Categorie: Flauw

Lollig irritant

Er zijn mensen die mij bloedirritant vinden. Er zijn mensen die mij schijtirritant vinden. En er zijn mensen die mij fucking irritant vinden. Dit is een opsomming van wat ik de afgelopen tijd naar mijn hoofd kreeg geslingerd. En het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Ik ben helemaal niet bloed- schijt of fucking irritant, ik ben juist lollig irritant!

Ik heb sinds een tijdje allemaal korte filmpjes (memes) op mijn telefoon verzameld, uitspraken van Ace Ventura (allrighty then – spank you very much – reeeaaaally, can I ass you something, take care now bye bye then), Fuck you too van Eddie Murphy, verschillende lachfilmpjes enzovoorts. Stuur je mij een bericht in de Whatsapp dan is de kans heel groot dat je één van zo’n meme van me terugkrijgt.
Als ik de deur van m’n werk binnenstap, slinger ik m’n telefoon aan en speelt ie de introtune van Universal films af en als medewerkers vertrekken hoor je ‘Dag vriendjes dag vriendinnetjes tot de volgende keer maar weer’ en zwaai ik erbij.
Nou ja, dat soort dingen doe ik dus. Dat heeft toch niks met bloed- schijt of fucking irritant te maken? Dat is toch lollig irritant?

Maar ik ben niet alleen op m’n telefoon lollig irritant hoor, in the flesh ben ik het ook!
Gisteren, de vrouw was op zolder aan het thuiswerken, ik was net klaar met douchen. Terwijl ik me stond af te drogen riep ik naar boven “SCHAT, IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “WAT?”
Ik; “IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “No hables wat je zegt.” en ze komt zuchtend van de trap af.
Ze gooit de deur open en snauwt “Wat is er, ik ben aan het werk!”
Ik; “Kijk, ik heb een cleanis.”
Zij; “Wat is dat?”
Ik; “Een clean penis, een cleanis.” en ik keek erbij als in onderstaand filmpje.
Zij; ZUCHT…………😡

Nou, ik vind dit alles dus lollig.
Dus beste lezer, ben benieuwd, als je dit zo leest, tot welke categorie behoor jij?
Vind je me
A) Bloedirritant
B) Schijtirritant
C) Fucking irritant
D) Lollig irritant

Kerelgriep

Inmiddels zit ik in de 6e (ZESDE!) week van mijn jaarlijkse mannengriep. Ik spreek nu van een kerelgriep hoor, want het duurt nu al zo lang dat de term ‘mannengriep’ de lading al een tijdje niet meer dekt.
Moet wel zeggen dat het al wel wat beter gaat, want in den beginne leek het er sterk op dat ik geveld was door een fatale mannengriep, zeg maar de terminale variant. Zo eentje waar een gewoon iemand aan onderdoor zou gaan, je kent het inmiddels van me.
Koortsaanvallen van ver boven de 44 graden, praten was onmogelijk vanwege opeenvolgende hoestbuien, bonkende pien in de kop, algehele alles dut mie zeer, ik sliep verspreid 44 minuten per nacht omdat ik geen lucht kreeg en het was al vrij snel duidelijk dat ik meer snot dan bloed in mijn lijf heb. Gisteren heb ik de 4400ste zakdoek in de prullenbak gegooid. Dat zijn er dus zo’n dikke 440 per dag. Onze grijze kliko bestaat nu volledig uit afvalzakken met alleen maar zakdoekjes vol snot. Zal blij zijn als vrijdag de kliko wordt geleegd, dan kunnen we afval ook weer weggooien.

Natuurlijk is deze aanslag op mijn gezondheid goed te verklaren. Want is het niet zo dat de zomer een goed te doene temperatuur per 1 december volledig uit ons land verdwenen is? Het is allemaal niet zo moeilijk, en eigenlijk ook voorspelbaar. Zie plaatje hieronder:
Links = zomer en zit mijn lijf prachtig in ’t prachtlijf.
Rechts = alles beneden de 23 graden en zie wat het met mijn prachtlijf doet.
Je gaat je toch afvragen hoe ik de afgelopen bijna 55 jaar in dit land heb kunnen (over)leven.
Gelukkig wordt het ergens in maart april mei juni weer lekker weer. Dan kan die kerelgriep weer mooi optiefen. Want ik ben er nu wel een beetje klaar mee.

Pubquiz

We deden mee aan de jaarlijkse eindejaars pubquiz in onze vaste stamkroeg hier om de hoek waar we (vooral zomers want terras) met regelmaat komen. En beste lezer, glansrijk één na laatste zijn we geworden! (Goed, het is een lichte verbetering ten opzichte van vorige keer maar toch, het voelt voor een fanatieke spelletjesman als ik ooit was toch een beetje klut met peren en geeft het toch een klein deukje in mijn forse ego.)
Blijkbaar is algemeen nieuws uit 2025 vooral nieuws uit SBS shownieuws, Hart van Nederland, NOS journaal en B&B vol liefde (ofzo). En laten dat nou net programma’s zijn die wij nooit zien.

We hadden al gauw door dat dit niet de avond voor een overwinning zou worden dus lieten we de alcohol rijkelijk vloeien en vulde ik een lolantwoord in als we weer eens geen idee hadden. De tafel met deelnemers naast ons moest per ronde onze antwoorden nakijken en wij de hunne en twee van die deelnemers waren vrienden van ons. Of vrienden? Het zijn 2 broers en zij vinden de vrouw heul leuk en nemen mij er voor de gezelligheid bij, heb ik de indruk. Maar hele leuke gozers verder hoor. En spontane gozers ook. Uit het niets bood één van hen aan om mij in het voorjaar te helpen met onze tuin. Toen ik vroeg of hij niet gewoon naar mijn telefoonnummer zat te vissen antwoordde hij; “Ja, want dan ben ik weer een stap dichter bij jouw vrouw.” Whoehahahaha, wij lachen! 😂😂😂 😄😄 🧐 🖕🏼

Op weer één van die kansloze vragen (iets met B&B vol liefde ofzo) vulde ik ‘Eva Braun’ in. Ik vroeg aan een aanwezige jongere of hij wist wie dat is. Hij zei; “Zegt me zo niets, maar als ik haar zou zien herken ik haar misschien.” Whoehahahaha, wij lachen! 😂😂😂 🧐🧐 😞

Nou ja lang verhaal kort, na de prijsuitreiking ging een hele rits deelnemers direct weg en dat bevestigde mijn vermoeden dat professionele pubquizzers meededen. Je kent ze vast wel, van die lui die pubquiz na pubquiz afstruinen, weinig consumeren en bloedfanatiek zijn. Ik heb daar maar 1 woord voor: FUKHUN! 🖕🏼

Nu wachten op de jaarlijkse kroegbingo, want daar zijn we net zo slecht in. 😄

Dick Teder’s eindejaars kwis: De antwoorden

Hij was lastig deze keer hè? Ik heb van exact nul deelnemers een goede oplossing ontvangen. Ja, ik kreeg wat hilarische antwoorden van mijn jongens, maar die hebben mijn humor dus dat was te verwachten. Reminder dat ik ‘m volgend jaar dus wat simpeler moet maken.
Oh, ik bedenk net dat het natuurlijk ook kan zijn dat niemand een fuck gaf om deze kwis……………………. 🧐
Best wel jammer eigenlijk, want ik steek er wèl energie in om zoiets in elkaar te flansen. Nou ja, het is zoals het is. Ik heb er zelf in elk geval nog plezier in om dit soort dingetjes te doen, dat scheelt.
Hieronder de antwoorden + oplossing

Vraag 1: Hij werd vermoord door een fan.
Antwoord: John Lennon (basiskennis)

Vraag 2: Zij houden van dikke (fijne) lichaamsdelen.
Antwoord: Rammstein (Dicke titten)

Vraag 3: Hippie juweel.
Antwoord: Neil Diamond (Neil is de ultieme hippie (uit The young ones) en juweel is diamond)

Vraag 4: Bijnaam van Elvis Presley.
Antwoord: The king (basiskennis)

Vraag 5: Buskopper van Metallica.
Antwoord: Cliff Burton (hij verongelukte in 1986 tijdens een tour met de band, hij kwam onder de tourbus)

Vraag 6: Anagram van Axl Rose.
Antwoord: Oral sex (basiskennis)

Vraag 7: Zij maken jou onder andere geel.
Antwoord: Coldplay (Fix you (maken jou) en Yellow (geel) zijn hitjes van hen)

Vraag 8: Zangeres met ooit een ruimtelijk probleem.
Antwoord: Whitney (Houston, we have a problem)

Vraag 9: Hij had veel succes in 1999.
Antwoord: Prince (1999 was een hitje van hem uit 1982, maar werd een superhit in 1999)

Vraag 10: Bekendste volkszanger van Nederland.
Antwoord: Andre Hazes (al die andere neppers komen niet eens in de buurt)

Vraag 11: Architect van Bohemian rhapsody.
Antwoord: Mercury (basiskennis)

Vraag 12: Ultieme scheidingshit.
Antwoord: Go your own way (mea vulva, deze is een beetje ver gezocht)

Vraag 13: Pingelaar in een kroeg.
Antwoord: Billy Joel (Pianoman is een hitje van hem)

Vraag 14: Winnaar songfestival van 1974.
Antwoord: ABBA (basiskennis)

Vraag 15: Snelle muziekgenre.
Antwoord: Rap (duh)

Vraag 16: Doodsoorzaak van Chester Bennington.
Antwoord: Zelfmoord (basiskennis)

Vraag 17: Alex en Eddie.
Antwoord: Van Halen (wie anders?)

Vraag 18: (Nog) niet erg succesvolle NL producer/songwriter.
Antwoord: Taane Hennie (duhhuuuu)

Vraag 19: Donkere kant van de Maan.
Antwoord: Pink Floyd (basiskennis)

Vraag 20: Brein achter Dire straits.
Antwoord: Mark Knopfler (basiskennis)

Vraag 21: Deelde het bed met David Bowie.
Antwoord: Mick Jagger (hij zal ongetwijfeld met meer personen hebben liggen rollebollen, maar dit is wel een heel bekend verhaal (roddel?)

Vraag 22: Band waarmee je prijzen kunt winnen.
Antwoord: Toto (doordenkertje)

Vraag 23: Verloor dit jaar hun oprichter.
Antwoord: Supertramp (Rick Davies)

Vraag 24: Beroemd lichaamsdeel van Michael Jackson.
Antwoord: Neus (op het laatst mocht dat ding de naam neus niet eens meer dragen, wat mij betreft)

En als je alles correct had ingevuld, viel er het volgende in de oplossingbalk te lezen:
EEN GOED NIEUWJAAR EN OP JORS

En dat is precies wat ik je wens.


Dick Teder’s Eindejaars kwis

Jazeker beste lezer, ik dacht dat het wel weer eens tijd werd voor wat interactie tussen ons beidjes. En wat is dan een mooier moment dan aan het einde van dit jaar 2025, niewaar?

Onderstaand heb ik een muziekkenniskwisje in mekaar geflanst en heb je nu/komende tijd/tijdens de feestdagen/rond nieuwjaar/weet ik wanneer zin en tijd om deze op te lossen……….LEUK! FIJN DIE OUDERWETSE INTERACTIE! Heb je daar geen zin in of geen tijd voor, ook prima hoor – jouw leem.
Het zijn wat algemene muziekkennis vragen, er zijn wat cryptische muziek vragen, er zijn wat oja joh vragen en het zijn allemaal vragen over bekenden uit de top2000. Dus voor elk wat wils, dunkt me.
(ik heb trouwens geen idee hoe de puzzel tot jou komt qua formaat via dat WordPress hoor! Mea vulva bij voorbaat daarvoor en je moet het er maar mee doen!)

In de blauwe balk verschijnt de oplossing.
Rest mij alleen nog je veel succes te wensen. Succes.
En wellicht tot volgend jaar.

Krijg zojuist door dat bij het antwoord van vraag 20 een vakje mist aan het einde. Bummer wel.

Hoe nu verder?

Toen ik haar 1203 dagen geleden bij onze eerste ontmoeting vertelde dat ik een uitstekende klusser ben overdreef ik ietsjes. Maar goed, ik had bijna 11 jaar gewacht op een vrouw als zij dus ik vond een beetje overdrijven op zo’n avond wel gerechtvaardigd. En ze trapte er met beide benen in dus missie geslaagd, dat zeg ik! (ik vertelde haar ook over mijn fantastische humor en daar was niets overdreven aan. Dat kan haar trouwens ook over de streep hebben getrokken hoor. Hmm, aandachtspuntje.)

Mijn vader was een uitstekende klusser, hij kon alles. Timmerwerk, (ver)bouwwerk, boorwerk, schilderwerk, elektrawerk, hij draaide zijn hand nergens voor om. En alles uit zijn hoofd hè! Ik hielp hem regelmatig, of eigenlijk keek ik hoe hij het allemaal deed, en laten we het erop houden dat ik tegenwoordig 73% van zijn kunnen onder de knie heb. Ik heb daarom mezelf hier in huis de naam Klanus gegeven (klus Anus). Als ze weer eens een klusje in haar hoofd heeft en ze in drievoud bij mij de aanvraag heeft gedaan kruip ik met alle liefde in de rol van Klanus en ga aan de slag. Plannen maken, tekeningen maken, kosten berekenen, materialen bestellen, materialen halen, werkruimte creëren, juiste kluskleding uitkiezen en uiteindelijk natuurlijk de uitvoering. Heerlijk mannelijk voel ik me dan.

Maar goed beste lezer, de borstel (titel, tiet = borst : titel = borstel. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!) van dees anekdoot verklapt het al, hoe nu verder? Want ik ben klaar hier in huis. De woonkamer, de bar, de gang, de slaapkamers, de kleedkamer, de badkamer (oh nee, plafond moet nog) de zolderkamer, de wasruimte, de voortuin, de schuur, het rookhok, de opslag, alles is inmiddels geKlanust. En val ik dus nu in een somber zwart gat. Ik heb niks meer te doen……………
Nou ja, in elk geval tot het voorjaar. Want het terras in de achtertuin moet nog uitgebreid worden. Maar dat laat ik over aan What the vakman (What the fuck man, maar hij is een vakman en je spreekt het bijna hetzelfde uit. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!).

Nu maar eens uitvissen waar ik vrouwlief de komende tijd tevreden mee kan houden.

Tongbreker

Ken je dat filmpje van President Zuma waarin hij bij een toespraak ‘In the beginning’ niet uit z’n strot krijgt? Hilarisch! “In the benigging – in the bennin – in the beninging”, hij komt er niet uit! Whoehahahahaha. 🤣 https://youtu.be/JqHaJkIvz0Q?si=BaNuBDLIleAqktaS

Het is bij ons thuis inmiddels een veelgebruikte uitspraak als we iets vanaf het begin willen zien, doen of maken. 😄

We (nou ja, vooral ik) gebruiken veel uitspraken en dingen uit films/sketches trouwens. Aaaaaaaalrighty then en zijn loopje (Ace Ventura), lijpe schijtsnack en züürkütje (Raymond Goedemondt), ben kapott en nah also also also (Hans Teeuwen), jah… jah…. jah….. jah (Koot en Bie) onder andere zijn niet zelden te horen bij ons (thuis). Maar ik dwaal af, ik had het over tongbrekers. 

Comfortable (comfortably) is een woord waar vrouwlief heul veul moeite mee heeft. 
Klassieker van Pink Floyd ‘Comfortably numb’ zum bleistift zingt ze woord voor woord mee, behalve de laatste zin van het refrein. Whoehahahahaha. 🤣
En dat ze dat woord niet kan uitspreken is best grappig want ik heb daar dus totaal geen problemen mee. Tenzij ze het op haar manier uitspreekt en ik haar wil corrigeren, dan raak ik ook helemaal in de war! 🥴 Ze heeft gelijk! Schijtwoord!

Ik heb dat dan weer met het woord ‘industrieterrein’. Mèn, wat een klotewoord is dat! Ik krijg dat nooit in één keer uit m’n bakkes. ‘Industietein’ rolt er meestal de eerste keer uit. Ik mot mijn praattempo zodanig vertragen dat het me alleen dan lukt om het woord correct uit te spreken. 
Nuchter, dat is. Het mag geen verrassing heten dat ik zo af en toe ook wel een alcoholische versnapering (of 2 of meer) lust en dan kun je wel nagaan hoe ik dat woord dan uitspreek. Whoehahahahaha. 🤣

Dus nu dacht ik, kom laat ik weer eens interactief zijn op dees lolsijt en aan mijn vaste (3 ofzo 😂) lezers vragen wat nou eigenlijk hun tongbreker is.

Vertèèèèl (Bert Visscher, die het weer gejat heeft van ons vroeger).

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)


Vacanti di Itali 🤌🏽

De heenreis:
Als logistiek wonderkind van de familie besloot ik op zondag om klokslag 7 over half 9 deel 1 van de reis te maken. Naar Bad Bellingen, een dikke 650 km, alwaar we een hotelletje gingen nemen. Zondag, een fijne en rustige rijdag.
Dacht ik.
Nou nee! Het bleek dat meer menschen het idee hadden om op zondag de weg op te gaan en na een kilometer of 300 begon de ellende. In de bloedhitte hebben we in totaal een uur of 87 in de file gestaan. En waarom? Nou, vooral omdat Duitsers, Zwitsers en overige vakantiegangers niet kunnen rijden. Punt (ik kom hier later nog op terug). Oja, en omdat die rare Germanen in vakantietijd (!) om de 4 kilometer met de weg bezig zijn.
Tsss, ze zeggen wel dat je in Duitsland lekker kan doorrijden, ja 85 jaar geleden kon dat ja! 🤌🏽🤌🏽

Tegen 20 uur kwamen we aan bij het hotel. Een vriendelijke oude dame hielp ons aan de sleutel, mama en dochter gingen even zwemmen en ik pakte een nodig rustmomentje.
Om eten te scoren kwamen we uit bij ‘Amore Mio Bacchus’, een gezellig uitziend Italiaans restaurantje. Ik vroeg of er een tafeltje voor 3 beschikbaar was. De sjefkok zag eruit alsof hij net van de set van The godfather was af gelopen en bromde mij toe dat we dan wel snel moesten bestellen. Ik vond hem een onbeschofte lul.
Na het eten en na mijn wc bezoek bleek sjefkok ineens een toffe peer en was hij één brok vriendelijkheid en lachen gieren brullen.
Met vrouwlief………………..🧐
Okeeeeeee, dacht ik. Gladde Gianni Lulli vindt mijn vrouw dus leuk.
We beloofden volgend jaar terug te komen en bij het afscheid nemen merkte ik een laf stijfje bij Gianni in zijn broekje op. Ik greep vrouw even bij haar kont en knipoogde naar hem. 😉🤌🏽

Maandag vertrokken we vroeg want ik wilde op tijd door de Gotthardtunnel zijn. Nou, dat is mislukt. Had niemand mij even kunnen vertellen dat in Zwitserland 7354645343 tunnels zijn? En dat 8364548495946353 auto’s daar doorheen moesten? Zucht.
Prachtig land hoor dat Zwitserland, maar maak daar even 1 lange tunnel onderdoor zeg! En dan was het ook nog schijtweer. Volgens mij is regen in dat land uitgevonden. Al die keren dat ik in mijn leven in Zwitserland reed regende het.
Halverwege de middag bereikten we Milaan. Knooppunt Milaan, kan ik wel zeggen. Goeiendag eem zeg, wat een drukte! En die Italianen rijden helemaal als idioten. Het is dat ze niet over je heen kunnen, anders waren ze je langs die kant ook nog voorbij gesjeesd. Ik denk dat ik er persoonlijk verantwoordelijk voor ben dat er niet 56 zware ongelukken zijn gebeurd. En dat op een stukje van nog geen 1200 meter. 🤌🏽🤌🏽🤌🏽
Om exact 18.22 uur bereikten we de camping aan Lago di Garda.



De vakantie:
De camping was aan de westkust van het Gardameer, ten oosten van Brescia, in het noorden van Italië, in het zuiden van Europa. Mooi hè?
We hadden een kast van een bungalow. Tenminste, als je niet groter dan 83 cm bent. Dachten die Italio’s dat iedereen niet groter dan 1 meter 60 is ofzo? Afdrogen na het douchen bijvoorbeeld was voor mij onmogelijk zonder mijn beide schouders en beide heupen uit de kom te murwen. En poepen lukte mij alleen als ik mijn rechterbeen in een hoek van 67 graden in de lucht en mijn linkerbeen horizontaal op de grond had. En beste lezer, als ik zeg dat ik nou niet echt de meest lenige persoon ter wereld ben, begrijp je dat even lekker relaxed kleien er voor mij niet in zat.
Maar we zaten lekker dicht bij het zwembad en de daarbij behorende poolbar. En ook niet onbelangrijk met die hitte, we zaten redelijk beschaduwd op de veranda. Prima!
Vrouw spreekt een aardig woordje Italiaans en ik op ‘pizza’ en ‘birra’ na totaal niet. Maar dat loste ik op door gewoon overal i achter te zetten. Of alles huppeldepupi di huppeldepupi te noemen. Uiteraard samen met dit gebaar 🤌🏽. Ik begon er thuis al mee. Tot vervelens en ergernis van vrouw toe. Zij verbood mij dan ook om zo te praten tegen de mensen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik ben nou eenmaal een lollige vent.
Zo werd ‘buongiorno’ steevast door mij beantwoord met ‘bon jovi’. En tot ziens was steevast ‘ciao grazie’ (op de Pizza Calzone van Enge buren wijze). Buonasera beantwoordde ik met ‘signorina buonasera, it is time to say goodnight to Napoli’, zwembad werd ‘zwembatti’, poolbar werd barri di pooli enz. Mussen noemde ik Lini’s. En af en toe nam ik vrouw te grazie. Jep, ik ben een lollig vervelende vent. 😂

We hadden vanaf de camping een prachtig uitzicht op het meer. Toen we dichterbij kwamen zagen we een schattige zwanenfamilie ronddobberen, dus Lago di Garda werd Lago di Zwani. Maar toen we bij de waterkant kwamen lag me daar toch een partij flinke zwanen(?)drollen, mensen! GATVERDAMME!! Vanaf dat moment was het Lago di Stronti en kreeg je mij er met geen mogelijkheid in. Ik koelde m’n voormalig prachtlijf (zie foto) wel in zwembatti af.

Bij barri di pooli hoefde ik al snel mijn bestelling niet meer door te geven. En daar hou ik van hè, gewoon als ik binnenkom al gelijk een grote bier en een Aperol intappen. Toen we op een avond daar op het terras zaten en de muziek mij niet aan stond, was een knikje genoeg om van muziek te veranderen. Ook daar hou ik van. Machtswellusteling die ik stiekem ben 😈😃
Ik beloonde hun service met een vermelding in mi testamenti.

In het campingrestaurant (restauranti) maakte ik ook vrienden met het personeel. Ontzettend leuke en vriendelijke jongelui. En dat bleek ook op de laatste avond toen we daar aten. Knuffels, zoenen, handen schudden, tranen, het was een emotioneel afscheid. Ook voor hun trouwens.
“You are so funny” werd mij verteld. Ik had ‘thanks for all the tips’ of ‘thanks for the nice treatment’ of ‘thanks for the good talks’ ofzo verwacht, maar goed funny klopt eigenlijk ook wel.

Verder deden we tripi di dorpi’s, tripi di boti en ergerde ik me kapot aan het animatieteam met hun 5 dansliedjes en Luigi Zumba met z’n drukdoenerij, maar vooral lagen we heerlijk bij zwembatti lurki di alcoholi en te zonnebaddi.

De terugreis:
Mijn plan om vrijdag klokslag 06.30 uur te vertrekken werd vakkundig door vrouw de nek omgedraaid vanwege “chill your tits ’s ff zeg, weet je wel hoe vroeg dat is!” Het doel was in de namiddag in het hotel in Karlsruhe te arriveren. Newsflash, dat is niet gelukt.
Het Italiaanse gedeelte ging opvallend vlot, zelfs knooppunt Milaan reden we met 2 vingers in de kont voorbij.
Zwitserland reden we binnen met schijtweer (joh!) en de Gotthardtunnel lieten we ook vrij eenvoudig achter ons. De navigatie stuurde ons deze keer via Luzern naar Zürich. Het mooie weer brak aan en eerlijk is eerlijk, Zwitserland is een prachtig land. Met de trein, dat is. Om te rijden zie je toch geen reet van de omgeving omdat je continu moet opletten op debiele weggebruikers en wegonderbrekingen. Dus hup Fritzl’s van Zwitserland, bouw maar mooi een tunnel onder jullie land door.
De snelweg naar Stuttgart was een hel. En ik zal hier even precies uitleggen waarom. Duitsers (en Zwitsers ook) gaan niet aan de kant. Die blijven links of in de middenbaan rijden, terwijl in de rechterbaan vaak alle ruimte is. De 5678863543 files op deze snelweg waarin wij terecht kwamen hadden dan ook deze oorzaak. Die schijtlui blijven liever in de linker en middelste baan in de file staan dan dat ze doorrijden op de rechterbaan. En ze kijken niet in de spiegels, dat ook. Ik was daar op een gegeven moment zo klaar mee dat ik al zigzaggend van rechts naar links naar voren reed. Dan maar boetes hoor. 🖕🏼😤

Iets na zessen kwamen we aan bij het hotel in Karlsruhe. De geboortestad van de 2 grote Olivieren, Bierhof en Kahn. En Tanja Jess! Zij is daar ook geboren, mensen! (nee, ik doe ook niks met deze info).
Ook nu moesten we nog eten dus liepen we het eerste beste Grieks restaurant binnen. Een Albanese moordbrigade wachtte ons op. Tenminste, daar leek het op. Maar het waren uiterst vriendelijke mensen! En met lekker eten! En véél! Ik had gezegd dat ik ze zou aanbevelen dus mocht je ooit in Karlsruhe zijn, Olympia Restaurant, der platz zum sein!
We besloten uit te slapen. En met we bedoel ik de dames natuurlijk, ik liep alweer om 7 uur rond te struinen. Na het ontbijt en tanken knalden we om 10.15 uur de snelweg op. De laatste kleine 500 kilometer.
Nou, daar kan ik kort en nog korter over zijn; SCHEISSE! De ene wegonderbreking na de andere. Een beetje doorrijden zat er niet in. Gutentag seg, wat een vermoeiende lui die Germanen. Zorg dan dat je de vakantieroutes vóór de vakanties klaar hebt. Zucht, ik moet ook alles uitleggen.
Pas na Duisburg verdween de drukte, wegonderbrekingen en slecht wegdek als schnee für die Sonne en dat was een verademing voor autobestuurders zoals ik. Goed wegdek, weinig verkeer en zo snel als je maar durft. En dat laatste heb ik geweten, ik denk dat de gemiddelde snelheid daar zo’n 200 km/u was. Toen vrouwlief heel even haar ogen sloot voor een licht dutje maakte ik gebruik van de situatie. De voiture tikte de 240 aan hoor!

Om 17.13 uur precies dropten we dochter bij haar vader, deden we een poar neem’n en om 18 uur lagen we beiden uitgeput op de bank.
De geweldige vakantie zat erop.
Volgend jaar gaan we weer. Nu al sin an.

Chica hilaros

Laat ik voorop stellen dat mijn Latinavrouwlief beter Nederlands spreekt dan de gemiddelde PoarNeem’er hier uit de regio. Echt beste lezer, ik heb soms werkelijk geen idee wat ze zeggen. Nu kan dit natuurlijk ook te maken hebben met de nodige bierconsumpties die mijn gemiddelde gesprekspartner heeft genuttigd alvorens hij/zij met mij in gesprek treedt (want dat is de grootste hobby hier), maar toch. Meestal is het voor mij gokken wat ze tegen me zeggen en neem ik maar een slok bier als antwoord.
Maar ik dwaal af.

Mijn Latinavrouwlief spreekt dus aardig Nederlands, en dat is maar goed ook want mijn Spaans is niet best. Ja, ik zeg gewoon achter elk woord ‘os’, dat vind ik Spaans zat. Maar daar ben ik de enige in, zij corrigeert mij dan meestal en dat vind ik weer ruk want veel minder lollig.
Maar ik dwaal af.

Dat zij af en toe wat woordjes verkeerd of iets anders uitspreekt, dat vind ik eigenlijk alleen maar schattig. De i is bijvoorbeeld bij haar een ie. “Wil je een haring? Nee, ik houd niet van vies. Ja duh, wie wel?” En zo hebben wij vaker van dit soort grappige gesprekjes.
Maar beste lezer, soms zijn haar uitspraken regelrecht hilarisch. Dan schud ik buik, druppelt wat vocht in m’n string en biggelen de tranen over m’n wangen.
Ik heb in de loop der tijd 4 situaties onthouden.

