Auteur: Dick Teder©️®️

Deel 2

Teun en ik liepen, Sam ging op z’n fietsje, tegen 10-en richting receptie om een fiets te huren. Leek me wel handig op zo’n groot park. Ik had de plattegrond van het park de vorige avond uit m’n hoofd gememoriseerd, als we daar en daar langs zouden gaan was het een flutwandelingetje. Na 14 meter al hoorde ik achter me ‘optilluuh’. Teun was nog niet helemaal hersteld van z’n ziekje van de week ervoor. Ik had begrip voor zijn situatie, ik nam hem op m’n arm.
Hoe verder we liepen (en fietsten), hoe meer ik in de gaten kreeg dat men ’s nachts druk bezig was geweest de wegen van het park volledig anders dan de plattegrond aangaf aan te leggen. Volgens mijn onfeilbare geheugen en richtingsgevoel moest na de volgende bocht de receptie komen. Echter stonden we ineens naast het huis met nummer 266. En een geoefende lezer weet dat dit ons buurhuis was. We hadden 35 minuten gewandeld (en gefietst) en we waren terug bij af.
Zelfs tijdens m’n vakantie wordt ik door m’n opdrachtgevers getest, dacht ik. Een boa ben je immers 24 uur per dag. Ik gaf geen krimp. Ik liep gewoon nog 30 minuten met die 14 kilo op m’n arm. Makkie.

Mien moe stond rond de klok van 11-en voor de poort, ik gaf haar mijn toegangskaart om de slagboom te bedienen. Wij fietsten ondertussen naar ons huis. Na het uitpakken van haar en de hond spullen, de ‘oh’s’ en de ‘ah’s’ en de ‘wat een prachtig huis’ en het gebruikelijke sigaretje, keek ik haar ’s met vragende ogen aan. Ze keek met hoge wenkbrauwen terug aan. Een knikje van me richting koffieapparaat was voor haar voldoende. Ja hallo! Of denk jij lezer dat ik zelf koffie moet gaan zetten als mien moe er is?
Nu mien moe er was had ik m’n handen iets meer vrij om achter de vrouwen aan te gaan met Sam dingen te gaan doen.
In alle rust bier halen boodschappen doen, in alle rust shoarma eten een ijsje eten, in alle rust cafés in Assen het verkeerspark in Assen bezoeken, in alle rust op zoek gaan naar pitspoezen het circuit bezoeken, in alle rust het grootste hunebed bezoeken.
Mien moe lette in die tijd op Teun, ging leuke dingen met hem doen, deed het huishouden en zette dagelijks een heerlijke maaltijd op tafel.
Toen donderdag de rest van m’n familie ook nog aan kwam waaien, was het feest helemaal compleet.

Omdat mien moe mijn jongens niet al te vaak ziet, een sporadische middag met een verjaardag of de paar dagen per jaar dat ze bij mij komt logeren, had ik besloten om nog een paar dagen bij haar in Groningen te logeren.
En ook hier ontbrak het me aan helemaal niets. Als ik ’s ochtends wakker werd, stond er koffie klaar. Als we gingen lunchen hoefde ik alleen maar de jongens in hun stoel te zetten. Als ik een dutje moest doen, hield zij de jongens bezig. Als ik weer eens makkelijk dacht over het eten, kwam zij met een gevarieerde maaltijd (mèt groente, beste lezer!) op de proppen. Als ik naar de kroeg ging, was zij het die waakte over de nachtrust van de jongens. Ze waste zelfs alle vuile kleren, vouwde ze op en legde ze netjes geordend in m’n koffer.

Nee, wij hebben een hele fijne vakantie gehad. Zelfs het klutweer kon dat niet verpesten.
En dat komt voor het allergrootste deel op het conto (ik wilde bipso schrijven maar die is zo flaaaaauuuw) van mien moe.

Mijn moeder is een engel.
Ik hou van haar.
Bedankt mam.

Mien moe (deel 1)

We kwamen maandag in de stromende regen rond de klok van 3 over 15 aan. Omdat wij, en dus het gewone volk ook, nà 15-en het gehuurde huis mochten betrekken, verwachtte ik een gigantische drukte bij de balie. Op de parkeerplaats was het in elk geval een drukte van lik m’n vest qua auto’s, wagens en ook voertuigen.
De jongens ontdekten al direkt na het uitstappen de enorme plassen op de parkeerplaats en banjerden er vrolijk doorheen. Geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ze beiden gewone schoenen droegen. Papa licht geïrriteerd.
De drukte bij de balie viel 70% mee. Ik was eigenlijk gelijk aan de beurt. Tot het meiske vroeg welk nummer ik had. Door het alleenstaande vader met uitgelaten kinderen zijn, had ik het nummertje-trek-apparaat niet gezien. De overige wachtenden licht geïrriteerd.

“Mijn moeder komt een paar dagen logeren met de hond.”, zei ik. Eerlijk als ik tegenwoordig ben.
……………………..(sound of silence)…………………………
“Het huis dat u heeft is huisdiervrij, meneer.”, zei het meiske verontschuldigend.
………………..(sound of silence)……….. papa licht geïrriteerd.
“Daar vind ik wel wat op, komt goed.”, zei ik. Positief als ik tegenwoordig ben.
Ze gaf me de sleutels en wenste ons een fijn verblijf. Ik gaf haar m’n telefoonnummer.

Nummer 462 hadden we. Helemaal aan het einde van het park. De stromende had plaats gemaakt voor slagregens.
Met Teun op de arm renden we naar de voordeur. Met geen mogelijkheid kreeg ik die deur open. We werden natter en natter. Sam vroeg of hij het mocht proberen. Ook hem lukte het niet. Ik liep, met Teun op m’n arm, rond het huis. Nee, van een andere ingang was geen sprake.
Ik zette Teun neer en deed een paar stappen achteruit. Met een gerichte black ops-kick zou ik die klotedeur intrappen.
“Hé, er staat een gezichtje op!”, riep Sam.
Ik pakte de sleutels en inderdaad stond er een smiley op. Een booskijkende smiley.
In het sleutelgat veranderde hij in een vrolijke smiley en kon ik zonder al teveel moeite de deur openen. Natuurlijk wist ik dit wel, het is m’n vak immers, maar ik speelde gewoon even met m’n jongens.

Het huis was mooi, geweldig en prachtig maar er was geen tuin. En met tuin bedoel ik een lap gras. Onze tuin bestond uit bos.
 Papa licht geïrriteerd.

Ik mikte wat speelgoed het huis in en terwijl de jongens speelden, haalde ik de auto leeg.
Op onze ontdekkingstocht door het huis ontdekten we dat er een 2e koelkast in de berging stond. Ah, daar kon een extra stash bier in, dacht ik. Papa licht opgewonden.
Ik belde mien moe met de droevige mededeling. Ik ging ervan uit dat ze ongetwijfeld met een oplossing zou komen.
Nou, die had ze! “DAN KOM IK NIET!”, schreeuwde ze recht in m’n oor.
………………..(sound of silence)…………………… “NOU, DAN NIET!”, schreeuwde ik terug. Papa licht pissig.
Nadat we alle deuren hadden opengetrokken kwamen we tot de ontdekking dat er geen wasmachine in huis aanwezig was.
Ik had ‘m helemaal zitten. Ik belde naar de receptie om m’n beklag te doen over de geen tuin en de geen wasmachine. Een ander meiske stond me vriendelijk te woord en zei dat ik dat aan had moeten geven bij de reservering.
Ik legde op m’n zieligst uit dat ik kortgeleden gescheiden was, dat ik een black ops-agent ben, dat ik pas terug was van een missie, dat ik voor het eerst alleen voor m’n jongens moest zorgen en dat ik geen idee had hoe ik dat voor elkaar zo krijgen. Ik hoorde dat het andere meiske een brok in de keel kreeg en ik betrapte me erop dat ik zelf 3 keer een traan van m’n wang heb moeten vegen.
“Kan ik u ter compensatie een huis dichterbij een speeltuin aanbieden?”, snikte ze. Het was in elk geval iets, ik stemde in.
Ik kon de sleutel omruilen bij de receptie, dit huis weer leeghalen en op m’n gemak de sleutel van dit huis terugbrengen als ik daar de tijd voor had. Ik bedankte haar en gaf ‘r mijn telefoonnummer.

Bij de receptie pakten we de plattegrond er bij en kwamen erachter dat ons nieuwe huis exact 4,3 centimeter dichterbij de speeltuin lag als ons huidige huis. De moed zakte in m’n schoenen. Ik pakte een tissue en begon te snikken. Weer een ander receptiemeiske legde haar arm om m’n schouder.
Ik treurde dat ik het allemaal niet meer wist hoe nu verder. Ik zei dat ik een scheiding achter de rug heb, dat ik een alleenstaande vader met kinderen ben, dat ik sindsdien emoties heb leren kennen, dat ik sindskort werkloos ben, dat ik uit m’n huis gezet ben, dat ik vrijwilligerswerk bij de voedselbank doe omdat ik dan tenminste wat te eten heb, dat ik ontzettend m’n best doe, dat ik het alleen niet aankan en dat het enige wat ik wilde was dat m’n jongens een leuke tijd zouden hebben.
Het meiske liep naar haar leidinggevende en legde mijn situatie uit.
Het leidinggevende meiske kwam naast me op de grond zitten en zei; “Meneer, als u er voor zorgt dat het huis supernetjes wordt achtergelaten, is uw moeder mèt de hond van harte welkom.”
…………………….(sound of silence)……………………..Papa dolblij. Mijn plannetje was gelukt.

