architect van Bohemian rhapsody.
Antwoord: Mercury (basiskennis)

Vraag 12: Ultieme scheidingshit.
Antwoord: Go your own way (mea vulva, deze is een beetje ver gezocht)

Vraag 13: Pingelaar in een kroeg.
Antwoord: Billy Joel (Pianoman is een hitje van hem)

Vraag 14: Winnaar songfestival van 1974.
Antwoord: ABBA (basiskennis)

Vraag 15: Snelle muziekgenre.
Antwoord: Rap (duh)

Vraag 16: Doodsoorzaak van Chester Bennington.
Antwoord: Zelfmoord (basiskennis)

Vraag 17: Alex en Eddie.
Antwoord: Van Halen (wie anders?)

Vraag 18: (Nog) niet erg succesvolle NL producer/songwriter.
Antwoord: Taane Hennie (duhhuuuu)

Vraag 19: Donkere kant van de Maan.
Antwoord: Pink Floyd (basiskennis)

Vraag 20: Brein achter Dire straits.
Antwoord: Mark Knopfler (basiskennis)

Vraag 21: Deelde het bed met David Bowie.
Antwoord: Mick Jagger (hij zal ongetwijfeld met meer personen hebben liggen rollebollen, maar dit is wel een heel bekend verhaal (roddel?)

Vraag 22: Band waarmee je prijzen kunt winnen.
Antwoord: Toto (doordenkertje)

Vraag 23: Verloor dit jaar hun oprichter.
Antwoord: Supertramp (Rick Davies)

Vraag 24: Beroemd lichaamsdeel van Michael Jackson.
Antwoord: Neus (op het laatst mocht dat ding de naam neus niet eens meer dragen, wat mij betreft)

En als je alles correct had ingevuld, viel er het volgende in de oplossingbalk te lezen:
EEN GOED NIEUWJAAR EN OP JORS

En dat is precies wat ik je wens.


Dick Teder’s Eindejaars kwis

Jazeker beste lezer, ik dacht dat het wel weer eens tijd werd voor wat interactie tussen ons beidjes. En wat is dan een mooier moment dan aan het einde van dit jaar 2025, niewaar?

Onderstaand heb ik een muziekkenniskwisje in mekaar geflanst en heb je nu/komende tijd/tijdens de feestdagen/rond nieuwjaar/weet ik wanneer zin en tijd om deze op te lossen……….LEUK! FIJN DIE OUDERWETSE INTERACTIE! Heb je daar geen zin in of geen tijd voor, ook prima hoor – jouw leem.
Het zijn wat algemene muziekkennis vragen, er zijn wat cryptische muziek vragen, er zijn wat oja joh vragen en het zijn allemaal vragen over bekenden uit de top2000. Dus voor elk wat wils, dunkt me.
(ik heb trouwens geen idee hoe de puzzel tot jou komt qua formaat via dat WordPress hoor! Mea vulva bij voorbaat daarvoor en je moet het er maar mee doen!)

In de blauwe balk verschijnt de oplossing.
Rest mij alleen nog je veel succes te wensen. Succes.
En wellicht tot volgend jaar.

Krijg zojuist door dat bij het antwoord van vraag 20 een vakje mist aan het einde. Bummer wel.

Wish you were here

Hé pa, gefeliciteerd met je 79ste! Hoe ist daarboven?
Ik zal je even weer bijpraten over hoe het er hier beneden aan toe gaat.

Weet je nog dat ik je vroeger veel vragen stelde over muziek? En dat je dan altijd zei dat er ontzettend veel goede muziek is gemaakt en dat er ontzettend veel goede bands zijn, maar dat er nooit iets of iemand ook maar in de buurt is gekomen van Pink Floyd? Ik begreep dat niet, ik vond dat maar aparte muziek. Ik zat toen meer in de discohoek (Soulshow fan eersteklas) want dat was pas ritmische muziek, en muziek moet ritmisch zijn, vond ik. Bij Pink Floyd zat er totaal geen ritme in, dat was alleen maar een bombastische orgasme van geluid, vond ik. Pas jááááren later, toen ik ergens eind 90’s de video-cd van Pink Floyd’s Pulse kreeg, ben ik hun muziek gaan waarderen. Sterker nog, ik vond de bombastische en symfonische combinatie van licht en geluid van Pulse fantastisch. Hierna ben ik natuurlijk muziek van Pink Floyd gaan verzamelen en beluisteren en kan ik gerust zeggen dat je 100% gelijk had. Pink Floyd is absolute buitencategorie, punt.

Die jongens van mij zijn inmiddels ook muziekfreaks (opvoeding geslaagd 😉😎) en dit geloof je niet, de oudste is een giga Pink Floyd fan! Hij kent alles van ze, hij weet alles van ze en hij is nog niet eens 18 hè! Dat is toch bijzonder ofnie?
Met hem ben ik pasgeleden naar een theaterconcert van een Nederlandse coverband van Pink Floyd geweest. The Pink Floyd project heten ze.
Oja, wel een grappig verhaal; Ik had kaartjes geregeld voor zijn verjaardag in januari voor een concert in maart in de buurt. Maar op die bewuste datum trad de band in Spanje op dus dat feest ging niet door. Het concert in de buurt werd verplaatst naar september. Hahahahahaha, 8 maanden na zijn verjaardag!

Nou pa, het was FAN TAS TISCH!
Hun muziek is nagenoeg gelijk aan het origineel en ze maken er een hele show van. Het concert bestaat uit 2 delen. In het eerste deel spelen ze integraal het album Wish you were here, inclusief het binnenwandelen van Syd Barett in de studio. Heel apart, we zaten nog maar net, de zaal was nog licht en ineens liep een kale vent met een lange regenjas en een plastic tas in z’n hand vanuit de zaal het podium op. Dat je denkt ‘huh, wie is die gast?’ Geweldig gedaan.
En na de pauze doen ze ook gewoon even het briljantste album ooit Dark side of the Moon bijna helemaal. En ze sloten af met de volledige ‘Echoes’. Jep, de hele 24 minuten! En laat dat nou net de favoriet van zoonmans zijn! Hij was verreweg de jongste in de zaal, en ik denk dat zelfs ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden haalde 😂😂😂.
Mooi man, al die ouwe muziekfreaks in een zaaltje bij elkaar.

Nou, dat wilde ik je even vertellen. Fijne verjaardag nog, goed je weer even gesproken te hebben en eh, wish you were here.

Muziekjaar

Dit moet een jaar worden dat wij met enige regelmaat te bezichtigen zullen zijn. En met wij bedoel ik mezelf met een ander. En dan is die ander of vrouwlief, of kinds, of goeie vrienden. Dit moet namelijk een muziekjaar voor ons worden.
Let wel, ik schreef te bezichtigen. Dat is dus niet aanspreken/lastigvallen/in de buurt komen. Kom op zeg, ik wil ook wat privacy. Ga lekker je eigen gang, dan doen wij het ook!

De geoefende lezer hier weet dat ik niet zo van concertbezoeken ben. Ik heb altijd wel wat aan te merken op de kwaliteit van de muziek of het optreden in het algemeen en dat is voor mijn gezelschap natuurlijk niet de allerbeste atmosfeer om in te vertoeven. Maar wat me nog meer tegenhoudt om een concert te bezoeken is dat ER ALTIJD WEL EEN ENORME LAMLUL (m/v) BINNEN EEN STRAAL VAN 10 METER VAN MIJ STAAT WAAR IK ME GIGANTISCH AAN STOOR.
Maar goed, ik ben inmiddels wat ouder, rustiger en wijzer dus die gok durf ik dit jaar wel te wagen. Wel zo leuk voor mijn gezelschap immers.
Toto, Dire straits, Pink Floyd staan op de agenda. Evenals een countryfestival en een regelrecht rockfestival. En wie weet wat nog meer uit de hoge muziekhoed komt? Ik heb er in elk geval zin an.

Oja, het plaatje hierboven? Kon niet zo gauw iets muzikaals vinden. Je moet het hier maar even mee doen.

Laat hem niet gaan

Jazeker beste lezer, ik heb er weer eentje hoor. Een pareltje uit de hoogste regionen van de grote muzieksmaakmannen. Zo eentje die je niet in de standaard radiolijstjes tegenkomt, en al helemaal niet in die droevige lijst van radio 2. De top 10 van dit jaar ook weer mensen, asjeblieft zeg, hou er toch gewoon mee op joh!
Maar dat terzijde.

Zoals de vaste lezer hiero weet lees je enkel over goeie muziek op dees lolsijt, en dat is ook bij dees anekdoot niet anders. En de vaste lezer hiero weet ook dat goeie muziek na pakweg mijn 25e levensjaar een langzame dood stierf (ik daag je uit om een top 50 van nummers met eeuwigheidswaarde van na 1995 te maken) dus de volgende lap tekst gaat over een lied uit het jaar dat ik 10 en een half was.

Dit lied komt dus uit augustus 1981 en het is geschreven door fantastische zanger Kevin Cronin van deze wereldberoemde band. Het begint een beetje als dat je denkt ‘Huh, wat is deze Afrikaanse stammenmuziekje?’, maar al snel klinkt het heldere stemgeluid van Kevin met een licht echo-effect, de zoemende gitaar van Gary Richrath, de riedelsynthesizer van Neal Doughty en dat allemaal terwijl Alan Gratzer maar door blijft beuken op z’n drums. Zodra het refrein begint hoor je dat we hier te maken hebben met een regelrecht powerpop nummer. Maar hier houdt het niet op, lees gauw verder dan!

Per seconde wordt het goeie muziekniveau naar grotere hoogtes gestuwd en vooral na het tweede couplet gaat het van lekkere powerpop naar bombastische gigarock. Prachtig!
Zodra Kenny Loggins langs is geweest (kenners weten wat ik bedoel) gaat het nummer echt helemaal loeso en lijkt het alsof de ene na de andere gitarist de studio in wandelt, de gitaar ook even aan de versterker slingert en die snaren aan gort jankt. HÉÉRLUK!!

Beetje jammer wel dat de producer na de laatste ‘Oh no’ de schuif na een seconde of 20 al dicht gooit en niet de muziekwaterval nog even een minuutje langer door laat razen. Dat had ik namelijk wèl gedaan.
Denk dat die producer gewoon een muzieksmaakloze lul is.

Geniet ervan, zou ik zeggen.

Don’t Let Him Go – YouTube

Cancel 🖕🏼

Vroeger, toen de wereld nog leuk was, keek ik nog wel eens naar ‘Dit was het nieuws’. Harm Edens, Raoul Heertje en Thomas Acda waren met regelmaat lollig en het was heerlijke ontspanning op de vrijdagavond (geloof ik). Met de komst van Fan Faap van der Wal begon mijn interesse al af te nemen en de laatste 15 jaar heb ik er volgens mij niet meer naar gekeken. En als ik zo op social media lees, mis ik er ook niet zo heel veel aan. Mijn leven is er niet minder van geworden, in elk geval.

Vroeger, toen de wereld nog leuk was, keek ik nog wel eens naar ‘Voetbal Insite’. Johan Derksen en René van der Gijp waren met regelmaat lollig (Genee vind ik altijd al de grootste kneus van het land dus die noem ik bewust niet. Wist u trouwens dat ik hem ooit op zijn hoofd heb gepist?). Heerlijke ontspanning op de donderdagavond (geloof ik). Met dat afzeiken van o.a. succescoach Louis van Gaal en de aandachthoerige lachsalvo’s van Gijp begon mijn interesse al af te nemen en de laatste 15 jaar heb ik er volgens mij niet meer naar gekeken. En als ik zo op social media lees, mis ik er ook niet zo heel veel aan. Mijn leven is er niet minder van geworden, in elk geval.

Ik cancel die onzin zonder pardon uit mijn leven en het heeft verder nul invloed op mijn leven.
Wat wèl invloed op mijn leven heeft is muziek. Een grote invloed zelfs.
Bruce Springsteen is één van de artiesten die met heul veul liederen in mijn muziekcollectie te vinden is. En in mijn collectie staan betekent dat je fijne muziek voor mijn oren maakt.
Maar als de rauwe rocker dan met dit soort teksten komt (Donald Trump is the most dangerous candidate for president in my lifetime), dan kan ik toch niet anders dan deze ouwe zeur onmiddellijk en direct in mijn cancellijst kwakken? Kom op zeg!
Met z’n ‘most dangerous’. MOST DANGEROUS! Whoehahahaha, wat een dwaas! En dan ook nog the most dangerous IN ZIJN LIFETIME hè! Zou hij al die andere oorloghitsende presidenten vergeten zijn?
Ja, most dangerous voor zijn portemonnee waarschijnlijk. Net als bij al die andere multimiljonairsterren met hun grote waffel over de Amerikaanse verkiezingen.

Mijn Onlyfans pagina

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, mijn Onlyfans pagina loopt (nog) niet zoals ik zou willen. En daar baal ik best wel een beetje van, dat mag je eerlijk weten.
De vaste lezers hier weten….. oh wacht, even opnieuw. De vaste lezer hier weet dat ik in mijn spaarzame vrije tijd graag wat met muziek mag pielen. Niet alleen in iTunes verzamelen, maar ook noem ik me gekscherend af en toe singersongwriterproducer en maak ik soms zelf muziek en mix ik zo nu en dan wat fijne beats aanelkaar. Kijk en luister maar eens op mijn Onlyfans pagina: https://www.youtube.com/@taanehennie9937/videos
Let wel, dit zijn opnames van in de begingi beningin beginning. Toen ik het zanggedeelte nog met de telefoon opnam. Tegenwoordig heb ik dus gewoon een professionele microfoon hè! En zodra ik weet hoe ik dat ding in vredesnaam aan de praat, of in dit geval aan de zing, krijg, zal het niveau vanzelfsprekend met stappen omhoog gaan.

Maar zoals gezegd draait mijn pagina niet als gewenst (ik had in 2020 stille hoop dat ik nu inmiddels wel binnen zou zijn), dus drastische maatregelen waren nodig.
Vandeweek na een minuutje of 3 brainstormen besloot ik mijn Onlyfans pagina uit te breiden naar tastbaar materiaal voor een ieder, dus niet enkel Onlyfans fans, om aan te schaffen.

As we speak laat ik 125.000 cd’s (je moet klein beginnen immers) branden van ‘The best of Taane Hennie‘. Het is een verzamelwerkje met daarop 12 nummers, waaronder ofkors de grootste hit ‘Ho stop barbiepop (featuring Tidde & Widde)’.
Maar ook onder andere ‘Hennie goes Tiktok‘, ‘Hennie goes summertime‘, ‘Hennie goes platzzak‘, ‘Hennie goes penis‘, ‘Hennie goes Mr. Right‘, ‘Hennie goes kerst in m’n eentje (featuring Tidde), ‘Hennie goes kampioenen’, ‘Hennie goes James Bond‘, ‘Hennie goes happy‘, ‘Hennie goes awesome‘, ‘Hennie goes 50‘ staan erop.
Oh, dat zijn ze dus allemaal, nou ja maakt niet uit.

Mijn Onlyfans fans Jullie lezers kunnen dit meesterwerkje tijdelijk tot aan 13 februari 2024 aanschaffen voor de schappelijke prijs van 27,48 Euro.
Hierna zal de vaste prijs 81,93 Euro bedragen. Dus wees er snel bij!
Bestellen kan onder dit bericht in de reacties.

En verder ben ik bezig om deze knijters stuk voor stuk op Spotify te krijgen, want daar mag ook wel eens wat kwaliteit aan toegevoegd worden, dunkt me.

Ps. De persoon op de foto ben ik niet, ik heb namelijk wèl mannelijk woelhaar op m’n buik. Denk, zeg het ff.

Enge buren

Nee, dees anekdoot gaat deze keer niet over de lui die naast me wonen. Les 1 bij bloggen is namelijk ‘niet bij één onderwerp blijven hangen’ en dat zal ik dus bij dezen ook niet doen.
Dees anekdoot gaat over weer eens een briljant stukje muziek dat ik ontdekt heb. En met briljant bedoel ik dat het zó fantastisch in mekaar zit, dat het gewoon briljant is. En als ik zeg dat iets muzikaals briljant is, dan kun je er vanuit gaan dat dat klopt. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de muziekkenners.

Enge buren, daar heb je vast wel eens van gehoord. Zij drietjes zijn verantwoordelijk voor meerdere liederen die mij en mijn jongens een slappe bezorgen. Maar zij drietjes zijn naast lollig ook geweldige muzikanten/tekstschrijvers. ‘Wicky Wicky’ is zum bleistift een lied in Hawaiiaanse stijl en het lied slaat werkelijk nergens op. Maar het is zo lachen dat het jaren geleden onze absolute zomerhit is geweest.
Natuurlijk ken je ‘Pizza Calzone’, DÈ beste parodie ooit op dat zeiklied van die nasale Italiaan. En zo hebben ze veel meer hilarische platen gemaakt. Zoek het anders zelf even uit.

Het nummer dat ik er even uitpik is onderstaand; Høken in Havana.
Natuurlijk trok dit nummer meteen mijn aandacht omdat ik tegenwoordig in høkenland resideer, maar dat niet alleen, ik resideer er ook nog eens met een Cubaanse schone. Nah, is dat toevallig, ofnie?
Maar daarom is het nog geen briljant nummer natuurlijk. Nee, het briljante van dit nummer is dat ze ‘Chan Chan’ van de Buena Vista Social club volgepropt hebben met teksten van de Achterhoekse band Normaal. ‘Oerend hard (Oerend rapido 🤣) – Vrouw Haverkamp (Mujer Haverkamp 😂) – Net als gisteren – Mama, woar is mien pils’. En dan halen ze Fidel Castro er ook nog even doorheen.
Ik vind dat briljant en het lijkt mij dat jij dat met mij eens bent.

Ik zou zeggen, luister zelf even de hele 5 minuut 43 af en geef mij dan gewoon gelijk. DIT IS EEN BRILJANT GEMAAKT NUMMER.

Ik had sjans

Zaterdag stond ik met m’n poten in de klei naar bovenstaande band te kijken en te luisteren. Nou ja, en eigenlijk ook te genieten.

Ben je een beetje bekend met mijn persoontje, dan weet je dat ik niet zo van live muziek houd. Ja, als je alleen maar originele liederen speelt zou dat voor mij op zich prima te verteren zijn, ik heb dan immers geen vergelijkingsmateriaal, maar dan zou ik naar een concert van desbetreffende zanger/zangeres/band moeten en daar houd ik nog minder van. Dus.
Nee, van die bands die (bekende) nummers van anderen spelen, daar heb ik wat moeite mee. Mijn sterk ontwikkelde muziekoren vangen namelijk elk foutje en elk misje en elk valsje op en dat is voor mij, maar ook zeker voor de zanger/zangeres/band, niet prettig. Voor mij qua humeur, voor de zanger/zangeres/band qua vernietigende recensie op dees jolijtsijt.

Hoe anders is dat voor bands die het origineel angstaanjagend close benaderen? In 2012 heb ik al eens zo’n ervaring mogen ervaren (https://dickteder.home.blog/2012/12/12/hartslag/) en beste lezer, zaterdag was het weer raak.
Status Quotes (https://www.statusquotes.nl/) heet de band en 3x raden welke band ze bijna exact tributen?
Vier mijn-leeftijd-mannen oet poarneem’nland die gewoon rechttoe rechtaan rocken en werkelijk elk nummer van de beroemde band perfect kopiëren. Whatever you want, Rockin’ all over the world, Caroline, Down down, Again and again, Break the rules, Rain en de rest. Allemaal stuk voor stuk fantastisch, geweldig en perfect. Wel een beetje jammer dat ze Quo’s (ik mag Quo zeggen) beste ‘Accident prone’ niet deden, maar ze hadden maar een uur dus ik moet gewoon eens ophouden met dat gemekker.

Ga ze bekijken/beluisteren als je de kans hebt, beste lezer. Ze zullen je niet teleurstellen. Neem dat maar van deze muziekfreak aan.

Oja, over de titel van dees anekdoot. Ja, ik had ook nog sjans. Bij de toiletten. Terwijl ik stond te pissen. Met een knipoog-vent.
En daar wil ik het graag bij laten.

Ik en mijn woede

Als je een leeftijd hebt bereikt zoals ik (52, dank u wel) zou het vreemd zijn als je jezelf inmiddels niet door en door kent. Je kent inmiddels je toppen en je dalen, je valkuilen en je springheuvels, je pluspunten en je minpunten, je goede en je slechte kanten. Enzovoorts.
Nu staat dees jolijtsijt vol met mijn toppen, springheuvels, pluspunten en goede kanten dus daar weer eens over moeten lezen lijkt me voor jou saai, vervelend en schijtirritant. Ik zal daar dus een volgende keer weer over schrijven.

Ik heb woedeaanvallen. Driftbuien, zo je wilt. En dat is een slechte kant van me, dat weet ik. Vooral voor mijn directe omgeving is dat zo nu en dan schrikken. Hoewel? Mijn kinds lachen zich altijd de tranen in de ogen als ik weer eens helemaal en volledig flip in het verkeer. Hmm, apart wel.
Goed, mijn driftbuien dus. Met grote regelmaat gebeuren er dingen die mijn lontje kietelen. Ik noemde al het verkeer, maar ook als bij het klussen iets niet lukt, op het werk als ze niet luisteren, als het schijtweer is en/of tijdens voetbal kijken om maar iets te noemen. Mijn harde Groningse G en R komen dan zo angstaanjagend hard m’n strot uit dat mijn directe omgeving zich meestal een hoedje, de tering en kapot schrikt. En dat lijkt me ook de bedoeling van een woedeuitbarsting, dat je even uiting geeft aan je gevoelens van dat moment. Anders kan je net zo goed niet woedend worden, toch?
Het pluspunt van dit minpunt is dat ik nooit lang in deze woede blijf hangen. Ik ben me natuurlijk altijd wel bewust van de mensen in mijn directe omgeving en de voorbeeldfunctie die ik heb. Ik tel dan altijd even tot 17 en daarna ben ik weer dezelfde relaxte gozer die ik altijd ben. Ook beter, fijner en leuker voor de mensen in mijn directe omgeving hoor.
Dus eigenlijk zijn het meer driftbuitjes. Woedeaanvalletjes van niks. In principe het benoemen niet waard. Flutverhaal dit.

Maar ik kan ook uitstekend in mijn eentje helemaal over de pis gaan, in het rood schieten en moordlustig worden. Op die momenten is het beter dat niemand in mijn buurt is. Pas geleden nog. In de auto. Op weg naar huis na het werk.
In mijn tegenwoordige voiture zit geen autoradio. Ja, er zat wel eentje in, maar dat was nog zo’n bakelieten ding uit 1942 waar je alleen nog Wilhelmina op kon horen kakelen. Die heb ik er dus uitgebonjourd.
De zoektocht naar een nieuwe resulteerde in zo’n bluetooth speakergeval, maar eenmaal thuis ontdekte ik dat er geen muziek op afgespeeld kon worden. Tenminste niet zoals ik het wilde. En op een moment van zwakte ben ik dan toch overstag gegaan. Ik nam Spotify.
Nou, daar kan ik kort over zijn. SPOTIFY MOET KAPOT! Het is een waardeloze schijtdienst en alle gebruikers moeten ze preventief uit de samenleving plukken onderstaande eens even goed lezen.

Heel enthousiast begon ik muziek te verzamelen en in een lijst te kwakken. Dire Straits, Pink Floyd, AC/DC, Elvis, The Hollies, Metallica, Fleetwood Mac, Level 42, Hazes (de echte), Toto, Led Zeppelin, 10CC, Billy Joel, Michael Jackson, Beatles, Stones, Bee Gees. Je kent het wel, echte muziek uit de tijd dat muziek nog muziek was. Ik mikte er daarna nog een heel stel losse liederen en alles over Boobs bij en na een tijdje had ik een ‘Autolijst’ van iets van 1800 nummers. Daarmee zou de tijd op de weg voldoende aangenaam zijn. Dacht ik.
NOU NEE!!
Ten eerste is meer dan de helft van die goeie ouwe muziek door de remastermachine gehaald en als ik iets ruk vind, is het remasterd shit. Licht pissig werd ik ervan.
Dan de shuffle functie. Die zuigt. Dertig nummers ongeveer, zoveel shuffled ie. HALLOOOOOO!! Ik heb een lijst van 1800 nummers, ik wil niet steeds dezelfde nummers horen! Ik ging steeds driftiger op de nextknop drukken.
Maar wat mij echt helemaal over de zeik kreeg die middag, was dat Spotify uit zichzelf maar even besloot dat ik aanbevolen muziek moest horen.
NEEEE GA WEG!!!!! Waarom denk je dat ik een lijst heb gemaakt van muziek dat ik wil horen?
Ik zat zo diep in mijn woede dat ik de laatste 60 km zonder muziek heb gereden. Kun je dat voorstellen? Ik, zonder muziek, in de auto? Dan ben ik er aan toe hoor!

Maar ik heb maatregelen getroffen. Ik heb een autoradio gekocht. Bij Ali. Voor wènig. Eentje met een MP3 functie. Zodat ik m’n USB met mijn eigen gekozen muziek weer kan afspelen. En dan verban ik Spotify voor altijd uit mijn leven.
DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!
Ik ga ‘m straks in m’n voiture integreren. Moet alleen nog even uitvissen hoe het met die bedrading enzo werkt.
Zal wel weer vloeken worden.



Koningsvrije dag

Ik heb niks met die lul. Ik heb niks met de vrouw van die lul. Ik heb niks met de kinds van die lul. En eigenlijk vind ik dat ze de hele familie van die lul op moeten doeken. Met je gespeeld vriendelijk zwaaien naar de debielen in oranje langs de route terwijl vetgedrukt en met koeienletters op je voorhoofd is te lezen dat je ontzettend schijt aan diezelfde debielen in oranje langs de route hebt. Waren die debielen in oranje langs de route trouwens allemaal ingehuurd?
Oh, je zit nog naar het bijgevoegde plaatje te koekeloeren? Mooie hè? Ja, ik zocht een toepasselijk plaatje bij dees anekdoot en toen stuitte ik geheel toevallig op deze foto toen ik ‘oranje BH’ bij Google intoetste. Een lezerslokkertje noemen we zo’n plaatje in de schrijvelerij.

Het was gisteren voor mij gewoon een vrije dag van het werk. Even niet achterlijk vroeg opstaan maar gewoon rond de klok van kwart voor 5. Maar dat was omdat ik moest pissen. Ik geloof dat het ergens rond half 7 was dat ik goedgemutst uit bed sprong.
Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), toog ik de tuin in om mijn toegeëigende fiets maar even een flinke apk-beurt te geven. Wist je trouwens dat die koninklijke lui met 1 druk op de knop het weer in ons land kunnen regelen? Zoek het maar eens op, het weer de dag vóór en de dag na een koninklijk iets. En kijk dan maar eens naar het weer op de dag van dat koninklijk iets zelf. Hè hè? Ik geloof niet in toeval……………

Na het douchen en mooi maken was een dance event op het bruisende buitenterrein van mijn niet nader te noemen woonplaats de place to bier. Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), is mijn terrasbruinen aardig gelukt. Aan een gezellige tafel, met gezellige mensen en koud bier in plastic mijmerde ik wat over mijn huidige leven en kwam tot de conclusie dat bier in mijn lichaam vermenigvuldigt. Anders kan ik 1 glas bier = 3 liter pissen niet verklaren.
Toen de piratenhits werden ingezet was het tijd om huiswaarts te gaan. Jammer, want ik begon op dreef te raken. Het einde van klassieker ‘Zijn het je ogen’ heb ik niet meer meegekregen.
Ik vond het een heerlijke koningsvrije dag zoals ik vrije dagen het liefst heb, gewoon gezellig, met goed gezelschap en met uitstekend weer.