We reden op de snelweg en we kregen het over eerste auto’s. Ik vertelde over mijn BMW, zij had de keuze uit 2. Eentje met airco en eentje met een dakkapel………..Dat heet dakraam, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂

Bij een Duits tankstation stond voor ons een dikke Heinz zijn aggregaat achterop een truck bij te tanken. “Kijk die vent nou met z’n jarretels.”……………. Dat zijn bretels, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂

Op bed lag ik al op één oor en ze zei nog iets. Voor mij was het gemompel en ik antwoordde met een welbekend huh?. “Zucht, jij ook met je Zweedse gehoor!” ……………… Dat heet Oost-Indisch doof, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂🤣

In de douchecabine sta ik op mijn gemak woest erotisch mijn geslachtsorgaan te wassen en zij komt toevallig binnen. “Oh jammer, ik zie niks, het glas is bewolkt.”……………..Dat heet beslagen, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂🤣

Eigenlijk kun je wel stellen dat wij muchos plezieros hebben. En ach, dat er af en toe een flinke CONJO! door de kamer vliegt, dat maakt het ook wel weer spannend.

Ik was de controle kwijt

Vorig weekend was vriendenweekend bij ons. Wat eigenlijk betekent dat wij een volledig weekend besteden aan en met vrienden. Unieke en spaarzame doch gouden weekenden zijn dat.
Zaterdag gingen we uit eten in een dorp verderop. Bij een steakhouse vanzelfsprekend want vlees. Ik was al de hele middag een beetje gammel op de maag, maar een beetje vent piept daar niet over en omdat ik zeker een beetje vent ben, ik dus ook niet.
Na het hoofdgerecht, sigaartje, koffietoetje en nog een sigaartje was het tijd om bij het steakhouse af te rekenen en in de kroeg af te pilsen. En daar ging het mis.

Mijn gammele maag begon plotseling aanwijzingen te geven dat het verstandig zou zijn om de maaginhoud zo snel als mogelijk te dumpen. Terwijl wij wachtten bij de kassa op onze jas aantrekkende en afscheid van de bediening nemende vrienden, zei ik tegen vrouwlief dat zij maar met de anderen mee moest rijden omdat ik toch écht als de wiedeweerga naar huis moest. “Wacht nou maar even.”, zei ze en 10 seconden later zagen we vrienden aan komen lopen. De druk vanuit mijn maag naar onder werd hoger en hoger en ik MOEST weg. “Okee, ga maar, ik rij wel met hun mee.”, zei vrouwlief 7 seconden later.

De 3,4 kilometer naar huis werd een regelrechte kringspiertest. Goeiendag zeg! Maar gelukkig beschik ik over een ferme, stevige, sterke en strakke kringspier dus met mijn vertrouwen in een goede afloop zat het wel snor. Ben niet voor niets een controlfreak, immers. Op 462 meter van huis koppelde ik alvast de gordel los, en nog dichter bij huis ook mijn broekriem. Niets liet ik aan het toeval over. Ik scheurde de auto schuin het parkeervak in, sprong eruit en stiefelde zo snel ik kon die 17 meter naar huis.
En toen ging het ècht mis. Mijn ferme, stevige, sterke en strakke kringspier begaf het.
……………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar de eerste 400 gram stront glipte in vloeibare vorm langs mijn toch ook ferme, stevige, sterke en strakke billen mijn onderbroek in. Vlug opende ik de voordeur en ja hoor, daar kwam de volgende 729 ons. Tijd om mijn jas uit te doen had ik niet, ik was al blij dat ik mijn broek boven de rand van de pot naar beneden kreeg. Hier liet ik de controle over de kringspier volledig varen en met volle kracht spoot mijn maaginhoud de wc in. Het kletterde zo hard op het kabbelende wc-water dat het met dezelfde volle kracht weer omhoog kwam.

…………………………………………..

Ik zal je de details besparen, maar nadat ik na een minuut of 10 compleet was leeggescheten en ik het zweet van m’n voorhoofd had geveegd, nam ik het besluit om de schade op te nemen. De onderbroek tussen m’n enkels was gevuld met een laag waar een gemiddelde kom soep niet voor onder deed (waardering voor Hema onderbroeken hoor. Die houden vocht goed vast!), van de onderrug tot aan de hamstrings was het een grote bruine vlek en schoonvegen van de anus was onbegonnen werk. Ik moest een plan van aanpak bedenken.
Mijn jas kreeg ik uit door mijn rechterschouder even uit de kom te duwen, mijn schoenen flikkerde ik de gang in, mijn spijkerbroek deed ik met beleid uit, net als m’n sokken -bang om de onderbroeksoep te kantelen- en m’n overhemd scheurde ik in drieën. Daar zat ik dan, naakt met een volle onderbroek op m’n enkels. Ondertussen hoorde ik m’n telefoon whatsappen. Ik ging er maar vanuit dat vrouw en vrienden inmiddels de kroeg hadden bereikt.

Met de volle onderbroek tussen de knieën geklemd liep ik de trap op, naar de douche. Ik zal je de details besparen, maar ik had 17 washandjes nodig om mezelf weer enigszins toonbaar te maken. Met een schone onderbroek, andere kleren en de haartjes weer in model moest ik natuurlijk wel mijn sporen wissen. Kom op zeg, niemand hoeft toch te weten wat mij was overkomen.
Dus nadat ik de badkamer, de overloop, de trap, de gang en de wc had ontdaan van de bruine smurrie, kwam ik drie kwartier later de kroeg binnen alsof er niets gebeurd was.

Maar even tussen jou en mij hè, wat nou als ik 17 seconden eerder was vertrokken bij dat steakhouse? Dan had ik toch deze hele shitzooi nooit gehad? 🧐
Hmmm, even de vrouw de schuld geven, ben zo terug.

Mijn Onlyfans pagina

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, mijn Onlyfans pagina loopt (nog) niet zoals ik zou willen. En daar baal ik best wel een beetje van, dat mag je eerlijk weten.
De vaste lezers hier weten….. oh wacht, even opnieuw. De vaste lezer hier weet dat ik in mijn spaarzame vrije tijd graag wat met muziek mag pielen. Niet alleen in iTunes verzamelen, maar ook noem ik me gekscherend af en toe singersongwriterproducer en maak ik soms zelf muziek en mix ik zo nu en dan wat fijne beats aanelkaar. Kijk en luister maar eens op mijn Onlyfans pagina: https://www.youtube.com/@taanehennie9937/videos
Let wel, dit zijn opnames van in de begingi beningin beginning. Toen ik het zanggedeelte nog met de telefoon opnam. Tegenwoordig heb ik dus gewoon een professionele microfoon hè! En zodra ik weet hoe ik dat ding in vredesnaam aan de praat, of in dit geval aan de zing, krijg, zal het niveau vanzelfsprekend met stappen omhoog gaan.

Maar zoals gezegd draait mijn pagina niet als gewenst (ik had in 2020 stille hoop dat ik nu inmiddels wel binnen zou zijn), dus drastische maatregelen waren nodig.
Vandeweek na een minuutje of 3 brainstormen besloot ik mijn Onlyfans pagina uit te breiden naar tastbaar materiaal voor een ieder, dus niet enkel Onlyfans fans, om aan te schaffen.

As we speak laat ik 125.000 cd’s (je moet klein beginnen immers) branden van ‘The best of Taane Hennie‘. Het is een verzamelwerkje met daarop 12 nummers, waaronder ofkors de grootste hit ‘Ho stop barbiepop (featuring Tidde & Widde)’.
Maar ook onder andere ‘Hennie goes Tiktok‘, ‘Hennie goes summertime‘, ‘Hennie goes platzzak‘, ‘Hennie goes penis‘, ‘Hennie goes Mr. Right‘, ‘Hennie goes kerst in m’n eentje‘ (featuring Tidde), ‘Hennie goes kampioenen’, ‘Hennie goes James Bond‘, ‘Hennie goes happy‘, ‘Hennie goes awesome‘, ‘Hennie goes 50‘ staan erop.
Oh, dat zijn ze dus allemaal, nou ja maakt niet uit.

Mijn Onlyfans fans Jullie lezers kunnen dit meesterwerkje tijdelijk tot aan 13 februari 2024 aanschaffen voor de schappelijke prijs van 27,48 Euro.
Hierna zal de vaste prijs 81,93 Euro bedragen. Dus wees er snel bij!
Bestellen kan onder dit bericht in de reacties.

En verder ben ik bezig om deze knijters stuk voor stuk op Spotify te krijgen, want daar mag ook wel eens wat kwaliteit aan toegevoegd worden, dunkt me.

Ps. De persoon op de foto ben ik niet, ik heb namelijk wèl mannelijk woelhaar op m’n buik. Denk, zeg het ff.

Goeie zet


Goeie zet van Veronica! Vanaf vrijdag 20 oktober zenden ze ‘The Grand Tour’ uit. En laten we eerlijk zijn, dat is stukken beter dan voor de 4987654338ste keer Lethal weapon, voor de 3234674536de keer Die hard of voor de 6548759461ste keer een Jason Bourne film (dat zijn wel heule goeie trouwens!).

The Grand Tour is op Amazon de opvolger van ‘Top Gear’ van de BBC. Dat Engelse omroepje dat heel flink hun grootste kijkcijferkanon cancelde omdat de deugbrigade dit eiste. En waarom? Omdat Jeremy iemand op z’n muil had gehoekt.
Ik denk dan, hij zal er wel om gevraagd hebben dus boeiuh. Maar de BBC dus niet. Daar dachten de hoge heren dat ze James, Jeremy en Richard wel even konden vervangen door Geen Idee, Nooit van Gehoord en Joey van Friends. WRONG!
Dat hele deuggebeuren, daar moeten we gewoon mee kappen. Punt.

JJR stapten dus over naar Amazon en daar gingen ze verder met waar ze gebleven waren, hilarische tv maken.
En nu gaat Veronica ‘The Grand Tour’ dus op de vrijdagavond programmeren en beste lezer, ik kan dit programma van harte aanbevelen. Lachstuipen, broekpiesen en van de bank rollen garandeer ik.
Met een speciale vermelding voor de 2e aflevering. ‘Operation desert stumble’ heet ie en dat is het lolligste wat je ooit hebt gezien (ja misschien op die aflevering van Top Gear met die Reliant driewielers na).

Ik wens je veel kijkplezier en eh, graag gedaan.

Work out

Het lijkt wel alsof elke maand dat ik ouder word mijn pens (buik, ronding, unit, geef het een naam) een onsje in omvang toeneemt. Nu is dat natuurlijk niet zomaar een probleem, het is een luxeprobleem. En luxeproblemen heb ik nog nooit serieus genomen dus waarom zou ik dat nu wel doen, niewaar?
Wat wèl een probleem is, is mijn onderrug. De onderrug die die pens van mij nog enigszins op z’n plek houdt. De spieren daarvan zijn uitgerekt, wat eigenlijk wil zeggen dat ze hun langste tijd hebben gehad. Of eigenlijk dat ze aan hun einde zijn. Zie het als elastiek, dat kun je ook maar tot zo ver rekken. En beste lezer, daar moet ik echt wat aan gaan doen wil ik de piem nog steeds zonder spiegel kunnen blijven zien er niet aan onderdoor gaan. Nu heb ik een briljant plan bedacht, maar daar moet ik eerst even een klein voorgeschiedenisje bij verklaren. Lees gerust verder. Of stop hier, ook prima.

Eind vorig jaar hadden de dochter en schoonzoon van onze buren het ambitieuze plan om in april een wereldreis naar het Oosten (en dan niet ‘Poarneem’nland, maar naar China enzo) te maken. Oja, en dat via en Spanje en Italië. Ze hadden een grote Mercedes bus gekocht en deze gingen ze ombouwen tot camper. Prachtidee, mijn steun hadden ze.
Lang verhaal kort, april werd mei, mei werd juni, juni werd juli. En E.L.K.E. dag klokslag 08.40 uur zette schoonzoon de cirkelzaag in de tuin even aan om een houtje te zagen. De rest van de dag niet, maar telkens klokslag 08.40 uur. Zucht.
Nu ben ikzelf, ook in de vakantie, van de redelijk vroegevogelclub dus behalve het kutgeluid had ik er niet zoveel last van, maar ik woon samen met een zeer bedverliefd iemand en voor haar vind ik schoonzoon dus een enorme lul. Maar ook omdat die bus me aardig in de weg ging staan vind ik dochter en schoonzoon een lul.
Nu wil het toeval dat ik vorige week een mahoniehouten bed uit elkaar gedemonteerd heb en deze ligt in de tuin te wachten tot ik eraan toe kom om deze tot draagbare en vervoerbare stukken te zagen. Omdat de buren vroege slapers zijn, leek het mij dan wel een aardige repercussie om elke avond klokslag 22.40 uur mijn decoupeerzaag in de tuin even aan het werk te zetten. Dont’t fuck with The Anus of with the wife’s Anus! Dat zeg ik! 😈

Tot zover het kleine voorgeschiedenisje, dan nu mijn briljante plan.
Ze zijn vertrokken! Tenminste, de bus staat al 2 dagen niet meer voor de deur. Zucht, daar gaat m’n wraakactie. Bummer.
Maar ik zou ik niet zijn als ik op zo’n moment niet direct schakel en van de nood een deugd maak. Herinner je het eerste couplet over mijn pens en de rugspieren nog? Nou, ik ga dat mahoniehouten bed dus gewoon even in draagbare en vervoerbare stukken hakken. Hakken ja. Niet zagen, maar hakken. Met een bijl. In blote tors. In spijkerbroek. In de tuin. Binnenkort. Als het mooi weer is. Ooit.
Nou, als ik daar geen stevige rugspieren en een strakke buik van krijg!

En mocht ook dat niet werken, dan wil ik deze jas 👇🏼 op mijn verjaardag.

Ps. De man op de bovenste foto ben ik niet. Ik heb namelijk niet zo’n plopnavel.

In de blote kont

We hadden wat te vieren en hoe kun je dat beter doen dan in de blote kont, dat zeg ik. Dus reden we zaterdagmiddag naar een niet nader te noemen thermengeval in het pittoreske Bussloo. Ideetje van mmb (mi mujer bonita). We konden allebei wel wat ontspanning en wat teintkleuring gebruiken immers. Ik was in het begin wat sceptisch, want wat moet ik nou in een sauna met allemaal rimpellijven, zweetpokkels en hangunits om me heen, maar de belofte van een 50 minuten durende massage deed mij vanzelfsprekend overstag gaan.

Even dacht ik dat we verkeerd waren gereden en dat we bij het plaatselijk crematorium aangekomen waren, maar dat bleek alleen maar de buitenkant van het hoofdgebouw te zijn, beloofde mmb. Ik zei nog gekscherend dat je hier wel heul snel bruin wordt. Wij lachen.
Bij de receptie kregen we een polsbandje en ik vroeg nog gekscherend of ik ‘m ook als lullig bandje mocht gebruiken. Ik lachen.
Eenmaal in de badjas en voorbij de kleedruimtes liepen we het paradijs in. Tenminste, zo denk ik dat het paradijs er uitziet. Een gigantsiche tuin met prachtige planten en exotische bomen en mooie beelden en een buitenbar en naakte mensen. Veel naakte mensen.
Okeeeeee, dat was even met de ogen knipperen voor mij. Zoveel naakte mensen bij elkaar was niet gebruikelijk in de machowereld waarin ik normaal gesproken vertoef. Maar dat even knipperen duurde maar even, mmb zei dat ik en mijn pielemoos niet zo bekrompen moesten doen. Zij lachen.
Ze had gelijk en zonder aarzelen smeet ik mijn badjas sierlijk weg. FREE DE PIEMOL!

Hammam, kruiden, zout, scrub, aalt, mayonaise, yoghurt, in alle baden heb ik liggen dobberen. En tussendoor in de blote kont zonnen. Héérlijk! En af en toe natuurlijk eem poar neem’n. Nog héérlijker! Onderwijl vriendelijk naar de voorbij lopende mensen zwiemelen. Ik had het duidelijk naar m’n zin.
Om 18 uur meldden we ons voor de ontspanningsmassage. Tenminste, dat had mmb mij wijsgemaakt. Het bleek een mishandeling van de eerste orde te zijn. Met een elleboog kan je dus ècht een rug 47 cm indeuken. Mèn, fantastisch zo’n anti-stressmassage! Bij het aankleden was ik zo ontspannen dat valse lucht in mijn lijf spontaan uit een niet nader te noemen lichaamsholte ontsnapte. Wij lachen.

Al met al heb ik een geweldige dag gehad. Mijn probleemlijf is een keer goed verzorgd in al die baden. Maar ook de sfeer in zijn algemeenheid beviel me erg. Iedereen die zijn/haar ding onbevangen doet en de rest gewoon in zijn/haar waarde laat. Ik hartje dat. Zelfs erg aanwezige Rotterdammers en vliegen OVERAL kregen mij niet over de zeik. Nou ja, laten we het erop houden dat ik een paar keer tot 10 heb moeten tellen.
Ook de sportieve mannenafdeling achterin het paradijs vond ik erg leuk. Tafeltenissen en midgetgolfen kon je daar. Wel gek dat er, behalve het balletje, verder geen materiaal beschikbaar was.
Maar het allerleukste vond ik toch wel de ‘prachtige piemel-contest’ tegen sluitingstijd in het rookgedeelte. Ben stiekem best wel trots op mijn 13e plek.

Ik denk dat we dit best wel eens vaker zullen gaan doen.

Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik schijn een grijze badjas te hebben.




Depri world

In het kader van “Jeejjj, het is vakantie!” en het kind moeten we toch ook vermaken, gingen we op de druilerigste dag ooit naar Dino World in Zwolle. Nu vind ik Zwolle al een schijtstad op zich omdat ALTIJD als ik er over de A28 langs rijd, dan staat dat matrixbord ALTIJD op 80 km/u. Zucht.
En als ik dan netjes 80 km/u rijd, scheuren auto’s me voorbij, kachelen vrachtwagens me voorbij, tuffen campers me voorbij, rijden Gerrit en Annie met de fietsen achterop me voorbij, flitsen fietsers me voorbij. Zucht. Ik werd laatst zelfs ingehaald door een stel Nordic Walkers! Nou, da’s toch ruk ofnie?
Maar goed, naar Zwolle dus. En het was ook nog eens de natste dag ooit, plus tel daarbij op dat ik ’s nachts niet al te best had gerust, dan heb je ongeveer een idee hoeveel zin ik er in had.

Het begon al op de parkeerplaats. Een treurig stukje asfalt, direct aan een spoorlijn. Zoals bekend doe ik niet aan parkeervakken, je bent Groninger of niet. Dus bij de eerste de beste plek die ik zag parkeerde ik ‘m er achteruit in. En ja, 2 plekken bezet, ik mot naturlijk wel een beetje ruim uit kunnen stappen. Het Miezerde met een grote m onderweg naar de ingang. M’n zorgvuldig gekapte kapsel, m’n zorgvuldig uitgekozen kleding maar vooral m’n welverdiende ‘na een autorit sigaartje’ werden nat. Mijn humeurmeter zakte naar een bedenkelijk niveau.
Eenmaal binnen viel me direct de achtergrondmuziek op. Wellicht dat het muziek uit die ene uitgemolken filmserie is, maar ik werd er droevig van. Mijn crematielijst in iTunes bevat vrolijker muziek. Zucht.
Op het eerste terras dat we tegenkwamen genoten we van een cappuccino/koffie met appelgebak/muffin. Of genieten? Iets verderop zat de plaatselijk roddelgroep van tokvrouwen met harde stemmen en dito lachen. En het Regende ook nog met een grote r. Mijn irritatiemeter knalde al vrij vlot in het rood.

Op het minst natte moment van de dag bekeken we het onoverdekte gedeelte van het park. Sjongejonge, wat droevig. Één grote zandbak met speeltoestellen en klimdingen. Niets had dit met dinosaurussen te maken, dacht ik. Ik geloof dat er een stuk of 7 van die verzonnen beesten in een hoekje van het park stonden. En als je erlangs liep, maakten een paar zo’n RARRRRRR-geluid. Niet zo’n RARRRRR-geluid waarvan je je de tering schrikt en in je broek schijt, wat je zou verwachten, maar gewoon zo’n sneu gaygeluidje. Mijn beltoonvolume staat harder. Zucht. Mijn klaarmeemeter steeg met de minuut.

Achterin het park is een soort laboratorium waar kinderen proefjes kunnen doen ofzo. Op een welkomscherm werden we begroet door ene Dr. Albert (ofzoiets) in het Duitserlands. Je weet wel, Nederlands met een zwaar Duits accent. Maar waar ik ook keek, geen Dr. Albert (ofzoiets). Wel liep er een puisterige puber met een labjas rond. God, wat droef!
Ook hier raakte de duffe achtergrondmuziek behoorlijk mijn irritatiesnaar.

Het kind lieten we opdrogen in de binnenspeeltuin terwijl wij plaatsnamen in het restaurant. Maar na een kwartier met die dooie muziek hielden we het niet meer vol.
Tegen vijven pijpten we Maarten. Het kind had goudsteentjes en een kleidino gescoord en had zich prima vermaakt. En daar ging het tenslotte allemaal om.

Ik heb in gedachten 37x zelfmoord gepleegd.

Tip: Wil je een wèl leuk dinopark bezoeken, dinopark Landgoed Tenaxx.
Zie hieronder.

https://dinoparklandgoedtenaxx.nl/

Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder leven zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Eeehm 🤔

Mijn nieuwste hobby is ‘gokken’ op Vakantieveilingen punt nl. Vink leuk. Beetje andere mensen in de laatste seconde aftroeven en spullen aanschaffen voor wènig. Let wel, alleen spullen die LVT zijn hè, Leuk Voor Thuis. De rest, zeg maar 98% van het aanbod, laat ik schieten hoor. Wat moet ik ermee?
Over die 98% heb ik verder niet zo heel veel te zeggen, maar bovenstaande veiling deed mij de wenkbrauwen toch eigenlijk wel ietsjes fronzen.

Hoe moet ik dit nou weer zien?

Dat vakantieveilingen punt nl voor de muziek en hapjes/drankjes zorgt? Dat Vakantieveilingen punt nl jouw vriendinnen uitnodigt? Dat jij de middenstip van De Kuip uitkiest en dat Vakantieveilingen punt nl deze dan reserveert?
Of stelt Vakantieveilingen punt nl misschien een vibrator ter beschikking? Of meerdere vibratoren? ……………………………Ik vind het maar een vage veiling.

Zie het al voor me.
Rita, een verstokte vrijgezelle vrouw van 43 wint de veiling voor een x bedrag. Ze kiest ervoor om de party bij haar thuis te houden. Ze nodigt haar vriendinnen Tessa (38, getrouwd met Ray en moeder van 6 jarige Chiclaine), Jasmina (39, moeder van 22 jarige Marvin en 18 jarige Quincy, beide vaders onbekend), Annemarie (44, carrièrevrouw, kindloos) en Karin (40, pas gescheiden, hangt tegen een burn out aan) uit.
Op een niet nader te noemen zaterdagavond komen de dames tezamen in Rita’s flatje. Vakantieveilingen punt nl heeft 10 vibratoren beschikbaar gesteld, Rita heeft ze netjes naast elkaar op tafel gezet, tussen de waxinelichtjes en de wijnglazen. Op de vraag welke wijn geschonken moet worden, wordt unaniem ROOD NATUURLIJK geschreeuwd.

Een stuk of 5 glazen wijn later neemt Rita het voortouw en ontdoet zich van haar onderkleding. Ze kiest ‘De Rampetamper 3.0’ en glijdt in een aangename positie op de bank. Na enkele minuten legt ze uitgeput de vibrator terug op tafel. “Pfoe, dat was heftig!”, verzucht ze.
Jasmina is de volgende en zij kiest ‘The Accelerator TDI’. Deze is zo heftig dat ze alles in een omtrek van een meter met haar benen omver trapt. “Hadden we het maar bij mij thuis gedaan, veel meer ruimte.”, sneert Annemarie. “Ja Jezus, we weten nou wel dat jij groot woont! Hou toch ’s op met je arrogante gezeik!”, snauwt Karin haar toe.
Tessa is thuis wel wat gewend en zij kiest voor één van de ‘Big Daddy’s’, de zwarte. Karin schenkt ondertussen haar 12e glas wijn in. Rita ziet Tessa genieten en roept van opwinding of zij dadelijk ook de zwarte Big Daddy kan proberen. Tessa geeft ‘m aan Rita.
Annemarie pakt ondertussen de roze ‘JOEHOE’ erbij en drukt ‘m vacuüm op het bijzettafeltje naast de bank. Met een glas wijn in de hand gaat ze er gehurkt op zitten. Tessa helpt Karin naar de badkamer, Karin moet kotsen. Als zij enigszins is bijgekomen en terugkomt in de woonkamer, ziet ze haar vriendinnen over elkaar heen krioelen. Allemaal zijn ze naakt.
Natuurlijk kan zij niet achterblijven en pakt ze ‘De Doehetzelver’ van tafel. Ze scheurt haar kleding van haar lijf en gaat pontificaal op de eettafel liggen.
Maar hoe ze ook haar best doet, het ding geeft geen sjoege. “ZITTEN ER WEL BATTERIJEN IN?”, gilt Jasmina. Nee dus.
Karin flikkert het ding in een hoek en schenkt nog een wijntje in.

Tegen 01.52 uur is de party over. De vrouwen nemen afscheid van elkaar en Rita bergt de vibratoren op in de bijgeleverde doos. Ze stuurt Vakantieveilingen punt nl een berichtje dat de doos weer opgehaald kan worden.

Ja, ik denk dat ze bij Vakantieveilingen punt nl dit bedoelen met Vibrator party met vriendinnen. Wat denk jij?

Bijna dood ervaring rijker

Ik woon naast een berg (ja, écht!) en om naar het keepen/voetballen van mijn jongens te gaan, moet ik over die berg. Ja, ik kan wel omrijden maar dan moet ik via het poepgat van de provincie Utrecht. En daar werk ik ook al dus diek loel! Is trouwens ook een heul end om.
Maar ik dwaal af.

Ik rijd daar regelmatig dus kun je wel stellen dat ik het daar met m’n ogen dicht kan vinden. Derhalve ragde ik met een gangetje van minimaal 80 die 7% naar beneden. Je kunt sturen of niet, dat zeg ik altijd. En trouwens, een Peugeot heeft de beste wegligging aller tijden. Dus.
Maar beste lezer, wat er daarna gebeurde is me daar toch een story!
(denk je dat dit weer zo’n overdreven anekdoot wordt, stop dan hier met lezen. Wil je weten hoe dit afloopt, lees dan gauw verder!).

Plotsklaps kwam van achter de zonneklep een spin naar beneden gespidermand. Recht voor m’n gezicht bleef ie hangen. En dan niet zo’n gay spinnetje hè, nee, zo’n enorme grote joekel. Zo’n Enormous Giganticus. Zo eentje waar Australische spinnen van in hun web schijten, zeg maar. Had een tattoo op z’n rug van een RIP-graf. Nou zeg! Nooit eerder gezien.

Nu ben ik niet zo schrikkerig aangelegd, maar met bijna 100 van een berg af is het toch even scherp zijn geblazen. Flux opende ik het raam om het monster met een welgemikte bitchslap naar buiten te bonjouren. Maar de plotselinge temperatuurverschillen, de wind en waarschijnlijk eerdere ervaringen deden spinmans doen schrikken en hij dook ineens op mijn keel. Potverdrieduppies, dit kon wel eens heul slecht aflopen, bedacht ik me in een split second. En dan met name voor schrijver dezes. Zul je altijd zien, lig ik gekruld om een boom ergens in het ravijn, waggelt Jan Lul de Spin vrolijk mijn voiture uit. Nou, niet op mijn horloge!

Ik greep het beest met m’n rechterhand beet, maar op de een of andere manier had het zich vastgebeten op mijn prominentia laryngea. GOFFER! Met m’n knieën stuurde ik de bergweg af en met beide handen trok ik het beest van m’n keel af. We raakten in gevecht. Met één van z’n poten gaf hij me een rake uppercut, gevolgd door een rechtse directe met één van z’n andere poten. JA, WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!, gromde ik. Met beide handen kneep ik z’n keel dicht en gaf ik ‘m een kinstoot.
Oh, een groepje wielrenners. Ik zwaaide vriendelijk toen ik ze slalommend passeerde. Ondertussen zette Von Spinhausen z’n tanden in mijn middelvinger. Ik gilde het uit. Oh, een groepje wandelaars. Ik zwaaide vriendelijk met m’n middelvinger. Boze gezichten. Nah!

Ik naderde zeeniveau en dat betekende een scherpe bocht. Hier moest een einde aan komen, redeneerde ik. Had ik niet ooit geleerd dat je niet moet vechten met tegenstanders, maar ze z.s.m. uit moet schakelen? Ik greep de draad waar de klootzak aan bungelde en wikkelde het met de snelheid van het licht om zijn nek. Ook pakte ik ‘m in een nekklem en na een seconde of 47 voelde ik het leven uit zijn leven zakken.
Vlak voor de bocht der bochten mikte ik het kutbeest uit het raam. “Ga iemand anders lastig vallen, ik moet naar m’n jongens!”, kafferde ik hem na. LUL!
Net op tijd kwam ik bij het sportterrein aan en nadat ik met een vochtig McDoekje het dashboard van enkele deciliters bloed had ontdaan, zag ik de aftrap. Tja, timing is my middle name. Altijd al.