Ik bedankte haar met een tongzoen. en natuurlijk gaf ik haar m’n telefoonnummer. Ook zij mocht me deze week bellen voor een eventueel prettig samenzijn.
Ik belde mien moe met de heuglijke mededeling. Ze kwam de volgende dag.
De (mijn) vakantie kon beginnen.

Copyright

Gisteren reed ik, na weer een teleurstellende Rabo-finish, naar Linda en Maurice. M’n goeie vriend en zijn vrouw. De tijd was daar gekomen om voor eens en altijd duidelijk te maken wie van ons nou de ultieme muziekkenner is.
Met knikkende knieën zat ik 25 minuten in de auto. Met knikkende knieën inderdaad. Het is immers lastig rijden met gestrekte benen.
Maar ook omdat m’n zelfverzekerdheid, waar ik toch om bekend sta (sommigen noemen het arrogantie maar het is zelfverzekerdheid), wat minder zelfverzekerd was dan normaal. Op muziekgebied heb ik Linda erg hoog zitten, ze is niet voor niets de enige die mijn ass woept met Songpop, en omdat ze ook al liet doorschemeren dat Maurice absouut niet uitgevlakt mocht worden, was ik niet zeker van mijn zaak.
Om m’n nervositeit te verhullen draaide ik zoals altijd luid toeterend de parkeerplaats op.
Ze wonen prachtig aan een grasveldje, de kinderen waren er aan het spelen. Rennen, gillen, schreeuwen en nog meer rennen. M’n vaderhart smolt. Ik werd er week van.

Tot het moment ik voorbij een boom liep.
WTF hing daar nou aan die boom?

M’n zenuwachtige ik maakte plaats voor een verontwaardigde en vooral boze ik.
Dit was een produkt van Anus Inc. ©®, m’n boomende ontwerpbedrijf. En wel eentje uit 14 mei 2009.
Zover ik weet is nooit een eurocent betaald voor het gebruiken van deze plaat en heterdaadte ik dus een duidelijke vorm van copyrightschending. Ik besloot het zakelijk aan te pakken en zonder aarzelen de confrontatie aan te gaan.
“Eh……ehm……….uuuuuuh………dat heeft de buurman gedaan.”, stamelde Linda en ze keek Maurice schichtig aan.
“Heb ik niets mee te maken, ik houd jullie verantwoordelijk en eis per onmiddellijk het geld waar ik recht op heb.”, foeterde ik.
Ja, kom op zeg. Beetje mijn produkten voor gratis gebruiken in deze tijden van crisis.
Er hingen 2 van deze fantastisch ontworpen platen rond het grasveldje en dan praten we al gauw over een totaalbedrag van 11.84 euro hoor!
We handelden dit als volwassen zakenmensen af maar de toon was gezet.

Het Top 40-bordspel won ik met overmacht .
Het was eigenlijk genant hoe eenvoudig ik m’n tegenstrevers alle hoeken van de kamer liet zien met m’n ene na het andere goede antwoord en de controle over de dobbelsteen.
Ze besloten, niet we, ze besloten een ander spel te spelen. Een ander stel vraagkaarten en een andere dobbelsteen.
Na 2 rondjes met de dobbelsteen gegooid te hebben en een toen al een voor m’n tegenstanders onoverkomelijke achterstand, besloten ze, niet we, besloten ze dat dit een maar kutspel is. Ik vond het prima.
Het laatste spel dat we speelden is te vergelijken met Songpop. Intro’s raden uit verschillende categorieën. Ik zag bij Linda het een en ander strak gaan staan, ze zag kansen om me te verslaan. Ook Maurice verkneukelde zich met de categorie Licht Klassiek in het vooruitzicht.

Het zal voor jou niet als een verrassing komen dat ik ook dit spel, op eentje na (toen zat ik uit verveling op de foon te facebooken), wederom met 3 klassen verschil winnend heb afgesloten.

Het was een gezellige avond en het is nu eindelijk bij iedereen duidelijk:
IK BEN DE ULTIEME MUZIEKKENNER VAN HEEL MIJN VRIENDEN EN KENNISSENKRING.
(of zou er stiekem nog ergens ééntje zijn die aan mijn superioriteit twijfelt? Noem maar een dag, een tijd en wat we erbij drinken, I’ll be there)

(Trouwens, even tussen jou en mij, ik denk dat ze me hebben laten winnen uit schuldgevoel voor bovenstaande hoor.
Maar ssssssst, we doen net of ik dat niet door heb)

NEXT!

Vrijdag was de overdracht. Dat wist ik. Dat had M. me donderdag nog verteld toen hij zijn kelder voor de laatste keer kwam uitruimen. Op z’n hij is zo gewoon geblevenst zei ik dat ik benieuwd was. Benieuwd naar m’n nieuwe buuf.
Zou mijn speurtocht dan bij dit project eindigen? Zou ik m’n zomerversiertoer ‘Manus komt naar je toe deze zomer omer omer’ af kunnen gelasten? Zou ik alle hoop bij een bult vrouwen definitief als een puist uit kunnen drukken? Ik was er klaar voor.
Op de eettafel ontvouwde ik plan A:
* Donderdag (tegen schemering); keukendeur uit kelder van nieuwe buuf jatten. (werkgever moet ‘in goed overleg pakken’ i.p.v. jatten lezen!)
* Vrijdag; keukendeur plaatsen – Penthuis opfrissen – Overige zaken. Met regelmaat de trap op en neer lopen (ontblote boventors!).
* Zaterdag; kast slaapkamer zeun elimineren – Kennis maken en gewoon de natuur z’n gang laten gaan (ontblote boventors!).
* Zondag niets van me laten horen en buuf in spanning laten zitten.

Alles verliep volgens plan. Behalve dan dat er vrijdag geen teken van leven, zelfs geen spoortje van DNA van nieuwe buuf in het appartement onder me te bekennen was en ik dus eigenlijk tot diep in de avond volkomen nodeloos met een ontblote boventors liep te paraderen.
Zaterdag tegen de middag vernam ik enige vorm van movement bij buuf. Dit was het moment waarop mijn en haar leven waarschijnlijk een totaal nieuwe wending zouden krijgen.
Ik keek of m’n haar goed zat maar dat deed ik natuurlijk alleen voor de vorm. Ik deed m’n slaapkamerogen op. Ik spande de spieren van m’n boventors tot een indrukwekkende 83%, legde de strakke bips prettig in de spijkerbroek, deed 2 Axe-deo’s onder m’n oksels en liep de trap af naar beneden.
De deur stond open, ik klopte erop. “Hallo?”, zei ik met een zoetgevooisde edoch donkergrauwe stem. Een jongeman (type Diederik) beantwoordde mijn vriendeljkheid. Ik stak m’n rechterhand uit en zei dat ik de bovenbuurman was. Hij schudde mijn hand. “Hallo, ik ben Diederik”. (huh? Da’s toevallig!)
Achter hem verscheen een meid. Een hele leuke meid, moet ik zeggen. Ik trok de tors naar 92%. Ze stelde zich voor als de dochter van buuf.
Ik deed het nachtlampje in m’n slaapkamerogen uit en plaatste waxinelichtjes op het hoofdeinde van het bed.
“Hmmmmmmmm, interessant”, dacht ik zonder een spier te verrekken. (Dat zou even lullig zijn op dat moment!)
“Mijn moeder is beneden”, zei ze. “Oh, daar komt ze al aan”. Ik draaide naar links en met de tors op full power keek ik het trapgat in.

……………………………………………………………………………………………………………………

Er kwam een vrouw de trap op lopen. Ik schonk er geen aandacht aan. Ik keek om haar heen of er nòg iemand naar boven zou komen.
Het bleef bij deze vrouw.
“Vlug, plan B”, dacht ik. Maar ik was Bert van Marwijk, ik had geen plan B.

Ze stelde zich voor. Ik deed beleefd hetzelfde.
Ze zal ongetwijfeld een fantastisch karakter hebben. Het enige wat ik kon denken is dat als zij 40 is dan ben ik 18.
Oja, èn dat het wel een heule woest aantrekkelijke vader moet zijn.

Teleurgesteld en met een tors minimaal gespannen (aka een homp vlees) ging ik terug naar m’n penthuis.
De kast met beleid demonteren is niet gelukt.

NEXT!
Wordt een interessante zomer!

We zijn begonnen

Ja inderdaad, WE zijn begonnen. Drie volle weken echte mannen-tv.
De (meeste) vrouwen gaan maar mooi even de komende tijd de bikinilijn waxen, die blubberbuik wegwerken en voldoende boodschappen in huis halen. Alles behalve mekkeren. En wat je ook doet, nooit, ik herhaal NOOIT, voor het beeld gaan staan! Dit geldt trouwens ook voor de theedrinkende, BZV-kijkende, niet van voetbal houdende leernichten (ik ken er ècht eentje!).

