Verlaat Vijftig Veestje

Weet je nog dat ik schreef over mijn te plannen tuinfeest voor mijn 50e verjaardag? Het was om precies te zijn op maandag 22 september vorig jaar om 21.58 uur. Jij, als vaste lezer, weet het vast nog wel. Hier kun je het eventueel teruglezen: https://dickteder.home.blog/2025/09/22/garden-party/

Je dacht natuurlijk dat ik maar wat in de rondte liep te lullen hè? Dat ik poep praatte? Dat ik je in het ootje nam? NEEN, beste lezer! Ik ben bloedserieus. Sterker nog, ik ben zelden serieuzer geweest. En ik maak er ook echt werk van hoor. Nog maar 19 weken en dan is het al zover namelijk.
Ja, je leest het goed, nog maar 19 weken. Dat zijn iets meer dan 100 dagen en iets minder dan 6 maanden!
En die tijd hebben we ook nodig hoor, beste lezer! Ik om de tuin veestjeklaar te krijgen en jij om wellicht vervoer te regelen, eventueel een slaapplaats te vinden, misschien wel een speech voor te bereiden en waarschijnlijk om geld bij elkaar te sprokkelen voor mijn kado ~~(minimaal 50 euro anders kom je er niet in).~~

Dus beste lezer, mocht jij binnen nu en afzienbare tijd bovenstaand plaatje (ietsjes anders) ontvangen op je Whatsapp, dan ~~kan~~ ben jij erbij ~~zijn~~ en kun je je alvast voorbereiden.
Want nog maar 19 weken! Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Mijn laatste vaderlijke les

Mijn oudste zoon is vandaag 18 jaar geworden en dat houdt dus in dat mijn opvoeding vandaag en per direct stopt. Ik ben er klaar mee. Met zijn opvoeder zijn, bedoel ik. Het is nu aan hem om deze grote, boze mannenwereld binnen te stappen en iets van zijn leven te maken.

Ik deed het altijd met liefde hoor, hem opvoeden. Legendarisch zijn mijn zondagochtendpreken, waar ik oreerde over hoe de wereld in mekaar steekt, over wie te vertrouwen is en wie absoluut niet, over school, over voetbal, over sport in het algemeen, over politiek, over auto’s en wat ik al wel niet kon verzinnen in die complete 18 jaar.
Maar zoals ik hierboven al aangaf, dat alles stopt per direct vandaag. Tis mooi geweest.

Oh wacht, laat ik hem nog één laatste heel belangrijke vaderlijke wijze les over het leven meegeven;
Was en droog altijd heel goed dat stukje lichaam waar je rug overgaat in je kont! Dat stukje net onder je staartbotje, precies het bovenste gedeelte waar je bammetjes aan hun ronding beginnen.

Bedank me later maar 😎

Niet fukken met The Anus!

Wij hebben een kast van een coniferenheg rondom onze tuin.
Oh wacht, grappig dingetje; Vrouwlief huurde eens een tuinman in met de opdracht om de heg voor een leuk prijsje aan de binnen -en buitenkant te kortwieken. De man schoot in de lach. “Een meter of 10 had ze gezegd, dit is wel 50 meter in totaal!”, zei hij. Ik zei; “Ah joh, ze denkt ook dat mijn piemel 30 cm is”.
Wij lachen.

Wij hebben dus een redelijke lange en hoge heg. Héérlijk, die privacy! Ik sta dan ook met regelmaat in de blote kont de tuin te sproeien. De heg grenst aan de brandgang en buren die voorbij fietsen hebben geen idee wat er allemaal afspeelt achter die lange en hoge heg. En dat is wellicht maar goed ook. 😉

Oh kijk, daar snijd ik even precies het (mijn) probleem aan, langsfietsende buren. HET IS GEEN FIETSPAD! HET IS EEN BRANDGANG! Buren fietsen hier soms als ware Zoetemelks voorbij en beste lezer, dat irriteert mij mateloos. Maar da’s nog niet alles. Iets verderop woont de ultieme zeiklul Chaggie B. Chagrijnige buurman. Jaar of 70 en de man is standaard chagrijnig, kijkt standaard boos en zegt standaard nooit iets. Ja, tegen andere buren roddelt ie erop los, tegen mij (ons) houdt hij standaard zijn bek. En hij brengt krantjes rond op tijden dat normale mensen nog liggen te slapen. Dan moet hij dus met zijn fiets en volle fietstassen door de brandgang en dus langs onze heg.
En juist die zeiklul heeft nu al een paar keer bij de buurtbeheerder geklaagd dat onze heg gesnoeid moet worden omdat ‘zijn krantjes nat worden’. Dan krijgen we weer een brief met ‘een oranje waarschuwing’.
Zucht. Heb het even opgezocht, een brandgang dient minimaal 85 cm te zijn en surprise, dat istie nog ruim! Daar komt nog bij dat wij wèl werk hebben en dus niet hele dag thuis zitten, er zitten meerdere vogelnesten in de heg (dan mag je niet snoeien hoorde ik van loltuinman) en ik (wij) heb er zelf geen last van. Dus fuck off!

Terug naar dat brandgangfietsen dan. Ik heb getracht het op de juiste en nette manier aan te pakken, want zo’n brave burger ben ik wel tegenwoordig. Ik heb de gemeente en de buurtbeheerder aangeschreven met het verzoek paaltjes o.i.d. te plaatsen. We kregen vanochtend bericht van de buurtbeheerder terug. “Wat vervelend voor u bla bla bla ga met fietsers in gesprek bla bla bla”.
Zucht. Dat lukt dus niet, goochemerd. Als ik bij de deur ben zijn ze al lang en breed de straat uit.
Op zo’n moment komt de ‘Don’t fuk with the Anus’ mentaliteit bij mij bovendrijven en ga ik het recht in eigen handen nemen. Tegels verwijderen, glas strooien, ijzerdraad spannen, landmijnen, honkbalknuppel, alles heeft de revue bij me gepasseerd en na lang wikken en wegen kwam ik tot de perfecte oplossing om die Zoetemelks te stoppen.
In de plaatselijke supermarkt heb ik een briefje opgehangen; “GEZOCHT: STUNTKINDS”.
Mijn plan ziet er ongeveer zo uit: Ik laat vanaf morgenmiddag elke dag na school 16 kinderen een paar uur in onze tuin spelen met de schuttingdeur wagenwijd open en zodra ik een fietser aan hoor komen, mik ik zo’n kind de brandgang in. En bij een succesvolle val van de Zoetemelk krijgt het desbetreffende kind een ijsco. Briljant niewaar? Ik zeg altijd maar zo, je moet kinderen entertainen, dan hou je ze van de tablet.

Heb geen idee of hier überhaupt een verkiezing voor leukste buurtvader van ’t deurp is hoor, maar mocht ie er wel zijn: Tadaaaaaa, hier ben ik.

Geweld op AZC’s

Er gaat een video op het wereldwijde web rond van een beveiliger of eigenaar van een beveiligingsbedrijf, dat is me niet helemaal duidelijk. Hierin uit de man zijn frustraties over werken op asielzoekerscentra en over agressie en geweld op deze AZC’s. “Het is dag in dag uit vechten en geweld en de goeie (echte) vluchtelingen moeten we opvangen, de slechten moeten we allemaal terugsturen” is ongeveer de boodschap. De video wordt door heel veel mensen geliked en ik zag dat zelfs Geert de video voor zijn verkiezingspropaganda gebruikt.

Ik heb 25 jaar geleden een tijdje leiding gegeven aan beveiligers op 4 AZC’s en ik kan melden dat dit verhaal in de video geen nieuws is. Toen hadden we ook al te maken met vechten en geweld. Toen zaten er ook al ‘slechten’ tussen. Toen waren we ook al blij als we de dienst zonder kleerscheuren (of erger) doorkwamen. Toen baalden we ook al van het beleid.
Natuurlijk begrijp ik de frustraties van deze beveiligingsman en zijn simpel klinkende oplossing. Maar die simpel klinkende oplossing is eenvoudigweg niet uitvoerbaar, lijkt me. Anders hadden de regeringen van de laatste jaren dat immers allang uitgevoerd, toch? Nee, er gaat heel veel (positief politiek) geld om in deze asielindustrie, dus vanuit de overheid zal nooit een oplossing komen. Hoe hard (beveiligings)mensen ook roepen.
Maar daar ligt juist wél het probleem, bij de overheid. En alle asielinstanties die daar onder vallen. Zoals COA, IND, Vluchtelingenwerk, Van der Valk onder andere.

Als beveiliger werkzaam op een AZC heb je precies nul invloed op het asielbeleid van de zittende regering, dus zo’n opgenomen video en een simpele oplossing voordragen is leuk voor de bühne maar je bereikt er niet zoveel mee. Kort gezegd, je moet gewoon je werk doen.
En juist dáár is dè simpele en uitvoerbare oplossing voor beveiligingsmensen (werkzaam op AZC’s), je moet gewoon je werk doen. Dit betekent observeren en rapporteren. Dat is de grondregel in de beveiliging. Daar word je voor ingehuurd en daar word je voor betaald, observeren en rapporteren.
Het is een grote misvatting dat beveiligingsmensen ‘problemen’ fysiek moeten aanpakken. Beveiligingsbeambten hebben geen geweldsmonopolie, zij mogen fysiek niets doen, zij zijn gewoon burgers met een uniform aan. Het is als beveiligingsbeambte dan ook wijs om niet in kritieke situaties terecht te komen. Eigen veiligheid eerst! Rondes lopen (over het AZC)? Als jij als beveiligingsbeambte je er niet veilig bij voelt moet je dit gewoon niet doen. Ook al staat in de instructies dat dit verplicht is. Eigen veiligheid gaat altijd voor! Je bent simpel gezegd een camera aan de muur, je moet observeren en rapporteren.
Dit is een beetje mijn antwoord op de beveiligingsman in de video; **Vechten of geweld op een AZC? Laat overdag het COA-personeel of ’s avonds/ ’s nachts de politie het oplossen.** Blijf in je loge, noteer het in je rapport en ga weer veilig naar huis. Dat voorkomt frustratie als bij de man in de video en bijkomend voordeel is dat misstanden veel meer impact hebben bij de overheid. Het zijn immers overheidsmensen en geen particuliere ingehuurden die met het geweld e.d. in aanraking komen.

En om toch wat simpele oplossingen voor de overheid op te noemen:
– Zet handhavers in voor beveiliging van AZC’s.
– Zet politieagenten in voor beveiliging van AZC’s.
– Zet militairen in voor beveiliging van AZC’s.
– Stop of reduceer de geldstroom naar COA.

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)

20-07-2007

M’n pa kreeg maandagavond een hersenbloeding en werd vanzelfsprekend met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het telefoontje van m’n zus een paar uur later behoedde mij ervan om, weliswaar met wat biertjes op, de auto in te springen. Pa was stabiel.
Ik ging de volgende dag naar het ziekenhuis in Groningen. Ik schrok toen ik zijn kamer binnenkwam. De stoerste man in m’n leven lag daar als een hulpeloos hoopje mens. Gelukkig was hij aardig bij positieven en al gauw keek ik dwars door dat scheefhangende gezicht heen en was het oude jongens krentenbrood.
Bij m’n afscheid schudden we elkaars hand en gaf hij me een ‘komt wel goed, jongen-knikje’. Ik beloofde donderdag weer te komen.
Donderdagochtend belde mien moe dat pa vrijdags weer thuis zou komen. We besloten om die zaterdag de 200 km te rijden. Naar pa’s vertrouwde omgeving.
Het is er niet van gekomen. De bloedprop in zijn hoofd is geknapt terwijl hij stond te douchen, ongeveer een half uur voor hij naar huis mocht. Gelukkig heeft hij er zelf niets van gemerkt, hij was op slag dood.

Toen mijn moeder die vrijdagochtend belde en de woorden zei die ik niet wilde horen, flikkerde ik de telefoon weg. Op de bank. Ik draaide me om en liep linea recta de tuin in. Kwaad was ik. Woedend zelfs. Maar op wie? Op het ziekenhuis? Omdat zij hun werk niet goed hadden gedaan? Op de wereld? Omdat het niet eerlijk was? Op pa zelf? Omdat hij er plotseling tussenuit geknepen was? Ik wist het niet. En het sloeg ook helemaal nergens op. Doodgaan komt altijd onverwacht. En je moet er gewoon rekening mee houden. Klaar.
Ik rookte eentje.
Ik liep de kamer weer in en zag vriendinlief staan. Ze was in tranen. Ik omhelsde haar. Ze begon hardop te huilen.
Ik huilde niet. Gedachten schoten door m’n hoofd. Er moesten zaken geregeld worden. We moesten zo snel mogelijk naar Groningen vanzelfsprekend maar ook mensen die dichtbij me staan moesten op de hoogte gebracht worden.
Ik belde m’n maat op zijn werk. Maat die altijd in is voor een grap en een grol was BAM! ineens stil. Hij schoot vol. Ik kon niet vol schieten.
Ik belde de broer van vriendinlief. Altijd in voor een grap en een grol. Hij begon te snikken. Ik kon niet snikken.
Eenmaal in Groningen zaten broer en zwagers met tranen in hun ogen op de bank. Ik had geen tranen in m’n ogen.
Grote, sterke mannen die emoties hun gang laten gaan. Zij wèl. Ik ben op één of andere manier te zakelijk op emotionele momenten. Op één of andere manier blokkeer ik emoties. Geheel onbewust trouwens.
Ergens in 2016 lag ik op de bank en dacht aan die zwarte vrijdag in 2007. Tranen rolden over mijn wangen.
Natuurlijk kan ik wel huilen. Het duurt alleen even bij mij.

Vandaag 18 jaar geleden overleed mijn vader, 20-07 – 2007.
Twee nul nul zeven – Twee nul nul zeven. Het zal altijd een speciale datum voor me blijven.

(dees anekdoot is uit 2016)

Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Hé pa

Vandaag zou je 77 jaar zijn geworden en zouden we proosten op je verjaardag en zouden we uit eten gaan met je kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen en zouden we een feestje bouwen en zouden we door de kamer dansen en zouden we meeblèren met de muziek en en en…………….

Maar ja, die 20ste van de 7e in 2007 hè?

Zwartste dag in ons leven 😢.

Overlever

In mijn jonge tienerjaren had ik met grote regelmaat een terugkerende droom, of eigenlijk meer een nachtmerrie. Of een visioen, zo je wilt.
Op mijn 52e rijd ik in de auto in de schemer van de avond op een landelijke slingerweg ergens in de provincie (bij Zuidlaren in de buurt). In een flauwe bocht verlies ik de controle over de auto omdat ik iets te hard rijd, en kom tot stilstand tegen een hoek van een huis dat vlak aan de weg staat. Ik ben op slag dood.

Toen ik jaren later mijn rijbewijs had dacht ik zelfs precies te weten welk huis het was. Nu kwam ik in die tijd niet vaak daar op die plek of ook maar in de buurt, want wat zou ik daar moeten doen? En nog steeds kom ik daar niet heel vaak in de buurt. Dus langzaam vervaagde die nare gedachte van mijn overlijden dan ook uit mijn systeem.
Tegenwoordig woon ik tegen de Duitse grens aan en is tanken en boodschappen doen dus een aangename financiële meevaller. De weg ernaartoe is een slingerweg. En ook aan die slingerweg staat een huis vlak aan de weg, ook in een flauwe bocht. De nare gedachte kwam de afgelopen tijd zo nu en dan weer terug. Diep in mijn achterhoofd hield ik er toch stiekem een beetje rekening mee als ik naar de oosterburen reed.

MAAR BESTE LEZER, ZORGEN MAKEN HOEFT NIET MEER WANT IK BEN EEN OVERLEVER.
SINDS AFGELOPEN NACHT 01.08 UUR BEN IK NAMELIJK 53 JAAR GEWORDEN!
Tijd voor een feessie, dunkt me.

Volgende doel is de 60 halen.

Afscheid

Soms moet je als man een knoop doorhakken. Hoe moeilijk het ook is, hoe emotioneel het ook is, soms moet je even hard voor jezelf zijn en door die zure appel heen bijten.

Laat ik eerlijk zijn, ik heb een fijne tijd bij haar gehad. We hadden leuke gesprekken, serieuze gesprekken en meestal onzin gesprekken. Soms maakte ze me aan het lachen, soms deed ze me pijn. Toch verzorgde ze me altijd goed en dat vond ik prettig.
Maar de laatste tijd is het mij iets teveel gedoe. Teveel poeha. En ik ga daar slecht op. Ik merk aan mezelf dat het me teveel energie kost, en wat ik zeg, ik trek dat slecht.
En dus ben ik tot de conclusie gekomen dat de knoop doorhakken het beste voor mij is en dat ik afscheid ga nemen.

M. ik ga bij je weg. Ik heb een kapster dichterbij huis gevonden en daar ga ik voortaan naartoe.
Bedankt voor die 23 jaar en ik wens je het allerbeste in goede gezondheid toe.

Knuf.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Work out

Het lijkt wel alsof elke maand dat ik ouder word mijn pens (buik, ronding, unit, geef het een naam) een onsje in omvang toeneemt. Nu is dat natuurlijk niet zomaar een probleem, het is een luxeprobleem. En luxeproblemen heb ik nog nooit serieus genomen dus waarom zou ik dat nu wel doen, niewaar?
Wat wèl een probleem is, is mijn onderrug. De onderrug die die pens van mij nog enigszins op z’n plek houdt. De spieren daarvan zijn uitgerekt, wat eigenlijk wil zeggen dat ze hun langste tijd hebben gehad. Of eigenlijk dat ze aan hun einde zijn. Zie het als elastiek, dat kun je ook maar tot zo ver rekken. En beste lezer, daar moet ik echt wat aan gaan doen wil ik ~~de piem nog steeds zonder~~ ~~spiegel kunnen blijven zien~~ er niet aan onderdoor gaan. Nu heb ik een briljant plan bedacht, maar daar moet ik eerst even een klein voorgeschiedenisje bij verklaren. Lees gerust verder. Of stop hier, ook prima.

Eind vorig jaar hadden de dochter en schoonzoon van onze buren het ambitieuze plan om in april een wereldreis naar het Oosten (en dan niet ‘Poarneem’nland, maar naar China enzo) te maken. Oja, en dat via en Spanje en Italië. Ze hadden een grote Mercedes bus gekocht en deze gingen ze ombouwen tot camper. Prachtidee, mijn steun hadden ze.
Lang verhaal kort, april werd mei, mei werd juni, juni werd juli. En E.L.K.E. dag klokslag 08.40 uur zette schoonzoon de cirkelzaag in de tuin even aan om een houtje te zagen. De rest van de dag niet, maar telkens klokslag 08.40 uur. Zucht.
Nu ben ikzelf, ook in de vakantie, van de redelijk vroegevogelclub dus behalve het kutgeluid had ik er niet zoveel last van, maar ik woon samen met een zeer bedverliefd iemand en voor haar vind ik schoonzoon dus een enorme lul. Maar ook omdat die bus me aardig in de weg ging staan vind ik dochter en schoonzoon een lul.
Nu wil het toeval dat ik vorige week een mahoniehouten bed uit elkaar gedemonteerd heb en deze ligt in de tuin te wachten tot ik eraan toe kom om deze tot draagbare en vervoerbare stukken te zagen. Omdat de buren vroege slapers zijn, leek het mij dan wel een aardige repercussie om elke avond klokslag 22.40 uur mijn decoupeerzaag in de tuin even aan het werk te zetten. Dont’t fuck with The Anus of with the wife’s Anus! Dat zeg ik! 😈

Tot zover het kleine voorgeschiedenisje, dan nu mijn briljante plan.
Ze zijn vertrokken! Tenminste, de bus staat al 2 dagen niet meer voor de deur. Zucht, daar gaat m’n wraakactie. Bummer.
Maar ik zou ik niet zijn als ik op zo’n moment niet direct schakel en van de nood een deugd maak. Herinner je het eerste couplet over mijn pens en de rugspieren nog? Nou, ik ga dat mahoniehouten bed dus gewoon even in draagbare en vervoerbare stukken hakken. Hakken ja. Niet zagen, maar hakken. Met een bijl. In blote tors. In spijkerbroek. In de tuin. Binnenkort. Als het mooi weer is. Ooit.
Nou, als ik daar geen stevige rugspieren en een strakke buik van krijg!

En mocht ook dat niet werken, dan wil ik deze jas 👇🏼 op mijn verjaardag.

Ps. De man op de bovenste foto ben ik niet. Ik heb namelijk niet zo’n plopnavel.

In de blote kont

We hadden wat te vieren en hoe kun je dat beter doen dan in de blote kont, dat zeg ik. Dus reden we zaterdagmiddag naar een niet nader te noemen thermengeval in het pittoreske Bussloo. Ideetje van mmb (mi mujer bonita). We konden allebei wel wat ontspanning en wat teintkleuring gebruiken immers. Ik was in het begin wat sceptisch, want wat moet ik nou in een sauna met allemaal rimpellijven, zweetpokkels en hangunits om me heen, maar de belofte van een 50 minuten durende massage deed mij vanzelfsprekend overstag gaan.

Even dacht ik dat we verkeerd waren gereden en dat we bij het plaatselijk crematorium aangekomen waren, maar dat bleek alleen maar de buitenkant van het hoofdgebouw te zijn, beloofde mmb. Ik zei nog gekscherend dat je hier wel heul snel bruin wordt. Wij lachen.
Bij de receptie kregen we een polsbandje en ik vroeg nog gekscherend of ik ‘m ook als lullig bandje mocht gebruiken. Ik lachen.
Eenmaal in de badjas en voorbij de kleedruimtes liepen we het paradijs in. Tenminste, zo denk ik dat het paradijs er uitziet. Een gigantsiche tuin met prachtige planten en exotische bomen en mooie beelden en een buitenbar en naakte mensen. Veel naakte mensen.
Okeeeeee, dat was even met de ogen knipperen voor mij. Zoveel naakte mensen bij elkaar was niet gebruikelijk in de machowereld waarin ik normaal gesproken vertoef. Maar dat even knipperen duurde maar even, mmb zei dat ik en mijn pielemoos niet zo bekrompen moesten doen. Zij lachen.
Ze had gelijk en zonder aarzelen smeet ik mijn badjas sierlijk weg. FREE DE PIEMOL!

Hammam, kruiden, zout, scrub, aalt, mayonaise, yoghurt, in alle baden heb ik liggen dobberen. En tussendoor in de blote kont zonnen. Héérlijk! En af en toe natuurlijk eem poar neem’n. Nog héérlijker! Onderwijl vriendelijk naar de voorbij lopende mensen zwiemelen. Ik had het duidelijk naar m’n zin.
Om 18 uur meldden we ons voor de ontspanningsmassage. Tenminste, dat had mmb mij wijsgemaakt. Het bleek een mishandeling van de eerste orde te zijn. Met een elleboog kan je dus ècht een rug 47 cm indeuken. Mèn, fantastisch zo’n anti-stressmassage! Bij het aankleden was ik zo ontspannen dat valse lucht in mijn lijf spontaan uit een niet nader te noemen lichaamsholte ontsnapte. Wij lachen.

Al met al heb ik een geweldige dag gehad. Mijn probleemlijf is een keer goed verzorgd in al die baden. Maar ook de sfeer in zijn algemeenheid beviel me erg. Iedereen die zijn/haar ding onbevangen doet en de rest gewoon in zijn/haar waarde laat. Ik hartje dat. Zelfs erg aanwezige Rotterdammers en vliegen OVERAL kregen mij niet over de zeik. Nou ja, laten we het erop houden dat ik een paar keer tot 10 heb moeten tellen.
Ook de sportieve mannenafdeling achterin het paradijs vond ik erg leuk. Tafeltenissen en midgetgolfen kon je daar. Wel gek dat er, behalve het balletje, verder geen materiaal beschikbaar was.
Maar het allerleukste vond ik toch wel de ‘prachtige piemel-contest’ tegen sluitingstijd in het rookgedeelte. Ben stiekem best wel trots op mijn 13e plek.