’s Avonds viel ik met een slappe lach in slaap want hilarische scheet.
Vanochtend was het weer achterlijk vroeg. En met het weer dat de voorspellers voor gisteren hadden aangekondigd. Guur en koud.

Zomerhit 2023

Ik ben alweer he-le-maal klaar met deze schijt herfstwinter. Kunnen we die winters hier niet gewoon afschaffen? Die gaan toch nergens meer over? Al die seizoenen slaan trouwens nergens meer op. Opzouten met die onzin, we maken er gewoon zomer en schijtzomer van. Punt.
Voor meer simpele oplossingen, volg mij.

Maar goed, wat is een betere remedie tegen deze ondraaglijke kou (alles beneden 23 graden zuigt) dan nu alvast te anekdoten over mijn zomerhit van 2023? Dit jaar is dat Cuba van de Gibson broers.
Heerlijk knijtertechnisch nummer, met een lekkere doffe drumbeat, prettige pianoriedeltjes, fijne toeters en catchy tekst. Echt weer zo’n plaat waar mijn (boven)lijf automatisch ritmisch van gaat vibreren.
Het gaat over de vakantie die de 3 broers ooit op Cuba vierden. Op een BBQ- feestje konden ze de salsasaus niet vinden.
Ofzo. Mijn Cubaans is niet zo best.

Eens even zien, heb ik nog wat weetjes over Cuba? De hoofdstad is Havana, wat je uitspreekt als Abana. En dat is grappig want dat is ook een district in het noorden van Turkije. Opletten dus, bij een ticket boeken. Nüüt düt jü ünüüns dünkt, wüt prütün düü Cübünün rüür.
Het is er nooit kouder dan 15 graden, maar ook nooit heter dan 45 graden (ik kan er een graadje of wat naast zitten hoor), dus ideaal om het hele jaar in de blode pokkel rond te banjeren.
Cubaanse vrouwen zijn gezegend met woest aantrekkelijk haar en uitstekende units, gaan altijd goed gekleed, kunnen héérlijk koken en hebben nooit hoofdpijn. Én ze hebben temperament. Of zoals ze daar zeggen ‘temperamentos’. Ofzo. Mijn Cubaans is niet zo best.
En natuurlijk weet elke Fanilow dat Barry het over de tent op Cuba heeft en niet over dat strand in Rio.

Nou ja, luister zelf en geniet er vooral ook van. Wellicht dat jouw lijf ook in de automatische vibratie gaat. En laten we maar hopen dat we weer snel topless door het leven kunnen gaan.

Welterusten Minister-President

Minister-President, welterusten.
Slaap maar lekker in je vrijgezellen huis.
Denk maar niet te veel aan boven in het noorden
waar ze wonen in een onbewoonbaar thuis.
Denk vooral niet aan die duizenden kind’ren
die ontvoerd en vermist zijn door de staat.
En laat dat u ook absoluut niet hind’ren
als u weer naar een WEF-meeting gaat.
Denk maar niet aan de echte democraten,
die zijn momenteel een tandeloze macht.
Laat die weke oppositiekliek maar praten,
Minister-President, slaap zacht.

Droom maar van de EU en uw vrinden,
droom maar van uw mooie wereldideaal.
Het maakt niet uit wat anderen van u vinden,
u bent hun vriend voor zolang u maar betaalt.
Denk maar niet aan al die mensen die verrekken,
hoeveel vrouwen, hoeveel mannen zonder geld.
Droom maar dat u aan het langste eind zult trekken
als eenmaal de crisis niet meer telt.
Van een crisis naar weer een nieuw schandaal
alles wuift u vrolijk weg met uw gulle lach.
U bezigt nu zelfs al oorlogstaal,
Minister-President, slaap zacht.

Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
al die hulpeloze slachtoffers ziet staan
die door de belastingdienst zijn genomen
en u vragen hoe lang dit nog zo moet gaan.
En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
dat er mensen zijn die ziek zijn van beleid,
die de armoe en ellende niet vergeten
door toedoen van uw machtige overheid.
Droom maar niet te veel van al die arme mensen,
droom maar fijn van overwinning en van macht.
Denk maar niet aan al die burgerwensen.
Minister-President, SLAAP ZACHT!

(Plaatje is van Cortés.)

(Muziek is van Boudewijn de Groot.)

Ramblin’ Boots

Wat krijg je als een festivaldirecteur een superband strikt voor zijn Kanaalpop? Dan krijg je mij terug naar mijn tienerjaren.

The dukes of Hazard was vroeger dè serie in mijn leven. Het ging over twee rebelse gozers met een brute Dodge Charter (de General Lee), hun oom Jesse en nichtje Daisy………..oef, Daisy Duke, goeiendag zeg! 😍
Elke aflevering kregen ze het aan de stok met the law. En dan met name met Rosco P. Coltrane, de meest hilarische sheriff ooit. Op Buford T. Justice na ofkors.
Scheuren met die bak over snelwegen, over binnenwegen, over landweggetjes als ze weer eens achterna gezeten werden door de politie, met snelheden waar je u tegen zegt. Per aflevering vlogen ze 37x door de lucht over rivieren, over huizen, over auto’s en altijd met een YEEEHAAAAAH loud and clear. Oja, en altijd, maar dan ook echt altijd zonder een krasje of deukje op die oranje wagen.
Prachtig vond ik het.

Tijdens die achtervolgingen hoorde je van die heerlijke snelle countryrock en laat ik daar nou naartoe willen met dees anekdoot!
Afgelopen zaterdag maakte ik kennis met de band Ramblin’ Boots. Je mag 3x raden welke muziek zij speelden? Juist, heerlijk snelle countryrock. Man, wat was ik in mijn nippl….. nopjes! Ik slingerde de ene YEEEHAAAAH na de andere eruit.
Lang geleden dat ik zo’n goeie liveband heb gezien zeg. Maar dat kan ook komen omdat ik bijna nooit naar concerten en/of festivals ga hoor. En ze komen gewoon uit Nederland hè?!

Ik zou tegen al die andere festivaldirecteuren willen zeggen; Laat die ‘nou, geen bier over me heen gooien’ pisvingertjes lekker links liggen en zet Ramblin’ Boots op het podium. Succes gegarandeerd.

Vakantiehitje 2022

De vaste lezer slash leester hier weet het inmiddels, elk jaar zo vlak voor de vakantie ben ik genoodzaakt om een vakantiehitje uit te zoeken waarmee mijn jongens en ik onze 3 weken vakantie zullen opleuken. We zullen tenslotte regelmatig in de voiture te vinden zijn als we in onze favoriete vakantieplek naar iets plezierigs dieselen.

Dankzij Tiktok ontdekte ik dit fantastische lied. Het is gemaakt door Wheeler Walker jr. en dat is een typetje van de Amerikaanse komiek Ben Hoffman uit het pittoreske Amerika. Hij is uit 1974 en dat betekent dat hij van mijn generatie is. Wat eigenlijk inhoudt dat wij tenminste nog wèl humor hebben in tegenstelling tot die Millenialjankerts van tegenwoordig.

Country is stiekem best wel een favorietje van me. Ik kan zum bleistift een perfecte ‘Tulsa time’ van Don Williams neerzetten (vraag maar aan moeke). En ook onderstaand lied valt in dat genre.
De tekst tja, daar snap ik nog niet zoveel van, dat moet ik nog even door de translater halen, maar de melodie is erg linedance-pakkend. En het is ook niet zo’n heul lang nummer dus we kunnen ‘m aardig repeaten.

Ik zou zeggen, luister zelf en geniet van de melodie en, mocht je het begrijpen, de tekst.

Taane Hennie

Tante Hennie was de zus van moeke. Ze is al een jaar of 20 dood maar ik herinner me haar als een lolvrouw met zo’n hilarische Ron Brandstederlach. Je weet wel, als van die gierende autobanden.
Ze is terug in ons leven en met ons bedoel ik mijn jongens en dan vooral de jongste, Teun. Ze spreken allebei al perfect Grunnings en een tijdje terug kregen we het over tante Hennie. Taane Hennie is dat op z’n Grunnings. En sindsdien is het taane Hennie dit en taane Hennie dat bij hem. Stel je een vraag met daarin het woordje ‘wie’ erin, is de kans heul groot dat hij taane Hennie zegt.
Ik vind dat zó lollig!

Mijn muziekcarrière wil nog niet echt van de grond komen en dat begint wel een beetje aan me te knagen, om eerlijk te zijn. Kom op zeg, het is al bijna 2 jaar dat ik die stap waagde. Inmiddels staan 6 eigen nummers en 10 remixen online.
Neem anders gerust even een luistertje. (klein tipje: op de foon hoor je de remixen niet goed, doe dit op een groter apparaat)
https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

Dat mijn muziekcarrière nog steeds geen doorslaand succes is, weet ik aan mijn gekozen naam. Slinxters is toch minder pakkend dan ik dacht. DJ Anus is al bezet (huh?) en dus kwam ik op het briljante idee om mijzelf Taane Hennie te noemen. Schijnt hip te zijn, van die aparte namen (Kraantje pappie, Fnelle) dus waarom ik niet? Niewaar? En het bekt internationaal ook nog lekker.

Ik ga even weer fijn achterover leunen en wachten op mijn grote doorbraak. Ik geloof dat je vanaf 1000 abonnees of 1 miljoen likes aardig binnen gaat lopen.

Een stel lol anekdoten

Over muziek. Waar anders over?

Muziek is een groot onderdeel van mijn leven, jij, vaste lezer weet dat inmiddels.
Maar wat weinigen weten is dat muziek ook hilarische anekdoten heeft opgeleverd in de loop der leven. Van die verhalen die altijd scoren op verjaardagen, na (flink) wat alcohol.
Ik zal hieronder een stel opschrijven. wellicht dat het jou ook een slappe danwel glimlach geeft.

Het moet ergens in 2004 zijn geweest want toen kwam het nummer uit. We reden ergens (volgens mij gingen we op vakantie) en Clouseau met ‘Ik zie de hemel’ kwam voorbij op de radio. Ik kende het niet maar nadat ik het reffrein hoorde, gingen bij mij de lolbellen af en werd dat al heel snel ‘Oooooooooooh oooohoooo ik zie je piemel’, gevolgd door een slappe lach want ontzettend lollig. Ik geloof dat voormaligje dat ook wel vond. In elk geval de eerste 2 keer.
https://youtu.be/WHZziC2wdX8

Over piemels gesproken, in 2018 ging voormaligje met een vijftal anderen en evenzoveel kinds op vakantie naar Frankrijk. Even daarvoor had ik kennis genomen van ‘Het piemellied’ van Dingetje. En wat leek mij nou lolliger dan dit lied hèt vakantielied van mijn jongens te maken. Bij elke autorit waar Sam en Teun bij me inzaten draaide ik het nummer op repeat tot ze ‘m mee konden zingen. M’n plan had gewerkt. Met regelmaat klonk uit de tent van de jongens dat een kip geen piemel heeft.
https://youtu.be/1TJowh2oyAE

Bruno Mars met ‘Uptown funk’ dan. Denk dat het ergens in 2016 was dat Teun bij me voorin de auto zat en deze knijter voorbij kwam. ‘Don’t believe me, just watch’ (vrije vertaling: Moet jij ’s opletten!) klonk bij hem als ‘Topo lie djus mij’ en hij zong dat dus ook zo mee. Ik vond het grappig en schattig tegelijk.
Er was wat aan de hand op school van de jongens wat mij niet zinde en op die momenten klim ik altijd even in de whap met voormaligje. Na wat heen en weer gewhap stuurde ik “dat ik wel even naar school zal gaan.” Ze reageerde direct met “Hou jij je er nou maar buiten!” Voormaligje kent mij natuurlijk als geen ander, ze weet dat ik niet altijd een toonbeeld van vriendelijkheid ben en stuurde dat zij het wel zou regelen. Diep van binnen wist ik dat natuurlijk zelf ook wel.
“Topo lie djus mij!” stuurde ik terug en ik schoot in de lach. “WAT?!” kreeg ik terug en ik schoot in de slappe lach. Ik legde uit wat het betekende en wij
🤣😂🤣😂 er samen om.
https://youtu.be/CeYuFSBkkVw

Teun tikt inmiddels bijna de 12 jaar aan en hij is nu best veel met muziek bezig. Tot mijn grote genoegen vanzelfsprekend. Hij heeft zelfs zijn eigen Spotify-lijst (ofzo) op z’n tablet. En vanuit zijn kamer klinkt regelmatig muziek, hoor ik van voormaligje.
Ik maak er elk jaar een sport van om een zomerhit voor onze vakantie te vinden. En dat moet dan natuurlijk wel een ontzettend sjaplied zijn. Dit jaar is het ‘Kaplaarzen’ van Dingetje (ja, wéér Dingetje. Die man is lollig) geworden.
Toen wij laatst naar moeke reden, zette ik deze aan. Ik zei niks en liet de jongens luisteren. Het duurde niet lang of de eerste opmerkingen kwamen al. “Slechtste lied ooit!”, “Wat een sjaplied!” Ik moest hardop lachen.
Bij hun thuis vertelde voormaligje dat Teun dus op zijn kamer muziek afspeelt. “En hij heeft nu weer een lied, Kaplaarzen. Die heeft ie zeker van jou?”
Ik zei niks maar begon keihard te lachen. Wat is hij toch een apart hilarisch ventje, dacht ik. Noem mij een ander kind die Kaplaarzen in zijn favorieten heeft staan?

https://youtu.be/u1x36kM6IIc

Push it

Iedereen heeft wel een lied, een plaat of een nummer die/dat een uitroepteken in zijn/haar leven veroorzaakt heeft. En nu richt ik mij even tot luitjes geboren vóór 1986 hoor want mensen na dit jaar zijn op muziekgebied nou niet echt in de honingpot gevallen. Dan ga ik er even vanuit dat je pas vanaf je 10e jaar een beetje besef krijgt van muziek. En ja, in 1996 stierf de echte muziek dus 1 en 1 is 2. Punt.
Mijn uitroepteken kwam in de zomer van 1988.

Ik groeide op met Creedence Clearwater Revival, Elvis en Meatloaf (thuis), De top 1000 Aller tijden (radio) en 70’s disco (kroeg) en persoonlijk vind ik dat een prima basis. Muziek ging een aardig deel van mijn leven uitmaken en regelmatig was ik in de bibliotheek te vinden om te lezen over dit fenomeen. Of ik hing uren rond in ’Het Carillon, dè platenzaak in de stad. Muziek luisteren.

Het stappen kreeg voor mij een nieuwe dimensie toen discotheek ‘Fame’ in Beem (Bedum) ineens tha bomb bleek te zijn. Zaterdagmiddag met z’n allen met de bus naar Bedum en daar feesten, zuipen, vrijen en jawel, ook af en toe vechten (bedenk ineens dat we ook regelmatig op zondagmiddag met de bus naar ‘Skopje’ in Harkstede gingen. Beide discotheken een aardig eindje buiten de stad. Grappig).

In Fame werd ineens ‘Push it’ van Salt ’n Pepa gedraaid. Ik sloeg figuurlijk letterlijk achterover. WAT. IS. DIT?????
Wat een geweldig en apart nummer! Ik had nog nooit zoiets gehoord.
Ik begreep in één klap hoe mensen zich moeten hebben gevoeld toen ze voor het eerst Elvis hoorden. Of The Beatles. Of de elektrische gitaar.
Extatisch.
Ik durf zelfs te stellen dat dit lied de muziek veranderd heeft. Maar of dat nou een pluspunt is……

In elk geval, deze plaat heeft me nadien heel wat stapgenot bezorgd 😉.

Nou, als dat geen uitroepteken in mijn leven is!

De antwoorden + Prijswinnares

Vraag 1: Op welk nummer woonde Monica?
Antwoord: Op nummer 7
https://www.youtube.com/watch?v=yPsCmLirn34&ab_channel=Gunter

Vraag 2: Wie zat in Frankrijk op een terras?
Antwoord: Herman
https://www.youtube.com/watch?v=Cb1tR3cgeA0&ab_channel=RemcoVeldhuizen

Vraag 3: Wat kocht Guus i.p.v. een trekker?
Antwoord: Een snelle Amerikaan
https://www.youtube.com/watch?v=WXHYqKEEJqk&ab_channel=arjanhupkes111

Vraag 4: Wat draagt de boer in de bedstee?
Antwoord: Oorwarmers
https://www.youtube.com/watch?v=BwiQxt4ahww&ab_channel=dafgast

Vraag 5: Wie hing zelf aan de lijn?
Antwoord: Die dame
https://www.youtube.com/watch?v=JmZf0JE5VAU&ab_channel=Trafassi-Topic

Vraag 6: Wie zie je her en der alleen staan?
Antwoord: De misfits
https://www.youtube.com/watch?v=0rZwnIvVX7I&ab_channel=Ronald

Vraag 7: Hoe snel ging het regenen?
Antwoord: In 1 seconde
https://www.youtube.com/watch?v=pgmv1mnaRaA&ab_channel=erdna77

Vraag 8: Waar loop je niemand voor de neus?
Antwoord: Op een onbewoond eiland
https://www.youtube.com/watch?v=R-TQZk_buVM&ab_channel=KinderliedjesOmMeeTeZingen-Topic

Vraag 9: Wat hebben haar ouders meer dan de mijne?
Antwoord: Poen
https://www.youtube.com/watch?v=AwQOKiP3U4s&ab_channel=Armand-Topic

Vraag 10: Waar doen ze zo eng?
Antwoord: In Chili
https://www.youtube.com/watch?v=eeRL8ZhTmJY&ab_channel=HetGoedeDoel-Topic

De winnares is puinvogel omdat zij de enige deelneemster was maar ook omdat ze vraag 2 helemaal goed had! WHOEHOOOOEEEEE!!!
Gefeliciteerd met je prijs! (gelieve zelf even uit te printen en op te hangen)

Tiet veur un kwisje

Heb jij enig idee hoe lang het alweer geleden is dat ik hiero een interactief ietsje met jou deed? Volgens mij al een heel eventjes geleden en wil jij het zeker weten, zoek het ff lekker zelf op.

Wat heb ik nu weer verzonnen? Nou, gewoon iets voor jou om een druilerige (zondag)middag op een interactieve wijze door te brengen eigenlijk. Enige vereiste is dat je wel een beetje kennis van het Neerlandstalig lied moet bezitten. Oja, en wat logisch denken.
Ik stel een vraag over een bekend Neerlands lied en jij geeft daar het juiste antwoord op. Simpel hè?
De winnares verdient een prachtige foto van 15 jaar geleden van mijn strakke bips.
Hier komt tie!

Op welk huisnummer woonde Monica?
Wie zat in Frankrijk op een terras?
Wat kocht Guus i.p.v. een trekker?
Wat draagt de boer in de bedstee?
Wie hing zelf aan de lijn?
Wie zie je her en der alleen staan?
Hoe snel ging het regenen?
Waar loop je niemand voor de neus?
Wat hebben haar ouders meer dan de mijne?
Waar doen ze zo eng?

Mag ik je succes wensen? Succes!
En moge de beste winnen.
En doe je niet mee, ook prima hoor. Dan wens ik je alsnog een fijne dag.

De beste artiesten zijn al dood

Nietan? Jatoch?

Ik heb mezelf weer eens op een monsterklus gestort. Je bent muziekliefhebber of niet ofkors. En trouwens, heul veul meer heb ik toch niet te doen met m’n leven.
– ruimte voor meelijwekkende AAAAAH’S, GOSSIE’S, ACH JONGEN TOCH en KOM HIER KNUFFELEN van lezers –

Het begon toen ik las over Cliff Burton, de bassist van Metallica. Die is in 1986 wel heel gruwelijk om het leven gekomen. En omdat ik op de iTunes een ‘Dodenlijst’ van artiesten heb (aardig lijstje hoor!), besloot ik van allen de doodsoorzaak op te snorren. Ik was begonnen bij het jaartal van overlijden maar ben inmiddels overgestapt naar de alfabetische volgorde. Ik ben momenteel bij de C en ik kan nu al vermelden dat er hier en daar best wat verrassends tussen zit. En betrekkelijk jong dat velen waren.
Aardig wat auto/boot/motor/vliegtuig of huis tuin en keukenongelukken, hier en daar wat (zelf)moorden, flink wat overdosii, een aantal electrocuties maar ook hartfalen, hartaanvallen, hartstilstanden en natuurlijk stierven er een stel aan kanker, hersenletsel, nierziekte en/of diabetes. Maar, zoals ik even hiervoor al schreef, ik ben pas bij de C.

Maar beste lezer, omdat mijn briljante-ideëen-om-geld-te-verdienenradar nooit slaapt en continu aanstaat, heb ik ook nu weer een briljant idee om een sloot geld te verdienen. Ken je de film Forrest Gump nog? Van dat manneke die de hele geschiedenis even meeneemt in zijn leven? Nou, denk die film erbij maar dan iemand met een hele levensloop waarin beroemde artiesten het loodje leggen.

Beginnend bij Buddy Holly, dan Sam Cooke, dan Otis Redding en Woodie Guthrie, dan rampjaren 1970/1971 en dan via Elvis, Keith Moon, John Lennon, Bon Scott, John Bonham, Bob Marley, Karen Carpenter, Marvin Gaye, Cliff Burton, Roy Orbison naar Freddy Mercury, Frank Zappa, Kurt Cobain, Bernie Edwards, Tupac, John Denver, Frank Sinatra, Johnny Cash, Michael Jackson en Whitney Houston, Donna Summer, J.J. Cale, B.B. King, Maurice White, George Michael, Prince en David Bowie om te eindigen bij Chuck Berry, Don Williams, Aretha Franklin en Eddy van Halen.

Daar kan toch een briljante film van gemaakt worden, dunkt mij? Ik ga maar ’s beginnen aan het script. Ik pak zelf de hoofdrol wel. Iemand interesse in het spelen van mijn liefje?
Heeft iemand het nummer van Steven Spielberg trouwens?



Binnen lopen

Jij, als vaste lezer, weet natuurlijk al lang dat ik een YT-kanaal beheer. Een YT-kanaal waar ik ál mijn eigen fantastische muziek op zet. Ik ben tenslotte niet voor niets singer/songwriter/producer. Maar om eerlijk te zijn is het meer voor niets dan niet want het ding loopt voor geen meter.
Zucht.
Volgens de laatste berekening heb ik 15 abonnees en dat zijn eigenlijk familie en wat vrienden. En met alle respect hoor maar zij brengen nou niet echt geld in m’n laatje. Maar ach, het is eigenlijk ook maar een hobbyprojectje van me dus fuk het.

Of toch niet?
Natuurlijk wil ik big moneys verdienen met muziek. Tegenwoordig ben je volgens mij al gauw dj/muzikant met miljoeneninkomen (zwemmen in Bacardi Lemon……. really?? Zucht) dus waarom zou ik die kans niet grijpen?
Hoe ik dat ga doen? Hoe ik de erfenis voor mijn jongens veilig ga stellen? Hoe ik enorm ga binnen lopen? Nou, ik ben aan het mixen geslagen!
Je staat er versteld van hoe prettig het basloopje van Another one bites the dust klinkt onder verschillende nummers. En hoe fijn het allerdiscooste moppie muziek uit de geschiedenis (uit You should be dancing) onder een ander nummer van de BeeGees klinkt.

Neem gerust (en abonneer en geef het vooral door!) een kijkje en/of een luistertje op onderstaand YT-kanaal en vertel me eerlijk dat ook jij niet stil kon zitten bij het horen van de 8 knijters die ik er net op gezet heb.

https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

Elvis leeft weer

Nou ja, hiero in de kwinne dan.

Er zijn dagen dat ik mijn muziek gewoon mijn muziek laat en gewoon de iPod aan zet en gewoon op de bank ga liggen en gewoon ga liggen luisteren.
Maar er zijn ook dagen dat ik ineens in mijn hoofd krijg dat ik aan m’n muziekcollectie moet werken. Noem het een fetisj. Afgelopen zondagochtend was zo’n dag.
Elvis leeft vanzelfsprekend vanaf dag 1 in m’n collectie, bij wie niet zou ik haast zeggen, maar ook met een flink aantal live nummers. En eerlijk is eerlijk, live muziek vind ik nou niet altijd je van het.
Ik vond dus zondagochtend dat ik de live nummers van Elvis ook in de studioversie moest hebben (als ik die al niet had).

Toen ik 3 nummers downloaden onderweg was bedacht ik dat ik alle nummers van alle albums van de beste man moest hebben. Even album bij YT intypen en nummer voor nummer downloaden, converteren naar MP3 en in de iTunes mikken. Fotootje erbij, jaartal erbij, album erbij, genre erbij, wat kon er fout gaan?
NOU, DAT DIE GAST WEL HEUL VEUL ALBUMS HEEFT GEMAAKT!
Ik herinner me dat ooit iemand zei dat Elvis wel 700 liedjes heeft gemaakt en dat ik hem toentertijd vierkant uitlachte, maar dat was helegaar dus geen leugen! Momenteel heb ik 626 nummers gecollectie’d en er staan nog 104 in de wachtrij. En ik ben er eigenlijk een beetje klaar mee.

Zucht, ik ben weer eens ergens aan begonnen. Maar lieve lezer, dat is eigenlijk de essentie van muziek hè? Er komt nooit een einde aan.
Het zal je hobby zijn. Mooi toch?

Stenders

Laat ik voorop stellen dat ik nooit meer radio luister, thuis speelt de iPod en op het werk van die nonstop internetzenders, dus dees anekdoot zou eventueel hopeloos achterhaald kunnen zijn maar toch typ ik verder.

Voorheen luisterde ik wèl veel radio (er was niet veel anders) en dan vooral naar Rob Stenders en zijn bende (Fred, Jelmer, Dikeb) en daarvoor natuurlijk het legendarische Stenders & van Inkel. Dàt was radio zoals ik ‘radio maken’ het liefst zie. Of hoor in dit geval. Slap ouwehoeren en goeie platen draaien.
Ik herinner me nog dat Stenders in zijn ochtendprogramma een prijsvraag uitriep over de voornaam van het eerste kind van zwangere Maxima. Puntjepuntjepuntje van Oranje was de vraag. Ik sms’te “Bondscoach”.
Iets voor 8 uur, ik was onderweg naar het werk, draaide hij een plaat weg en riep mijn inzending uit tot meest hilarische. Hahahaha! Er was een website van, kan ik niet meer vinden.
Ik heb nooit iets gewonnen trouwens. Hmm, aandachtspuntje.