Ik was er gisteren helemaal klaar voor, ik had er zin an. Eindelijk begon de reden waarom ik op mezelf ben gaan wonen (goeie grap, Mau!). Na het werk ff een dutje en dan ging het beginnen, het EK wat wij met 2 vuisten in de neus en op sloffen gaan winnen. Ik had oranje slingers, vlaggetjes en overig prularia opgehangen. Ik had m’n ‘Wij houden van Oranje-cd’ opgezet. Ik had m’n oranje Heineken shirt aangetrokken. Ik had bij Ouwehands een leeuw op de kop weten te tikken en in de hoek van de kamer gezet. Ik had zelfs de muren van de speelkamer oranje geverfd en met viltstift het hele schema erop gekalkt. Bitterballen, frikandellen, kipnuggets, hamburgers, velerlei sausjes en bierflesjes, heul veul bierflesjes stonden klaar om geserveerd te worden. Kom maar op met die openingswedstrijd!

Maar het liep anders. M’n na-het-werk-dutje werd er één van 4,5 uur. Zucht…………….
Ik zag nog net de laatste 10 seconden van FC Dronken chauffeurs – FC Belastingontduikers (goeie grap GS!).
De volgende wedstrijd, Rusland – Tsjechië, heb ik wel in z’n geheel bekeken en ik ben erg blij met de uitslag. Kom ik later op terug.
Na de wedstrijd barst de strijd om de kijkcijfers los. NOS sportzomer of VI-Oranje? Bij Jack zat Jan Mulder aan tafel en die man brengt bij mij het gevoel los die ik jaaaaaren diep in mijn grochten verborgen heb weten te houden. Het gevoel om iemand zo gruwelijk inwendig te laten bloeden tot een pijnlijke dood er langzaam op volgt. Dus dat werd ‘m niet.
Bij VI zaten Hansie en John de Mol aan tafel. Kon wel ’s interessant worden, dacht ik. Maar nee hoor, die Genee, met de meest irritante rotsmoel van TV-land, gooide er uit het niets ineens z’n EK-liedje uit…………………..erger erger erger.
En toen even later uit het niets ineens Cora van Mora met bitterballen aan kwam lopen en grappig probeerde te doen, ging bij mij het licht uit.
Is er ergere tv? Ik heb John de Mol en Johan Derksen best hoog zitten en ik kan me voorstellen dat zij met kromme tenen aan tafel zaten. Voor Genee geldt hetzelfde als voor Jan Mulder qua mijn gevoel.

Terug naar het voetbal dan.
Dit EK wordt voor ons één om wat rekeningen te vereffenen. Portugal (2006), Rusland (2008, Guus Hiddink hoort ook in het rijtje Jan en Wilfred)), Spanje (2010) en Duitsland (2012, poulefase).
En lieve lezer, laat dat nou net de volgorde van tegenstanders zijn vanaf 17 juni.

Eerst Denemarken vanavond maar even oprollen. Mijn prognose? 3-0.
Denk dat ik de bitterballen, frikandellen, kipnuggets, hamburgers, velerlei sausjes en bierflesjes, heul veul bierflesjes maar meeneem naar het werk.
Oh wacht.

Zomerhit 2012

Ja hoor, de temperaturen komen boven de 20 graden, ik zweet me momenteel een condoompje en de units vloeien weer rijkelijk. Dan weet jij wel hoe laat het is! Je zat natuurlijk al de hele dag te F5-en op dees jolijtsite?
Nou lieve lezer, hier istie dan, DE ZOMERHIT VAN 2012.
Na deze anekdoot kun je ook met zonnebrilletje op, linkerelleboog lafjes uit het open raam, het volume op max en met onderstaand nummer op door je plaatselijke buurt toeren.

Als je een muziekcollectie hebt waar Q-Music jaloers op moet zijn, kom je nog wel eens een nummer tegen…………………
Oh, wacht ff, eerst even wat anders. Muziek bestaat uit nummers of tracks. Liedjes worden op het songfestival gezongen. Zeg je liedjes, kijk je songfestival en moet je preventief uit de samenleving gehaald worden. Liedjes, pffffffffffffff, is er een nichteriger woord?
Zo, dat moest ik ff kwijt.

Ik kom dus zo nu en dan een nummer tegen die ik waarschijnlijk ooit wel gehoord moet hebben maar niet heb opgeslagen onder de pan. Dit kan verschillende oorzaken hebben. Het begin is al ruk (=doorzappen). De band is sowieso ruk = doorzappen (waarom heb ik daar dan eigenlijk nummers van?? Hmm, aandachtspuntje). Ben niet in de mood = doorzappen of, in het geval van de Zomerhit 2012, behoor ik niet tot de doelgroep. Maar nu ik wat op leeftijd ben, is het toch best te pruimen. Ik heb het over reggae te gek hé.
Reggae = wiet, hasj en ook spul dat je rookt enzo. En daar mot ik niets van hebben. Nog nooit iets van moeten hebben trouwens. Vind het maar sneu spul. Maar goed, we leven in een vrije wereld (nog wel tenminste. Ik heb wat black ops-intel!!!! Maar daarover wellicht later meer) en als iemand zich al blazend en gestenigd prettig voelt, moet hij dat weten. Maar val mij niet lastig met je meligheid, ingevallen gezicht, holle oogkassen, slecht gebit, bruine vingers, petje en je gejatte Nike’s.

Reggae was dus nooit mijn ding maar ik ben nu op die leeftijd dat je muziek gaat waarderen (knoop dat goed in je oren, jonge lezer!!).
Denk je reaggae, denk je Bob Marley. Bob Marley heeft reggae groot gemaakt. Nou nou, poeh poeh, flink hoor. Ik vind Bob een lul. Met z’n ongewassen haar. Ga je wassen man, viezerd.
Bob heeft een irritante kutstem. Mèèèèèèèn, hij zingt alsof hij elke dag 16x compleet wappie was.
Goed, hij heeft 1 aardig nummer gemaakt maar de rest is toch alleen maar te genieten als je een jonko op je lip en een waterpijp in je hol hebt?
Met z’n politieke teksten. Ja halloooooo, het is Jamaica hoor. Wat verwacht je dan voor een economie?
En dan ook nog een beetje op een lullige manier dood gaan.
Nee, dat Jamaicaanse ‘hé man, niet te snel spelen anders raak ik in de war hihihihihi’ reggae vink maar niks.

HOOGGEËERDE LEZER,

MAG IK JE BLIJ MAKEN MET DÈ ZOMERHIT VAN 2012.
Luister en geniet. (en uiteraard mag er wederom gedanst worden.)

Oh wacht.

Ted

Zag gisteren dat Maurice, m’n goeie vriendin en tevens echtgenoot van m’n goeie vriend Linda, een soort van ‘Wiesdanou?©’ deed op Facebook. (Voor m’n nieuwe schare fans ; Wiesdanou?© is een briljant, leerzaam en hartstikke lollig online 2011 kwisje welks ondergetekende verzonnen heeft.)
Ik heb er totaal geen moeite mee dat Maurice mijn concept een nieuw leven in probeert te blazen. Sterker nog, ben er zelfs wel trots op dat juist Maurice het is die dit doet en niet één of andere nono. Hoop dat het een succes wordt.
Maurice toonde een foto en de vraag was wie de persoon 2e van links is. Een hele bult reacties volgden, ik besloot ook te reageren.
Ted van de Parre, reageerde ik. En ik schoot in een enorme lachbui. Ik lachbui vaker om mezelf en deze keer was het omdat de gevraagde persoon absoluut en totaal niets van Ted van de Parre weg heeft. Ik vond dat zó lollig! (Maurice ook, dat moet wel).

Ted van de Parre is een iconische cultheld. Ted van de Parre roelt boven alle andere roelers uit. Ted van de Parre is het ultieme wat de mensheid ooit heeft voortgebracht. Ted van de Parre is een kruising tussen Hercules, Magnum en een Jumbojet.
Hij is voormalig sterkste man van Nederland, Europa en de wereld. Met z’n 6 meter 24 was hij jarenlang geen partij voor de overige deelnemers. Hoe ze hun stinkende best ook deden, Ted was altijd 10x beter.
Een boomstam van 150 kilo boven het hoofd tillen? Ted legde ‘m op z’n wenkbrauwen, rolde een sjekkie en met de rook van ’t sjekkie blies hij de boomstam secondenlang in de lucht.
Zoveel mogelijk liters water binnen een minuut verplaatsen? Ted nam een slok uit de Noordzee en pieste het even later weer uit. (Zo is trouwens het Sneekermeer ontstaan).
Een vrachtwagen vooruit trekken? Ted ging er mee winkelen. Onder z’n arm!
Afleveringen van ‘De sterkste man’ duurden dikwijls een week, simpelweg omdat Ted met gestrekte armen 2 personenauto’s zolang in de lucht hield.
Nee, niemand kon ook maar in z’n schaduw staan. Of ja, eigenlijk wel. Een hele tribune toeschouwers zelfs.

Geen idee wat de man tegenwoordig doet. Maar dat is ook helemaal niet belangrijk, hij moet gewoon Ted van de Parre zijn!
Ze moeten bij wet vastleggen dat vanaf heden Ted van de Parren een werkwoord is. Ted van de Parren = Bruut zijn. Er moet een Ted van de Parre-monument komen, een Ted van de Parretoren. De badplaats heet vanaf nu Ted van de Parrenesse.  Ze moeten per direct criminelen Ted van de Parresteren.
(meer woordspelingen kan ik niet vinden. En trouwens, is ook flauw, doet afbreuk aan deze ode aan Ted).

TED VAN DE PARRE.
Zijn naam schrijf ik met hoofdletters.