Ik denk dat we dit best wel eens vaker zullen gaan doen.

Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik schijn een grijze badjas te hebben.

Dressman

Al sinds mensenheugenis draag ik met alle liefde opvallende overhemden. Of bloezen, zoals ik ze noem. M’n favorieten zijn de Hawaii-varianten. Maar ook voor een bloes met sinaasappels of bananen of meloenen of worstplakjes of kaasblokjes of bier of blokjes of ruitjes of streepjes ben ik wel te porren. Vandeweek zag ik eentje met allemaal ijsco’s, PRACHTIG! Die wil ik!
Ik zeg altijd maar zo; het vrolijkt zo’n kleurloos persoon als ik toch een beetje op. Hahahahaha, moet er zelf om lachen! Ik een kleurloos persoon, whoehahahaha.
Niet dat ik nou altijd in felle kleuren loop hoor, een witte bloes staat mij vanzelfsprekend ook prima. Sterker nog, ik schijn daarin een vrouwenbevochtiger te zijn. 🤔

Ook sinds mensenheugenis zijn er luitjes die moeten lachen, me complimenteren, zich storen, zich bemoeien enzo met mijn bloezen. Laatst nog, iemand zei dat mijn bloes wel heul anders is dan ze gewend zijn in Poarneem’n-country. Tja, misschien moet je eens wat verder op internet kijken dan alleen naar de Grolsch bestelsite, zou ik zeggen.

Gisteren had ik ook weer van die rare fratsers die zich met mijn kleding bemoeien. Onderstaande foto is m’n nieuwste bloes. Kadootje van lieftalligje. Ik zette deze foto op Twitter met de tekst “Echte mannen dragen ook roze”. En ik legde m’n foon weg.
Vanochtend tijdens de poepopwekking las ik de reacties onder mijn bericht.
Een collectie pareltjes:
‘Dat hemd is niet roze’ (en dan deed ie er een pink plaatje #F699CD bij) 🥴
‘Denk t nie’ 🤓
‘Alleen dus is of lijkt paars 💜’ 🤔
‘jaja,echte mannen laten zich ook nemen’ 🤪
‘No it is not!!! 😞’ 😎
‘Wat is een echte man??’ 🙃
‘Dat is toch lila?’ 😞
‘…als ze thuis alleen zijn.’ 🤔
‘Read my lips. NEVER 🥸
‘Nope.’ 😝
Zucht.
Ik heb toch zo met zulke sneuerts te doen hè. Twitteraars die ongevraagd hun mening geven of even een plasje over (een tweet van) mij heen willen doen.
Ik lach er tegenwoordig om. Sterker nog, I fart in your general direction.

Alsof ik me iets aantrek van commentaar op mijn kleding.
Kom op zeg, ik ben niet voor niets de best geklede dressman van mijn thuis.

Long story

Dit is een zelfgemaakt plaatje van mijn boventorso, de röntgen versie. Om het iets beter en overzichtelijker te verduidelijken moet je bovenaan het plaatje mijn hoofd en onderaan mijn piemol beelddenken. Maar die pastten er niet op, dus moet je het hier maar even mee doen. Het gaat op dees jolijstsijt ook om de anekdoten en niet om de plaatjes immers. (hoewel er wel pareltjes tussen zitten hoor!)

Je ziet dat ik net als Huub van der Lubbe een groot hart heb en voor dat hart herken je ongetwijfeld mijn twee longen (de rechterlong voor de kijker links en de linkerlong rechts). Niks mis mee, toch? Ja, wat lichte rookschade, maar dat is ook niet zo gek na zoveel jaren nicotine paffen. Ik vind het gewoon fijn om zo nu en dan even aan een sigaartje te lurken. En tegenwoordig heb ik echte Cubaanse 😍! Maar verder zijn longmansen nog mooi groen dus superdupermokergezond.
En ik heb ze toevallig gisteren in de auto nog getest toen ik Bill Withers er met gemak uit Lovely day’de. En vanochtend zong ik ook al moeiteloos ‘Life is a rock’ van Reunión mee (zoek die maar ’s op, dat is me daar een lange adem spraakwaterval!). Dus lekker puh!
We kunnen dus met een aan waarschijnlijk grenzende zekerheid stellen dat ik qua lucht/adem/zuurstof prima in orde steek.

Gek is het dan dat ik van een trap op of aflopen helemaal stuk ga. Vanochtend ook weer. Ik kleedde me op de zolderkamer uit en liep de trap 10 treden af naar de douche. Hijgen mensen, hijgen als een krolse buffel! Ik moest echt even op adem komen voor ik stringmans überhaupt uit kon doen. En na het douchen afdrogen dan! Man, ik moest 3 keer op de wc zitten uitpuffen. Hoezo is afdrogen tegenwoordig zo’n pittige bezigheid?
Snap er geen reet van. Mijn longen zijn dus prima in orde, mijn gewicht is BPM-technisch ook op peil, ik kan uren achter elkaar klussen als een malle en ik verricht minimaal 6 à 7 keer per week een aardige lichaamsintensieve inspanning.

Wellicht dat ik eens weer wat aan m’n conditie moet gaan doen. Want volgens mij zijn longinhoud en conditie twee heel verschillende dingen.
Ik denk zelf dat houthakken mij wel leuk ~~staat~~ lijkt.

Compliment

In mijn vorige leven als vriend/partner/minnaar/klusjesman heb ik nogal wat fouten gemaakt. Of fouten? Vóór ik een fout maak, maak ik die fout niet natuurlijk. Dingen die ik anders had moeten aanpakken, dat is toepasselijker.
Één van de dingen die ik anders had moeten aanpakken is niet alles voor granted nemen. Hoe zeg je dat in het Nederlands? Niet als vanzelfsprekend vinden. Ik vond heul veul dingen vanzelfsprekend in de relatie en met mijn gebrek aan empathisch vermogen zag ik daar totaal geen kwaad in. En ja, daar betaalde ik in 2011 uiteindelijk de hoofdprijs voor.

11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) heb ik als een ~~seksuele~~ relationele kluizenaar geleefd. Bewust. Maar ook omdat ik niemand goed genoeg tegenkwam. Zei hij arrogant, want ja, dat ben ik toch ook best wel. En ik ben natuurlijk ook niet de eerste de beste Piet Piem. Wellicht vind je me wel een Piet Piem hoor, daar zou ik trouwens niet van opkijken, maar toch zeker niet de eerste de beste? En zo wel, dan heb ik daar geen boodschap aan en wens ik je herpes onder je voeten.

In die lange tijd alleen heb ik mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen eens stevig aan een grondige analyse onderworpen. Dus niet zomaar lafjes geanalyseerd, maar stevig en grondig aan een analyse onderworpen. Anders kan je het net zo goed niet doen, niewaar? Het was 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) dagelijks afzien, confronterend en ook wel pittig om mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen door de mangel te halen, dat mag je best weten. Maar een echte vent is ook in moeilijke tijden een kerel, dat zeg ik.

De zelfontplooiing heeft z’n vruchten afgeworpen, dat kan ik met trots melden. Tegenwoordig strooi ik met complimenten in de relatie.
Ik zeg bijvoorbeeld dat ze het hartstikke goed kan als ze heeft gekookt. En ik zeg dat ze het hartstikke goed doet als ze bezig is met het huishouden. Een wasje draaien, drogen en opvouwen? Dat kan op een dikke duim van mij rekenen. Wat? Twee duimen! De bedden verschonen, daar is ze één van de beste in. Ik kan dat niet vaak genoeg tegen haar zeggen. Als ze in de tuin op de hurken bezig is, loop ik even naar haar toe, klop op haar schouder en zeg dat ze het fantastisch doet. Ook vind ik dat ze geweldig boodschappen kan doen en laat ik het nooit na om dat toch even tegen haar te melden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bodemlijn in een relatie is, een echte vent doet aan compliment. Dat zouden meer mannen moeten doen. Neem het maar van mij aan.
Ik heb dat namelijk 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) stevig aan een grondige analyse onderworpen.

Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder ~~leven~~ zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Verwennerij

Al jaren loop/zit/lig ik met de gedachte rond om mijn gezicht ’s even flink onder handen te laten nemen. Niet dat ik die prachtige levenservaringsgroeven weg wil laten botoxen ofzo hoor. Tsss, dat is wel heul Hollywood, niet?
Nee, het gaat me meer om de afvalscheiding van al het vette vreten dat ik naar binnen werk en wat zich een uitweg baant via mijn gezicht.
Van een afstandje lijkt het alsof ik een volle driedagenbaard heb, maar dichterbij blijken het gewoon mee-eters te zijn.
Maar ja, om nou als macho man zomaar even zo’n schoonheidssalon binnen te wandelen, tja, dat stond me al die tijd een beetje tegen.

Maar wat wil nou het toeval? Gisteren werd me geheel vrijblijvend een gezichtsbehandeling aangeboden! Nou, daar hoefde ik vanzelfsprekend geen 2x over na te denken en voor ik met m’n ogen geknipperd had, lag ik al gestrekt in afwachting.
Mensen, wat een heerlijke opknapper! Wat een teder huidje heb ik ineens! En wat een rustgevend gevoel! Ik ga gauw nog een keer, dat kan ik je garanderen.
Zou ze ook aan liposuctie doen? Want die pens van mij, nou laat ik het positief houden, dat mag wel een onsje minder.

Ik zit weer in de boeken

Ja, je leest het goed. Ik zit weer in de boeken. Ik, uw geliefde blogger. Op 51 jarige leeftijd.
Oh, wat goed van je, Manus! Ga je je bijscholen? Hoor ik je denken. Logische gedachte hoor maar neen, ik ga me niet bijscholen. Pfff, ik! De gozer met tegenwoordig een topfunctie bij de government? Laat me niet lachen. Da hep ik toch heel nie nodig, jonguh!

Nee, ik help zoon. Hij staat er namelijk kielekiele voor en ik kan het niet over mijn vaderhart verkrijgen dat hij dezelfde fouten gaat maken als ik maakte met school. En ik weet als geen ander hoe pittig de 2e klas is. Niet alleen is het speelse eraf en is de leerstof moeilijker, maar ook het lichaam metamorfoost richting het manzijn en begint de interesse voor de ~~vrouwelijke vormen~~ vrouwtjes te groeien.
Vanaf maart ongeveer zag ik dat zijn cijfers achteruit gingen voor sommige vakken. Nu vind ik dat niet zo’n probleem als het snapvakken (wiskunde, natuurkunde) zijn, maar ook bij de leervakken aardrijkskunde en geschiedenis gingen de cijfers rap omlaag. Ik overlegde met voormaligje en we besloten dat Sam vóór proefwerkdagen bij mij zal gaan leren.

Ik leer hem een andere manier van leren dan alleen tekst stampen. Uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes. We gebruikten muziek (Over de muur) toen het over Berlijn ging. Ik leg uit, ik verklaar, ik vertel. Kortom, we nemen de tijd om te leren. Maar natuurlijk maken we ook grappen en grollen en pikken we altijd even een McDonaldsje mee. Ik zie het een beetje als een voetbaltrainer. Die doet ook alles voor bij jeugd, tot ze het zelf begrijpen en uitvoeren. En áls er iemand een voetbaltrainer is, ach, je weet zelluf.
Het werkt! Zijn cijfers zijn weer omhoog gegaan (en valt een cijfer toch ietwat tegen, schroom ik natuurlijk niet om even naar de docent te mailen dat hij ernaast zit. Met succes hahaha 😈). Het zal erom spannen, ik vrees zelfs een beetje dat we te laat zijn begonnen, maar we gaan ons uiterste best nog even doen.

Binnenkort begint de toetsweek en dat is best een bult werk. Gelukkig mag hij ook een stel enen halen, maar móet hij 2 aardig hoge cijfers scoren. Nu ben ik zo’n vader die dan oppert om het voorwerk te doen, ik heb verder toch niet zo’n heel flitsend leven. Afgelopen vrijdag heb ik de boeken van aardrijkskunde en geschiedenis bij hem gehaald en ben ik dit pinksterweekend aan het uittreksels maken, schema’s maken, pijltjes, strepen, bondige zinnen, ezelsbruggetjes geslagen.
Alles haal ik uit de kast om hem zo goed mogelijk voor te bereiden want linksom of rechtsom, hij gaat naar die 3e klas!

Volgend jaar wordt hij 15. Dan laat ik zijn handje los en mag hij het leven lekker zelf uit gaan zoeken.
Dan neem ik Teun nog 3 jaar onder m’n vleugels.

Push it

Iedereen heeft wel een lied, een plaat of een nummer die/dat een uitroepteken in zijn/haar leven veroorzaakt heeft. En nu richt ik mij even tot luitjes geboren vóór 1986 hoor want mensen na dit jaar zijn op muziekgebied nou niet echt in de honingpot gevallen. Dan ga ik er even vanuit dat je pas vanaf je 10^e jaar een beetje besef krijgt van muziek. En ja, in 1996 stierf de echte muziek dus 1 en 1 is 2. Punt.
Mijn uitroepteken kwam in de zomer van 1988.

Ik groeide op met Creedence Clearwater Revival, Elvis en Meatloaf (thuis), De top 1000 Aller tijden (radio) en 70’s disco (kroeg) en persoonlijk vind ik dat een prima basis. Muziek ging een aardig deel van mijn leven uitmaken en regelmatig was ik in de bibliotheek te vinden om te lezen over dit fenomeen. Of ik hing uren rond in ’Het Carillon, dè platenzaak in de stad. Muziek luisteren.

Het stappen kreeg voor mij een nieuwe dimensie toen discotheek ‘Fame’ in Beem (Bedum) ineens tha bomb bleek te zijn. Zaterdagmiddag met z’n allen met de bus naar Bedum en daar feesten, zuipen, vrijen en jawel, ook af en toe vechten (bedenk ineens dat we ook regelmatig op zondagmiddag met de bus naar ‘Skopje’ in Harkstede gingen. Beide discotheken een aardig eindje buiten de stad. Grappig).

In Fame werd ineens ‘Push it’ van Salt ’n Pepa gedraaid. Ik sloeg figuurlijk letterlijk achterover. WAT. IS. DIT?????
Wat een geweldig en apart nummer! Ik had nog nooit zoiets gehoord.
Ik begreep in één klap hoe mensen zich moeten hebben gevoeld toen ze voor het eerst Elvis hoorden. Of The Beatles. Of de elektrische gitaar.
Extatisch.
Ik durf zelfs te stellen dat dit lied de muziek veranderd heeft. Maar of dat nou een pluspunt is……

In elk geval, deze plaat heeft me nadien heel wat stapgenot bezorgd 😉.

Nou, als dat geen uitroepteken in mijn leven is!

Zijn levenswerk

Vandaag 14 jaar geleden overleed mijn vader vrij plotseling. Een gesprongen aneurysma in zijn hoofd maakte een einde aan zijn leven. Ook 14 jaar geleden was mijn vader het huis aan het opknappen. Misschien handig om even te vermelden is dat de man ontzettend handig was. Hij had al eens eerder een complete keuken in de schuur gemonteerd zum bleistift.
Deze keer was de woonkamer aan de beurt. Hij had een muur in de woonkamer voorzien van mdf-platen, de kieren vakkundig dichtgesmeerd en de hele boel in de grondverf gezet. Maar ja, toen sloeg het noodlot toe.

Moeke is 14 jaar lang in de veronderstelling geweest dat deze beige kleur het plan van pa was tot ik haar vertelde dat dit de grondverf voor het uiteindelijke resultaat is. Wij lachen!
Ook dit jaar breng ik de vakantie weer door bij casa di mama en ook dit jaar had ik weer een stel klusdaagjes ingepland. De woonkamer en de deuren moesten er maar eindelijk eens aan geloven.

Lang verhaal kort; Ik heb pa zijn laatste levenswerk maar even afgemaakt. Dat werd wel tijd na 14 jaar. Moeke is er dolgelukkig mee.
De kleur? Wolkengrijs. Vond ik wel toepasselijk.

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘

Ik ga vreemd

Ruim 20 jaar heb ik een uitstekende relatie met haar gehad, lief en leed hebben we gedeeld, we hebben veel, heel veel gelachen en eigenlijk was ik gewoon een tevreden vent maar soms moet een man doen wat een man moet doen. En dat is zijn gevoel volgen.

Psoriasis is ruk. Niet een heel ernstige maar gewoon een rukziekte. De behandelingen in de kliniek zijn al een tijdje achter de rug, het thuisbehandelen moest mij zomerklaar maken. Maar toen kwam Rutte met z’n overdreven maatregelen.
Ik heb inmiddels zo’n bos haar op m’n hoofd dat psoriasis-helende zalf er met geen mogelijkheid meer doorheen komt. Met gevolg dat ik bijna een extra hoofd aan m’n pan heb groeien qua psoriasisplek. EN DAT IS RUK! kan ik melden.
M’n vaste kapster hield mijn kapsel ruim 20 jaar in juiste vorm en formaat zodat ik de zalf goed kon verdelen en de psoriasis binnen mijn toegestane perken hield. Maar haar zaak is al een paar maanden gesloten en mijn haar, en dus ook de psoriasis, blijft groeien. Zwartknippen durft ze niet want die 4000 euro boete vindt ze net iets te gortig, wat ik dan wel weer begrijp. Slaat ook werkelijk nergens op.

Maarrrrr lieve lezer, ik mot wat! Want niet alleen op ziektegebied is mijn kapsel ruk, ook qua model is het een grote treurnis. Als ik een snor zou laten staan, zou ik zo voor een 70’s pornoacteur door kunnen gaan.
En daarom heb ik de knoop doorgehakt om vreemd te gaan. Moeke kent een vrouw (gepensioneerde kapster) die wèl thuisknipt en ook nog voor een habbekrats. Ze komt vanmiddag 12.45 uur.
Ik ben benieuwd of ik een nieuwe relatie met haar (haar -> kapster hahahahahaha) kan opbouwen.

Sorry M. Desperate times calls for desperate measures. Het leven is een boner, hard en altijd te kort. Ik hoop dat je het me ooit kunt vergeven.

Gefeliciteerd met mij

Afgelasting

Tien jaar geleden werd ik 40 en zou mijn en het leven dan eindelijk beginnen. Nu klopt van die stelling natuurlijk geen ruk want ik ‘leefde’ vooral tussen mijn 20ste en 27ste, aka mijn seks, drank en rock ’n rolljaren, en we weten allemaal hoe mijn leven een verkeerde afslag nam bij mijn 40ste. Dus ‘het leven begint bij 40′ kunnen we eigenlijk ook wel in de prullenbak smijten.

Nee, dan mijn 50ste. Dat is toch potverdrie ook een mijlpaal zeg! Nog een kleine 3 weken en dan is het zover. In goed verborgen wandelgangen vernam ik dat familie/vrienden/kennissen en ook collegae druk doende zijn met festiviteiten rond deze mijlpaal. Ik ben benieuwd.
Maar vanzelfsprekend zat ik zelf ook niet stil. Ik bedoel, hoe vaak word ik nou 50?
Het Philpsstadion had ik jaren geleden al geregeld omdat ze daar zo’n coole lichtshow hebben. Plek voor 3586 van mijn closest familie/vrienden/kennissen en ook collegae. Goed, het is voor een aantal even een stukje sturen maar dat moeten ze maar over hebben voor een karaokefestijn van jewelste hoor. Ik kan natuurlijk niet met iedereen rekening houden. 184 nummers heb ik inmiddels op m’n repertoire staan voor die avond. Ik werk momenteel aan nog 17 liederen want ik hou nou eenmaal van ronde getallen.

Maar toen kwam Corona. Dat was wel even een bummer, kan ik melden. Ik zag mijn gloriefeest in rook opgaan. Het zal ook eens niet. Zucht.
Maar toen bleek dat we niet met ons allen met miljoenen omvielen door dit virus kreeg ik toch weer kleur op de wangen. Ik liet mijn Hawaii-pak op maat maken (dat ding krimpt, het heeft niets met uitdijing van mijn lijf te maken. Laat dat even duidelijk zijn!). Ik boekte hotelkamers voor de ~~zatlappen~~ overnachters. Ik charterde vervoer naar en van de feestlokatie. Ik scoorde drank en vreten tegen inkoopprijs. Kortom, wat kon er nog in de weg voor een knalfeessie staan?

Nou, Rutte. Dat is wat in de weg ging staan. Hij vindt wèl dat het een levensgevaarlijk virus is en heeft besloten dat heel Nederland maar in het strafbankje moet zitten. Tot wanneer is onduidelijk maar waarschijnlijk tot het hem weer goed uitkomt. Zucht.
Dus beste lezer, we kunnen er gerust vanuit gaan dat mijn feest der feesten afgelast gaat worden, niet doorgaat en vakkundig de nek is omgedraaid. En ik baal daar stevig van, kan ik melden.

Maar ik zou ik niet zijn als ik ook daar weer snel op zou anticiperen. Vannacht bedacht ik een sluw plan om familie/vrienden/kennissen en ook collegae mijn 50ste verjaardagsmijlpaal tóch met mij te kunnen vieren.
Ik stel iedereen die zich geroepen voelt in de gelegenheid om mij het symbolische bedrag van 50 euro toe te doen komen op 13 februari.
Dit kan op zoals gebruikelijk op rekeningnummer NL88INGB0004152364.
Dan ~~heb ik~~ hebben we toch nog een beetje plezier van mijn mijlpaal in deze roerige tijden.

Bij voorbaat dank, knuffels en kussen.

Afscheid valt me zwaar

Vroeger hadden we Carlos, een Afrikaanse vechtHerder (Polly, een kruising tussen een Friese Stabij en een Herdershond maar dat vond ik niet stoer genoeg) en dat was eigenlijk ‘mijn’ hond. Uren liep ik met haar de wijde wereld rond (naar het meer om de hoek en ik ging dan daar een tijdje voor me uit zitten staren terwijl de hond heen en weer rende maar dat klinkt voor het verhaal niet stoer genoeg).
Altijd los want aangelijnd vond ik niet stoer maar luisteren, ho maar. Misschien kwam het ook omdat ‘CARLOS!’ niet echt overkwam bij haar hoor? Kwartierenlang liep ik dan achter haar aan omdat ze weer eens in een bosje liep te snuffelen. Zucht. Nee, ik was niet zo’n goede hondenopvoeder.
Ik ging ver weg verhuizen, de hond bleef bij m’n ouders.
Ik herinner me het telefoontje van moeke nog. Het moet ergens na 2000 zijn geweest. Ze hadden Polly in de kamer gevonden met bloed uit haar neus en oren. Ik heb gejankt als Brugman. Het beestje werd een jaar of 14.

Na de dood van pa kwam Charly in het leven van moeke. Een kopie van Polly maar aardig onhandelbaar. Ik had niks met haar, ik vond haar veel te druk en te springerig. En ze was geen Carlos, dat ook.
Moeke stak er tijd en energie in en na verloop van tijd werd Charly een hond zoals een hond hoort te zijn, eentje die luistert. En eentje die waakzaam is.
Ze was altijd blij als ik (met m’n jongens) kwam en je zag de verantwoordelijkheid die ze droeg voor mijn jongens. Mooi om te zien.
In 2018 deed ze een poging om de macht te grijpen maar dat gevecht won ik uiteindelijk en ondanks de beten en de krassen op m’n arm was ik blij dat ze mij uitkoos en niet moeke. Dan was het wellicht anders afgelopen. Hierna is ze telkens door het dolle heen als ik (en m’n jongens) weer eens kom.