De vrijdagmiddagbingo leverde, wat mij betreft, het beste radiofragment ever ooit op. Ze belden willekeurig iemand op met de vraag een getal tussen de 1 en 50 te noemen. De Chinese vrouw aan de andere kant van de lijn begreep 51 en wilde de bestelling plaatsen. Lachzak Fred kwam niet meer bij. https://www.youtube.com/watch?v=tShvzQySQkk&ab_channel=FloydtheFarmer

Rob Stenders wordt vanaf komende zomer de grote baas bij Veronica radio en als ik het goed begrepen heb, krijgt hij de vrije hand. Mooi zo! Ik hoop dat hij er (voor mij weer) een luisterwaardige zender van maakt met lollige DJ’s, lollige programma’s en dat hij gaat zorgen dat mijn absolute bloedhekel, radioversies van platen, de nek omdraait.
Zoals ik in den beginne al schreef, heb ik geen idee hoe de radiowereld tegenwoordig in elkaar steekt en hoe de luisteraars zich verhouden maar ik heb het idee dat er niet meer veel radio geluisterd wordt. De meesten gebruiken Spotify of luisteren muziek zoals ik doe. Maar daar kan ik natuurlijk volledig naast zitten?
Dat ik nooit naar de radio luister is trouwens niet helemaal waar. Op vrijdagmiddag luister ik regelmatig naar Somertijd van 16 tot 19 uur op Radio 10. Maar dat is vooral omdat Dingetje er dan bij is en dat is een hilarische vent, met z’n file voorlees-typetjes.
Wat zou ik het fantastisch vinden als Stenders dan op de vrijdag tussen 19 en 22 uur weer een soort Stenders & van Inkelshow in de programmering zet. Gewoon 3 uur slap ouwehoeren en goeie platen draaien. Stenders & Teder vind ik wel een geschikt team. Met Midlife radio als naam. Hij kan mij vanzelfsprekend 24/7 contacten 😉

Ik ben benieuwd met wat Rob op de proppen komt en ik zal ook zeker luisteren. Ik wens hem in elk geval veel succes.
Klein tipje nog; Kick die Genee er alsjeblieft uit want de Geneerisering in de media heeft nu lang genoeg geduurd.

Herinneringen

Iedereen heeft wel een liedje dat doet herinneren aan iemand. Dat als je ‘m hoort, je in een aha-erlebnis of een nostalgische bui schiet. Toch?
Ik heb een heleboel van die liederen. Maar dat komt eigenlijk vooral omdat ik nogal in het verleden leef want ik had toen nog wel een noemenswaardig leven. In mijn voiture heb ik tegenwoordig een USB-aansluiting aan de radio (of hoe heet zo’n ding met radio, routegeval, telefoon enzovoorts in de/het middenconsole?) dus hoef ik geen cd’tjes meer te branden om muziek te hebben in de auto. Jammer wel maar hé, tis bijna 2021 mèn!

‘Another brick in the wall’ is natuurlijk eeuwig verbonden met pa (zie elders op deze lolsite) maar ook ‘De vrolijke koster’ doet me altijd aan hem denken.
We hadden een kampioensfeest en dit nummer was een beetje het lijflied van mijn damesteam en mij. Pa (en moeke) zat aan tafel te genieten van een pils toen dit nummer werd ingestart. Wij allemaal op de dansvloer ofkors.
Hij snapte er niks van want waarom waren wij zo door het dolle heen van zo’n sloom nummer? Tot het refrein begon. Ik zag hem opfleuren! Pa hield wel van een feestje.

Met Heidi heb ik 3 nummers. ‘Tonight is the night’ was ons ultieme slownummer. Lekker 8 minuten lang tegen haar aan schuren. ‘I would die for you’ is ook eentje want daar kon zij zo fantastisch op dansen (zie elders op deze lolsite). En de laatste is ‘You are everything’ van Ross & Gaye. Dit nummer speelde op de spannendste avond van mijn leven.

Jeroen is mijn alltime vriend en was mijn karaokepartner. Maar altijd moest hij solo ‘Papa’ van Drukwerk zingen. Hij verloor zijn vader al op jonge leeftijd en pas nadat ik mijn vader verloor begreep ik waarom hij dat toen moest doen. Ook ‘Per amore’ doet me altijd aan hem denken want muzieksmaak hebben wij natuurlijk beiden.

Ik had een discussie met Johan over hoe de bas bespeeld werd in ’99 luftballons’, met de vinger aan de snaar trekken (Johan) of met de duim op de snaar slaan (ik). Wiebe bracht uitkomst. Ik had gelijk.

Sonja is onlosmakelijk verbonden met ‘Had to fall in love with you’ van The moody blues.

Bij ‘Angel eyes’ van Wet wet wet moet ik altijd denken aan Bianca.

Bernhard kreeg zijn hand tussen een machine en moest daardoor wat vingers missen. Ik draaide ‘Stomp’ van Brothers Johnson toen hij uit het ziekenhuis kwam.

‘Baby love’ is het stofzuignummer van Menura. Maar ook bij ‘Dirty old man’ moet ik altijd aan haar denken want ja, ik ben een beetje ouder. Ook liet zij mij kennis maken met ‘Reach’ van Orléans en mensen, wat is dat een fijn nummer!

Met Linda ging ik naar een concert van Clapton en Winwood. ‘Layla’ kwam en wij schoten allebei in een woedeaanval omdat Eric niet de rockversie maar de akoestische versie speelde.

Bianca (een andere) vroeg me wat destiny betekende. ‘You are my destiny’ van Lionel Richie hoort daarom bij haar.

‘What’s a woman’ van Vaya con Dios doet me altijd denken aan Mary-Ann. Dat was de nummer 1 in onze tijd.

Billy had  kiespijn en zalfde dat met flessen pure wodka. Met z’n dronken harses ging hij voor ons staan tijdens ‘Listen to the music’ van The Doobie brothers. “Dit is echte muziek, kutjeugd!”, brieste hij.

Met Luuk karaoke’de ik ‘Another one bites the dust’. Zonder tekst! Dat deden wij gewoon even.

Nou, en zo kan ik nog wel ff doorgaan maar uit onderzoek is gebleken dat lezers nogal gauw afhaken bij enorme lappen tekst dus ik kap er nu maar mee.

Ho! Stop!

Dat ik vrij muzikaal ben komt voor de vaste lezer alhier niet als een hele grote verrassing maar dat mijn kinds het ook zijn, dat is wellicht nieuwe intel. Tijdens onze vakantie hebben wij zelfs een lied bedacht. Ik zal het uitleggen.
Teun deed op een bepaald moment iets met zijn mond/gehemelte/tong/keel wat verdomd veel weg heeft van een beatbox. Ik vond het funky klinken en toen hij er ook nog een soort dansje bij deed, zag het er ook nog funky uit ook. Ik lachen natuurlijk. 
We zaten aan de keukentafel doelloos ons ding te doen want het was bloedheet toen Sam ineens uit het niets zonder reden en zomaar zei; “Ho stop je bent een Barbiepop”. Er ging een licht bij mij aan.
Altijd al erger ik me kapot aan de lading make up dat meiden/vrouwen op hun gezicht smeren, gevoed door al die achterlijke reclames voor ‘Bambi ogen’ en krulwimpers enzo (ZIET ER NIET UIT!) en de verering van die make up kunsten van o.a. die Nikki huppeldepup (ZIET ER NIET UIT!). Maar ook een hilarisch voorval tussen mijn vader en mijn zus vroeger (Ga je op stap? Ja! Ga je toch wassen man!) zette mij aan het denken over dat ene zinnetje dat Sam zei.  
Ik pakte m’n laptop op en zonderde mij af. Twintig minuten later kwam ik enthousiast naar beneden. Ik had een tekst geschreven. 
Je bent 15 en je wilt naar een feest 
Je moeder vindt het prachtig want zij is ook jong geweest. 
Je komt naar beneden, je kleren zitten recht. 
Je vader zet z’n bril ‘s op en weet je wat hij zegt? 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Je rent weer naar boven met tranen in je kop. 
Je wilt er graag goed uitzien met al dat make up op. 
Je vader snapt er niets van want hij is een ouwe lul. 
Je sneakt gewoon naar buiten want jij weet wel wat je wil. 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x) 

De jongens op het feestje, ze zien je niet staan. 
De twijfel slaat je om je hoofd, je kunt veel beter gaan. 
De jongens roepen allemaal ‘wat ben jij voor een del?’ 
‘Ga je toch eens wassen man, je lijkt m’n moeder wel.’ 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

In de kamer zit je vader, hij moet even met je praten. 
Het klinkt best serieus, dat heb je heus wel in de gaten. 
Je weet wel dat je fout zat dus je moet eraan geloven. 
Kom maar met die preek dan kan je snel weer naar boven.  
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Die reclames van cosmetica, dat is alleen gezeik. 
Jij betaalt de volle pond, een ander wordt rijk. 
Ze beloven je van alles en het is een hele strijd. 
Maar jij hebt dat spul niet nodig want je bent een mooie meid. 
Ho. Stop. Jij bent geen Barbiepop. (4x)

Nou, zit er een boodschap in ofnie?!  
In een geluiddichte slaapkamer nam ik met mijn telefoon de beatbox van Teun en het klappen van Sam op. Ikzelf deed de baspartij op het toilet. Met een handig programmaatje op mijn laptop mixte ik deze 3 opnames in elkaar. Samen zongen we de tekst erbij en voila, het lied was geboren. 
Eenmaal weer thuis besloot ik er werk van te maken want ik had er een aardig gevoel over. Ik heb wel vaker briljante ideeën maar doe er dan verder niets mee (zum bleistift vroeg ik me jáááááren geleden al af waarom er geen wifi in een auto zit en kijk tegenwoordig eens….ik rust mijn casus), ditmaal besloot ik door te zetten.
De kwaliteit van onze zangpartij was nou niet je van het, ik nam daarom weer met mijn telefoon het zanggedeelte opnieuw op. In m’n eentje, ’s ochtends vroeg, als mijn stem het meest zwoel is. 
Hierna sloeg ik wederom aan het mixen. En met resultaat, kan ik melden. Ons lied is af en ik vind het een hit. En zo ook mijn innercircle, die ik het toestuurde. Alle 6 zijn enthousiast (eentje ziet zelfs al dikke dollars en bood aan mijn manager/bodyguard te worden – Een ander vond het klinken als De jeugd van tegenwoordig, wat dat ook mogen zijn?).

Ik maakte een YT-kanaal aan en zette de ‘clip’ op het wereldwijde web. As we typ is een promotiemeidenteam het nummer aan het promoten (niet geheel toevallig dat nu net het nieuwe schooljaar voor de deur staat. Leer mij marketing kennen ;-) ).

Natuurlijk hoop ik dat het iets wordt. En zo niet, ook prima. Ik heb in elk geval ondervonden dat een lied maken helemaal niet zo moeilijk is en nog belangrijker, we hebben er enorm veel plezier aan (gehad).
Hieronder ons lied “Ho! Stop”.
Veel luisterplezier.

Hieronder staan verschillende versies.
De Slinxters 

Zomerhit 2020

Ik lag weer eens één van mijn beruchte fase 2-dutjes op de bank te doen. Je kent ze wel, van die dutjes dat je de ogen dicht maar de oren vol open hebt. Heerlijk dromen over wat je maar wilt en tóch in de absolute ruststand. Ik vind dat bijna het fijnst in de hele wereld. Manmanman, wat zijn dat lekkere dutjes.
Maar ik dwaal af.
Ik lag daar dus en uit mijn speakers klonk plots onderstaand nummer. Onbewust gingen mijn oren in de luisterstand. Ik kende het niet maar ik herkende er wel Deep purple in. Ik heb zo’n hoeveelheid aan muziek en ik downloade ooit per bulk dat ik soms niet eens weet welk lied of artiest nu weer voorbij komt, maar dat terzijde.

In gedachten zag ik Ian Gillian stampend het reffrein zingen en de gitaar van Ritchie Blackmore klonk ook zeer aangenaam. Met een glimlach doezelde ik verder, wat een prettig nummer!
Tegen het einde van het nummer schrok ik toch abrupt wakker. WTF doet die Ritchie nou, dacht ik. Dit is geen Blackmore-solo. Wat is gaande?
Flux researchde ik het nummer en wat blijkt? Het is een nummer uit 1996 en het is Ritchie Blackmore helegaar niet op gitaar! Het is Steve Morse, de ‘nieuwe’ gitarist van Deep purple.
En dat is eigenlijk het enige jammere aan dit nummer, de eindsolo. Die duurt te lang en is te eerste gitaarles. Ritchie zou er tenminste nog een spektakel van hebben gemaakt.

Maar goed, ik kies ‘m toch tot zomerhit van 2020. Beetje laat maar dat komt omdat ik dees anekdoot al een maand of 2 wil typen.
Ik zou zeggen, doe je Hawaii-blouse aan, trek een pils open, zet de speakers vol open en geniet zevenenhalve minuut van onderstaand nummer.

Dansen

Hoi beste lezer, daar ben ik weer. En ik heb er weer eentje hoor, een ergernis. Ik erger me weer eens ongekend klasse aan iets. Zal het uitleggen.
Je kent ze vast wel, van die ontzettend fijne beatliederen. Van die knijters die je als de wiedeweerga naar de dansvloer doen sprinten omdat de beat jouw gevoelige spot raakt. Maar waar ineens ergens midden in het nummer de beat stopt en ze dan een of andere onzin intermezzo erin kwakken.
Nou, daar erger ik me dus kapot aan. Sta je net vol overgave je allerbeste dansmoves uit te sloven, kan je ineens een seconde of 30 stil gaan staan. Da’s toch irritant, ofnie?

Maar beste lezer, erger niet langer! Ik heb namelijk wat ontdekt.
Met een programmaatje op m’n laptoppie kan ik nu naar hartelust mixen en 3x raden wat ik de laatste tijd aan het doen ben in m’n vrije tijd? Juist, die irritante beatpauze nummers voorzien van een continubeat. Hoe briljant is dat? Nu kan je dus blijven dansen tot je erbij neervalt! Of dorst krijgt, dan kan ook. Of dat je er zat van bent natuurlijk. Of dat de tent gaat sluiten. Nou ja, je begrijpt wat ik bedoel.
Manmanman, ik moet die moderne DJ’s ook alles uitleggen.

Dus nu heb ik best veel nummers zelf ‘gecomponeerd’ en krijg ik weer lust in het leven en heb ik zin om het DJ’en weer op te pakken. Lijkt me geweldig om weer eens een keer ergens een avondje dansvloervullend te draaien.
Ik doe het voor een schijntje van wat die pruts DJ’s van tegenwoordig ervoor vangen.
Ach nee, voor een glimlach, een knuffel en wat te drinken ben ik al te paaien.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.

Duel

Je kent ze vast wel. Van die verhalen, in films en boeken, waar een patser de grote man is, iedereen adoreert hem, hij een pracht van een bloedmooie vrouw heeft maar hij ziet haar alleen maar als een lekker lappie vlees en dat er dan een mysterieuze vreemdeling opduikt wat uiteindelijk resulteert in een spannend duel. Toch?
Nou, het zal je niet verbazen maar ik heb ook zoiets meegemaakt. Behalve die pracht van een bloedmooie vrouw dan. Bummer wel.

Ik nam moeke eens mee naar een ‘countryplein’ tijdens de feestweek hier in de buurt. Op verschillende locaties int deurp was muziek te zien en te horen, wij kozen voor de countrymuziek. Want dat vindt ze mooi.
Ik stond rustig in de buurt van de bar van een biertje te genieten terwijl een grote groep stond te linedancen op de lekkere live muziek. Ik vond het lachen en bestelde nog een kouwe klets. Moeder gaf ik een glas wijn.
Plots ging de muziek en het licht op het podium uit en werd het stil rond de dansvloer. Ik bestelde nog een pils.
Een vent helemaal in het zwart, incluis zwarte cowboyhoed en zwarte cowboyboots, betrad de dansvloer. Ovationeel applaus volgde. De muziek startte en meneer de cowboy gaf een showtje linedancen. Eerlijk is eerlijk, het zag er gelikt uit en het was zeker 7 x beter dan wat de groep eerder liet zien. Maar eronder van ingedrukt was ik totaal niet. Kom op zeg, ik heb vroeger les gehad van de beste danseres die ik ken en ik ben potverdorie ooit bij een show van The lord of the Dance geweest! Ik wenkte de barman nogmaals.

Moeke zat te genieten maar ze zag ook dat ik me stond op te vreten. Ze wenkte me meerdere malen maar ik hield de boot af. Ik had niet veel zin om me een beetje uit te sloven.
Ineens klom moeke bovenop de tafel en schreeuwde “DAT KAN MIJN ZOON VEEL BETER!”. Alle ogen waren nu op mij gericht. En ook patser daagde me uit de dansvloer op te komen. Ik goot nog een unit naar binnen en liep richting dansvloer. Ik laat me tenslotte niet piepelen.
Onderweg trok ik een cowboyhoed van een vent zijn hoofd maar daar was hij niet van gediend. Ik draaide me om en sneerde “GEEF ME DIE COWBOYHOED MAN!”
De zangeres op het podium slingerde weer een countryklassieker de ether in en we begonnen één voor één een stukkie te linedancen. Het publiek ging uit de plaat. Wat hij deed, deed ik beter en andersom was het ook zo. Zo ging het 4 nummers. Op deze manier zou ik een modderfiguur slaan, redeneerde ik. Ik moest iets verzinnen.

Ik mixte wat electric boogie, enkele tango invloeden, ietsjes bossanova en een beetje de horlepiep door mijn standaard linedance moves. Hier had hij niet van terug. Toen ik ook nog m’n befaamde ‘Lord of the Dance’ uitvoering op de mat legde kon patsercowboy mijn dansgeweld niet meer bolwerken en ging hij gestrekt. En omdat hij zeker 8 seconden bleef liggen werd ik unaniem tot winnaar uitgekozen.
Ik maakte een buiging naar het uitzinnige publiek en slingerde de hoed met een goed gemikte worp weer op het hoofd van de eigenaar. Zal je altijd zien, op zo’n moment lukt alles. Patser liep boos weg. In een ooghoek zag ik moeke gesigneerde foto’s uitdelen. Huh, waar had ze die nou weer vandaan? 🤔

Ik was kapot en had dorst als een paard. Flux hikte ik 14 glazen geel goud achterover en trok moeke mee, het was mooi geweest en tijd om te gaan. Op de weg terug heeft moeke wel 10 x gezegd dat ze zo geweldige noten had. Ik glimlachte. Ik ook en ik gaf haar een knipoog.
Al was het wel jammer van die pracht van een bloedmooie vrouw.

En zo, lieve lezer, zie je wat mijn fantasie allemaal uitspuwt als ik wat tijd over heb en als ik met de countryhits in de iTunes bezig ben.

Lekkah nummah

Het is al weer even geleden dat ik hiero een masterclass ‘Muziek’ voor jullie, onwetende jeugd en overige moderne muziekliefhebbers, gaf. Mea vulva daarvoor.

Vandaag een briljant nummer uit 1993 van de legendarische bluesman Otis Rush; Ain’t enough comin’ in.
Een heerlijk lied voor in de auto, op een donkere avond en tevens lange weg tussen, laten we zeggen, Doorn en Leersum. Fijne gitaar, lekkere sax en een rechttoe rechtaan drum. Precies waar ik harde nippels van krijg.

Otis Rush, wat kan ik over hem vertellen? Nou, hij is de enige persoon ooit ever die 2x geboren is (kijk maar eens op Google). En dat vind ik eigenlijk wel weer genoeg info. Luister gewoon het nummer en raak ook overstag.

(Leo Blokfluit weetje: De geoefende luisteraar herkent een beetje het basloopje uit Billy Jean)

12 jaar geleden alweer

Vandaag is het 12 jaar geleden dat m’n vader plotseling overleed. Altijd een beladen en emotionele dag. Vooral in huize moeke. Zij heeft het er logischerwijs nog steeds heel moeilijk mee. Niet zo gek trouwens na dik 40 jaar samen.
Ikzelf sta er wat zakelijker in. Natuurlijk mis ik hem enorm maar dan vooral als opa voor mijn jongens. Ik vind het zo spijtig dat hij ze nooit gekend heeft. Maar het is een gegeven dat hij er niet meer is en dat accepteer ik. Tis nait aans.

Muziek was bij ons thuis een iets dat er altijd was. Geboren na de oorlog maakte mijn vader de geweldige muziek van de 60’s en 70’s van dichtbij mee en dat gaf hij door aan ons, zijn kinderen. Fats Domino, Stones, Beatles, Creedence, Elvis, Meatloaf, ik durf te wedden dat wij alle vier praktisch elk nummer kennen.
Zijn favoriete nummer, of zeker één van de, is Another brick in the wall van Pink Floyd. Hij kon vreselijk overdreven door de kamer air-gitaren (zie plaatje) zodra hij het hoorde. Dan ging de volumeknop open en deed hij ‘zijn showtje’. Ik lijk veel op hem en ik heb aardig wat eigenschappen van hem overgenomen maar dát overdreven gedoe gelukkig niet.😉😄

Ik kreeg halverwege de jaren 90 het live album ‘Pulse’ in handen en daarop staat een fantastische versie van het nummer. Met een lang intro. Enthousiast ging ik naar hem toe. “Moet je nou eens luisteren!”
Ik startte de cd en bij het gegil van de achtergrondzangeressen hoorde ik hem mopperen “Nou, vind er niks aan.”
Tot de gitaarriff kwam. Hij sprong omhoog en daar ging ie!
Prachtig vond hij het. En ik zijn reactie ook.

Bij zijn crematie moest natuurlijk ook muziek gedraaid worden. We gingen om de tafel zitten en na veel vorens en tegens kwamen we uit op 4 nummers: La comparsa van De maskers, In dreams van Roy Orbison, Geef me dien blues van Ede Staal en Elvira Madigan van James Last.
Inderdaad, mijn optie was gesneuveld. Ze vonden Another brick in the wall toch ietsjes te ruig voor een crematie. Bummer!

Dus nu, 12 jaar later dan gepland, alsnog pa’s favoriete nummer aller tijden. De geweldige live versie.
Ik ben even overdreven door de kamer air-gitaren.🎸🕺

Tatjana en ik

Ik las laatst dat Pruim failliet is. Wéér iets uit mijn rijke verleden naar de knoppen, dacht ik.
Pruim was in een ver verleden dè plees to bie op uitgaansgebied in Groningen. Het was de eerste mega discotheek in de wereld met meerdere zalen. Want alles ooit ever is begonnen in Groningen hé, dat weet je toch wel?
Het lag in het pittoreske plaatsje Zevenhuizen en dat is eigenlijk best ver van stád. Sterker nog, het ligt dichterbij Amerika dan bij Groningen (kijk maar na). Maar daar kom ik op terug.

Tatjana was in die tijd de natte slip van elke puberjongen na de Flodder film en ze probeerde een zangcarrière te beginnen. Per toeval kwam ik erachter dat ze op een zaterdag op zou treden bij ons op het plein. Dat was wel gek want dat plein was meer een pleintje en als zo’n podiumgeval er ook nog moest staan was er toch zeker plek voor 33 man en een paardenkop. Maar ze was er! En ze trad op!

Voor het podium stonden die 33 jongens (paardenkop heb ik niet gezien, had wellicht iets beters te doen?), wij stonden achteraan op het pleintje want wij waren stoer. Wij gingen niet naar vrouwen toe, vrouwen kwamen naar ons. Zo waren de regels in die tijd.😏
Na haar optreden kwam er een gast op het podium die posters (zie foto) het publiek in gooide. En hoe het kwam weet ik niet maar ik moest en zou zo’n poster hebben. Met een aanloop waar Joop Zoetemelk jaloers op zou zijn (niet zo gek want dat was een wielrenner) sprintte ik richting het podium en met een reusachtige sprong voorwaarts waar Ivan Lendl jaloers op zou zijn (niet zo gek want dat was een tennisser) dook ik over de menigte heen en greep zo’n poster uit de lucht.
GOTCHA!

Via via hoorden wij dat zij ’s avonds op zou treden in Pruim. Daar moesten wij bij zijn natuurlijk. Op de fiets gingen we er naartoe (ik heb het laatst over de snelweg met de auto gedaan, dat is een end!!! Maar vroeger maalden we niet om een kilometer of 60 fietsen)
Pruim was propjevol, meer jeugdige hormoonbommen hadden blijkbaar gehoord dat Tatjana zou komen. Wij manoeuvreerden ons tussen de menigte door naar het podium en er vlak voor stopten we.
Ik kon haar aanraken!😍 Ik kon haar ruiken!😍 Ik had oogcontact met haar!😍
Maar daar heb ik het bij gelaten. Kom op zeg, we moesten dat hele stuk ook weer terug fietsen! Geen tijd voor fratsen.

Zucht. Ik had haar vriend kunnen zijn. Dan had ik nu in Monte Carlo gewoond.
Maar ja, dan had ik jou niet gekend. En had ik dit stuk ook niet geschreven. Keuzes mensen!

Bij elk faillissement wordt een herinnering geboren, zeg ik altijd. Pruim hoort daar zéker bij. Tatjana ook trouwens.

Jacob

 

Jacob was een vriend van de familie. Hij was eigenlijk een collega van m’n zus maar na de eerste ontmoeting werd hij liefdevol opgenomen in de familie. Ik zag hem direct als de oudere broer die ik niet had.
Hij zag er niet uit. Dunne slungel, warrige krullenbol en een onverzorgde baard. Maar wat een gouden pik was het! Er zat geen spat kwaad in die jongen, hij had de droogste humor ooit en je kon hem middenin de nacht voor iets bellen en hij stond voor je klaar.

Hij was de ceremoniemeester op de bruiloft van m’n zus en hij regelde ook het vrijgezellenfeest van m’n zwager. Ik weet er niet veel meer van want dit speelt in de tijd waar vele herinneringen uit mijn geschiedeniskwab zijn weggesmolten maar ik weet nog dat we gingen karten. Kunsten die hij uithaalde! Ik stond er met grote klootogen naar te kijken.

Bij de bruiloft vertelde hij de droogste grap ooit. We zaten aan tafel en het eten werd opgediend. Moeke vroeg aan mij of ze moest opscheppen. Tikt Jacob mij aan en zegt; “Ik vind moeke maar een opschepper.” (nu is dit tegenwoordig een veel gebruikte woordgrap maar dit was ergens in de jaren 90, mensen!).

Helaas hebben we maar kort van hem mogen genieten. Op een winterse dag is hij met zijn auto tegen een boom geknald. Ik meen dat hij 27 jaar is geworden.

Tijdens een verhuizing van m’n zus en zwager liet Jacob me kennismaken met onderstaand nummer. Hij vond het een geweldig nummer (die zware gitaar!!!!!).
Telkens als ik dit nummer hoor moet ik aan Jacob denken. Vanmiddag was zo’n moment.
Jacob, mijn oudere broer die ik veel te kort had.

Coldplay

Als er één band is die wel heul erg overschat wordt dan is dat toch zeker Coldplay wel. Manmanman, wat een saaie pisnummers hebben ze gemaakt! En dan ook nog met die zeikstem van die zanger erbij. Ik begrijp werkelijk niet dat sommigen het de beste band ter wereld vinden. Zum kotzen.
Ik vind ze de Adele onder de bands. Boooooooooring.
Met je Clocks. En met je Yellow. En met je Fix you. En met je The scientist. Jongens, dat zijn toch saaie schijtnummers eerste klas?
En dat pulp staat in elke top zoveel elk jaar. Zucht. Ik word er zo droevig van, beste lezer.

Maar mensen! Adventures of a lifetime, dat is me daar even een lekker nummer zeg! Maar dat begrijp je alleen als je verstand van muziek hebt. Daar zit me toch even een fijne beat in! Maar dat weet je alleen als je ritmegevoel hebt.
Dat heeft me daar toch even een prettig moppie tekst! “you make me feel like I’m alive again”. Maar dat weet je alleen als je leven ingedut is.
Sjeesus, goeie band zeg, dat Coldplay!