En zo zie je, beste lezer, ik ben een bijna dood ervaring rijker.
Gelukkig wel, anders had ik dees anekdoot helegaar niet kunnen typen.

Schelden doet geen pijn

Ik zag een filmpje van Max Verstappen die in een of ander Miamiees honkbalstadion de eerste bal bij een honkbalwedstrijd mocht werpen ofzo. Je kent het wel, pers erbij, gesponsorde kledij aan, erg zucht allemaal. Nu moet hij dat natuurlijk helemaal zelf weten, hij zal er wel 40 miljoen voor hebben gekregen, maar mensen, dat werpje! Mijn dochter van 6 gooit minder gay. Als je geen bal kan gooien, geef dat dan aan en doe het gewoon niet. Je staat voor lul. Die catcher moest 17 stappen naar voren doen om die bal te vangen.
Ik vind dat het publiek hem best had mogen uitfluiten.

Sporters zijn publieke figuren (die meestens (heul) veul geld verdienen) en ik vind dat je hen best mag bejegenen. Tegenwoordig zijn ze wel erg gauw op hun pik danwel tepel getrapt (grappig plaatje hè? Dat zijn lange tepels. Zelf gemaakt).
Oeh, discriminerend. Oeh, beledigend. Oeh, stigmatiserend. Kijk, zolang het geen doodsbedreiging betreft, heb ik er niet zoveel moeite mee. Sterker nog, ik vind het soms zelfs ludiek lollig. “Dries, je moeder heeft een snor”, zongen NEC-supporters in 2000 over AZ’er Dries Boussatta. Ik kan me niet herinneren dat daar toentertijd moeilijk over werd gedaan. En kreeg Menzo geen bananen naar zich toe gegooid? Hij pakte eentje van het veld en vrat ‘m gewoon op.

Waarom wordt over een speler die 90 minuten uitgefloten wordt niet moeilijk gedaan, maar oerwoudgeluiden naar een speler toe zijn dan weer not done. Ja, het is onsmakelijk en eigenlijk best sneu en zegt meer over die roepers, maar kom op zeg, daar moet je toch boven staan als (duurbetaalde) sporter?

Ik heb ook eens zoiets meegemaakt. Nu zouden we dat een jeugdzonde noemen, toen was het alleen maar grappig. Het was bij mijn favoriete basketbalclub Donar ergens in de 90’s. Wij zaten altijd met een groep van 15/20 man/vrouw in de linkerhoek van de houten tribune. De hoek waar Mart Smeets ook altijd kwam staan, maar dat heeft er verder niks mee te maken.
We speelden tegen een ploeg in het wit (weet niet meer wie) en bij die ploeg speelde een vent met een krullende mat en volgens mij een snor. Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat hij een aparte dribbel had. Met zijn rechterhand beroerde hij de bal en zijn linkerhand wapperde wat heen en weer tijdens het lopen.
Ineens riep iemand uit onze groep “JOEHOE” als hij aan de bal was. Wij lachen natuurlijk en al snel namen we dat over. Bij elk balcontact van hem galmde “JOEHOE” uit 15 kelen door de hal. En je raadt het al, de hele tribune (ook die aan de overkant) ging even later los zodra hij aan de bal kwam. Als ik er aan terugdenk schiet ik weer in de slappe lach.
Als ik het me het goed herinner heeft hij zelf om een wissel gevraagd. We wonnen die wedstrijd.
Missie geslaagd.

Supermarkt

Natuurlijk nergens plek in de parkeergarage dus reed ik door naar -1. Ook niks. Verder naar -2 en ook daar stond het vol. Goffer! Bij -3 was nog een plekje vrij, helemaal achterin. Zucht.
Met een kop op onweer liep ik naar de lift. ‘Defect’ stond op een briefje. Goffer! Ik wilde weer weggaan maar ja, ik had toch stroopwafels en een flesje cola voor het werk nodig dus nam ik de 6 trappen omhoog. Boven stond ik even uit te puffen met een sigaartje op de lip en het viel me op dat iedereen zo vrolijk was.
Het laatste winkelwagentje rukte ik uit de ketting en ja hoor, het was zo’n wagentje met één debiel wieltje. Zucht, heb ik weer.
Ik slingerde het ding richting stoeprand, tegen een vrouw aan. SORRYYYYYYY! Geeft niks, zei ze en ze nam het winkelwagentje bij de hand. Hé, wat gek. Bij die vrouw doet het debiele wieltje niet debiel.

Ik pakte een winkelmandje en keek nog eens om naar de vrouw met mijn winkelwagentje. Ze keek tevreden, bijna verliefd, viel me op. Keek iemand maar weer eens zo naar mij, mijmerde ik.
Ik flikkerde over een rode kruiwagen vol boodschappen en terwijl ik op de grond lag dacht ik wie nou zo achterlijk is om middenin het pad zo’n ding neer te zetten.

In het eerste gangpad stond zo’n kakmadam met dito man. Zullen we vegetarisch etuh?, vroeg ze. Nee, ik wil goed ééétuh, antwoordde hij. Ik dacht er het mijne van. Hé, hotdogs. Lekker, ik mikte ze in m’n mandje.
Bij het brood stond een vervelende man in een rollator. Ik hou niet van brood, ik hou niet van wachten, mopperde hij. Ik dacht, jezus vent, dan flikker je toch weer op! Ach pa, hou toch eens op met zeuren, zei een bolle gozer met een Red Bull shirt aan die er aan kwam lopen. Och mijn hemel, een volwassen vent die denkt dattie Max is, dacht ik. Zucht.
Hé, Groninger metworst. Lekker, ik mikte het in m’n mandje.

Ik moet me vergissen maar volgens mij zag ik bij de emballage een rat lopen. Gatver!
Hé, Pim’s. Lekker, ik mikte ze in m’n mandje.

Ik had inmiddels m’n mandje vol en liep richting kassa. Een lange rij. Vooraan stond een vent in sportkleding te blèren naar een grijze vent in de rij. TEUN, IK BEN FF NAAR BENEDEN. Weer zo’n lul die z’n portemonnee is vergeten, dacht ik. Zucht.

Ik was eindelijk aan de beurt en rekende af. Wilt u de kassabon? Nee. Spaart u ook zegeltjes? Nee. Spaart u ook voor het bestek? Nee. Spaart u ook voor de Efteling? Neehee! Wilt u in aanmerking komen voor een date met miss Supermarkt 2021? N……………… ehm nee, ik zit in m’n winterstop.
Oja, ik zag net een rat lopen in de winkel, zei ik. Oh, dat is geen rat hoor, dat is onze huishamster, die laten we vrij door de winkel lopen, zei het kassamiepje.
Nou, lekker hygiënisch, dacht ik. Zucht.

Ik betaalde 36 euro voor de parkeerticket en ben plankgas weggereden.
Boodschappen doen, man wat heb ik daar een hekel aan.

De antwoorden + Prijswinnares

Tiet veur un kwisje

Vraag 1: Op welk nummer woonde Monica?
Antwoord: Op nummer 7
https://www.youtube.com/watch?v=yPsCmLirn34&ab_channel=Gunter

Vraag 2: Wie zat in Frankrijk op een terras?
Antwoord: Herman
https://www.youtube.com/watch?v=Cb1tR3cgeA0&ab_channel=RemcoVeldhuizen

Vraag 3: Wat kocht Guus i.p.v. een trekker?
Antwoord: Een snelle Amerikaan
https://www.youtube.com/watch?v=WXHYqKEEJqk&ab_channel=arjanhupkes111

Vraag 4: Wat draagt de boer in de bedstee?
Antwoord: Oorwarmers
https://www.youtube.com/watch?v=BwiQxt4ahww&ab_channel=dafgast

Vraag 5: Wie hing zelf aan de lijn?
Antwoord: Die dame
https://www.youtube.com/watch?v=JmZf0JE5VAU&ab_channel=Trafassi-Topic

Vraag 6: Wie zie je her en der alleen staan?
Antwoord: De misfits
https://www.youtube.com/watch?v=0rZwnIvVX7I&ab_channel=Ronald

Vraag 7: Hoe snel ging het regenen?
Antwoord: In 1 seconde
https://www.youtube.com/watch?v=pgmv1mnaRaA&ab_channel=erdna77

Vraag 8: Waar loop je niemand voor de neus?
Antwoord: Op een onbewoond eiland
https://www.youtube.com/watch?v=R-TQZk_buVM&ab_channel=KinderliedjesOmMeeTeZingen-Topic

Vraag 9: Wat hebben haar ouders meer dan de mijne?
Antwoord: Poen
https://www.youtube.com/watch?v=AwQOKiP3U4s&ab_channel=Armand-Topic

Vraag 10: Waar doen ze zo eng?
Antwoord: In Chili
https://www.youtube.com/watch?v=eeRL8ZhTmJY&ab_channel=HetGoedeDoel-Topic

De winnares is puinvogel omdat zij de enige deelneemster was maar ook omdat ze vraag 2 helemaal goed had! WHOEHOOOOEEEEE!!!
Gefeliciteerd met je prijs! (gelieve zelf even uit te printen en op te hangen)

Tiet veur un kwisje

Heb jij enig idee hoe lang het alweer geleden is dat ik hiero een interactief ietsje met jou deed? Volgens mij al een heel eventjes geleden en wil jij het zeker weten, zoek het ff lekker zelf op.

Wat heb ik nu weer verzonnen? Nou, gewoon iets voor jou om een druilerige (zondag)middag op een interactieve wijze door te brengen eigenlijk. Enige vereiste is dat je wel een beetje kennis van het Neerlandstalig lied moet bezitten. Oja, en wat logisch denken.
Ik stel een vraag over een bekend Neerlands lied en jij geeft daar het juiste antwoord op. Simpel hè?
De winnares verdient een prachtige foto van 15 jaar geleden van mijn strakke bips.
Hier komt tie!

Op welk huisnummer woonde Monica?
Wie zat in Frankrijk op een terras?
Wat kocht Guus i.p.v. een trekker?
Wat draagt de boer in de bedstee?
Wie hing zelf aan de lijn?
Wie zie je her en der alleen staan?
Hoe snel ging het regenen?
Waar loop je niemand voor de neus?
Wat hebben haar ouders meer dan de mijne?
Waar doen ze zo eng?

Mag ik je succes wensen? Succes!
En moge de beste winnen.
En doe je niet mee, ook prima hoor. Dan wens ik je alsnog een fijne dag.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Buik(je)

 

Een jaar of 5 geleden zei een lekker wijf (er zijn vrouwen, mooie vrouwen en lekkere wijven, heb dat ooit eens uitgelegd hier) tegen me dat ik een tè dikke buik had. Sterker nog, ze had een hele waslijst aan wat er aan mij mankeerde en dat heeft een eventueel huwelijk tussen ons doen stranden. Ofzo.
Ik lachte haar vierkant uit. Ik? Een dikke buik? Ik heb een prachtlijf man!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

Maar lieve lezer, wat heeft ze gelijk gekregen. Ik schreef er in september 2017 ook al over.
Ik stond gisteren op het werk m’n prakkie warm te magnetronnen en in het raam zag ik me staan. Sjeesus, wat een schaamte. Ik trok m’n buik in maar ook dat mocht niet baten. Het zag er nog steeds niet uit. En vanochtend zat ik bij de kapster met een kopje koffie in een relaxfauteuil een praatje te maken. Nou mensen, zelfs mijn ruime overhemd kon de pens niet verhullen.
En ik baal daar eigenlijk best wel van. Het zat er natuurlijk al aan te komen maar het lijkt wel of het sinds een maand wel heul erg hard gaat.

Het is vanzelfsprekend de schuld van ‘de’ vrouw. Ik heb tenslotte niemand die me een schop onder m’n prachtbips geeft en eigenlijk heb ik ook niemand om het voor te doen dus waarom zou ik me een beetje in het zweet gaan werken? Ja, voor m’n schouder. Daarvoor wil ik nog wel eens met de gewichten stoeien en ik krijg daar ook prachtschouders van maar om me nou ook nog eens met die vetpens bezig te gaan houden, tja, ik heb daar niet zoveel zin an.

En trouwens, als ik omlaag kijk en ik zie King Dingeling daar nog steeds bungelen, dan valt het nog best heel erg reuze mee, niewaar?
Maar ja, m’n beschikbaarheidsseizoen komt wel weer met rasse schreden dichterbij en met alleen humor kom je er tegenwoordig niet meer mee weg. Dus zit ik nog even te dubio’en.
Ik wacht m’n verjaardag even af, daarna neem ik een besluit. Dat beloof ik.

(ik heb ooit bovenstaande foto’s gepimpt. Zie jij wat ik, naast de tors, nog meer heb gepimpt?)  

Duel

Je kent ze vast wel. Van die verhalen, in films en boeken, waar een patser de grote man is, iedereen adoreert hem, hij een pracht van een bloedmooie vrouw heeft maar hij ziet haar alleen maar als een lekker lappie vlees en dat er dan een mysterieuze vreemdeling opduikt wat uiteindelijk resulteert in een spannend duel. Toch?
Nou, het zal je niet verbazen maar ik heb ook zoiets meegemaakt. Behalve die pracht van een bloedmooie vrouw dan. Bummer wel.

Ik nam moeke eens mee naar een ‘countryplein’ tijdens de feestweek hier in de buurt. Op verschillende locaties int deurp was muziek te zien en te horen, wij kozen voor de countrymuziek. Want dat vindt ze mooi.
Ik stond rustig in de buurt van de bar van een biertje te genieten terwijl een grote groep stond te linedancen op de lekkere live muziek. Ik vond het lachen en bestelde nog een kouwe klets. Moeder gaf ik een glas wijn.
Plots ging de muziek en het licht op het podium uit en werd het stil rond de dansvloer. Ik bestelde nog een pils.
Een vent helemaal in het zwart, incluis zwarte cowboyhoed en zwarte cowboyboots, betrad de dansvloer. Ovationeel applaus volgde. De muziek startte en meneer de cowboy gaf een showtje linedancen. Eerlijk is eerlijk, het zag er gelikt uit en het was zeker 7 x beter dan wat de groep eerder liet zien. Maar eronder van ingedrukt was ik totaal niet. Kom op zeg, ik heb vroeger les gehad van de beste danseres die ik ken en ik ben potverdorie ooit bij een show van The lord of the Dance geweest! Ik wenkte de barman nogmaals.

Moeke zat te genieten maar ze zag ook dat ik me stond op te vreten. Ze wenkte me meerdere malen maar ik hield de boot af. Ik had niet veel zin om me een beetje uit te sloven.
Ineens klom moeke bovenop de tafel en schreeuwde “DAT KAN MIJN ZOON VEEL BETER!”. Alle ogen waren nu op mij gericht. En ook patser daagde me uit de dansvloer op te komen. Ik goot nog een unit naar binnen en liep richting dansvloer. Ik laat me tenslotte niet piepelen.
Onderweg trok ik een cowboyhoed van een vent zijn hoofd maar daar was hij niet van gediend. Ik draaide me om en sneerde “GEEF ME DIE COWBOYHOED MAN!”
De zangeres op het podium slingerde weer een countryklassieker de ether in en we begonnen één voor één een stukkie te linedancen. Het publiek ging uit de plaat. Wat hij deed, deed ik beter en andersom was het ook zo. Zo ging het 4 nummers. Op deze manier zou ik een modderfiguur slaan, redeneerde ik. Ik moest iets verzinnen.

Ik mixte wat electric boogie, enkele tango invloeden, ietsjes bossanova en een beetje de horlepiep door mijn standaard linedance moves. Hier had hij niet van terug. Toen ik ook nog m’n befaamde ‘Lord of the Dance’ uitvoering op de mat legde kon patsercowboy mijn dansgeweld niet meer bolwerken en ging hij gestrekt. En omdat hij zeker 8 seconden bleef liggen werd ik unaniem tot winnaar uitgekozen.
Ik maakte een buiging naar het uitzinnige publiek en slingerde de hoed met een goed gemikte worp weer op het hoofd van de eigenaar. Zal je altijd zien, op zo’n moment lukt alles. Patser liep boos weg. In een ooghoek zag ik moeke gesigneerde foto’s uitdelen. Huh, waar had ze die nou weer vandaan? 🤔

Ik was kapot en had dorst als een paard. Flux hikte ik 14 glazen geel goud achterover en trok moeke mee, het was mooi geweest en tijd om te gaan. Op de weg terug heeft moeke wel 10 x gezegd dat ze zo geweldige noten had. Ik glimlachte. Ik ook en ik gaf haar een knipoog.
Al was het wel jammer van die pracht van een bloedmooie vrouw.

En zo, lieve lezer, zie je wat mijn fantasie allemaal uitspuwt als ik wat tijd over heb en als ik met de countryhits in de iTunes bezig ben.

Mijn winterstop

Mensen vragen me wel eens waarom ik een ‘winterstop’ heb. “Mannen jagen toch het hele jaar door op de vrouwtjes?”
Nou, eigenlijk is daar een hele simpele verklaring voor. Ik zal het uitleggen.

Ten eerste zien vrouwen er een stuk minder aantrekkelijk uit. Ze hebben veel te veel kleren aan en dan hebben ze ook nog regelmatig 1573 kilo sjaal daar overheen. Zucht. Zo kan ik toch niet zijn wat voor kuipvlees het is joh!

Dan ben ik de afgelopen jaren ook niet echt een vrouw tegengekomen  waarmee ik oud wil worden die mij wil, tolereert en/of accepteert. Dus waarom zou ik het hele jaar moeite moeten doen om een vrouw te vinden terwijl het tijdens de zomertijd al een heul gedoe is, niewaar?

Ofkors vrijedag (haha, ik maak daar gewoon een werkwoord van!) ik ook een stuk minder tijdens wintertijd dan in zomertijd. Kerst? Nieuwjaar? Laat mij maar werken. Ik vind er toch geen ruk aan.

Maar de allergrootste reden is dat ik een gruwelijke grafhekel heb aan temperaturen beneden de 23 graden. Tel daarbij wind, regen, vorst, sneeuw, ijzel enzovoorts op en je krijgt mij niet pissiger.
En dat lieve lezer is geen pretje voor een date, kan ik melden. Zal het een klein beetje schetsen.
Gezellig uit eten en/of wat drinken, romantiek spat er vanaf, we lachen, we flirten, we sjansen. En dan komen we buiten, het is het guurste weer ever en ik verander in een oogwenk van die rustige, liefdevolle, romantische droomman in een stijfvloekende en strontchagrijnige psychopaat.
Nee, dat wil ik een vrouw niet aan doen. Daar kan ze beter een paar maanden later achter komen.

Nou, daarom heb ik dus jaarlijks een winterstop. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
Voor mij geen vrouwengedoe tijdens wintertijd.
(maar de radar staat niet uit hoor!😉)

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securitéIk neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.

Eierballen & klaphakken

De 9e verjaardag van mien jonkje moest natuurlijk gevierd worden met de familie en vrienden. Dat deden we gisteren. Oma moeke woont niet echt in de buurt maar wil er vanzelfsprekend altijd wel bij zijn. Hoe handig is het dan dat ze een droomzoon heeft die vrijdag gewoon even na zijn werk naar Groningen rijdt, zaterdag even met moeke heen en weer kachelt en vandaag weer eventjes die 200 km naar huis scheurt?
Maar genoeg veren in mijn bips.

“Kan je eierballen voor ons meenemen?”, werd mij gevraagd (de eierbal is een culinair Gronings hoogstandje, onbegrijpelijk dat het geen wereldwijd succes is). Ofkors wilde ik dat.
Gisteren tegen 12-en togen we naar de plaatselijke eierballenboer om 8 van die heerlijke units op te halen. Moeke had een koeltas mee waar ze in gingen want het was 400 graden in de auto. Ik had de airco niet aan want daar kan ik niet tegen. Trouwens, mijn oude voiture heeft geen airco dus dat was niet eens een discussie.
Klokslag 13.34 uur parkeerde ik de auto voor de deur van de beste cafetaria van Wageningen en omstreken (ben je ooit in Wageningen en wil je een fijne vette hap scoren? Cafetaria De Driesprong. Onthoud die naam. Erwin en Ties zijn de eigenaren, ik ben er  floormanager).
Ik stoof naar binnen want ik had enorme hoge nood en terwijl ik voorbij rende bestelde ik een ijsje. Moeke was ondertussen uitgestapt en knuffelde iedereen buiten op het terras. Ze was een jaar niet geweest dus er moest flink geknuffeld worden. Logisch.
Ik ging aan een tafeltje zitten en likte woest erotisch aan m’n ijsje toen moeke met de koeltas vol eierballen binnenkwam. Ze liep een beetje apart maar dat kwam omdat ze wat last van d’r heup heeft en een lange autorit, redeneerde ik.
Ineens zakte ze door één van haar hoeven en ik moest lachen. Ze keek ’s omlaag en zag dat de hak van haar schoen aan het ontbinden was. Overal lagen stukjes hak. Ik schoot in een stuip. Moeke had inmiddels ook door dat de hak onder haar schoen wegrotte en gierde het ook uit. Ik verslikte me in m’n ijsje en rolde op de grond van het lachen.
Van de andere schoen lag de hak nog in de auto en toen, lieve lezer, heb ik 3x mijn slip moeten verschonen. Manmanman, wat hilarisch!
En wat weer zó moeke!
Ties had nog schoenen (patta’s heten ze tegenwoordig, geloof ik) liggen van dochterlief, deze mocht moeke hebben. Supertof en cool om een hippe moeder te hebben, dacht ik.

Hierna gingen we naar het feestje van Teun en daar werd door mij natuurlijk in geuren en kleuren verteld over voorgaande. Wij kennen geen schaamte en eerlijk is eerlijk, dit was heul lollig!
Daar gaan we het nog vaak over hebben op feestjes.

Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

Prijsvaag

 

Vroeger deed ik het wel vaker op m’n lolsite, een prijsvaag. Vond ik lachen en het geeft jou toch een beetje het idee dat je iets te interactieveren heb hierzo. Ofkors.
Huh, een prijsvaag, vraag je? Ja, een prijsvaag. Dat is een prijsvraag zonder prijs en toch wel zo gigantisch onnozel en vaag dat het eigenlijk alleen helemaal nergens op slaat.

Ik heb nu ook weer eentje.

HOEVEEL AVONDEN HEB IK VOLLEDIG VOOR MEZELF (en eventueel voor jou, 😉wink 😉wink) TIJDENS MIJN AANKOMENDE VAKANTIE OMDAT DE JONGENS OP VLIEGVAKANTIE GAAN?

A: 4
B: 10
C: 6
D: 9
E: 3
F: 14
G: 5
H: 11
I: 2
J: 8
K: 13
L: 7
M: 12
N: 1

Wéér niet😞

Dit leveringsbriefje lag in de gemeenschappelijke ruimte van het huis waarin ik resideer. Ik had het al een tijdje zien liggen maar geen naam erop dus boeien. Tot mijn buurman me erop attendeerde dat het voor mij was want hij was naar het ophaalpunt geweest. Oh, prima, ik kijk wel even.
Pinksteren en nachtdiensten kwamen er tussen en vanochtend moest ik toch boodschappen doen dus hup, briefje mee.

Een leuke vrouw vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Nou, dat kon ze zeker, ik gaf haar het leveringsbriefje en zei dat het voor mij was. Ze vroeg naar mijn naam, liep naar achteren en kwam even later leeggehands terug.
“Waarschijnlijk wordt het vanmiddag na 15 uur binnengebracht.”, zei ze.
“Zal ik je bellen als het er is?”, bood ze aan. Ik had totaal geen moeite met haar tutoyering en zei dat het prima was. Ze noteerde m’n nummer en ze pakte het briefje.
Ik wilde net weer weglopen toen haar oog op de datum viel, 6 juni dat is toch al wel weer even geleden. “Het is een brief waarvoor ik moet tekenen.”, vertelde ik haar. “Oh, momentje dan.”, zei ze verontschuldigend. Weer liep ze naar achteren en kwam even later met een aangetekende brief voor mij terug. “Ik keek bij de pakketjes en daar lag je niet bij.”, zei ze. “Jij gekkie jij!”, kwinksloeg ik.

Ik had mijn ozo belangrijke brief binnen. “Wil je dit mee of zal ik het weggooien?”, vroeg ze terwijl ze het leveringsbriefje en het briefje met mijn telefoonnummer erop omhoog hield. “Mijn telefoonnummer mag je wel houden.”, zei ik met een knipoog.
“Nee, ik gooi het wel weg.”…………………………………………………..

Potverdikkie, wéér niet.

Rijkswaterstaat

Ken je dat imposante gebouw van Rijkswaterstaat langs de A12 bij Utrecht? Zal wel niet hé? Geeft niks hoor. Wat de fuk moet je ook bij Utrecht in de buurt doen immers? Hoe verder van de Randstad hoe beter, zeg ik altijd.
Maar goed, ik ken het gebouw dus wel en ik heb daar een fantastisch lollige anekdoot over te vertellen. Lees gerust verder.

In mijn tijd in de machowereld reed ik eens ’s nachts met collega E. in onze patrouillewagen op patrouille. Ik zeg patrouillewagen maar het was eigenlijk gewoon een Polootje en ik zeg op patrouille maar eigenlijk was het gewoon een controleronde hoor, maar voor het verhaal klinkt het gewoon allemaal net even iets spannender.

E. en ik waren het ‘een dienst niet gelachen is een klutdienst’ type en ook tijdens deze patrouilleronde viel de ene woordgrap over de andere heen. Ik weet ze niet allemaal meer maar geloof me, het was dikste pret in de auto.
Toch weet ik nog eentje als de dag van gisteren (ik gebruik ‘m zelfs nog wel eens) en dat is ook niet zo gek want het was me daar eentje, lieve lezer!
Lees gauw verder!

We reden over de A12 terug naar HQ vanuit de richting Woerden en in de verte doemde het imposante gebouw van Rijkswaterstaat op. Mooi verlicht.
E. reed en ik zat op de bijrijdersstoel. Wat op zich wel handig was omdat de kofferbak toch een stuk minder ruim en comfortabel is dan die gladjakkers van reclamejongens je altijd willen laten geloven.
We hadden net de tranen droog en het werd even stil in de auto. Even allebei een moment op adem komen. Het gebouw kwam dichter en dichterbij.
Plots zei ik “Ik geloof dat daar Rijkswater staat”………………..

Met zijn grootste rollende ogen uitdrukking draaide E. zijn hoofd heel langzaam naar mij en hij zag mijn gezicht met mijn gigantischte smile ooit. Ken je dat, dat je een grap maakt en dat je dan iemand net zolang aankijkt tot hij begint te lachen? Nou, dat deed ik dus.
We stopten bij het dichtstbijzijnde tankstation want we moesten allebei onze slip verschonen. Nee hoor, we hadden gewoon zin in wat lekkers.
Maar mensen, wat een dijenkletser was dat zeg!

Goddegoddegot, ik ben me d’r ook eentje hoor.

Woord van het jaar

Die Dikke zoekt weer een ‘woord van het jaar’ en ook dit jaar mogen wij, de mensen, suggesties doen.
Nou, ik heb er wel eentje! OPHEFGEMEKKER

Manmanmanman, ik heb in mijn leven nog nooit zo vaak met m’n hoofd lopen liggen schudden alsdan vandaag de dag. Sjeesus, waar mensen zich allemaal druk om maken zeg! De kleur van zwarte (Zwarte!? DUH) Piet. Doorgesnoven randdebielen die demonstranten stinkhoeren vinden. De tieten van Dionne Stax. Commentaar op de tieten van Dionne Stax. Commentaar op commentaar over de tieten van Dionne Stax. Trump. Melania. De kleding van Melania. De pumps van Melania. Het haar van Melania. Het haar van Trump. Wel vlees. Geen vlees. Melk is nazi. En zo weiter.
Terwijl de èchte problemen de ophefgraadmeter niet eens halen.

Zo hoor je zum bleistift niemand opheffen over gigantische belastingen, dalende pensioenen, uit de klauwen gierende zorgkosten, politici die er een teringzooi voor de gewone man van maken, snelwegen waar je 80 moet, tweebaans 130 km/u snelwegen waar vrachtwagens inhalen en waarom ik nog steeds niet gekoppeld ben aan een bloedmooie, rijke vrouw.

En ik kan ernaast zitten hoor (haha, echnie!) maar het zijn vooral vrouwtjes die ophef voorin hun make-up doos hebben liggen. Bij het minste geringste schieten ze uit hun mascara en zijn ze op de tepels getrapt. En dat moet natuurlijk de hele wereld direct weten en blafgillen ze MET KOEIENLETTERS de social media vol met hun ophefgemekker. Ohohoh goddegoddegot, wat ben ik gekwetst…………………..hashtag Zucht.

Veul mensen (vooral vrouwtjes dus) kunnen de enorme stroom aan toegankelijke informatie simpelweg niet handelen. Daar is hun brein gewoon niet geschikt voor. Dat geeft helemaal niks, die mensen hebben we ook nodig maar duidelijk is wel dat het zo niet langer kan.