Vorige week merkten we dat ze ouder wordt. Ze wordt (is?) doof, ze ziet minder, ze laat de boel lopen en ze komt nog met moeite op en van haar plek. Afgelopen dagen zag ik haar hard achteruit gaan. Ze eet niet meer, ze rent niet of nauwelijks, ze heeft geen puf en ze plast her en der in huis. Wandelen is sjokken geworden en ze wil zo gauw mogelijk weer naar huis. Ik vind het zo zielig. Ook voor moeke trouwens.
Ik bereid me er maar vast op voor dat ik haar dit weekend voor het laatst ga zien en dat valt me best zwaar. Ik ga haar knuffelen als een malle als ik morgen weer naar huis ga.
Het beestje is een jaar of 14.

Herinneringen

Iedereen heeft wel een liedje dat doet herinneren aan iemand. Dat als je ‘m hoort, je in een aha-erlebnis of een nostalgische bui schiet. Toch?
Ik heb een heleboel van die liederen. Maar dat komt eigenlijk vooral omdat ik nogal in het verleden leef want ik had toen nog wel een noemenswaardig leven. In mijn voiture heb ik tegenwoordig een USB-aansluiting aan de radio (of hoe heet zo’n ding met radio, routegeval, telefoon enzovoorts in de/het middenconsole?) dus hoef ik geen cd’tjes meer te branden om muziek te hebben in de auto. Jammer wel maar hé, tis bijna 2021 mèn!

‘Another brick in the wall’ is natuurlijk eeuwig verbonden met pa (zie elders op deze lolsite) maar ook ‘De vrolijke koster’ doet me altijd aan hem denken.
We hadden een kampioensfeest en dit nummer was een beetje het lijflied van mijn damesteam en mij. Pa (en moeke) zat aan tafel te genieten van een pils toen dit nummer werd ingestart. Wij allemaal op de dansvloer ofkors.
Hij snapte er niks van want waarom waren wij zo door het dolle heen van zo’n sloom nummer? Tot het refrein begon. Ik zag hem opfleuren! Pa hield wel van een feestje.

Met Heidi heb ik 3 nummers. ‘Tonight is the night’ was ons ultieme slownummer. Lekker 8 minuten lang tegen haar aan schuren. ‘I would die for you’ is ook eentje want daar kon zij zo fantastisch op dansen (zie elders op deze lolsite). En de laatste is ‘You are everything’ van Ross & Gaye. Dit nummer speelde op de spannendste avond van mijn leven.

Jeroen is mijn alltime vriend en was mijn karaokepartner. Maar altijd moest hij solo ‘Papa’ van Drukwerk zingen. Hij verloor zijn vader al op jonge leeftijd en pas nadat ik mijn vader verloor begreep ik waarom hij dat toen moest doen. Ook ‘Per amore’ doet me altijd aan hem denken want muzieksmaak hebben wij natuurlijk beiden.

Ik had een discussie met Johan over hoe de bas bespeeld werd in ’99 luftballons’, met de vinger aan de snaar trekken (Johan) of met de duim op de snaar slaan (ik). Wiebe bracht uitkomst. Ik had gelijk.

Sonja is onlosmakelijk verbonden met ‘Had to fall in love with you’ van The moody blues.

Bij ‘Angel eyes’ van Wet wet wet moet ik altijd denken aan Bianca.

Bernhard kreeg zijn hand tussen een machine en moest daardoor wat vingers missen. Ik draaide ‘Stomp’ van Brothers Johnson toen hij uit het ziekenhuis kwam.

‘Baby love’ is het stofzuignummer van Menura. Maar ook bij ‘Dirty old man’ moet ik altijd aan haar denken want ja, ik ben een beetje ouder. Ook liet zij mij kennis maken met ‘Reach’ van Orléans en mensen, wat is dat een fijn nummer!

Met Linda ging ik naar een concert van Clapton en Winwood. ‘Layla’ kwam en wij schoten allebei in een woedeaanval omdat Eric niet de rockversie maar de akoestische versie speelde.

Bianca (een andere) vroeg me wat destiny betekende. ‘You are my destiny’ van Lionel Richie hoort daarom bij haar.

‘What’s a woman’ van Vaya con Dios doet me altijd denken aan Mary-Ann. Dat was de nummer 1 in onze tijd.

Billy had kiespijn en zalfde dat met flessen pure wodka. Met z’n dronken harses ging hij voor ons staan tijdens ‘Listen to the music’ van The Doobie brothers. “Dit is echte muziek, kutjeugd!”, brieste hij.

Met Luuk karaoke’de ik ‘Another one bites the dust’. Zonder tekst! Dat deden wij gewoon even.

Nou, en zo kan ik nog wel ff doorgaan maar uit onderzoek is gebleken dat lezers nogal gauw afhaken bij enorme lappen tekst dus ik kap er nu maar mee.

Hoi pa

Gefeliciteerd met je 73e.

Hoe ist daarboven? Ik hoop een stuk relaxter dan hier beneden. Het lijkt hier compleet de verkeerde kant op te gaan en, om eerlijk te zijn, maak ik me ernstig zorgen over de toekomst van m’n jongens. Waarin komen ze over pakweg 10 jaar terecht?
Ja, het gaat hard, 12 en 10 zijn ze inmiddels. Sam is nu brugklasser op de middelbare school en Teun zit in groep 7, dat is de 5e klas van de lagere school. Nee, gaat heel goed hoor, het zijn slimme ventjes. Wie had dat gedacht? Hahahahaha.

Weet je wat? Teun is nu keeper. Ja, net als ik vroeger. Hij heeft best talent hoor! Geweldig om te zien. Hij koos er helemaal uit zichzelf voor. Mooi hè? En Sam is een spits of een nummer 10. Hij scoort aan de lopende band.
Ik? Ach, ik train het team van Sam een beetje en sta aan de kant te schreeuwen bij wedstrijden. Je kent me hè?

Met mij gaat het wel hoor. Ik worstel nog steeds met het leven en ik ben bang dat ook niet zal veranderen. Nee, ik heb nog steeds geen andere vrouw. Ook daar heb ik een hard hoofd in. Maarja, tis nait aans, toch?
Ja, ik zit nog steeds bij dezelfde werkgever. Met een beetje geluk heb ik vanaf morgen weer een vast object en daar moet ik 4 dagen 10,5 uur werken en ben ik 3 dagen vrij. Ook elk weekend vrij! Dus wat dat betreft schijnt de zon weer.
Oja, weet je nog dat ik een Peugeot 306 had? Nou, die is overleden. Ja, daar heb ik aardig wat jaartjes in gereden. Heb nu weer een Peugeot alleen nu een dieseltje. Rijdt als een tiet!

Moeten we het nog over politiek hebben? Nee hè? Het was niks, het is niks en het zal ook altijd niks blijven. Jij zei het altijd al.

Nou pa, ik vond het fijn even met je gepraat te hebben. Nog een hele fijne verjaardag en we houden contact.
Love you.
En ik mis je.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.

Jeujjj

Buik(je)

Een jaar of 5 geleden zei een lekker wijf (er zijn vrouwen, mooie vrouwen en lekkere wijven, heb dat ooit eens uitgelegd hier) tegen me dat ik een tè dikke buik had. Sterker nog, ze had een hele waslijst aan wat er aan mij mankeerde en dat heeft een eventueel huwelijk tussen ons doen stranden. Ofzo.
Ik lachte haar vierkant uit. Ik? Een dikke buik? Ik heb een prachtlijf man!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

Maar lieve lezer, wat heeft ze gelijk gekregen. Ik schreef er in september 2017 ook al over.
Ik stond gisteren op het werk m’n prakkie warm te magnetronnen en in het raam zag ik me staan. Sjeesus, wat een schaamte. Ik trok m’n buik in maar ook dat mocht niet baten. Het zag er nog steeds niet uit. En vanochtend zat ik bij de kapster met een kopje koffie in een relaxfauteuil een praatje te maken. Nou mensen, zelfs mijn ruime overhemd kon de pens niet verhullen.
En ik baal daar eigenlijk best wel van. Het zat er natuurlijk al aan te komen maar het lijkt wel of het sinds een maand wel heul erg hard gaat.

Het is vanzelfsprekend de schuld van ‘de’ vrouw. Ik heb tenslotte niemand die me een schop onder m’n prachtbips geeft en eigenlijk heb ik ook niemand om het voor te doen dus waarom zou ik me een beetje in het zweet gaan werken? Ja, voor m’n schouder. Daarvoor wil ik nog wel eens met de gewichten stoeien en ik krijg daar ook prachtschouders van maar om me nou ook nog eens met die vetpens bezig te gaan houden, tja, ik heb daar niet zoveel zin an.

En trouwens, als ik omlaag kijk en ik zie King Dingeling daar nog steeds bungelen, dan valt het nog best heel erg reuze mee, niewaar?
Maar ja, m’n beschikbaarheidsseizoen komt wel weer met rasse schreden dichterbij en met alleen humor kom je er tegenwoordig niet meer mee weg. Dus zit ik nog even te dubio’en.
Ik wacht m’n verjaardag even af, daarna neem ik een besluit. Dat beloof ik.

(ik heb ooit bovenstaande foto’s gepimpt. Zie jij wat ik, naast de tors, nog meer heb gepimpt?)

Foute vrouwen (deel 1)

Een man komt thuis en vindt zijn vrouw in bed met een vreemde. De man is zichtbaar aangedaan en terwijl zij zegt dat het anders is dan het lijkt, stapt een andere gast uit de kast.

Het is al meerdere malen voorgekomen dat de complete Nederlandse (vrouwelijke en LHBTQREWHGVJYTFH) deugbrigade volledig over de zeik ging bij seksisme op tv. Een goed voorbeeld is dat praatprogramma met Derksen, van der Gijp en die flapdrol. Met hun ouwe jongens poep en piesgrappen. De deugbrigade schroomde zelfs niet om sponsoren van dat programma aan te schrijven en te eisen dat zij de sponsoring stop moeten zetten. Droevig, dat is het enige woord dat ik kan bedenken. En grow a pair zijn de drie andere.

Bovenstaande cursieve tekst is in het kort de reclamespot van M&M’s op tv. Hierin wordt vreemdgaan dus gewoon gepromoot. Wat ik op zich al apart vind.
Maar hoor je de deugbrigade nu? Neen, want de vrouw is in dezen fout en in de optiek van de deugbrigade zijn er alleen maar foute mannen. Als vrouwlief thuis was gekomen en ze trof manlief met een ander in bed aan, was waarschijnlijk de wereld te klein geweest en zou M&M’s verbannen moeten worden.
Dunkt mij.

Ik erger me er kapot aan.

12 jaar geleden alweer

Vandaag is het 12 jaar geleden dat m’n vader plotseling overleed. Altijd een beladen en emotionele dag. Vooral in huize moeke. Zij heeft het er logischerwijs nog steeds heel moeilijk mee. Niet zo gek trouwens na dik 40 jaar samen.
Ikzelf sta er wat zakelijker in. Natuurlijk mis ik hem enorm maar dan vooral als opa voor mijn jongens. Ik vind het zo spijtig dat hij ze nooit gekend heeft. Maar het is een gegeven dat hij er niet meer is en dat accepteer ik. Tis nait aans.

Muziek was bij ons thuis een iets dat er altijd was. Geboren na de oorlog maakte mijn vader de geweldige muziek van de 60’s en 70’s van dichtbij mee en dat gaf hij door aan ons, zijn kinderen. Fats Domino, Stones, Beatles, Creedence, Elvis, Meatloaf, ik durf te wedden dat wij alle vier praktisch elk nummer kennen.
Zijn favoriete nummer, of zeker één van de, is Another brick in the wall van Pink Floyd. Hij kon vreselijk overdreven door de kamer air-gitaren (zie plaatje) zodra hij het hoorde. Dan ging de volumeknop open en deed hij ‘zijn showtje’. Ik lijk veel op hem en ik heb aardig wat eigenschappen van hem overgenomen maar dát overdreven gedoe gelukkig niet.😉😄

Ik kreeg halverwege de jaren 90 het live album ‘Pulse’ in handen en daarop staat een fantastische versie van het nummer. Met een lang intro. Enthousiast ging ik naar hem toe. “Moet je nou eens luisteren!”
Ik startte de cd en bij het gegil van de achtergrondzangeressen hoorde ik hem mopperen “Nou, vind er niks aan.”
Tot de gitaarriff kwam. Hij sprong omhoog en daar ging ie!
Prachtig vond hij het. En ik zijn reactie ook.

Bij zijn crematie moest natuurlijk ook muziek gedraaid worden. We gingen om de tafel zitten en na veel vorens en tegens kwamen we uit op 4 nummers: La comparsa van De maskers, In dreams van Roy Orbison, Geef me dien blues van Ede Staal en Elvira Madigan van James Last.
Inderdaad, mijn optie was gesneuveld. Ze vonden Another brick in the wall toch ietsjes te ruig voor een crematie. Bummer!

Dus nu, 12 jaar later dan gepland, alsnog pa’s favoriete nummer aller tijden. De geweldige live versie.
Ik ben even overdreven door de kamer air-gitaren.🎸🕺

Jacob

Jacob was een vriend van de familie. Hij was eigenlijk een collega van m’n zus maar na de eerste ontmoeting werd hij liefdevol opgenomen in de familie. Ik zag hem direct als de oudere broer die ik niet had.
Hij zag er niet uit. Dunne slungel, warrige krullenbol en een onverzorgde baard. Maar wat een gouden pik was het! Er zat geen spat kwaad in die jongen, hij had de droogste humor ooit en je kon hem middenin de nacht voor iets bellen en hij stond voor je klaar.

Hij was de ceremoniemeester op de bruiloft van m’n zus en hij regelde ook het vrijgezellenfeest van m’n zwager. Ik weet er niet veel meer van want dit speelt in de tijd waar vele herinneringen uit mijn geschiedeniskwab zijn weggesmolten maar ik weet nog dat we gingen karten. Kunsten die hij uithaalde! Ik stond er met grote klootogen naar te kijken.

Bij de bruiloft vertelde hij de droogste grap ooit. We zaten aan tafel en het eten werd opgediend. Moeke vroeg aan mij of ze moest opscheppen. Tikt Jacob mij aan en zegt; “Ik vind moeke maar een opschepper.” (nu is dit tegenwoordig een veel gebruikte woordgrap maar dit was ergens in de jaren 90, mensen!).

Helaas hebben we maar kort van hem mogen genieten. Op een winterse dag is hij met zijn auto tegen een boom geknald. Ik meen dat hij 27 jaar is geworden.

Tijdens een verhuizing van m’n zus en zwager liet Jacob me kennismaken met onderstaand nummer. Hij vond het een geweldig nummer (die zware gitaar!!!!!).
Telkens als ik dit nummer hoor moet ik aan Jacob denken. Vanmiddag was zo’n moment.
Jacob, mijn oudere broer die ik veel te kort had.

Het mysterie van de verdwenen spijkerjack

*dees anekdoot bevat product placement*

Twee jaar geleden ging ik met de jongens varen op het Zuidlaardermeer. Het jaar ervoor deden we dit ook alleen deden we het toen op het Paterswoldsemeer. Dat doet niet echt toe aan het verhaal maar het zijn details die een een verhaal een anekdoot maken of niet, zeg ik altijd.
Gewoon even een uurtje plankgas knallen over het water, da’s gewoon lachen voor mij maar vooral voor de jongens. Een vriendelijke mooiboy dirigeerde ons naar een oranje bootje, we stapten met een handje van de surfdude in. Vanzelfsprekend was ik de eerste kapitein en manoeuvreerde ik ’t bootje naar het midden van het meer, hierna was Sam aan de beurt en hij trok het gas direct vol open. Wat kon gebeuren op zo’n immens meer? Ja, wat surfers en plezierzeilers maar hé boeiuh! Ook Teun dacht even later hetzelfde over de snelheid want wat kon gebeuren? Ja, wat zwemmers en waterskiërs maar hé boeiuh! Wij hadden pret, daar ging het tenslotte om.

Na een uur was het mooi geweest, ik manoeuvreerde terug naar het haventje. Mooiboy stond ons al op te wachten. Netjes aan de steiger parkeerde ik het bootje en mooiboy hielp Teun en Sam op de kant. Ik stond op en stapte ook aan wal. Tenminste, daar ging ik vanuit. Mijn zeebenen waren nog niet helemaal geacclimatiseerd (ben ook geen 20 meer) en ik stapte met mijn zool half op de steiger. Ik verloor mijn evenwicht en in plaats van dat ik voorover sprong viel ik achterover het water in. Totaal kopje onder. ZEIK.NAT. MENSEN!
Vlug kroop ik op de kant en ik zag de jongens in een deuk liggen. “Deed je dat expres?”, vroeg mooiboy. “NEE, NATUURLIJK NIET!”, brieste ik. “KÁÁLF!”
Eenmaal van de schrik en het slappe lachen bekomen nam ik de schade op.
*Mijn Adidas© schoenen zeiknat, mijn Le coq sportif© sokjes zeiknat, mijn Levi’s© spijkerbroek zeiknat, mijn Hema© onderbroek zeiknat, mijn Gant© overhemd zeiknat, mijn Levi’s© spijkerjack zeiknat, mijn Ray ban© zonnebril spoorloos (lag op de bodem). Mijn Moods© sigaartjes zeiknat, mijn iPhone 5S© zeiknat (deed het nog, goed spul van Apple©!)*.

Gisteren zat ik weer eens voor me uit te dromen en moest ik aan dit hachelijke avontuur denken en opeens vroeg ik me af; Waar is dat spijkerjack eigenlijk?
Nou, die is dus ook spoorloos. En hoe, wat en waarom is tot op heden een mysterie.

Weer een nieuw hoofdstuk

Zo! Weer een nieuw hoofdstuk. Ten eerste m’n nieuwe plek hier, http://www.dickteder.home.blog. Zet ‘m op je leeslijst!

Ik was (weer eens) een beetje klaar met m’n vorige weblog. Toegegeven, het had een hilarische naam (h-spot) maar ik stoorde me aan wat dingetjes. En omdat de laatste tijd de ene na de andere foutmelding voorbij kwam dacht ik FUK JOE EN OP JORS, ik maak wel een nieuwe.
En zo kwam ik uit op mijn alltime alter ego Dick Teder. De naam die bij velen een romantische associatie oproepen maar eigenlijk stiekem gewoon een Nederlandse verbastering is van het Engelse Dictator. Ik claimde deze naam in 1999 toen ik nog werkzaam was op een asielzoekerscentrum en het liedje van Centerfold voorbij kwam. Ik vind ‘m in elk geval nog steeds briljant.

Ten tweede mik ik m’n gel eruit. Ik heb namelijk een theorie. Ik gebruikte vanaf mijn jongste puberjaren altijd brylcreem en sjongejonge, wat zat m’n haar altijd goed en wetlookerig! Tot mijn kapster eens zei dat dit spul ontzettend bagger is voor je haar. Fluks ging ik over op gel. Maaarrrrrrrrrrrrrrrr, ik heb eens even zitten rekenen en het moet ergens in 2005 zijn geweest dat kapster me dit vertelde. En laat ik nou net rond die tijd last van psoriasis op m’n hoofd hebben. Hè? Hè? 1 en 1 is 2 toch?
Dus vanaf nu kwak ik weer gewoon brylcreem op m’n hoofd. (Tssss, waarom luister ik ook naar vrouwen……….)

En tot slot. Sinds mensenheugenis draag ik een ‘broekje’ onder m’n (spijker)broek en over m’n slip/string/thong. Ik vind dat handig (je kan je ondershirt erin proppen als je ook een overhemd draagt). Was het vroeger nog een sportbroekje (echt waar), tegenwoordig is het meer een boxershort. Maar een groot nadeel is dat pielemans behoorlijk opgesloten zit en hij er dikwijls voor kiest om dan maar helemaal in zijn schulp te kruipen. En da’s o.a. lastig plassen, kan ik melden. Niet zelden sta ik eerst een kwartier te fluffen voor ik kan plassen. Irritant.
Maar ook daar ben ik klaar mee. Vanaf nu draag ik alleen nog maar boxershorts en is het Von Bungelen. Krijgt King Dingeling wat meer bewegingsruimte. Heeft Flubmans een vrije rol.

Dus lieve lezer, weer een nieuw hoofdstuk in mijn roerige leven.
Ik hoop je hier vaker te zien.

Weer eens een briljant plan

Ik zal nooit en te nimmer schathemeltjegoeiendagzegrijk worden. Niet dat mij dat trouwens een pretje lijkt hoor maar het ontbeert mij gewoon aan geluk om schathemeltjegoeiendagzegrijk te worden. Mij zit nooit financieel iets mee. Nooit zal het kwartje mijn kant op vallen. Betalen of terugkrijgen is altijd altijd ALTIJD ALTIJD betalen.
Laat ik het zo zeggen, ik heb veul meer geluk in de liefde dan in het spel. Nou, en iedereen weet inmiddels hoe dolgelukkig ik in de liefde ben. *geluid van sad trombone*

Maar niet alleen het gebrek aan geluk is debet hoor, ik ben ook gewoon veel te goed, veel te sociaal, veel te aardig.
Stel dat ik wel schathemeltjegoeiendagzegrijk zou zijn, dan zouden mensen in mijn omgeving ook schathemeltjegoeiendagzeggelukkig zijn. Dan zouden zij keihard meeprofiteren van mijn schathemeltjegoeiendagzegrijk zijn.
Auto stuk maar eerst even sparen? Hier, haal maar een andere. Huis verbouwen maar de bank doet moeilijk? Hier, op welke rekening wil je het? Toe aan wat zon maar het is nog geen zomer? Hier, rennen naar die incheckbalie.
Ik doe daar niet moeilijk over. Zie maar wanneer je het terugbetaald. En lukt dat niet, ook prima.

Dit geldt eigenlijk al voor mijn hele leven dus waarom er nu over typen, Manus? Nou, omdat ik na lang nadenken een briljant plan heb bedacht.
Hoofdprijswinnaars van loterijen schenken mij hun prijs en ik zorg ervoor dat zij vanaf dat moment schathemeltjegoeiendagzeggelukkig zijn.

Soms sta ik zelf versteld van mijn briljante ideeën.
Vanavond is er weer een trekking. Ik zou zeggen; tot gauw, beste hoofdprijswinnaar.

last woman standing

Met het heengaan van ome Jan vorige week is mijn moeder nog de enige overgeblevene van haar familie.
Moeke, zoals iedereen haar kent. Altijd ziek, zwak en misselijk, wereldrecordhoudster ‘date met de huisarts’ en best wel een paar flinke emotionele tikken gehad.

Moeke is van mei 1946.
Op haar dertiende verloor ze zelf bijna het leven toen ze onder een bus terecht kwam en al als jonge twintiger verloor ze haar vader. Ik geloof dat het in ’68 was, ik heb opa Jan in elk geval nooit gekend. Ondertussen was dochter 1 geboren en in 1970 kwam dochter 2 erbij. In die economische crisis was het aanpoten voor pa maar ook voor moeke maar ze redden het. In februari 1971 kwam ik ter wereld en in 1975 tenslotte zoon 2.
In die tijd verhuisden we naar het huis waar ik dit nu typ. Vader ging nog meer full time werken, moeke stond in principe alleen voor de opvoeding van de 4 kinderen. Zware tijden waren dat voor haar.

Wij groeiden op, we kregen een eigen leventje en gingen de deur uit, pa en moeke bleven alleen achter. In 1999 (2000?) overleed tante Hennie, moeke’s zus. Ze was er kapot van.
In 2001 overleed oma, haar moeder. Dit kwam keihard aan. Bij ons allemaal maar vooral bij moeke, die haar de laatste jaren had verzorgd.