De eerstvolgende vrouw aan mijn zijde kan ervan uit gaan dat ik dit nummer vol overgave voor haar zal karaoke’n want zij makes me feel like I’m alive again.  Waarschijnlijk.

 

 

Intens blij

Word jij ook wel ’s intens blij van een nummer? (ja, van 69 hoor ik sommige mannen denken, zucht). Nee, ik bedoel intens genieten van een liednummer.

Vroegah luisterde ik nog naar de radio en één van de shows die ik bijna nooit miste was De avondspits met Frits Spits. Van maandag t/m vrijdag tussen 18 uur en 19 uur op Hilversum 3. Legendarische radio, jongeluitjes!

Wat me al die jaren is bijgebleven is hoe enthousiast Frits altijd door een geweldig nummer heen schreeuwde aan het einde van de show. Ik had al die jaren alleen geen idee welk nummer het nou eigenlijk is. En dat is knap klut voor een muziekfreak als moi.

Viavia hoorde ik van een zekere Dr. Pop, een typetje van Gerard Ekdom. “Hij vindt platen die jij niet kunt vinden.” Ik was benieuwd en dus stuurde ik een bericht.

Nou, nul reactie natuurlijk, duh. Die flinkert weet het ook niet ofkors (misschien ook wel hoor, ben een paar keer anoniem gebeld. Maar anonieme bellers 🖕🏼).

Er zat niets anders op dan zelf maar op onderzoek uit te gaan. Na 35 jaar mocht dat ook wel, dunkte me. En, lieve lezer, na intensief zoeken heb ik ‘m eindelijk gevonden!!!!!! \😁/(staat gewoon op de wiki pagina van De avondspits)

Mag ik je voorstellen aan General public met Dishwasher. Lekkah nummah. Heerlijk eenvoudig rechttoe rechtaan gedrum, fijn moppie gitaar, uiterst prettig basloopje en een vrolijk pianootje tussendoor. Dit nummer zou eigenlijk de basis moeten zijn voor elk nummer.

Ik kan niet wachten het aan mijn jongens te laten horen. Teunemans zit regelmatig in de auto naast me mee te airdrummen, daar is dit toch het perfecte nummer voor?

Geniet ervan en laat je meevoeren naar het prachtige jaar 1984.

Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.

Script

Ik zat in de trein naar nergens. Het was een broeierig warme dag geweest en ook deze avond lag de temperatuur nog ver boven de 20 graden. Tegenover me zat een oude man, ook hij had last van de warmte.
Door het raam zag ik af en toe een lamp door de duisternis voorbij flitsen. Ik sloot m’n ogen en wilde een dutje doen. Maar het was te warm, slapen lukte niet.

De man tegenover me begon tegen me te praten. Hij vertelde dat hij geleerd had mensen te begrijpen door alleen naar hun gezicht te kijken. Hoe hun ogen staan, hoe ze glimlachen, hoe hun uitdrukking is. En hij kon aan mijn gezicht zien dat ik er doorheen zat.
“Mag ik slok whiskey van je?”, vroeg hij. Ik gaf hem de fles, hij nam een flinke slok. “Heb je een sigaartje voor me? Dan zal ik je wat  advies geven.” Ik pakte het doosje sigaren uit m’n borstzak en gaf hem één.

Hij zei; “Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen.”
Hij nam een trekje van de sigaar.“Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen. Nooit je geld tellen aan tafel! Er is genoeg tijd om te tellen als het spel is afgelopen. Dit zijn de regels om je door het leven te knokken.”
Hij drukte zijn sigaar uit, sloot zijn ogen en viel in slaap.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en tuurde in de duisternis. Ik dacht na over wat de man me zojuist verteld had.

Vijftien jaar later.

Ik was ernstig ziek en op mijn sterfbed pakte ik de hand van mijn 10-jarige zoontje, Tommy.  Ik zei; “Mijn leven is voorbij maar de jouwe begint pas. Ik weet dat je veel gepest wordt. Ik wil je wat wijze lessen meegegeven”.
“Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen. Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen.”
“Beloof me om niet de dingen te doen die ik heb gedaan. Loop weg van problemen als je kunt. Het betekent niet dat je zwak bent als je de andere wang toekeert. Ik hoop dat je oud genoeg bent om het te begrijpen.
Jongen, je hoeft niet te vechten om een ​​man te zijn “

Tommy trouwde met zijn schoolliefde, Becky. Op een dag was hij werken toen 3 mannen hun huis binnen drongen en Becky verkrachtten. Toen Tommy thuis kwam zag hij Becky huilend op de grond liggen. Haar jurk was opengescheurd. Hij nam haar in zijn armen en hij keek naar de foto van mij die aan de muur hing. Hij dacht terug aan die woorden die ik hem op mijn sterfbed had gezegd. Tranen liepen over zijn wangen.

Tommy stapte de kroeg binnen. De drie mannen zaten aan de bar. Één van hen kreeg hem in de gaten en begon te lachen. “Hé, daar heb je schijtluis!”
Tommy draaide zich om en liep terug naar de deur. “Hahahaha, daar gaat ie weer, de schijtluis.”, zeiden de mannen. Tommy stopte en barricadeerde de deur. Het werd doodstil in de kroeg.
Twintig jaar van pesterijen borrelden in zijn lichaam, hij was woedend. Één voor één sloeg hij de mannen aan gort. Één voor één kregen ze klappen die ze nog nooit eerder hadden gehad. De laatste stoot die Tommy uitdeelde was vol in het gezicht van ‘de leider’ van de mannen. “Deze is voor Becky.”, zei hij en hij zag hem bewusteloos neervallen.
Tommy opende de deur, keek nog even om en dacht; “Pa, ik beloofde je om niet de dingen te doen die jij hebt gedaan. Ik liep weg van problemen als ik kon. Denk niet dat ik zwak ben als ik nu niet de andere wang toekeer.
Papa, ik hoop echt dat je het begrijpt. Soms moet je vechten als je een man bent “.
 

En zo, lieve lezer, kan je dus een geweldige film maken van 2 schitterende songs van good old Kenny Rogers:
The gambler en Coward of the county
Ik denk, ik zeg het ff. En vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor de hoofdrol.

(Ps. Maar natuurlijk is dees anekdoot ook één grote wijze les voor mijn jongens.)

Toe aan zon

Op m’n ouwe dag word ik wat gezapiger, merk ik. Wat rustiger. Wat pacifistischer. Wat hippie, zou je kunnen zeggen. Niet helemaal hoor! Ik vind zum bleistift dat we hiero op dees kloot nog steeds overbevolkt zijn en dat we daar heel snel iets tegen moeten doen. Maar verder ben ik vrij flowers in m’n haar enzo.

Ik verlang terug naar de zomer van ’69, de zomer van de liefde. En dat is best knap als je het nagaat want rond die tijd bungelde ik nog ergens tussen de benen van m’n vader.
Maar wat begrijp ik die lui van toen! Schijtziek van oorlog en geweld in de wereld en niet gehoord door de machthebbers. Het werd tijd voor liefde! En zo geschiedde.

Ik hoorde net The 5th dimension met “Aquarius” uit de musical “Hair”. Nou, en haar hadden ze in die tijd! Goeiendag zeg, waar was Gilette wanneer je ‘m nodig had?

Ik vind dat een geweldig nummer. Ik houd van die samenzang en je (nou ja, ik in elk geval) komt helemaal in de love, peace and understanding sfeer.
Het origineel (The flesh failures) komt uit 1967 en is geschreven voor diezelfde musical door James Rado, Gerome Ragni en Galt MacDermot (heb ik even geGoogled hoor, sue me)

Vink ook mooi!

Maar lieve lezer, er is één versie die ik het allerprachtigst vind. Frankrijk’s beste zanger heeft ‘m namelijk ook gespeeld. Ook in 1969.
Onderstaande live-versie is uit 1996. Het is even geleden maar ik krijg er harde tepels van.
Oordeel zelf maar ff wat je de mooiste versie vindt.

En eh oja, mèn wat ben ik toe aan zon (en hogere temperaturen)!

En aan love, peace and understanding. ✌🏼

Ik ben blee

Ik ben weer eens zo blee als een Churandy met een zesde plek op een Olympische 200 meter.

De geoefende lezer weet dat weinig mij gelukkiger maakt dan muziek en laat ik nou weer iets nieuws ontdekt hebben? Of nieuw? Tis eigenlijk knap ‘oud’ maar toch nieuw. Huh? Dat is cryptisch, Manus! Tja, ik kan er ook niks aan doen.
Het betreft 192radio, een online radiozender (ze hebben ook een tv zender, die zit in een betaalpakket. En dat is stom!). Een radiozender met enkel muziek uit de 50’s, 60’s en 70’s. PRACHTIG!
Nu denk je waarschijnlijk ‘wat is dat nou voor idioot iets om over te bloggen?’ Ja, lees verder dan!

Nu weet de geoefende lezer dat ik natuurlijk best een wandelend muzikaal encyclopedie ben (heb je een muziekvraag en je moet het antwoord schuldig blijven, bel whap sms mij en de kans is groot dat ik je het juiste antwoord geef – wil je een leuke avond hebben en ga je een muziekquiz doen, nodig mij dan niet uit) en ken ik HEUL VEUL liedjes, chansons, schlagers, knijters alsmede nummers maar lieve lezer, op deze zender komen fantastische nummers voorbij waar zelfs ik nog nooit van m’n leven gehoord heb. Hoe groot is dat?!
Het enige nadeel is dat de site waarop ik naar de zender luister geen gegevens laat zien bij de afgespeelde nummers. En dat zat me dwars.
Maar lieve lezer, het mooie van deze huidige tegenwoordige tijd is dat er apps bestaan die dat probleem eenvoudig voor je op kunnen lossen. Zo ontdekte ik dus gisteren de perfecte app om muziek op te zoeken, Shazam. Wellicht ken je het?

En zo speelt nu dus op de achtergrond 192radio, Shazam haalt de intel voor me binnen, ik zet de illegale downloader aan (ik zeg lekker niet welke want dan halen ze die ook weer uit de lucht. Stelletje fuckers!) en zo wordt mijn toch al aardige muziekcollectie aangevuld met steeds meer en meer nummers.
(haha, er komen zelfs nummers voorbij die Shazam niet kent).

Man, ik ben zelden bleeër geweest.

Blote basten band

Mensen, wat ben ik blij dat ik m’n jongens al vroeg kennis heb laten maken met rockmuziek. Ik durf zelfs te beweren dat dat mijn grootste vaderlijke bijdrage is aan hun opvoeding. Als ik toch hoor wat voor baggerzooi de moderne jeugd tegenwoordig allemaal te verduren krijgt, springen de tranen me soms spontaan in de ogen. Maar dan ook echt!

Zondag zat ik met ze in de auto en m’n gebrande ceedeetje speelde. ROCKMUZIEK! En ja, hier en daar ook heus wel wat anders hoor. Grote bloemkolen zum bleistift. En Hollandaise polonaise. Het bananenlied. En alles van Dingetje. Maar verder vooral rockmuziek. Gitaren! AC/DC. Van Halen. Nirvana. Iron Maiden. Metallica.
Het deed me denken aan die bloedhete avond in 2017. Het was de eerste dag van hun vakantie en we zouden de volgende dag op vakantie gaan. Het liep tegen tienen en Sam speelde nog wat op z’n tablet. Teun en ik luchtinstrumenten wat op de muziek. Hij drummen, ik gitaren.
Enter Sandman kwam, het volume ging omhoog.
Sam raakte ook enthousiast en wilde ook meedoen. Teun gaf hem de drumstokkies en ik zette wat dozen voor hem neer. Teun pakte nu de honkbalknuppel en ik pakte de bezem. Ik drukte het nummer opnieuw aan en we gingen los. Ieder zijn eigen muzikale gedeelte, het leek net echt! Geweldig vond ik het.
We noemden ons de Blote Basten Band want veel meer dan een korte broek droegen we niet. En zweten joh!! Prachtig.
Ik hartje kinds met goeie muzieksmaak.

Hun nieuwste rocknummer is onderstaande.
En die hebben we natuurlijk ook al vertaald naar het Grunnings: ‘Sloa mit dien bal’n teeg’n de muur ááán’

Hazes’en

Als je van je hobby je werk kunt maken heb je het volgens mij redelijk tot goed voor elkaar. Zei hij zonder komma’s.

Het is nagenoeg bekend dat muziek mijn hobby is. Of eigenlijk muziek verzamelen. Ik heb al een flink aantal kilojoules aan muziek in de iTunes staan en mijn gehobby is dan dat ik daar lijsten van maak, de achtergrondinformatie aanpas (jaartal, album, componist enzo) etc. om zo altijd goeie muziek aan m’n harses te hebben.
Dit doe ik al sinds ik m’n iPod heb en hoef ik dus niet naar de radio te luisteren. Want radio zuigt. Punt. En trouwens, waarom zou ik zo’n ding anders hebben, niewaar?

Mijn laatste klus was het verzamelen van heule ouwe platen. En dan echt van die HEULE ouwe. Waar je de knarre krassen nog op hoort. Prachtig! Is er een oudere dan ‘Swing low, sweet chariot’ uit 1864? Laat me dat dan even weten.

Vòòr deze laatste klus kwam vanzelfsprekend de één na laatste klus en dat is de reden van dees anekdoot (mooi hè, een voorwoord). Het verzamelen van de originelen van bekende covers.
En dan kom je al gauw uit op Andre Hazes. Dré hoorde een lied, ging ervoor zitten, pakte wat bier en knakworsten, nam zijn rijmboekje ter hand en schreef een Nederlandse tekst op de melodie van dat lied. Met een dot van een carrière als resultaat. Ik vind dat mooi en het zette me van de week aan het denken.

Het is nagenoeg bekend dat ik in m’n vrije tijd een entertainer ben. Sterker nog, mijn alter ego is Jack the Entertainer. Organiseer een feestje, kwak er een geluidsinstallatie met een microfoon neer en ik zorg dat de entertaining aanwezig is. En met wat enthousiast publiek erbij heb je zo -hatseflats- een topfeestje!
(Bedenk me trouwens net dat op het laatste feestje waar ik binnen entertainde het publiek voornamelijk buiten zat. Maar dat kon ook met het zwoele weer te maken hebben gehad. Hmm, aandachtspuntje.🤔)

Ik heb besloten om eens te kieken of het mij lukt om wat (wereldberoemde) melodieën te voorzien van een Nederlandse tekst. Niet de letterlijke vertaling hoor! Da’s makkelijk. Nee, een compleet nieuwe tekst. Gewoon voor de lol en wellicht later voor de big moneys misschien leuk voor mijn entertainingoptredens.

Welke nummers zal ik eens Hazes’en? Kom maar door met suggesties.
Ik heb het bier en de knakworsten al klaargezet.

Één op één

SjapSam.png
Het leukste aan 1 op 1 is dat ik ook (eens een keer, zouden sommigen zeggen) de serieuze kant van mijn vaderlijke kwaliteiten kan laten zien. Natuurlijk vind ik lang leve de lol, hatseflats en we nemen d’r nog één belangrijk maar zo nu en dan kan zelfs ik wat ernstiger uit de hoek komen. En wanneer dat het beste bij de jongens binnenkomt is als ik één van hen bij me heb.

Dinsdag nam ik Sam mee na het feestje van Teun (alle feliciteerders bedankt nog! Jullie staan in m’n testament). Even 2 dagen uit de sleur. En hij vond het ook leuk om met mij mee te gaan.
Lachen, gieren en brullen natuurlijk (hij heeft ècht de lolligste slappe lach ever) met zijn sjapvader. Hij ligt in een deuk als ik zit te mopperen op andere weggebruikers, hij slappelacht als ik mijn avonturen van vroeger vertel, hij schatert het uit als ik zijn foto bewerk en hij komt niet meer bij als ik een boodschappenmandje pak en de rest van de stapel dondert om. Mooi vind ik dat.

Maar gisteren op de terugweg raakten we in een serieus gesprek. Ik weet niet meer hoe we erop kwamen maar het ging over kanker. Hij wilde weten hoe het kan dat mensen doodgaan aan kanker en hoe je kanker krijgt. Ik vertelde hem dat kanker bij iedereen in het lichaam zit en dat het door onder andere roken kwaadaardig kan worden. “Jij rookt toch ook?”
Maar dat het óók een kwestie van erfelijkheid is. Komt kanker in je familie voor dan is de kans relatief hoog dat jij het ook krijgt. In mijn familie komt geen kankergeval voor, stelde ik hem gerust.
Ook zei ik dat veel kankergevallen tegenwoordig te genezen zijn en dat misschien over enkele jaren het wel helemaal te genezen is.

Nu ik toch zijn volledige aandacht had, trok ik nog even van leer over drugs. Drugs zijn voor losers en dat hij er NOOIT aan moet beginnen. Terwijl we bij een tankstation een ijsje aten liet ik hem wat filmpjes van junks zien. Van die wappie-lui. Nee, zo wil hij niet worden, zei hij.
Daarna vertelde ik hem nog dat hij ATIJD zijn eigen weg moet volgen en NIET naar ‘vriendjes’ moet luisteren als zij iets (willen gaan) doen wat niet door de beugel kan.

En tenslotte nam ik pesten nog even mee. Ik wil NIET dat hij anderen pest en ik wil dat hij ALTIJD aan mij of zijn moeder verteld als hij gepest wordt. Wellicht is het voor de pester in kwestie beter als die volgorde andersom is, bedenk ik me nu.

Oja, en we kregen het ook nog even over tattoos maar daar hoefde ik weinig woorden aan vuil te maken. Die zijn lelk. Punt.

Toen we Ede binnenreden gingen de raampjes open, het volume ging omhoog en schalde de sjapmuziek als vanouds door de speakers. Hij lag weer in een scheur toen ik luidkeels zat mee te blèren.

Volgende keer mag Teun een paar dagen alleen met mij mee.

Mijn eerste en laatste liefde

Schoolfeest.png

Music was my first love. And it will be my last.

Mooiste beginzinnen uit de recente muziekgeschiedenis. En het klopt ook als een zwerende vinger. Althans bij mij.
Het klopt dat ik muziek eerder lief had dan mijn eerste vleselijke liefde. Vééééééééél eerder zelfs. Ik had m’n eerste vleselijke liefde namelijk ná de basisschool.

Wij hadden vroeger thuis zo’n kast van een stereotoren. Op wieltjes. Gelukkig want het ding woog een godsvermogen. En met een pick up bovenop. En een radio en cassettedeck ineen. Onderin stond de platencollectie. Beatles, Elvis, Creedence, Meatloaf werden grijsgedraaid. En dat was in die tijd best knap omdat die platen allemaal oorspronkelijk zwart waren. En ik moet me sterk vergissen maar volgens mij is daar mijn fascinatie voor muziek en gevoel voor ritme begonnen. Altijd stond bij ons muziek aan. Waren het niet de platen dan was het wel de radio.

Vanaf m’n tienerjaren werd het nog gekker. Liedjes die ik leuk vond, nam ik van de radio op een cassettebandje op. Achterop zo’n TDK SA90 schreef ik dan wat erop de cassette stond en langzaamaan kreeg ik zo een muziekcollectie. Grappig dat ik nu nog steeds bij sommige nummers weet wanneer de DJ de afkondiging in startte.

Later ben ik me meer gaan interesseren in de teksten. Vond ik een lied zo goed, leuk of aardig dan pakte ik m’n schrift en schreef ik de tekst op. Na elke zin van een nummer drukte ik op pauze, soms meerdere malen terugspoelen, en ik schreef het op. Of het goed Engels was of niet dat boeide me niet zo, ik schreef op wat ik hoorde.
Zo kon ik veel liedjes meebrallen waar anderen vaak niet verder kwamen dan alleen het refrein. Wéér later verbeterde mijn Engels zodanig dat ik nummers foutloos mee kon zingen.
Dus, mensen die mij steeds maar weer vragen hoe het toch komt dat ik veel nummers uit m’n hoofd ken, ik heb vroeger geïnvesteerd in m’n muziekkennis. En daarom is karaoke met mij tegenwoordig ook zo’n fantastisch geolied feest.

Maar goed, terug naar het begin vaan dees anekdoot. Het klopt ook dat mijn laatste liefde muziek zal zijn.
Op mijn afscheidscrematie. Ik heb mijn lijstje namelijk al lang en breed klaar.
Tipje: mocht je willen komen, trek goede schoenen aan, het wordt een lange zit.

Cor

Billy Stewart Jaren geleden werkte ik bij een groot object waar het vooral vroeg in de ochtend reuze gezellig was. Om kwart voor 7 opende ik de panden, startte de boel op, nam een bakkie koffie en tussen 7 en kwart over 7 kwamen de schoonmaaksters binnen.

Zij moesten zich bij mij inschrijven en dat was regelmatig grote pret. Ik met m’n flauwe grappen en eentje die er altijd instonk. “Ben je op de brommer? Want je hebt je helm nog op” als ze een nieuw permanentje had. Dat werk.
Mooie tijd.

Klokslag 5 voor half 8 kwam Cor altijd binnen. Cor werkte bij de technische dienst en was via de sociale werkplaats gedetacheerd. Prachtvent. Klein, grijs mannetje van een jaar of 55.
“CORRRRRR!!” riep ik altijd als hij binnenkwam en, vrolijk als hij was, zwaaide dan altijd en riep “GOEDEMORGEN!”. Later deden de schoonmaaksters ook mee, “CORRRRRR!” – “GOEDEMORGEN” galmde het dan door het gebouw.
Mooie tijd.

 Ik kreeg een idee. Thuis op mijn kantoortje knutselde ik het begin van onderstaand nummer (RRRRRRRRRR) aan elkaar tot een seconde of 20 en zette het op een USB-stickie. De volgende ochtend installeerde ik het fragment op m’n werkcomputer, sloot speakers op de pc aan, gooide het volume vol open en zette de microfoon van de omroepinstallatie bij de speaker.
Ik had de schoonmaaksters niets verteld en op het moment dat Cor binnenkwam en wij “CORRRRRR” riepen drukte ik dat fragment aan. CORRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR knalde het keihard over het hele terrein. Iedereen schrok zich de tering! Hahahahahahaha.
Het werd een dagelijks vrolijk ritueel.

 Vanochtend hoorde ik het nummer weer eens en moest denken aan die mooie tijd. En ik dacht; Goh, wellicht een leuke anekdoot.

 

ABC’tje

ABC.png
Ken je die festivalposters waar allerlei optredende artiesten op staan? Sommigen staan er in het mini op, anderen met een gemiddeld groot lettertype en de echte toppers staan er met HOOFDLETTERS op gekalkt. Nou, ZANGER JACK staat met VETGEDRUKTE KOEIENLETTERS op de poster van mijn eerstkomende feessie, die van over een week of 2.
Ja mensen, het is weer zover. Ik ga mag weer m’n zang-entertainkunsten vertonen en dat is toch altijd iets waar heel Nederland mijn omgeving ik naar uitkijk. Een avondje eten, drinken, slap lullen, lachen, pret, jolijt en optredens. Wie wil dat nou niet?
En daarom ook gratis entree! De tent opent om 21.00 uur. Komt allen!

Nu had mijn doomvrouw, goede vriendin en tevens duetster een briljant plan bedacht om het entertainmentgehalte nóg meer te verhogen: Een ABC’tje van muziek.
Een lijst van elke bezoeker met 26 (want alfabet) nummers. Zo krijg je dus een lijst met honderden nummers waaruit gekozen kan worden om te karaoke’en. Scheelt weer nadenken over wat te zingen en het houdt de vaart in de optredens. Ik vind het briljant! Klut dat ik het zelf niet verzonnen heb.

Ze had zelf al een lijstje klaar en ik beloofde haar ook aan mijn lijst te beginnen. En daar beginnen de problemen al. Ik heb namelijk zo’n enorme muziekcollectie dat zelfs Spotify mij af en toe belt of ik dat en dat ‘nummer heb’. Alleen de A geeft me al 38740 opties qua artiesten en titels. Zucht, heb ik weer.
Maar dat is niet alles. Natuurlijk moet ik ook een beetje rekening houden met het publiek. Ik bedoel, ik kan wel als een wous ‘Ace of spades’ gaan lopen leggen te blèren maar daar doe ik niemand een plezier mee, me dunkt. Ja, mezelf.
En dan moet ik ook nog alle teksten uit m’n hoofd leren natuurlijk. Want teksten lezen vanaf een telefoon met liters bier op weinig verlichting vind ik maar ruk.

Nee, zo’n lijst maken wordt niet zomaar een ABC’tje voor me. Maar ja, ik heb nog een week of 2 dus ik heb goede hoop dat het alsnog snor komt.
Zal de klassieker ‘Alleen in Dallas’ van Johnny Lion aanslaan, denkt u?

Cryptolied 2 – De oplossing

Cryptolied

1 Kinderen zeggen dat het hoog is. Level 42 – Children say
2 Dat dobbelspelletje is helemaal voorbij. The rolling stones – It’s all over now
3 Gooi die radicale muziek naar buiten! Extreme – Get the funk out
4 Erg eenzame agenten. The police – So lonely
5 Die roofvogels overnachten in die staat. Eagles – Hotel California

Cryptolied 1 – De oplossing

CryptoliedHallo hoi, leuk dat je weer kijkt naar het altijd moeilijke maar ozo leerzame “CRYPTOLIED”. Hèt programma voor de dinsdagavond kijkbuisavond.

Je kent het concept inmiddels. Welke beroemde artiest + liedjes in deze cryptische zinnen zoeken we? En zoals altijd verklappen we volgende week de antwoorden.
SUCCES!

1 Dat rijmschema werd verslagen.
2 Dildo op Duracell batterijen.
3 Gekkigheid om je voor te schamen.
4 Goed geklede winnaar staat 2x onderaan.
5 Kan jij ook dat fikkie niet vergeten?
6 Oude computers waren makkelijk.
7 Krant die niet de waarheid vertelde.
8 Problemen met curling.
9 Red de koningin!
10 Voor iets meer geld koop je een sigaret.
1  ABBA – Waterloo
2  Steely Dan – Do it again
3  Madness – Embarassment
4  ZZ top – Sharp dressed man
5  U2 – The unforgettable fire
6  Commodores – Easy
7  Drukwerk – Je loog tegen mij
8  Coldplay – Troubles
9  Queen – Save me
10  Smokie – For a few Dollars more

Can I play with madness

Ik vind het leukste aan vader zijn om mijn jongens een slappe lach te bezorgen. En eigenlijk kan dat maar op twee manieren. De eerste is als ik mij pijn doe en dan met een Oscarwaardige val en dito scheldkanonnade ter Aarde stort. Lachen dat ze dan doen! De sadisten. En de tweede is als ik gek doe. Rare stemmetjes. Rare typetjes. Èn met plaat voor de kop-humor. Je weet wel, van die fratsen uithalen en je totaal niet druk maken om andere mensen.

Vorige week zaten we in de auto. Muziekje aan, raampjes open, het was lekker weer. “Can I play with madness” kwam op het ceedeetje voorbij. Heerlijk nummer. Lekker meeschreeuwen. En dat deed ik dus ook. Voetgangers schrokken zich kapot. Fietsers keken verschrikt opzij. Wij hadden lol.
De rij tegenliggers werd langer en in de verte zag ik een cabrio met babyboomers erin staan. Ik stopte er pal naast, keek de bestuurder aan, de man keek mij vragend aan, ik wachtte op het refrein,  “CAN I PLAY WITH MADNESS” zongschreeuwde ik en ik reed weer door.
Op de achterbank lag Sam strak van het lachen, Teun gierde het uit op de bijrijderstoel.