Ik stel voor dat we het grootste gedeelte van het internet voor de vrouwtjes afsluiten. Vrouwenapps als Facebook, Instagram en Snapchat zijn afdoende om ze bezig te houden. Vroeger deden vrouwen het huishouden en opvoeden, tegenwoordig zijn genoemde apps erbij gekomen.
Doe er wat mee, zouk zeggen.
Kom op zeg, tis een mannenwereld hoor. Altijd al geweest.
Punt.

Project 50

Ken je dat project X nog van een stel jaren geleden? Van dat meiske dat haar 16e verjaardag met wat genodigden wilde vieren? En dat daar HEUL VEUL lui op af kwamen? En dat het volledig uit de klauwen liep? Hahahaha, manmanman, wat een afgang was dat!

Dat kan beter, dat kan gestroomlijnder en dat kan strakker georganiseerd worden, dacht ik. Hoe moeilijk kan het zijn om een feessie te organiseren voor een heule bult mensen?
En nu wil het toeval dat ik vandaag over exact 900 dagen een mijlpaal te vieren heb. Mijn 50ste verjaardag! 😆/ JEUJJJJ!
(klein disclaimertje; ik mot dat natuurlijk nog wel zien te halen. Een ongeluk zit in een klein hoekje immers. Maar om dat uit te sluiten ben ik de komende tijd vooral te vinden in grote, ruime hoeken)

Locatie: De drafbaan in Groningen (de Stones trokken daar ooit 80.000 man. Pfffff, amateurs!)
Entree: 50 Euro (symbolisch bedrag)
Entreebewijs: Bovenstaande uitnodiging (even uitprinten)
Publiek: Geboren tot 1988 (opbokken met die schijtjeugd)
Gratis: Bekertje leidingwater en een bitterbal (overige consumpties à 3 Euro)

Wat kan je verwachten van het feest der feesten? Nou, niet zo gek veel eigenlijk. Kom op zeg, tis mijn feest.
Ja, natuurlijk is er overdag een mogelijkheid om mij te feliciteren/knuffelen/zoenen tijdens de meet and greet en ’s avonds is er een spetterend 6,5 uur durend karaoke-optreden van Jack de Entertainer (da’s mijn artiestennaam) maar verder moet je jezelf maar een beetje vermaken hoor. Kom op zeg, we zijn toch geen kleuters?

Ennieweetjes, ik heb er nu al enorm veel zin in. Kan haast niet wachten. Ik ga maar flux even een repertoire in elkaar flansen.
Noteer maar vast in je agenda; Zaterdag 13 februari 2021.

Jij komt toch ook? 👊🏼

Lange nacht

Dit ben ik niet, ik draag geen armbandjes.png
Ik had een lange nacht met een vrouwtje. Zo’n nacht waar van slapen weinig terecht komt. Je kent ze wel, zo’n onvermoeibaar vrouwtje. Zo eentje die er maar niet genoeg van krijgt. Die er wel pap van lust.
En, om eerlijk te zijn, ik trek dat niet meer. Ik houd dat niet meer vol. Vroeger kon ik nog wel ’s een nachtje (of 2) doorhalen maar nu ik tegen de 50 loop, red ik dat niet meer. Ik heb gewoon m’n rust nodig. Anders ben ik overdag niet te genieten. En dat is voor niemand prettig, niewaar?

Maar vannacht was het dus weer eens een keer ouderwets raak. Ze ging maar door! Telkens als ik bijna in slaap dommelde voelde ik haar weer. Met haar zachte ‘touch’ op m’n lijf. Manmanman, ze kreeg maar niet genoeg van me. En steeds dacht ik dat zij er toch ook wel een keer genoeg van moest krijgen. Maar nee hoor. Onvermoeibaar, zoals ik al zei.
Tegen vieren ben ik dan toch in slaap gevallen, ik kon niet meer. Ik was op, ik was leeg. Van haar heb ik ook niets meer vernomen. Wie weet pakte ze haar rust ook?

Het eerste wat ik deed toen ik vanmorgen wakker werd was haar een enorme bitchslap verkopen.
“IK ZEI TOCH DAT IK CHAGRIJNIG WORD VAN WEINIG SLAAP!”, schreeuwde ik. “WAAROM LUISTER JE NIET ALS IK WAT ZEG?!”

Kutmug.

PS. De man op de foto ben ik niet. Ik draag niet van die armbandjes. 

De bad meesteres

Meesteres.png

De vaste lezer weet het inmiddels, ik pak zaken altijd grondig aan. En dus ook de voorbije vakantie met mijn jongens.
Waar zat de crux dit jaar? Nou, eigenlijk heel simpel. Ik wist dat het een heule mooie zomer zou worden (ik heb Pelleboerknieën) en ook wist ik dat ons favoriete zwembad het hele jaar gesloten zou zijn wegens een giga verbouwing. Ik moest derhalve op zoek naar een goed alternatief en in mijn geval houdt dat in dat ik in juni op research ging. Op zoek naar een zwembad voor mij en de jongens en die aan mijn zware eisen voldoet.

Ik bezocht in een periode van 152 uur 39 zwembaden in een straal van 173 km. En, nu ik erover nadenk, dat had eigenlijk helemaal niet gehoeven want bij de allereerste en meest dichte bij was ik al verkocht. Er liep namelijk een heule leuke badmeesteres rond. Ik kreeg een rondleiding van een wat oudere meneer en zij kwam me tegemoet. Zelden zo’n woest aantrekkelijke “hallo” gehoord. De rest van het zwembad boeide me verder niet, ik was vanzelfsprekend om.

De dagen met mijn jongens in het zwembad waren leuk, waren gezellig, waren spontaan en waren vol liefde. Tenminste van mijn kant. Man, wat was ze leuk, wat was ze gezellig en wat was ze spontaan. Wat kwam ze vaak opvallend dicht bij mijn zitje staan. En wat keek ze stiekem verlekkerd als ik mijn Magnum woest erotisch naar binnen werkte.
Maar goed, mijn stelling ‘als ik mijn jongens heb, moeten vrouwen opbokken’ heb ik niet voor niets ingesteld dus ook deze keren hield ik me daar aan. Trouwens, zij was aan het werk en daar moet je ook respect voor hebben, vind ik.

Vandaag de (voorlopig – er komen nog meer, houd er maar vast rekening mee!) laatste bloedhete dag en ik had mijn jongens niet! Het leek me een uitstekend idee om even naar het zwembad te gaan, je kan tenslotte nooit een tè bruine torso hebben, niewaar?
Ze was er niet………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr lieve lezer, tegen half 1 was de wisseling van de badwacht en 3x raden wie het over ging nemen? Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeehhhhaaaaaa!!!!!!

Voor ze ging omkleden kwam ze even links aan de picknicktafel naast me zitten. Er zat een meter of 30 tussen ons (ik kan er wat naast zitten, ik had m’n bril niet op). Ik keek wat nonchalant voor me uit, ik keek wat nonchalant naar rechts, ik keek wat nonchalant naar de zon en tenslotte keek ik heel nonchalant naar links.
Ze zwaaide. Ik groette nonchalant terug en zei op m’n allerzwoelst “hoi, alles goed?”
“Oh, ik had het niet tegen jou.”, zei ze en ze wees naar een vent achter me. Zo’n tattoo-lul.
………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.

Ik pakte m’n spullen en toen ik thuis was ben ik een uurtje op bed gaan janken. Maar dat hield ik maar 13 seconden vol want het is gewoon veel te heet op de slaapkamer.

Open kaart

Als ik een gesprek heb met een ‘nieuwe’ vrouw en ik vertel dat ik niet zo’n dater ben ( ik heb in die 7 jaar als één van de 269 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland maar 1 succesvolle date gehad), komt dat een beetje ongeloofwaardig over. Ik begrijp dat wel.
Over al die andere (mislukte) interacties met vrouwen zeg ik natuurlijk niks. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Maar, om eerlijk te zijn, knaagt dat een beetje aan me. Veel relaties zijn aan mijn neus voorbij gegaan door mijn karakter. Daar kom ik eerlijk voor uit. Ik heb nogal een stevig karakter en kronkelige denkwijzen zo af en toe. Mea Vulva.

Dus, lieve lezer, om voor eens en altijd open kaart te spelen heb ik die ‘mislukte relaties’ even op een rijtje gezet.
Oordeel zelf maar of het aan mij of aan de vrouw in kwestie lag.

De Friezin: https://hspot1971.wordpress.com/2014/03/24/chatten/

Sjans op de snelweg: https://hspot1971.wordpress.com/2013/03/18/vluggertje/

Bij het meer: https://hspot1971.wordpress.com/2014/07/24/heb-ik-weer/

Te simpel voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2015/03/11/avondje-romantiek/

Te porno voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/02/08/het-meisje-met-de-banaan/

Hier was ik het dichtste bij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/06/04/bijna/

De onduidelijke vrouw: https://hspot1971.wordpress.com/2016/10/02/vrouwen-moet-eens-wat-duidelijker-zijn/

Zij hield niet van mijn muziek: https://hspot1971.wordpress.com/2017/05/16/vleselijke-kennismaking/

Zij had haar dag niet: https://hspot1971.wordpress.com/2018/01/16/metoo-vrouwen-hebben-geen-humor/

Duidelijk niet mijn type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/05/hekel-aan-koud/

Het onderdanige type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/13/sm-is-niet-echt-mijn-ding/

 

Katten zijn kut

Tijger.pngIk heb een hekel katten. Zo, there, I said it.
Waar ik tijgers machtig prachtige beesten vind, vind ik hun gaybroertjes stom. Niet altijd zo geweest hoor!
Vroeger nam mijn moeder eens een straatkat mee naar huis. Het beestje zat onder de wondjes, had een luchtbukskogeltje in z’n kop, had een hazenlip en een beschadigd oog. Buddy noemden we ‘m.
In het begin niet maar naarmate hij langer bij ons was, werd het mijn vriendje. Als ik tv keek, kwam hij altijd bij mij (op schoot soms) liggen. LIEFFF!
Ik verhuisde ver weg en Buddy heeft nog een paar jaar bij mijn ouders gewoond en stierf aan ouderdom.Ik zat eens gezellig bij een mattie ’s avonds te bieren toen ineens van achteren vanuit het niets opeens en ook plotseling zijn kat bij mij in m’n nek sprong. Letterlijk. Het beest hing letterlijk enkele tientallen seconden aan mij. Met die scherpe kutnagels!
Ik ben daarna anderhalf uur bezig geweest om het bloeden te stelpen, de lappen vel bij elkaar te zoeken, de repen huid glad te strijken en de boel weer aan elkaar vast te nieten man! KUTBEEST!
Sindsdien vind ik katten sneaky kutbeesten. Ja, dat is het. Ik vind katten sneaky kutbeesten. Met hun stiekeme gesluip.
Prima als ze in de vensterbank/in een hoekje/in de mand/op straat liggen te pitten maar hou ze maar gewoon bij mij uit de buurt.
Want als je het mij vraagt, een goede kat hoort eigenlijk gewoon op je bord.
Punt.

Verwarde man

Zippo.png

Ik sta bekend als een zeer zelfverzekerde vent, sommigen noemen me zelfs de uitvinder van arrogantie, maar in navolgende anekdoot zal blijken dat die zelfverzekerdheid langzaam afneemt. Dat ik zelfs een beetje een verwarde man begin te worden.

Ik moest (noodgedwongen, lang verhaal) mijn leven in het midden van het land verlaten. En daarbij moest ik ook mijn vriendengroep achterlaten. Of achterlaten? Ik zou ze een stuk minder zien dan gebruikelijk. Een vriendengroep bestaande uit diverse karakters, die in 6 jaar zeer hecht is geworden en, niet geheel onbelangrijk, die mij gedoogt zoals ik ben. Geweldige vrienden dus. In een emotionele speech gaf ik aan dat ik ze ging ‘verlaten’ en dat bewoog ze om mij te verrassen met een afscheidskadootje, een Zippo.
De Zippo heeft een plekje op de plank gekregen want hij deed het niet meer, hij was leeg.

Nu was ik gisteren in de stad en had ik sigaartjes nodig. In de eerste de beste winkel vroeg ik of er een tabakszaak in de buurt was. De verkoopster verwees me naar de tabakszaak 47 meter verderop. Zucht, de beroemdste tabakszaak van Groningen, zit er al 6000 jaar, kwam er vroeger regelmatig en dan ga ik vragen of er een tabakszaak in de buurt is…………….. verward much?

In de zaak stonden 3 jonge meiden klaar om klanten te helpen. Kijk, dat vind ik nou service. Helemaal omdat ik de enige klant was. Ik bestelde m’n doosjes Moods en ineens dacht ik aan de Zippo. Het volgende tafereel is letterlijk.
“Oh, heb je ook Ziggo benzine?”, vroeg ik. Het meidje keek me aan alsof ik Oegandees sprak en begon te glimlachen. In m’n hoofd herhaalde ik vlug wat ik had gezegd en ontdekte ik de fout.
“Flippo benzine, bedoel ik.” Nu begonnen alle drie de meiden te lachen.
“Zippo bedoelt u!”, zei een ander meidje en ze begon hard te lachen. De andere meiden lachten keihard mee. Ik voelde me aardig voor lul, paal en ook Jan Doedel staan. Vrouwen die mij uitlachen! Daar ging mijn zelfverzekerdheid.

Ik redde me eruit door er een lolletje van te maken maar ehm, verward much? Zoiets zou me vroeger echt noooooooiiiit overkomen zijn! Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar denken.

En ach, die meiden hebben weer wat leuks te vertellen bij hun vriendengroep. Zo is het ook weer.

Vakantieliefje

Vakantieliefje.png

Ergens in de 90’s vierde ik vakantie op een eiland om en nabij de evenaar. Zo’n eiland waar alles geen drol kost. Het was een hele ervaring voor me want dit was de eerste keer met een vliegtuig op vakantie gaan. En dan gelijk maar naar de andere kant van de wereld natuurlijk want waarom zou je van Schiphol naar bijvoorbeeld Staphorst vliegen, toch?

Op de eerste avond werd ik aan de bar van een restaurant aangesproken door een meid. Een heule mooie meid! Ik zei dat ik uit Holland kwam toen ze vroeg where I come from.  “Oh, Rotterdam!”, zei ze enigszins opgewonden. Ik vond dat een beetje vreemde opmerking want waarom zei ze niet het veel logischer Sexbierum? Wellicht was ze een Feyenoordfan, redeneerde ik. Ik heb het haar verder niet gevraagd.
Ze hapte en dronk wat mee en even later belandden we in de plaatselijke discotheek. Beneden in de kelder was het een stuk rustiger dan boven en voor ik goed en wel op een bankje zat, liet ze er geen gras over groeien. * Dampende vrijscène *

Nou ja, lang verhaal kort. Een paar dagen was het leuk, fijn en dampend maar ik kreeg langzamerhand in de gaten dat ze achter m’n geld aanzat. We zijn met ruzie uit elkaar gegaan en ik heb haar nooit weer gezien.
Tot kortgeleden.
Ik ben blij om te zien dat ze toch nog goed is terecht gekomen. Kijk maar ’s goed.
HF0.png

Schrikbewind

Weet je wat ik lollig vind? Van die schrikfilmpjes. Man, hilarisch!

Niet van die horrorschrikfilmpjes hoor, dat een pipo met een bijl achter je aan komt ofzo. Die zijn stom. Nee, van die filmpjes waarbij ze een toeter onder een bureaustoel hebben gemonteerd en als iemand dan gaat zitten “TOOOOOOEEEET”. Die reactie dan! Whoehahahaha 😂😂😂😂.
Of die ene zoon die de hele tijd zijn moeder laat schrikken. Alleen maar door haar heel stilletjes te besluipen en alleen maar achter haar te gaan staan ofzo. Dat mens kan zo geweldig schrikken! Whoehahahaha 😂😂😂😂.

Weet je wie ook zo prachtig kan schrikken? Moeke! Ze stapte eens bij mij in de auto. Ik had ooit allemaal toeters op een cd’tje gezet. Voor ik startte deed ik de volumeknop even stiekem vol open. 🎶GENERAL LEE HORN🎶Ze vloog bijna tegen het dak. Whoehahahaha 😂😂😂😂. En gisteren leende ze mijn auto. Ik zat in de tuin toen ik ‘m hoorde starten. En direct daarna hoorde ik m’n muziek aan knallen. De motor sloeg weer af. Ze was zich kapot geschrokken. Whoehahahahaha 😂😂😂😂.

Ik heb besloten dat ik weer wat meer lol in mijn leven moet krijgen. En met meer lol bedoel ik meer lachen. Liefst slappe lachen. Ik ga dus even een schrikbewind invoeren. En moeke is mijn slachtoffer.

Man, nu al zin in. Zal schone slips klaarleggen.
En voor mij ook.

Strandplannen

Noordkust

Het grootste probleem in Nederland is dat ik zo’n pokke-end moet rijden om op het strand te komen. Punt.

Wie heeft ooit besloten dat het strand aan de tokkiekant van Nederland moet komen eigenlijk? Weet je waarom je nooit Groningers op het strand ziet? Omdat die zo’n tering-end moeten rijden om dan eerst nog 3 uur in de file van dat Randstadtokkievolk naar het strand terecht te komen. Terwijl dat volk elke dag van de week naar het strand kan. Maar nee hoor, egoïsten als ze zijn, moeten ze met alle geweld op dagen dat de Groningers naar het strand kunnen. Tssssss.
Nou, ik zeg; Lekker daar houden, dat strand. Ik heb namelijk een briljant plan. Ik ga een crowdfunding starten om Noord-Nederland van een fantastische strandstrook te voorzien. Of Noord-Nederland? Fuk die Friezen, alleen de Groningse kust!

En dan niet zo’n overdreven diep strand hoor, waar je eerst drie kwartier door schelpen, blubber en kwallen moet zwoegen om bij de zee te komen. Nee, gewoon een strandje van een meter of 40, da’s diep zat.
Ik heb uitgerekend dat we met 123 miljoen euro (waar zit dat euroteken eigenlijk?) de complete kust van Groningen kunnen voorzien van een prachtig strand.
Baggerbedrijf Baskolis is bereid voor 50,5 miljoen euro de boel op te spuiten.
Bouwbedrijf Kooij en Toekan hotels hebben de tender gewonnen voor de bouw van 3 hotels á 18 miljoen euro per stuk.
McD. is er erg aan gelegen voor 7 miljoen euro een McDive vlak voor de kust aan te leggen.
En tenslotte wordt 6,5 miljoen euro beschikbaar gesteld voor overige noodzakelijkheden (lees Baywatch-babes e.d.) die bij een prachtig strand horen.

Briljant plan toch?

U kunt meehelpen van Noord-Groningen een bruisende toeristische attractie te maken door even met mij persoonlijk contact op te nemen. Samen komen we er ongetwijfeld uit.

Motorrijders zijn lullen

Het mag duidelijk zijn dat ik een hekel heb aan sommige medeweggebruikers. Oudjes, jonkies, vrouwen, mensen met 2 handen aan het stuur, mensen met fietsen achterop, allen kunnen ze niet verkeren zoals je in het huidige verkeer moet verkeren. Punt.
Maar er zijn 2 groepen medeweggebruikers waar ik (soms vaak meestal 9 van de 10 keer) bloeddorstige bitchslapneigingen van krijg. Vrachtwagenchauffeurs (kap met dat inhalen op 130 km wegen!) en motorrijders. Ja, motorrijders. Wat een lullen zijn dat! Stelletje leernichten.
Niet allemaal trouwens hoor. Van die toertochtmotorrijders op die grote motoren heb ik geen last. Die houden zich netjes aan de regels en rijden relaxed over de wegen. Oh, en ook die motorbendegasten vind ik cool. Sterker nog, ik denk dat die lui een heleboel problemen in zum bleistift probleemwijken voor de politie op kunnen lossen. Maar ja, dat zal wel weer iets met wetten en regeltjes te maken hebben.

Nee, waar ik een bloedhekel aan heb zijn die kneuzen op die wannabe racemotoren. Met die felle kleuren en met van die strakke racepakkies aan. Mèn, wat een lullen zijn dat! Ten eerste zijn dat die lui die bij de eerste mooie dag van het jaar de motor uit het vet halen en ‘m dan een kwartier gaan staan te starten. En om de 10 seconden even het gas opendraaien. HOU DAAR MEE OP!
Ten tweede rijden ze als malloten en denken ze dat elke snelweg een TT-circuit is. Van alle kanten en op alle snelheden schieten ze je voorbij. HOU DAAR MEE OP!
En tenslotte iets wat me gisteren overkwam.
Tegen vieren bracht ik de jongens terug naar huis. Het was prachtig weer, het was warm, het was relaxed. Bij Assen werd het druk. We kwamen in een file terecht. Een of andere motorhappening op het circuit was afgelopen, 60 miljoen motoren en ook wat auto’s kwamen de weg op. Langzaam rijden tot stilstaand verkeer. Nu vinden de jongens het wel cool om te zien, al die motoren die tussen de rijen auto’s door glippen. Ik deed het raam open, hing m’n elleboog eruit, ging in de zenmodus en maakte me niet al te druk. Dat is immers nooit goed in een file. En trouwens, ik had ‘the best of The Dutch boys’ op staan. Wat kon me gebeuren?

Nou, eigenlijk niets. Totdat zo’n motorlul op zo’n racemotortje bedacht dat het wellicht leuk zou zijn op precies bij mijn open raam eventjes de gashendel open te draaien. VRRROOOEEEMMMMMM. Ik schrok me de tering, Teun schrok zich de tering, Sam schrok zich de tering en, misschien nog wel erger, ik schrok me de tering. KLOOTZAK!! In de verte zag ik hem de afslag Hoogeveen pakken.
In een ruk draaide ik de vluchtstrook op. Plankgas nam ik diezelfde afslag. Onderaan rechtsaf. De rotonde driekwart rond. Ik naderde hem, hij kreeg mij in de gaten. Met een dot gas sprintte hij er vandoor. Ik gaf niet op, schakelde terug en trapte het gaspedaal weer in. Linksaf, rechtsaf, rotonde, weer linksaf, een drempel, rechtsaf, een rotonde, een kruispunt. Het verkeerslicht stond op rood. Hij stond stil. Volgens mij stond mijn auto nog niet eens stil toen ik eruit sprong. Ik rende op hem af, helemaal klaar om hem van z’n motortje af te trekken en hem helemaal uit z’n leren pakkie te beuken. Ik greep hem bij zijn schouders, het verkeerslicht sprong op groen, hij gaf gas…………..

“Papa! Papa! PAPA!”
Ik schrok wakker uit m’n dagdroom.
“Je mag weer doorrijden hoor, zei Teun”.    

Ik liet de koppeling opkomen en gaf een dot gas. VRRROOOEEEMMMMMM.
Op naar huis.

Met spoed gezocht

Promomeiskes Nu ik hier opnieuw met bloggen ben begonnen, wil ik natuurlijk ook weer met de grote jongens meedoen. Dan wil ik ook weer die één van de 3.728.945.664 meest gelezen weblogs worden.
En laat mijn oog nu toevallig net op een bericht van de NOS van 15 december jongstleden vallen over het ‘afschaffen van pitspoezen bij de formule 1’.
Nou zeg! Komt dat even goed uit!
Ik zoek namelijk met spoed promotiemeiskes om mijn nieuwe afwerkplek hier te promoten. Van die meiskes die mijn H-spot bij de menigte onder de aandacht willen brengen. Dat klinkt trouwens erotischer dan dat ik het bedoel.🤔
Want alles leuk en aardig, webloggen is alleen leuk als je een beetje publiek en interactie hebt. Niewaar?

Dus meiske, voel jij er iets voor om de schrijfsel die ik hier spui te promoten? Meld je dan even in de panelen. Ik zou er dolletjes blij mee zijn.
De verdiensten zijn zeer riant want je bemachtigt een plekje in mijn testament.

je kunt de berichten trouwens ook gewoon delen/retweeten/doorvertellen hoor.

Vroeger levend houden

Na 30/35 jaar houd ik nog steeds dingen van vroeger levend. Sommigen De meesten vinden dat strontvervelend, ik vind dat lollig. Punt.

Studio ‘met het bord op schoot’ Sport werd vroeger gepresenteerd door Mart Smeets. Eerst de wedstrijden van de zondag in samenvatting en daarna de overige wedstrijden van zaterdag in vogelvlucht. Met bevleugeld commentaar van Mart (Juul aller Juulen).
Maar daarna kwam het.
Aan de L-vormige presenteertafel zat ook Kees Jansma. Kees was er voor de nieuwtjes. En als het Kees zijn beurt was om het programma ‘over te nemen’, stelde Mart Kees altijd een vraag. En steevast beantwoordde Kees deze vraag dan met ‘dat is correct, Mart’.
Je raadt het al, ik beantwoord vragen nog steeds met grote hilarische regelmaat met ‘dat is correct, Mart’.
LOLLIIIIIIIIIIIG!!! 😂🤣😂🤣😂🤣

En dan hebben we nog Desi B. Desi B. had weer eens wat uitgevreten en het journaal berichtte hierover. Ze hadden een verslaggever naar Suriname gestuurd voor een reactie van deze leider.
Hoe het precies zat weet ik niet meer maar wat ik nog wel weet is dat Desi op een zanderig voetbalveldje stond en hilarisch antwoord gaf op de vraag/opmerking van de verslaggever; ‘Ik draag vandaag geen laarzen dus ik lap het aan m’n gymschoenuh’.
En daarna ging het beeld naar beneden waar bleek dat hij inderdaad op zijn gymschoenen stond. Man, ik ging stuk!!! 🤣😂🤣😂🤣😂
En ook deze hilarische uitspraak gebruik ik nog met grote regelmaat.

Ik had stille hoop dat ik deze fragmenten terug zou kunnen vinden maar helaas. Je moet me dus maar op mijn blauwe ogen geloven.

En je hebt nu de uitleg van de af en toe ‘vreemde’ uitspraken die ik doe.

#MeToo vrouwen hebben geen humor

Wat een weer hé? Guur. Koud. Regen. Wind. Gisteren ook al. Bah!
Ik had gisteren een afspraak en dus stond ik me al aardig op tijd mooi te maken. Nog even snel een broodje eten en dan, hup, op mijn weg.
Ik zag haar zitten toen ik richting parkeerplaats liep. In haar Polootje. Portier open, wanhopige blik. Een vrouw in nood, dacht ik en ik begroef mijn hoofd wat verder in m’n kraag.
“Kun je me even aanduwen?”, vroeg ze toen ik dichterbij was.
“Ehm, nou? Zullen we dat even binnen doen anders?”
………………………………………… Ik vond ‘m wèl leuk! 🤣🤣

“M’n auto!”, brieste ze.
“Oh. Nou nee, daar heb ik geen tijd voor.”
Ik liep naar mijn auto, startte ‘m en reed weg.

Hekel aan schijtweer. En aan humorloze vrouwen.

Regel 1: Kinderen eerst.

– praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama!
“WAT IS ER? JE ZIET TOCH DAT IK STA TE PRATEN!!”

Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nee, ik stond erbij en ik keek er hoofdschuddend naar.
Nu moet natuurlijk iedereen zelf weten hoe hij/haar zijn/haar kinderen opvoedt maar ik had dit toch anders aangepakt. Sterker nog, niet zo lang geleden maakte ik zo’n zelfde situatie mee.
Ik was in het zwembad met de jongens, het was tenslotte mooi weer. Ik zeg wel eens gekscherend; je kunt wel met regen naar een zwembad gaan maar dan word je helemaal nat. Ghe! We hadden een mooi ruim plekkie op het gras, onder een boom, de 3 badlakens lagen naast elkaar. De jongens waren niet uit het water te slaan, ik zat af en toe even bij te komen van het watergepret. Ben ook geen 20 meer.
Op een gegeven moment kwamen 2 vrouwen van mijn leeftijd pal naast onze 3 badlakens liggen. Zucht, plenty plek en waar gaan ze liggen? Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het ze eens kwalijk, niewaar?
En het duurde maar even of de toenadering was daar. ‘Denk je dat uit deze boom hars valt?’, vroeg één van ze. Met mijn beste duh-gezicht draaide ik mijn hoofd langzaam haar richting op. ‘Nee, dit is een eik, daar vallen eikels uit’, verzuchtte ik. Ik zag aan haar gezicht dat ze opgelucht was, ik had gereageerd. Ze had beet. Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het haar eens kwalijk, niewaar?
We raakten aan de praat en, eerlijk is eerlijk, het was best een aangenaam gesprek. Nu komt er over het algemeen niet zo heul veul boeiends uit de mond van een vrouw en ook deze keer was dat niet anders maar ik vond het wel aardig dat ik even wat te lullen had.