Er mag gedanst worden

In de tijd dat ik nog een wereldberoemde diedjee in m’n stamkroeg was, kwam ik nogal regelmatig in aanraking met goeie muziek. Het was de tijd van de Soulshow, elke donderdagavond op radio 3 (voor de jeugdige lezer;  radio 3 heet nu 3fm). Een mega inspiratiebron voor diedjees.
Ik had de vrijheid om te draaien wat ik wilde en deed dat dus ook. (zo heb ik een hele generatie generatiegenoten muziek leren waarderen).
In de kroeg lagen enorme bakken vol platen (voor de jeugdige lezer; platen zijn een soort zwarte platte frisbees) maar af en toe kreeg ik centjes mee om het nieuwste (lees mijn) materiaal te halen bij de platenzaak.
Urenlang snuffelde ik bij ’t Carrilon door de hoezen.
Mijn aandacht ging vooral uit naar de lange units. Of in jargon de 12″-versies (spreek uit als twelf insj) of de extended versies.
Deze versies waren ideaal om het discoënde volk voor langere tijd discoënd te houden. En de diedjee had wat meer tijd om bier te nuttigen. Ik noemde het ook wel gekscherend de win-win versies.
Nu moet ik wel even uitleggen dat er verschil zit tussen 12″-versies. Je hebt knijters die verlengd worden met een prutje instrumentale onzin en je hebt giganten die verlengd worden met een extra stuk. Deze laatste categorie had (heeft) mijn voorkeur. Een extra stukkie tekst of een rap er achteraan, dat zijn voor mij extended versions (voor de jeugdige lezer; version is Engels voor versie).
Dat is voor mij geen muziek, dat is voor mij mubeter (voor de jeugdige lezer; dat is een woordgrap).

Al zo’n jaar of 12 load ik muziek down en m’n collectie is redelijk op orde maar er bleef steeds 1 nummer onbereikbaar via de (il)legale kanalen. Wat ik ook probeerde, het nummer was er gewoon niet. Klut klutter de KLUT!!
Ik ben er nu ook al zo’n 12 jaar pissig om maar daar merkt de buitenwereld niets van. je moet privé en muziek gescheiden, zeg ik altijd.
Maarrrrrrrrrrrrrrrr (je voelde ‘m al aankomen natuurlijk).

IK HEB ‘M!!!!!!!!

Het schijnt dat je via MP3 Rocket (voor de oudere lezer; dat is een programmaatje die je kunt downloaden) video’s van YouTube heul simpel om kunt zetten naar MP3. Ik kreeg de tip van mat. Het laadt het bewuste nummer down en plaatst het automatisch in iTunes. Bril fukking jant!!
En op deze manier heb ik ‘m eindelijk toe kunnen voegen aan m’n mubetercollectie.
Ik ga ‘m met jullie delen. Want zo ben ik ook weer.

Ik zou zeggen, huister en luiver en uiteraard mag er gedanst worden.

Het spijt me

Inderdaad, het spijt me. Excuses aanbieden is een teken van zwakte zei m’n mentor altijd maar ik stap even van deze principiële stelling af. Dus, het spijt me. Het spijt me dat ik vandaag een hele kudde mensen moet teleurstellen.

Natuurlijk ten eerste alle helden die vanmiddag, tijdens het defilé, nog ’s een keer alle respect zullen ontvangen die ze verdienen.
Het spijt me.
En de organisatie die ook dit jaar weer een programma in elkaar geflanst hebben. Het is niet mijn programma maar hé, de hele wereld kan natuurlijk niet om mij draaien. Ik hoorde gisteren iemand heel enthousiast roepen “maar Nick en Simon komen!!”…….. Ik rust mijn zaak.
Het spijt me.
Japie die er jaar in jaar uit voor zorgt dat er lekkere muziek (behalve vorig jaar) en een relaxte sfeer op het bluesplein is. Het spijt me.
M’n drinkematties en drinkematta’s waarmee ik toch altijd wel weer iets beleef wat op feessien en partijen (zelfs jaaaaren later nog) de nodige lachsalvo’s teweeg brengt.
Het spijt me.
Alle eventuele projecten die hebben gereageerd op de oproep op https://www.facebook.com/#!/doe.op.5mei.een.gooi.naar.Anus. Het spijt me.
Die enorme zatlap van enkele jaren geleden die voor me kwam staan en blèrde; “Hé, jij bent die vent van De Smaakpolitie”.  En die lui die vorig jaar dachten dat ik Wouter Bos was.
Het spijt me.
En tenslotte die irritante haatbaard van vorig jaar. Oh wacht.
Dat spijt me nou totaal niet. Die heeft geluk dat ik er dit jaar niet bij ben. Dit jaar had ik ‘m zonder met m’n ogen te knipperen namelijk wèl omgelegd.

Ik laat het bevrijdingsfestival van dit jaar aan me voorbij gaan. Het is me te klutweer. En ik voel er weinig voor om m’n eerste echte vrije weekend sinds november een beetje in een temperatuur van zeker 20 graden te weinig door te brengen.
Ja, je leest het goed, m’n eerste echte vrije weekend sinds november. Ik hoef niet te werken en voormaligje houdt de jongens een extra weekendje ter compensatie van de missie aller missies van laatst. ”
(al die luitjes die altijd zo lopen te mekkeren dat ze het zo weinig rust hebben, sodemieter een end op. IK HEB WEINIG RUST JA!!!)

“Maar dan kun je toch naar een ander bevrijdingsfestival gaan, Manus? Schijnt dat boven de lijn Leiden – Enschede het weer een stuk beter is.”
Luister! Er is maar 1 bevrijdingsfestival en dat is in Wageningen. Daar heeft Bernhard z’n vrienden verraden is de vrede getekend dus dat roels.
Al die andere festivals zijn wanna be’s en je bent een kneus als je daar naartoe gaat.

Ik zie dat de R inmiddels in de klok zit, ik trek er eentje los.
Op jors!
Op jullie allemaal.

Kopje suiker?

Eindelijk is het appartement onder me verkocht. Het ding heeft 84 jaar te koop gestaan. En op de laatste dag is ie verkocht. Zal het uitleggen.
De jongen (M) die mij zijn penthuis heeft verkocht kreeg een tijdje terug een relatie met zijn onderbuurvrouw. Hij trok bij haar in, bezwangerde haar en zette zijn penthuis te koop. Dit penthuis heb ik op een zeer juist moment en voor een redelijke prijs kunnen kopen.
M woonde samen met onderbuurvrouw J vanaf november onder mij maar hadden ondertussen ook al een ander huis gekocht.
Ik had niet veel contact met ze. Het zijn niet echt mijn tiepes. Zij zijn van die ‘laten we de lieve vrede bewaren-types’ en ik mag hier en daar nog wel ’s een beetje rellen, zoals je weet.

Zaterdag 21 april gingen ze verhuizen en kwam ik M op de trap tegen. Ik groette hem en liep verder. Hij zei dat ie goed nieuws had. “Vertel.”, zei ik terwijl ik weer 4 treden nam. “We hebben het huis verkocht!”, riep hij enthousiast. “Oh mooi, aan wie?” zei ik nog steeds neerwaarts wandelend en volkomen ongeïnteresseerd.
“Nou.” zei hij de spanning opbouwend. “Aan een 40-jarige gescheiden vrouw met een bult geld te besteden.”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ik bleef staan. M’n oren applaudiseerden aan m’n hoofdwand.
Ik liep achterwaarts de trap omhoog. M had m’n volledige aandacht.
Ja, hij schrok er ook van.
Per 1  of 15 juni (of juli, dat weet ik niet meer) trekt ze in het huis onder me.
Ben benieuwd.
Zoals ik het zie zijn er 2 mogelijkheden:

1. Tis een bloedmooi project. In dat geval wordt het een leuke zomer voor me en ga ik regelmatig een kopje suiker lenen.
2. Tis een gedrocht. In dat geval wordt het een leuke zomer voor me en ga ik haar petsen als ik ‘r zie.

Ik houd je op de hoogte!

Retour

 Vanzelfsprekend moesten we ook weer retour. (De geoefende kijker ziet dat het plaatje geflipt is. Ik ben me d’r een hoor!).
We liepen naar station RAI en op de borden in de vertrekhal aangekomen zag ik dus nergens onze eindbestemming staan. Ik deed m’n goedgemuts, die ik op de beurs de hele tijd had gedragen, af en flikkerde ‘m naar de eerste de beste zwerver die ik zag.
In het midden van de hal stonden 2 NS-medewerksters. Eentje zag er uit alsof ze asjeblieft in het Blijf-van-m’n-lijfhuis mocht wonen.  De andere was een dikke sma waarbij het leek alsof ze het uniform hadden gebodypaint. Twee gedrochten maar ik deed toch m’n lieve schoenen uit en stapte op ze af.
“We moeten naar Ede-Wageningen”, zei ik.
Dikke sma draaide zich om (duurde ff uiteraard) en antwoordde heel gevat; “Da’s mooi”.
Dooie lijkcollega van d’r moest er om lachen. PETS! PETS!
Lelijke monsters. Met je stomme rode petjes!