Ik vind opvoeden zó leuk hè?!

Motorrijders zijn lullen

Het mag duidelijk zijn dat ik een hekel heb aan sommige medeweggebruikers. Oudjes, jonkies, vrouwen, mensen met 2 handen aan het stuur, mensen met fietsen achterop, allen kunnen ze niet verkeren zoals je in het huidige verkeer moet verkeren. Punt.
Maar er zijn 2 groepen medeweggebruikers waar ik (soms vaak meestal 9 van de 10 keer) bloeddorstige bitchslapneigingen van krijg. Vrachtwagenchauffeurs (kap met dat inhalen op 130 km wegen!) en motorrijders. Ja, motorrijders. Wat een lullen zijn dat! Stelletje leernichten.
Niet allemaal trouwens hoor. Van die toertochtmotorrijders op die grote motoren heb ik geen last. Die houden zich netjes aan de regels en rijden relaxed over de wegen. Oh, en ook die motorbendegasten vind ik cool. Sterker nog, ik denk dat die lui een heleboel problemen in zum bleistift probleemwijken voor de politie op kunnen lossen. Maar ja, dat zal wel weer iets met wetten en regeltjes te maken hebben.

Nee, waar ik een bloedhekel aan heb zijn die kneuzen op die wannabe racemotoren. Met die felle kleuren en met van die strakke racepakkies aan. Mèn, wat een lullen zijn dat! Ten eerste zijn dat die lui die bij de eerste mooie dag van het jaar de motor uit het vet halen en ‘m dan een kwartier gaan staan te starten. En om de 10 seconden even het gas opendraaien. HOU DAAR MEE OP!
Ten tweede rijden ze als malloten en denken ze dat elke snelweg een TT-circuit is. Van alle kanten en op alle snelheden schieten ze je voorbij. HOU DAAR MEE OP!
En tenslotte iets wat me gisteren overkwam.
Tegen vieren bracht ik de jongens terug naar huis. Het was prachtig weer, het was warm, het was relaxed. Bij Assen werd het druk. We kwamen in een file terecht. Een of andere motorhappening op het circuit was afgelopen, 60 miljoen motoren en ook wat auto’s kwamen de weg op. Langzaam rijden tot stilstaand verkeer. Nu vinden de jongens het wel cool om te zien, al die motoren die tussen de rijen auto’s door glippen. Ik deed het raam open, hing m’n elleboog eruit, ging in de zenmodus en maakte me niet al te druk. Dat is immers nooit goed in een file. En trouwens, ik had ‘the best of The Dutch boys’ op staan. Wat kon me gebeuren?

Nou, eigenlijk niets. Totdat zo’n motorlul op zo’n racemotortje bedacht dat het wellicht leuk zou zijn op precies bij mijn open raam eventjes de gashendel open te draaien. VRRROOOEEEMMMMMM. Ik schrok me de tering, Teun schrok zich de tering, Sam schrok zich de tering en, misschien nog wel erger, ik schrok me de tering. KLOOTZAK!! In de verte zag ik hem de afslag Hoogeveen pakken.
In een ruk draaide ik de vluchtstrook op. Plankgas nam ik diezelfde afslag. Onderaan rechtsaf. De rotonde driekwart rond. Ik naderde hem, hij kreeg mij in de gaten. Met een dot gas sprintte hij er vandoor. Ik gaf niet op, schakelde terug en trapte het gaspedaal weer in. Linksaf, rechtsaf, rotonde, weer linksaf, een drempel, rechtsaf, een rotonde, een kruispunt. Het verkeerslicht stond op rood. Hij stond stil. Volgens mij stond mijn auto nog niet eens stil toen ik eruit sprong. Ik rende op hem af, helemaal klaar om hem van z’n motortje af te trekken en hem helemaal uit z’n leren pakkie te beuken. Ik greep hem bij zijn schouders, het verkeerslicht sprong op groen, hij gaf gas…………..

“Papa! Papa! PAPA!”
Ik schrok wakker uit m’n dagdroom.
“Je mag weer doorrijden hoor, zei Teun”.    

Ik liet de koppeling opkomen en gaf een dot gas. VRRROOOEEEMMMMMM.
Op naar huis.

Zomerhit 2018

Zo! Zomertijd. En hoe kan ik dat beter openen dan met mijn zomerhit van 2018?

Joe Walsh is de gitarist van Eagles (niet THE Eagles hè! Gewoon Eagles) en één van de beste gitaristen in de wereld. Met Eagles vergaarde hij fortuinen en met een deel van die fortuinen deed/doet hij lekker waar hij zelf zin in had/heeft.
En één van die dingen ‘doen waar hij zelf zin in had’ was onderstaand nummer opnemen. Volgens mij met een stel maftoeters in de studio. Man, wat zullen die lui een lol hebben gehad!

En dit is dus mijn zomerhit van dit jaar want het is een heul prettig nummer en eigenlijk denk ik er precies zo over als hij.
Ach, luister zelf maar.

(kleine waarschuwing voor ‘snel op tepels getrapte vrouwen’: Het is niet het meest vrouwvriendelijke lied ever. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.)

Fantastische zangeres

Marie-Chantal Toupin
Soms stuit ik in mijn immense muziekcollectie op liederen of bands of zangers of zangeressen die mij nog niet eerder opgevallen zijn. En vandaag viel mijn oog op Marie-Chantal Toupin. Mensen kinders, wat een zangeres! Dat zij mij nog niet eerder opgevallen is!
Vanzelfsprekend reikt mijn muziekkennis maar tot een bepaalde hoogte (wèl heul hoog hoor!) maar van haar had ik nog nooit gehoord. Ik Leo Blokhuisde dus even. Wat eigenlijk gewoon Wikipedia raadplegen is hoor, laat je niets wijs maken door die flinkert.

Ze is geboren in het prachtige jaar 1971 in het pittoreske Canada. Verder staat er dat ze sinds 1997 in de muziekelarij actief is. En dat nieuw materiaal op de plank klaar ligt. Even afwachten dus.

Tot dan wil ik jou, lieve lezer, graag laten kennis maken met enkele van haar grootste hits.
Geniet ervan. Dan doe ik dat ook.

Soirée de fillePas facileMaudit BordelJe suis comme je suisComment j'pourrais te l'dire
En ach kom, laat ik deze keer het geluid ook eens aan zetten.

Karaokekoning

Vrijdagavond is ontspanningsavondje in hoofde Manus. De rest van de week is m’n hoofd gevuld met ideeën – plannen – zorgen – stress – teleurstellingen – verontwaardigingen – woede enzovoorts (dat ik nog niet knalgrijs ben is mij een raadsel) maar op de vrijdagavond parkeer ik deze energievreters even in de koelkast. Dan ga ik naar m’n matties en matressen, m’n intieme vrienden. Even een avondje slap ouwehoeren, dom lullen en lachen, gieren, brullen.

Voorheen ging de tv aan en keken we die leeghoofdprogramma’s op SBS of RTL maar een tijdje terug heeft mattie een kast van karaokeapparaat op de kop weten te tikken. En mensen, laat karaoke nu al een kleine 30 jaar mijn lievelingsuitvinding zijn! Al een kleine 30 jaar geleden zocht ik het meest foute nummer uit en gaf ik vol overgave en enthousiasme een showtje weg. Inclusief hoge stemmen, gilletjes, uithalen, gitaargeluiden en danspasjes. Meestal tot enóóóóóóóóóórme ergernis van de toehoorders trouwens.
Want zingen kan ik niet. Ik weet nooit wanneer ik nou vanuit mijn buik moet zingen of vanuit mijn keel. Vanuit mijn buik krijg ik de hoge noten niet en vanuit mijn keel gaat het direct weer veul te hoog. Maar, om eerlijk te zijn, boeit me dat helemaal niet zo veel. Het belangrijkste is dat ik de teksten en de melodieën ken. En dat vind ik toch wel een voorwaarde om te karaoke’en hoor! Nou ja, natuurlijk ken ik niet alle teksten van alle liederen letterlijk maar ik weet vaak wel hoe en wanneer een woord wordt gezongen en, ook niet onbelangrijk, ik weet hoe je Engelse woorden uitspreekt.

Maar lieve lezer, soms sta zelfs ik versteld van mezelf. En gisteravond was zo’n somsmoment. “Jij kan heel goed rappen!”, werd mij toegeschreeuwd. “Jij hebt toen een keer een hele avond alle rapnummers meegezongen!” Ik fronste de wenkbrauwen. “Ja, dat zal maar dat was dan waarschijnlijk playback.”, antwoordde ik.
Ik werd door de aanwezige mattie en matressen onder druk gezet om te gaan rappen en het duurde welgeteld 3 seconden, toen zwichtte ik.
Ik zocht op de foon ‘Rappers Delight’ (de kwartierversie!) op, zonder tekst!, en drukte op play. Nu wil ik niet overdrijven hoor maar zeker 98,7% van de tekst floepte ik er zo uit! HUH, ben ik een carrière misgelopen ofzo????

En toen ik even later ‘Wuthering Heights’ op de juiste toonhoogte ook nog meezong, wist ik het weer zeker.
Ik ben nog steeds de enige echte karaokekoning.

Vrouwen dansen, mannen sjansen

Ken je die uitdrukking? Zal wel niet want volgens mij heb ik ‘m net zelf verzonnen (oh, ff een © erbij doen! Vrouwen dansen, mannen sjansen ©). Vrouwen sloven zich uit – mannen kijken, kiezen en scoren.

Een beetje vrouw moet kunnen dansen. Dat zeg ik. Sterker nog, weinig woest aantrekkelijker dan een prettig dansende vrouw. Want dat is wel een vereiste, het moet er wel prettig uitzien. Een beetje lullig op de maat heen en weer bewegen is niet genoeg, je moet het ritme voelen. Dan heb je heul snel de aandacht van mannen. Of wacht, dan heb je de aandacht van mij. De meeste mannen kijken met hun pielemoos, ik ben toch iets kritischer.

Ik was eens met mijn damesvoetbalteam op stap naar een discotheek. Zo’n megageval waar 100 miljoen hormonale pubers waren. Al snel had ik in de gaten dat ik de Padre Fernantius in de hele toko was dus koos ik een plekje aan de bar. Wat eigenlijk altijd een prima plek is trouwens! Mijn meiden gingen hun gang, feesten zoals ze konden. Ik genoot.
Mijn oog viel op een groepje meiden op de dansvloer. Vier meiden. Met allemaal testosteronboys eromheen. Of eigenlijk om drie van het groepje. Het vierde meiske was, hoe zal ik het brengen, niet de mooiste. Beetje gezet en klein. En zij was duidelijk mee om de kosten te delen ofzo. Want dat doen meiden/vrouwen. Ze nemen altijd een ‘lelijkerd’ mee om zelf meer in de spotlichten te staan.
Vrouwen………..zucht.

MAAR ZIJ KON DANSEN, MENSEN!!
Zij had me daar een partij ritmegevoel! Ik vond dat fantastisch om te zien.
Ze werd compleet genegeerd door de jongens in de buurt en ook haar vriendinnen keken niet naar haar om. Ik vond het sneu voor d’r.
Push up van de Freestylers kwam. Oe, lekkah nummah! M’n lijf begon te vibreren. M’n zwarte wortels begonnen te klepelen. Het was tijd om m’n dansmoves te showen.

Nou lieve lezer, je kunt natuurlijk wel raden hoe dit afliep. Het meiske heeft een hele leuke en gezellige avond gehad met ‘die ouwe vent’. En die vriendinnen heb ik tussen neus en lippen geadviseerd wellicht wat minder make up te gebruiken 🤡😉.

Ze zouden zo’n verhaal eigenlijk eens moeten verfilmen ofzo.

We prettig dans’en!

Vleselijke kennismaking

‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.

En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.

Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.

Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.

De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.

We vleselijk kennismaak’en!

 

Mijn grote liefde

Het is al weer even geleden dat ik over mijn grote liefde schreef, viel me op. Ergens in December was het. En dat kan natuurlijk niet, dat begrijp ik heus wel. Jij, lieve lezer, wilt natuurlijk op de hoogte blijven van mijn grote liefde.
Muziek dat is. Want er is weinig dat mij meer genot brengt dan muziek.
Dus ga er maar even goed voor zitten, hier komt tie!

Zoals elk jaar open ik het seizoen van de zomerhit al redelijk vroeg in april en zie ik wel weer waarmee de traditionele radiostations, deejay’s en overig muzikaal gepeupeltjes mee komen. De kans dat ze mijn pareltje overnemen is minder dan gering om de simpele reden dat ik niet met tegenwoordige troep kom. Omdat ik niet naar de radio luister, behalve Radio 10 op het werk, en ik dus geen tegenwoordige troep hoor (mocht er dit jaar nog een enorme knijter, net als vorig jaar, op de proppen komen, zal ik hier natuurlijk met gezwinde spoed mea culpa’en, maar dat is logisch).

Mijn zomerhit is deze keer van een Nederlandse band met internationaal geluid. En met internationaal geluid bedoel ik strak Amerikaans geluid en niet dat stonecole Engels van sommige Nederlandse bands. Het waren de jongens achter ‘Late at night’ en Rio’ (mijn zomerhit van 2016 want Olympische Spelen!) van Maywood en dan heb je bij mij al gauw een streepje voor. Een man der mannen als ik schaamt zich daar totaal niet voor. Late at night is werkelijk een schitterende plaat en telkens als ik ‘m hoor, houdt mijn lijf zich niet stil en mòèt ik hèt dansje doen…….🕺🏼
Net zo min schaam ik me ervoor dat ik een Barry Manilow-fan (Fanilow) ben trouwens. Man, is toch schitterende muziek! 🎶You know I can’t live without you🎶 Maar ik dwaal af.

Diesel, daar heb ik het over. Diesel met Sausalito summernight. WAT-EEN-GEWELDIGE-PLAAT!
Die gitaar aan het begin (en door het hele nummer heen) is briljant en zodra het nummer echt begint waan je je dik 5 minuten in zo’n kast van een cabrioletterige Amerikaan op zo’n eindeloos lange weg in de USA de ondergaande zon tegemoet.
Het nummer strandde op nummer 35 in de top 40 in oktober 1980 maar dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ik toen 9 jaar oud was en ik nog weinig invloed op de muziek had. In Amerika deed ie het beter, nummer 25 en in Canada werd het zelfs nummer 1.
Nou, dan kun je gerust spreken over een fantastische plaat.
En mijn jongens vinden het ook een lekker nummer dus rust ik mijn casus.

Ik hoor ‘m wel eens voorbij komen op Radio 10 maar dat is dan altijd de radioversie. En die is ruk. (kap eens met die radioversies, radiostations!)
Hieronder het hele complete en totale nummer.
Ik zou zeggen; GENIET!

Ik lees net dat ze weer bijelkaar zijn en dat ze een nieuw album aan het opnemen zijn.
Mag ik ‘jottum’ zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Tante Gerda

fats

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Wij hadden vroegah grote feesten thuis. Of eigenlijk drukbezochte feesten. Verjaardagfeesten, zijn dat. Wij waren zelf met ons zessen dus dat waren 5 verjaardagen in een jaar. En omdat mijn vader iets van 36 broers en 28 zussen had en ze ook allemaal op onze verjaardag kwamen kun je in principe dus best wel spreken van drukbezochte verjaardagsfeesten.
En zo als in de seventies gebruikelijk was ging, zodra er genoeg drank in de mens zat, het volume van de muziek omhoog en werd er luid meegeblèrt met de knijters van toen. Fats Domino met Blueberry Hill was één van die knijters die regelmatig voorbij kwam want mooi nummah.
Ik denk dat ik zo rond de 8 jaar moet zijn geweest dat ik me wat ging verdiepen in muziek en dat hield in dat ik niet alleen de melodie en het ritme belangrijk vond maar óók de teksten wekten mijn interesse.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Tientallen volwassenen zag ik telkens weer inhaken bij dit nummer en ik moet een jaar of 12 zijn geweest dat ik me af ging vragen of het wel klopte wat ze zongen. Fats zal ongetwijfeld zijn vrijheid hebben gevonden op die heuvel, redeneerde ik, maar het rijmt voor geen meter.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 14 moet zijn geweest dat ik er toch overtuigd van was dat het ‘thrill’ moest zijn want dat rijmt wél op hill. En, laten we eerlijk zijn, je kunt best een kik krijgen op een heuvel, toch? Misschien was er wel een prachtig uitzicht? Of rolde Fats er steeds vanaf? Bloeiden er schitterende bloemen? Of heeft hij misschien zijn eerste vriendinnetje daar voor het eerst gefatst?

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik denk dat ik een jaar of 16 moet zijn geweest dat ik er genoeg van had. Ik rukte de naald van de plaat en zei dat het toch echt ‘thrill’ was waar Fats over zong. Het werd doodstil in de volle kamer. Je zag mensen denken. Zou het?
Op eentje na, tante Gerda. De flinkert. Letterlijk ook. Tante Gerda was er zeker van dat het ‘freedom’ was en serveerde me af op een arrogant toontje. Ik gaf haar een bitchslap ging weer zitten maar zwoer in mezelf dat ik het zou bewijzen. “Wedden om een geeltje?”, zei ze er nog arrogant bij. Ik nam de weddenschap aan.

🎶I found my freedom – on Blueberry Hill🎶
Ik was 20 toen ik met mijn vriendinnetje in de bibliotheek liep en we tegen een map met songteksten aanliepen. Ook ‘Blueberry Hill’ zat daar tussen. GOTCHA, dacht ik!
Bij de eerstvolgende verjaardag kon ik het niet laten om tante Gerda even terecht te wijzen en haar met exhibit A om de oren te slaan. Bulder, schater -en uitlachen van de menigte in de kamer vielen haar ten deel, ze was zichtbaar pissig.
Maar eerlijk is eerlijk, ze gaf me 25 gulden, ik had de weddenschap gewonnen.

🎶I found my thrill – on Blueberry Hill🎶

Bodemlijn van deze anekdoot is; Ga niet met mij in discussie over muziek want ik Leo Blokhuis je helemaal de moeder.

We Fats Domino’en!

Lekker begin

intro

Er gaat niets boven een gillende, jankende of rockende gitaar aan het begin van een lied, dat zeg ik. Man, wat hartje ik lekkere intro’s.
Onderstaand nummer heeft mijn alltime favoriete intro evah. Die eerste 1 minuut en 11 seconden; STRAKKE POEP! (luister dan!)
Ik draai dit vaak als ik ergens naartoe moet en ik mijn emoties wat onder controle moet krijgen. Naar een slecht nieuwsgesprek. Naar een goed nieuwsgesprek. Naar een sollicitatiegesprek. Naar een date. Naar een korfbalwedstrijd van Sam. Naar de McDrive. Naar de douche. Je kent het wel.

Mèn, wat een lekkere intro (lekkah nummah trouwens) is het. Of had ik dat al gezegd?

En dat doet mij afvragen, lieve lezer; Wat is nou jouw alltime favoriete intro evah?

 

 

Stiekem oefenen

Wat veel mensen niet over me weten is dat ik nogal muzikaal ben ingesteld. Ik ken werkelijk een hele shitload aan liederkes helemaal uit m’n hoofd en vaak weet ik ook nog wel een weetje te vermelden over de artiest in kwestie. Ook de juiste toonhoogtes, de correcte intonaties, de lengte van de uithalen en de gitaar danwel drumsolo’s weet ik tot in de gedetailleerde puntjes uit mijn hoofd. Maar laat ik vooral de teksten niet vergeten. Die vind ik net zo belangrijk als de melodie. Ik weet waar die dingetje over gaat, swa!
En al deze dingen zijn vanzelfsprekend reuze handig bij een avondje karaoke. Geweldige avonden zijn dat, karaokeavonden. Ik hartje karaokeavonden. Er kunnen niet genoeg karaokeavonden zijn, dat zeg ik.

Maar ja, Paradise by the dashboard light, I’m too sexy, Thank God I’m a countryboy en The time of my life gaan ook vervelen natuurlijk. Vooral bij de toehoorders.
En daarom, lieve lezer, ben ik stiekem en in het geniep aan het oefenen op vers materiaal. Met de gordijnen dicht ben ik onderstaand nieuw liedje aan het instuderen. En deze keer boeit het me niet zoveel waar het lied over gaat. Ik versta er geen ruk van. Er komt ‘corazon’ in voor en de titel is Sofia dus ga ik er maar vanuit dat het over het bevruchten van Sofia gaat.

Maar met alleen de zang ben ik er nog niet, ben ik bang. Kom op zeg, het is 2016, daar kom je echt niet meer mee weg tegenwoordig. En dus ben ik er ook danspasjes bij aan het inleren. Niet nagedaan hoor. Nee, mijn eigenste choreografie!
Ik wil er niet teveel over prijsgeven maar kan wel zeggen dat ik bij de ‘se que no se que no’ een stap naar voren en weer terug doe en dat ik bij ‘soy oy oy oy’ met m’n vlakke handen vooruit voor m’n tors heen en weer zwaai.
Je zou het eigenlijk moeten zien.

Ik ga me nog even in het zweet werken. Verder perfectioneren.
Wie weet tot gauw tijdens een heerlijk avondje karaoken?

We stiekem oefen’en!

(ps. ik vind dat ‘Iedereen is van de wereld’ van The Scene op 1 moet bij de top 2000 dit jaar)

 

 

 

We rock’en!

Fout
Deze video bestaat niet

Vingerfriemelen

“Papa, mag het Dustyliedje erop?”

Het Dustyliedje is ‘Thunderstruck’ van AC/DC. Het wordt gebruikt in Pixar’s Planes 2.
Net op het moment dat Dusty zich heeft voorgesteld aan de bosbrandbestrijders klinkt er plots door de luidsprekers dat er een bosbrand woedt en de firefighters zich gereed maken om het vuur te blussen. Die ontzettend prettige intro wordt dan ingezet. Ik vind het een briljant stukje film.
En Teun dus ook. Hij was al een beetje AC/DC-fan na de Smurfen (daar wordt ‘Back in black’ in gebruikt) maar na deze scene is hij helemaal om.

En dan zit hij naast mij in de auto als een dolle te luchtgitaarspelen als ik het intro op vol volume zet. Met zijn rechterhand strijkt hij dan over zijn buikje en met zijn linkerhand vingerfriemeld hij in het luchtledige. Geweldig om te zien. Ik speel meestal de drums op het stuur, mijn benen of het dashboard maar zo af en toe speel ik ook de tweede gitaar. Samen zij we een fantastisch luchtgitaarduo.
Ongeveer op 2.28 komt het DENG DENG DENG-stuk en hoe hilarisch is het om te zien dat Teun dan net steeds een fractie van een seconde te laat met zijn hoofd headbangt. Ik zie hem dan heel geconcentreerd luisteren maar toch telkens issie nèt iets te laat. HAHAHAHAHA 😂😂😂😂😂😂.
Maar natuurlijk heeft AC/DC meer van deze prachtige gitaarintroplaten gemaakt. Ik noem een ‘Highway to hell’ en natuurlijk ‘Whole lotta Rosie’. En je raadt het al, laatstgenoemde is meneertje’s nieuwste knijter. “Papa, mag Rosie erop?” HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.

Man, wat vind ik het toch fijn dat in elk geval één van mijn zoons een uitstekende muzieksmaak ontwikkelt. Want Sam? Die zit achterin ons een beetje verveeld aan te gapen. Vaak met zijn handen over zijn oren. HAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂.  Je zou ons eigenlijk eens moeten zien.
Oh wacht, laat ik het eens gaan vloggen!  Mèn, wat een briljant plan!

We vingerfriemelvlog’en!

Ik kan het niet alleen

Plan fails

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.

Funky gast

Cool dude

Ik stapte in de auto want ik moest weg. Nee, ik stapte in de snikhete auto want het ouwe besje had de hele ochtend vol in de zon gestaan. Dus opende ik aan beide kanten de ramen want met de airco aan vind ik niet prettig. Ik word er altijd snotterig van. En nu ik erover nadenk heb ik ook helemaal geen airco in de auto trouwens. Goh, komt dat even goed uit i.v.m. niet snotterig worden.
Ik draaide bij mij int deurp de boulevard op en juist op dat moment kwam onderstaand lekkah nummah voorbij. Nou ja, boulevard? Het is meer een doorgaande weg dwars door het centrum. Maar wel met in het midden aan beide kanten van de weg terrasjes. Reuze gezellig hoor!
Maar goed, ik kwam er dus aan slakkengangen en onderstaand nummer galmde door m’n speakers. Omdat ik al ietsjes op leeftijd begin te raken is mijn gehoor mee gaan doen met aftakelen dus heb ik in de auto de muziek meest van de tijd op een iets hoger volume staan. Vooral bij lekkahre nummahs. Beide ramen open, elleboog lafjes buitenboord, zonnebril op, ik voelde me funky gast. Tussen het terrasgebeuren ligt een zebrapad waar mensen de hele dag heen en weer oversteken en dat was ook zo toen ik er aan kwam rijden. Hordes mensen moesten juist op dat moment van de ene naar de andere kant. Zucht, had ik weer.
Maar ach, ik was goedgemutst, ik had totaal geen mensen-over-de-motorkap-jaag-bui dus ik stopte netjes voor het genoemde pad. Terwijl de mensen overstaken staarde ik wat voor me uit en zonken mijn gedachten weg uit de realiteit. En terwijl ik in gedachten in een hangmat middenin een drukke winkelstraat in Lillehammer (huh?) lag beukte de geweldige beat van onderstaand nummer over de terrassen. Met mijn hoofd uit pure gewoonte op de maat meeknikkend natuurlijk.
Ik snapte weer uit mijn dagdroom toen ik tijdens het beatloze stuk een meid vanaf het terras tegen haar vriendin hoorde zeggen; Hé, kijk eens wat een funky gast. Nou ja, meid? Het was een vrouw. Een mooie vrouw! Ze glimlachte naar me.
Ik glimlachte terug en reed langzaam door toen het zebrapad weer vrij was.

En daar baal ik nou altijd zo van hè?
Maak je een ontzettend lekker nummer met een gigantisch fijne beat erin, mix je er van die stiltemomenten in. Dan snap je iets niet. Die beat moet je toch het hele nummer laten knallen man!
Zucht……… ik moet ook alles uitleggen.

We funky gast’en!

#CTS

TranslateMaybe is it handy that I one fixed day before Counsel The Song make. That you know when inside to checking up this lolblog. What thinking you there of?
This occasion a worldfamous song of a worldfamous singeres. I find her a kind of fishwife and if you the right answer know, understand you this hilarious wordplaying.

WHAT SONG MEAN I?

Daar is een vuur aanvang in mijn hart

Reikend een koorts voetbalveld, het is brengend mij buiten de donker

Tot slot ik kan zien jij glassoort schoon

Gaan ‘hoofd en verkopen mij buiten en ik testament liggen jouw poep naakt

Zien hoe ik vertrekken met alle stukje bij jou

Doesniet onderbegroten de dingen dat ik testament doen

I kill me

I kill me

De vaste lezer weet het inmiddels maar die andere 17,99,999,993 lezers waarschijnlijk nog niet dus voor hen zal ik het nog een keer uitleggen. Ik heb humor. Of eigenlijk, ik kan enorm om mezelf lachen. Nee, eigenlijk is het dat ik me enorm goed zelf kan vermaken. Ik ben vanzelfsprekend veel alleen dus lijkt me dat een goede eigenschap. Nou ja, lang verhaal.
Het komt er op neer dat ik soms ineens en ook uit het niets een slappe lach kan krijgen. En dan zo’n slappe lach waarvan de tranen me in de ogen springen. Ik denk aan iets, ik zie iets of ik hoor iets lolligs en je kunt mij opvegen. Een kwartier lang! En dan is het een uur of wat over en sta ik onder de douche en ja hoor, daar ga ik weer. Gestrekt. Oh man, prachtig is dat.