PAPA! PAPA! Sam kwam aangerend. Ik keerde m’n hoofd. ‘Wazzup jongen?’, zei ik. En terwijl ik dat zei hoorde ik in m’n rechteroor dat de vrouw tegen me bleef praten. Ik besteedde er geen aandacht aan, mijn kind had me immers nodig. Maar ze bleef maar door praten en vragen stellen. Op een gegeven moment raakte ze zelfs m’n bovenarm even aan. In een reflex greep ik haar hand en draaide ‘m 135 graden. Daar lag ze half op d’r rug te spartelen. ‘Als ik met mijn jongen praat, moet jij even stil zijn.’, zei ik tegen haar en ik liet haar hand los. Ze keek verschrikt.
‘Ja maar……’, stamelde ze. Ik ssssssste haar en keek haar boos aan maar dat kon je niet goed zien want ik droeg m’n zonnebril. Ze haalde adem om weer iets uit te blaten maar voor ze een geluid kon maken wapperde ik m’n vinger voor haar mond. TU TU TU TU!!! En ik hield m’n wijsvinger omhoog.

Nou ja, Sam kwam vragen of ze later een ijsje mochten en natuurlijk mocht dat. Zo belangrijk was het dus eigenlijk niet wat hij kwam doen maar ja, ik heb nou eenmaal een eerste regel; Als ik de kinderen heb, gaan ze voor alles.

Bedenk me net dat ze mij zou contacten in mijn vakantie in Groningen voor een hapje en een drankje.
Ze zal m’n nummer wel verloren zijn.
Hè, bummer zeg! Weer een date misgelopen.

We opvoed’en!

Ik mag weer!

Ik heb er een jaar op moeten wachten maar, lieve lezer, ik mag weer!!
Een jaar ja. Sam was in januari al iets te volwassen voor een ‘typetje van papa-feestje’, vond mama besloten we gezamenlijk. Maar bij Teun kan ik dus nog een keer in de huid kruipen van een typetje. iiiiiiieeeeehhaaaaa! 😁/

Hij wil een spionnenfeestje. Ja, écht! Haha, een spionnenfeestje. 😄 Met spionnendingen en spionnenzaken en spionnengeheimen en spionnenoperaties en spionnenarrestaties en spionnenverhoren en spionnenwaterboardingen enzo.
Hé, zei iemand daar iets met mijn naam + koren en molen?
Nou inderdaad, als er iemand iets weet over spionnen dan ben ik het wel. Met mijn spannende, classifiede, snelle, extravagante en dikwijls thrillerachtige professionele maar ook sociale leven. Kijk maar eens in de dikke VanDale bij ‘iemand die alles van spionnen weet’ – daar staat mijn foto naast.

Goed, het typetje dan. Ik dacht zelf aan Sjaak Pion. Een woest aantrekkelijke, rondgebrilde, charmante, atletisch gebouwde en keurig gekapte man van midden 40, gezegend met een kort lontje en dito liefdesaffaires.
Maar daar twijfel ik nog een beetje over. Het komt dan misschien bij de kinds niet echt als een typetje over. 🤔

Wellicht dat jij, lieve lezer, suggesties hebt? Die zijn, zoals immer, welkom. Plemp het maar ergens.
We hebben nog een dikke 2 maanden.

We spion’en!

Feestjeweek

Zo zeg! Ga ik even een feestjeweek tegemoet!
En met feestjeweek moet je lezen dat ik weer eens een keer de diepe krochten van de alcoholische wereld ga betreden. Da’s namelijk al ff geleden. Thuis drink ik praktisch niet, ouderwets op stap ga ik al tijden niet meer en feestjes bezoek ik nog af en toe maar dan moet ik altijd terugrijden. Dus dan stop ik standaard na 3 liter biertjes. Maar daar komt deze week verandering in want er staat wat op de planning hoor! En laten we eerlijk zijn, ik ben eigenlijk ontzettend lollig als ik drink. En dan wordt het ook nog zomer! iiiiiiiiiiiiiiiieeehaaaaa 😄/

Woensdagavond (20.45 uur) wint Ajax de Europa League door Manchester United te verslaan. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Donderdagmiddag (16.00 uur) wint Donar het Nederlands kampioenschap door Zwolle op te rolle. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Vrijdag (00.00 uur) is moeke jarig. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En het weekend wordt het prachtig weer in feestjestad Groningen dus zit ik blootgetorst bij moeke in de tuin. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
Hos ik blootgetorst bij de huldiging van Donar. En daar moet natuurlijk op gedronken worden.
En kon ik wel eens blootgetorst met de jongens aan de Hoornse plas gaan liggen. En daar kan natuurlijk het drinken niet bij ontbreken.
Ik kan haast niet beschrijven hoeveel sin ik er an heb.

We feestjeweek’en!

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

Le tuf de France (part deux)

Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.

De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.

Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.

De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️

Vrouwen zijn niet gelijk

man-vs-vrouwIk las dat vandaag een of andere bijeenkomst was van vrouwen om een of ander VN Vrouwenverdrag te bespreken. En het enige wat ik dacht; Ik ga een anekdootje typen puur om te fukken. DIEPE ZUCHT. Ga toch koken, mens!

Vrouwen zijn niet gelijk t.o.v. de mannen. Punt.
Sterker nog, ik denk dat het gemekker begon toen vrouwen de mannenmaatschappij in werden gedropt. Het is nu eenmaal altijd al een grote, boze mannenwereld, meiden. Dus waarom zo krampachtig vasthouden aan dat achterhaalde gelijkheidonzin? Ga maar na;
Vrouwen zijn minder sterk (lichamelijk maar ook geestelijk).
Vrouwen zijn minder snel (lichamelijk maar ook geestelijk).
Vrouwen zijn emotioneler (janken bij het eerste directe antwoord dat ze krijgen).
Vrouwen praten meer (roddelen vooral).
Vrouwen hebben vaker ruzie (onderling vooral).
Vrouwen zijn vaker ziek, zwak of misselijk (vertel je een gore mop, gaan ze over hun nek)
Vrouwen hebben Duitse humor (geen).  
Als vrouwen niet zouden werken was er minder werkloosheid.
Als vrouwen niet zouden werken waren er minder files.
Als vrouwen niet zouden werken was het huis altijd schoon.
Als vrouwen niet zouden werken stond het eten altijd op tijd op tafel.
Als vrouwen niet zouden werken waren er geen kinderopvangproblemen. 
Nou, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ga toch weg met je gelijkheid. Dat zeg ik!

Zeg, nu ik toch je aandacht heb, lieve leester.
Weet jij dat 26 maart weer rap dichterbij komt? Ja, 26 maart. Zomertijd. De tijd dat ik weer op de markt kom voor romantische en sensuele momenten! En wie wil dat nou niet met één van de 854 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?
Ik zou zeggen, meld je nu vast aan, schrijf je nu vast in en wie weet ben jij binnenkort de gelukkige.

We zomertijd’en!

BAM!

 Zeg Manus, beleef jij nou nog wel ’s wat?
Nou! Dat zal ik je ’s ff vertellen dan. Ga d’r maar ’s ff goed voor zitten.
Weet je wat mij gisteren is overkomen? Ik ben uit bed gepleuahd. Ja, echt! Voor de eerste keer in m’n leven. Gewoon eruit geflikkerd.

Oh, is trouwens niet helemaal waar. Ik ben al eerder uit bed gevallen. Toen ik een jaar of 6 (jonger/ouder, moeke?) was. We waren op vakantie en ik sliep met m’n broertje (zus, moeke?) in een stapelbed. Ik bovenop.
Een mug zoemde irritant langs m’n hoofd en als ik iets irritant vind, moet het uitgeschakeld worden. Simpel zat.
Het lukte me maar niet om het beest uit de lucht te hoeken maar op een stil moment zag ik haar (vrouwtje hè? Die prikken) ineens op de hanglamp in het midden van de kamer zitten. Ik zie me nog met 2 handen vooruit over de bedrand hangen, klaar om het beest naar het hiernamaals te meppen.
Het mocht niet zo zijn. Met een enorme smak knalde ik op de vloer………………… Dus.

Gisteren kwam ik uit de nachtdienst en ik lag net 2,5 uur te slapen. Ik werd licht wakker omdat ik op m’n buik lag. Dit ligt ruk dus draaide ik naar m’n rug. Met een enorme smak knalde ik op de vloer. De tegelvloer, mensen! Met m’n elleboog er vol op. Nou, die was dus verbrijzeld.
Maar na een AUW! en een flinke #%$@#^^$# schoot ik in een slappe lach. Lag ik daar half opgerold in m’n dekbed, op de tegelvloer, met een verbrijzelde elleboog, te schelden en te slappe lachen……………… Dus.

Man man man, mijn leven is ook net een hilarische actiefilm hè?

We BAM’en!

Winterslapje

naamloosIk zat gisteren met de keizer van de woordgrap aan één tafel. Ja, inderdaad, de keizer. Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf persoonlijk ook best wel een koning op woordgrapgebied maar mensen, deze man is de absolute keizer. Van elke 5 woorden die deze hilaman uit zijn giechel strooit zijn er 6 woordgrappen. Hij komt niet vaak maar als hij er is, hilariteit alom!
Voorbeeldje doen? Hij zei dat het wellicht te koud was voor een blikje cola en dat het dan coula zou zijn……………………… Ja precies, ik moest ook even een moment voor mezelf nemen om naar lucht te happen. Manmanman, schitterend! Hoe verzint ie ‘t?
Hij is ook degene die bloghut, dat ik hier wel eens gebruik, verzon trouwens.

Aan diezelfde tafel was het, zoals meestal, een lollige bende en bespraken we de wereldse zaken op luchtige, vooroordelende en humoristische manier (DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!). Alle gebruikelijke onderwerpen haalden we er even doorheen zoals daar zijn religie, het weer, het verkeer, de politiek, make up voor mannen (huh?) en vanzelfsprekend de seks. Tijdens dit laatste onderwerp hield ik me redelijk op de vlakte omdat ik natuurlijk ‘in ruste’ ben. Het is tenslotte wintertijd.
Maar daar nam hilaman geen genoegen mee en wilde daar het fijne van weten.
Zucht………….
Ik vertelde dat ik al een jaar of 5 één van de 39 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland ben maar dat ik alleen tijdens de zomertijd op vrouwen jaag. In de wintertijd doe ik weinig tot niets aan eventuele relatieopbouw. En ook vertelde ik dat mijn libido tijdens deze periode veilig opgeborgen zit. Ik vertelde zelfs dat ik mijn unit tijdens de vrieskou in winterse tijden wel eens een tijdje kwijt ben. Dan is ie gewoon foetsie. Helemaal in z’n schulp gekropen. Maar dat kan ook aan de niet al te forserigheid van mijn unit liggen natuurlijk. En geef ‘m eens ongelijk! Dit zijn toch geen temperaturen man!

‘Ah!’, zei hilaman, ‘dus eigenlijk heb jij een winterslapje.’

Piesen, mensen! Meerdere dopjes vocht kwamen mee. Tranen biggelden over wangen. Mondinhouden werd over tafel gespuugd. Mensen vielen van stoelen. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.
Manmanman, waar haalt ie ze toch vandaan?

Ik beloofde deze woordgrap der woordgrappen te delen met mijn bloggroupies.
En dat heb ik dus bij dezen en zojuist gedaan.

We winterslapje’en!

Stiekem oefenen

Wat veel mensen niet over me weten is dat ik nogal muzikaal ben ingesteld. Ik ken werkelijk een hele shitload aan liederkes helemaal uit m’n hoofd en vaak weet ik ook nog wel een weetje te vermelden over de artiest in kwestie. Ook de juiste toonhoogtes, de correcte intonaties, de lengte van de uithalen en de gitaar danwel drumsolo’s weet ik tot in de gedetailleerde puntjes uit mijn hoofd. Maar laat ik vooral de teksten niet vergeten. Die vind ik net zo belangrijk als de melodie. Ik weet waar die dingetje over gaat, swa!
En al deze dingen zijn vanzelfsprekend reuze handig bij een avondje karaoke. Geweldige avonden zijn dat, karaokeavonden. Ik hartje karaokeavonden. Er kunnen niet genoeg karaokeavonden zijn, dat zeg ik.

Maar ja, Paradise by the dashboard light, I’m too sexy, Thank God I’m a countryboy en The time of my life gaan ook vervelen natuurlijk. Vooral bij de toehoorders.
En daarom, lieve lezer, ben ik stiekem en in het geniep aan het oefenen op vers materiaal. Met de gordijnen dicht ben ik onderstaand nieuw liedje aan het instuderen. En deze keer boeit het me niet zoveel waar het lied over gaat. Ik versta er geen ruk van. Er komt ‘corazon’ in voor en de titel is Sofia dus ga ik er maar vanuit dat het over het bevruchten van Sofia gaat.

Maar met alleen de zang ben ik er nog niet, ben ik bang. Kom op zeg, het is 2016, daar kom je echt niet meer mee weg tegenwoordig. En dus ben ik er ook danspasjes bij aan het inleren. Niet nagedaan hoor. Nee, mijn eigenste choreografie!
Ik wil er niet teveel over prijsgeven maar kan wel zeggen dat ik bij de ‘se que no se que no’ een stap naar voren en weer terug doe en dat ik bij ‘soy oy oy oy’ met m’n vlakke handen vooruit voor m’n tors heen en weer zwaai.
Je zou het eigenlijk moeten zien.

Ik ga me nog even in het zweet werken. Verder perfectioneren.
Wie weet tot gauw tijdens een heerlijk avondje karaoken?

We stiekem oefen’en!

(ps. ik vind dat ‘Iedereen is van de wereld’ van The Scene op 1 moet bij de top 2000 dit jaar)

 

 

 

Dat gaan we regelen

14w12_tweede-kamer-stoeltjesEn ja hoor, ik heb er weer eentje. Een bekeuring.
Tenminste, daar ga ik vanuit. Ik reed namelijk over een ‘rood kruis’. En ja, dat mag niet.
Maarrrrr, lieve lezer, er is altijd een maar. Ik ga deze dus mooi niet betalen. Sterker nog, ik vind dat ik een lintje verdien. Wat is het geval?
Op de A28 bij Zwolle rijd ik op de middelste baan achter een rood Polootje. Op de rechterbaan rijden vrachtwagens tot aan de horizon, de linkerbaan heeft een rood kruis. In het rode Polootje zitten 2 huppelmutsjes gezellig te klessebessen tot de bestuurster ineens bedenkt dat ze de afslag moet hebben. En ze gaat vol op de rem staan. In een fractie bedenk ik me dat óók remmen mijn achterligger in mijn kofferbak doet belanden, gooi ik mijn sigaar uit het raam, kijk ik in de binnenspiegel of er iets tussen m’n tanden zit, laat ik een toch wel best harde wind en wijk ik uit naar links. Over de ‘rode kruis’ baan.
En ja, dat hebben die miljoentriljard camera’s boven de weg natuurlijk geregistreerd. Ik zie de bon wel tegemoet.
Zucht……………….

Maar dat, lieve lezer, gaat veranderen! Als ik volgend jaar minister van Verkeer en Veiligheid word in Wilders 1 ga ik er persoonlijk voor zorgen dat enkele verkeersregels veranderd worden!
Ik zal proberen deze veranderingen hier op A4-formaat te plempen.
Ten eerste: Optiefen met die rode kruizen. We hebben zesbaanswegen (of soms zelfs meer), die gaan we vanaf dan continu 24/7 volledig gebruiken. Kom op zeg, die liggen er niet voor niets!

Ten tweede: Zesbaanswegen allemaal minimaal 130 km/u. En als er dus staat 130 dan rij je ook 130 en niet 110 (oudjes!). Overige snelwegen allemaal 120. Optiefen met die 100 en die 80.

Ten derde: Inhaalverbod op vierbaanswegen voor vrachtverkeer. Eigenlijk wil ik de rijtijden voor vrachtwagens beperken van 19.00 uur tot 07.00 uur maar dat gaat waarschijnlijk op weerstand stuiten.

Ten vierde: Verbod op onopvallende politievoertuigen. Gewoon in die grote witte Volvo’s de snelweg op. En het liefst de Porsches weer terug.

Ten vijfde: Camera’s enkel en alleen voor verkeersinformatiedoeleinden (schitterend woord voor Wordfeud!) beschikbaar stellen. En niet sneaky te gebruiken voor registratie en snelheidsmetingen.

Ten zesde: Minimale afstand tot je voorligger in een file is 30 meter. Optiefen met dat aansluiten en zigzaggen.

En tenslotte mijn heilige punt waar niet vanaf geweken kan worden en dus niet voor onderhandelingen vatbaar is, Punt 7: Een duidelijk verschil aanbrengen tussen tè hard rijden en tè hard gevaarlijk rijden. Soms is het gewoon beter om even wat extra gas te geven dan bijvoorbeeld te remmen. En ook op wegen met meer dan voldoende overzicht kan de snelheid gerust omhoog. Mits dit geen gevaar op gaat leveren natuurlijk.

Dit alles geldt voor buiten de Randstad want fuk hun! De huidige verkeersregels zijn gebaseerd op het verkeer in die volgepropte chaos en dat komt natuurlijk alleen omdat de huidige bewindslui niet verder komen dan die drukke verkeersghetto (nog een mooi woord!) die de Randstad heet. En we gaan dat financieren door een 24 uurs live vlog van mij persoonlijk.

Zo! The bold and the beautiful zal nu wel afgelopen zijn, ik ga weer naar beneden. Dag hoor.
En vergeet niet op mij te stemmen in maart want ik ga het regelen!

We verkeersregelwijzig’ en!

Delen

share

Ik geef het maar weer op. Ook deze keer wordt het niks. Dat hele ik-kom-wel-weer-aan-de-vrouw-gedoe begint een beetje een kansloze missie te worden. Voor het vijfde jaar in successie sluit ik ook dit jaar het jachtseizoen weer eenzaam en alleen af.
Ik ben gewoon te eerlijk, dat is het. Als ik zeg dat ik eigenlijk alleen een vrouw voor het delen van de financiën wil dan is daar geen woord aan gelogen. Het zijn dure tijden! Kom op zeg, dat weet toch iedereen? En hoe sympathiek zou het zijn als ik die dure tijden door tweeën kon delen? De huur delen. De boodschappen delen. De autokosten delen. Het zo nu en dan hapje en drankje delen. Ik vind dat eigenlijk best wel een hele logische gedachte.

Maar ja, dat is natuurlijk niet echt een verkooppraatje, dat snap ik ook wel. Daarmee schaak je heus geen vrouwen. Zou ook een ontzettend beroerde openingszin zijn trouwens; “Zeg leuk ding, wat zou jij ervan vinden als jij mijn financiën eens even deelt?” Maar, lieve lezer, zo zit ik er wel in. Zo sta ik er wel voor. En waarom zou ik daar over liegen?

Vanzelfsprekend zouden we natuurlijk eventueel veel meer dingen kunnen delen. Dat is op zich wel gebruikelijk in een relatie. Een bed bijvoorbeeld, dat is een hele goeie. Of de bank, ’s avonds met een drankje erbij. Maar we zouden ook de voor kunnen delen. Of de na. Of een boek. Of de onder. Of het oor. En zelfs de afza en de bena zouden we kunnen delen. Plenty mogelijkheden, dacht ik zo.

Maar als ik heel eerlijk ben gaat het me puur om de financiën. En wat je er allemaal van mijn kant voor terugkrijgt, tja, daar valt natuurlijk altijd over te onderhandelen. Hé, weer eentje!  Hahaha.
Geïnteresseerden kunnen zoals altijd contact leggen via de gebruikelijke weg.

We del’en!

Funky gast

Cool dude

Ik stapte in de auto want ik moest weg. Nee, ik stapte in de snikhete auto want het ouwe besje had de hele ochtend vol in de zon gestaan. Dus opende ik aan beide kanten de ramen want met de airco aan vind ik niet prettig. Ik word er altijd snotterig van. En nu ik erover nadenk heb ik ook helemaal geen airco in de auto trouwens. Goh, komt dat even goed uit i.v.m. niet snotterig worden.
Ik draaide bij mij int deurp de boulevard op en juist op dat moment kwam onderstaand lekkah nummah voorbij. Nou ja, boulevard? Het is meer een doorgaande weg dwars door het centrum. Maar wel met in het midden aan beide kanten van de weg terrasjes. Reuze gezellig hoor!
Maar goed, ik kwam er dus aan slakkengangen en onderstaand nummer galmde door m’n speakers. Omdat ik al ietsjes op leeftijd begin te raken is mijn gehoor mee gaan doen met aftakelen dus heb ik in de auto de muziek meest van de tijd op een iets hoger volume staan. Vooral bij lekkahre nummahs. Beide ramen open, elleboog lafjes buitenboord, zonnebril op, ik voelde me funky gast. Tussen het terrasgebeuren ligt een zebrapad waar mensen de hele dag heen en weer oversteken en dat was ook zo toen ik er aan kwam rijden. Hordes mensen moesten juist op dat moment van de ene naar de andere kant. Zucht, had ik weer.
Maar ach, ik was goedgemutst, ik had totaal geen mensen-over-de-motorkap-jaag-bui dus ik stopte netjes voor het genoemde pad. Terwijl de mensen overstaken staarde ik wat voor me uit en zonken mijn gedachten weg uit de realiteit. En terwijl ik in gedachten in een hangmat middenin een drukke winkelstraat in Lillehammer (huh?) lag beukte de geweldige beat van onderstaand nummer over de terrassen. Met mijn hoofd uit pure gewoonte op de maat meeknikkend natuurlijk.
Ik snapte weer uit mijn dagdroom toen ik tijdens het beatloze stuk een meid vanaf het terras tegen haar vriendin hoorde zeggen; Hé, kijk eens wat een funky gast. Nou ja, meid? Het was een vrouw. Een mooie vrouw! Ze glimlachte naar me.
Ik glimlachte terug en reed langzaam door toen het zebrapad weer vrij was.

En daar baal ik nou altijd zo van hè?
Maak je een ontzettend lekker nummer met een gigantisch fijne beat erin, mix je er van die stiltemomenten in. Dan snap je iets niet. Die beat moet je toch het hele nummer laten knallen man!
Zucht……… ik moet ook alles uitleggen.

We funky gast’en!

BOE!

BOE!Ik las bij mijn goede vriend en tevens blogleermeester over zijn hachelijk avontuur in het spookhuis. Deed me denken aan één van mijn capriolen op de wereldberoemde meikermis in Mei (joh!) ergens in de late 80’s in Groningen. Ik was er met een vriend. Onze favoriete attractie was de Octopus. In de rondte, omhoog, omlaag en de kassagast opzwepen om steeds sneller te gaan. Mooi!
Maar goed, dat verveelde na een uur eigenlijk ook wel en we besloten het spookhuis in te gaan. Bij gebrek aan beter trouwens hoor want gaap – boeiuh – uitrekken – wegdutten – en had ik al gaap gezegd? En dat was ook deze keer niet anders. Een hoop ‘enge’ geluiden, wat doodskoppen, een zwerm vleermuizen vlak over onze hoofden, griezelwijven die uit de muur kwamen, we waren er niet echt van onder ingedrukt.
Tot we voorbij de derde bocht kwamen. Plots liep er iets naast ons karretje. Het bleek een gorilla te zijn, zagen we toen er wat flikkerlichten gingen branden. Waarschijnlijk iemand in een gorillapak, denk ik nu hoor. Ik heb nog nergens gelezen dat gorilla’s een spookhuis als habitat gebruiken namelijk. Vriend, een talentvolle bokser, bedacht zich niet en haalde direct uit. Gorilla ‘oefde’ en viel op de grond terwijl wij verder rolden in ons karretje. ‘Wat een mafkees joh!’, schreeuwde vriend. Ik had een slappe. “Kom, we gaan terug.”, zei hij toen de uitgang in zicht kwam.
We stapten uit het karretje en slopen het donkere hol in. We hoorden het volgende karretje aankomen en ja hoor, daar kwam gorilla weer uit een spelonk om naast het karretje te rennen. Een hoop gegil en gekrijs hoorden we. Waarschijnlijk twee meiden in het karretje. En dat bleek te kloppen toen ze ons voorbij rolden.
Gorilla zagen we teruglopen naar zijn verstopplek. Dit was onze kans. Als twee losgeslagen psychopaten renden we schreeuwend op ‘m af. Gorilla keek verschrikt om en zette het op een lopen.
Nou, en zo hebben we hem via de ingang naar buiten gejaagd.
WHOEHAHAHAHAHAHAHA!

Oh man, die kwajongensstreken van vroeger, ik mis dat.

We BOE’en!

Begeerde vrijgezel

img_1533Natuurlijk ben jij, lieve lezer, ook errug benieuwd naar mijn romantische, erotische en seksuele uitspattingen tijdens mijn relaxed gebleken vakantie. Also known as ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’.
Ik bedoel, de jongens lagen natuurlijk ook wel eens op bed en dat kun je gerust me-time noemen. En die zwoele zomeravonden, zijn dat niet dè avonden dat ik op m’n best ben?
Nou, ga er maar eens goed voor zitten dan.

Ook dit jaar ben ik er weer met vlag en wimpel in geslaagd dat vrouwen mij volkomen hebben weten te negeren. Ik heb me in geen enkele kijker gespeeld. En gespeeld heb ik! Een droomvrouw bleek bijvoorbeeld helemaal niet in de flat te wonen waar achter wij steeds op het veldje voetbalden. Zucht, heb ik weer.
En ook aan het water was ik weinig succesvol. Of zeg maar gerust nul succesvol.
Ik! Aan het water! In de zon! Bruingetorst! Volledig beschikbaar! HE. LE. MAAL. NIETS. Zucht, heb ik weer.
Maar die zwoele zomeravonden dan, hoor ik je denken. Nou, dan dronk ik een biertje, rookte ik een sigaartje en ging ik rond half 12 naar bed.

Nee lieve lezer, ik heb er totaal geen moeite voor gedaan. Ik had niet de behoefte om ’s avonds de deur uit te gaan om ergens iets te gaan drinken en wellicht een vrouw tegen te komen. Ik zit er ook niet zo mee trouwens. Ik heb het idee dat anderen er meer mee zitten dat ik vrouwloos ben dan dat ik er zelf last van heb. Dat hele jachtseizoengebeuren, ik heb er geen zin in. Ik vind het prima zo. Komt het dan komt het. En komt het niet, ook prima. Zo zit ik er tegenwoordig in.

Nooooouuuu, toch niet helemaal hoor! Ik heb nog 4 volledig vrije dagen. En ik heb nog een doelwit op het oog. Ontzettend spannende droomvrouw!
Mocht het iets worden, zal ik het hier niet plempen. En mocht het niets worden, dan ook niet trouwens. Kom op, jij hoeft niet alles van me te weten.
Maar weet dat ik nog één keer tijdens ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’ het gas vol in zal trappen de komende 4 dagen en lieve lezer, wie weet?

We spannende dag’en!

 

Vroeger

img_1554Vroeger. Toen ik al kekke overhemden droeg. In de meest modieuze kleuren. En ik de flappen toen al over de V-hals had.
Vroeger. Toen ik mijn neus nog niet vier keer gebroken had. En sproetjes welig mijn gezicht sierden.
Vroeger. Toen ik al aardig zwoel in de camera kon kijken. En ik al een alleraardigst charmante glimlach tevoorschijn kon toveren.
Vroeger. Toen kapper Smit (of was het toen al de buurman?) mij een coup ‘Valhelm’ aanmat. En ik blijkbaar flaporen had?
Ik denk dat deze foto ergens rond mijn achtste jaar moet zijn gemaakt en ja lieve lezer, dat was nog in de seventies.

img_1553Vroeger. Toen Nike T-shirts tha bomb waren. En ik een hele coole grijze met blauw logo op de borst had.
Vroeger. Toen de sproetjes op en rond mijn neus sproeten werden. En ik al minimaal één keer mijn neus gebroken had.
Vroeger. Toen zwoel kijken een handelsmerk van me was geworden. En ik de alleraardigste glimlach tandenloos introduceerde.
Vroeger. Toen gel nog niet bestond bij ons thuis. En dat mijn (eventuele) flaporen al redelijk ingedaald waren.
Op deze foto ben ik een jaar of 11, misschien 12.

img_1564Vroeger. Toen de mat zijn intrede deed. En ik golvend haar bleek te hebben.
Vroeger. Toen mijn blonde haren donkerder en donkerder werden.
Vroeger. Toen de muren in onze woonkamer nog van hout waren.
Vroeger. Toen blokjesshirts toen al mijn favoriet waren.
Vroeger. Toen ik al vrij snel een zomerse teint had.
Hier moet ik zo rond de 14/15 zijn. Mijn neus was voor de zoveelste keer gebroken geweest, het voetballen/trainen kwam me diezelfde neus uit en ik stopte per direct met keepen. Ik ontdekte de vrolijke kant van het leven (op de totale foto staat er een glas Blue Curaçao voor m’n neus).

Ik dacht altijd dat er weinig foto’s van mij in mijn jeugd waren. Tot moeke deze week zei dat ze een oude doos heeft. Nee, dat is niet waar, dat schreef ik voor de lollig….. hahahahaha.
Ze heeft 2 laatjes vol foto’s van vroeger. En daar ben ik eens even ingedoken. Mooi hoe herinneringen boven komen! Herinneringen waar ik zonder die foto’s nooit meer aan gedacht zou hebben waarschijnlijk.
Ik mag de stapel foto’s meenemen van haar. En daar ben ik blij om. Zo kan ik jou, lieve lezer, ook eens iets vertellen over mijn vroeger. Hoe leuk is dat!?