In een redelijk volle coupe ging ik uitgebreid op 2 stoelen zitten en nam ik Sam op schoot. “Gezellig hier zeg”, zei Sam. De mensen om ons heen, en die leuke meid schuin tegenover ons in het bijzonder, moesten er om lachen.
We zaten in een stoptrein en nu begrijp ik waarom ze die zo noemen. We hebben elk station tussen Amsterdam en Utrecht gezien.
Dat werkt toch niet man, dat kun je net zo goed gaan fietsen, NS!
Maar een voordeel van overal in de middel of nowèr stoppen is dat er steeds mensen uit en instappen. En iedereen van de RAI-coupe stapte ook daadwerkelijk uit. Behalve leuke schuin tegenover ons meid.
Ergens halverwege kwam een meid direct tegenover ons zitten. Op de stoel naast haar kwakte ze 3 grote tassen neer, propte oordopjes in en ging met een uitgestreken muil recht voor zich uit staren.
En recht voor haar uit zaten wij toevalligerwijs vrolijk te wezen. En als ik ergens niet tegen kan, is dat iemand met een chagrijnige smoel naar m’n zoon kijkt. Ik tilde Sam van m’n schoot, zette ‘m naast me neer, leunde voorover en ……………

Ik bedacht me dat een flinke pets misschien een verkeerde indruk op leuke schuin tegenover ons meid zou hebben. Sam begreep me. Hij ging staan en slapte ’t stuk chagrijn vol in d’r smoel. That’s my boy!
Bij weer een kein stationnetje waar we stopten stapte een sujet in. Een jonge vent die de les persoonlijke hygiëne volledig aan zich voorbij heeft laten gaan. En natuurlijk moest hij zitten op de stoel met tassen, naast de inmiddels wat vrolijk kijkende chagrijn. Hij had een bakkie patat en nam dat uiterst onsmakelijk tot zich.
We stopten weer verder en terwijl de machinist de boemel pittig doortrok naar z’n 2 zei Sam dat ie moest plassen. Ik petste sujet en zei dat hij onze plaatsen vrij moest houden. Sam en ik gingen op zoek naar de wc in de trein. Veertien wagons verder zat er eindelijk één! Dat werkt toch ook niet, NS!
In Bussum-Zuid stapte leuke schuin tegenover ons meid uit. Ze glimlachte naar ons. Ik glimlachte terug, Sam gaf haar een knipoog. Hij had het vermoeden dat ze ons stiekem had gefilmd met haar telefoon. Ik deelde die mening.

Na 17 uur boemelen kwamen we aan in Ede.
We hadden een geweldige dag gehad.
(morgen op het werk maar ’s even de satellieten boven Bussum-Zuid plaatsen)

Petsen

 NS maar nooit weer.
Vat je ‘m? NS? Normaal zeg je ‘eens maar nooit weer’ maar omdat deze anekdoot over de NS gaat, maak ik er NS van. Omdat je dat ook vaak zegt als je ‘eens’ bedoelt.
Man man man, Von Woordspelinghausen ben ik toch ook.

Het zal je niet ontgaan zijn, ik ben afgelopen vrijdag weer eens met de trein geweest. Met zoonlief Sam naar de RAI alwaar de Bedrijsauto(lees vrachtwagen)beurs plaatsvond. En vrachtwagens zijn woooooooooooh, het coolst!
Ik had logischerwijs met de auto kunnen gaan maar Sam heeft nog niet de gruwelijke hekel aan treinen zoals ik dat wel heb. Heeft alles te maken met mijn deportaties naar het oosten tijdens mijn legertijd in 1990. Lang verhaal.

Vrijdagmiddag kwart over 12 stapten Sam en ik het station van Ede binnen. Waarom het Ede-Wageningen heet, is mij werkelijk een raadsel. Slaat helemaal nergeNS (ha! weer één) op. Stel, je komt uit Flubberkutterveen en je wilt naar Wageningen. Je stapt uit op station Ede-Wageningen en je wilt al wandelend naar Wageningen want je denkt vlakbij. Ik zou dan dikke kleren aan doen want het is iets met een koude en kermis. Ik denk dat het een wandeling van 18 kilometer is.
Wie Ede-Wageningen verzonnen heeft, spoort voor geen meter en is geografisch een nono. Vrouw wellicht?

“Wij willen naar de RAI.”, zei ik uiterst vriendelijk tegen de kaartjesverkoopmevrouw.
“Hij is al vier?”, vroeg ze en ze wees naar Sam.
“Hoezo?”, antwoordde ik en een hele flauwe irritatie kwam opborrelen.
“Omdat hij dan een kaartje moet hebben omdat hij al 4 jaar is maar hij onder begeleiding van u is.” “Was hij nou zonder begeleiding of nog 3 jaar, had hij gratis kunnen reizen.”, zei ze met een stalen gezicht.
Ik ademde diep tot 10 en zei tegen Sam dat hij even op een van de aanwezige stoelen in de hal moest gaan zitten. “Kijk maar even die kant op, papa gaat even wat regelen.”, zei ik.
Een minuut of 2 later pakte ik hem bij z’n handje en liepen we naar spoor 4.
“Wat ging je doen, papa?”, vroeg hij.
“Ik heb die mevrouw even gepetst.”, zei ik.
“Wat is gepetst dan?”
“Dat is iemand met de vlakke hand hard tegen de wang slaan”, legde ik uit.
“Oh, bitchslappen.” zei ie.
“Ja jongen, bitchslappen.”

Behalve een geërgerd kijkende en continu zuchtende vrouw zaten we alleen in een coupe. Ik vroeg haar of ze zich misschien stoorde aan mijn behoorlijk opgewonden zoon en gaf haar een pets. Ze wees naar de 1 aan de wand van de coupe. Het bleek dat Sam en ik in een eerste klascoupe zaten. En daar moet je waarschijnlijk stil zijn? Wij hadden daar poep aan.
Is trouwens ook zo’n onzin van de NS, eerste en tweede klas. Waarom niet blank en zwart? Mannen en vrouwen? Aantrekkelijk en gedrocht?
We reden de hoofdstad binnen en tot mijn ontsteltenis zag ik station RAI door het raam voorbij glijden. We stopten een station later. M’n neusharen gingen overeind staan.
Beneden in de hal van het station stapten we op een NS-medewerker af. Grote kerel, jaar of 50. Ik vroeg hem hoe we bij de RAI kwamen. Met zo’n overdreven gemaakt accent wees hij ons de weg naar de metro. “Ritje van 4 minuten”, zei hij erbij.
De weg naar de metro werd geblokkeerd door glazen poortjes. Ze openden niet. Grrrrrrrrrrrr. Ik keek NS in het rond, overal glazen poortjes. We konden geen kant op, we zaten gevangen!! “Je mot wel een kaartje kopuh”, blèrde de NS-medewerker me toe. Hij had een ‘daar heb je weer zo’n provinciaal-lachje’ op z’n smoel. Ik liep naar ‘m toe en sloeg z’n adamsappel naar binnen. Sommige lui moet je iets harder aanpakken, zeg ik altijd.
Snel deed ik m’n gevechtstenue aan, een man als ik laat zich niet zomaar gevangen nemen!
De glazen poortjes naar het perron trapte ik met een goedgeplaatste low-kick aan diggelen. Onze trein stond er nog. Ik trok Sam mee de cabine binnen. Ik petste de machinist en zei dat hij onmiddellijk in z’n achteruit moest. Om hem duidelijk te maken dat ik geen geintje maakte, petste ik ‘m nogmaals. Deze keer op z’n andere wang. “Dat kan niet”, zei hij. “Dan krijgen we problemen met de seinen”.
PETS! Ik had daar geen boodschap aan. In volle vaart knalden we achteruit, een station terug. Kom op zeg, beetje klantvriendelijkheid is er tegenwwoordig niet meer bij bij de NS. Schijnt trouwens dat die seinen de dag erna inderdaad behoorlijk wat problemen hebben gegeven.
Na anderhalf uur waren we op plaats bestemming.

Koelste vent

Ik weet het nu zeker. Vanaf nu ben ik niet meer de Brad Pitt of de George Clooney van de Lage Landen, vanaf vandaag ben ik Billy Bob Thornton. Mèn, wat een koele gast is dat! En hilarisch ook.
Ik heb gisteravond een film van ‘m gezien. Ik had de tegenwoordig overweldigende aandacht van vrouwelijke stalkers voor mijn persoontje even op het allerlaagste pitje gezet en ben er ’s goed voor gaan zitten. Of eigenlijk liggen. Ik lig tv te kijken natuurlijk. What else is het nut van een 3-zitsbank?
Misschien een tip voor jou als lezer; plaats je bank zo in de kamer dat je liggend tv kunt kijken (zomaar een gratis binnenhuisarchitectuurtipje, mooi Feutword!)

Bad news bears heet de film en het is eigenlijk gewoon een flutverhaal. Het gaat over een stel opgeschoten jeugdkindertjes die totaal niet kunnen honkballen maar met BB als coach halen ze toch de finale.
Is dit een anekdoot waard Manus, vraag je je af. Nou, nee.
Waar het me om gaat is BB die weer eens een glansrol speelt. Als zuipende, grofgebekte slechtkont werkt ie bij mij weer enorm op de lachspieren. Met als hoogtepunt de zin die door de ondertitelaars werd vertaald als ‘Jullie zien er uit als mijn laatste drol’ (wat al best lollig was, kans zeer aanwezig dat ik dit de komende tijd veel ga gebruiken).
Billy Bob zei het op de manier zoals alleen hij dat kan; ‘You guys look like the last shit I took’. Ik rolde van de bank van het lachen. Kep ’t 6x terug gezien en alle 6x hetzelfde resultaat. De onderbuuf zal wel raar opgekeken hebben. En hij had ’t tegen kinderen van een jaar of 12 hè? GE WEL DIG!
Het was een beetje dezelfde rol als in de beste kerstfilm ooit, Bad Santa. Alleen blafte hij in Bad news bears niet elke 5 minuten een vrouw vol.