Haar leven ging door, ze was inmiddels zelf oma. Ze was (waren, pa ook) trots op hun kinderen en kleinkinderen. Maar de hardste klap kwam toen in 2007 mijn vader, haar steun en toeverlaat, plotseling overleed.
Ik durf te stellen dat ze dit nog nooit te boven is gekomen en ook door allerlei vervelende randzaken slijt moeke haar leven de laatste jaren alleen met Charlie de hond.

En nu is ze dus de last woman standing.
En dat blijft nog wel even zo, als het aan mij ligt. In de eerste plaats omdat ze sterke genen heeft (oma werd tenslotte 96) maar ook en vooral, ondanks haar nukken (Grunningse hè?), omdat het een schat van een mens is.
En mijn steun en toeverlaat. Ik hartje haar.

Hieperdepiep

#48

71

71 jaar vandaag.
We vieren dit met taart en bier en slingers en bitterballen en worst en kaas en visite en hieperdepiep hoera en lachen en muziek.

Hmm, nog steeds heb ik er wat moeite mee dat hij dit soort feestjes al dik 11 jaar niet meer mee kan maken.

Flapstaart pa! 👊🏼

Geen woorden

#Oss

Project 50

Ken je dat project X nog van een stel jaren geleden? Van dat meiske dat haar 16^e verjaardag met wat genodigden wilde vieren? En dat daar HEUL VEUL lui op af kwamen? En dat het volledig uit de klauwen liep? Hahahaha, manmanman, wat een afgang was dat!

Dat kan beter, dat kan gestroomlijnder en dat kan strakker georganiseerd worden, dacht ik. Hoe moeilijk kan het zijn om een feessie te organiseren voor een heule bult mensen?
En nu wil het toeval dat ik vandaag over exact 900 dagen een mijlpaal te vieren heb. Mijn 50^ste verjaardag! 😆/ JEUJJJJ!
(klein disclaimertje; ik mot dat natuurlijk nog wel zien te halen. Een ongeluk zit in een klein hoekje immers. Maar om dat uit te sluiten ben ik de komende tijd vooral te vinden in grote, ruime hoeken)

Locatie: De drafbaan in Groningen (de Stones trokken daar ooit 80.000 man. Pfffff, amateurs!)
Entree: 50 Euro (symbolisch bedrag)
Entreebewijs: Bovenstaande uitnodiging (even uitprinten)
Publiek: Geboren tot 1988 (opbokken met die schijtjeugd)
Gratis: Bekertje leidingwater en een bitterbal (overige consumpties à 3 Euro)

Wat kan je verwachten van het feest der feesten? Nou, niet zo gek veel eigenlijk. Kom op zeg, tis mijn feest.
Ja, natuurlijk is er overdag een mogelijkheid om mij te feliciteren/knuffelen/zoenen tijdens de meet and greet en ’s avonds is er een spetterend 6,5 uur durend karaoke-optreden van Jack de Entertainer (da’s mijn artiestennaam) maar verder moet je jezelf maar een beetje vermaken hoor. Kom op zeg, we zijn toch geen kleuters?

Ennieweetjes, ik heb er nu al enorm veel zin in. Kan haast niet wachten. Ik ga maar flux even een repertoire in elkaar flansen.
Noteer maar vast in je agenda; Zaterdag 13 februari 2021.

Jij komt toch ook? 👊🏼

Één op één

Het leukste aan 1 op 1 is dat ik ook (eens een keer, zouden sommigen zeggen) de serieuze kant van mijn vaderlijke kwaliteiten kan laten zien. Natuurlijk vind ik lang leve de lol, hatseflats en we nemen d’r nog één belangrijk maar zo nu en dan kan zelfs ik wat ernstiger uit de hoek komen. En wanneer dat het beste bij de jongens binnenkomt is als ik één van hen bij me heb.

Dinsdag nam ik Sam mee na het feestje van Teun (alle feliciteerders bedankt nog! Jullie staan in m’n testament). Even 2 dagen uit de sleur. En hij vond het ook leuk om met mij mee te gaan.
Lachen, gieren en brullen natuurlijk (hij heeft ècht de lolligste slappe lach ever) met zijn sjapvader. Hij ligt in een deuk als ik zit te mopperen op andere weggebruikers, hij slappelacht als ik mijn avonturen van vroeger vertel, hij schatert het uit als ik zijn foto bewerk en hij komt niet meer bij als ik een boodschappenmandje pak en de rest van de stapel dondert om. Mooi vind ik dat.

Maar gisteren op de terugweg raakten we in een serieus gesprek. Ik weet niet meer hoe we erop kwamen maar het ging over kanker. Hij wilde weten hoe het kan dat mensen doodgaan aan kanker en hoe je kanker krijgt. Ik vertelde hem dat kanker bij iedereen in het lichaam zit en dat het door onder andere roken kwaadaardig kan worden. “Jij rookt toch ook?”
Maar dat het óók een kwestie van erfelijkheid is. Komt kanker in je familie voor dan is de kans relatief hoog dat jij het ook krijgt. In mijn familie komt geen kankergeval voor, stelde ik hem gerust.
Ook zei ik dat veel kankergevallen tegenwoordig te genezen zijn en dat misschien over enkele jaren het wel helemaal te genezen is.

Nu ik toch zijn volledige aandacht had, trok ik nog even van leer over drugs. Drugs zijn voor losers en dat hij er NOOIT aan moet beginnen. Terwijl we bij een tankstation een ijsje aten liet ik hem wat filmpjes van junks zien. Van die wappie-lui. Nee, zo wil hij niet worden, zei hij.
Daarna vertelde ik hem nog dat hij ATIJD zijn eigen weg moet volgen en NIET naar ‘vriendjes’ moet luisteren als zij iets (willen gaan) doen wat niet door de beugel kan.

En tenslotte nam ik pesten nog even mee. Ik wil NIET dat hij anderen pest en ik wil dat hij ALTIJD aan mij of zijn moeder verteld als hij gepest wordt. Wellicht is het voor de pester in kwestie beter als die volgorde andersom is, bedenk ik me nu.

Oja, en we kregen het ook nog even over tattoos maar daar hoefde ik weinig woorden aan vuil te maken. Die zijn lelk. Punt.

Toen we Ede binnenreden gingen de raampjes open, het volume ging omhoog en schalde de sjapmuziek als vanouds door de speakers. Hij lag weer in een scheur toen ik luidkeels zat mee te blèren.

Volgende keer mag Teun een paar dagen alleen met mij mee.

Wiebe

Rouw

In mijn vroegere vriendengroep was Wiebe een markante persoonlijkheid. Hij was anders dan wij, dacht anders dan wij en zag er anders uit dan wij. En ondanks dat was hij een middelpunt in onze grote vriendengroep. Elke zondagavond vertelde hij vol enthousiasme wat er die keer weer bij ‘Keek op de week’ van Koot en de Bie was geweest. Wij waren daar niet zo mee bezig maar hij kon helemaal dubbel liggen om die twee en dat programma.

Ik was altijd erg onder de indruk van zijn muzikale kennis en smaak. Hij had de beste apparatuur van ons allemaal, hij had een flinke platencollectie en hij was groot fan van Ferry Maat’s Soulshow. Met grote regelmaat zaten we bij hem thuis te luisteren naar ‘zijn’ muziek. Als we met ons allen naar het zwembad gingen, had hij zijn ghettoblaster mee en werden zijn cassettebandjes gedraaid. Ik durf te stellen dat Wiebe mij warm gemaakt heeft voor muziek. Ik herinner me nog dat hij zelfs een spreekbeurt over Pink Floyd en Dire Straits voor mij heeft gemaakt.

Wereldberoemd binnen de vriendengroep (en ook mijn familie) is hij geworden door het ‘snottebelverhaal’. We zaten eens in een kring in de kroeg een beetje te ouwehoeren. Ik weet het onderwerp niet meer maar ineens zei iemand “de waarheid is hard’. Wiebe zat recht tegenover mij en zei “Ja, m’n lul ook”. Hij moest er zelf om lachen en op dat moment schoot er een snottebel van zeker 20 cm uit zijn neus. Ik keek hem met grote ogen aan en voor ik besefte wat dat nou eigenlijk was snoof hij ‘m keihard weer naar binnen. Zelden zo hard gelachen! Sindsdien heet een snottebel bij ons een Wiebe.

Ik heb Wiebe al een jaar of 25 niet gezien maar ik hoorde dat hij niet lang meer te leven heeft. De kanker is zover uitgezaaid dat hij waarschijnlijk zijn 50^e verjaardag in augustus niet meer haalt. Dat is verdomme veel te jong!

Ik zal er rekening mee moeten gaan houden dat ik langzaamaan in die leeftijdscategorie kom waarbij vrienden/kennissen komen te overlijden. Een harde constatering. Maar de waarheid is nou eenmaal hard.

Way of life

No religion

Ik ben tegen elke vorm van religie. Of tegen? Ik vind het de grootste onzin in de wereld, dat is het meer. Ik heb er niks nul nada mee. Dat een ander er wèl iets mee heeft, dikke prima, helemaal zelf weten, dat respecteer ik. Maar respecteer dan ook mijn kant en dring ‘het geloof’ niet op aan mij.

Religieus zijn is een way of life, een vrijwillig iets. Net als er veel mensen zijn die een voetbalclub aanhangen als way of life zien. Of mensen die een bepaalde muziekstroom als een way of life zien. Of mensen die nudisme als een way of life zien. Dit doen ze allemaal vrijwillig, ze kiezen er zelf voor, niemand die ze dwingt deze vorm van way of life aan te hangen. Op een bepaald moment in je (volwassen) leven kies je een richting voor jouw way of life en dat is prima.

Ik ben er dan ook fel op tegen dat kinderen van een basisschool voor het vak Burgerparticipatie (sinds wanneer is dat?) een moskeebezoek afleggen. (Net zo fel ben ik trouwens tegen kerkbezoek / synagogenbezoek / tempelbezoek enz.)
Op een basisschool moeten kinderen leren lezen, schrijven, rekenen, geschiedenis, aardrijkskunde, computerles. En blijkbaar ook burgerparticipatie tegenwoordig. Maar dat kan toch ook via vertellen, uitleggen, foto’s en filmpjes laten zien?
Dat hoeft toch niet met een excursie naar een moskee? Ze gaan toch ook niet op excursie naar een Feyenoord-fandag? Of naar een concert van een death metalband? Of naar een nudistencamping?

Deze way of lifes leg IK mijn kinderen eventueel wel uit, daar hebben ze de mening van een schoolmeester of juf niet voor nodig.

Zo! Ik rust mijn casus.

DNA

Tegen half 4 liepen we het ziekenhuis in. Woedend was ik. De familie stond ons al op te wachten en na wat troostende knuffels vroeg de verpleegster of ik hem nog even wilde zien. Natuurlijk wilde ik dat en ze begeleidde me naar de kamer waar pa opgebaard lag. “Wat zijn dat voor wondjes in z’n gezicht?”, bitste ik de vrouw toe. Het antwoord boeide me niet eens. Ik was woedend. En ook verbijsterd. Verbijsterd hoe het mogelijk was dat mijn vader, na 4 dagen al, naar huis gestuurd werd. “EN HOE LANG HEEFT HIJ IN DIE DOUCHE GELEGEN?”, schreeuwde ik. “JE MAG ER GVD TOCH VANUIT GAAN DAT IEMAND IN EEN ZIEKENHUIS VEILIG IS!”
Ik stormde de kamer uit, ik wist me geen raad met m’n gevoelens. Ik was knap pissed maar aan de andere kant ook totaal onmachtig. En ik zat met vragen. Veel vragen. Ik ging terug naar de familie, zij hadden mij nodig. Samen moesten we dit enorme verlies verwerken. Ik heb toen geen afscheid genomen van m’n vader, ik heb hem zelfs niet meer aangeraakt.

Moeke gaf me pa zijn scheerapparaat. Het ding is minimaal 11 jaar oud (ik denk zelfs wel 20 jaar) en ik dacht vandaag, kom, laat ik ‘m eens schoonmaken. Terwijl ik met een wattenstaafje de scheerkop schoonmaakte en ik al die grijze haartjes zag, dacht ik terug aan die 20^e juli in 2007.
Die haartjes zijn zijn DNA. Heb ik hem toch nog even aangeraakt.

Jeujj

Gefeliciteerd met mij. 💋💋💋

Interactie met moslims

Ik word nogal eens het racismehoekje in gedrukt. Ik ben een racist. Ik heb een hekel aan buitenlanders. Ik ben een nazi. Ik ben een bruinhemd. Ik wil dat de treinen weer naar het oosten gaan rijden.
En waar dat op gestoeld is, is mij onduidelijk. Ja, ik bezig wel eens pittige woorden en ik barst van de vooroordelen maar daar zit vaak een oorzaak achter. Zo wens ik bijvoorbeeld niet zomaar iemand dood omdat hij/zij iets achterlijks zegt of doet. Meestal zucht ik om dit soort mensen.
Je verliest wat mij betreft het recht op ademen als je iemand of iemanden iets verschrikkelijks aandoet. Dat heeft helemaal niets maar dan ook niets te maken met racisme en/of discriminatie. En ik zeg er in duidelijke bewoording iets van als iemand, in mijn ogen, ontoelaatbaar gedrag vertoont. Dat heeft helemaal niets maar dan ook niets te maken met racisme en/of discriminatie.
En om te bewijzen dat kleur, ras, geloof mij geen reet uitmaakt volgen hieronder 2 voorbeelden van mijn interactie met moslims gisteren.

Ik had de jongens beloofd om 13 uur te gaan voetballen op het Johan Cruyffveldje. Toen we aankwamen liepen er een mannetje of 8 een partij te spelen. Moslimjongens van rond de 20. We vertrokken weer en zei tegen m’n jongens dat we om half 3 nog eens gingen kijken. Om half 3 waren de moslimjongens nog steeds op het veld maar een partij speelden ze niet echt meer. Ik vroeg deze jongens of wij de andere helft van het veldje konden gebruiken en raakte aan de praat. Mijn jongens gingen ondertussen rammen op de goal. Ontzettend aardige jongens waren het, goede voetballers ook. Ze groetten zelfs nog toen ze weggingen.

Tegen vijven bracht ik mijn jongens weer naar hun moeder. Het werd al wat schemerig, jongste sliep als een blok en oudste speelde achterin op zijn tablet. Ik haalde een auto met Kleve-nummerbord in. In deze auto zaten een gehoofddoekte mevrouw achter het stuur en 3 flink bedekte vrouwen. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik dat maar één klein lampje op hun auto werkte. Ik deed m’n alarmlichten even aan maar dat had geen effect of ze begrepen het niet, dat kan ook. Ik liet me door deze auto weer inhalen maar de bedekte mevrouw op de bijrijderstoel zat met de rug naar het raam gekeerd en ook de bestuurster keek niet opzij.
Ik ging naast hun auto rijden, toeterde even, gaf aan dat hun verlichting niet (goed) werkte en reed door. Even later zag ik in de achteruitkijkspiegel dat de verlichting van de auto aanging. Ze haalden mij weer in en alle vier bedankten me vriendelijk voor de waarschuwing.

En dit, lieve lezer, had ik dus bij een willekeurig iemand gedaan. Want het boeit me geen reet welke kleur je hebt, welk geloof je aanhangt of welk ras je bent.

Ik denk, ik zeg het ff.

70

Afgelopen zomer ging ik op een avond naar de kust.
In de branding zat ik een beetje voor me uit te staren.
Ik werd gegrepen door serene rust.
Alsof al die andere mensen er niet waren.
Ik dacht aan die laatste hand die hij me gaf.
En aan het knikje met zijn hoofd.
En nu denk ik achteraf
dat hij bedoelde dat zijn ster nooit dooft.

Vandaag zou m’n vader 70 jaar zijn geworden. ❤️

Vaarwel vriend

Met pijn in mijn hart, een ferme kras op mijn ziel en met de tranen nader dan het huilen moet ik hier mededelen dat mijn trouwe vriend niet meer is. Jarenlang waren we onafscheidelijk maar zoals alles een einde heeft (behalve een worst, die heeft 2), is ook aan deze onafscheidelijkheid abrupt een einde gekomen.
Vaarwel vriend.

Ik stond vorige week, na het douchen, naaktgetorst voor de spiegel mijn tanden te poetsen. En, zoals elke man doet, kon ik het niet laten om het bovenlijf even goed te bekijken. Even de boel aanspannen, even de boel heen en weer laten rollen, je kent het wel. En om eerlijk te zijn, dat zag er nog best indrukwekkend uit hoor. Voor iemand van mijn statuur, leeftijd en lengte zeker.
Maar lieve lezer, nadat ik klaar was met tandenpoetsen en ik uit de badkamer wilde lopen viel mijn oog op het zijaanzicht van het pachtlijf in diezelfde spiegel.

MIJN LIEVE HEMEL!!!!!!
WAT EEN DIKKE PENS!!!!!!!!!!

Ik stortte op m’n knieën op de koude badkamervloer. Janken mensen! Janken! Als een speenvarken. Ik was er kapot van.

Een dikke 27 jaar heeft m’n prachtlijf me bijgestaan, me ontwikkeld, aanslagen overleefd, littekens gevormd, vrouwen betoverd, mannen gejaloerst en opeens en volkomen abrupt is dat nu voorbij. Ik typ dit met biggeltranen.

Nu heb ik alleen m’n humor nog…………………..

Als ik praat, moet jij stil zijn

Legendarische uitspraak van de man die ik ooit mijn tweede vader noemde.

Wim kwam na mijn diensttijd in mijn leven. In de tijd dat ik (wéér) dreigde te ontsporen en ‘lang leve de lol’ de bovenhand had. Ik ging het huis uit en mijn vader liet me ‘los’. Ik zou het allemaal vanaf dat moment zelf wel even doen en in al mijn eigenwijsheid en eigengereidheid stortte ik me in het volwassen leven.
Met vallen en opstaan, met horten en stoten, met regelmatig keihard op m’n bek gaan en met soms helemaal in de war zijn ging het aardig bergafwaarts maar gaandeweg omringde ik me met oudere (volwassenere) mensen en Wim was daarvan de oudste.

Wim was elftalleider van het 4e elftal, het gezelligheidsteam, van de plaatselijke voetbalclub. Na de wedstrijden was het bieren. Lang leve de lol.
Maar regelmatig mondde het uit in discussies. Soms felle discussies. Ik, als jongste van het stel, had vaak de grootste bek en ging een gestrekt been en op de man af niet uit de weg. Boze mensen om me heen.
Dan was het altijd Wim die mij tot de orde riep; “Als ik praat, moet jij stil zijn!” Als een klein kind liet ik mij dan in de hoek zetten. Leermomenten waren dat.

Ik ben 200 km verderop gaan wonen en het contact verwaterde maar wat heb ik veel aan die man te danken. Wat heb ik veel met die man gepraat. En wat heb ik veel levenslessen van die man geleerd. Ik durf zelfs te beweren dat hij op een bepaald moment de belangrijkste man in mijn leven is geweest. Als mijn vader geen grip op me kreeg was daar altijd nog Wim die mij met de neus op de feiten drukte.
Hij was op een bepaald moment in mijn leven eigenlijk mijn tweede vader. Ik besef me nu pas dat hij toen niet zo heel veel ouder was dan ik nu ben.

Vandaag bracht ik een laatste groet aan Wim.
Bedankt dat je op het juiste moment in mijn leven kwam.

Rust zacht, vriend.

Gelukkig nieuw jaar

1971 🍼 1972 ✔️ 1973 ✔️ 1974 ✔️ 1975 ✔️ 1976 ✔️ 1977 ✔️ 1978 ✔️ 1979 ✔️ 1980 ✔️ 1981 ✔️ 1982 ✔️ 1983 ✔️ 1984 ✔️ 1985 ✔️ 1986 ✔️ 1987 ✔️ 1988 ✔️ 1989 🇱🇺 1990 ✔️ 1991 ✔️ 1992 ✔️ 1993 ✔️ 1994 ✔️ 1995 ✔️ 1996 ✔️ 1997 ❤️ 1998 ✔️ 1999 ✔️ 2000 ✔️ 2001 ✔️ 2002 ✔️ 2003 ✔️ 2004 ✔️ 2005 ✔️ 2006 ✔️ 2007 😢 2008 👶🏼 2009 ✔️ 2010 👶🏼 2011 💔 2012 ✔️ 2013 ✔️ 2014 ✔️ 2015 ✔️ 2016 ✔️

2017

Iedereen gefeliciteerd met mij.
Eens zien wat dit jaar brengt.

Schaars getijd

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

Vooroordelen

Alle moslims zijn terrorist. Alle Joden hebben een grote neus. Alle negers zijn lui. Alle Nederlanders zijn gierig. Alle PVV’ers zijn dom. Vooroordelen. Gewoon ff iedereen over één kam scheren. Ik vind dat hilarisch.

En dat zouden eigenlijk meer mensen moeten vinden. Weet je dat je een stuk relaxter leeft als je 1 keer per dag even 10 minuten lang alle vooroordelen eruit gooit? Dat je even met iemand aan tafel/in de kroeg/op het werk gaat zitten en alles eruit kwakt wat je vooroordeelt? Mèn, dat lucht op. En het is nog lachen ook!

Ik heb ook vooroordelen. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. En het mag geen verrassing heten dat het vrouwen betreft.
De Randstadse vrouwen voornamelijk. Het is nergens op gebaseerd hoor maar zo denk ik er nou eenmaal over.
En die vooroordelen ga ik hier nu even 10 minuten spuien. Gewoon, omdat het lollig is.

Vrouwen uit Amsterdam:
Pedante trutjes. Modepopjes. Vinden zichzelf geweldig. Bek als een scheermes (maar treffen ze een zelfde scheermes in manvorm, BLOCK NEGEER RAPPORTEER).

Vrouwen uit Rotterdam:
Zien eruit als Joke Bruijs. Hebben een irritant accent (jatog, nietan?). Niet bijster intelligent. Lopen in Feyenoord truien. Vinden hun stad de mooiste evah (maar dat komt omdat ze nog nooit de Maas over zijn geweest).

Vrouwen uit Den Haag:
Tokkies. Aso’s. Slobbers. Lopen op Uggs en/of pantoffels. Punt.
Gebruiken iets te vaak kankuh in hun vocabulaire (= taalgebruik, anders snappen ze het niet) dus zijn sowieso af.

Zie je dat het hilarisch is?
Natuurlijk zijn niet alle vrouwen uit de 3 genoemde steden zo. Man, Whoehahahahaha, I kill me. Zou wat zijn zeg dat alle vrouwen in die 3 genoemde steden zo zouden zijn.

Die overige 3 mogen me best wel een keer bellen/whappen/mailen voor een date hoor.

We vooroordeel’en!

Zoek zoek

En daar istie weer hoor! Het ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’. Het is namelijk zo dat ik 1e kerstdag volledig en totaal vrij heb om me in te laten huren en/of uit te laten wonen.
De vaste groupies weten het inmiddels, voor de nieuwe alhier zal ik het even in het kort uitleggen.