We vroeger’en!

Praatjesmakers

BLABLA

Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft? “Vandaag komt me niet zo goed uit maar ik bel je morgen.”
“Nee joh, niet door een garage laten halen, ik regel wel wat onderdelen voor je bij de sloop.”
“Je moet die auto niet laten maken, ik heb wel een mooie auto voor je.”
“Ik heb echt een geweldige baan voor jou.”
Ik zucht er al niet eens meer van. Zo vermoeiend vind ik ze. En daar komt bij dat ik licht onpasselijk word van die putlucht van al die dooie musjes in m’n kast.

Vanochtend werd ik aangehouden door de politie. Ik reed op de snelweg en ja hoor, ineens zo’n blauwe Golf voor me. “Volgen”. Ze zaten niet in zo’n opvallende Volvo, nee, zo’n onopvallende sneaky Golf. De stiekemerds. Terwijl ik ze volgde naar het tankstation bedacht ik me wat ik in hemelsnaam fout had gedaan. Ik had de cruise control op 120 km/u staan, ik droeg m’n gordel, de verlichting was aan, m’n haar zat goed en ik had mijn wapens keurig in de koffer opgeborgen in de dubbele bodem van de kofferbak. Kortom, ik was errug benieuwd waarom de mannen in de reflecterende pakken mij wilden spreken.

‘Goedemorgen meneer’, zei de agent vriendelijk. ‘Mag ik uw papieren even zien?’ Ik overhandigde hem mijn papieren en vroeg waarom ik van de weg ben gehaald. ‘We reden net een kleine 6 kilometer achter u en het viel ons op dat u hinderlijk links blijft rijden.’
Ik zuchtte overdreven, schudde m’n hoofd, deed m’n zonnebril af, koppelde mijn gordel los en stapte uit.

‘Vriend’ (ik noem agenten altijd vriend), zei ik. ‘Als er drie banen zijn en ik op de middelste baan rijd, hoe kan ik dan links rijden? En hoezo hinderlijk? Zover ik kon zien reden er rechts nogal wat vrachtwagens, wat busjes met karren en een stel langzaam dan mijzelf rijdende auto’s. Om dan continu van baan naar baan te moeten wisselen, dat is pas hinderlijk. En trouwens, dan verbruik ik meer brandstof, slijten de banden meer en kost het mij dus gewoon meer geld. Ga maar na, een slingerende weg is veel langer dan een rechte weg, toch? En nu ik u toch spreek, waarom rijden jullie eigenlijk in die onopvallende auto’s? Gaat het jullie nou om de veiligheid op de weg of is het jullie te doen om geld binnen te halen? Ik bedoel, niemand zal rare capriolen uithalen als ie zo’n opvallende Volvo ziet wat dus betekent dat het veiliger op de weg is. Maar jullie moeten zoveel mogelijk bekeuren hè? Geef maar eerlijk toe.’

‘Meneer, u bent een praatjesmaker.’, zei de agent. Inmiddels licht geïrriteerd.
‘Nah, da’s ook toevallig!’, riep ik enthousiast uit. ‘Ik heb de laatste tijd nogal te maken met praatjesmakers, valt me op. Ken je ze, die praatjesmakers? Van die luitjes die je van alles op de mouw spelden en beloven maar zodra het puntje bij het gleufje komt, er bar weinig van overblijft?’ …………………………………….

Bijna!

Bijna

Hier de straat over en achter de flat ligt een mooi veld. Een mooi voetbalveld, vinden m’n jongens. En daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in. Mooi onderhouden en vooral GEEN hondenpoep! Het duurde vandaag dus ook niet lang dat wij gedrieëlijk met de bal naar dit veld liepen. Het overschieten verveelde nogal gauw, ‘wie scoort moet keepen’ werd het. Ze weten dat papa de beste keeper van de wereld is maar dat maakte niets uit voor Messi en Vorki (wij zijn zóóóóóóó lollig). Terwijl ik elke bal uit alle hoeken en gaten van de goal met de ene showduik na de andere uit diezelfde goal hield kwam er plotseling een jongetje naar ons toegelopen. “Mag ik meedoen?”, vroeg hij heel netjes. “Ja hoor.”, zeiden wij alledrie in koor. “Ik ben Sam, dat is Teun en dat is papa.”, stelde Sam ons netjes voor. “Ik ben boy (naam bekend bij de redactie).

Vanzelfsprekend kon ik mijn keeperklasse niet blijven tonen en liet ik zo af en toe klungelig een balletje glippen. De jongens hadden schik en ik eigenlijk ook. Maar het blijven kinderen hè? Dit spel ging ook vervelen. We moesten een partijtje doen! Wij tegen papa! Zucht……….. “Okee, maar dan ben ik Johan Cruijff.”, waarschuwde ik ze. “Ehm, weetnie hoor maar die is dood.”, reageerde Teun op zijn typisch Teuns. Bloed (note to self; teennagels knippen!), zweet (warm!) en tranen (van het lachen) kostte me het om er een gelijkspel uit te slepen. Ik was kapot. Ik moest even rusten.

De jongens voetbalden verder, ik bekeek ze vanaf een bankje met een sigaartje op de lip. Plots kwam een vrouw naast me zitten. “Hallo.”, zei ze vriendelijk. “Hallo.”, antwoordde ik op de automatische piloot terug en keek nonchalant opzij. HALLOOOOOO!!!!!  Goeiendag zeg! Von Stoothausen! 😍😍😍
“Ik ben de moeder van boy (naam bekend bij de redactie), ik ben woman (naam bekend bij de redactie)”, en ze stak haar hand uit. Gretig schudde ik haar hand en vertelde haar mijn naam. We raakten aan de praat, de jongens raakten niet uitgeput. Mooi zo, dacht ik. Hoe meer ze vertelde, hoe meer geïnteresseerd ik raakte. Ik vertelde haar van mijn situatie en zei terloops dat ik nu in mijn jachtseizoen zit. Ze giechelde en pakte m’n arm eventjes vast. “Gekke vent!”
Mijn hemel, dit kon wel eens raak zijn, dacht ik.

Het was tijd om te gaan, ik riep de jongens. We namen afscheid van boy (naam bekend bij de redactie) en woman (naam bekend bij de redactie). Terwijl we wegliepen spookte er van alles door m’n hoofd. Zou ik het doen of zou ik het niet doen? Ik besloot het te doen. Ik draaide m’n hoofd richting het bankje. “Zeg woman, zullen we binnenkort samen een kopje koffie drinken?”
“Ik drink geen koffie.”, antwoordde ze. ……………………………………………………………

“Nou, dan niet!”, riep ik haar toe en ik trok de jongens mee.

Tja, kom op zeg. Je kunt dan ook gewoon iets anders nemen, of niet dan? Tssssss, ik lust geen koffie……….. Ik wens de volgende kandidaat meer succes hoor.
Tis ook altijd hetzelfde met die vrouwen. En dan zeggen ze dat ik vrouwen geen kans geef.

We bijna’en!

I kill me

I kill me

De vaste lezer weet het inmiddels maar die andere 17,99,999,993 lezers waarschijnlijk nog niet dus voor hen zal ik het nog een keer uitleggen. Ik heb humor. Of eigenlijk, ik kan enorm om mezelf lachen. Nee, eigenlijk is het dat ik me enorm goed zelf kan vermaken. Ik ben vanzelfsprekend veel alleen dus lijkt me dat een goede eigenschap. Nou ja, lang verhaal.
Het komt er op neer dat ik soms ineens en ook uit het niets een slappe lach kan krijgen. En dan zo’n slappe lach waarvan de tranen me in de ogen springen. Ik denk aan iets, ik zie iets of ik hoor iets lolligs en je kunt mij opvegen. Een kwartier lang! En dan is het een uur of wat over en sta ik onder de douche en ja hoor, daar ga ik weer. Gestrekt. Oh man, prachtig is dat.

Mijn iPod staat bol van de muziek maar er staat ook flink wat humor op. Hans Teeuwen, Herman Finkers, Jochem Myjer en ook Koot en Bie. Ik kocht (kreeg?) ooit de dubbel ceedee ‘De lachste van van Kooten en de Bie’ en lieve lezer, dat is hilarisch materiaal. Omdat ik al mijn cd’s op de iPod heb geknald, zat ook deze erbij. En zo af en toe tussen de nummers door komt zo’n lolfragment van dit briljante duo voorbij. Zo ook afgelopen week. Ik zat rustig op de bank aan een bak koffie, het was tenslotte ochtend.
Na wéér een wereldhit (ik heb niet anders, duh.) kwam “Op de radio” van de heren. Een fragment waarin Kees een radiopresentator is en Wim eerst een gast en later een inbellende vrouw is. Nou ja, lang verhaal met veel taalverzinselen en woordgrappen. Maar aan het einde mag de inbellende vrouw nog een verzoeknummer aanvragen. ‘Nou, doe maar iets romantisch’, zegt ze. ‘Ok, dan komt hier Melviiin Rosbief met zijn laatste hit ‘I wanna fuck you.’
Ik proestte mijn koffie over tafel. Melvin Rosbief! Whoehahahahaha. Hilarische naam! Ik lag dubbel.
Nou, en dan heb ik ongeveer een kwartier nodig om bij te komen. Om later onder de douche weer helemaal en compleet in een scheur te liggen.

Hier moest ik wel iets mee doen, dacht ik. Ik veranderde mijn naam op de sociale mediaas in Melvin Rosbeef en lag bij voorbaat al in een stuip om de reacties. En dat duurde niet al te lang, kan ik melden. Whoehahahahaha.
De leukste was wel van moeke. “Wie is die vent? Die ken ik helemaal niet. Hoe komt die vent aan foto’s van Sam en Teun? Snap d’r niks vàààààn.” Whoehahahahaha.
Man man, ik ben me d’r ook eentje hoor!

Het radiofragment is niet te vinden maar hieronder wèl de laatste hit van Melvin Rosbief. Geniet van de hoogstaande tekst.

We Melvin Rosbeef’en!

Ik ga zonnebanken

Zonnebank

Ik ga een zonnebankkuurtje volgen. Die dikke widde pokkel kan wel weer een zomersbruine teint gebruiken, vind ik.
Want als ik eerlijk ben, het prachtlijf ziet er niet uit. Sta ik me daar dagelijks blootgetorsd en in spannende thong flink uit het zweet te sloffen voor de spiegel, kijk ik tegen mijn vaal blanke lijf aan. En wèl een bruine kop hè?! BAH!

Elke man oefent voor de spiegel zijn ‘vraaggezicht’ (are you tokking to me?). Of rolt met zijn borstspieren van links naar rechts en weer terug. Of doet de ‘kapstok’. Of drukt zijn mee-eters uit. En ja, ik doe dat dus ook. Ik ben tenslotte ook maar de man der mannen. Maar bijna dagelijks kruipt maagzuur mijn keel in als ik dat witte lijf van me zie. GATVER! Terwijl de oplossing zo eenvoudig voor de hand ligt. Gewoon een zonnebankkuurtje. Daar hoef je je heus niet voor te schamen. Daar is ook niets gay aan, zoals veel bekrompen geesten denken. Het is gewoon een kwestie van lichamelijke verzorging en het onderhouden van jouw eigenste tempel. 

En dat is precies wat ik dus ga doen. Maar natuurlijk ga ik niet naar zo’n standaard zonnebankstudiootje waar het plebs naartoe gaat. Neen! Ik ga naar een exclusieve toko. Zo eentje waar je maar 1 keer per jaar toegang krijgt. Waar je op een echt intake gesprek moet komen. Waar de kuur volledig op jouw huidtype aangepast wordt. Waar je persoonlijke aandacht kan verwachten en ook krijgt. Kortom, een toko waar iemand van mijn statuur heen gaat als de tijd weer is gekomen.

Volgende week donderdag volgt mijn eerste sessie en volgens mijn des –en wiskundige berekening moet ik 15 juni volledig zomerklaar zijn. Want dan zullen mijn psoriasisvlekjes wel weer verdwenen zijn.

We zonnebank’en!

BN’ers ontdekken mij

13219557_1172930796073796_1612708571_nMet een laf stijfje Vol trots kan ik je melden dat BN’ers mij beginnen te ontdekken! Eindelijk, zou ik bijna willen zeggen.
Op de social media dat is trouwens hoor. Niet in het echte leven. Of nog niet? Wie zal het zeggen? Laat ik het zo brengen; de start van mijn ultieme masterplan, wereldberoemd worden, is in werking gezet. Op Twitter beginnen BN’ers mij te ontdekken om precies te zijn. Dinsdag, tijdens de eerste halve finale van de Eurovisie freakshow, postte ik de tweet “Kan iemand haar make up even opwekken?”. Geen idee meer bij wie hoor. Maar de tweet werd geliked door Rob Kamphues. ROB KAMPHUES! Wie kent hem niet?
Nou, ik. Ja, ken zijn naam wel maar ik heb werkelijk geen idee waar hij bekend van is. Maar ja, boeiuh, ik heb een like ontvangen van een BN’ er! iiiiiieeehaaaaa! 😄😄🤘🏼🤘🏼

Gisteren was er een item over matchfixing in de tennissport op de radio. Aan de telefoon hing Raemon Sluiter. Hij vertelde dat hij ooit wel op zijn hotelkamer gebeld is maar dat hij nooit geld heeft aangenomen om expres te verliezen. Nu heb ik Raemon nooit zien spelen omdat ik finales keek maar kende ik hem van Teletekst; “Sluiter uitgeschakeld in eerste ronde” dus vond ik het een beetje vreemd verhaal. Waarom zoveel jaren tennissen als je er geen hout van kunt?
Ik plaatste bovenstaande tweet en ik mentionede hem hierin. Ik doe dat vaker bij droeve bekende lui in afzeiktweets en meestal hoor ik er nooit iets van terug. Arrogante eikels!
MAAR NIET RAEMON! Hij reageerde gevat en jolig.
En ik duimomhoog dat!
Ik weet zeker dat hij mij vanaf nu in de gaten gaat houden op de social media en dat we vaker lollige interactiviteiten gaan beleven. Hij is eigenlijk wel een OK gast en laten we niet vergeten dat hij Fatima als vriendinnetje heeft! (Raemon, mocht dat over zijn, je mag haar mijn nummer geven) 😉

Dus lieve lezer, na jaren van zwoegen beginnen BN’ers mij eindelijk te ontdekken. Dus mocht ik hier wat minder te vinden zijn, weet je waar het door komt.

We masterplan’en!

Mijn schatje

Schatje

Zoals je weet wandel ik wel eens. Ik heb dat overgehouden aan de behandeling voor het re-integreren in de samenleving na ‘mijn ontploffing’ in november vorig jaar. Wandelen is goed voor je, even je hoofd leeg, dat helpt, werd me verteld. Nou, dat klopt, heb ik gemerkt. Ik wandel vooral en het liefst in het bos. De rust, de natuur, het doet me goed. En nu de Veluwe letterlijk in mijn tuin begint loop ik dus zo het bos in. Zo ook gisteren.

Het eerste wat ik altijd doe als ik een bos inga is een stok zoeken. Deze gebruik ik als wandelstok en eventueel als slag en/of stootwapen. Je kunt maar beter voorbereid zijn, niewaar? Na een paar kilometer op het ruiterpad te hebben gelopen, ging ik de bebossing in en beklom ik een heuveltje. Hier had ik een mooi overzicht van de omgeving. Op het Noorden dicht bos. Op het Oosten dicht bos. Op het Zuiden dicht bos en het ruiterpad. Op het Westen……….hé, wat zag ik daar nou? Platgetrapte bosjes, gebroken takken en mos, veel mos. M’n sence oren piepten lichtjes (Ik heb sence oren, die piepen zodra iets niet in de haak is.) Wat zou daar zijn, vroeg ik me af? Ik keek nog eens rond, ik zag geen enkel teken van enige vorm van leven in de brouwerij. Ik moest dit onderzoeken! Met mijn wandelstok op code oranje ging ik westwaarts van de heuvel. Het was een pad van een kleine 53 meter (62 stappen, vandaar dat ik dit weet). Aan het eind van het pad bleef ik staan, keek weer goed om me heen en luisterde aandachtig. Ik hoorde harde muziek. Huh? En toen bedacht ik me dat ik m’n ‘oortjes’ in had…………. Zucht. Ik drukte op pauze op m’n telefoon en deed m’n oortjes uit. Nog een zucht. Ik zag voetafdrukken. Ik telde 4 verschillende. Ik vertrouwde het niet helemaal. Ik laadde mijn Sig door en deed de veiligheidspal op ‘niet nodig’. (Oh, vergeten te vermelden; ik wandel gewapend. Vind ik handig. Ik slaap, rijd, winkel, uit eet enzo ook gewapend trouwens. Kom op zeg, diz iz 2016 mèn!)

Het was een donkere plek waarin ik me bevond, zonlicht werd maar heel lafjes doorgelaten door het dikke bladerdek aan de bomen. Stapje voor stapje liep ik vooruit. Ik was scherp, elk geluid werd door me gadegeslagen. In de verte zag ik drie bomen staan. Nou ja, eigenlijk zag ik er wel duizend maar voor het verhaal is het handiger dat ik het bij deze 3 houd. Bij één van deze bomen lagen stenen rondom de stam. En ook de voetstappen concentreerden zich vooral bij deze boom met stenen rondom de stam. Ook was er kortgeleden gegraven rond die boom met stenen rondom de stam, dat kon ik duidelijk zien. De smaaktest bevestigde dit (vers modder smaakt toch net even anders). ‘Het zal toch niet?!’, dacht ik bij mezelf en ik zag mezelf al een Bugatti Chiron bestellen. Één voor één pakte ik de stenen en legde ze aan de kant. Met mijn stok begon ik in de losse modder te graven. Plots voelde ik dat ik op iets stevigs stuitte. De stok gooide ik aan de kant, ik ging op m’n knieën zitten en met m’n beide handen begon ik verder te graven. Ik bedacht me dat ik m’n nagels ook wel even weer een keer mocht knippen, deze rouwranden zagen er ook niet uit. Het was een kistje verpakt in plastic. Hoe groot zou ie zijn, 25x50x18? Maar best zwaar, kan ik je vertellen. Ik kreeg ‘m met moeite boven de grond. Had ik nou maar wat meer met m’n halters liggen stoeien, dacht ik. Ik was kapot, ik besloot even uit te rusten met een sigaartje op de lip. Ik negeerde de kist volledig, ik wenste niet gestoord te worden terwijl ik al zuigend aan m’n sigaartje zat te lurken. De druk nam echter groteske vormen aan en ik kon me niet langer bedwingen. Ik ging staan, rolde m’n sigaartje in m’n mondhoek en ledigde mijn blaas tegen de rechts van de boom met tot voor kort stenen rondom de stam. Pfoe, wat een opluchting! Ik nam weer plaats naast de kist. Het plastic schoof ik voorzichtig aan de kant zodat ik de klep kon openen. Ik keek nog eens vluchtig om me heen of ik iemand zag maar dat had ik net zo goed niet hoeven doen, ik was helemaal alleen op deze donkere en toch wel spannende plek in het bos. De klep kraakte ietsjes toen ik ‘m opende. GELD!!! HEUL VEUL GELD!! Stapeltjes 50 euro biljetten, netjes gestapeld. M’n hart klopte in m’n keel. En daar was ik eigenlijk wel blij om. Zou wat zijn als ik op deze donkere, spannende plek en juist op dit moment aan hartfalen zou bezwijken, toch?

Van alles schoot door m’n hoofd. Blijft het droog? Waar ligt m’n pedicuresetje? En heb ik eigenlijk m’n broek wel dichtgeknoopt? Maar vooral dacht ik aan het geld in dat kistje. Zal ik het pakken? Zal ik het meenemen? Mijn eigen schatje? Ik twijfelde geen moment.
Ik deed de klep dicht, vouwde het plastic er weer strak omheen en begroef het in het gat bij de boom. Da’s natuurlijk van iemand die zijn pensioen niet bij een pensioenfonds wil stallen, redeneerde ik. Daar moet je van afblijven.
Ik liep terug naar huis. Onderweg kwam ik een zwarte Mercedes tegen. Ongure types zaten erin. ‘Wat doen die nou in een bos?’, vroeg ik me af. Vriendelijk als ik ben, zwaaide ik. Ze reageerden niet en stoven me voorbij. Arrogante lui.

 

Natuurlijk is dit een lulverhaal. Hahahahahaha, had ik jou even in het ootje! Ik heb toch nooit oortjes in, gekkie! Sterker nog, ik heb niet eens muziek op m’n telefoon. Dat vind ik zo suf! Hahahahahaha.
(maar ik teken direct voor zo’n scenario hoor! 😄)

We schatje’en!

Velletjes

Oud lijf

Lieve lezer, ik heb droevig nieuws. Het gaat niet goed met me………………..
 Zo, dat is eruit.

 

Je hebt ze wellicht wel eens gezien. Op het strand. Of op campings. Of gewoon op foto’s op het wereldwijdeweb. Van die al op leeftijd zijnde mannetjes waaraan je kan zien dat ze in hun vroegere dagen redelijk gespierd waren maar waarvan de vellen er nu een beetje als slappe Harry’s bijhangen.
 Je voelt ‘m al aankomen hè?

Ik stond gisteravond volledig naakt voor de spiegel. Dat moet je zo af en toe doen, vind ik. Gewoon even volledig ontkleed voor de spiegel gaan staan en kijken naar je lijf. Even één worden met je eigenste heilige tempel. Even de carrosserie checken. Je weet wat ik bedoel.
 En wat ik zag, lieve lezer? Op leeftijd zijnde mannetjes velletjes……………..
 Ik werd er droevig van. Sterker nog, ik ben huilend in slaap gevallen.
 Mijn ooit zo fiere tors was verworden tot een sneu hoopje bovenlijf. En ook zo wit nog! Voorheen tijdens mijn jachtseizoen de zomertijdperiode was ik gezegend met een setje ferme manboops, dito schouders en een redelijke vleugelrug maar nu is daar niet veel meer van over. Ja, een paar tetjes en jongensschoudertjes. Met daar onder een buikje. Het ziet er niet uit! Niks trechtervormtorso, gewoon één rechte lijn van schouders naar heupen. Ik schaam me kapot.

En hoe het komt? Da’s niet zo moeilijk. Ik heb er geen ruk aan gedaan. Ja, m’n dagelijkse gehavende schouder train oefeningen. Maar die extra 739 keer die halters omhoog jassen, dat heb ik sinds 25 oktober van het vorige jaar niet gedaan.
 Tja, en dan sta je op een doordeweekse avond in april jezelf naakt voor de spiegel te bewonderen en zie je een op leeftijd zijnde man staan. Een velletjesvent. Een rimpelkoning.
 Man, ben zelden ongelukkiger geweest.

Maar ik vind het velletjes (Ha! Woordgrap alert!)
Beter ga ik nu als de wiedeweerga aan de slag met die 40 kilo-units wil ik er nog een beetje te pruimen uitzien als het echte mooie weer zich aandient en ook ik topless te bewonderen zal zijn.
 Stel je toch voor dat ik hààr deze zomer tegen het lijf loop?

 

We zien er niet uit’ en!

Zoek de verschillen



Ik had gisteren een celebfeestje. Ik ging als Mr. Reese. Maar dat lijkt me nogal duidelijk. Toch? Zoek de verschillen maar ‘s, ik daag je uit.

Ja, m’n haar is wat minder zwart met grijze accenten. Maar dat komt omdat het experiment met vleugjes typex in m’n haar een beetje heul veul mislukt was (wat een gore plakbende! Heb het 14 keer moeten wassen. 😬) Dus dat telt niet.

Maar voor de rest? Noem mij één verschil en scoor een date met yours truly! Mijn jachtseizoen is immers al ruim een week geopend!

Hint: ik ben de onderste.

We Mr. Reese’en!

Treinenman

De treinenman

Nachtdiensten zijn de uitgelezen momenten om collega’s beter te leren kennen. Om elkaar net even wat meer te vertellen dan alleen de gebruikelijke commando’s. Om gewoon even een praatje te maken. Vannacht was zo’n moment. Ik zal de situatie hier schetsen:

Terwijl ik wat op m’n telefoon zit te lezen, schuift collega zijn stoel dichterbij. Hij zetelt zich recht tegenover mij. Over m’n bril heen kijk ik hem vragend aan. Hij zwijgt en kijkt wat rond. Mijn blik verlaagt zich weer naar het schermpje van mijn telefoon. “De Hondenkop gaat weer rijden.”, zegt hij plots. Ik zucht licht en kijk hem wederom over mijn bril heen vragend aan. “Wat?”, vraag ik.
“De Hondenkop, die trein, die gaat weer rijden. Hij is weer gemaakt.”, zegt hij.
Ik; Was hij stuk dan?
Collega; Ja, maar hij is gereviseerd en gaat binnenkort weer rijden. (of zoiets, ik was mijn aandacht al weer kwijt).
Ik; Nou, geweldig! (hoop dat het enthousiast overkwam)
Collega; Je kent ze toch wel, Hondenkoppen? (hij maakt met zijn hand een golvende beweging). De voorkant lijkt op een hondenkop.
Ik; Zo eentje die kapot geschoten is met die kaping?
Collega; Ja, die!
Ik; Nou, fantastisch nieuws. Gefeliciteerd.

Stilte……………. Ik doe m’n telefoon weer voor m’n gezicht.

“En we hebben de grootste treinengek van Nederland nu bij de club.”, zegt hij plotsklaps ineens en uit het niets weer. Ik leg m’n telefoon neer en doe m’n bril af. Hij kijkt mij afwachtend aan. Na een seconde of 12 van stilte en spanning vraag ik maar wie het is.
Collega; Erik de Zwart.
Ik; Die DJ?
Collega; Ja.
Ik; Oh. Nou leuk voor hem. Dus jij bent een treinengek? En ik herinner me opeens een hilarisch filmpje van Jiskefet.
Collega; Ja, is mijn hobby.
Ik; Hartstikke leuk voor je. Zeg, weet je wat jij even moet doen? Zoek maar even op je tablet naar ‘De treinenman’ van Jiskefet. Dat is precies wat ik van treinenfreaks vind. Dan ga ik ff een sigaartje roken.
Collega; Oh, ik ben benieuwd………………………….……
Ik geloof dat ik het filmpje lolliger vond dan hij. 😂😂😂😂

Ik hartje die nachtelijke collegiale gesprekken. 🤔😉
Dus………..

We treinmafketel’en!

Het volledige fragment duurt 4.25 en is flauwer dan flauw.

Move over, winter!

VB zomertijd*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
Daar istie dan eindelijk weer! Mijn ozo goeie vriend Zomertijd. Opzouten met die winter! Bah, wat heb ik een hekel aan die tijd. Donkere bedoeling.
En jij, lieve leester, leeft ook helemaal op hè? Geef maar eerlijk toe. Want jij weet toch als geen ander wat de zomertijd met mij doet? Toch? Toch?
JA! Mijn libido komt weer uit zijn winterstop. Ik treed weer buiten mijn bloghut. Ik ben weer in het openbaar te bezichtigen. Het jachtseizoen is weer geopend. Kortom, IK BEN WEER OP DE MARKT! Vanaf vandaag tot zondag 30 oktober is het bal. Manmanman, wat hebben we daar naar uitgekeken zeg!

Maarrrrr lieve leester (er is altijd een maar), dit jaar gaat er wèl het één en ander veranderen. Ik heb de afgelopen onderduiktijd gebruikt om eens goed na te denken en heb een uitermate belangrijke conclusie getrokken. De OMV zijn verleden tijd. Ongelooflijk Mooie Vrouwen kunnen mijn deurtje voorbij lopen. Zonde van mijn tijd en energie. Is even leuk en daar houdt het dan ook wel mee op.  NEEN, lieve leester, ik leg de lat nòg hoger! Hahahaha, ik ben me d’r één hoor!

Ik ga deze keer voor MPV. Mijn Perfecte Vrouw.
En enkel en alleen omdat ik dat verdien. Dat heeft niets met mijn arrogantie te maken (of eigenlijk wel een beetje) maar ik vind dat ik na 1670 dagen van één van de 346,2 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn geweest wel aan een MPV toe ben.
Bestaan ze dan? Mijn Perfecte vrouwen? Ja, natuurlijk bestaan ze. Sterker nog, ik ken er eentje persoonlijk. Maar ja, bezet hè. De story of my life.
En ik ga haar ook gewoon als dè graadmeter nemen. Zo rol ik. Kom je niet bij haar in de buurt, doe dan geen moeite. Ik zie je toch niet staan.

Wat is dan MPV voor mij, vraag je je af? Nou, dat kan ik makkelijk beantwoorden. Dat is gewoon een vrouw die mijn minnen aanplust en mijn plussen aanmint. Niets meer en niets minder.
Dus lieve leester, goed en slecht nieuws deze keer. Maar ja, het leven is geen viooltjestuin, niewaar?
Ik ga me nu maar eens even cool maken en dan stap ik dadelijk goedgemutst seizoen 2016 in.
Ik heb er sin an!