Ben je door hilarische rollen een überkoele gast dan, Manus? Dan ben je gauw tevreden.

Nee joh, er is meer.
Hij is ook verantwoordelijk voor de dampigste vrijscene ooit. Met Halle Berry.
HALLE BERRY!!!!
VOLLEDIG NAAKT!!!!!!
In Monster’s Ball. Zodra zij zegt ‘Make me feel good’ houdt geen man  een slappe piem. Dat lijkt me duidelijk. Kep ’t 6x terug gezien en alle 6x hetzelfde resultaat. Een strakke unit.

En wat ook koel aan ‘m is, is dat hij die Angelina Jolie een schop onder haar botoxreet heeft gegeven. Mèn, wat een mormel vind ik dat zeg. Nu moet ik zeggen dat ik haar alleen van films en foto’s ken en misschien valt ze in het echt best mee maar nee, zij doet mij nou totaal niks. Groot gelijk dat hij haar aan Pitt heeft verkocht.
En als je iemand aan de kant zet die door velen aanbeden wordt, ben je koel. Dan ben je de bom. Dan roel je. En heb je schijt.

En als laatste heeft BB koel grijs haar. En iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik koel grijs haar koel vind. Baal er van dat het bij mij maar niet wil lukken.

Tot zover m’n ode aan m’n nieuwste koelste vent.
Ben je het er totaal niet mee eens en vond je deze anekdoot lezen een gigantische verspilling van je tijd, dan zie je er uit als mijn laatste drol.
Die ik trouwens nu even ga leggen.

Hartpatiënt

Zo zit je bij de huisarts, zo hoor je dat je tot het selecte gezelschap van niet-hartpatiënten behoort.

(ja lieve lezer, slaak maar even een zucht van opluchting, ik heb daar begrip voor)

Hij wilde het niet helemaal uitsluiten maar mijn #DODB heeft hoogstwaarschijnlijk niets met m’n hart te maken. Is eigenlijk ook wel logisch nu ik erover nadenk, ik heb een keihart. Duhuu.
M’n bloeddruk was prima in orde en ook goed en met m’n goh leste rol (Gronings wc-papiergrapje) was ook niets aan het handje.Of in dit geval aan de lever (Ha! *plop*) want daar wordt het aangemaakt hè mensen!
Maar natuurlijk is er altijd wel een maar. En in de vorige zin staan dus 2.
Gezien de story van pa en m’n huidige leeftijd (wist je dat er deze week iemand was die dacht dat ik 47 was? Whoehahahaha) leek het huisarts toch verstandig om mij eens even helemaal ‘door de molen te halen’, zoals hij het zei.
Ik zal dus binnenkort even een afspraak maken in een ziekenhuis. Schijnt dat Harderwijk leuke verpleegsters heeft.

Maar waar komt dan je #DODB vandaan, Manus?
Dat wil ik wel vertellen maar dan moet je beloven dat je het voor je houdt. Ik koop er weinig voor als dit bij de menigte bekend wordt en mensen (mannen) dit gaan kopiëren.
De zomer komt er weer aan en wat is er dan fijner om een strakke 24-pack-torso, bolgevormde borstceps en staalgekabelde armen boven de knalgele Dries Roelvink-zwembroek te hebben?
Ik ben dus weer intensief aan het halteren met m’n dumbbells. (Dat ik het voornamelijk doe om mijn verbrijzelde schouder op kracht te houden laat ik even buiten beschouwing). Elke avond voor het rusten gaan jas ik die units een aantal malen omhoog.
Volgens huisarts heb ik in m’n enthousiasme m’n borstspieren overbelast.
En dat geeft dus mijn #DODB wat vrouwelijk volger al dagen bezig houdt.

Zo, ik ga even in de zon liggen.
Een spierwit prachtlijf is immers ook geen gezicht.

Aanslag

Zoals elke actieheld heb ook ik een aartsvijand nummero 1 (uno voor de Italiaanse lezers), Ernst Stavro Blowtveel. Niemand weet precies hoe hij eruit ziet. De enige beelden van hem zijn van zijn handen die een witte zak wiet aaien. De man is al jaren een doorn in het oog van ‘De organisatie’ en andersom is dat niet anders. Het mag dan ook niet als een verrassing komen dat hij al jaren de ene na de andere uitschakelpoging op mij doet.
Vandaag was weer zo’n dag. Toen ik vanochtend de gordijnen opentrok, zag ik ‘m al in de lucht hangen, m’n waarschuwingslicht. Het knipperde in morse P-A-S-O-P-V-A-N-D-A-A-G. Ik wist dat ik op m’n hoede moest zijn. Voor alle zekerheid deed ik m’n SuperAnuspak onder m’n tenue aan. Dit was een praktische gedachte, er zijn in een een straal van 1000 km rondom mijn werk geen telefooncellen waar ik even snel naartoe kan zoeven om me in een flits om te kleden. En trouwens, het zou alleen maar argwaan opwekken bij m’n collega’s als ik ineens 13 seconden weg zou zijn.

Tegen 10 over 9 stond X voor het gepantserde glas voor me. X is een bekende niet nader te noemen beroepsgroeper. Hij vroeg of ik even de stekker van de stofzuiger in het stopcontact wilde steken en legde de stekker in de schuiflade. M’n tepelsensoren vibreerden, er was iets aan de hand. Ik keek X strak in de ogen en scande zijn hersenen. Ik zag een flard van een stel handen een witte zak wiet aaien. X glimlachte flauwtjes en knikte alsof hij wilde zeggen ‘zteek de ztekker er maar in’.

Ik pakte de stekker en zag dat er een, niet voor een gewoon menselijk oog zichtbaar, sneetje in zat. Dodelijk zodra er electrotechnisch contact mee gemaakt zou worden. Met een ruk rukte ik het snoer door de schuiflade, pakte de stekker net achter z’n kop beet en legde ‘m in een wurgreep en tevens nekklem. Ik voelde de stekker naar adem happen. In een fractie pakte ik een aardappelschilmesje (standaarduitrusting) uit m’n laars en sneed de kop van de stekker af.
Dreiging opgelost.
X maakte zich uit de voeten, verdween als de bliksem en zette het op een lopen.
Ik heb ‘m laten gaan. Het leek me beter hem te laten leven zodat hij Blowtveel kan vertellen dat weer een poging mislukt is.

Ik heb ook niets tegen m’n collega’s over deze aanslag verteld.
Dit soort black opps-acties gaat hun pet toch te boven.

Ik zoek een vrouw

Ik weet het nu zeker. Ik bracht de jongens net naar hun moeder en op de weg terug in de auto viel het kwartje.
Ik had er al wel eerder sterk over nagedacht maar heb het idee toen weer laten varen. Vond de tijd er toen nog niet rijp voor. En dit is een week of 3 geleden, dunkt me.
Maar vanavond in de auto heb ik de hak doorgeknoopt. Ik ga het doen.
En op deze veel gelezen en tevens geprezen weblog ga ik het verkondigen.
IN HOOFDLETTERS EN VETGEDRUKT.
O klut, te vroeg

IK ZOEK EEN VROUW!!!!

Ik zoek een vrouw om met mij onderstaand briljante nummer te karaoken in een karaokebar naar keuze.
Kep net geoefend in de auto en ik heb die vent perfect onder de knie (of, in zijn geval, onder de stembanden).
Reacties mogen in de reacties.

(niet) storen

Een reden van mijn gedwongen solo gaan was dat voormaligje zich gigantisch stoorde aan het feit dat ik me overal aan stoor. Ik vond dat natuurlijk onzin. Pfffff, heb je goud in je handen en dan ga je je storen aan mijn storen. Raarrrr. Volgens mij gebruikte ze dit gewoon als nòg een stok om mee te slaan.
Ik archiveerde het als zijnde ‘vrouwengemekker’.

Maar toen mijn zeer goeie vriendin ook fijntjes opmerkte dat ik me inderdaad luidruchtig overal aan stoor, ging ik er toch ’s wat dieper over nadenken. Zouden mensen mij zo zien? En zou ik dat echt continu en de hele dag doen?
De bevestiging kreeg ik op het werk. Ook daar valt het de commando’s inmiddels op dat ik me wel aan heul veul dingen stoor.

Heb er gister een middag voor uitgetrokken om dit eens goed tot me door te laten dringen schuine streep te verwerken.
En het klopt. Ik stoor me aan het weer. Ik stoor me aan tv-programma’s. Ik stoor me aan een heleboel mensen. Ik stoor me in het verkeer. Ik stoor me aan m’n neushaar. Ik stoor me aan…………………… vul dit zelf maar in.
Maar ter mijn verdediging, ik uit mijn storing meestal wèl op een lollige manier. Tenminste dat vind ik. En wat ik vind, vind jij dan vanzelfsprekend ook.
Natuurlijk meen ik er geen fuk van als ik weer eens roep dat die of dat preventief uit de samenleving gehaald moet worden (nee hoor, ik meen elk woord. Nietes! Welles! Nietes! Welles!). En natuurlijk meen ik het niet echt als ik zeg dat ik iemand in een knipoog omleg. (Welles! Nietes!)
Ik ben gistermiddag tot de conclusie gekomen dat teveel mensen zich storen aan mij. Daar ligt het probleem. Me dunkt.
Zoals gezegd ben ik één van de lolligste personen die ik ken en ik heb lol in mijn storingen.
Dus op jors!