Mijn iPod staat bol van de muziek maar er staat ook flink wat humor op. Hans Teeuwen, Herman Finkers, Jochem Myjer en ook Koot en Bie. Ik kocht (kreeg?) ooit de dubbel ceedee ‘De lachste van van Kooten en de Bie’ en lieve lezer, dat is hilarisch materiaal. Omdat ik al mijn cd’s op de iPod heb geknald, zat ook deze erbij. En zo af en toe tussen de nummers door komt zo’n lolfragment van dit briljante duo voorbij. Zo ook afgelopen week. Ik zat rustig op de bank aan een bak koffie, het was tenslotte ochtend.
Na wéér een wereldhit (ik heb niet anders, duh.) kwam “Op de radio” van de heren. Een fragment waarin Kees een radiopresentator is en Wim eerst een gast en later een inbellende vrouw is. Nou ja, lang verhaal met veel taalverzinselen en woordgrappen. Maar aan het einde mag de inbellende vrouw nog een verzoeknummer aanvragen. ‘Nou, doe maar iets romantisch’, zegt ze. ‘Ok, dan komt hier Melviiin Rosbief met zijn laatste hit ‘I wanna fuck you.’
Ik proestte mijn koffie over tafel. Melvin Rosbief! Whoehahahahaha. Hilarische naam! Ik lag dubbel.
Nou, en dan heb ik ongeveer een kwartier nodig om bij te komen. Om later onder de douche weer helemaal en compleet in een scheur te liggen.

Hier moest ik wel iets mee doen, dacht ik. Ik veranderde mijn naam op de sociale mediaas in Melvin Rosbeef en lag bij voorbaat al in een stuip om de reacties. En dat duurde niet al te lang, kan ik melden. Whoehahahahaha.
De leukste was wel van moeke. “Wie is die vent? Die ken ik helemaal niet. Hoe komt die vent aan foto’s van Sam en Teun? Snap d’r niks vàààààn.” Whoehahahahaha.
Man man, ik ben me d’r ook eentje hoor!

Het radiofragment is niet te vinden maar hieronder wèl de laatste hit van Melvin Rosbief. Geniet van de hoogstaande tekst.

We Melvin Rosbeef’en!

Reach

itunes

Soms kom je iemand tegen in het leven die je iets bijbrengt. Ik ben vaak die iemand voor anderen maar ik zou liegen als ik zeg dat niemand mij nog iets kan bijbrengen. Ja ècht!
Zo ontmoette ik een tijdje terug een vrouw en we raakten redelijk close. Dag in en dag uit kletsten we uren over van alles en nog wat. Vaak tot diep in de nacht zaten we op afstand tegenover elkaar en kletsten we ronduit. Leuke, interessante en leerzame tijd was dat. En zij heeft mij toch wel het één en ander bijgebracht, daar hoef ik niet moeilijk over te doen. Net als ik haar het één en ander heb bijgebracht trouwens, daar ben ik ook van overtuigd. Met grote regelmaat waren we het niet eens met elkaar en dan ging het even hard tegen hard om een minuut later weer hard om elkaar te lachen. Leuke, interessante en leerzame tijd.

Waar we het steevast over eens waren was muziek. En dan vooral lekkere muziek. Soulmuziek. Funky muziek. Fijne beweegbare muziek. Ik heb een nieuw ceedeetje gemaakt voor in de auto (ja, ik knal nog 140 nummers op een cd, noem me maar een ouwe lul). En onderstaand nummer staat er ook op. En mensen! Is dit een lekker nummer of is dit een lekker nummer?! Ik hoorde ‘m gisteren voor het eerst in de auto en dat klinkt toch net even weer anders dan op laag volume via m’n speakers thuis. De hele weg heen en de hele weg terug stond ie op repeat en funkte ik die snelwegje.

Ik kende het nummer niet, zij was het die mij ermee kennis liet maken. Pfffff, dat iemand mij nog iets over muziek kan bijbrengen? Hoe is het mogelijk? De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

We reach’en!

 

 

I would die 4 U

Prince+I+Would+Die+4+U

Nikki was een klasgenootje van me. Ze was een beetje een aparte. Kortgeschoren haar, krakerskleren, beide oren vol oorringen. Zij was het die mij deed kennismaken met de muziek van Prince. Ze hield een spreekbeurt over het album ‘Purple rain’, waarschijnlijk omdat ‘Darling Nikki’ erop staat?  Het heeft indruk op me gemaakt want ik weet het 32 jaar later nog steeds. Purple rain (het nummer) was wel een sensatie, kan ik me herinneren. Tenminste de complete versie, niet de radio edit.

In die tijd was er één keer in de maand een disco in ons buurthuis. Dat was een happening. Daar kwam iedereen. Mijn toenmalige vriendinnetje was een groot Prince fan. En dansen dat ze kon!
‘I would die for you’ was haar favoriet. En ik was als haar hormonale pubervriendje altijd dolgelukkig als de dj dat nummer draaide. Ze ging dan volledig los op de dansvloer en deed ze de bij dat nummer horende tekens.
I would: vinger op haar borst
die: vinger op haar slaap
for you: wijzend naar mij.
Vol trots en met een enorme glimlach van oor tot oor keek in dan altijd flink om me heen.
Mooie tijd was dat.

En nog steeds als ik ‘I would die for you’ hoor, moet ik aan haar denken.

Prince, een groot artiest. #RIP

ps. Ik vind ‘Gold’ zijn beste nummer.

 

 

Weer eentje!

TranslateWhat song mean I now again?

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein stukje eenzaam en jij bent nooit komend rond

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje moe van luisterend naar de geluid van mijn tranen

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje zenuwachtig dat de beste van al de jaren hebben weg bij

Draai om, elke nu en dan ik krijg een klein beetje angstig en dan ik zie de kijk in jouw ogen

Draai om helder ogen, elke nu en dan ik val kapot

Draai om helder ogen, elke nu en dan ik val kapot

Good luck there but again with!

 

Zomerhit 2016

Zomerhit 2016

Dinsdag is de dag dat de jongens onder mijn regime vallen en meestal flans ik op maandagavond een programmaatje in elkaar. Gewoon wat licht entertainment, wat fluks beweegwerk (pas op voor obesitas!) en wat eenvoudige levenslessen. Je kent het wel, iets wat elke vader op zo’n dag doet. Neem ik aan.
Zo niet gisteren, ik had niets gepland. Ik besloot de jongens een vrije dag te geven. Ik had ze om 12 uur van school gehaald, gaf ze thuis een broodje en ze vermaakten zich met hun tabletspelletjes. Ik hing de was op want uit ervaring wist ik dat de was in de wasmachine laten zitten beroerd droogt. De was ophangen gaat bij mij thuis altijd met een iets hoger muziekvolume. Niets fijner dan ritmisch de was ophangen. Dat zeg ik!
Plotsklaps hoorde ik mijn alltime favoriete Nederlandse duo met hun geweldige hit ‘Late at night’ door de speakers schallen. Dolenthousiast rende ik de woonkamer in. Op mijn provisorische dansvloer deed ik de dansmoves alsof het weer 1980 was. Ik was een gelukkig man.
De jongens keken niet op of om. Het deed me pijn. “Kom op, jongens. Meedoen!” Beiden keken ze me verveeld aan. Teun vond me een sjap. Ik stapte op ze af, Bud Spencer en Terence Hill’de ze vol op hun kanis, pakte de tablets af en trok ze mee naar de dansvloer.
Het heeft 17 repeats geduurd maar uiteindelijk dansten de jongens vrolijk met me mee door het huis. Prachtig om te zien.

Natuurlijk kan ik deze knijter van een hit als dè zomerhit van 2016 gaan promoten maar ik bedacht me dat Maywood nóg een aardige knaller heeft gescoord; “Rio”.
En laat die nou veel toepasselijker zijn dit jaar! Want, lieve lezer, gaan ‘we’ in augustus niet naar Rio? Naar de Olympische Spelen? En noem mij maar een optimist, ik denk dat ‘we’ daar gaan vlammen. En flink ook (hoi Dafne)!

Dus, lieve lezer, bij dezen roep ik uit tot zomerhit van 2016 onderstaand nummer.
Geniet ervan.

We zomerhit’en!

 

Beatloos

DiscoGezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik nam een biertje en nog één en nog één, zij dronk van die mixjes. “Ja, lekker nummer!”, riep ik toen een lekker nummer door de speakers schalde en ik trok haar mee de dansvloer op. Mijn god, wat kon ze goed dansen! Ik genoot van haar heupbewegingen en dat had effect op mijn moves. Ik ging los! I time of my life’de over de dansvloer.
Tot plots een jeugdig ventje de dansvloer bestormde en naast mij allemaal vreemde bewegingen ging maken. Totaal buiten het ritme (de beat, zoals dat in jargon heet), met z’n armen en handen naar voren zwaaiend en met lichamelijke bewegingen die ik fysiek met geen mogelijkheid voor elkaar zou krijgen, al zou ik dat willen.
Ik schrok. En ook vriendin stopte abrupt met dansen. ‘Verdomme, heb ik weer’, schoot door mijn gedachten. ‘Die gozer heeft een aanval. Of hij heeft een paddo-cocktail teveel gehad.’ Ik trok de eerste de beste AED die ik kon vinden van de muur en hengstte de jongen er vol mee op zijn bakkes. Hij ging als een blok neer.  “Oef, gelukkig”, zei ik tegen m’n nog steeds verblufte vriendin. “Net op tijd, hij had er wel in kunnen blijven.” Pfieuw. Ik veegde het zweet van m’n voorhoofd. Het werd nog een gezellige maar een ietwat vreemde avond en nacht voor ons tweetjes (oink oink).
Woensdagavond keken we saampjes naar zo’n dansprogramma op tv. Lekker knus tegen elkaar aan op de bank. Alcoholletje erbij, kaarsjes aan, je kent het wel. “Hé, die doen net zo als dat ventje zaterdag”, merkte vriendin op. Ik moest haar gelijk geven. “Oh oeps”, zei ik verontschuldigend.
Ik belde de discotheek om mijn excuses voor de veroorzaakte trammelant aan te bieden. Ze zouden het doorgeven zodra het ventje weer bij kennis zou komen. Ik dankte ze hartelijk. Vriendin was trots op me. Het werd nog een erg gezellige avond (oink oink).

Natuurlijk is dit gekkigheid. Tsssss, hahahahahaha. Ik heb niet eens een vriendin man! Hahahahahah, I kill me 😂😂😂😂 😂
Maar ff serieus, wat is gaande met het dansen van tegenwoordig zeg? Da’s toch volkomen beatloos! Je kunt toch verdulleme wel een beetje op de maat dansen? Een beetje goeie beat is gewoon 1-2 tellen hoor. En zit je in mijn klasse dan tel je zelfs van 1-2-3-4. Maar ja, ik heb dan ook zwarte wortels.

Hieronder een lekkah nummah. Met een lekkere beat. Een 1-2 beat. Om mee te oefenen.
Jullie jeugdige kinds jullie!

We beat’en!

Mijn dodenlijst

Stilte Hoi AIVD. Hoi MIVD. Hoi CIA. Hoi FSB. Rustig maar jongens. Hu! Hu!
Dees anekdoot heeft niets te maken met een lijst met mensen die ik graag preventief uit de samenleving geplukt zie worden. Haha, die noem ik toch niet ‘mijn dodenlijst’, gekkies! Dat zou veel te makkelijk voor jullie zijn. Hahaha. Die lijst noem ik ‘mensen die ik graag preventief uit de samenleving geplukt zie worden’ en staat hier gewoon op de harde C-schijf. Oh wacht.

Een pakkende titel, daar draait alles om. Dat zeg ik. En ‘mijn dodenlijst’ in dezen slaat natuurlijk op de lijst met dode muzikanten in mijn iTunes. Goeiendag zeg, die is me daar al indrukwekkend. En nu de artiesten met bosjes omvallen tegenwoordig, wordt ie alsmaar indrukwekkenderderder.
Ben je nou niet zo’n muziekliefhebber en denk je dat dees anekdoot zonder jou ook wel door gaat, stop dan hier met lezen.
Ben je daarentegen net zo’n muziekfreak als ik, stay dan tuned en lees verder! Hier volgt een muziekles. Blokhuis, kijk en leer. Alles uit het hoofd, ik hoef niet te Google’en!

Wat opvalt is dat vaak bekende muzikanten per jaar per twee doodgaan. Da’s toch iets om je over te verbazen, toch?
Mijn dodenlijst begint bij 1944 toen een toenmalige grootheid tijdens de overtocht naar Engeland in het Kanaal stortte; Glenn Miller. Dit was een klap voor de geallieerden maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich er uitstekend overheen gezet.
Dan 1959. Het jaar dat de muziek stierf, volgens Don McLean in ‘American pie’. Buddy Holly en Ritchie Valens stortten met hun vliegtuig neer. Vooral voor Ritchie was dit lullig, hij had de kop of munt verloren.
Een volgend belangrijk jaar waar een wereldster de boel inruilde is 1967. Otis Redding legde het loodje. Weer door een vliegtuigongeluk. En dat zet mij toch aan het denken dat vliegtuigen toentertijd niet zo heul veilig waren.

In 1970 stond de wereld even stil toen 2 van de nieuwe lichting supersterren kort na elkaar stierven. Jimi Hendrix en Janis Joplin. Beiden op 27-jarige leeftijd. En dat was, volgens mij (ik was toen in de maak), best kut want we hadden nog geweldige muziek van ze kunnen verwachten.
In mijn geboortejaar besloot Jim Morrison zijn leven te eindigen door in een badkuip een hartaanval te krijgen. De lul! Ik ben sinds Oliver Stone’s ‘The Doors’ uit 1991 fan van Jim. En wat had ik graag gezien dat hij ook tijdens mijn leven de boel zou shockeren. Mooie vent! Dat jaar overleed ook Louis Armstrong trouwens. Je weet wel, van die Heinekenreclame met die maan.
Dan natuurlijk 1977. Elvis, de grootste artiest aller tijden. Mijn moeder heeft wekenlang gehuild. Maar issie wèl dood? Ik zag ‘m namelijk met kerst nog in Home Alone (zoek maar eens op YT bij Elvis & Home Alone). En ook dat jaar kopte een vliegtuig wederom de grond met daarin leden van een, voor mij tenminste, uiterst prettige band; Lynyrd Skynyrd.

Fluks door naar 1981. Bob Marley verloor van eigenlijk een klein wondje aan zijn teen. Had hij zijn geloofsovertuiging aan de kant geschoven, had hij waarschijnlijk nu nog geleefd.
En natuurlijk 8 december van dat jaar. Toen alltime mafklapper Mark Chapman John Lennon overhoop schoot. John Lennon, misschien wel de meest creatieve muzikant ooit. Nooit meer vrijlaten die man.
Ook Bill Haley overleed dit jaar.
In ’83 overleed Karen van de Carpenters evenals Muddy Waters, de blueslegende.
Marvin Gaye werd in 1984 doodvermoord door zijn eigen vader!? Hij schoot hem tijdens een ruzie voor zijn flikker (haha, woordgrapalert! Flikker-Gaye, vat je ‘m? I kill me).
In 1986 drugde Phil Lynott zich dood.
Peter Tosh werd in 1987 slachtoffer van een roofoverval.
En de 80’s sluiten we af in 1988 toen The big O, Roy Orbison, plotseling overleed. Dat vond ik persoonlijk triest omdat hij net toegetreden was in een supergroep; The traveling Wilburys. Samen met Bob Dylan, Jeff Lynne, George Harrison en Tom Petty. Erg fijne muziek!

Waar was jij op 24 november 1991? Ik kwam ’s ochtends aan bij m’n uitzendbaantje toen op het nieuws werd verteld dat Freddie dood was. Ik vond daar wat van. Trieste dag.
Het tribute concert vind ik nog steeds een hoogtepunt in de muziekgeschiedenis.
Maar niet alleen Freddie Mercury overleed dat jaar. Ook Karen Young, Serge Gainsbourg, Mort Shuman, Tenessee Ernie Ford en Vicky Brown pijpten Maarten. En zij worden toch een beetje ondergesneeuwd in de media. En dus lees je dat hier!
Een nieuw geluid in de muziekwereld werd al vrij snel om zeep geholpen door de uitvinder ervan zelf. Kurt Cobain schoot zichzelf op enkele centimeters door zijn hoofd en ik had hem wel kunnen vertellen dat dit meestal best wel fataal is.
Een koning van de disco viel om. Dan Hartman had aids en stierf aan gevolg van een hersentumor. Oh! En ook Telly Savalas ging dood. Kojak had een hitje met ‘Some broken hearts never mend’ en ik vind dat een fijn nummer.
In 1997 gingen er weer twee. John Denver parkeerde zijn vliegtuig tegen een berg en bij Michael Hutchense ging een sm-spelletje helemaal verkeerd. Ook van deze 2 mannen had ik nog wel wat materiaal willen horen.
1998 was een jaar waar een diversiteit aan muzikaal talent stopte met adem halen. Frank Sinatra, Billie Jo Spears, Zangeres zonder naam, Tammy Wynette en Falco. Om er maar een paar te noemen.
En in 1999 ging een warme stem van ons heen. Dusty Springfield overleed op bijna 60-jarige leeftijd.

In 2001 was een Frans jaar. Alan Barriére, Gilbert Becaud, Patrick Juvet, Charles Trenet en Herman Brood (in Frankrijk wordt hij Stok Brood genoemd) stierven allen. Nu zeggen de namen jou waarschijnlijk niet zo veel maar hun chansons komen je zeker bekend voor.
Ook de tweede Beatle, George Harrison, legde het loodje.
Wéér meerdere dooien in 2003. Barry White, Johnny Cash, Robert Palmer, June Carter, Nina Simone, Maurice Gibb en Bobby Hatfield. Jammer. Maar ja, het is niet anders.
Natuurlijk staat 2004 in het teken van het overlijden van Nederlands bekendste zanger evah; Andre Hazes. Die afscheidsdienst staat me nog op de netvliezen. Maar ook Ray Charles zag het niet meer zitten (haha, weer een woordgrapalert!).
James Brown, Lou Rawls (coolste stem ooit!) en Wilson Pickett overleden in 2006. En ook Robert Long, de broer van Klap (mèn, ik schud ze nu uit mijn mouw hoor!), ging heen.
Kanker maakte in 2008 een einde aan het leven van Richard Wright van mijn favoband Pink Floyd. En dat maakte een eind aan mijn wens om ze ooit nog compleet live te zien. Dezelfde ziekte sloopte ook Benny Neyman en hij heeft toch ook aardige liederen gemaakt. Toch?
Michael Jackson stierf onder verdachte omstandigheden in 2009 en met hem overleed de tweede koning van de muziek. Wat heeft deze gast een partij lekkere nummers gemaakt! Hij was ook de allereerste artiest die ik downloadde toen dat eenmaal kon.
In 2011 werd ik weer opgeschrikt door het nieuws van het overlijden van 2 kanjers. Gary Moore smoorde in zijn eigen kots en Cuby van de Blizzards stierf aan kanker. Ze waren respectievelijk 56 en 70 jaar.
Twee van de beste zangeressen ooit overleden in 2012. Whitney Houston (drugs – hartaanval – verdrinking. Wie zal het zeggen?) en Donna Summer (kanker. KUTZIEKTE!!)
De favoriete liedjesschrijver van heul veul artiesten, JJ Cale, overleed in 2013. En dit kwam hard aan bij mij maar ook zeker bij de muziekindustrie. Veel nummers die jij kent, komen van zijn hand. Zoek het maar eens op.
Joe Cocker ’s overlijden in december 2014 deed mij wel wat schrikken. Zo vlak voor de kerstdagen. Dat was toch een aparte vent en dito muzikant.
Tijd voor een klein kwisje: In 2014 overleed ook Raf Ravenscroft. Waarom heb jij geen idee wie deze vent is maar ken jij hem toch?
We zijn er bijna. Vorig jaar overleden ook weer wat giganten. BB King, Armand, Jim Diamond, Ben E. King, Percy Sledge en Demis Roussos zum bleistift.
En dan nu met David Bowie en Glenn Frey moet jij toch toegeven dat mijn dodenlijst er erg indrukwekkend uitziet?

Wie zal de volgende zijn? Het wachten is op Keith Richards. Maar dat doe ik eigenlijk al vanaf 1981.
Ik denk dat hij na een eerstvolgende oerknal uit de puinhopen opstaat, zijn kleren afstoft, een peuk op zijn lip legt en gewoon zijn gitaar aanslingert. Dat doet ie al dik 50 jaar namelijk.

We dodenlijst’en!

Kutnummer

KutnummerIn mijn vriendengroep is sprake van een generatiekloof. Ik ben, met m’n 44,11, de frater Venantius van het stel, hoe oud de jongste is weet ik niet eens. Ergens in de 30, denk ik. Nu geeft dit natuurlijk helemaal niets, we kunnen immers niet allemaal wijs en doorleefd zijn. Maar toch geeft dit zo heul af en toe fricties. En dan doel ik op muziekgebied.
Kijk, in principe is mijn muzieksmaak leidend, altijd en overal. Ik heb a; goeie muzieksmaak en b; verstand van muziek. En over deze uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Maar ik heb nu zo’n leeftijd bereikt dat ik mijn zin niet meer door hoef te drammen. Hoewel het me GIGANTISCH veel moeite kost!

Dus om de sfeer zo nu en dan toch gezellig te houden introduceerde ik laatst een soort van compromis. Elk van ons mag om de beurt een nummer draaien en de anderen mogen niet ingrijpen en zijn dus verplicht het gekozen nummer te beluisteren.
Mooi geregeld, toch?
Tja, en dan tref je moi. Ik zoek natuurlijk een nummer uit waarvan ik zeker weet dat de anderen het compleet ruk vinden.
Dat deden mattie en ik vroeger al tijdens de karaokeavonden in de kroeg. Heul blij en enthousiast een kutnummer zingen. En op dolle avonden deden we er ook nog dansjes bij! Heerlijk om een hele kroeg “FLIKKER TOCH OP MAN!” te horen roepen.

En zo is dus mijn vriendengroep inmiddels bekend met onder andere mijn fascinatie voor Duitse schlagers, mijn adoratie voor Death Metal en mijn bewondering voor zwijmelmuziek.
Och man, ik heb soms zo’n jolijt met mezelf en muziek…………………………….

Er is echter één nummer waar je mij compleet mee over de rooie krijgt. Dat vind ik zó erg dat ik bij het horen van de eerste tonen braakneigingen uit elke lichaamsholte krijg. En dat ik random mensen wil bitchslappen.
Ik wil het hier wel vertellen maar alleen onder voorwaarde dat dit nooit, maar dan ook noooooooiiiit, in de openbaarheid komt. Beloofd?
Het is dat nummer uit Titanic van Celine Dion, My heart will go on.
BARFFF (oeps, sorry. Zie je?!)

En dat doet mij afvragen; Wat vind jij, lieve lezer, nou het kutste nummer alleralleraller tijden evah?
Ben er wel benieuwd naar. Gooi het maar ergens in de reactiemogelijkheden.
En wie weet, zit je ooit met mij in één ruimte en stel ik een compromis voor.

We kutnummer’en!

One

OneJawel lieve lezer, ook dit jaar zal ik het niet achterwege laten om even helemaal los te ranten over de ‘lijstjes’ op Neerlands radiozenders.
WANT.
HET. IS. TOCH. WERKELIJK. BEDROEVEND!
Nee, laat ik niet zo beginnen, slecht voor m’n bloeddruk.

‘One’ van Metallica is, zoals de groupies hiero weten, mijn favoriete nummer één alleralleraller tijden. Ik zal proberen uit te leggen hoe dat zo gekomen is.
Ik luisterde in mijn jonge jaren veel naar de radio. Hilversum 3 was mijn favoriete radiozender en in december lag ik jaarlijks de hele dag languit voor onze stereotoren om nummers op een cassettebandje op te nemen bij Veronica’s top 100 aller tijden. Als ik ’s avonds op mijn kamer was speelde ik die cassettebandjes af behalve op donderdagavond (de Soulshow) en vrijdagavond (Curry en van Inkel. Later Stenders en van Inkel). Vaste prik.
Toch kwam het wel eens voor dat ik dinsdagavonden naar Hilversum 3 luisterde. Henk Westbroek met Vara’s vuurwerk. Hardrockmuziek, een uur lang. Niet echt mijn ding maar Henk maakte het leuk.
Pas in het leger werd ik geïnfecteerd met het (hard)rockvirus. Ik deelde een kamer met onder andere een blonde krullenbol met een enorme gettoblaster boven zijn bed en hij had de gewoonte de reveille op te leuken met wat behoorlijk harde muziek. Letterlijk en figuurlijk. ‘Appetite for destruction’ van Guns ‘n’ roses (1987) was de grote favoriet maar zo nu en dan ging hij harder en kwam ‘And justice for all’ van Metallica (1988) voorbij. Wat een bak herrie was dat!
Gaandeweg ging ik de muziek waarderen en nadat hij mij het verhaal van ‘One’ vertelde, was ik om. Wat een hartverscheurend verhaal, wat een geweldige opbouw en wat een fantastisch gitaarwerk!

In 1991 kocht ik ‘The black album’ van Metallica. En de cd-single van ‘One’, het hele album ging me iets te ver. Ik liet de briljante eerste deunen van ‘Sad but true’ aan mijn familie horen. Ik was de enige enthousiasteling, kreeg ik de indruk. Ik besloot ‘One’ dan maar niet te laten horen. Vanaf dat moment draaide ik muziek via mijn koptelefoon op mijn kamer. En dus vooral ‘One’.
Een veel gehoord argument is dat het nummer te hard is voor de top van de lijsten. Maar uit ervaring weet ik dat het ècht harde gedeelte maar een seconde of 15 duurt. En dat op een nummer van 7 minuten en 25 seconden! Om precies te zijn tussen 4.00 en 4.15, net voor ze met gitaren het geluid van machinegeweren imiteren. Na het voor de zoveelste keer op vol volume te hebben beluisterd kreeg ik juist op dat moment het krrrrrr krrrrr krrrr in m’n oor. En ik moet me sterk vergissen maar toen is mijn huidige gehoorbeschadiging in mijn linkeroor ontstaan.

Maar natuurlijk begrijp ik als geen ander dat niet iedereen van het steviger werk houdt. En laat ik eerlijk zijn, er zijn ook een heel stel schitterende rustiger nummers gemaakt. Nummers met prachtige verhalen en fenomenale muziek.
Maar lieve muziekvrienden, Adele? Claudia de Blèèèèègh? Werkelijk?
Ik denk dat ik me er maar bij neer ga leggen dat de criteria voor lijstwaardige nummers tot het minimum gedaald is. Dat verklaart al die eendagsvliegen en op-het-moment-populaire artiesten zo hoog in de lijsten. En erger nog, de tè lage stand van de ècht goede nummers. ‘One’ staat bijvoorbeeld in Veronica’s top 1000 op nummer 12, in de top 2000 staat ie op 24 en bij fuQ-music op 38. En in de top 4000 van radio 10, toch hèt station waar ik tegenwoordig nog wel eens naar luister, komt ie helemaal niet voor!! SCHANDALIG!!
Ik kan daar gewoon met mijn pet niet bij.