We zomertijd’en!

 

ps. Waarschijnlijk denk jij, na dit gelezen te hebben, dat ik de zomertijd dit jaar wederom zonder relatie zal afsluiten……………………


*BOKS* 👊🏼

Dat denk ik ook! 

Hahaha, I kill me😂😂

Omdenken

Puppy

Gisteren was mijn enige volledig vrije dag in de 4 weken (aaaaah gossie, hoor ik je denken. Ja lieve lezer, vrije tijd is niet aan mij besteed) en ik had werkelijk weer eens geen idee wat te doen met zo’n zee aan vrije tijd. Ik besloot de plaatselijke puppytrainingsclub te bezoeken. Je weet nooit wie ik daar eventueel zou kunnen treffen, redeneerde ik. En ik trof het. Het was er druk en ik telde maar liefst vier gescheiden vrouwen met hun excuuspuppy’s. Het winterse lentezonnetje scheen volop, ik ging voorover leunend tegen het hek staan en trok m’n zonnebril strak tegen m’n hoofd. Heerlijk, zo uit de wind! De groep liep wat rond, rende wat rond, sprong wat rond, commandeerde wat rond en lachten wat af met hun jonge hondjes. Het was een jolijt van jewelste.

Na een kleine 3 kwartier had ik genoeg gezien. De training was ook klaar trouwens. De baasjes namen plaats aan de picknicktafels in de hoek van het trainingsveld, de puppy’s konden nog even gezamenlijk spelen. Keffend en rollebollend doken ze over elkaar heen. Het was een jolijt van jewelste.
Ik trok m’n overhemd uit, schudde m’n haar los, nam een aanloop en sprong blootgetorsd sierlijk over het hek. M’n landing ging volledig mis en ik viel voorover in de blubber. Ik zag er niet uit, volledig zwart van de blubsie. De groep aan de picknicktafels keek op, de puppy’s speelden er lustig op los. Ik begon als een woeste te schreeuwen en met wilde armgebaren rende ik op de roede puppy’s af. De arme beestjes schrokken zich de tering. Sommigen begon te piepen. Met mijn blubberklauwen pakte ik de beestjes één voor één op terwijl ik ze dreigend aankeek en vol in hun gezichtjes blèrde. Sommige puppy’s kregen tranen in hun oogjes, andere begonnen te piepjanken en er was zelfs eentje die flauwviel. De vrouwen aan de picknicktafels begonnen te gillen. Een man stond op en kwam mij tegemoet. Met een oerkreet besprong ik hem. De man viel achterover in de modder. “Hou op! Hou op!”, schreeuwden de vrouwen in koor. Ik vond dat een uitstekend idee.

Met een sierlijke Rietberger sprong ik over het hek, trok m’n overhemd weer aan en liep rustig naar de aldaar aanwezige kantine. Ik bestelde een kop koffie. Ik kreeg er een koekje bij. Terwijl ik op het terras genoot van het nog steeds lekkere winterlentezonnetje, voelde ik dat ik nodig moest poepen. “Waar is het toilet?”, vroeg ik. De vriendelijke meid achter de bar wees me de richting. Ik zat nog geen 17 minuten toen plotsklaps mijn alarm op m’n telefoon ging. ‘Oja, die afspraak’, schoot door m’n hoofd. Ik trok mijn thong en broek omhoog en sprintte de kantine uit, naar m’n auto. ‘Oh fuk, vergeten door te spoelen’, dacht ik terwijl ik wegreed. ‘Nou ja, dat doet iemand anders wel voor me’.

De afspraak bleek over 4 weken pas te zijn. Zucht, had ik weer.
Ik besloot naar huis te gaan, een dutje doen.
Op de bank lag ik te denken; Wat zouden die puppy’s geschrokken zijn.

We omdenk’en!

Reminder

MP16-ADAM2701Kan je het nog herinneren dat ik ergens halverwege augustus van het vorige jaar hiero groots aankondigde dat ik de libido tijdelijk zou laten inslapen? Dat m’n jachtseizoen ten einde was? Ja, dat weet je nog, toch?
Lang geleden hè? Man, lijkt wel een eeuwigheid.
Maarrrrr, lieve leester, het einde is in zicht! Er is bijna witte rook! Er gloort licht! Nog dik 3 weekjes!
Ja, je leest het goed, ook dit jaar start mijn jachtseizoen weer op de zondag dat de zomertijd gaat draaien.

Maar waar ik in voorgaande jaren nogal wat gesmacht, geverzoek en getrouwtrek om mijn jachtseizoen eerder te openen van gewillig vrouwvolk bemerkte moet ik bekennen dat het deze winterstop best wel tegenvalt.
Sterker nog, de wachtlijst is leeg!!!!!!??????
WAT IS GAANDE, VROUWTJES?? 😳😳😳😳😳😳🤔🤔🤔🤔🤔🤔

Vandaar deze reminder, je hebt namelijk nog dik 3 weekjes.
Schrijf je nu in en wees de eerste die mij gewoon mag aanspreken, mij gewoon mag aanraken en gewoon in mijn gezelschap mag vertoeven. Want wees eerlijk, wie wil dat nou niet met één van de 294 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland? 😘

We remind’en!

BM ‘er

Oscar-statue

Ken je dat? Dat je naar de Oscaruitreiking zit te kijken en dat je denkt; “Goh, ben ik even een rolmodel voor een flink stel BM’ers geweest zeg!” Dat je duidelijk ziet dat bijvoorbeeld Leo op afbeeldingen van jouw kapsel heeft geGoogled. Ken je dat niet? Nou, ik wel hoor. En ach, ik maak me daar niet zo druk om. Sterker nog, ik vind het hem wel staan zelfs. Die Oscaruitreiking ging een beetje teveel over discriminatie, vond ik. Het aloude blank-zwart *gaap* gedoe. Zwarte acteurs krijgen minder kansen enzo. Bla bla bla. Houtocheensop, mensen. Jullie horen ons toch ook niet mekkeren dat er zo weinig blanken in de Olympische 100 meter finale staan? Ieder zijn meuk, dat zeg ik!

Terug naar de BM’ers dan. Ik heb binnenkort een feessie en de organisatie heeft besloten om er een themafeessie van te maken. We mogen moeten verkleed komen als een Bekend Mens. Hoe leuk is dat? 😄 Een feestje bouwen met Marilyn Monroe met haar opwaaiende rokje? Of Jennifer Aniston in Horrible bosses? Of Salma Hayek in From dusk ‘till dawn? Of Eva Mendes in Hitch? Man, heb er nu al sin an!

Ikzelf zit nog een beetje te dubben als wie ik zal gaan. Ik heb vannacht heel het internet afgespeurd en ben tot onderstaande selectie gekomen. De bovenste 3 (voor de nono’s hier v.l.n.r. Jack Bauer – James Bond – Mr. Reese) behoeven de minste voorbereiding, dat lijkt me duidelijk. Misschien hier en daar een kleine outfit aanpassing en natuurlijk een gun, maar of dat nu zo leuk is voor de andere aanwezigen op het feest die er wèl moeite voor doen, ik weet het niet. Danny Zuko is ook niet zo heul lastig maar ja, waar vind ik die Greased Lightning zo snel? Ace Ventura lijkt me het lolligst om te doen. Al is het alleen maar om zijn loopje. Hannibal Smith komt qua karakter en sigaar het dichtst bij mij in de buurt. Dat overhemd van Forrest Gump heb ik. Maar dat is voor jou, lieve lezer, natuurlijk geen verrassing. 😉 En tenslotte Rocky Balboa. Is er iemand te verzinnen die een betere “Adriàààààn” uit z’n scheve muil krijgt dan ondergetekende?

Je ziet, ik zit nog een beetje in dubio. Ik weet het nog niet. Ik tast nog in het duister.
Maar hé, daar heb ik toch een weblog voor? Ik kan er natuurlijk gewoon een interactief dingetje van maken!
Zeg, lieve lezer, wie vind jij als wie ik moet gaan? (is dat een zin? Nu wel.)

We Bekende Mens’en!

BMers

Reünie

  Over een week of 8 is het dan eindelijk zover, reünie time! Dan is het namelijk precies 10 jaar geleden dat we geschiedenis schreven in ons prachtige deurp.

In 1997 voetbalde voormaligje bij de plaatselijke club in een team dat er werkelijk geen hout van kon. Uitslagen van 15-0 waren geen uitzondering. Maar de meiden hadden er plezier in. Dat telde. Op een gure herfstzaterdag ging ik als toeschouwer mee. De trainer was even daarvoor opgestapt, het werd weer een afslachting. Na de wedstrijd besloot ik de vrijgekomen vacature op te vullen. Dat was het begin van een succesverhaal. Vandaar dat ik het hier ook plemp. Waarom zou ik hier een complete mislukking anekdoten immers?

Elke dinsdag en zaterdag ging ik met de meiden aan de slag. Het niveau ging beetje bij beetje en stukkie voor stukkie omhoog. De grote nederlagen werden minder en minder, de resultaten beter en beter. Tel hierbij op dat de toernooien en de feestjes errug gezellig waren. Kortom, we hadden plezier.

In seizoen 2003/2004 werden we 4e in de 4e klasse. Met door mijzelf opgeleide meiden. Ik vond dat een fantastisch resultaat. We vierden deze prestatie met een heus gala waar ik, als presentator, de gouden, zilveren en bronzen pump (oude schoenen van moeke had ik goud, zilver en brons gespoten. Hahahaha😂😂) uit mocht reiken aan de, door het team gekozen, sterspeelsters. Het seizoen erna deden we het nóg beter en eindigden we als 2e. Ik heb weken met een arrogante kop (die heb ik standaard, dat scheelt) op het sportpark rondgelopen.
Het succes (en vooral de gezelligheid van het team) trok de aandacht in de regio en er dienden zich enkele aanwinsten aan. We splitsten de inmiddels flinke groep voetbalsters in 2 teams en schreven ons in voor de 4e klasse (2e) en de 3e klassen (1e). Ik nam de coaching van het eerste voor mijn rekening. We trainden 2x in de week en dat wierp vruchten af. We waren onverslaanbaar. Sterker nog, we wonnen dat seizoen alles. Met als resultaat dat een damesteam voor het eerst in de geschiedenis van de club kampioen werd. En dit was op zaterdag 15 april 2006. Ik riep deze datum uit tot nationale feestdag in ons deurp.

Vorig jaar bestond de club weet ik hoeveel jaar en werd er een heus jubileumboek uitgegeven. MET GEEN WOORD WERD ER GEREPT OVER DIT UNIEKE RESULTAAT! 😳

Keek ik ervan op? Nee, eigenlijk niet. We hebben het al die jaren alleen moeten doen. Zonder enige vorm van steun van club en bestuur. Tssssss, waardeloze wanna be top amateurclub.

Nog een week of 8 en dan is het alweer 10 jaar geleden. De tijd vliegt. Ben benieuwd wat ‘mijn’ dames voor me in petto hebben. Ik ben tenslotte op een bepaald moment Dè belangrijkste man in hun leven geweest. En eerlijk gezegd ben ik ook wel benieuwd wat er nu 10 jaar later van ze geworden is. Of heb ik jullie nu op een idee gebracht? 😄😄

We reünie’en!

Het meisje met de banaan

banaan

Zaterdag bedacht ik me dat een keer naar de markt gaan wel een goed idee zou zijn. Ik had ingrediënten voor m’n tegenwoordige hoogstaande roerbakkerij nodig. Een soort kraambezoek dus. Het was een beetje guur weer maar dat deerde me niet. Ik trok de kraag wat hoger in de nek en stapte in de auto. Hier merkte ik dat de dichte jas en een omhooggetrokken kraag niet echt handig rijdt. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Hup, ik de jas weer open en de kraag omlaag.

Ik trof het met de parkeerplek, ik hoefde niet meer dan 27 minuten te lopen om op de markt te komen. Jeuj!
De viskraam, de pindaboer en de bloemenschreeuwerd liet ik links liggen en ook op mijn rechterflank kwam ik langs kraampjes waar ik weinig tot niets van nodig had. Bij de fruitkraam in de verte was het opvallend druk. Oh, zal wel iets in de aanbieding zijn, dacht ik hardop. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het voornamelijk mannelijke drukte bij de fruitkraam was. En hé, daar rechts aan de andere kant achter een bestelbus stonden een heel stel vrouwen. Nou zeg, die keken ook niet blij. Wat zou er aan de hand zijn? Ik ging tussen de mannendrukte staan. Sommigen joelden, sommigen schreeuwden, sommigen zongen 🎶Daar moet een piemel in🎶. Huh?? Ik snapte er de ballen van. Tot ik in de gaten kreeg waar ze zo enthousiast van waren. In de fruitkraam stond een jonge blonde. Type lekker wijf. Ah, dat was het dus.
Ik griste een businesskaartje uit m’n binnenzak en schreef er 20.00 uur exact! op. Ik keek eens rond in de mannendrukte of er concurrentie van me was maar ik wist natuurlijk wel beter. Hahaha, gekkie ik hoor! Ik, één van de 863 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, hahahaha. Ik legde het businesskaartje op de kassa en liep zonder om te kijken verder.

Klokslag 20.00 uur ging de intercombel. Ik opende beide deuren en daar stond ze, de lekkere blonde. “Kom binnen en maak jezelf comfortabel”, zei ik op m’n charmantst. Ze ging op de stoel van Sam zitten. “Wat wil je drinken?”, vroeg ik. “Ik lust wel een smoothie”, antwoordde ze. “Oh, ik maak de lekkerste!”, zei ik enthousiast en ik dook de keuken in. Ik mikte de appel, de mandarijn, de 2 mango’s, de 4 eieren, de 3 frikadellen en de 16 uiringen in de blender. Toen zag ik dat ik de banaan vergeten was. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Ik nam de grote beker lekkers en de banaan mee naar de kamer. “Ik hoop dat je ‘m lekker vindt”, zei ik. “Kijk, ik kan een trucje met deze banaan.” Ik pelde de banaan voor de helft af, deed het puntje tussen m’n tanden en draaide de banaan rond. “Een piemol!”, zei ik schaterlachend. Ze proestte de smoothie uit en gilde het uit van het lachen. Tranen biggelden over onze wangen. Manmanman, zelden zó hard gelachen. “Ik kan ook een trucje”, riep ze enthousiast en ze pakte de banaan. Ze pelden ‘m helemaal af en deed ‘m in haar mond. Eerst het puntje en sensueel langzaam duwde ze de banaan in haar mond. Helemaal in haar mond! Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar vragend aan. Dat ding moet toch ook in haar keel zitten, vroeg ik me hardop af? Haar ietwat paniekerige blik gaf me daarin, volgens mij, gelijk. Toen ze begon te kokken trok ze snel de banaan weer uit haar mond. Ze slikte even en zei; “Goed hè?” Met m’n moeilijkste gezicht ever vroeg ik; “Wat is daar goed aan?” “Je smoorde zowat.”
“Ja……eh………..nou……….eh…….bij jou?”, stamelde ze. Ik zuchtte weer eens en trok m’n beamerscherm uit het plafond. Met een viltstift tekende ik er een piemol op. “Dit is de balzak, dit is de schacht en dit is de eikel”, onderwees ik met een aanwijsstok. Ze zat aandachtig te kijken. “Jouw tong is jouw sterke punt op dit gebied.”
“De eikel is het gevoelige gedeelte van de piemol.”, ging ik verder. “En die voelt niets als hij achter in je keel ligt.”, verzuchtte ik.
“Waarom denk je dat pijpen aan het uiteinde van een broek zitten?”, vroeg ik. “Ja…………..eh……eh…….eh.”, stotterde ze met een rood aangelopen gezicht. Ik duwde het beamerscherm weer het plafond in, pakte haar jas en wees haar de deur. “Ga maar weg.”, gebood ik haar. “Ja maar…….”
Ik vingerwapte in haar gezicht. “Puh puh puh, wegwezen!”

Kom op zeg, ik zit toch niet in de porno.

We banaan ‘en!

Bed verschonen

Bed verschonenIk begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Hoe vrouwen denken

Vrouwen denkenIk loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie auto rijden en ik blijf even staan om de prachtige wagen na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie auto alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooi historisch gebouw en ik blijf even staan om de prachtige architectuur te bekijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik het mooie gebouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie vrouw en ik blijf even staan om het prachtige exemplaar na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie vrouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij wil met haar naar bed!😡 Hij heeft haar al uitgekleed!😡 Hij heeft seks met haar!😡 Hij wil van mij af!😡 Hij gaat vreemd!😡😭
En we wandelen verder.
Achter elkaar aan omdat zij woedend haar arm losgerukt heeft.

………………………………………………………………………………………………..

Meissies, doe ’s niet. Nergens voor nodig.

Professor Dieter von Kalebats

PDVKWaar is toch de tijd gebleven dat je kinderen gewoon voor de gek kon houden? Mooie tijd was dat.

Na het ballon prikken, de kadootjes geven en tijdens het zelf je taartje versieren vertelde ik de kinderen dat we straks proefjes gingen doen en dat er een echte professor zou komen om de boel in de soep te laten lopen te coördineren. En dat ik nu, als vader van Sam, even boven een dutje ging doen want man oh man, wat was ik moe!

“Nee hoor, jij bent de vader van Sam want je hebt dezelfde schoenen aan!”

Uhm, ja. Goeie. Dat is inderdaad wel een aandachtspunt voor de volgende keer.
Lieve lezer, oordeel zelf.

Bodemlijn is; voormaligje had het weer strak geregisseerd en verzorgd, de kinderen hebben zich prima vermaakt en de wereld is 8 professoren rijker.
Diploma SamOp naar de volgende!

We kinderthemafeest’ en!

Beatloos

DiscoGezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik nam een biertje en nog één en nog één, zij dronk van die mixjes. “Ja, lekker nummer!”, riep ik toen een lekker nummer door de speakers schalde en ik trok haar mee de dansvloer op. Mijn god, wat kon ze goed dansen! Ik genoot van haar heupbewegingen en dat had effect op mijn moves. Ik ging los! I time of my life’de over de dansvloer.
Tot plots een jeugdig ventje de dansvloer bestormde en naast mij allemaal vreemde bewegingen ging maken. Totaal buiten het ritme (de beat, zoals dat in jargon heet), met z’n armen en handen naar voren zwaaiend en met lichamelijke bewegingen die ik fysiek met geen mogelijkheid voor elkaar zou krijgen, al zou ik dat willen.
Ik schrok. En ook vriendin stopte abrupt met dansen. ‘Verdomme, heb ik weer’, schoot door mijn gedachten. ‘Die gozer heeft een aanval. Of hij heeft een paddo-cocktail teveel gehad.’ Ik trok de eerste de beste AED die ik kon vinden van de muur en hengstte de jongen er vol mee op zijn bakkes. Hij ging als een blok neer.  “Oef, gelukkig”, zei ik tegen m’n nog steeds verblufte vriendin. “Net op tijd, hij had er wel in kunnen blijven.” Pfieuw. Ik veegde het zweet van m’n voorhoofd. Het werd nog een gezellige maar een ietwat vreemde avond en nacht voor ons tweetjes (oink oink).
Woensdagavond keken we saampjes naar zo’n dansprogramma op tv. Lekker knus tegen elkaar aan op de bank. Alcoholletje erbij, kaarsjes aan, je kent het wel. “Hé, die doen net zo als dat ventje zaterdag”, merkte vriendin op. Ik moest haar gelijk geven. “Oh oeps”, zei ik verontschuldigend.
Ik belde de discotheek om mijn excuses voor de veroorzaakte trammelant aan te bieden. Ze zouden het doorgeven zodra het ventje weer bij kennis zou komen. Ik dankte ze hartelijk. Vriendin was trots op me. Het werd nog een erg gezellige avond (oink oink).

Natuurlijk is dit gekkigheid. Tsssss, hahahahahaha. Ik heb niet eens een vriendin man! Hahahahahah, I kill me 😂😂😂😂 😂
Maar ff serieus, wat is gaande met het dansen van tegenwoordig zeg? Da’s toch volkomen beatloos! Je kunt toch verdulleme wel een beetje op de maat dansen? Een beetje goeie beat is gewoon 1-2 tellen hoor. En zit je in mijn klasse dan tel je zelfs van 1-2-3-4. Maar ja, ik heb dan ook zwarte wortels.

Hieronder een lekkah nummah. Met een lekkere beat. Een 1-2 beat. Om mee te oefenen.
Jullie jeugdige kinds jullie!

We beat’en!

Jetsers

JetsersBen jij ook zo eentje die gelijk in een toetsenbord kruipt en online je beklag doet op een openbare site als je onheus bejegend bent? Of dat denkt, in elk geval. Nee toch, mag ik hopen. Goeiendag, wat een droef volk is dat!
Het is vorige week gebeurd in één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio. Het was druk. En dan moet je druk als DRUK lezen. Het was voor het personeel niet echt duidelijk wie aan de beurt was. Een vrouw op leeftijd maakte van deze gelegenheid misbruik en wilde haar bestelling plaatsen. Het kassapersoneelslid was hier niet helemaal van overtuigd en vroeg een jongeman naast deze vrouw op leeftijd of hij wellicht niet eerder binnen was gekomen. Het maakte de jongeman niet zoveel uit, hij was toch nog met zijn telefoon bezig. De vrouw op leeftijd deed haar bestelling maar was toch licht aangebrand over de manier van communiceren van het personeelslid. Toen bleek dat de bestelling van de jongeman toch eerder klaar was dan de bestelling van de vrouw op leeftijd was deze vrouw op leeftijd volledig op haar tepels getrapt en stormde woest de zaak uit. Later die avond bleek dat de vrouw op leeftijd een flinke klacht op eet.nu (een openbare recensiesite) had geplaatst.

Nou ja, lang verhaal. De bodemlijn is dat het personeel van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio met deze situatie in de maag zat. Ze konden zich niet verdedigen. Tenminste niet op de manier zoals de uitbater van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio in zijn hoofd had. Je moet toch aan je overige klandizie denken en netjes blijven.

Maar dan is er nog altijd de zelfbenoemde floormanager van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio!
IK!!!!
WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!
Onmiddellijk belegde ik een topoverleg met het personeel. Dit mocht geen effect hebben op de toekomstige beursgang later dit jaar. We ontdekten dat klanten machtig zijn en dat zij ronduit hun gal mogen spuwen op (personeel van) zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen. Maar andersom is dat niet mogelijk.
Tot nu! Ik ontdekte een site waar personeel van zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen naar hartenlust hun ontevreden klanten met de grond gelijk kunnen maken. Eventueel met naam en toenaam. JETSERS

Briljant!! Ik zeg, geef de man die dit gerealiseerd heeft een standbeeld!
Opzouten met die toetsenbord lafmuilen. Een beetje ontevreden klant lost het ter plekke op.
Pffff, de klant is koning. Nou, niet altijd hoor!

We Jetser’en!

Erotisch verhaal

ErotiekBlogger, mag ik me zo noemen? Waarschijnlijk wel maar zo voel ik het niet. Ik noem me liever verhaaltjesverteller. En als je dat afkort krijg je verveler……………….. Oh wacht.
Hmmm, aandachtspuntje.

Ik volg een aantal weblogs of eigenlijk webloggers. Bloggers zoals je wilt. Vaak interessant wat ze schrijven, meestal leuk om te lezen en zo af en toe lees ik met verbazing. En dat gebeurt vaak bij vrouwen met erotische verhalen. Ja vrouwen ja, ik ken geen mannen die erotische verhalen schrijven. Dat ligt wellicht aan mijn voorkeur voor volgen maar het zijn altijd vrouwen. Met erotische verhalen. En hun fantasieën.

We namen plaats op de bank. We kropen dicht tegen elkaar aan. Mijn hoofd lag tegen zijn borstkas, hij had zijn arm om mijn schouder. Ik wreef over zijn jeans. Vanaf zijn knie ging ik met m’n vingertoppen langzaam omhoog. Hij kreunde zachtjes in mijn oor. Toen ik bij zijn lies aankwam voelde ik dat er een lichte tinteling door zijn lijf ging. Ik raakte zijn gulp aan en begon tergend langzaam de knopen van zijn jeans één voor één los te knopen. Hij ademde hardop. Mijn hand ging in zijn slip. “Ik wil je mannelijkheid in me”, zei ik zwoel.

IIIIIIIIIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE (*geluid van een remmende auto*)
HO!
STOP!
WAT??????? Je mannelijkheid? Werkelijk joh?

Luister eens, lieve lezer, de eerste de beste vrouw die in mijn bloghut naast mij op mijn bank komt zitten, mij sensueel opwindt door met haar vingers over mijn spijkerbroek langzaam omhoog te glijden en het dan over mijn ‘mannelijkheid’ heeft, krijgt de avond van haar leven. En dan moet je de avond van haar leven lezen als een slappe lach van enkele uren.  Pfff, mijn mannelijkheid! Hoe kom je erop? Ik noem jouw units toch ook geen vrouwelijkheden?
Zie het eigenlijk helemaal voor me.

Ze kwam op mijn schoot zitten en gooide met beide handen haar haar naar achteren. Ik pakte haar teder bij haar middel en gleed met mijn handen onder haar truitje. Ze zuchtte zwoel. “Toe maar”, zei ze en ze keek me diep in m’n ogen. Ik trok haar truitje uit over haar hoofd. Ze droeg een zwarte BH. Met mijn linkerhand pakte ik haar BH-bandje en gleed ‘m over haar schouder naar beneden. *FLOEP*
“Hé, een vrouwelijkheid!” “Gossiemikke, wat een prachtige vrouwelijkheid zeg!”
*FLOEP*
“Nah zeg! Daar is die andere vrouwelijkheid ook!” “Hoi jongens!”  en ik begon ze zachtjes te kneden en te kussen.
*PLOP PLOP*
“Och kijk, de 2 kleine vrouwelijkheden komen ook tot leven!” “Gaaf zeg!”
Nou, zal ik je andere vrouwelijkheid ook maar even tevoorschijn toveren dan?” “Misschien dat dan mijn mannelijkheid met jouw vrouwelijkheid kan spelen?”
“Nog een wijntje?”
Manman, wat een hilarische avond wordt dat!

Nee, lieve lezer, die erotische verhalen, ik weet het niet. Er zal best een markt voor zijn hoor maar asjeblieft zeg, beschrijf het even normaal.

We erotiek’en!

2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 13.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 5 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Ontvrienden

OntvriendenSapperdeflap zeg! Ik heb me daar toch sterk de indruk dat ik Facebook helemaal verkeerd gebruik. Nu moet ik zeggen dat ik dat medium niet zo heul erg veul gebruik, ja, ik zet er wel eens een lolletje op of foto’s en filmpjes van mijn jongens, maar in principe gebruik ik mijn Facebook om mijn weblogpagina in de lucht te houden. Want op de één of andere manier kan je geen Facebookpagina hebben zonder een persoonlijk account? (mocht dit wèl kunnen, graag een mail).
Maar goed, ik heb dus sterk het idee dat ik het verkeerd gebruik. Ik heb op dit moment 26 ‘vrienden’ en dat heb ik op moeten zoeken. En met zoeken bedoel ik meerdere handelingen uitvoeren. Ik vind dat een gedoe. Deze 26 vrienden ken ik allemaal persoonlijk (behalve 1 maar haar ‘ken’ ik al 100 jaar – hoi Es!) en dat is voor mij een voorwaarde om iemand toe te laten op mijn persoonlijke Facebook.

Mocht iemand van die 26 vrienden mij ontvrienden, zou ik het waarschijnlijk niet eens merken. Ik zou dat ook prima vinden trouwens. Net als het mij vrij staat iemand te ontvrienden wegens niet boeiend, teveel like and share troep of melden waar ze elk moment van de dag zijn. Het is een vrij land immers.
En toch zijn er mensen (ik ken ze ècht!) die het ontvrienden heel scherp in de gaten hebben. En daar ook naar handelen! Van netjes vragen waarom ik ze ontvriend heb tot compleet negeren. 😳😄
Hoe doen ze dat toch? Waar kun je zo gauw zien wie je ontvriend heeft? Leg dat asjeblieft even uit aan een vent die niet altijd op internet leeft. Ik ben oprecht benieuwd.

We ontvriend’ en!

Het Midden-Oosten veroveren.

Wereldkaart

Zie hier eens, lieve lezer. Een wereldkaart. En niet zomaar eentje, neen, een wereldkaart met erop de landen die ik inmiddels veroverd heb met mijn anekdoten. Cool hè? Ik ben daar best trots op, dat mag je best weten. Is toch hilarisch dat iemand in, ik noem een zijstraat, Martinique in zijn hangmat, zippend aan een rietje in een gecoctailde kokosnoot onder een palmboom in een deuk heeft gelegen terwijl hij een anekdoot van mij las?
Of dat een Rus zijn wodka tegen de voorruit van zijn Lada spuugde en zijn spuit doping uit zijn arm zag springen nadat hij een dijenkletser van jewelste hiero las?
Of dat bij een Amerikaan het krukje waarop hij zat in een hamburgertent terwijl hij een 8 pounder naar binnen werkte onderwijl naar live beelden van een bombardement in een ander land kijkend tussen zijn billen verdween toen hij volschoot na het lezen van een grol op dees jolijtsijt. Of. Of. Tja, hoeveel meer vooroordelen ken ik eigenlijk?