Klokslag 09.43 uur op 1e kerstdag ontvouw ik mijn gigantische ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’ op de grond. Rondom het rad staan alle foto’s van personen in mijn telefoontelefoonboek, alle foto’s van Facebookvrienden, alle foto’s van Twittervolgers èn alle foto’s van Instagramfans. Ik geef een enorme slinger aan de pijl in het midden en waar de pijl tot stilstand komt, die is de gelukkige. Die persoon ga ik verrassen met een verrassingsbezoek. En die persoon kan zich dan een namiddag en/of avondje verkneukelen aan mijn looks, mijn prachtlijf, mijn brains en aan mijn arsenaal aan flauwe (woord)grappen die allemaal hun hoogtepunt kenden in 1982 maar nog ozo lollig zijn.
En het leuke is dat ik niet aankondig dat ik kom! En ook niet hoe laat! Whoehahahahaha 😂😂😂😂😂.
Kun je het voorstellen? Zit de hele familie, incluis die dronken oom, die chagrijnige tante, die dove opa en schetende oma, gezellig aan de eettafel te gourmetten, sta ik ineens voor de deur. HALLOOOOOOOOOOOO!!! 👋🏼
Man man man, hilarisch is dat. Elk jaar weer.

Of zal ik het dit jaar anders aanpakken en gun ik jou, lieve lezer, een kans om mij over de vloer te krijgen? Dat jij jouw gegevens èn foto in de mailbox plempt en dat ik de pijl jou laat kiezen? Een soort van ‘ballen zoeken kerstboom’, zeg maar.
Ik laat de keuze aan jullie groupies alhier.
Moet het een bekende worden of moet het een eventuele onbekende (droom)vrouw worden?
De lijnen staan vanaf nu open.

We wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’en!

45 jaar

Ik kreeg vorige week een droevig telefoontje. Het zette me (weer eens) stevig aan het denken over mijn eigenste persoontje. En eigenlijk doolt het sindsdien (weer eens) door m’n hoofd.
Het meest van de tijd ben ik alleen thuis. En ik ben 45 jaar.
Ik heb niet de aller gezondste levensstijl, dat is geen geheim. Maar ik voel me daar wel het prettigst bij. En dat mijn lijf van binnenuit zo nu en dan een signaal geeft, ach, dat gaat wel weer over. Daar ga ik altijd maar vanuit.
Maar is dat wel zo? Zijn het niet allemaal kleine waarschuwinkjes? En dat het optellen van al die waarschuwinkjes een keer ophoudt? En dat ze mij dan op een dag vinden? Het houdt me weer erg bezig, kan ik melden.

Vanmiddag hebben we M. begraven.
Hij was alleen. Hij is 45 jaar geworden.
Ik vind het verschrikkelijk.

69

Als je dood bent ben je dood. Klaar. Einde. Over en uit. Dat is mijn overtuiging.
Maar toch gebeuren er zo heel af en toe dingen die ik niet kan verklaren.
Er valt ineens iets om. Een foto staat plots omgedraaid. Een lamp is zomaar aan.
Zou het dan toch?

Vandaag zou pa 69 geworden zijn.
Ik ga er gewoon vanuit dat hij dit leest. Punt.

Gefeliciteerd pa!
Love you.
Miss you.

Everywhere I go, every smile I see
I know you are there smiling back at me
Dancing in moonlight, I know you are free
Cuz I can see your star shining down on me

Ik doe m’n best hoor!

“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.

Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.

Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.

Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. ~~En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan~~ ~~koken’ willen.~~ Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.

WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!

Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………

We kook/bak/kokkerel’en!

Ik kan het niet alleen

Het zag er allemaal rooskleurig uit. De omstandigheden waren perfect. Mijn vrije zaterdag (en zondag laat beginnen), prachtig weer en de afsluiting van een feestweek in het deurp met een 60’s party. Ik had er zin in. Ik keek er zelfs naar uit. Even uit de sleur, even het hoofd leeg, even ouderwets feestvieren en dan maar zien waar het schip terecht komt.

Vrijdag ving mijn slaapdag later aan dan gepland vanwege aflossingshit. En geloof me, je wilt geen aflossingshit na de laatste van bijna 2 weken nachtdienst. Tegen kwart voor 10 lag ik in m’n bed. Om half drie had ik een afspraak bij de kliniek dus zette ik de wekker. Dit bleek niet nodig want om 13 uur stond ik alweer fris (nou, niet echt) en fruitig (dat ook niet) naast m’n bed. Bij de kliniek kwam ik langzaam weer tot leven en na de behandeling voelde ik me zelfs top. “We gaan naar de 60’s party”, zei ze. “En m’n vrijgezelle vriendin komt ook mee!” Hmmm, daar had ik wel oren naar. En dat die vrijgezelle vriendin meekwam was een aardige bijkomstigheid. Ik keek op m’n foon van hoe en wat, het feest was van 20.00 uur tot 00.00 uur. Perfect!
Thuis klom ik even op de bank om wat bij te dutten maar met de bloedhete temperatuur buiten en dus ook binnen was dat niet te doen. Ik besloot boodschappen te doen. Ik voelde me sterk immers.
Zoals bijna elke vrijdagavond ga ik even bij m’n matties langs voor een snackje, een koffietje, een biertje en een partijtje slap lullen. Deze keer stipten we onder andere de hittegolftemperaturen in combinatie met een behaarde kont even aan. Het zijn altijd interessante gesprekken op zo’n vrijdagavond.

Het korfbalseizoen is ook weer begonnen en Sam had zaterdag om 10 uur een oefenwedstrijd in Driebergen. Natuurlijk mocht ik dat als zijn grootste supporter niet missen en zat ik om half 10 in de auto. Het werd een eenvoudige 7-1 overwinning en de jongens wilden met mij mee terug want ik heb dat nummer uit Dusty in de auto. En zo scheurden we over de snelweg terug met Thunderstruck galmend uit de speakers.
De zaterdagmiddag stond in het teken van het huishouden. Stoffen, zuigen, wassen, opvouwen, bedden verschonen. Ik streek zelfs m’n overhemden! Ik voelde me sterk immers. Omdat mijn date-oproep op Twitter welgeteld 0 reacties had opgeleverd vroeg ik een dinnetje om mij te vergezellen naar het feest van die avond. Ze had een avondje met haar dochter gepland en dat is ook leuk natuurlijk. Ik wenste haar veel plezier.
Het was er tijd voor, een voordutje. Denk dat het half 7 was. Even een uurtje, voor het eten aan. Ik legde m’n spijkerbroek, m’n witte overhemd en m’n Hawaii-colbert vast klaar. Zou dat even een verpletterende indruk maken als ik die feestzaal binnenkom!

Om 22.40 uur werd ik badend in het zweet op de bank wakker. Ik zag nog net het einde van Mission impossible op tv……………………………
Zucht.
En zo, lieve lezer, kan ik weer een mislukte avond aan het lijstje toevoegen. En alleen omdat de tank van mijn prachtlijf weer eens op een verkeerd moment leeg was. Maar ja, what’s new?
En om eerlijk te zijn? Ik vind het zwaar, dat alleen zijn.
Sterker nog, het voelt als een mission impossible.

De laatste

En zo zijn we alweer toegekomen aan de laatste dag van mijn vakantie met de jongens. Morgen in de loop van de ochtend breng ik ze weer naar mama en dan gaat zij met ze op pad. Ideaal, gescheiden ouders!
Tja, wat was het dit jaar voor vakantie? Wil je het eerlijke of aardige verhaal? Weet je wat, ik doe ze beide. De geoefende lezer hier weet dat ik in voorgaande jaren nog niet echt klaar was om alleen met Sam en Teun vakantie te vieren. En zocht ik mijn toevlucht in assistentiehulp van moeke in het prachtige, pittoreske Groningen. En dat was dit jaar niet anders.

Maar toch was het anders. Natuurlijk zijn de jongens weer een jaartje ouder (lees volwassener) en zijn we samen weer een jaartje wijzer (lees volwassener) maar dat is het niet. Ze zijn wat meer zelfredzaam en dat scheelt een slok op een borrel. Tel daarbij op dat ik hun taal spreek (en zij soms de mijne 😁, nog even snel afleren!), ik eigenlijk stiekem een volwassen kind ben (we Bud Spenceren wat af), het weer zat mee en ik gewoon relaxed ben. En natuurlijk helpt het dat moeke op de achtergrond voor het eten en de was zorgt maar de uitjes deden we voornamelijk met ons drietjes. Moeke had na het eerste uitje een week nodig om bij te komen en dat vond ik ook wel logisch. Ze is immers ook geen 16 meer.

Ik had de jongens gevraagd wat ze allemaal wilden doen.
Finding Dory zien. ✔️
Ice age 5 zien. ✔️
Zwemmen. ✔️ (4 keer)
Pretpark. ✔️ (2 keer)
Varen. ✔️
Fietsen. ✔️
Bowlen. ✔️ (bedankt voor de heule leuke middag, J en O!👊🏼)
IJsjes eten. ✔️
Voetballen. ✔️ (veel, heel veel!)

Nee, lieve lezer, ik heb een heerlijke vakantie met mijn jongens (en moeke) gehad. En het mooiste is, ik heb na morgen nog 4 dagen helemaal voor mezelf. Het ziet er sterk naar uit dat ik aanstaande woensdag relaxed en uitgerust op m’n werk verschijn. Nah, het moet niet gekker worden!
Vandaag de afsluitdag. Het zonnetje schijnt. Ik denk dat we er voor de laatste keer een geweldige dag van gaan maken.

We vakantie’en!

Vroeger

Vroeger. Toen ik al kekke overhemden droeg. In de meest modieuze kleuren. En ik de flappen toen al over de V-hals had.
Vroeger. Toen ik mijn neus nog niet vier keer gebroken had. En sproetjes welig mijn gezicht sierden.
Vroeger. Toen ik al aardig zwoel in de camera kon kijken. En ik al een alleraardigst charmante glimlach tevoorschijn kon toveren.
Vroeger. Toen kapper Smit (of was het toen al de buurman?) mij een coup ‘Valhelm’ aanmat. En ik blijkbaar flaporen had?
Ik denk dat deze foto ergens rond mijn achtste jaar moet zijn gemaakt en ja lieve lezer, dat was nog in de seventies.

Vroeger. Toen Nike T-shirts tha bomb waren. En ik een hele coole grijze met blauw logo op de borst had.
Vroeger. Toen de sproetjes op en rond mijn neus sproeten werden. En ik al minimaal één keer mijn neus gebroken had.
Vroeger. Toen zwoel kijken een handelsmerk van me was geworden. En ik de alleraardigste glimlach tandenloos introduceerde.
Vroeger. Toen gel nog niet bestond bij ons thuis. En dat mijn (eventuele) flaporen al redelijk ingedaald waren.
Op deze foto ben ik een jaar of 11, misschien 12.

Vroeger. Toen de mat zijn intrede deed. En ik golvend haar bleek te hebben.
Vroeger. Toen mijn blonde haren donkerder en donkerder werden.
Vroeger. Toen de muren in onze woonkamer nog van hout waren.
Vroeger. Toen blokjesshirts toen al mijn favoriet waren.
Vroeger. Toen ik al vrij snel een zomerse teint had.
Hier moet ik zo rond de 14/15 zijn. Mijn neus was voor de zoveelste keer gebroken geweest, het voetballen/trainen kwam me diezelfde neus uit en ik stopte per direct met keepen. Ik ontdekte de vrolijke kant van het leven (op de totale foto staat er een glas Blue Curaçao voor m’n neus).

Ik dacht altijd dat er weinig foto’s van mij in mijn jeugd waren. Tot moeke deze week zei dat ze een oude doos heeft. Nee, dat is niet waar, dat schreef ik voor de lollig….. hahahahaha.
Ze heeft 2 laatjes vol foto’s van vroeger. En daar ben ik eens even ingedoken. Mooi hoe herinneringen boven komen! Herinneringen waar ik zonder die foto’s nooit meer aan gedacht zou hebben waarschijnlijk.
Ik mag de stapel foto’s meenemen van haar. En daar ben ik blij om. Zo kan ik jou, lieve lezer, ook eens iets vertellen over mijn vroeger. Hoe leuk is dat!?

We vroeger’en!

2007-2007

Toen mijn moeder die vrijdagochtend belde en de woorden zei die ik niet wilde horen, flikkerde ik de telefoon weg. Op de bank. Ik draaide me om en liep linea recta de tuin in. Kwaad was ik. Woedend zelfs. Maar op wie? Op het ziekenhuis? Omdat zij hun werk niet goed hadden gedaan? Op de wereld? Omdat het niet eerlijk was? Op pa zelf? Omdat hij er plotseling tussenuit geknepen was? Ik wist het niet. En het sloeg ook helemaal nergens op. Doodgaan komt altijd onverwacht. En je moet er gewoon rekening mee houden. Klaar.
Ik rookte eentje.
Ik liep de kamer weer in en zag vriendinlief staan. Ze was in tranen. Ik omhelsde haar. Ze begon hardop te huilen.
Ik huilde niet. Gedachten schoten door m’n hoofd. Er moesten zaken geregeld worden. We moesten zo snel mogelijk naar Groningen vanzelfsprekend maar ook mensen die dichtbij me staan moesten op de hoogte gebracht worden.
Ik belde m’n maat op zijn werk. Maat die altijd in is voor een grap en een grol was BAM! ineens stil. Hij schoot vol. Ik kon niet vol schieten.
Ik belde de broer van vriendinlief. Altijd in voor een grap en een grol. Hij begon te snikken. Ik kon niet snikken.
Eenmaal in Groningen zaten broer en zwagers met tranen in hun ogen op de bank. Ik had geen tranen in m’n ogen.
Grote, sterke mannen die emoties hun gang laten gaan. Zij wèl. Ik ben op één of andere manier te zakelijk op emotionele momenten. Op één of andere manier blokkeer ik emoties. Geheel onbewust trouwens.
Laatst lag ik op de bank en dacht aan die zwarte vrijdag in 2007. Tranen rolden over mijn wangen.
Natuurlijk kan ik wel huilen. Het duurt alleen even bij mij.

Vandaag 9 jaar geleden overleed mijn vader, 20-07 – 2007.
Twee nul nul zeven – Twee nul nul zeven 😉. Het zal altijd een speciale datum voor me blijven.

Total bodyshave

Het was gisteren total bodyshavedag in huize Manus. Het was tenslotte de laatste dag van de maand dus het mocht ook wel weer. Total bodyshavedag, wat is dat nou eigenlijk? Nou, het woord zegt het eigenlijk al, het is een totale lichaamsontharingsdag. In deze tijd van ranzige hipsterbaarden, klef rugbeharing, zweterig kontbeharing en afro schaambeharing is mijn total bodyshavedag een aangename tegenhanger. Me dunkt. En trouwens, de warme dagen komen er weer aan. Tenminste, daar ga ik na die 382742055342849745342649 ml regen wèl van uit.

Ik stond vroeg op, 10 uur, want ik wilde er uitgebreid de tijd voor nemen. En ook omdat ik om 10 uur moest pissen. Ik moet standaard na een nachtdienst om 10 uur pissen. Vraag niet waarom, het is gewoon zo. Raarrrrrrrrrrr.
Ik begon met het wegbonjouren van dat ene irritante wenkbrauwhaartje. Weet je hoe klut zo’n ding voor je ogen heen en weer te slingeren is? Dat ging deze keer redelijk snel. Na 4x aan de haartjes jassen, en elke keer betraande ogen, had ik de juiste te pakken. Top! Hierna waren de ooruitsteekharen aan de beurt. Dat is een leeftijddingetje hoor. Vroeger had ik ze nooit! En ze zijn grijs. Die haren wèl! Zucht.

Toen was ik van plan de neusharen te elimineren maar ik bedacht me een ooit gemaakte sterke grap van m’n maatje Maurice. ‘Toen bleek dat je helemaal geen snor had’ reageerde hij gevat op een bericht van mij op Facebook over mijn snor en neusharen. Ik schoor dus eerst mijn snor eraf. En ja hoor, daar prijkten de neusharen open en bloot. Mèn, goeie tip eigenlijk! Weer met betraande ogen pincette ik ze er één voor één uit. Hierna puntte ik de okselharen nog even gauw bij want die wapperden ook weer eens heen en weer.
Deel 1 was achter de rug, ik schonk me een bakkie koffie in.

Onder de douche kwam het schaammes er vanzelfsprekend aan te pas. *Het schaammes is een scheermes dat ik enkel en alleen voor de schaamstreek gebruik, mocht je je afvragen wat in hemelsnaam een schaammes is.*
Ik zal hierover niet teveel in detail treden want er zullen hier ongetwijfeld beelddenksters lezen. Ik wil nog wel een klein tipje ontsluieren: Haal ‘m ook even langs je achteruitgang. Bij hitteweer is je behaarde poepert afvegen namelijk echt een hel!
Na het douchen haalde ik het scheermes (het SCHEERmes!) nog even over mijn soepelgedouchte gezichtsrondingen en was de total bodyshavedag ten einde.

Nu zullen hier ongetwijfeld lezers zijn die vallen over het woordje total in total bodyshave. Ja kijk luister, natuurlijk scheer ik me niet helemaal. Duh. Ben geen albino. Mijn onderbenen zum bleistift, die zijn behaard. Flink behaard. Mannelijk behaard. Dat haal ik er niet af natuurlijk.
En dan heb ik nog mijn woelhaar. Mijn eigenste ozo fijne afroplukje rond mijn navel. Als ik ergens trots op ben, is het mijn woelhaar wel. Dat gaat er nooit af. Daar mag namelijk mijn trophywife ongegeneerd doorheen woelen als ze met haar hoofd op m’n borst ligt. Aanstaande zaterdag. Als ik een date heb.

Of eigenlijk, dan heb ik tijd voor een date. Iemand zin? / tijd? / interesse?
Iemand?……………….. 😔😢

We total bodyshave’en!

Cultuur

Zoals elke man der mannen ben ook ik best wel cultureel onderlegd. Het kan natuurlijk niet alleen maar brains, looks & humor zijn, dat zeg ik altijd. Nu heb ik niet zo heul erg veul met een prachtig schilderij, nu ik erover nadenk. Maar dat heeft ook weinig met cultuur te maken, da’s kunst. Vergeet deze zin maar. Ik heb wel een mening over kunst trouwens; bedruip jezelf of kap ermee! Als je moet kunstenaren van subsidie, ben je een waardeloze kunstenaar en ben je *krassekrassekras* ongeschikt. Zo, hoppakee, I said it.
Maar cultuur, ja, dat kan ik wel waarderen. Niet alle hoor, ik moet er van onder ingedrukt zijn of raken. Dat is een vereiste.

We zijn ergens 12, 13 of 14 jaar geleden naar een voorstelling van Cirque du Soleil geweest, Saltimbanco heette het geloof ik. En dat klopt want ik heb het net opgezocht. FAN-TAS-ISCH vond ik dat. De show, de acrobatiek, de humor, de Pink Floydse muziek (soms zelfs live gespeeld!), ik vond dat prachtig om te zien/horen. Wat het meest indruk op me gemaakt heeft zijn 2 mannen, 2 flink getorsde mannen, waarvan eentje met zijn lichaam strak verticaal en zijn armen strak horizontaal een paal omhoog klom door alleen zijn armen te gebruiken. In mijn ogen was dit gewoon fysiek, technologisch en wetenschappelijk onmogelijk maar hij deed het écht! Nog geen 10 meter voor me! Ik krijg wel eens complimenten over mijn schouders maar mensen!, vergeleken met de zijne zijn de mijne kippenkontjes hoor!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren bij een lantaarnpaal geprobeerd op die manier omhoog te klimmen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die lantaarnpalen ook gewoon te dik voor goede grip, bedenk ik me nu.

Jaren later deden we weer een poging ons cultureel te verrijken. Ditmaal was Michael Flatley met zijn gaydansers onze gastheer. Mannen in strakke, dikke bobbelbroeken. Ik was benieuwd. GE-WEL-DIG! De show, de synchroniciteit, het dansen, de strakke pakjes van de vrouwen (er waren ook vrouwen bij!) en de muziek, weer de muziek. Doedels! Prachtig!
Niet veel mensen weten dit maar ik heb na die show regelmatig in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten waren op de stoep voor de deur geprobeerd op die manier te dansen. Het lukte me niet. Waarschijnlijk zijn die stoeptegels ook gewoon te stenerig voor het juiste geluid, bedenk ik me nu.

Volgend jaar, 9 juni: Nederland – Luxemburg in de Kuip. Ik heb de jongens beloofd ze mee te nemen naar deze WK kwalificatiewedstrijd. Dat hoort bij hun culturele opvoeding, vind ik. Ik heb begrepen dat je kaartjes met een ‘Oranje card’ voor een poep en een ei kunt krijgen. En dat is toch even heel wat anders dan die 210 Euro bij Onlineticketshop! Mafketels!
Niet veel mensen weten dit maar ik ga na die wedstrijd in het donker buiten als bij de buren de gordijnen gesloten zijn bij die lui de glazen ingooien een boze brief in de bus gooien. Smerige oplichters.

We cultureel’en !

Dè ode aan de leukste man in mijn leven

Mijn blogliefje heeft gerespond met onderstaande ode.
Ik kan het er alleen maar mee eens zijn. Tetten kunnen inderdaad niet meer.
Ik noem ze vanaf heden dan ook gewoon ‘units’.

Mijn boff

Hou gewoon je bek!

Ik las dat er weer eens wat ophef in ophefland was. Deze keer over 4 mei, Dodenherdenking. Een droevig ding wilde er niet aan meedoen omdat…….. Ik heb het niet eens gelezen. Wat een sneuheid.

Ik heb gelukkig de oorlog niet meegemaakt. Maar ik kan wel zeggen dat ik er erg bij betrokken ben. Het heeft mijn volledige interesse, ik ken een Engelse veteraan persoonlijk, ik zag veel documentaires, ik las veel materiaal, ik ben op meerdere herdenkingsplaatsen geweest en ik ben kortgeleden bij de HEL OP AARDE geweest. Zodra je dit alles in je achterhoofd hebt, denk je wel twee keer na alvorens je zoiets stompzinnigs openbaar maakt. Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar zeggen.
Maar heeft de leeftijd er überhaupt iets mee te maken, vraag ik me dan af? Ik vertel mijn jongens zo nu en dan over de oorlog, over de grootste schurk aller tijden en over het belang van een Dodenherdenking. Het hoort bij de opvoeding, is mijn mening.
Miljoenen mensen zijn gestorven tijdens die gruwelijke jaren. Geen joden, geen moslims, geen christenen, geen moffen, geen nazi’s maar mensen zijn gestorven. En sommigen op de meest brute wijze denkbaar. Dáár staan we 2 minuten voor stil.
Evenals vorig jaar zat ik nu weer in de auto. Ik stond voor het verkeerslicht. Op het moment dat ie op groen sprong, bleef ik staan. De auto’s achter me deden hetzelfde. Eensgezind. Respect. Geen boze blik of claxon. Zoals het hoort.

Wat jij doet tijdens de 2 minuten stilte is helemaal aan jou.
Maar als je ook maar een greintje fatsoen in je donder hebt hou je gewoon even twee minuten je bek en sta je stil bij de verschrikkelijkheden van toen.

Zoek de verschillen

Ik had gisteren een celebfeestje. Ik ging als Mr. Reese. Maar dat lijkt me nogal duidelijk. Toch? Zoek de verschillen maar ‘s, ik daag je uit.

Ja, m’n haar is wat minder zwart met grijze accenten. Maar dat komt omdat het experiment met vleugjes typex in m’n haar een beetje heul veul mislukt was (wat een gore plakbende! Heb het 14 keer moeten wassen. 😬) Dus dat telt niet.

Maar voor de rest? Noem mij één verschil en scoor een date met yours truly! Mijn jachtseizoen is immers al ruim een week geopend!

Hint: ik ben de onderste.

We Mr. Reese’en!

Aloha

Mijn kledingkeuze is met enige regelmaat onderwerp van gesprek en vaak is bij mij een ‘HAHAHAHAHA’, een ‘OmeGod’ of een ‘Mééééén je niet’ te horen. Eerlijk is eerlijk.