Ik wens je ontzettend veel luisterplezier de komende dagen met de top 2000.
Ik heb gelukkig de iPod nog steeds. Daar staat mijn eigen top 12000 nog iets op.

We One’en!

Fout toegeven

Sorry

Een beetje vent geeft toe wanneer hij fout zit. Kom op, laten we wel wezen. Dat is toch gewoon fatsoen? Ja toch, niet dan? En je kunt veel van me zeggen maar een beetje vent ben ik zéker. Ik ben dan ook totaal niet bevreesd om een fout toe te geven.
Maar, even voor alle duidelijkheid, het moet een échte fout van me zijn hè? Dat ik er volledig naast zat. En niet zo’n twijfelgevalletje waar over te soebatten valt. Ik bedoel een echte harde aanwijsbare fout mijnerzijds. Oh, en ook eentje die ik zelf erken, dat ook. Massa’s mensen zullen ongetwijfeld vinden dat ik veel fouten maak maar daar heb ik geen boodschap aan. Ik moet de fout zelf inzien. Dat soort fouten bedoel ik.
En, eerlijk is eerlijk, het is voor mij vrij nieuw inderdaad, dat getoegeef van fouten. Zoveel fouten maak ik namelijk niet. ‘Voordat ik die fout maak, maak ik die fout niet’ zei een wijs man en beste voetballer aller tijden al eens en dat is mijn levensmotto eigenlijk ook wel.

Nu zit jij, lieve lezer, dit te lezen en hoor ik je denken; KOM TO THE PUNT! Ik houd het niet langer!!
En daarin moet ik je gelijk geven. Dat oeverloos gelul raakt ook kant noch wal. Komt tie dan.
Zoals je weet poch ik met grote regelmaat over mijn gigantische brede muziekkennis. En volkomen terecht trouwens hoor. In mijn directe omgeving komt niemand in de buurt van mijn breinige muziekencyclopedie. Ik word daarom ook al jááááren niet meer uitgenodigd om muziekspelletjes te komen spelen. Dat is aan de ene kant een pijnlijke constatering maar aan de andere kant is dat natuurlijk de prijs van de roem, denk ik dan altijd maar.

MAARRRRRRRRRRR, lieve lezer, zelfs ik zit er wel eens naast. Ja, echt! Onderstaand lekker nummer zum bleistift. Ik dacht dat tie een jaar of 2 oud was. Maar ik load ‘m net down en wat denk je? Hij komt uit 2008! Dat is bijna 10 jaar geleden! TIEN!!!! Goeiendag, zat ik daar even goed naast zeg. Father and friend van Alain Clark en zijn vader. Ik vind het een geweldig nummer ondanks dat de tekst hier en daar wat rammelt. Deze komt zeker op het lijstje die ik mijn jongens moet laten horen.
Ik heb het trouwens een keer eerder gehad. Heftige discussie met een jongere collega over Chumbawamba met ‘Tubthumping’. Hij zei dat het al een heel oud nummer was, ik hield vol dat ie niet ouder dan 2008 kon zijn. Flikker toch op man, leer mij nou niks over muziek. Puber! ……………………….
UIT 1997!!!! Da’s bijna 80 jaar geleden!

Dussss. Sorry. Het spijt me. Mijn fout. Pardon. Mea culpa. Het spijt me.
Ik ga nu voor straf een half uur in de hoek staan en ik beloof me vanavond, als ik naar bed ga, 24x te spanken.

 

Fame

  
Ik was deze week weer eens met m’n muziek bezig. In de iTunes maakte ik onderscheid tussen slowmuziek en lovesongs. Ja, ik was in zo’n bui. En ik kwam één van de meest lieve nummers ever tegen. Het deed me denken aan vroeger.

Ik keek naar Fame. Geweldige serie vond ik het (er waren meer liefhebbers trouwens, het was een wereldwijde hitserie). Geen idee waar het over ging. Ja, over een dansschool. Maar verder kom ik niet. Leroy, die ken ik nog. De donkere sterdanser. Met z’n enorme bobbel in z’n legging. En die lerares, leuk ding! Maar een soort van verhaallijn? Werkelijk geen idee. Ik geloof ook niet dat ik nu behoefte heb om de serie terug te moeten zien. Volgens mij ben ik daar tegenwoordig te weinig gay voor. Maar toen? Man, ik kroop in de tv! Ik was een jaar of 10/11, toen kropen we nog in tv’s, lieve (jeugdige) lezer.

Maar er is één scène die ik me nog heel duidelijk voor de geest kan halen. Één scène die zó zielig was dat ik me niet voor kan stellen dat ik het droog hield. Kom op zeg, ik zag deze week de scène terug en de tranen biggelden over m’n wangen. Dus, dan weet je het wel. Het ging over het afscheid van een oude man van wie ik geen idee heb welke rol hij nou precies speelde. Hij zat op een stoel in het midden van een ruimte en de complete cast zong voor hem. TRA-NEN-TREK-KEND mooi. 

Ach, kijk en beoordeel zelf maar. Ik zal een doos tissues voor je klaarzetten.

Starmaker

Coke

  http://youtu.be/KEI4qSrkPAs

Goeiendag mensen, wat een lekker nummer is dat hè? Dat ‘Can’t feel my face” van The Weeknd. Ja, dat funky knijtergedeelte dan. Dat hoge gejank hoeft van mij niet zo. Het soewingt de pan eut, zou de gepersuadeerde medemens zeggen. Weet niet hoe het jou vergaat maar mijn lijf kan niet stil blijven zitten, liggen en/of staan als dat gedeelte begint. Maar ik heb dan natuurlijk ook wat Surinaamse wortels in m’n bloed. Dus dat is logisch.

Maar eh, lieve lezer, het gaat over cocaïne hè? Nee, niet over een mooi meiske ofzo. Het gaat over keiharde drugs. En ja, eerlijk is eerlijk, dan vind ik het gelijk al een stuk minder. Ik ben daar waarschijnlijk weer een heule rare in. 

Ik heb het niet zo op drugs. En al helemaal niet op drugsgebruikers. Wat een droeftoeters vind ik dat! Beetje verslaafd aan iets zijn. Pfff, zwakkelingen. En begrijp me goed, alle drugsgebruikers vind ik droef hè? Niet alleen de harddrugsers die uit ramen van hotels springen, ook de wieties vind ik sneue mensen. Met hun grauwe teint en ingevallen oogkassen. En hun petjes op. En hun Nike air’s. En hun fietsen stelen.

En zo heb ik weer eens met een paar zinnen een kwart van de wereldbevolking beledigd……….. Dus.

Ik heb het nooit gedaan. Of gebruikt. Of nodig gehad. Ik ben trouwens ook niet gevoelig voor verslavingen. Ik heb een ijzersterke persoonlijkheid. Zolang ik m’n sigaartjes, m’n koffietjes, m’n colaatjes en m’n biertjes heb, is er met mij niets aan de hand en kan ik erg prettig in de omgang zijn.
Maar goed, terug naar het nummer. Het kan me eigenlijk ook niet schelen dat het over cocaïne gaat, ik doe gewoon net of ik geen Engels begrijp. En ik blijf gewoon net zo hard meeblèren in de auto en ik blijf net zo hard soewinguh op het werk.

Ik vind het namelijk het beste nummer van dit jaar.

We coke’n!

Crimineel

eight_col_xlarge_DSC00391Ken je deze gast? Dit sujet? Deze lillekert? Dit is Philip Rudzevecuis. Een Australische crimineel. Een lowlife. Je kunt het aan zijn porem wel zien. Heb je niets aan, zo eentje. Opsluiten, wegwezen en nooit weer naar omkijken. Dit soort lui zijn hulpeloos verloren. Daar moeten we geen energie in steken. Daar moeten we geen geld in stoppen. Daar zijn we beter af zonder dat dit soort figuren ademhalen.

MAAR HO HO! WACHT EENS EVEN! STOP DE PERS! HOUD JE PAARDEN!
Als we de vooroordelen even weglaten, wie zien we daar dan? Phil Rudd! De übercoolste drummer evah en mijn ultieme drumvoorbeeld. Ja lieve lezer, dit is de man die verantwoordelijk is (nou ja, een flink gedeelte dan) voor de sound van de beste nog levende rockband (nou ja, één van dan. Metallica doet ook aardig mee.) ter wereld; AC/DC.
Phil is een rechttoe rechtaan drummer. Geen moeilijke solo’s, niet 4 miljoen keer op de snare meppen en maar hopen dat je in het ritme blijft. Nee, gewoon padoem padoem tssjj – padoem padoem tssjj. Zoals het hoort, zou ik bijna zeggen. En dan heeft hij de snare ietsjes verzwaard waardoor je het typische rauwe AC/DC-geluid krijgt. (Nick Mason is trouwens ook zo’n relaxte drummer, maar dat terzijde.)
Deze ‘crimineel’ zorgt er telkens voor dat als Back in black (beste intro evah!) in mijn auto voorbij komt, ik volledig losga. Dat ik dik 4 minuten met m’n knieën stuur en dat ik het dashboard, het raam, de versnellingspook en de bijrijdersstoel gebruik om op te drummen.
Oh, wacht ‘s. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik zo af en toe iemand op de motorkap heb liggen. Hmmm, aandachtspuntje.

Ik heb vroeger een blauwe maandag (maar het kan ook een donderdag zijn geweest hoor, pin me daar niet op vast.) een drumlesje gehad. Spijt van dat ik het niet doorgezet heb. Als ik dan al een muzikant moet zijn, dan een drummer (of een zanger, ik schijn de karaokekoning te zijn). De drummer is toch het middelpunt van een band. Tenminste, ik heb nog nooit een drumstel links in de coulissen zien staan. En de drummer is hoofdverantwoordelijk voor het ritme. En als er iemand graag in het middelpunt staat en óók nog gevoel voor ritme heeft………………….Kijk maar eens in het woordenboek bij ‘staat graag in middelpunt en heeft ritme’. Je ziet mijn foto daar staan.
Dus.

Tegenwoordig drum ik alleen nog in de auto en thuis. Ik leg dan strategisch kussens om me heen op de bank en op tafel en dan ga ik lekker een potje drummen. Ziet er verschrikkelijk debiel uit maar hé, niemand kan mij zien. En trouwens, ik geef er toch nul fucks om. Het is een beetje mijn hobby. Ik had ook trompettist kunnen zijn maar hoe debiel denk je dat een beetje blazen op een kussen er uitziet?

Phil Rudd. De man werd verdacht van het inhuren van een huurmoordenaar. Tsssss. En er is bij hem een grammetje of wat Marihuana gevonden. HAHAHAHA. Houtensop man! Gaas boeven vangen!
Laat Phil lekker met rust. Laat hem gewoon doen waar hij goed in is, kontschoppend drummen!

Oh, lees net dat hij uit AC/DC is gezet.
Iemand een idee waar ik mijn sollicitatiebrief naartoe moet sturen?

Midlife

Midlife RadioToen ik solo moest besloot ik het anders te gaan doen. Terug naar mijn wortels, leek me wel wat. Ik kocht nieuwe ‘oude’ Adidassen, ik ging terug naar Levi’s 501 en ehm ja, dat was het wel eigenlijk. Ik leefde op, dat kan ik wel eerlijk zeggen.
Maar dat duurde niet al te lang. Al gauw kakte ik in en vond het allemaal wel gezegend. Ik accepteerde dat dit mijn leven was.

Maar lieve lezer, laat ik van deze anekdoot geen treurwilg maken en het goeie nieuws erin knallen!
*Katja alert!* Maar nu heb ik er één! Eindelijk iemand die me niet naar de bek praat (auw, die komt aan bij sommigen😀) maar gewoon zegt waar het op staat. En had ik dàt even nodig zeg, merk ik nu.
“Kom van je luie maar ozo strakke en tevens sexy reet af en streef je dromen na”, kwakte ze me vol in m’n smoel…………………….. Duuuuusssssssssssss.
Tja, mijn droom? Wat zou ik nu graag willen? Nachten wakker gelegen. Vragen, vragen, vragen. ???????? Nou, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Langeafstand curlingspeler Radio DJ natuurlijk! Dat is ècht mijn ultieme natte droom. Gewoon een uurtje 0f 2 of 3 of 4 lekkere muziek draaien, beetje dom lullen en bakken met geld verdienen. En dat alles niet voor mezelf maar voor een trouwe schare fans natuurlijk. Begaan is immers m’n middle naam. Ik cijfer mezelf graag weg voor de mensheid, zoals je weet. Ja, dat wil ik het allerallerallerliefste van de héééééééle wereld. En omdat het op de radio zelf nooit zal lukken (fuk playlisten!) is internet radio de enige optie.

Zo stond ik vanochtend vroeg naast de veren en toetste ik als een zetpil zo bruisend van enthousiasme bij Google “Zeg, hoe maak ik internet radio?” in. De eerste de beste hit was een hit. Ik las het aandachtig door, nam de intel in me op. Mooi, stap 1 was gezet.
Ik deed m’n ochtendrituelen die ik hier niet zal noemen, perfectioneerde Maywood’s ‘Late at night’-dansje, deed wat push ups, tilde de bank 36 keer boven m’n hoofd, sloofde me uit voor de spiegel, maakte meerdere torsoselfies, ging douchen en moest sigaartjes halen (noot voor mezelf; heb rokerij op zondag in huis!). Ondertussen stormde mijn brain als een malle. Curry/Stenders & van Inkel, Soulshow, dat waren shows waar je vroeger voor thuis bleef. Zoiets moet het worden, 1x per dag een show vol muziek en jolijt, besloot ik. Mèt een fout half uurtje want dat is een groot succes bij de concurrent. Alhoewel ik fuQ-Music nooit als concurrent zal beschouwen. Hahahahaha, de losers. Met hun 14 platen-collectie en klut DJ’s. Nee, mijn foute half uurtje is een half uur vrouwonvriendelijke grappen vertellen. Màn, da’s toch lachen!! En de overige tijd zal er continu muziek, goeie muziek!, te horen zijn. Zonder nieuws en zonder reclame (tenzij er flinke bedragen geboden worden natuurlijk, ik moet ooit een nieuwe Audi hebben ook eten immers).
De doelgroep dan. Ik zie de groep 40 – 60 wel tot potentiële groupies. Mannen die zich, net als ik, gigantisch storen aan de 12 in een dozijn programma’s op de radio. En vrouwen. Want als ik zo om me heen op zum bleistift Twitter kijk, zijn er veul ‘eenzame’ en ‘op zoek naar wat spanning’ zoekende vrouwen in het land. Nou, voor hen ben ik toch de uitgelezen man in de avond??
MC Anus, met z’n zwoele stem; elke avond tussen 21.00 uur en 00.00 uur op Midlife Radio.

Ik ga er echt mee aan de slag want dromen moet je nastreven, zegt zij.
En ik vertrouw haar.

We Midlife Radio’en!

Nah, also also also

Duitse muziekKom op zeg! Het is nu 70 jaar geleden hoor. ZEVENTIG! Jij was nog niet eens geboren. Ik vind het tijd worden om ze toe te laten. Ja, ik weet het, vergeven maar nooit vergeten. Maar asjeblieft mensen, laten we nu verstandig zijn en gewoon over onze harde strijken. Ze doen tenslotte hun uiterste best.
Duitse muziek heb ik het over hè? Duitstalige muziek om genau te zijn. Jáááááárenlang door de wereld en ook door mij in de ban gedaan maar das war einmal. Las uns vooruit kucken.
Ik ga bij dezen een lans voor ze breken. Want er zitten toch ook wel pareltjes tussen hoor en ben ik niet dè uitgelezen man om jullie, muzieknono’s, deze pareltjes voor zu schutzelen?
Ik noem zum bleistift een Udo Jurgens die kortgeleden is gestopt met ademhalen. Griechischer wein, schitterend nummer! Oh, lees net dat hij een Oostenrijker was. Nou, fuk hem dan! Weet je wie ook een in Duitsland succesvolle Oostenrijker was?
Rex Gildo dan met z’n Fiësta Mexicana (hossa hossa), MOOI!! De beste man is in 1999 met een GIL DOor (Ha! Von woordspelinghausen!) het raam van z’n appartement gekukeld.
Maar er zijn meer. Roy Black …………………… oh, ook al dood. Jeanny van Falco is ook al zo’n knijter. Dood. Kopte een boom op de Dominicaanse Republiek. Ook een Oostenrijker trouwens.

Zeg Heinz, haben sie auch nog lebendige sänger oder was??
Peter Maffay met Du. Roland Kaiser met Santa Maria. Nena met 99 luftballons. Peter Schilling met Major Tom. En de uitvinders van de synthesizermuziek, Kraftwerk. Hun ‘Autobahn’ duurt 22 minuten en is briljant. Vooral voor die tijd.
Zo kan ik nog wel even door gaan maar hé, zoek het even lekker zelf uit! Blijf niet bezig.
Maar het allerbeste Duitstalige nummer komt van BAP; Kristallnaach. Die hoort iedereen in zijn collectie te hebben.
Dus lieve lezer, ik zou zeggen; slinger dat YouTube en Rocket aan en download die ding.
En zo niet, dan kannst du mich die puckel hinunten rutschen.

Hier! Nog zo’n diamantje. Schitterend nummer, prachtige tekst, fantastisch onderwerp.

Asjemenou!

Loeki“Volgens velen de beste serie van dit moment”, zei hij met zo’n overdreven voiceoverstem. “Meerrrr voor mannen”, zei hij er nog achteraan. Strike back, daar ging het over. Vrijdagavond om 22 uur.
Ik dacht, Manus does gek. Ben wel benieuwd of er na 24, Homeland en Person of interest wéér een serie is die het volgen waard is.
Nou lieve lezer, ik kan daar heel kort over zijn. NEE!! Asjemenou zeg, wat nep.
Ja, een leek zal het allemaal cool, spannend en wow enzo vinden maar omdat ik in dat segment werkzaam ben, heb ik er toch ernstige twijfels over heur. Een gijzelingssituatie. Een onbekend gebouw, een hele bult met machine geweren bewapende boeven, 6 gijzelaars en wat zien we? Twee vrouwen die naar binnen gaan en de gijzeling (net te laat trouwens) beëindigen. Twee vrouwen!! Twee!! Vrouwen!! WHOEHAHAHAHAHA!
En een achtervolging. De good guy en woman in een Mercedes met 4 uitlaten (en volgens mijn zonen ben je dan heul snel) op de vlucht voor de Russische politie. In Lada’s!! Whoehahaahaha. En ze dan niet af kunnen schudden hè? WHOEHAHAHAHA en HA!! Dat kan toch niet man!
Nee mensen, die serie zal ongetwijfeld door veel nono’s gevolgd worden maar ik pas. Ik kijk op vrijdagavond wel gewoon naar de herhaling van de herhaling van de herhaling van Top Gear.

Ah! Asjemenou is gevallen. Weet je nog, Loeki de leeuw die reclames aan elkaar asjemenoude? Dàt waren nog eens tv-tijden!
Nu kan ik wel gaan ranten over hoe alles vroeger beter was maar dat ga ik niet doen.
Wat ik wèl ga doen is jou, lieve lezer, uitdagen. Uitdagen middels een klein kwisje. Altijd gezellig, de interactiviteit tussen jou, lieve lezer, en ondergetekende.
Ik heb (denk ik) een muziekvraag ontdekt die niet op Google te vinden is.

IN WELK NEDERLANDSTALIG LIED IS HET WOORDJE ‘ASJEMENOU’ TE VINDEN?

Hint: Ik heb ‘m in de auto!!

Plemp je antwoord maar gewoon hieronder. Zoveel antwoorden zullen er toch wel niet komen.
Ontzettend veel succes en de winnaar kan eventueel een vers gedragen string van mij winnen.

Avondje romantiek

ProostIk had het penthuis flink schoon gemaakt. De woonkamer, de keuken, de douche, de slaapkamer, overal had ik mijn volledige energie ingestoken. Met m’n doekje en m’n flesje Glassex. En omdat het een prachtige lentedag was, had ik de ramen en balkondeur lekker tegen elkaar opengezet. De geur van zonlicht en sex (van ’t glas. Jij doordenkert jij!) verspreidden zich door mijn toko.
Ik had her en der waxinelichtjes aangestoken toen tegen half 7 de intercombel ging. Fluks drukte ik de Motownslows op de iPod aan. “Kom boven”, riep ik enthousiast door de intercom.
Ik was best een beetje gespannen, dat mag je eerlijk weten. Zo vaak komt een vrouw niet bij me thuis immers.
Ik nam haar jas aan en leidde haar naar de woonkamer. “Oh, wat leuk!”, zei ze. “Groter als ik dacht.” Ik dacht groter DAN ik dacht maar hield wijselijk m’n mond.
“Wil je koffie, thee of gelijk wat anders?”, vroeg ik. Ze lustte wel een wijntje en ze vleide haar best wel strakke lichaam in dat jurkje op de bank. ‘Ja hallo, daar moet ik zo zitten’, dacht ik maar ik hield wijselijk mijn mond.
“Proost.”, zeiden we tegelijk en even keken we elkaar indringend aan. We praatten wat over koetjes en kalfjes. Tot ik zei dat ik Boer zoekt vrouw niet volg.
Ik genoot van haar mooie lach. Ik kwam naast haar zitten. “Wat ruik je lekker naar kokos.”, zei ze zacht en ze streelde me door m’n achterhaar. Ik pakte haar hand en keek haar diep in haar ogen. “Zullen we dansen?”, vroeg ik en ik trok haar langzaam van de bank. Met haar handen in mijn nek en mijn handen op haar heupen slowden we door de kamer. Ik had er een goed gevoel bij. Dit kon haar wel eens zijn, dacht ik.

“HÉ, DIT LIEDJE VAN PHARRELL KEN IK NIET EENS!!”, schreeuwde ze ineens in m’n oor. Ze rukte zich van me los en begon te dansen. “WHOEHOOEEEE”, gilde ze.
Ik zuchtte diep en telde tot 10. Daarna liep ik naar de gang, pakte haar jas en gaf het haar.
“Dit is het origineel, muts! Wegwezen.”

Ja, lieve lezer, soms moet ik onverbiddelijk zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=kdnyrnLXFhg

Zomerhit 2015

N2saQDmAB3_6ChoEgTwaKA_rBAM! Het wordt potverdriedubbeltjes een dikke 16 graden man! En dat is op mijn balkonnetje, uit de wind en vol in het zonnetje toch al gauw een graadje of 33.
Ik zeg; tot kiekes winter (en fuk joe) en HALLOOOOO ZOMER!
De geoefende lezer weet dan dat het hoog tijd voor mij is om een zomerhit voor dit jaar te bepalen. Nou, lieve lezer, ik laat je ook deze keer niet neer en heb weer een prachtplaat voor je uitgezocht.

Zoals je weet word ik wat dikker (of minder afgetraind, het is maar net hoe je het bekijkt) en hobbelt het lijf hier en daar wat mee als ik in beweging kom. De buik kan ik nog redelijk gesixpackt houden maar de units daarboven, tja, daar heb ik niet zoveel controle over. Ja, lieve lezer, ik heb het over de boventors. De tetjes. Ik heb tetjes. Het is een onvermijdelijk gegeven. Het zat er aan te komen, ooit moest ook ik eraan geloven.
Maar vind ik het erg? Heb ik er moeite mee? Ga ik eraan onderdoor? NEEN!! Au contraire zelfs. Ben er eigenlijk wel een beetje trots op. M’n eigen Els en Ruud.
Ik zat ergens midden januari op een koude, gure, sneeuwerige en eenzame avond op de bank en onderstaand nummer kwam voorbij. Ik kende het niet maar da’s ook niet zo gek, ik heb wel meer nummers op m’n iPod nog nooit gehoord. Ja, ik heb een enóóóóóórme collectie muziek.
M’n tetjes reageerden en begonnen ritmisch op de maat te bewegen. (Dat is een lichamelijk iets wat ik nooit onder de knie zal krijgen. Hoor ik iets prettigs, reageert mijn lijf erop. Ik kan daar niets aan doen.) Ik ging er bij staan en mikte de bank in een hoek. De tafel ging er achteraan. Het nummer ging op repeat, het volume ging omhoog en zo heb ik de hele avond staan dansen. Met m’n tetjes hobbelend in de blouse.
En nu wordt het zomer en zie ik mezelf helemaal los gaan op een strand. Bij een ondergaande zon. En rond een kampvuur. En een ghettoblaster. En de blouse open. En maar hobbelen met die tetjes.
Man, kan niet wachten!

Bedenk me net hoe het er bij vrouwen uit zal zien!!!!! 😍😍😍

Lieve lezer, geniet van dè zomerhit 2015!

We Ami Wa Wa’en!

Opvoeddingetje

IMG_5675Één van de opvoeddingetjes waar ik verantwoordelijk ben, is de muzieksmaak van mijn jongens. Of ben verantwoordelijk? Dat klinkt ook weer zo dictatorig. Ik heb me die taak toegeeïgend, laat ik het zo zeggen. Had ik deze zéér belangrijke taak aan voormaligje overgelaten, hadden de jongens straks elke zomer in het Philipsstadion staan te gillen met een zachte G. En laten we eerlijk zijn, er zijn grenzen aan een mini Me zijn.
Nee, laat de muziek maar aan mij over. Ik heb daar verstand van. Ik dig die ding!
Bij mij thuis geen kinderliedjes of vage zuigradio. Hier speelt de iPod en daar staat mijn muziek op. Ja goed, voor Teun wil ik nog wel eens iets van One, two trio opzetten. Of ‘Een kip heeft geen piemel’. Of ‘Josef, spiel uns eins’. Maar over het algemeen gaat het hier van Metallica naar Johann Strauss en van Julian Sas naar Kool and the gang. Het is maar net welke afspeellijst ik op heb staan.

Teun wil nog wel eens uit de band springen en er een dansje of een tekstverbastering uitgooien. Net als z’n vader trouwens. Sam is meer een luisteraar. Een toehoorder. Hij luistert naar de muziek. Naar de instrumenten. Naar de tonen. Naar het samenspel der instrumenten, zoals dat zo prachtig heet. Net als z’n vader trouwens. Hij was het ook die ‘Les lacs du Connemara’ tot ons nationale familie volkslied heeft gebombardeerd. Die doedels aan het eind!! Geweldig!
Zo zaten wij laatst in de auto toen onderstaande klassieker voorbij kwam. Prachtplaat!
Teun zat achterin wat te geinen, Sam zat stil op de bijrijderstoel naast me. Want daar zijn vaak de bijrijderstoelen. Aan het einde van het nummer zei Sam opeens “Mag die nog een keer?”
Ik fronste mijn beide wenkbrauwen. “Vind je dat mooi”, vroeg ik. Hij knikte. “Mooie gitaar en violen en trompetten.”, zei hij. “En trommels!”, schreeuwde Teun vanaf de achterbank. Mijn vadermuziekhart smolt.
Ik drukte op return en zei tegen Teun dat hij even stil moest zijn en ook moest luisteren. Op de parkeerplaats voor mama’s huis hebben we het nummer 2x beluisterd. We genoten gedrieën van deze knijter in gepassioneerde stilte.