Vanzelfsprekend is Nederland mijn best bezochte land en ik kijk daar niet van op. Ik schrijf immers in het Nederlands. Duh. Een goede tweede is België, gevolgd door USA, Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. En om de top 10 compleet te maken; Portugal – Spanje – Suriname en Turkije. Zoals je ziet heb ik een diversiteit aan publiek.
Maar toch zit me iets dwars. Het Midden-Oosten. Daar heb ik weinig of geen lezers. Oja, en ook in een heel groot deel van Afrika maar daar moeten ze elektriciteit nog uitvinden dus dat vind ik niet zo erg. Nee, het Midden-Oosten dan, daar zitten toch een boel potentiele lezers voor dees jolijtsijt, zou je denken? Natuurlijk begrijp ik dat ze daar niet zomaar even inloggen om naar een Nederlands weblog te gaan. Maar toch ga ik een poging wagen deze mensen over de streep te trekken.
Ik heb speciaal voor de Midden-Oostenmensen een uitnodigend lapje tekst geschreven.
Niet geschoten is…………. (oh, dat ligt wellicht een beetje gevoelig).
Wie niet waagt, wie niet wint immers!

أخبر الناس،
إذا يا رفاق تفعل أي شيء أقل غاضب والمزيد من الفكاهة في السماح حياتكم قليلا من أي وقت مضى، لا أعتقد أنه سيكون أكثر سعادة بكثير على؟
أليس كذلك؟ أليس كذلك؟
حتى يبدأ فقط لمتابعة بلدي بلوق!
رجل! الفخذ الصفع مستوى مشكوك فيه على الرغم من!

أوه، وفرقعة أسفل أن النفط !!

Google translate

We verover’en!

De ballen!

  
Als ik het me goed herinner ben ik in m’n 44,10 jaar maar 3x zwaar getroffen door lichamelijk ongemak. En de mannelijke lezers weten waar ik het over heb als ik ZWAAR getroffen zeg. De testikels. De testi’s. De kroonjuwelen. De ballen. Man, wat doet dat pijn! Voor de vrouwelijke lezer zal ik de pijngradatie even schetsen: doe mij maar liever de geboorte van een elfling, in één keer dan een tik tegen de ballen. 

De eerste maal was het direct 6x raak. Het was ergens begin van mijn hoogtijdagen in Groningen. De laffe gast waarmee ik vocht trapte me 6 keer op de gevoelige plaats nadat ik over de stoeprand was gestruikeld en op de grond lag. Het heeft me drie weken gekost om van deze aanval (en slechte dekking van mij natuurlijk!) te herstellen………

De tweede maal dat ik even out ging was tijdens een voetbalwedstrijd. In het bierelftal waarin ik speelde was ik die dag de keeper. Het was tegen het gezelligheidsteam van mijn zwager. Onze linksback werd op snelheid gepasseerd en hun buitenspeler kwam alleen op mij af. Ik kwam uit en gleed horizontaal op de bal af. (Want zo hoort dat, keepers van tegenwoordig! Niet met de benen naar de bal, het lichaam moet overdwars!) De buitenspeler schoot hard en gericht. Vol in mijn zak………..

De laatste keer was gisteren. Ik speelde ‘gevangenisje’ met Teun. Ik klem hem dan vast en hij ontsnapt want hij is de sterkste boef ter wereld. Ditmaal lag ik op de bank en had ik hem met een beenklem gevangen. En hoe hij het ook probeerde, hij kwam maar niet los. Ook logisch want dit was de sterkste gevangenis ter wereld. Sam zag het allemaal aan vanuit zijn stoel en besloot te helpen. Hij legde zijn tablet aan de kant en riep;” IK KOM JE HELPEN, TEUN!” Hij ging voor de bank staan, hief zijn vuist omhoog en met één slag vol op den scrotum brak hij de sterkste gevangenis ter wereld open……….

Ik ben een kwartier knielend en puffend op bed gaan liggen. Zo onder de de douche maar even zien of ze nog werken.

We bal’ en!

Nog meer

  
Nog meer Maxim. Dat zeg ik! 

Ken je het programma? Zal wel niet hè? #NMVM is een echt mannenprogramma. Voor mannen en van mannen. Gepresenteerd door alltime lolbroek Maxim Hartman. En het laat zich raden, het is GEEN vrouwen iets. En dat laat hij ook wekelijks blijken! Opzouten met die zeikwijven, jullie hebben al genoeg emo tv tot jullie beschikking. 

Maxim Hartman, de man loopt al even mee in de televisiewereld. Ik heb vroeger regelmatig in de kroeg en in beschonken toestand tijdens de avonturen van Rembo & Rembo dubbel gelegen van het lachen. Ook villa Achterwerk en Man bijt hond heeft hij op de kaart gezet. En nu is hij dus terug met het meest hilarische programma op de Nederlandse tv. Stoere mannen interviewt hij op geheel eigen wijze. Ja goed, wellicht een beetje afgekeken van Koot en Bie’s ‘Aan het hek’ maar mensen, wat is het lollig. En komt er eens een vrouw om de hoek mekkeren, zet hij haar gewoon even terecht.😄😄😄Opzouten! Dit is voor mannen. Met hun blote mannenklauwen. In hun blote mannenhuizen. Tot in je blote mannengraf. 😂😂😂😂

Nu ben je een vrouw en zeg je *hoog piepstemmetje*; Wat een verschrikkelijk programma zeg! Jij bent dus precies die vrouw waarom Maxim dit programma maakt. Kappen met dat gemekker van vrouwen en onderdrukken van de man anno 2015. Dat vindt Maxim.

Net als ik trouwens.

Elke maandag, 22.00 uur, RTL7. KIJKEN!

Amsterdam

  
Ja hoor. Ik kon er op wachten. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. Wazzup deze keer dan, Manus? 

Sam is vanmiddag met opa en oma naar Amsterdam. Teun is gezellig bij mij. Al de hele ochtend sprak ik met zo’n overdreefen Amsterdams accent en zong ik Maggie McNeal (🎶Amsterdam Amsterdam, daar is van alles aan de hand🎶) en de jongens vonden het natuurlijk hilarisch. Ik ben niet voor niets een typetjes-vader. 

Op de tv kwam Rob de tuinman (wat is zijn achternaam eigenlijk?) voorbij en ja, dan kan ik me niet stil houden. “En je weet het; Bloemen houden van mensen, Rob van mannen”. Op z’n plat Amsterdams. Uit de tijd dat Evers nog leuk was. En dat vind Teun zó lollig dat hij het nu om de 26 seconden zegt.😂😂 

Dus mama, je weet nu waar hij het vandaan heeft. Succes met afleren. 😄

Raadsel

  
Heb ik me daar sinds zaterdag even met een raadsel te maken zeg! Ik heb een vliegprobleem. Ja, ècht! Ik zal het duiden.

Ik zat zaterdagmiddag heerlijk te….. oh wacht, ik zat zaterdagmiddag op het toilet en ik had de deur op een flinke kier staan. Want ben toch alleen, toch? Plots zag ik 2 zwarte stippen op de binnenkant van de wcdeur. Huh? dacht ik. Direct gevolgd door mijn achterdochtige black ops gedachtengang; ik word afgeluisterd…………. Ik kleide in stilte door, de gebruikelijke ‘hmmmpfff’s’ hield ik ook achterwege en mijn plas deed ik tegen de hals in plaats van kletterend in het wachtende water van de toiletpot. Maar bij het opstaan en fatsoeneren bleken het 2 dikke zwarte vliegen te zijn. Van die vadsige strontunits. Huh? Hoe komen die hier nou binnen? Ik snapte er de ballen van.

Ik omsingelde ze met mijn hand en een toiletpapiertje. Tegen mijn lichtsnelheidse vangtechniek konden ze niet op en ik voelde ze zoemen in mijn hand met toiletpapiertje. Ik had de indruk dat ze enigszins versuft waren en dat ze zich daarom zo eenvoudig lieten vangen. Ik haalde mijn neus op en concludeerde dat dit inderdaad de reden moet zijn geweest. Vlug sloot ik de wcdeur. Goeiendag zeg! Omdat ik in een goeie bui was gunde ik ze hun vrijheid en ik liet ze buiten los. Ze vlogen weg en als ik me niet vergis keek eentje nog even om en knikte als blijk van dank.

Zondagochtend ontdekte ik wéér (nog?) eentje. Ditmaal op het raampje in de keuken. JA HALLO!!!!! Waar komen die beesten toch vandaan? Ook deze liet ik naar buiten door het raampje te openen. En ’s middags vloog er weer eentje door m’n bloghut. Ik was er klaar mee en ging op killmission. Kom op zeg! Ik blijf POW’s vrijlaten. Als ze oorlog willen, krijgen ze oorlog. Ik legde die dag nog 2 om. Genadeloos. Maandag heb ik de hele dag gecamoufleerd in één of andere hoek gelegen. En gisteren hielpen Sam en Teun ook mee. Weg met die strontbeesten!! 

Maar waar ze nou vandaan komen is mij een volkomen raadsel. Misschien heb ik ergens een nest. Misschien zit er een dood lijk verstopt in een muur? Wie zal het zeggen?

Maar ik denk dat de doos frikandellen, die ik 13 augustus even op balkon had gelegd om de koelkast schoon te maken en hierna glad vergeten ben omdat een stuk karton eroverheen gewaaid was, er op enigerlei manier mee te maken heeft………………………….. Koekoek! Het gaat niet goed met mij.

We strontvlieg’en!

Coke

  http://youtu.be/KEI4qSrkPAs

Goeiendag mensen, wat een lekker nummer is dat hè? Dat ‘Can’t feel my face” van The Weeknd. Ja, dat funky knijtergedeelte dan. Dat hoge gejank hoeft van mij niet zo. Het soewingt de pan eut, zou de gepersuadeerde medemens zeggen. Weet niet hoe het jou vergaat maar mijn lijf kan niet stil blijven zitten, liggen en/of staan als dat gedeelte begint. Maar ik heb dan natuurlijk ook wat Surinaamse wortels in m’n bloed. Dus dat is logisch.

Maar eh, lieve lezer, het gaat over cocaïne hè? Nee, niet over een mooi meiske ofzo. Het gaat over keiharde drugs. En ja, eerlijk is eerlijk, dan vind ik het gelijk al een stuk minder. Ik ben daar waarschijnlijk weer een heule rare in. 

Ik heb het niet zo op drugs. En al helemaal niet op drugsgebruikers. Wat een droeftoeters vind ik dat! Beetje verslaafd aan iets zijn. Pfff, zwakkelingen. En begrijp me goed, alle drugsgebruikers vind ik droef hè? Niet alleen de harddrugsers die uit ramen van hotels springen, ook de wieties vind ik sneue mensen. Met hun grauwe teint en ingevallen oogkassen. En hun petjes op. En hun Nike air’s. En hun fietsen stelen.

En zo heb ik weer eens met een paar zinnen een kwart van de wereldbevolking beledigd……….. Dus.

Ik heb het nooit gedaan. Of gebruikt. Of nodig gehad. Ik ben trouwens ook niet gevoelig voor verslavingen. Ik heb een ijzersterke persoonlijkheid. Zolang ik m’n sigaartjes, m’n koffietjes, m’n colaatjes en m’n biertjes heb, is er met mij niets aan de hand en kan ik erg prettig in de omgang zijn.
Maar goed, terug naar het nummer. Het kan me eigenlijk ook niet schelen dat het over cocaïne gaat, ik doe gewoon net of ik geen Engels begrijp. En ik blijf gewoon net zo hard meeblèren in de auto en ik blijf net zo hard soewinguh op het werk.

Ik vind het namelijk het beste nummer van dit jaar.

We coke’n!

Win-Win-Win situatie

Win-WinHet voordeel van op onregelmatige tijden werken is dat je op onregelmatige tijden vrij bent. En dat betekent dat mensen op deze onregelmatige vrije tijden een beroep op mij kunnen doen. En dat is toch verdomd handig als jezelf met een kantoortijdenbaan zit.
Met mijn kinds bijvoorbeeld. Met enige regelmaat ben ik voormaligje ’s ontlasting en neem ik ze even onder mijn hoede. Hmmm, dat klinkt eigenlijk best goor. Wellicht moet ik daar even een andere naam voor verzinnen. Aandachtspuntje.
Maar ook feestjes! Of spelletjesavondjes! Of karaokeavonden! Ook dat regel ik gewoon even op mijn onregelmatige vrije tijden. Ik begrijp als geen ander dat men helegaar geen tijd en/of energie voor het plannen van ontspanningsmogelijkheden heeft in deze drukke tijden van 24-uurseconomieën. Maar lieve lezer, laat ik daar nou wèl onregelmatige tijd voor hebben!
Stel; je bent op een doordeweekse dag jarig. Je wilt een prachtig feest geven. Maar hoe krijg je iedereen op je feestje? Nou, dan schakel je mij gewoon even in en ik regel die ding. Ik prik een datum, ik prik een locatie en als kers op de taart zal ikzelf ook nog een verlofdag nemen en het feestje opleuken met mijn komst. Ik noem dat een win-win-win situatie.

En de waardering die ik ervoor krijg? Ach, ik doe het met liefde hoor. En geheel kosteloos, dat ook nog.
Je behoort tenslotte tot mijn innercircle of niet.

We win-win-win’en!

Ik, de vrouwenmishandelaar

VrouwenmishandelaarJe kunt het tegenwoordig haast niet meer voorstellen maar vroeger stond ik in stáád bekend als vrouwenmishandelaar. Ik! De liefste, vriendelijkste, gezelligste, leukste vent die jij kent als vrouwenmishandelaar! Geloof je toch niet?
En toch is het zo. Er lopen op deze kloot zeker 4 volwassen vrouwen rond met een brandmerk van mij. En dan is ‘t brandmerk een litteken. Tja, je bent met mij (geweest), dan zal je me niet vergeten ook!

M’n eerste dinnetje zum bleistift, die heb ik een gat in d’r kop gegooid. Ik kon vroeger heel ver gooien. En vroeger is tot ik m’n schouder vermorzelde in het leger maar dat verhaal staat hier wel ergens op de site. Zoek het maar ff op mocht je daar trek in hebben. Wij woonden in een rijtjeshuis met een voor -en achtertuin. De voortuin lag voor en de achtertuin lag achter het huis. En dat is volgens mij vaak zo bij voor -en achtertuinen. Ik had die dag net een honkbalbal op de kop getikt. Zo’n echte harde, mooi ding. Dinnetje, uit privacyoverwegingen noem ik geen namen, geloofde niks van mijn stoere gooipraat en daagde me uit. Zij ging in de achtertuin staan, ik bleef voor. Ik wierp over het dak. Heel even later hoorde ik een gil gevolgd door een vreselijk huilen. Omdat ze tegen de zon in keek, zag ze de bal te laat aankomen. PATS, op haar voorhoofd. En bloeden jonguh!
Dus.

Het 2e scharreltje zat bij me achterop de fiets. En dan op zo’n typische vrouwenmanier. Met beide benen aan 1 kant. Ik vind dat niet handig. Maar aan de andere kant, er zijn weinig vrouwen met scrota. We fietsten naar haar huis, het laatste stukje over de stoep. M’n bedoeling was goed, de uitvoering eigenlijk ook. En als je gewoon zoals mannen zitten, met aan beide kanten van de fiets een been, dan is het geen probleem als je tussen 2 betonpaaltjes door moet. Nu ging het dus mis. PATS, tegen haar knie. En bloeden jonguh!
Duss.

Bij het 3e meiske gebeurde precies hetzelfde als bij de 2e alleen reden we toen naar mijn huis. Oja, en het was de andere knie. Bloeden jonguh!
Dusss.

De mishandeling van m’n vierde slachtoffer is het meest hilarisch van allemaal. En de manier waarop was ook zo doordacht. Ik hielp haar met het aanleggen van het tuinpad. Haar vriend was werken (ssssst, we hadden een affaire, niet verder vertellen!) en om het haar alleen te laten doen ging me te ver. Vriend had een grote bult grindstenen voor de deur laten bezorgen, wij zouden het pad ermee vullen. Tussen de vrijpartijen regenbuien door ging het best redelijk, moet ik zeggen. Zij vulde het pad met de dikke grindstenen, ik bracht haar telkens een kruiwagen vol. Terwijl ik weer eens m’n bi –en triceps tentoon spreidde met een volle kruiwagen, stapte ik op zo’n steentje. Ik verloor m’n evenwicht en om mezelf te redden kieperde ik de kruiwagen om. Opgefokt als ik in die tijd was, begon ik te vloeken en te schelden. Ik schopte ’t schuldige steentje met een rotschop weg. Direct gevolgd door een gil en een enorme huilbui. PATS, net boven haar rechterwenkbrauw kwam ie. En bloeden jonguh!
Dussss.

Tegenwoordig ben ik niet meer zo opvliegerig en verwond ik weinig vrouwen. Volgens mij heb ik de afgelopen 30 jaar nooit meer een vrouwmens mishandeld. Ik hoef ook niet meer zo nodig herinnerd te worden, daar heb ik inmiddels andere trucjes voor.
Hoe het tegenwoordig met de 4 bovenstaande slachtoffers gaat, geen idee. Contact volledig verloren.
Maar ik weet wel dat ze hun (klein)kinderen ooit zullen vertellen over die fantastische vent die hun dat litteken heeft bezorgd.
Kan me niet voorstellen dat ze dat niet doen.

We brandmerk’en!

Mijn vrije zaterdag

   Nu iedereen en z’n moeder mij deze week verlaten heeft, heb ik weer eens wat tijd gevonden om met mijn alltime favoriete hobby bezig te zijn. En, het mag geen verrassing zijn, dat is muziek. Jij, lieve lezer, weet dat natuurlijk. Je bent m’n groupie niet voor niets immers.
Muziek, ik kan daar uren en uren mee zoet zijn. En zo ook gisteren. Ik Youtubde doedelzakmuziek. Dat vind ik prachtig. Wat een machtige instrumenten zijn dat! En wat zijn het altijd indrukwekkende nummers! Op mijn afscheid zal een doedelzaknummer zèker niet ontbreken, houd daar maar vast rekening mee (jij komt toch ook?). Dat je bij de beginklanken verzocht wordt op te staan, in de houding springt en mij een laatste groet brengt. Hmm, ik moet dat eens ergens opschrijven en vastleggen. Uitvaartkundig aandachtspuntje. 

Maar ik dwaal af. 

Op mijn zoektocht kwam ik plotsklaps bij een live optreden van André Rieu. Onze vrolijke Limburgse vioolmans. “Scotland the brave & Amazing Grace” stond er als titel bij. Ik was benieuwd. Na 14 seconden irritante reclame (kap daar eens mee, YT!!) kondigde André ‘de grootste bag and pipesband van Nederland’ aan. Van achteruit de zaal vol publiek kwamen, in twee rijen, doedelmannen –en vrouwen van de trap. Doedelend en trommelend. Allemaal hetzelfde bekende deuntje…………..

Mensen, wat een orgasme van geluid! Meerdere lichaamsdelen tintelden aan mijn lichaam. GE. WEL. DIG!

Nou, lieve lezer, en zo kan ik me dus uren en uren bezig houden op een vrije zaterdag. Ik kan mezelf zo prima vermaken.

We doedelzak’en!

 

Oja, de lijstjes komen er weer aan. Zal ik voor de vorm eens een keer mijn ultieme top 5 opschrijven?

1. Metallica – One

2. Pink Floyd – Wish you were here

3. Eagles – The last resort

4. Led Zeppelin – Stairway to heaven

5. Elvis Presley – If I can dream

Doe er wat mee. 

Of niet, vink ook best.

Terugwegski

12033506_1038492862850924_126125014_nTegen half achten liepen we ons hotel weer binnen. We waren vanzelfsprekend behoorlijk aangeslagen van hetgeen we ervaren hadden, we hadden honger en vooral dorst. Of eigenlijk hadden we pure lust voor bier. Veel bier. Deze dag moest beneveld afgesloten worden.
Achter de receptie had het jongski plaatsgemaakt voor een, voor Poolse begrippen in elk geval, alleraardigst meiski. Ze zei zo lief ‘hallo’ terug dat ik mijn ‘halloooo’ nogmaals herhaalde en ik toverde mijn woest aantrekkelijkste glimlach tevoorschijn. Terwijl ik op onze kamer mijn oude lijf prepareerde voor ongetwijfeld een wilde afsluiting van de dag, ging mat ondertussen naar de bar om bier te scoren.
De bar was gesloten…………….. Het hele weekend…………….Watdefukski!
Toch had mat het voor elkaar gekregen door het meiski lief aan te kijken zij 2 halve liters Tyskie (goed binnen te houden!!) had geregeld. Naast het hotel zat een hotel/restaurant en het zag er uit als een tent waar vlees de hoofdmoot is. Dit leek ons de uitgelezen tent om voedsel te nuttigen. Ook hier stond een aller aantrekkelijkst, zij het jong, meiske achter de bar. Ook met haar legden wij, adonissen als we zijn, eenvoudig contact. Ook het feit dat wij de enige klanten in het enorme restaurant waren zal ongetwijfeld mee hebben gespeeld, bedenk ik me nu.
We besloten ons hier dan maar vol te gieten maar om 21 uur vond de baas het blijkbaar welletjes en verzocht ons de zaak te verlaten. Ik rekende wederom geen drol af en we liepen terug naar ons hotel.
Voor 16 Zloty’s per 2 halve liters (4 Euro!) was receptiemeiske best bereid onze glazen zo nu en dan vol te gooien en zo vulden we onze avond met napraten, elk woord met ski eindigen en natuurlijk gute fahrten.

We wilden op tijd vertrekken, de wekker hadden we gezet op 06.15 uur. Om 06.13 uur zat ik rechtop in bed, het brandalarm ging af. Brandweer met 3 wagens voor de deur. Goeiendagski!!!
Met coupe slaap, een droge muil en een stel flinke wallen liep ik naar de receptie. Het arme receptiemeiske was helemaal in paniek. Ik stelde haar gerust en nodigde haar uit met mij op het terras een sigaartje te gaan roken. Ze verkoos de brandweer te woord te staan en te begeleiden. Nou, DAN NIET!!
We namen weer een stevig ontbijt en zaten om 9 uur in de auto. Op weg naar huis. Op weg naar de vrouwen (oh wacht) en kinderen.
Het stuk Polen liep gesmeerd. De ETA was 17.23 uur, we hadden er zin aan. Maar eenmaal in Duitsland verdween die zin als sneeuw voor de zon. De baustelles, de strassen schäden, de 4 staus van elk een uur en het ontzettende strontweer beperkten onze snelheid flink. Tegen 22 uur kwamen we afgepeigerd bij mat thuis aan. Ik was rond kwart voor elf thuis.

Het was een onvergetelijke roadtrip. Ik ben ontzettend blij dat ik ‘m gemaakt heb. Het is een enorme verrijking van mijn leven om de waanzin en verschrikkelijkheden van (nog maar!) 70 jaar geleden van ‘dichtbij te hebben meegemaakt’.

Bedankt mat! Je was de juiste roadtrippartner!
Volgend jaar Hiroshima!

 

Aanslag

Aanslag Kweetniet hoor maar ehm, lieve lezer, ik heb dus vanmiddag gewoon weer eens een aanslag overleefd. Ja, je leest het goed, een aanslag. Overleefd. Weer eens.
Zal het uitleggen.

Ik had vanmiddag een date. Of een date? Het was eigenlijk meer een rendez-vous. Een ontmoeting op een geheime locatie, zo je wilt. Je kent ze wel uit films. Dat een gleufhoedig figuur op een bankje zit, iets onderop het bankje plakt, weer opstaat en wegloopt. Waarna een ander persoon op dat zelfde bankje gaat zitten, nonchalant om zich heen kijkt en ondertussen stiekem ‘het’ onder het bankje vandaan haalt en fluks in zijn binnenzak stopt.
Nou, zoiets had ik dus vanmiddag ook. Behalve het bankje. En de gleufhoed. En eigenlijk ontbrak het ‘het’ ook………. Dus.
Maakt ook niet uit, het was een geslaagde date. Denk van beide kanten.

Maar dat je altijd en immer op je hoede moet zijn bleek wel weer op de weg terug naar huis. In het prachtige nazomerzonnetje reed ik met het raampje open, de linkerelleboog er lafjes uitgehangen, de muziek op standje DECIBEL en vanzelfsprekend keihard meezingend richting huis. Het was niet al te druk, ik kon de snelheid zonder problemen opvoeren naar Mach 3. Op één van de spaarzame momenten dat ik op de rechterbaan reed gebeurde het.
In mijn ooghoek zag ik 2 vliegtuigen mij naderen. Snel naderen. Erg snel naderen. Op hoogte van een dikke meter van de grond.
Verdulleme! Grutjes! Potjandorie! (je weet hoe ik kan vloeken) ging er door mijn hoofd. Met een forse slinger aan het stuur ontweek ik de eerste kamikazer. Maar de tweede was zelfs voor mij teveel van het goede. Hij raakte mijn voiture ter hoogte van de motorkap/zijspiegel/bijrijderdeur met enorm kabaal en een hoop rondvliegende onderdelen was het resultaat. Gelukkig had ik net op tijd mijn bepantsering in kunnen schakelen anders was de schade aan mijn wagen niet te overzien geweest.
Bij het eerstvolgende tankstation bekeek ik de schade aan mijn auto en tot mijn opluchting viel het 90% mee. Een flinke bloedsplash, een beetje deuk en een onderdeel van dadervliegtuig was alles wat overgebleven was van de impact. Ik CSI’de deze plek en trof gelukkig een aanknopingspunt aan. DU-IF was met mijn infrarood laserlezer leesbaar op het onderdeel. Ik gatherde de evidence.
11994351_1033004133399797_765953640_n 12007234_1033004153399795_481350661_n

Deze intel stuurde ik naar HQ, vanuit daar zullen we de daders opsporen. Geloof mij maar! Nobody pleegs unpunished an aanslag on me!!!

Dus, lieve lezer, ik ben er nog. Mij krijgen ze er niet zomaar onder.
Maar trek hier lering uit, mensen. Ze zullen een keer al de mislukte aanslagen op mijn leven willen wreken. En wie weet ben jij dan aan de beurt!

We op de hoede zijn’en!

Langs-de-lijn-vader

ZijlijnHet is zover. De vakantie is voorbij, morgen beginnen de scholen weer. En ook de sport dus. De geoefende lezer van hier weet dat Sam op korfbal wil en, als het aan voormaligje en mij ligt, ook gaat. We hebben hem volledig vrij gelaten in de sportkeuze en hij heeft dus voor korfbal gekozen. Ik vind dat moedig. Maar ja, het is natuurlijk wel een zoon van een ontzettend eigenwijze en eigengereide vader hè? Fuk kuddegedrag!
Vòòr de vakantie heeft hij 3 kennismakingstrainingen meegedaan en afgelopen woensdag de eerste echte training van het nieuwe seizoen. Hij vond het leuk. En de trainsters vonden hem goed. Tenminste daar ga ik vanuit. Hij werd uitgenodigd voor een heuse oefenwedstrijd afgelopen zaterdag.
Topoverleg tussen voormaligje en ik leverde op dat ik Sam om 08.45 uur zou komen halen (samen met moeke, ik had moeke op schoonmaak visite) en dat zij met Teun om half 10 naar het veld zou komen. Perfect geregeld, zo rollen wij. Neem er een voorbeeld aan, sommigen!

Groot was mijn teleurstelling vrijdagavond toen ik een whap kreeg dat de oefenwedstrijd niet door kon gaan. Hè, wat jammer. Ik had me er zo op verheugd. Ik moest deze klap verwerken en deed dat met een kinderfrietje met appelmoes en saté. “Heb je de tijden van de wedstrijden gezien?”, whapte voormaligje even later.
GOEIENDAG ZEG!!!!!!! Kwart voor 8 – half 9 – half 9 – 9 uur – kwart over 8 – half 10. Da’s wel heul erg vroeg. Op m’n vrije zaterdag. Are they totally from the toilet masturbated?

Zou je denken hè?
Nee joh! Ik kijk er helemaal naar uit! Eindelijk word ik een langs-de-lijn-vader. Dat heb ik altijd al willen worden. Lijkt me geweldig om als een bullebak te staan schreeuwen in zenmodus mijn zoon te zien uitblinken. Hier en daar wat technische en/of tactische tips aan hem (en ongetwijfeld de coach, mijzelf kennende) te geven. En om heerlijk in het zonnetje langs het veld te staan.
Oh wacht, dat laatste. Hmm, het is wel Nederland natuurlijk…….Hoe groot is de kans dat het geen koud schijtweer is?
Oh wacht nog een keer, korfbal is ook een zaalsport! Hahahaha, eat that voetbalouders!
Volgende week zaterdag gaat het circus beginnen. Ik heb er sin an.

We langs de lijn’ en!