Maar bij een enorm ego, een indrukwekkende uitstraling en een prachtlijf horen nu eenmaal soms ietwat aparte kledij. Dat zeg ik!

En wat ben ik in mijn nopjes dat ik een stel vrienden en vriendinnen heb die dat als geen ander begrijpen. Top! 👍🏼👊🏼 Ja goed, over mijn, in hun ogen, gedateerde kapsel zullen we het wellicht nooit eens worden maar mijn kledingkeuze snappen ze. Of snappen? Ze kijken niet meer op als ik weer eens met een bloemetjesshirt of een bijtjesblouse binnenstap.

Zo was het gisteren de dag dat ik de 45 jaar aantikte en dat moest vanzelfsprekend beloond worden. Al weken overlegden en vergaderden ze in het diepste geniep over mijn kadoos. Vroeg ik ernaar dan gniffelden, glunderden en hihihiden ze wat en lieten ze me vragend achter in het ongewisse. Gisteravond konden ze dan eindelijk hun snode plannetjes ontvouwen. Even na tienen kwam ik binnen en direct voelde ik de gezonde spanning. Natuurlijk was dat bij het vrouwelijke deel voornamelijk omdat ze me eindelijk ongestoord konden kussen en knuffelen (hoewel ik daar op een normale doordeweekse dag ook gewoon voor open sta hoor!🤔), de mannen zag ik smalend en zelfvoldaan in hun handen wrijven. Wat hadden ze voor me bedacht?

Nou, lieve lezer, daar kan ik kort over zijn. Het mooiste kado in jááááren! Ik kreeg een heus Aloha pak! PRACHTIG!

En niet zo’n carna(ge)val maar eentje voor de casual dragerij en ook nog eentje die voor mij op maat gemaakt lijkt te zijn. Als gegoten zit ie.

Een hapje, een drankje, wat lachen, wat gezelligheid en een potje mannen vs. vrouwen bowlen stond op het programma. Zou ik in dat pak durven? Over straat? In de openbaarheid? Die vraag lag op ieders tongpuntje. Maar dat verbeeldde ik me, denk ik. Zij kennen me immers. De dag dat ik me schaam voor mijn outfit ligt al 16436 dagen achter me. Ik trok ‘m zonder te aarzelen aan.

Nou, en toen ik daarna ook nog een echte originele vintage bowlingtas inclusief bowlingbal, bowlingbaldraagzak, bowlingschoenen en een bowlingrokje (huh?😳) kreeg, waande ik me regelrecht in die Big Lebowski film. (Oja, mocht mevrouw Ria Luik uit de Karnebeekstraat te Zwolle haar bowlingtas met inhoud zoeken, ik heb ‘m)

Vanzelfsprekend was ik gisteravond de koning van de bowlingbaan en dat kwam niet alleen door mijn prestaties. Ik heerste vooral op kledinggebied.

De ene na de andere jaloerse blik van de aanwezige mannen doodden mij terwijl ik bij de vrouwen in de zaal lichte opwinding herkende. Hier en daar werd me zelfs een kijkje onder de minirok kado gedaan.

Lieve vrienden en vriendinnen, ik ben er ontzettend blij mee. Sterker nog, ik wil die andere pakken ook!

😂 Bedankt voor een fantastische en gezellige verjaardag! Ook namens moeke.

We Aloha’ en!

Gelukkig nieuw jaar

Jazeker, lieve lezer, jouw geliefde bedenker, producer en presentator van dees jolijtsijt verjaart vandaag.
Van harte flapstaart met mij.

M’n lontje

Ben niet boos

Einde bericht.

Overhemden

Ssssssst! Luister eens! ……………………………..
Hoor je dat? Dat zijn rasse schreden. De rasse schreden van mijn verjaardag die naderen. Nog effetjes, lieve lezer!

De borstel boven dit stuk verraadt het al een beetje, dees anekdoot gaat overhemden (*padoem tssjj – woordgrapalert!*).
Ik heb een beetje een overhemdfetisj. Of fetisj wil ik het eigenlijk niet noemen. Ik loop gewoon graag in een overhemd. Trouwens, ik sta, zit of lig ook graag in overhemd hoor. Niet dat je denkt dat ik de hele dag loop.
Over het algemeen draag ik 99,93% van de tijd een overhemd. De overige 00,07% blootgetorst om het plaatje compleet te maken. En dat laatste is vaak zomers.
Ik vind dat netjes staan (of zitten of liggen, je snapt wat ik bedoel). En om het dan een klein beetje over fetisj te hebben, het liefst heb ik de overhemden een beetje apart. Van die overhemden die een man met lef draagt, zeg maar. Ruitjes, blokjes, streepjes, bloemetjes, bijtjes, knuffelbeertjes, gnoes, het maakt mij niet uit. Ik heb ooit eentje gehad met een sinaasappelmotief. Schitterend ding!
En de kleur mag wat mij betreft ook zo onverwachts en opvallend mogelijk. Ja, lieve lezer, stiekem ben ik toch wel een overhemdfetisjist.

Maar dan wel een spijkerbroek eronder hè! Het moet wèl casual zijn. Een excentriek overhemd staat natuurlijk niet als onderdeel van een pak. Nu ben ik ook geen pakkenman. Sterker nog, geen enkele man is een pakkenman. Ja, voor z’n werk. Maar zodra ie thuis is, is het eerste wat hij in een hoek mikt zijn pak en slipt hij in something more comfortabelers. (Vrouwen die denken dat mannen 24/7 in pak lopen (ik ken er ècht eentje, whoehahahaha), droom mooi verder. Die bestaan niet.)
Nee, een pak wil ik nog wel eens dragen bij speciale gelegenheden. Geen haar onder mijn oksel die eraan denkt een pak in mijn vrije tijd te dragen. Ben geen droomman. Oh wacht.

Maar goed, mijn verjaardag dus. Ik begrijp dat jij hoofdbrekens hebt over een cadeau pour moi.
Nou, lieve lezer, doe mij een mooi, excentriek overhemd cadeau, zou ik zeggen. Boven enkele voorbeelden.
Je kunt mij niet blijer maken!

We overhemd’en!

Serieus joh?

Halloooo!!!!
Kan iemand even wat lieden in Den Haag wakker slappen? Wat ik nu weer onder ogen krijg? Je gelooft het niet. Waarschijnlijk is dit bij iedereen allang bekend hoor, en stond ik niet op te letten toen de memo uitgedeeld werd. Maar toch! Schandalig!
En ik moet ook toegeven dat ik niet zo’n financieel wonder ben en ik ongetwijfeld hier en daar een toeslag misloop. Maar toch! Schandalig!

Het is dus hier in Nederland zo geregeld dat een gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis per maand meer geld overhoudt dan, laten we zeggen, een hardwerkende, elke dag zijn leven op het spel zettende vader met een koopwoning. Toeslag hier, subsidie daar. Budget hier, korting daar (zie foto hieronder).
12570818_1094925457207664_36708397_n

Welke hersenloze heeft dit verzonnen? Dat moet wel een vrouw geweest zijn.
Kijk, ik vind het prima dat de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis redelijk moet kunnen leven. En ik vind het ook prima dat een gescheiden vader alimentatie betaalt. Voor zijn kinderen, dat is! Niet om het luxe leventje van de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis nóg luxueuzer te maken. Ik vroeg me al een tijdje af hoe sommige vrouwen toch zo ‘royaal’ konden leven. Nou, zo dus!

Ik word potdomme ook bijstandsmoeder! Beetje de hele dag thuis zitten. Beetje de hele dag de kinderen opvoeden. Beetje de hele dag huishouden. Beetje de hele dag tv kijken. Beetje de hele dag social media’en. Terwijl het geld met scheepsladingen binnenstroomt!

Er is iets gruwelijks mis in Nederland. Het geld stroomt wel maar vooral de verkeerde kanten op.
Of er is iets mis met dees anekdoot. Dat kan ook. In dat geval hoor/lees ik het graag hoor!

We bijstandsmoeder’en!

Kwartaal

Maar natuurlijk gaat dees jolijtsijt in het nieuwe jaar gewoon door. En hoe kan ik dat duidelijker brengen dan er gelijk op 1 januari een nieuwe anekdoot in te knallen? Niewaar?

Eens even zien, laat ik de plannen voor het aankomende kwartaal eens even met je delen. Dit kwartaal staat voor mij in het teken van 3 hoofdzaken. De rest is even bijzaak. Óók belangrijk hoor maar mijn volledige aandacht gaat even uit naar de 3 hoofdzaken voor dit kwartaal.
De eerste is over 3 weken. Het verjaardagspartijtje van Sam. Hèt proefjesfeest zoals de gemiddelde groupie hiero weet. Langzaamaan en stap voor stap transformeer ik naar m’n nieuwste typetje; Professor Dieter von Kalebats. De verstrooide professor. Het pasje is binnen en de stem heb ik ook al onder de stembanden. Nu moet ik alleen nog even een outfit scoren. Oja, en ik heb besloten voor een pruikding te gaan, m’n haar tondeuseren dwars over het midden lijkt me bij nader inzien toch niet zo’n heul sterk plan. Oh, en laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de laatste weken druk doende ben geweest intel te verzamelen over enkele proefjes die betrekking hebben tot ontploffinkjes. Het is natuurlijk wel een kinderfeestje hè? En hoe leuk is het dan voor de kinders dat alles helemaal in de soep loopt en dat de boel ontploft? Frappant dat je een heleboel informatie gewoon van sommige sites kunt halen! Hoi AIVD! Hoi CIA! Hoi CTU!

De dag vóór Valentijnsdag hoopt het jochie links de respectabele leeftijd van 45 te behalen. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden! Ik bedoel, hoe vaak word ik nu 45?
Ik zit nog even te dubben hoe ik dit ga aanpakken. In kleine kring of zal ik er toch een megafeest van maken? Een megafeest zoals ik al vaker gepland en hier aangekondigd heb.
Oh, wacht even, toen kwam niemand opdagen……………. Hmmm, aandachtspuntje. Dat gaat me natuurlijk wèèr klauwen vol met geld kosten, de Gelredome afhuren. Dat is pas lucratief als er minimaal 43.859 mensen komen. En waar vind ik die overige 43.851 zo gauw? Het is natuurlijk wel erg kort dag.
Nou ja, ik kom er op terug. Houd in elk geval die 13e vrij in je agenda!

En dan is er tenslotte nog the moment you’ve all been waiting voor. Zondag 27 maart. Zomertijd.
Dè dag dat ik mij weer op de markt werp. De vrijgezellenmarkt dat is. Maar dat weet jij als groupie natuurlijk als geen ander.
Zo’n winterstop hè? Ik vind het heerlijk. Ik heb het ook nodig. Even rust aan het hoofd en prachtlijf. Ah, het woordje prachtlijf is gevallen. Vanzelfsprekend heb ik het lichaam een beetje laten verslonzen en laten hangen maar, lieve lezer, ik beloof plechtig er vanaf nu weer aan te gaan werken zodat ik er per 27 maart weer aantoonbaar uitzie.
Dus nog even geduld, vanaf zondag 27 maart kan ook jij aanspraak op een date met mij maken!
Ben je een ongeduldig type en wil je zeker van je zaak zijn, reserveren kan vanaf maandag 11 januari, klokslag 8 uur.

We kwartaal’en!

Voor m’n vrienden

Omdat ik op m’n oude dag hier en daar wat sentimenteler word, dees anekdoot. Speciaal voor m’n vrienden. Mijn èchte vrienden.

Niet voor de luitjes die zich voordeden als mijn vrienden maar die toch niet zo vrienderig bleken te zijn toen het erop aankwam. En ook niet voor die piepeltjes die me op een gegeven moment toch maar links lieten liggen. En al helemaal niet voor het gespuis dat uiteindelijk een mes in m’n rug staken. Neen, dees anekdoot is voor mijn èchte vrienden. Die er voor me zijn. Die me steunen. Die me gedogen. Die me zo nu en dan uitnodigen om te komen eten en/of drinken. En ook al ben ik (soms) een botte lul, me gewoon een aardige vent vinden. M’n matties dus.

Ik wens jullie een fantastisch nieuw jaar toe met ontzettend veel lolmomenten met maar ook zonder mij. Jullie weten wie ik bedoel.

Dit was de laatste van 2015. Tot volgend jaar, mensen!

We tik ‘m aan’en! 👊🏼

Baalmoment

Wat ik heb opgestoken van de cognitieve therapie is dat ik flink ben gaan nadenken (En vooral praten! Dat is al heel wat voor mij!) over de baalmomenten in mijn leven. Ja, ik noem het baalmomenten. Trauma’s vind ik zo zwaar klinken.
Vanmiddag deed ik weer een wandelingetje en ik kwam voorbij nòg een baalmomentje van me. Eentje die ik nog niet had opgesomd. Weliswaar een kleintje maar ik besefte me dat ik er toen wel verschrikkelijk van baalde.

Voormaligje en ik stonden ingeschreven voor een woning in ons huidige deurp. We wilden er dolgraag naartoe verhuizen. Bijna wekelijks reageerden we en telkens kwamen we dichterbij. Een rijtjeswoning in de nieuwbouwwijk werd op een gegeven moment aangeboden. “Wow, een splinternieuw huis!”, dacht ik. We reageerden en al gauw kregen we bericht dat we als 2e op de wachtlijst stonden. De lui die als eerste een ja of nee konden uitbrengen hadden tot die vrijdag 16.15 uur de tijd om de knoop door te hakken. Ongeduldig als ik kan zijn belde ik die vrijdag om 16 uur naar de woningstichting. Er was nog geen reactie van de 1e plek maar “ze hebben nog tot 16.15 uur”. In gedachten richtte ik ons nieuwe huis al in.
Klokslag 16.16 uur belde ik weer naar de woningstichting. In gesprek. Om 5 voor half 5 kreeg ik ze te pakken. En? En ?
……………………………………
Ze hadden om 16.10 uur gebeld en aangegeven dat ze het huis namen.
^@#$$^%$%^%$&&^*%&$** en ik mikte de telefoon in de hoek.

Enkele weken later kregen we alsnog een woning in ons zo geliefde deurp en na een flinke verbouwing heb ik daar best prettig gewoond. Maar mèn, wat had ik graag in dat nieuwbouwhuis willen wonen.

We baalmoment’en!

Roerig jaar

Ja, dat kunnen we wel stellen. Het was een roerig jaar. Voor de wereld, voor Nederland en ook voor mij. Laat ik de wereldroerigheden voor wat ze zijn. En laat ik ook maar de Nederlandroerigheden links liggen. Laat ik het over mijn roerige jaar hebben. Het is tenslotte mijn weblog.
In januari moest ik weg bij m’n alltime favo werkplek. Mèn, wat baalde ik daarvan! Ik werd slachtoffer van een politiek spelletje. Onrecht is iets waar ik slecht tegen kan en ik besloot in al mijn enfant terribleïsme het vuur aan de schenen van ‘de baas’ te leggen. Tja, en dan word je kaltgestellt, zoals dat in ons jargon heet. We hadden het ook als volwassen mannen op kunnen lossen maar ‘ze’ kozen voor deze weg. Jammer. Was ik dan geheel onschuldig? Nee, natuurlijk niet. Ik kan een ontzettend irritant mannetje zijn voor leidinggevenden. Ik had beter moeten weten na een jaar of 18.

Opaopa is dit jaar overleden. En hoewel het er aan zat te komen, kwam zijn dood toch als een schok voor me. Opaopa was de vader van de opa van m’n jongens en ik ben regelmatig met de man op pad geweest. Van gewoon ophalen voor verjaardagen tot reüniebijeenkomsten voor de oud-militairen. Ik deed dat altijd graag. Hij is 86 jaar geworden.

Ik heb de grens van 1500 dagen van ‘meest begeerde vrijgezel van mijn penthuis zijn’ doorbroken. Sterker nog, de teller staat vandaag op 1573. Dat is toch ook wel iets om over naar huis te schrijven, dunkt me. Zou ik dan toch die ene vent zijn die niet met zijn geslachtsorgaandeel denkt? Of zou het toch gewoon aan mij en mijn karakter liggen dat ik maar geen juiste vrouw kan vinden? Hmmm, aandachtspuntje.

En tenslotte zit ik nu al even thuis. Mijn ‘alles opkroppen’ is er na dik 30 jaar uitgekomen en momenteel heb ik een beetje moeite de bijkomende emoties onder controle te krijgen. Een flink aandachtspunt!

Is er dan alleen maar slecht roerig nieuws, vraag je je af? NEEN! Ofkors not.
Sam en Teun groeien als kolen. Lichamelijk maar vooral geestelijk. Het is voor mij als vader stukken makkelijker vergeleken met den beginne. Man, wat vond ik dat een zware tijd! Ik doe eigenlijk nu alleen nog maar leuke dingen met ze. Ik kan ze zo af en toe zelfs ‘loslaten’. Ze redden zichzelf wel. Heerlijk vind ik het.

Een langverwachte wens is in september uitgekomen. Samen met mat heb ik Auschwitz bezocht. En ondanks dat ik er flink van onder de indruk ben geraakt, ben ik ontzettend blij dat ik de trip gemaakt heb.

En tenslotte is dit jaar mijn meest succesvolle blogjaar ever. Ik zit over de 12.000 hits heen. Sterker nog, het gaat richting de 13000 en een snelle berekening wijst een dikke 1000 hits per maand uit. Ik ben daar best wel trots op.
Een kijkje in de keuken dan maar? Mijn meeste bezoekers kwamen via de zoekmachines (2191). Facebook (963) staat op 2 direct gevolgd door Twitter (938). Het weblog van Maurice, mijn goeie vriend, is een plaats gezakt en bezet de 4e plek.
Mijn best bezochte anekdoot is ‘Ik mis je’ (457x) en dat is op zich frappant want dat is een verhaal uit 2013. Op de tweede plaats staat een gastlog (268x). Dus eigenlijk is mijn meest gelezen bericht van dit jaar Avondje romantiek (138x). En dat is eigenlijk ook best een lollige, als ik eerlijk ben. Vorig jaar kreeg ik 3516 bezoekers, dit jaar waren dat er 4539. Waarderingen (vind ik leuks voor FB’ers en Twitteraars) waren in 2014 maar 56, dit jaar waren het al 130! Dikke duim omhoog, mensen!
Alleen de reacties zijn gedaald (2014: 514 – 2015: 407) en dat is eigenlijk het enige wat ik jammer vind. Maurice, Rob en Dhyan zijn mijn topreaganten. En dat doet mij afvragen waar de vrouwen blijven???????
Nou lieve lezer, dat was het wel.

Laat ik er tot slot nog een interactief dingetje ingooien. Altijd leuk, zo aan het einde van het (blog)jaar.
Welk (vies) drieletterwoord heeft Google dit jaar het meest naar mijn sijt gelinkt?
De winnaar heeft zondag 27 maart het eerste recht mij te claimen als mijn jachtseizoen weer begint.

We 2015’en!

ps. Als het goed is linkt dit bericht nu direct door naar @vonbloghausen op Twitter.

#zeghet

De verbindingsweg hier int deurp is 5 weken afgesloten geweest. Het zal nodig geweest zijn (?) Ik vond het niet handig. De belangrijkste verkeersader in de regio afsluiten, 5 (VIJF!) weken lang. Het kostte mij telkens minimaal 6 minuten extra rijtijd om op bijvoorbeeld de snelweg te komen.
En nu is ie klaar. Ik reed er vanochtend voor het eerst over. Oh wacht, da’s niet helemaal waar. Ik heb er vorige week zondag met m’n jongens stiekem overheen gereden. Of eigenlijk gescheurd.
“Kan je zo’n pilon omver rijden, papa?” Tuurlijk kan papa dat…………….. Schade, een kleine 37.539 Euro.
Dus………..

Vanochtend fietste ik over het biljartlaken. Want dat is het, eerlijk is eerlijk. Houd ik wel van, strak aangelegde wegen met duidelijke belijning enzo. Maar, je voelt ‘m al aankomen, natuurlijk heb ik iets te zeiken. Is zeikert niet mijn allereerste middle name immers?
Wat is het geval? Ze hebben de rijbaan versmald en de fietspaden verbreed. En wel zo dat drie fietsers met gemak naast elkaar kunnen fietsen. En dat aan beide kanten van de weg. En dit alles in het kader van ‘veiligheid voor de fietsers’.
MAAR HALLOOOOOOOO, meneer de wegenbouwert!!!!! Ben ik weer eens de enige die het ziet? Hiermee bereik je juist het tegenovergestelde. Fietsers (scholieren) gaan juist gedrieën naast elkaar fietsen. Kinderen (MIJN kinderen!) slingeren nogal eens. En er is altijd wel één lamlul in een auto die tijdens de drukke spits even een dotje gas geeft en een stukkie fietspad meeneemt. Want elkaar netjes passeren is er niet bij. En dan vergeet ik bijna nog te zeggen dat hier ook vrachtwagens en tractors (deurp hè?) rijden.
Nee, het is wachten tot er een fietser aangereden wordt. Dat een fietser doodgereden wordt. Of, nog erger, dat ik iemand met grof geweld uit z’n auto trek. En dan gaat in het voorjaar de weg wèèr vijf weken dicht om de boel aan te passen zeker?
Zucht. Luisterden maar wat meer mensen naar mij.

Maar hé, het is niet allemaal treurnis, droefheid en gezeik in mijn leven. Teun is vandaag exact 1900 dagen oud. Ik vind dat iets om te vieren. Proost!

Oja, de titel van dees anekdoot? Dat is om lezers te trekken. Is een trucje van schrijvers. 😉

We #zeghet’ en!

ICE

Heb jij ICE op jouw telefoon? Potverdrietieneurocentjes, dat is even een goeie vraag hè?
Voor degenen die nu in de Appstore gaan zoeken onder ‘Spellen’; lees gerust even verder.
ICE, In Case of Emergency. Ja klopt, dat is inderdaad jargon.
Dit zijn de waarschuwingsnummers in geval van ongelukken.
Ik zal het uitleggen.

Stel je voor (hoi, ik ben Manus. HAHAHA, wat flauw!) dat je onderweg ergens naartoe een ongeluk krijgt. En het ongeluk is dermate ernstig dat jouw naasten op de hoogte gebracht moeten worden. Weet niet hoe jij daar instaat maar ik zou dat persoonlijk prettig vinden. De toegesnelde hulpdiensten zullen jouw telefoon pakken en eventuele ‘op de hoogte te brengen’ personen waarschuwen. En om nu te voorkomen dat willekeurige mensen gebeld worden, is ICE bedacht.

Nu is een ongeluk ergens onderweg naartoe in mijn geval natuurlijk uiterst te nihiliseren. Maar ja, ik heb het nooit helemaal zelf in de hand. Ik bedoel, er rijden ook vrouwen, bejaarden, jonge gastjes, Poolse bouwvakkers, vermoeide vrachtwagenchauffeurs, gesjeesde leasebakrijders en ander gepeupel rond dus een ongeluk helemaal, compleet en voor 100% uitsluiten is er niet bij. Het is niet anders, ik moet het ermee doen.
Ik heb derhalve ICE in mijn telefoon staan. Bovenaan in mijn contactenlijst onder A(ICE). Hier staan 6 vaste waarschuwingspersonen: mijn jongens (vaste nummer), mijn moeder (vaste nummer), mijn zus (06), mijn voormaligje (06), mijn ex-zwager (06) en mijn zwager (06). De kans dat er niemand met een McDonald’s menu aan komt zetten is hiermee volledig tot nul gereduceerd, mocht ik eventueel in een ziekenhuis belanden. Dacht ik zo.
Zo nu en dan heb ik een zevende waarschuwingspersoon op de lICEst (hahaha, schitterende woordspeling!) staan. Dit is iemand (vaak een dinneke) met wie ik op dat moment redelijk intensief (niet vleselijk hoor, meer telefonisch of whapperig) contact heb. Altijd handig om iemand te hebben die mijn eventuele absentie op de sociale media kan verklaren. Dat zeg ik!
Maar zodra het contact minder wordt, bonjour ik haar er net zo snel weer van af en verhuist ze naar de ‘gewone’ telefoonlijst. Ik ben daarin keihard.