En laat ik nou een Britse medestander hebben gevonden! (die toevallig als 2 druppels water op m’n oud-collega lijkt)
An idiot abroad
Het is Karl Pilkington die door zijn producers de wereld in wordt gestuurd en die echt de hele aflevering alles en iedereen alleen maar afzeikt. Hilarische tv!! Ik heb het nu een paar keer gezien en bij mij kwamen de dopjes vocht mee.
Weet niet precies wanneer het op Discovery uitgezonden wordt (meestals ’s nachts) maar lieve lezer, het is een absolute aanrader.
En als ik dat zeg, dan is het zo.

Man, wat zou ik graag de Nederlandse versie ervan doen!

Mysterie

Ik kwam gisteravond thuis na weer een wereldreddende dienst te hebben gedraaid en merkte dat m’n zwaar beveiligde onderdeur op een kier stond. Vanzelfsprekend sprongen m’n sensoren direct in het rood, de alarmbellen aan m’n klokkenspel gingen rinkelen en in de hemel verscheen het, mijn, waarschuwingslicht.
Ik zoefde naar een telefooncel. In een flits kleedde ik me om, dit was overduidelijk een klus voor SuperAnus.

Langs de westzijde van de flat klom ik behendig van balkon naar balkon. Met een wulpse worp slingerde ik m’n web om een stevig iets, ik wist niet wat het was maar dat weten andere actiehelden ook nooit, en gebruikte datzelfde web als touw om mij op het dak te lianen. Ik landde geluidloos tussen 2 schoorstenen.
Ik keek vluchtig om me heen en bedacht al snel dat ik werkelijk geen idee had waarom ik in godsnaam op het dak geklommen was. Plaats delict was immers beneden in de hal.
Eenmaal beneden weer aangekomen opende ik voorzichtig de deur. De verlichting sprong aan. Vastberaden wierp ik 2 rookbommen (type Moods filter) naar binnen onmiddellijk gevolgd door een luid schreeuwende ik; “SUPERANUS. PLAATS JE HANDEN WAAR IK ZE KAN ZIEN!”

Er was niemand in de hal. Sterker nog, er was niets uit het ordinaire. Tenminste, voor een leek leek het zo te zijn. Mijn oog viel op mijn wandelwagen die midden in de hal stond. Ik raapte ‘m weer op en vroeg me hardop af waarom mijn wandelwagen midden in de hal stond. Ik zei; “Waarom staat mijn wandelwagen midden in de hal?”
Het ding hoort toch gewoon in m’n schuur te staan, vroeg ik me weer hardop af. “Het ding hoort toch gewoon in m’n schuur te staan?”, zei ik.
M’n schuurdeur, die nooit op slot zit want veilige buurt, was dicht. En ik wist zeker dat ik de wandelwagen afgelopen zondag binnen in de schuur had gezet. Ben er namelijk zuinig op. Het ding heb ik middels keiharde onderhandelingwaterboardingstechnieken via MP voor 50 euro gekocht.
Ik weet ’t nog goed, ze vroeg er 51 euro voor. Ja daag, dacht ik toen, ik ben ook niet van gisteren. Keihard kan ik zijn!

Ik vond het maar een vreemd zaakje. Er zat ook een behoorlijk luchtje aan. Maar dat kon ook komen doordat ik even daarvoor een windje liet ontglippen.
Ik schraapte DNA van de wandelwagen af, zette het ding waar ie hoort en ben naar boven gegaan.
Ik wilde de DNA in m’n databank doen maar het blijkt dat ik een 3-zits heb. KLUT, heb ik weer.
Ik trok een *plop* los en ben even later in rust gevallen.

Vanochtend ontwaakte ik met een grote Anus op m’n borst.
Was vergeten me weer om te kleden.

Rijk

Ik las laatst ergens dat als je minstens 30.000 euro per jaar vangt, je tot de 5% rijkste mensen van de wereld behoort.
Nou, mooi dan! Dan ga ik me vanaf heden ook zo gedragen.
Fuk die 95%. Stelletje kansloze sloebers. Up yours. Lekker puh.

Bevalt me eigenlijk wel, zo’n rijk leventje. Ik heb eigenlijk alles wat ik me maar kan wensen. Alleen nog een stel tetten een droomvrouw waar ik dagelijks mee kan rollebollen en ik ben helemaal happy.
Ik heb nu een tuinman in dienst. Een glazenwasser. Een schoonmaker. Een boodschappenbezorgmeneer. Een etenbezorgknaap. En een heuse huishoudster.

Mèn, ik voel me net Hugh Hefner!

Ja, behalve dan een kast van een huis.
En een enorm landgoed.
En 100 miljoentriljard tetten om me heen.
En zo’n kinky badjas.
En ik ben natuurlijk een heul stuk jonger.
En, oja, ik drink die Bavariameuk niet.

Maar verder ben ik net Hef jonguh!

25 jaar geleden

Jazeker lieve lezer, ik heb weer eens iets te vieren slash *ploppen*.
Ik vind dat je zo af en toe iets te vieren moet hebben. En laat vandaag nou zo’n dag zijn.
Vandaag 25 jaar geleden was een heuglijke dag. Vandaag 25 jaar geleden was een dag die ik nooit zal vergeten. En toevallig of niet, vandaag 25 jaar geleden was het ook 2 weken voor m’n verjaardag.
Wat valt er te vieren dan, Manus?
Nou, vandaag 25 jaar geleden was de dag dat mijn maagdenvlies brak.
Dat mijn lijf een heul ander niveau van extase doormaakte. Dat ik het vlezige met, ja, het vlezige vereeuwigde. Dat den knuist plaats maakte voor den flamoes. Dat ik de orgaskraan leegde in een warme, zachte grot in plaats van op m’n 12-pack (ja, het heeft me 25 jaren gekost om m’n huidige 24-pack te krijgen).

Het was ongeveer hetzelfde weer als vandaag (behalve de sneeuw en het vroor niet) en het was de spannendste avond van m’n leven. Ik weet nog dat ze na 13 seconden zei dat ik niet moest komen maar dat had ze beter 9 seconden eerder kunnen zeggen. Als ik eraan terugdenk, ben ik er nog steeds trots op.
Ben benieuwd hoe het met ‘r gaat tegenwoordig.

Dus met jouw welnemen trek ik even wat *plops* los.
Ik heb tenslotte wat te vieren!

Deze is speciaal voor haar, ‘m’n eerste keertje’

(H)echte vrienden

Man man man, wat mag ik toch ook m’n kolenschoppen stijf dichtknijpen met zo’n hechte vriendengroep als ik heb. Echt, ik ben dolgelukkig met ze. Stuk voor stuk zijn het prachtwezens en mogen ze zeker rekenen op een vermelding in m’n testament.
In de moeilijke tijd waarin ik momenteel leef, zijn ze er voor mij. Ze slepen me op neemtouw op de momenten dat ik er even helemaal doorheen zit. Dag of nacht, immer staan ze voor me klaar.
Het is dat ik geen tranen ken anders liet ik ze nu over m’n wangetjes biggelen.

Nu ook weer. Spontaan word ik door ze uitgenodigd om bij ze te komen eten. Vandaag. En volgende week donderdag. Man, dat is toch prachtig? Dat zijn toch initiatieven waar je u tegen zegt?
Dat mensen zo van mijn bezoek kunnen genieten, geweldig!
Ik weet niet wat het met jou doet maar mij doet dat meer dan goed.

(of zouden ze zich toch zorgen maken om mijn Neanderthalische eetgedrag en ernstige tekort aan gezonde vitaminen?)

Help

Na lang wikken en wegen, laten we zeggen 2 koppen koffie en m’n gebruikelijke ochtenddrukje, heb ik de spreekwoordelijke knoop doorgehakt. Ik moet een huishoudster hebben. Zoals Huub al zong, ik kan het niet alleen.
Nou, ik kan het niet alleen is een beetje overdreven, ik heb jarenlang op missies m’n schuttersput ook schoon moeten houden natuurlijk maar je begrijpt wat ik bedoel. Het is meer dat ik er gewoon te weinig tijd voor heb.
Ten eerste heb ik natuurlijk m’n werk als top secret underground black opps-agent. Wat je 24/7 bent anders kun je het net zo goed niet doen. Daarnaast dien ik natuurlijk rekening te houden met mijn zorgvuldig ingeplande rustmomenten die ik meesttijds op de bank doorbreng. En ook gaat er zeeën van tijd zitten in het afwegen met welk voedsel ik ’s avonds m’n prachtlijf zal vullen.
En tenslotte, laat ik vooral de sociale media niet vergeten. Het is en  blijft toch mijn taak om mensen te vermoeien entertainen met mijn jolijten op diezelfde media.

Maar dat is nog niet alles. Ook heb ik sterk het gevoel dat ik het huishouden fout doe. Haal ik zum bleistift een vochtig doekje over de kast, ligt er 12 uur later weer stof op. Slinger ik de stofzuiger door het huis, zodra ik de stofzuiger heb opgeborgen, komen de stofwolken me een paar dagen later weer vrolijk tegemoet. Heb ik de wasmand leeg, een week later zit ie weer nokkie vol. Zet ik bloemen netjes in een vaas, 3 dagen en ze hangen slap. Moet je nou echt in alle 3 bakjes wasmiddel kieperen? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus heb ik vanochtend een advertentie op MP gedumpt.
Nu maar afwachten. Op vrouwen die genoegen nemen met wekelijks een paar uur in mijn nabijheid te zijn.
Ik heb voor de zekerheid m’n mailbox leeggehaald.