We turnofafriendlycard’en!

Ik haat alles aan jou

MoppersmurfIn mijn roerige jaren kreeg ik geheel toevallig een vriendin. Ze pakte mij een keer spontaan op de bakkes en ik werd verliefd. (Ja, lieve leester, zo makkelijk kan het met mij gaan.)
Ik genoot van onze tijd samen, ik genoot van onze tijd met vrienden samen, eigenlijk genoot ik over het algemeen wel. Maar zoals je in de eerste zin hebt gelezen viel dit genieten in mijn roerige jaren. Of eigenlijk aan het begin van mijn roerige jaren (de roerigste kwamen jaren later. Daarover wellicht een andere keer meer. *Von Cliffhangerhausen!!!!!*).
Hoe zal ik mijn roerige jaren eens omschrijven? Laat ik het zo zeggen dat ik er niet in spuugde en dat ik geen fuk gaf. Weekendlijks was het raak. En vaak zomers wel vaker. De wereld als een doedelzak en rare dingen doen. Geen criminele rare dingen trouwens hoor. Gewoon gekke rare dingen. Die om te lachen zijn. Maar als ik eraan terugdenk, had het voor hetzelfde geld verkeerd af kunnen lopen.
Mijn vriendin, die enkele jaren volwassener was, vond het in het begin ook lollig maar na een half jaar wilde ze toch wel dat het iets serieuzer werd. Tja, daar was ik ook wel klaar voor.

Dacht ik.
Het roerige leven had mij in de houdgreep en ik werd er steeds verder in gezogen. Ik vond gezelligheid, lol, lachen, jolijt en heul veul alcohol belangrijker dan een avondje thuis zitten. Met enige regelmaat werd ik naast haar wakker en geen idee wat ik die avond en nacht ervoor allemaal had uitgevreten.
Ze was er op een bepaald moment helemaal klaar mee en ze dumpte me…………………………….
WAT? MIJ DUMPEN? #$##@$%%$$((*&^%😡😡😡😡
Ik ging rare dingen doen. Dingen die ik achteraf niet had moeten doen. Verdiende ze niet. Ik heb daar spijt van. MeaCulpa.
Ik heb er van geleerd. Tenminste, ik vind dat ik 20 jaar later verstandig met de ‘scheiding’ om ben gegaan.
Vanzelfsprekend was m’n vriendin not amused met mijn gedrag. En dan is not amused een understatement. Ze kreeg een hekel aan me. En dan ook zo’n hekel dat ze me eens over de motorkap wilde jagen. Diepe haat!
En nu ik erover nadenk, heb ik er nog begrip voor ook. Wat een eikel kon (kan?) ik soms zijn!

Precies in dat jaar bracht Ugly kid Joe zijn geweldige eerste single uit.
Ik moet me sterk vergissen hoor maar volgens mij heeft mijn toenmalige vriendin de tekst geschreven……..

Slowen

SlowdanceIk zag laatst onder dwang (laat dat duidelijk zijn!) zo’n danscontestprogramma. Geen idee hoe het heet maar wat mij betreft mogen ze het ‘So you think you can dance like an epileptic mongol’ noemen. Man man man (*schudt driftig met hoofd*), daar word je toch nerveus van? Al die achterlijke bewegingen met die armen, benen, voeten en hoofden. Of nerveus? AGRESSIEF!! Dat word ik er van. Begrijp nu waarom uitgaan tegenwoordig een stuk minder leuk is dan vroegah.

Waar is de tijd gebleven dat je een lekkah meidje op het oog had, een lekkah nummah op een bierviltje schreef en dat viltje lekkah nonchalant naar de DJ slingerde? Ik vraag me dat dagelijks af.
Natuurlijk was het zaak om dit op het juiste moment te doen. Ongeveer exact 53 minuten vòòr sluitingstijd, dat was perfect. Het had totaal geen zin, het was zelfs ongepast, om bij binnenkomst al gelijk met bierviltjes in de rondte te gaan frisbeeën. Je moet de DJ ook de kans geven de zaal in de juiste mood te krijgen immers. Nee, ongeveer exact 53 minuten vòòr sluitingstijd, dat was het moment van toeslaan. De discoknijters waren geweest, de lichaamsbeweging was achter de rug, het zweet kleefde de kleding strak tegen het lijf. Tijd om nader tot elkaar te komen. Om lijfelijk contact te maken. Om je harde gevoelens te tonen (oink oink). SLOWEN!
Het mag geen verrassing heten dat ik een slowmaster was in mijn jonge jaren. Anders zou ik er hier niet over beginnen natuurlijk. Zou wat zijn zeg, dat ik een beetje over iemand anders zou anekdoten dan over mijzelf. Op mijn weblog. Pfff, het idee alleen al!

Ik had een vast nummer die ik naar de DJ slingerde; Betty Wright – Tonight is the night. En dan de lange versie. Héérlijk nummer. Zodra het intro klonk, stak ik mijn hand uit naar die avonds gelukkige. Mijn handen om haar middel, haar armen over mijn schouders, haar handen in mijn achterhaar. Onze hoofden langs elkaar. Perfecte slowhouding.
Langzaam ritmisch bewegen op de maat, op een oppervlakte van een maximaal 46 cm, tergend langzaam rond draaien. Af en toe wat liefs fluisteren in haar oor; “wat ruik je lekker”, “wat heb je een lekker lichaam”, “kun je koken?”
Als dan het nummer na een kleine 3 minuten écht begint, het lichaam iets meer op het ritme bewegen, het rond draaien ietsjepietsje sneller. Eventueel licht tand-oorlel of lip-nek contact.

‘Nou, ben je dan een slowmaster, Manus?’, hoor ik je vragen. Nee, natuurlijk niet. Elke Jan Lul kan dit. Ik onderscheidde mij na een minuut of 7, als de drummer van zich laat horen. Even op die maat m’n onderlichaam teasend aan het werk zetten, zijwaarts maar vooral voorwaarts. En als dan het nummer na dik 7.30 minuten helemaal los gaat, achter haar gaan staan met 1 hand op haar buik, de andere hand als op bovenstaande foto en mijn hoofd in haar nek. En haar meevoeren op het opzwepende ritme…………………….
Dus.
Na afloop van het lied gaf ik haar standaard een kus op haar voorhoofd en een knipoog, bracht haar terug naar haar plek bij haar vriendinnen en nam ik aan de bar de afwachtende houding aan.
Om uiteindelijk de rest van de nacht door haar compleet genegeerd te worden.

Dàt, lieve lezer, is dansen zoals dansen ooit bedoeld is.
Vanavond maar eens zien of het nog steeds zo werkt.

We slowen!

Voor het zingen de kerk in

St. PieterAls je al een week aan het piekeren bent wat te doen met de jongens op een zaterdag, is het altijd handig als oma met een idee komt. Het koor waarin opa zingt treedt op. En dat vinden de jongens vast leuk, whappte ze. En toen ik ze gisteren deze vraag stelde, antwoordden ze beiden inderdaad instemmend. Ze zijn erg muzikaal aangelegd immers. Mooi! Iets te doen, dacht ik.
Het enige nadeel was dat het optreden in een kerk zou zijn. Mijn (ex) schoonmoeder weet van mijn aversie jegens kerken. Ik vind het overdreven grote – vaak op een plek waar ook 10 kroegen hadden gekund staande – mensen indoctrinerende – kindermisbruik faciliterende – KAP ‘S OP ZONDAG MET DIE HERRIE! gebouwen. Maar dat weerhield me er niet van om mijn jongens (en opa en oma en opaopa) te plezieren.

De show begon om half 3, we waren er ruim op tijd. Tegen de wat oudere vrouw voor de ingang zei ik dat we vòòr het zingen de kerk IN wilden gaan. Maar die grol van formaat sloeg niet aan omdat een ander koor binnen al aan het zingen was. De vrouw vertelde dat er vanmiddag optredens van meerdere koren waren. Ik sloeg haar joviaal op haar linkerarm en zei;’Nou meid, dan zal ik het kaf wel even scheiden’. Ik kletste m’n eigen dij. De vrouw was zichtbaar not amused van de lol die ik had. Ik mea culpte naar de vrouw, die daar toch maar even vrijwillig een hele middag in redelijke frisheid voor een kerkdeur ging staan, en we traden naar binnen.

Lang verhaal in het kort; Jongste viel bij mij op schoot in slaap. Oudste vond het leuk. Oma en opaopa vonden het mooi. Opa had geweldige noten.
En ik? Het zal je verbazen maar het heeft mij wel kunnen beKOREN (HA!).
Volgende keer neem ik de jongens maar eens mee naar het andere uiterste in de muziekbizz, een death metal-concert.

Hotel California

HCJup, dit is ‘m. De nummer 1 van de lijst der lijsten, de TOP 2000. Tenminste, dat zeggen ze zelf daaro bij Radio 2, de lijst der lijsten. Ik vind het een fuklijst. Ik weet nu al dat er minimaal 500 nummers in staan die bij niet eens in me opkomen. Maar ja, dat krijg je als je pubers laat stemmen en nummers niet minimaal 5 jaar oud moeten zijn. Ach, de vaste lezers weten hoe ik erover denk. Me dunkt.

Eagles dan. Let op! Het is gewoon Eagles hè, niet The Eagles. Een veelgemaakte fout. De mannen noemen zich Eagles. Opgericht in het allerbeste jaar ooit; 1971. Glenn Frey, Don Henley, Bernie Leadon en Randy Meisner waren 4 muzikanten uit het pittoreske Deventer. Ze noemden zich oorspronkelijk Eikels maar de naam werd al gauw aangepast naar een meer internationale naam nadat bij aanvang van een concert in de plaatselijke kroeg de aankondiger en presentator de zaal eindelijk stil kreeg en in plat Tukkers de magische woorden sprak; ‘Go ahead, Eekels’.
Ze maakten een redelijk succesvol eerste album en vertrokken hierna naar Amerika. Ook hier waren ze redelijk succesvol. Bernie introduceerde gitarist Don Felder en hij werd het vijfde bandlid. Diezelfde Randy werd de tripjes (oink oink) zat en werd vervangen door supergitarist Joe Walsh.
De band brak nu écht wereldwijd door en het succes steeg naar ongekende hoogte. Vanzelfsprekend gaat succes gepaard met afgunst en nijd en ook bij Eagles was dat niet anders. Beroemd is de on stage bonje tussen Glenn Frey en Don Felder.


Dit was het einde van Don Felder in de groep en daar heeft hij tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van. Hij schreef immers ‘Hotel California’. Nou ja, de muziek dan. En dat is toch best een succesvol chanson, dacht ik zo.

Ik kan er ook best wel in meegaan met dat nummer 1 zijn. Het is gewoon een uitstekend nummer. Ook al gaat het over het aanbidden van Satan en de hel (But they just can’t kill the beast – You can check out any time you like. But you can never leave). Jahaa, dat wist je niet hè? Dat hoor je dan weer niet van Leo ‘ik zoek alles op Google’ Blokfluit.
Het probleem zit ‘m er in dat je het nummer al zo gruwelijk vaak hebt gehoord (net als de rest van de top 10 trouwens) dat het een beetje vervelend wordt. Ik maak ‘m er dan ook hard voor dat Radio 2 dit jaar de andere (veeeeeeel betere) versie draait. De live-versie uit 1977. Die met de herhaalde eindsolo.
Want die is wèl bruut!

Blij

FeesjeGisteravond/vannacht sponsorde had ik m’n laatste feesje van het jaar en heb ik even iemand blij gemaakt zeg! Ik heb zelden iemand blijer gezien. Dat kun je natuurlijk ook wel aan mij over laten. Laat mij een lootje trekken en iemand wordt de blijste mens ter aard.
Ik had mezelf voorgenomen het feesje tot het eind toe mee te maken (lees; alleen bier drinken) want het vorige feesje dat ik sponsorde had eindigde in mijn schijndood zijn (lees; Wodka drinken). En dat was en is voor niemand leuk. Ja, goed. Er wordt nog wel ‘s een draak met me aangestoken en er worden nog wel eens grapjes over gemaakt maar DAT IS VOOR NIEMAND LEUK JA!!!!😡

Ik had me stiekem niet helemaal aan de afspraak gehouden. Mijn kadootje was 150% boven de afgesproken 5 euro maar daar was een heule goede reden voor. Hoe kun je nou iemand voor 5 euro blij maken, redeneerde ik. Ik had een 8GB USB-stickje gehaald en deze volgeplempt met muziek uit het allerbeste muziekdecennium ooit ever aller tijden, de 80’s. Daarvan wordt iemand vast blij. Misschien wel superblij, dacht ik zelfs nog even.
Nou! De spijker op z’n kop! Ik was me daar een partijtje blij. Man, wat was ik blij. Niet te beschrijven hoe blij ik was. Blijer zul je mij niet gauw krijgen. Is er een overtreffende trap van blijst? Zo blij was ik!
Eindelijk, EIN-DE-LIJK af van fuQ-muziek!!! Iiiiiiiiieeeehaaaaaaa!😍

A, E, H, L, M, R, S, S en P, bedankt voor een heule gezellige avond.
Dat had ik net even nodig.

Lenny

LennyJe kunt veel van me zeggen. Wat? Je kunt ontzettend veel van me zeggen. Maar dat ik verstand van muziek heb staat als een paal boven het dekbed. Ik hoor hitpotentie als ik hitpotentie hoor. Ik hoor een nummer 1 van ver aankomen. Voor de jeugdige lezers (hierna te noemen ‘FUQ-music generatie); Treasure van Bruno Mars? Lily Wood and the Prick met Prayer in C?
JOEHOE *zwaait*. Jep mensen, dat was ik.
En zo hoor ik ook dat de nieuwe van Lenny Kravitz lekkah funky klinkt. Ik stapte vorige week in een auto waar standaard FUQ-music aan staat en ik hoorde het nummer voor het eerst. Ik viel er middenin maar hoorde al snel het bekende stemgeluid van Lenny.
Ik mag Lenny zeggen. Ben ik het namelijk niet die de beste man ontdekt heeft? (okee, samen met Rob Stenders, die toen iets meer invloed op muziekgebied had). In 1989 tijdens de opleiding voor ArtillerieMarinierCommandoParatroepers was daar ineens ‘Let love rule’ van het album met dezelfde naam. Goeiendag zeg! Wat een heerlijk nummer! Ik weet nog dat een mede in opleider hetzelfde idee over het nummer had. Weet zijn naam niet meer maar hij was het type ‘vaak gepest’. Ik noem hem dan maar Kneus. Door onze gedeelde muzieksmaak nam ik hem onder mijn vleugels en heeft hij zijn legertijd zonder noemenswaardige pestmomenten doorlopen. Ja, zo ben ik ook. Een fundament, waar zwakkeren in de samenleving op kunnen bouwen………..

Toen Lenny het album erna (Mama said) ging samenwerken met Slash was ik helemaal om. Ik was een Lenny Kravitzfan. De gast bespeelt bijna alle instrumenten op het album zelf. Ja, behalve de gitaarsolo’s van Slash, duhuu. Mijn favo is ‘Fields of joy’ en ‘Always on the run’ is inmiddels een klassieker.
Maar toch, *gezeik van mij in 3 – 2 – 1………….* Ik ben  de interesse in hem vanaf 2000 een beetje verloren. Goed, het was wèl echte muziek te midden van alle computershit maar het kon mij  niet echt meer bekoren. Is toch jammer van zo’n jongen.
Maar nu is hij terug. En hoe! ‘The chamber’ heet het nummer. Wat een uberflex intro!
En het lied gaat niet over een hotelkamer ofzo hoor! Nee, het gaat over de kamer in een pistool! Oei oei oei! In de clip speelt een Nederlands modelmeiske die mij dus niks doet mee. Ik ben opgewonden!

En toch wordt ‘The chamber’ geen nummer 1. Dat zeg ik hierzo nu alvast maar even.
Lenny, dude, wat was je denkende? Wat de fuk is het voor een einde man! Da’s toch veel te veel herrie, met dat irritante gegil.
Had nou gewoon dat fantastische basloopje weggefade en abrupt laten stoppen. Dan had je een nummer 1 te pakken.
Ik zeg het dus dan is het zo.

 

Gitááááruh

GuitarEr gaat niets boven Groningen en een puik stukkie gitaarwerk. Dat zeg ik!
Gebruikt iemand eigenlijk het woordje ‘puik’ nog? En zo nee, wromnie? Is toch een schitterend in de mond liggend woord? Probeer maar ‘s. Zeg het maar eens een paar keer achter elkaar…………………. Ja toch? Jeweetzelluf. Maar daar heb ik het nu even niet over. Wellicht een andere keer. Dees anekdoot gaat over gitááááruh.
Ik vind een gitaar een onmisbaar stuk instrument in de hedendaagse muziek. En dan moet je hedendaagse muziek lezen als, pak ‘m beet, 1950 tot 1995. Toen nam de computer definitief een (veel te grote) hap uit het hart van de muziek en stierf de muziekindustrie. Om dat te staven daag ik je uit om een lijst van 40 klassiekers, uitgebracht tussen 1996 en nu, te maken. En klassiekers zijn dus nummers met eeuwige waarde. Als nu het eerste nummer dat je te binnenschiet een gedrocht van ‘Vengaboys’ of ‘Captain Jack’ is, doe asjeblieft geen moeite. Je wilt mijn online geschuttingtaalde vocabulaire niet over je heen hebben. Geloof me. Maar daar heb ik het nu niet over. Wellicht een andere keer. Dees anekdoot gaat over gitááááruh.
Gitaarspelen is best lastig, lijkt me. Al moet ik zeggen dat ik soms sommige giganten zie spelen als dat ik masturbeer, zonder te kijken. Nou, dan kun je jezelf rustig een professional noemen. Ik kan het niet. Ja, luchtgitaarspelen kan ik als één van de beste. En het geluid van een gillende gitaar heb ik redelijk onder de stembanden. Maar geef me een echte gitaar en ik proing prroing prrroing maar wat. Vind het wel jammer hoor. Ik had graag gitaar willen leren spelen toen ik jong was. Ik was nu de nieuwe Jimi Hendrix geweest. Zonder de drugs. En zonder afro. En zonder de teint. En Nederlands. En nog levend……………. Dus.
Maar goed, ik kan ook erg genieten van een ander op gitaar. Ik heb vanochtend weer een nieuwe ster ontdekt op het bekende muziekkanaal. Van haar kan ik ook erg genieten. Ik heb met grote ogen en met kwijl uit m’n mondhoeken naar haar zitten kijken en luisteren. Kijk toch eens hoe ze steeds de juiste snaren weet te vinden. En dat ze op die manier mijn juiste snaar weet te raken. Dat ze bij mij gevoelens oproept die ik niet zo heul vaak voel.

Ik wil je graag introduceren aan Jess Greenberg, een vrouw met een stel uitstekende kwaliteiten: Jess Greenberg

Geniet ervan. Ik ga ook nog even kijken.

Spijkerbroek

Tegeltje spijkerbroekLangzaam maar zeker en heel geniepig krijg ik de mensen om me heen zover dat ze in de gaten krijgen dat er veul meer en veul betere muziek is gemaakt dan die 10 nummers die ze dag in, dag uit op FuQ-Music draaien. Mijn enthousiaste meezingen met klassiekers, mijn groovy dansen op knijters en mijn immer boeiende achtergrondinfo bij betreffende songs werpt eindelijk zijn vruchten af. De boeiende achtergrondinfo die ik vertel maar ook zeker die ik hier, op dees jolijtsijt, opnoteer, doet mensen om me heen tot inkeer komen. Ik ben daar blij om.

Ook vandaag zal ik hier weer wat muziek onderrichten en een onderschatte band in de spotlichten plaatsen: Dr. Hook and the Medicine show. De groep is in 1969 opgericht en bestond uit 4 vrienden. Het meest in het oog springende bandlid is Ray Sawyer (en dit is een hilarische woordgrapzin want lees verder). De man is in 1967 bijna fataal verongelukt en moest het sindsdien zonder rechteroog doen. Hij droeg derhalve een ooglapje (zie je wel?). De zanger was Dennis Locorriere. Hij was gezegend met een zachtrauwe, zoetgevooisde stem en samen met Ray vormde hij een harmonieus zingend duo. Ze maakten in de jaren 70 vooral softballadsende countryhits zoals daar zijn: Sylvia’s mother – Only sixteen – A little bit more – Sharing the night together – When you’re in love with a beautiful woman. Lieve liedjes die men eenvoudig meezingt. Maar ook het lollige ‘On the cover of the Rolling stone’ is een enorme hit voor ze geweest. Eind jaren 70, begin jaren 80 werden ze beïnvloed door de discomuziek. Een aanrader is ‘Walk right in’ (dat nummer loopt lekker. Ha!) en hun allergrootste en meest bekende hit is zonder twijfel ‘Baby makes her blue jeans talk’.

En laat ik het daar nou net over willen hebben (zie borstel van dees anekdoot).
“Een vrouw heeft pas de juiste maat, als mijn spijkerbroek haar goed staat”. Dat zeg ik!
Je kunt nog zo’n mooi gezicht hebben en je kunt nog een setje ontzettend goeie tetten hebben een prachtig karakter hebben, voldoe je niet aan bovenstaande, kun je daten met mij vergeten (heerlijk, dat rijmen!). Nou fruit, een maatje meer mag ook. Laat ik weer eens over m’n harde strijken.

Onderstaand nummer wil ik bij dezen dan ook opdragen aan een dinnetje van me die, als ze zo doorgaat, binnenkort daadwerkelijk in mijn spijkerbroek past.
Ik ben trots op je! (en ook steeds verliefder, oink oink)

John, the American

JohnIn 2000 werd mijn leven serieus. Het lang leve de lol liet ik achter me, mijn relatie had de juiste fundering. We verhuisden van Zeist naar Wageningen en we betrokken daar een rijtjesflatje. Het 3e huis in het rijtje was de onze. In het 1e huis op de hoek woonden John en Katinka. Katinka was het type GOEIENDAG ZEG!! *fluit fluiiiiiiit* en John was een Amerikaan. En dan een echte. Type biker. Ruig, lang grijs haar en ‘fuck’ in bijna elke zin.
Voor hun deur was een soort terras waaronder de kelderboxen waren. Hier stond John zomers bijna dagelijks kippen te barbecueën op zijn enorme BBQ. Vanzelfsprekend werd hij al gauw mijn vriend. Ik legde wat kabels richting het terras voor muziek, verlichting en ventilatoren en avond aan avond zaten we bij ze voor de deur op het terras.
John was ouder dan wij, sterker nog, hij kon mijn vader zijn. Als je het een beetje ruim ziet. Ik was rond de 30 en hij 48 (of in die buurt). Hij was een rustige, coole dude. Behalve als hij gedronken had. Dan werd hij een ‘schijt aan alles’ gozer. Hilarisch!
De man had al een heel leven achter zich en kon fantastisch vertellen. Vooral over muziek. Hij was een kind van de 70’s rockbands en ik durf hier wel te beweren dat ik mijn ontzettende brede muziekkennis van tegenwoordig voor een groot deel aan hem te danken heb.

De aanslagen op 11 september maakten diepe indruk op hem. Ik bemerkte de dagen, weken erna dat hij een soort van hulpeloze woede over zich had. Washington was zijn geboortestad, zijn familie en vrienden woonden daar. En zijn stad was aangevallen. “Nobody fucks with us!” was zijn credo. En terecht.
Maar het leven kabbelde door, John kreeg een andere baan. Geen idee wat hij ging doen maar hij kreeg een BMW van de zaak. Trots was hij. Hij werd meer en meer een zakenman. En een modelburger. De avonden op het terras werden sporadisch. En in 2005 zijn ze verhuisd naar Utrecht (de nieuwe bewoners van hun huis was, oh ironie, een moslimgezin.)
Vlak voor ze gingen verhuizen hadden we een stapavond afgesproken. We spraken af bij hun thuis om wat vooraf in te drinken. Dat werd gezellig. Heel gezelig. De oude John was weer terug (“you’re nothing but a fart to me” bezorgde mij een lachstuip). De volumeknop ging vol open. En bij onderstaand nummer ging John volledig uit z’n dak. Schreeuwend en springend ging hij de kamer rond. Ik vond het prachtig om te zien. Nu denk ik dat het nummer wellicht een diepere betekenis voor hem had en dat zijn woede er op dat moment uit kwam.

Ik kwam hem een tijd terug tegen. Hij zag er somber en onverzorgd uit. Hij vertelde dat Katinka hem verlaten had en dat hij twijfelde om hier te blijven of terug te gaan naar de VS. Ik denk dat hij voor dat laatste gekozen heeft. Heb hem al een jaar of 8 niet meer gezien. Ik hoop dat het goed met hem gaat.
Net kwam het nummer voorbij op m’n Ipod en ik moest aan hem denken.
John, my American friend.

Ik kan niet zingen

003Nee, ik kan niet zingen. Ik vind dat ik weliswaar een prachtige stem heb en ik heb ook een uitstekend bereik maar ik zit altijd te hannessen met ademhalen. En met de juiste toonhoogte houden op momenten dat ik door m’n adem heen ben. Mèn hoe lastig is dat?
Zoals je weet, want je hebt mij inmiddels door en door gelezen hiero natuurlijk, mag ik graag zingen. Onder het huishouden, onder de douche, op het werk. Maar het liefst zing ik in de auto. En dan zing ik het liefst voluit. In de auto. Vol overgave. Vol passie. Vol vuur. Alsof m’n leven ervan af hangt. Want anders kun je net zo goed niet mee zingen. Toch? Vind ik wel.
Ik heb dus altijd, nou ja, bijna altijd dan, ik ben ook wel eens met grote regelmaat strontchagrijnig in de auto. Maar over het algemeen heb ik complete live concerten als ik over de weg zoef.
En het lolligste vind ik als ik met het raam open rijd en dan de reacties zie. Dat ik de parkeerplaats van de plaatselijke Appie oprijd, AC/DC’s  Back in black door de speakers, ik meegillen (Brian zingt niet, hij gilt), ik de auto parkeer en dan met een knalrood aangelopen hoofd uitstap alsof ik de coolste vent op Aarde ben. De gezichten die je dan ziet! Onbetaalbaar.

Zo kreeg ik op mijn expeditie naar de Franse kust laatst bijkant een compleet applaus de meest dodelijke blik ooit van de mensen naast me toen ik in de rij voor het tolpoortje stond. Het was bloedheet, ik had beide voorramen openstaan en onderstaand chanson galmde door het Franse land vanuit mijn auto. Ja, op de achtergrond hoor. Ik overstemde de zanger volledig. En waar Joe Dolan schijnbaar zonder moeite zijn teksten zingt, zong ik vol overgave, vol passie, vol vuur, volledig uit toon en met een knalrood aangelopen hoofd dezelfde tekst. Hoe doet hij dat toch?
En dan expres naast die sneuerts blijven staan hè? Zelfs toen mijn voorganger een gat liet. Man, ik kan mezelf zo prima vermaken………..

Joe Dolan met Make me an island. Ik vind het een geweldig nummer. Ik vind het prachtig gezongen. Ik vind het een mooie melodie. En, hoewel ik geen idee heb wat nou precies ‘make me an island’ betekent (iemand?), vind ik het ook een lieve tekst.
En nee, voor de tekstuelen onder jullie, het heeft voor mij geen diepere betekenis. Al zal het naar alle waarschijnlijkheid wel de beste oplossing zijn.