Zo zie je maar weer, lieve lezer, naast jolijterige en ontroerende anekdoten kan je hier ook terecht voor onderrichtende verhalen. Ik zou zeggen, maak allemaal een ICE-lijst aan. Wie weet komt het ooit nog van pas.
Oja, en haal de schermbeveiliging van je telefoon als je onderweg bent, da’s ook wel handig.

We ICE’ en!

Leermoment

Vandaag zou mijn vader 68 jaar zijn geworden. Voor mij altijd even een moment om bij stil te staan op dit blog. Net als zijn sterfdag (20 juli) trouwens.
Op zijn uitvaart heb ik gesproken. Toen, 8 jaar geleden, vond ik dat dat moest. Ik vond dat ik dat hem en de familie verschuldigd was. En dat ik daar goed aan had gedaan.

Sinds ik alleen woon en regelmatig stille momenten mijn woonkamer vullen, denk ik veel aan vroegere tijden. Vaak aan hilarische belevenissen en rol ik van het lachen van de bank. Maar zo nu en dan maal ik ook over de droeve dingen die ik heb meegemaakt. Eén van die droeve dingen is het overlijden van mijn vader. Vanzelfsprekend.
En over de toespraak die ik hield voor een volle zaal.
Vorige week stuurde mijn neef de geluidsopname van de uitvaart. Ik heb er 8 jaar lang geen behoefte aan gehad het te horen. Maar nu het me aangeboden werd in MP3-vorm wilde ik het toch wel hebben. Ik heb het beluisterd. Confronterend! Ook wel mooi eigenlijk.
Maar mijn toespraak…………………………………… WAT. EEN. SCHAAMTE!

In zware en moeilijke momenten ben ik nogal eens geneigd lollig uit de hoek te willen komen. Het ijs te willen breken, zo je wilt. En zo deed ik dat dus ook met mijn speech. Maar mensen, wat zat ik er daar op dat moment goed naast! Wat een volkomen mislukte toespraak.
Dat houdt me al een paar jaar bezig. En met deze geluidsopname is mijn gelijk hierin bewezen.
Heb ik er spijt van? Neen. Het was zoals ik er op dat moment instond. Nu baal ik ervan.
Een leermoment, dat is het zeker.

Vandaag zou mijn pa 68 jaar zijn geworden.
Ik proost op hem.

Terugwegski

Tegen half achten liepen we ons hotel weer binnen. We waren vanzelfsprekend behoorlijk aangeslagen van hetgeen we ervaren hadden, we hadden honger en vooral dorst. Of eigenlijk hadden we pure lust voor bier. Veel bier. Deze dag moest beneveld afgesloten worden.
Achter de receptie had het jongski plaatsgemaakt voor een, voor Poolse begrippen in elk geval, alleraardigst meiski. Ze zei zo lief ‘hallo’ terug dat ik mijn ‘halloooo’ nogmaals herhaalde en ik toverde mijn woest aantrekkelijkste glimlach tevoorschijn. Terwijl ik op onze kamer mijn oude lijf prepareerde voor ongetwijfeld een wilde afsluiting van de dag, ging mat ondertussen naar de bar om bier te scoren.
De bar was gesloten…………….. Het hele weekend…………….Watdefukski!
Toch had mat het voor elkaar gekregen door het meiski lief aan te kijken zij 2 halve liters Tyskie (goed binnen te houden!!) had geregeld. Naast het hotel zat een hotel/restaurant en het zag er uit als een tent waar vlees de hoofdmoot is. Dit leek ons de uitgelezen tent om voedsel te nuttigen. Ook hier stond een aller aantrekkelijkst, zij het jong, meiske achter de bar. Ook met haar legden wij, adonissen als we zijn, eenvoudig contact. Ook het feit dat wij de enige klanten in het enorme restaurant waren zal ongetwijfeld mee hebben gespeeld, bedenk ik me nu.
We besloten ons hier dan maar vol te gieten maar om 21 uur vond de baas het blijkbaar welletjes en verzocht ons de zaak te verlaten. Ik rekende wederom geen drol af en we liepen terug naar ons hotel.
Voor 16 Zloty’s per 2 halve liters (4 Euro!) was receptiemeiske best bereid onze glazen zo nu en dan vol te gooien en zo vulden we onze avond met napraten, elk woord met ski eindigen en natuurlijk gute fahrten.

We wilden op tijd vertrekken, de wekker hadden we gezet op 06.15 uur. Om 06.13 uur zat ik rechtop in bed, het brandalarm ging af. Brandweer met 3 wagens voor de deur. Goeiendagski!!!
Met coupe slaap, een droge muil en een stel flinke wallen liep ik naar de receptie. Het arme receptiemeiske was helemaal in paniek. Ik stelde haar gerust en nodigde haar uit met mij op het terras een sigaartje te gaan roken. Ze verkoos de brandweer te woord te staan en te begeleiden. Nou, DAN NIET!!
We namen weer een stevig ontbijt en zaten om 9 uur in de auto. Op weg naar huis. Op weg naar de vrouwen (oh wacht) en kinderen.
Het stuk Polen liep gesmeerd. De ETA was 17.23 uur, we hadden er zin aan. Maar eenmaal in Duitsland verdween die zin als sneeuw voor de zon. De baustelles, de strassen schäden, de 4 staus van elk een uur en het ontzettende strontweer beperkten onze snelheid flink. Tegen 22 uur kwamen we afgepeigerd bij mat thuis aan. Ik was rond kwart voor elf thuis.

Het was een onvergetelijke roadtrip. Ik ben ontzettend blij dat ik ‘m gemaakt heb. Het is een enorme verrijking van mijn leven om de waanzin en verschrikkelijkheden van (nog maar!) 70 jaar geleden van ‘dichtbij te hebben meegemaakt’.

Bedankt mat! Je was de juiste roadtrippartner!
Volgend jaar Hiroshima!

Auschwitz

2e Nov. ’42
Beste Arie en fam

Het laatste levensteken van mij.
Ik zit in de trein naar Polen, Vader
Moeder, Marc en ik. Marge en Jes
zijn met zijn ouders vrijdag al gegaan
Doe de groeten aan alle bekende
Hou je goed en sterkte toe
gewenst van ons allen aan jullie

We stonden op tijd op. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt. Een stevig ontbijt. Na een sigaartje op het terras van het hotel gingen we naar het doel van onze roadtrip. Het was somber weer. Zwaar bewolkt met wèl een aangename temperatuur. Aan het einde van een woonwijk doemde het kamp op. We zagen de prikkeldraadhekken die wij kennen van foto’s. Het werd stil in de auto.
We liepen langs het spoor richting de wagon die halverwege stond geparkeerd. Ik dacht aan hoeveel mensen in dit karretje moeten hebben gezeten. En hoe lang? En onder welke omstandigheden?
Aan het einde van het spoor liggen links en rechts de puinhopen van twee van de gaskamers. Er tussenin is een herdenkingsmonument gerealiseerd. De eerste indruk kwam aardig bij ons aan en terwijl we achteraan het open (!) terrein een rookpauze inlasten (op het kamp is roken verboden) vroegen we ons hardop af of het op het kamp ooit in die 5 jaar compleet stil zal zijn geweest. We wisten het antwoord wel. En wat moet het gestonken hebben.
We besloten linksaf de bossen in te gaan. Hier ontdekten we dat het kamp immens groot is, groter dan de eerste oogopslag vanaf de ‘Poort naar de hel’. Op de vele informatieborden lazen we de meest verschrikkelijke dingen. En de systematiek waarmee de SS’ers te werk gingen. En de verschrikkingen die de slachtoffers moeten hebben ondergaan.

Ver in de middag hadden we het complete kamp gezien op de bekendste poort na. We vroegen het aan een medewerker. Hij verwees ons naar Auschwitz 1, een kazerneterrein enkele kilometers verderop. We namen de toeristenbus. De dame achter de kassa vroeg waar wij vandaan kwamen. Wij, Nederlanders, hoefden niet te betalen (?). In tegenstelling tot het vrij toegankelijke kamp was hier de beveiliging scherp.
De poort met daarboven “Arbeid macht frei” liepen we door. Het ziet eruit als een gewone kazerne. Sterker nog, ik vind het wel een mooie kazerne. Ook hier staan her en der informatieborden. We lazen alles. We zagen alles. We zijn gebouwen binnen geweest.
In stilte. Een andere manier kan ik me niet voorstellen.

Ik ben een vrij nuchtere vent met een vrij zakelijk karakter. Maar ik was geknakt. Ik zat er helemaal doorheen. Ik kwam een gebouw uit waar ik de meest gruwelijke dingen zag en las en bij een volgend gebouw dacht ik dat het niet erger kon en dan toch kon het. Verschrikkelijk! Een etalage met tienduizenden brillen. Een etalage met honderden protheses. Een paar etalages met schoenen. Een etalage met kinderkleertjes! Fotowanden met wanhopige mensen. Een afscheidsbrief (zie boven).
Een klas kwam ons tegemoet. Achteraan liep een meisje van een jaar of 14. Ze droeg een hoofdtelefoon van het museum. Ze keek mij met betraande ogen aan……………………..
Sommige dingen kan ik gewoon niet begrijpen. Ik krijg dat mijn hersenen niet in. Hoe kon (kan) iemand zichzelf in de spiegel aankijken terwijl hij een ander mens als nog minder dan stront behandelt?
Ik was en ben er kapot van.

Roadtripski (deel 1)

Vrijdag, 04.30 uur. Ik had de foonwekker gezet. Mensen kinder, wat vroeg! Even wakker worden met koffie en een sigaartje, poepen, douchen, koffie voor onderweg zetten en ja, laat ik ook m’n tas inpakken (wat mis ik de voorbereiding skills van een vrouw). Een paar minuten later dan de geplande 6 uur stapte ik bij mat binnen. Hij en vrouwlief zaten aan de koffie. Ik deed een bakje mee. En daarna nog één.
Klokslag 7.09 uur vertrokken we. Op naar het Oosten. De lange weg naar het Oosten. Om 07.34 uur vonden we het tijd voor de eerste koffie/peukenpauze. Je moet immers niet te lang achter elkaar niet roken, is onze stelling. Even later gaapten we verder over ’s Heeren wegen. Hoe je het ook wendt of keert, een roadtrip is toch wachten tot je in Duitsland bent. Want in Duitsland kun je knal’n. Toch?
Nou lieve lezer, zet dat maar uit je hoofd. Duitsland is één grote ‘Abstelle’, ‘Strassen schäden’ en lastkrafwagens die naar links gaan als het hen uitkomt. Rond half 9 invasierten we Duitsland en een uur of 7 later verlieten we ons buurland weer. Dus van dat knal’n is niet zo heel erg veel terecht gekomen. Gelukkig was de sfeer ins auto supertoll und wird die eine nach die andere witz aus dem mouw geschickt. Zo lieten we zum bleistift regelmatig ‘ein gute fahrt’.

Dan Polen………………..
Wat zal ik daar eens over zeggen? Bestaan er Vierdewereldlanden? Mijn lieve hemel, wat een pauperland is dat! Ze hadden in ’39 beter die Duitsers met open armen mogen ontvangen. Ik begrijp nu waarom ze allemaal deze kant op komen.
Vanaf de grens hebben we werkelijk waar 70 kilometer lang over een hobbelweg gereden. Of hobbelweg? We zijn onderweg 47 schokdempers verloren. En dan niet een B-weg, nee een snelweg. En dan die waarschuwingsbordjes ‘9 km hobbels’. En dan daarna ’17 km hobbels’ en zo verder. En dat 70 km lang! Luister eens Vladski, je had ook die weg kunnen repareren in plaats van om de zoveel kilometer zo’n bord te plaatsen. Mij dunkt. En het grappige is dat de weg uit Polen een biljartlaken was. En die Polski’s daar? Wat een chagrijnski’s. Allemaal! En ook allemaal stereotype. De Pool die jij, lieve lezer, in je hoofd hebt, is in het echt dus ook diezelfde Pool. En zo heb ik dus in een paar zinnen een heel land weggezet.

Rond 19.17 uur arriveerden we in Tychy (spreek uit als TGGAHG) bij Hotel Aros. Mooi zakenhotel, vriendelijke (huh??) mensen, grote tweekamerkamer. Eigenaar, door ons gebombardeerd tot Chefski, dook speciaal voor ons de keuken in en kwam even later terug met een bord vlees. Wij genoten vooraf, tijdens en na het eten van meerdere glazen Tyskie bier en dat was primski binnen te houdski, kan ik melden.
Bij ons ging tegen tienen het licht uit, we vielen als een blokski in slaapski.

To be continued.

Roadtrip

Ergens halverwege begin dit jaar lag ik op de bank een herhaling van een herhaling van een herhaling van TopGear op Veronica te kijken. De 3 mannen beleefden weer eens een hilarische roadtrip en terwijl ik keek, glimlachte en zelfs zo nu en dan schaterlachte begon het in mijn achterhoofd te mijmeren. Een roadtrip, hoe cool zou dat zijn?

Snel bedacht ik me (ik ben een heule snelle denker) met wie ik deze roadtrip wilde maken en ook keuze voor de bestemming was vrij gauw gemaakt. Ik whapte mattie, mattie en mattie of ze mee wilden op een roadtrip naar Auschwitz.

Auschwitz-Birkenau (of welke van al de andere concentratie/werkkampen her en der in Europa) moet een ieder ooit in zijn bewuste leven bezocht hebben, vind ik. Ik noem nadrukkelijk ‘bewuste’ leven. In mijn legertijd was ik (nog) niet bewust toen we het kamp in Polen bezochten. Je moet je ervan bewust zijn wat daar toen allemaal gebeurd is en wat zich er allemaal afgespeeld heeft. En je moet begrijpen dat deze zwartste periode in de geschiedenis nooit maar dan ook NOOIT meer herhaald mag worden.

De geoefende lezer hier weet dat ik erg geïnteresseerd ben in Tweede Oorlog gerelateerde zaken en dat ik zo nu en dan even de tijd neem om tijd vrij te maken voor een bezoek aan één der monumenten. Zo heb ik in mijn korte leventje al menig diepe-indruk-op-mij-gemaakt bezocht. (Oradour-sur-Glane, aanrader!)

Van de 3 matties meldden 2 zich netjes bij me af zodat ik alleen met mattie de trip ga maken. Morgenochtend rond de klok van 6 uur vertrekken we richting Tychy in Polen alwaar we een hotelletje hebben geboekt. Vanuit hier is het een kleine 20 km naar het kamp. En het buurdorp heet Bierun! De kans is vrij groot dat we daar vrijdagavond gaan bierun. 😂😂😂 whoehahaha, I kill me.

We gaan met zijn auto. Die rijdt op gas. Dat is toch een stuk goedkoper. Op de terugweg gooien we even een extra tank vol want als er ergens gas is, is het wel in Auschwitz! “Padoem Tsssj” Foute maar wel lollige grap, wees eerlijk.

Zondagavond komen we weer terug. Wellicht dat ik dan wat stilletjes ben. Je weet nu waarom.

We roadtrip’en!

Nee = Nee

Mensen, accepteer gewoon eens een NEE. Veel duidelijker dan het woordje ‘NEE’ zal je het namelijk echt niet krijgen. Nee is geen ja. En nee is ook geen misschien. Nee is, hoe je het ook wendt of keert, nee. Afwijzing. Negatief. Niet.
Wees een vent (of vrouw) en accepteer je verlies. En ga door. Ja goed, het is even doorbijten en wellicht even flink afzien maar dat is maar even. En wat is even nu op een heel leven? Uiteindelijk zal je er wijzer van worden. Misschien kom je er zelfs sterker uit?
Jezelf in een onmogelijke positie manoeuvreren, jezelf opvreten, er zelf onder lijden, ik kan me niet voorstellen dat dàt prettig leven is. En hoe denk je dat het voor de ander is? Die zal zich steeds rigoureuzer, harder en onmogelijker opstellen. En daarmee bereik je juist het tegenovergestelde.
Nee mensen, accepteer gewoon eens een nee en je zal zien dat het een stuk prettiger leeft.
Tenzij je natuurlijk een enorme plaat voor je kop hebt. Dan ben je gedoemd tot dit losergedrag.
#justsaying

Hieronder 2 schoolvoorbeelden van het niet accepteren en het wèl accepteren van NEE:

Hoogtepunt

Gek eigenlijk dat lui die mij in mijn dagelijkse leven zo mateloos irriteren, mij vanmiddag zo’n leuke middag hebben bezorgd. Truckers, heb ik het over. Gisteren had ik beide jongens mee, vandaag was ik alleen met Sam naar het Truckstar festival in het pittoreske Assen. En dat is QT (quality time).
Even niet dat gemekker van Teun om ons heen. “Ik vind het herrie. Wanneer gaan we naar huis? Ik heb honger.” Je kent het wel. Nee, alleen met Sam op pad is een wereld van verschil.

We vielen middenin de achtervolging en dat is spektakel mensen! Vrachtwagens die met gemak de 160 aantikken! En een hels kabaal maken! Zo, 3 zinnen met uitroeptekens achter elkaar! Daarna een pauze om de boel klaar te zetten, of eigenlijk de baan vrij te maken, voor ons hoogtepunt; de caravanrace. Een caravan achter een truck gehaakt en maar slingeren. Als een kind van 7,5 zit ik te juichen als er een caravan volledig aan gort gereden wordt. Geweldig vind ik het. Sam vindt het ook mooi maar zelfs hij stootte me af en toe aan dat ik me niet zo moest aanstellen. Ik heb meerdere hoogtepunten ~~gehad~~ gezien.

Hierna volgde nog een verkiezing voor special paint, de verkiezing van de meest decibellen producerende wagen, een stuntoptreden van Mario de Pizzaman ofzo (auto’s én een vrachtwagen op 2! wielen, best cool) en tot slot nog een dragrace. Dit alles aan elkaar geluld door Willie Oosterhuis, een hilarische vent.
Van de toiletjuffrouw kregen we de tip om binnen de hekken te blijven tijdens het uitrijden van de dik 2000 vrachtwagens. Dat is een happening op zich. Ik vertelde Sam dat hij met zijn arm een toeterbeweging moest maken (vuist omhoog en omlaag) en dat werkte. Bij de meesten in elk geval. Twee groepen weigerden elke vorm van leuk doen: Vrouwen (maar ja, die waren al druk zat met het besturen van zo’n gigantisch ding) en Friezen (maar ja, Fries. Ik rust mijn casus).
Al met al heb ik een heerlijke dag gehad. Sam heeft een heerlijke dag gehad. En ook Teun en moeke hebben een heerlijke, rustige dag gehad.
Ik vond het een mooie afsluiting van een heerlijke vakantie.

Hieronder nog een collage van vakantiekiekjes voor de liefhebbers.
(excuses voor de sopfoto’s)

Fuck it, ik heb vakantie

Zo, bijna vakantie. Kan ik eindelijk dit jaar afsluiten.
Het was niet het beste jaar in mijn bruisende geschiedenis maar ach, fuck it, ik kan het niet terugdraaien dus swa. Even slikken en weer weer doorgaan, is dat niet mijn motto? Uit welk nummer komt dat ook al weer? (de winnaar kan een meet and greet met mij winnen!!)

Maandag vertrek ik voor een week met de jongens en m’n mattiegezinnetje naar de Huttenheugte. Ja, ik was ook sceptisch. Ik weet toevallig dat die 2 lachzakkende aandachthoeren Geer en Goor er eens een programma hebben opgenomen. Dus dan weet je dat ik er een niet al te hoge pet van op heb.
Of zal ik had zeggen? Het is namelijk helemaal niet zo’n SBS tokkiepark als iedereen denkt. En ik kan het weten, wij zijn er namelijk al geweest. In maart hebben wij, de jongens en ik, een researchtoer over het park gedaan. Het is hartstikke leuk voor de kinderen! Ja, het moet wel mooi weer zijn maar het is hartstikke leuk voor de kinderen! En dat is voor mij het belangrijkste. Als zij zich vermaken, ~~heb ik tijd om een beetje macho rond te paradere~~n vermaak ik mij ook. Ze kunnen zwemmen. Ze kunnen varen. Ze kunnen vissen. Ze kunnen fietsen. Ze kunnen klimmen. Ze kunnen scheppen. Ze kunnen ballenbakken. Ze kunnen bowlen. Ze kunnen ijsjen. Ze kunnen patatten (want het heet patat en geen friet!). Ze kunnen zelfs wanna be geheim agenten. Je ziet, keuze zat. Ze zullen zich niet vervelen. En mocht dat toch het geval zijn, ben ik best bereid om ook iets met ze te ondernemen. Ik ben tenslotte niet voor niets één van de leukste vaders die ik ken. En dat is een ‘hengelen naar bevestigingzin’.
Na die week vertrekken we noordwaarts naar casa di mama en de geoefende lezer weet dat dit inmiddels vaste prik is. Even een week tiet hoal’n bie moeke. Vindt moeke leuk, vinden de jongens leuk en ook ik vind dat prettig.

Waar het eigenlijk om draait is dat ik even uit de sleur van het dagelijkse leven ben. Dan gaan we in augustus weer vol goede moed en bruisend als een aspirientje in een glas Gin Tonic m’n saaie leventje in.
Oh wacht.
Maar voor straks om 23.00 uur geldt: Fuck it, ik heb vakantie.

Ik ben bang

Ik kreeg maandagavond een bericht dat een kennis van me is overleden. Aan die rotziekte. Drie maanden na de diagnose. Het greep me aan en dat is op zich opmerkelijk want ik kende de man niet heel goed, het was meer een verre kennis. Zo vaak zag ik hem niet. En de afgelopen 3 jaar heb ik hem al helemaal niet gezien. Een ex-militair, grote vent, zware stem, type rouwdouwer. Begin 60. Gestorven door een sluipmoordenaar.
Het hield me bezig deze week. Wat betekent dat het onderwerp, de dood, deze week weer eens een keer door m’n hoofd spookte.
Het is gelukkig al weer even geleden dat ik een sterfgeval van dichtbij heb meegemaakt, geloof dat de laatste in 2012 was. Maar ik krijg het nare idee maar niet uit m’n hoofd dat de tijd van sterfgevallen wellicht weer is gekomen. Ja, ik ben daar een rare in, ik weet het.
Ik ben bang dat binnenkort wat mensen in mijn kring aan de beurt zijn. John, de oorlogsveteraan, is al dik in de 90. Opaopa die eind 80 is. Maar ook Wim, m’n eerste schoonvader en vriend. Hij zal nu ook ergens halverwege de 70 zijn. Dat zijn toch mannen die wat betekenen of betekent hebben in mijn leven en die mij het eerst zullen ontvallen. Tenminste als de dood enige vorm van logica in zich heeft.
Maar dat zal weer eens niet. De klootzak zal wel weer in onverwachte hoek toeslaan.
Dat heeft ie namelijk al vaker gedaan in mijn leven.
De lafaard.

Ik verklaar het lente

Ja lieve lezer, ik verklaar het lente. Kijk maar eens naar buiten.
*noot van de redactie; lees je dees anekdoot vandaag om laten we zeggen 21.43 uur dan kun je de tweede zin van dit relaas vergeten.*

Op het moment van typen is het lente. En als ik dat zeg dan is dat zo. Ik heb 3 verklaringen voor het feit dat het lente is. Één; Ik zat zojuist zeker drie kwartier op m’n balkonnetje. Nou, en dat hoef ik in de winter ècht niet te proberen! Tenminste niet als ik *puberale grap alert* ijsballen wil. Nee joh, dan is het daar veuls te koud. Dat zelfs m’n balkonnetje zegt; “Zeg, flikker hier even lekker op zeg!”
De tweede verklaring is dat ik die besten von Roy Black aan heb staan. Op repeat. En als er iets echte lentemuziek is, is het dat van Roy Black wel! Soepertoll!!
En tenslotte is er weer eens een foto van mij gelukt (zie boven). Zoals je weet zijn gelukte foto’s van mij sporadisch, zeldzaam alsmede uniek. Ik doe niet voor niets jáááááááren en jááááááááren met één en dezelfde foto terwijl de tijd zo langzamerhand toch ook vat heeft weten te krijgen op mijn ooit zo gladde huidje. Niets zo vervelend om mensen tegen te komen die zeggen dat ik er op de foto jonger uitzie. Joh! Die is uit 1978!

Maar wat heeft een gelukte foto van jou nou met de lente te maken, vraag je je af? Nou niets. Ik wilde alleen even melden dat ik niet anders dan tevreden kan zijn over bovenstaande foto.
Eens zien hoe lang ik daar mee ga doen.

We lenten!

Realistisch beeld

Ik dut beroerd de laatste tijd. Of de laatste tijd? Het laatste half jaar eigenlijk. Kon ik voorheen nog wel eens compleet van de wereld een paar uur op de bank dutten, tegenwoordig houdt het met 3 kwartier, soms een uurtje wel op.
Sinds ongeveer een half jaar speelt mijn vader veelal een hoofdrol in mijn gedachten als ik lig te dutten. En dat zijn hele realistische beelden. Over best wel actuele zaken. Ik schrik dan wakker omdat het rationeel gezien gewoon niet mogelijk is. Maar de eerste paar seconden na het wakker schrikken ben ik wel even in de war. Mijn hart gaat dan als een dolle tekeer en ik moet me even flink oriënteren.
Zoals met zoveel dingen heb ik ook hier mee leren leven maar sinds afgelopen week is het weer raak. Met dit verschil dat mijn oma er nu bij is gekomen. En ook weer hele realistische beelden. Mijn jongens zitten zelfs bij haar op schoot!

Oma Antje overleed in december 2001. Schat van een mens. Ik heb ontzettend veel herinneringen aan haar maar mijn dierbaarste is dat elke vrijdag als ze bij ons was, ik na schooltijd met m’n hoofd op haar schoot ging liggen, dat ze dan mijn handen pakte en mijn nagelriemen met haar duimnagel heel zachtjes los duwde. Dat gaf me altijd een fijn en veilig gevoel. Kan niet precies uitleggen waarom trouwens maar daar denk ik altijd aan als ik aan mijn oma denk.
Toen ze overleed woonde ik al een jaar of 6 ‘ver weg’. In tegenstelling tot mijn familie heb ik geen afscheid van haar kunnen nemen. Als ik het me goed herinner waren ze er toen oma haar laatste adem uitblies.
Ik kwam een paar uur later. Net als bij m’n vader.

Soms wil ik even terug in de tijd.
Gewoon om ze nog even te kunnen knuffelen.

Bloedgeel

De borstel (lollige en standaard vervanging voor titel voor m’n nieuwe lezers) van dees anekdoot heb ik gejat van Opel. Ze hadden bij de introductie van de Opel Calibra een advertentie staan in mijn toen favoriete leesblad, Playboy. Een compleet zwarte achtergrond en een knalgele Calibra op de voorgrond. “Bloedgeel” stond erbij. Ik vond dat gaaf. Ik had de advertentie jarenlang ingelijst op mijn kamer hangen.

Jáááááááren voor Dries in z’n gele zwembroek te zien was had ik dat al gebeentheredonethat. Vanzelfsprekend zou ik haast zeggen want ik doe heul veul dingen als eerste waar anderen dan mee aan de haal gaan. Het moet zo rond 1987/1988 zijn geweest dat ik stage liep bij Perry Sports op de Vismàààak in mien stààd. Ik was verantwoordelijk voor de aanvulling der artikelen en vertoefde derhalve veel in het magazijn. Daar zag ik een knalgele Speedo zwembroek liggen en ik was op slag verliefd. Ik trok de juiste maat aan en kwam er thuis achter dat ik ‘m helemaal vergeten was weer uit te doen……………. Echt hoor!
Ik heb er ontzettend veel plezier van gehad. In het zwembad was ik met mijn poepiebruine en tropical ge-oilde lijf een sightseeing.
Mooie tijden.

Om onverklaarbare redenen ben ik de zwembroek ergens halverwege 1998 kwijtgeraakt en ik heb er even om moeten janken. Maar na 3 weken raapte ik mezelf weer bijelkaar en groeide verder. Je moet niet te lang stilstaan bij het verleden immers. Hierna heb ik nog een tijd een knalgroene zwembroek gehad en daarna kocht voormaligje een donkerblauwe maar beiden kwamen ze toch nooit in de buurt van mijn ozo geliefde gele Speedo. Maar sentimenten gelden niet in de genitaliënmode dus zette ik me eroverheen.
Tot gisteravond! Ik kreeg een prachtige gele zwembroek voor mijn verjaardag!!! Ik schoot compleet vol!
Goed, het is dan wel geen Speedo, het is een boxermodel, maar mèn wat ben ik er blij mee! Kan niet wachten om er mee langs de Hollandse costa’s te paraderen.

Het enige minpuntje is dat hij wel een maatje groter mag.
Het krijgen van een laf stijfje is nu fysiek volkomen onmogelijk.

We zwembroeken!

Jarig

Prima idee

Heb je het gelezen van de ~~PTT TNT Postnl~~ hoe de fuk heten ze tegenwoordig? Die lui die rekeningen, aanmaningen, dreigbrieven, poederbrieven etcevoorts in je brievenbus mikken? Ik weet niet hoor maar ik vind dat bedrijf zòòòòò 1982.
HALLOOOOOO!! DIZZ IZ TOETOUSENDFIFFTIEN MÈN! Wel eens gehoord van Wazzapp? Van email? Van Twitter? Van Facebook? Wie stuurt er nu nog iets via de post? Dan moet je wel vreselijk onder een steen liggen, dunkt me. In 1982 had een postbode nog zin. Waar haalde je anders elastiekjes voor je katapult vandaan? Maar tegenwoordig is zo iemand toch niet meer nodig? Kom op zeg! En het gekke is dat ik ze overal zie lopen! Met 36 per wijk! Met hun oranje/grijze fietstassen. Of bakfietsen. Hier komt ie zelfs met de auto! Luie flieker.
Ik zal wel een memo gemist hebben hoor maar dat kan toch nooit uit? Ze hadden volgens Wiki in 2013 170 miljoen verlies en ik moet me sterk vergissen maar dat bedrag is waarschijnlijk gegaan naar het management.

Maar ik dwaal af. Ze hebben een Valentijnsdagactie. Je kunt 1,52 Gulden uitsparen door op jouw Valentijnskaart voor je geheime lover op het vakje waar de postzegel hoort een woest aantrekkelijke rode lippenstiftzoen te plaatsen. BRILJANT!!!!! Man man man, wat een commercieel succes zal dat worden!
En laat ik dat idee nou eens even fijn van ze jatten. Zoals je weet, want jij volgt mijn hele hebben en houwen natuurlijk, bereik ik vrijdag de dubbel 4. En omdat niet iedereen in de gelegenheid is mij op die dag persoonlijk onder te lebberen, heb ik het volgende bedacht;
Je haalt een fantastisch mooie felicitatiekaart, je plakt op het vakje waar de postzegel hoort 20 Euro en je stuurt ‘m naar me op! Zo bespaar je mooi even 1,52 Gulden voor een postzegel!!!!! Prima plan hè?
Mijn adres is bekend, mag ik toch aannemen?

We verjaardagsposten!

Investeringen

Van alle investeringen die ik het afgelopen jaar heb gedaan is mijn brilletje toch wel het grootste succes. Dat kan ik inmiddels best concluderen. ‘Je moet in jezelf investeren’, zei m’n vader vroeger. En later herhaalden mijn leraar, mijn trainer, mijn sensei, mijn profeet en mijn spiegelbeeld het ook. Dus er zal best een kern van waarheid in schuilen, me dunkt.
Zo heb ik het afgelopen jaar dus flink geïnvesteerd in mezelf. Ik heb zum bleistift nieuwe gympen gekocht. M’n oude back-to-my-rootsschoenen waren de versletenheid voorbij en ja, dan ben ik wel zo iemand die dan direct actie onderneemt en in nieuwe investeert. Zo ben ik nou eenmaal. Hetzelfde geldt voor mijn favo strakgebipste spijkerbroek. Ook die gaf de geest na een flinke tijd trouwe dienst en die heb ik dus ook moeten inruilen voor een nieuw model. Een ander model ook (waarom PME? Waarom die fukking smalle pijpen? Fuk mode!). En zo kan ik nog wel wat investeringen van het afgelopen jaar opnoemen. Weet je wat? Ik doe dat ook gewoon. Nieuwe trui. Nieuwe sokken. Nieuwe thongs. Nieuw scheerapparaat. Nieuw frituurvet. Ik heb zelfs in een nieuw manicuresetje geïnvesteerd!

Maar zoals ik al zei, het brilletje is bij verre de grootste hit van het afgelopen jaar. Man, wat een vrouwenmagneet is dat!
Ik heb me daar de laatste tijd een partij aandacht van vrouwen! Ik moet ze soms gewoon van me af slaan. Letterlijk zelfs (sorry voor dat elleboogje nog E.) Goed, ze gebruiken me dan wel als backup man maar het is toch wel mooi even 70% meer aandacht dan in het pre-brilletje tijdperk.
Ik weet niet wat het is. Denk dat het brilletje een ietsje sympathiekisme aan m’n arrogante porem geeft ofzeau.

Oh wacht, zei ik nou backup man?……………………………….
Ja lieve lezer, dat ben ik inmiddels verworden. Een backup man. Een opwarmertje. Een afleiding.
Het is helaas de harde realiteit.
Maarja, het leven is als een piemol; hard en altijd te kort.
Jatog, nietan?

We investeren!

(Waarschijnlijk) De laatste dit jaar

Senior

Mijn pa was handig. En met handig bedoel ik hàndig. De man kon alles. Hoewel ik hem nooit een band heb zien plakken trouwens. Hmm, interessant. Nou ja, mijn vader kon bijna alles dan. Voor een (lichte) verbouwing in huis draaide hij zijn hand niet om.
Het laatste fysieke bewijs van een verbouwing van hem is een tussenwandje in de badkamer in voormaligjes en mijn ex-huis. In 2007 kregen we het huis toegewezen en omdat de vorige bewoners er sinds 1674 hadden gewoond en alles zwarte kous, driedubbel behangen en overal vloerbekleed was moest er flink geklust worden. Zo ook in de badkamer. Met ons tweetjes en een baby op komst wilden we van de badkamer een douche/wasmachinekamer maken. Geen probleem. Pa ging er even voor zitten en no time later stond er een afscheidingswand. De Seniormuur, noem ik ‘m als eerbetoon.
Met nu 2 jongens in huis en de mogelijkheid tot een badkamerverbouwing door de woningstichting heeft voormaligje besloten dit aanbod aan te nemen. Ik weet niet precies wat ze van plan zijn of is maar de kans is aanwezig dat de Seniormuur tegen de vlakte gaat. Hoewel pijnlijk vind ik het prima. Als het een verbetering is, moet je het doen. Dat zeg ik!
We kunnen niet immer sentimenteel blijven, niewaar? ‘You never forget, you just move on’, zei een groot man eens.

Bovenstaande foto is van mij van jongstleden vrijdag.
Denk je er een snor en een sik bij dan kon dit net zo goed een foto uit 1990 zijn.
God, wat begin ik op ‘m te lijken…….

Eerlijkheid

Het voordeel om één van de 35 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn is dat je je niet meer hoeft te bewijzen bij de andere sekse, het vrouwvolk, de vrouwtjes. Ik ben derhalve tegenwoordig in de gelukkige staat en ben ik op dusdanige leeftijd dat ik ze niet meer hoef te pleasen.
Wat eigenlijk in het kort betekent dat ik eerlijk tegen ze kan zijn. En dat ben ik dan ook. Sommigen noemen dat horkerigheid, ik noem dat eerlijk.

Zo stond ik vanochtend face to face met een jonge blondine waarmee ik het in een dronken bui zeker wel anderhalf uur uit zou kunnen houden. Na wat korte interactie viste ze naar een compliment. “Zit m’n haar goed?” Tja, en dan tref je mij…..
Een gemiddelde man zou zeggen dat het haar hardstikke leuk staat.
Ik niet. “Nou, nee”, zei ik stellig. En ik trok er m’n ozo befaamde stalen gezicht bij. Het haar zat, hoe zal ik het brengen? Ze had er in elk geval weinig moeite voor gedaan. Kom op zeg! Beetje met een elastiekje denken dat je er gemakkelijk van af komt. En dan ook nog als je mij op het werk kunt treffen! Dan vraag je erom. Dat zeg ik!

Eerlijkheid mensen, daar kom je het verst mee. Hans Teeuwen zei het een tijd geleden al.
Oja, voor ik het vergeet.
Hallo jeugdige lezer. Leuk dat je hier bent. Zeg, klopt het dat je nog nooit iets van Hans Teeuwen gezien hebt? Kind toch, je weet niet wat je mist. De man is op een bepaald moment hilarisch geweest! Zoek op YT maar eens wat fragmenten op.
Hieronder een voorproefje. Kijk maar eens waar de vorige generatie om moest schaterlachen.
Veel plezier enneh…………….. Dag hoor.

Horoscoop

Teun zei van de week dat hij en het buurmeisje tweelingen waren. Ik dacht dat ze weer eens een of ander spelletje of toneelstukje hadden gespeeld dus ik speelde mee. ‘Nee joh, jullie lijken toch helemaal niet op elkaar, gekkie?’ Kind helemaal gepikeerd. ‘NEEHEE, dat bedoel ik niet!’ ‘Ik bedoel………….hoe heet dat ook alweer?’
Toen drong tot me door dat hij de horoscoop bedoelde. ‘Oh, natuurlijk……………domme papa’, grapte ik en ik sloeg me theatraal op m’n voorhoofd. Voor de zekerheid controleerde ik zijn stelling even want je moet een kind natuurlijk niet verkeerde intel voorschotelen. En het klopt inderdaad niet. Meneertje is een Leeuw. Nou, dat vond hij nog cooler! Sam is een Steenbok trouwens, om het plaatje compleet te maken.

Yours truly is een Waterman. Maar dan ook een echte! En dat verklaart een hoop. Hoe? Nou, lees verder dan!
Ik moet er over het algemeen niet zo heel erg veel van hebben. Ik ben niet zo van ’t zweverige. Ik vind het prima wat die Chinezen allemaal verzinnen. Zolang ze voor mij nummer 63 (babi pangang met ananas) klaarmaken, heb ik geen moeite met ze.
Maar zij zijn ook niet dom! Er zit best een kern van waarheid in die horoscoopbisnis. Zo kwam ik gisteren onderstaande tekst tegen;
Wanted by many
Taken by none
Looking at some
But waiting for one.
(Google-translate, mocht je het niet begrijpen)
Is dat niet mijn hele huidige vrijgezelle bestaan in een fortune cookie? Geef de Chinees die dit verzonnen heeft een sigaal. Dat zeg ik!

Maar er is meer. Zo is een echte Waterman vriendelijk (nou?), humanitair (huh?), eerlijk (jep), trouw (dubbel jep), origineel (duh!), vindingrijk (dubbel duh!), onafhankelijk (I wish), intellectueel (dus.)
Maar ook eigenzinnig (lijkt me wel ja!), weerbarstig (nou!), dwars (soms), onvoorspelbaar (trots op!), kil (wat is daar mis mee?), te onthecht (geen idee?) en een tettenman (oh nee, dat staat er niet bij). Zo lees ik op de eerste beste hit op Google.
Op een andere site lees ik dat een Waterman ook vrijheidlievend, rebels, democratisch, wetenschappelijk, afstandelijk, onbevooroordeeld, koel, anti-autoritair en modern is.
Vat je al deze eigenschappen in één persoon, dan kom je dus bij mij uit. Valt best mee toch? Snap niet dat ik nog steeds zo zielig en alleen ben……………….. *veegt een traan van zijn wang*

Maar fuk dat! Wie heeft een relatie, genegenheid, liefde en warmte nodig als je een hele bult volgers/lezers/fans hebt?
Precies.
Ik trek het nog wel even in m’n eentje.
En dat moet je anders lezen als jij denkt dat er staat………………….

ps. onderstaande vond ik wel een actuele trouwens maar daarover wellicht een andere keer.

Vrijdag de 13e

Vrijdag de dertiende, het schijnt een dubbele ongeluksdag te zijn. Ten eerste omdat het een vrijdag is en ook omdat het de 13e het ongeluksgetal is. Het zou te maken hebben met Djiezus. Of met de Romeinen. Of met de Tempeliers. Of met Noren. Of met heksen. Kijk maar eens op Wiki.
Maar wie geeft een neuk man? Ik geloof er niet in. Fuk die ding! Mensen moeten niet zo (bij)gelovig zijn. Dat zeg ik!
En door de film wordt vrijdag de 13e geassocieerd met horror. Nou, poeh poeh, flink hoor. Dat doet mij dus ook helemaal niks. Ik vind het een leuk thema hoor maar daar houdt het voor mij wel mee op.

Wat ik wèl interesant vind; Hoe vaak in je leven ben je op vrijdag de 13e jarig? Dat kunnen er niet veel zeggen. Nou, met een beetje geluk ben ik het 13 keer. DERTIEN (ha!). Ik moet dan wel minmaal 89 jaren worden en dat kon nog wel eens een hele kluif worden.
Ik zeg altijd al dat ik een vrij uniek persoon ben en hier blijkt het maar weer. In mijn gehele familiekring en/of vriendengroep is niemand op een 13e dag van een maand jarig. En als ik mijn wereldje globaal trek en die berekening dus globaal neem, ben ik de enige op de hele wereld die op de 13e zijn verjaardag viert. Tadaaaaaaaaa, uniek persoon.

In 1976 was ik voor het eerst jarig op vrijdag de 13e. Ik werd 5. Denk niet dat mijn ouders er iets bijzonders van hebben gemaakt want niet (bij)gelovig en de film bestond nog niet. In 1981 was het de 2e keer en hoewel de film inmiddels een dikke hit was hebben ze ook deze verjaardag op een gepaste manier gevierd. Tenminste, daar ga ik van uit. Weet er niets meer van maar ik kan me niet voorstellen dat op een 10e verjaardag afgezaagde lichaamsdelen door de woonkamer hingen.
De derde keer dat ik op een vrijdag de 13e jarig was, was in 1987. En dat was een bijzondere. In 2 gevallen was het bijzonder.
Klein prijvaagje tussendoor: Waarom was 1987 in 2 gevallen een bijzondere vrijdag de 13e?

In 1998 woonde ik 14 hoog in Zeist. Ik had m’n collega’s uitgenodigd voor een horrorfeestje. Ze moesten horrorig verkleed komen. Ik vertelde ze later dat het verkleed komen een grap was. Op één collega na. Michael, hem had ik niets gezegd. In de loop van de avond klonk de intercom, ik opende de schuifdeur voor Michael. Terwijl hij in de lift naar boven stond, deed ik alle lichten in m’n flat uit en knalde het ‘aan het eind van Thriller-lachje’ door de speakers. Hij kwam OEHAHAHAHA als een spook binnen. De lichten gingen aan en daar zaten wij met ons allen. In gewone kleren. Whoehahahaha, wat een giller!
Hij vertelde vloekend dat hij de hele rit vanuit Voorthuizen met dat laken over z’n kop had gereden. Wij Whoehahahahahahahahahaha’den nog meer!

In 2004 werd ik 33 en dat is lollig want volgend jaar word ik 44. En in 2026 55 en in 2037 hoop ik 66 te worden. Hoe vaak komt dat voor? dat je op vrijdag de dertiende in de dubbele cijfers valt? Man man man, wat mogen jullie je gelukkig prijzen dat jullie mij kennen. Een uniek persoon in vol ornaat.

Tot slot nog een klein prijvaagje; Wanneer ben ik nou precies jarig?
(Mensen die weten dat het 13 februari is zijn uitgesloten van deelname!)

ps.
Waarschijnlijk komt er weer eens een keer een knalfeest. En jij bent uitgenodigd.
Houd mijn verjaardag dus vrij!

Rotterdam

Gisteren whappte zwagert (jahaa, ex. Blabla. Maar zo zie ik het niet. Punt) de vraag dat we wel eens een keer naar de haven van Rotterdam konden gaan. Ik keek eens naar buiten en whappte terug dat ik de haven van Saint Tropez een beter idee vond. Wij kletsten dij. En hierna maakten we de afspraak om met de kinds naar de haven van Rotterdam te gaan. Het woei flink dus hoe cool zou dàt zijn!
Ik weet het niet hoor maar ik heb het niet zo op Rotterdam. Ik heb een bepaald beeld bij Rotterdam. Één groot blok beton. Mannen en kinderen lopen daar standaard allemaal in een trainingsbroek en een Feyenoordshirt, hebben stekels met een mat in de nek en hebben het Feyenoordlogo op hun schouder, rug en/of piemol getatoeëerd. En de vrouwen zien er allemaal uit als Joke Bruijs. Dat beeld heb ik van Rotterdam.
Vol vooroordelen zat ik dan ook bij zwagert in de auto. De grappen rolden over het asfalt. De ene nog schunniger dan de andere. Wij kletsten dij.
Het was pokkeweer en toen we aankwamen bij de haven was het baggerweer geworden. Een oud Rotterdams gezegde zegt ‘dat het schijt van de dijken waait’ en daar is niks gezegde aan, het is de keiharde waarheid. Goeiendag zeg, wat een schijtweer!
Zwager van zwagert werkt in de haven en hij whappte dat met een beetje geluk en heul misschien en wellicht wij wel even op ‘zijn’ boot konden kijken zodra ze weer aangesteigerd waren. Is leuk voor de jongens en de kleine meid immers.
Tegen half 3 legden de mannen het schip aan de steiger en klommen wij aan boord. We kregen een rondleiding, uitleg en frikandellen en de kinds mochten zelfs op de stoel van Kapitein Henk zitten. Ik vond het hartstikke mooi voor m’n jongens.
Tot opeens er een klus kwam. Of we mee wilden? Ja, het kon ook 12 uur ’s nacht worden…………………..
We namen de gok en binnen 5 minuten voeren we over de woeste baren richting een enorme olietanker (279 meter. Schijnt een gemiddeltje te zijn. Dusssss). De klus hield in dat de tanker gedraaid moest worden om achteruit de haven in te varen. Wij loodsten vanaf de zijkant. Zelfs ik vond het spannend en, zeeman als ik ben, toog naar de voorplecht van ‘ons’ schip. (En nee, ik deed geen Leonardo. Kom op zeg, ik ben een volwassen vent………..).
Dik 2,5 uur later zaten we weer in de auto op weg naar huis. Het was een geweldig avontuur, de jongens zijn weer een ervaring rijker. En ik stiekem ook.

En mijn vooroordeel over Rotterdam neem ik bij dezen terug.
Ik heb geen één blok beton gezien.

(Jasper, Martijn, Henk en Henk; Ontzettend bedankt voor de fantastische middag!)