Date

Gisteren had ik een date met een getrouwde vrouw. Een soort van blind date zelfs.
Goed, ik ken haar wel maar ik had haar nog nooit in the flesh gezien laat staan gezeten. We spraken om 20.00 uur af in een restaurant voor een lekker hapje en een lekker drankje. En wellicht nog wel meer maar dat liet ik even van de avond afhangen.
Zoals een echte vent betaamt, kwam ik rond 10 voor 9 binnenwandelen. Je moet ze altijd even laten zweten, is mijn ene credo. Hoe meer zweet op een vrouwenlijf, hoe beter is m’n andere.
En waar kwam ik binnenwandelen zeg! Een hele toko vol mooie vrouwen! Zodra ik de deur openzwiepte, priemden 84 mooie ogen naar de ingang.
Ik hoorde hier en daar gegiechel en daar en hier zelfs diepe zuchten. Of waren het nou gelukskreten, ik weet het niet, wie zal het zeggen?
Een gemiddelde man zou met knikkende knieën naar binnen stappen, ik liep regelrecht en stoïcijns op de bar af. Ik bestelde een *plop* en hikte ‘m in 4 seconden achterover. Ik draaide m’n lijf eens van links naar rechts zodat de hele zaak een goede blik op m’n strakke gespijkerbroekte bips zou hebben. Ik bestelde nog een *plop*.

M’n date zat aan een tafel te zwaaien, ik liep er naartoe. Ik pakte ‘r bij haar middel en gaf haar 3 zoenen. Ik voelde een lichte vorm van teleurstelling bij de meiden aan de tafels rondom de onze. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik kan niet multitasken en kan dus 1 vrouw tegelijk doen.
We hebben lekker gegeten, goed gedronken en gezellig gekletst.

Maar daar is het bij gebleven.
Want getrouwde vrouw.
Want het was in Friesland.
Want ik voelde te weinig vibraties rondom de schaamstreek

Oja, en het was Eva.
Dus.

Rug

Ik heb het weer eens flink en tevens fors in de rug. Ik heb het altijd al in de rug maar als je de eerste zin terugleest, zie je het woordje ‘weer’ staan. En daar gaat het in dit geval om.
Ik heb met m’n rugpijn leren leven maar de laatste tijd komt tie weer (daar heb je ‘m weer……….en weer. Hahahaha, taalvirtuoos ben ik toch ook hè?) in alle hevigheid terug. En om een duidelijke plaatje van m’n fysieke gesteldheid te krijgen, ben ik de oorzaken die niet de oorzaak kunnen zijn aan het wegstrepen.
Ten eerste heb ik geen bierpens. Eerder een 24-pack (ja dames, da’s 4x zo strak!)
Ten tweede heb ik geen slappe en/of zwakke spieren. Eerder staalkabels.
En tenslotte ben ik alles behalve zwaar geschapen. Sterker nog, zou al blij zijn met alleen de schapen (sorry dames, ik moet ’t van m’n humor hebben).

Dat kunnen we dus bij dezen uitsluiten. Dus bij dezen.

De  fysio zei heul lang geleden dat het aan m’n houding ligt en dat ik meer met m’n hoofd omhoog en m’n borst vooruit moet lopen. Zo’n arrogant loopje, zeg maar. Ik heb dat een tijdje gedaan maar dat werkte niet. Ik heb alleen nog m’n arrogante kop overgehouden aan die tijd.
Ik vond dat ook een beetje makkelijk van ‘m. “Oh, je moet een andere houding aannemen “blablabla blaat”. En dat zei ie dus na de 10e en laatste behandeling hè? Eigenlijk was het gewoon een enorme suflul van een fysio. Hoop dat ie failliet en tegenwoordig dakloos is! Eikel.

Nee, m’n rugpijn zou te verklaren zijn door mijn inzet in de ‘Slag om Sneek’. Je weet wel, in 1991 toen de Friezen met alle geweld Sneek aan de Groningers wilden slijten en ik het met al m’n macht voorkomen heb. Ik nam Sneek op de schouders en mikte het zo weer de grens over. Kom op zeg, wat moeten wij met die meuk? Waar het rare volk trouwens nog steeds blij mee is, de Snitswits is hieruit immers ontstaan. Wist jij trouwens, even tussendoor hoor. Wist jij dat ‘De slag om Sneek’ nog steeds jaarlijks op 13 januari in “De Walrus” gevierd wordt? Neem je toch even mee.
Dat is één optie.
De andere is m’n auto-ongeluk van 1997. De motor van m’n BMW 320i onplofte op het moment dat ik op de snelweg 230 km/u reed. De motorkap vloog omhoog, ik vloog van de weg, sloeg 14 keer over de kop, maakte met de auto een driedubbele Rietberger (mèt nette landing) en kwam 1483 meter lager vlak voor een boom tot stilstand.
Dat kan ook nog.

Maar daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Het gaat er om dat ik nu weer RUGpijn heb. RUG inderdaad met hoofdletters want een normaal mens………………..ach, je weet ’t inmiddels.
Aan m’n nieuwe matras kan het niet liggen. Da’s namelijk zo’n goeie-houding-ding van een halve meter dik.
Ik weet nog goed dat ik ‘m kocht. De verkoper, Eugene heette hij, zei nog “Gaat u maar even liggen hoor, draai u maar even fijn om” en ik zag ‘m instemmend knikken terwijl hij op zijn vingernagel beet. Nou, dan weet ik genoeg. Dan is dit het juiste matras voor mij. Toch?

Maar positief als ik immer ben, ga ik uit van het goede.
Omdat het een juiste-houding-matras is denk ik dat ie mijn juiste houding weer kleit. Dat dus al die jaren het een en ander scheef gegroeid is en dat m’n nieuwe matras tijdens m’n rustmomenten de boel weer in juiste proporties probeert te fabriceren.
Ik kom hier over, laten we zeggen, een half jaar terug.
En mocht het dan nog niet over zijn, kan dat matras m’n rug op.
Oh, wacht.

Autotest

Zo heel af en toe maak ik met m’n bolide een testritje en gisteren was weer zo’n heel af en toe. Het weer was bagger met een hoofdletter b, een B dus wat dan weer Bagger geeft, en de jongens hadden na 5 uur alle beschikbare speelgoed wel in de handen gehad en ergens door het  penthuis op de grond gemikt. Hoogste tijd om de jassen aan te doen, riep ik. Sam begreep de opdracht en pakte zijn jas van de kapstok, op Teun had het geen effect. Ik besefte me dat hij nog niet in die fase zit dat hij orders van mij klakkeloos uitvoert. Ik deed hem de jas aan.

Het bospad dat ik voor ogen had zag er uit als het bospad dat ik voor ogen had. Hobbels, kuilen, diepe bandensporen en plassen, veel plassen. Ideaal om de auto even tot de limiet te testen. Het was wel een verboden-voor-voertuigenbospad maar swa, knappe vent die mij en m’n jongens van een pleziertje afhoudt, dacht ik. En ruiters moesten maar ff opzouten, ze zien me aankomen en hebben dan een kleine 4 seconden om aan de kant te gaan. Tijd zat, me dunkt.
Ik stripte de jongens vast, Sam voorin en Teun op de achterbank. Plankgas knalde ik het bospad op. Spetters metershoog langs de auto, nu en dan kwamen we zelfs los van de grond. Lachen, gieren en tevens brullen, wij in onze hum.
Na een rondje of 4 zag ik ineens zwaailichten in de binnenspiegel. Veel zwaailichten. Ik begreep dat het niet toegestaan is met een auto op een ruiterpad te crossen maar om daar nou 4 politiewagens, 2 ambulances en zelfs een brandweerwagen op af te sturen, vond zelfs ik te ver gaan. De jongens vonden het geweldig, zwaailichtfetisj als ze zijn. Ik sloeg linksaf, een pad langs het spoor. De zwaailichten volgden me. Sensatie, dacht ik!!! Ik wilde me best laten pakken maar dan wel spectaculair. Voor de zekerheid pakte ik m’n beveiligingspas uit de binnenzak. Kon ik in elk geval aangeven dat ik op missie was.
Bij een T-splitsing zag ik rechts een trein stilstaan. Een stilstaande trein, zwaailichten, het had mijn onmiddellijke aandacht. Ik trok de handrem omhoog en zwiepte het stuur om. Dat is het dus, een treinkaping, dacht ik. Ik zei tegen de jongens dat papa even aan het werk moest en dat ze in de auto moesten blijven zitten. “Is goed papa, werk ze!”, zei Sam.
De zwaailichten sloegen rechtsaf op de T-splitsing. Ik liep in de richting van de trein. Al gauw zag ik dat het geen kaping betrof.
Ik keerde terug naar de auto, hier had ik geen zin in.
Sam vroeg wat er gebeurt was. Snel bedacht ik een verklaring om de jonge kinderzieltjes niet al te veel schrik op het lijf te jagen.
“Een lutser die niet met z’n problemen om kan gaan heeft zich weer eens voor de trein gegooid”, zei ik. De jongens keken verschrikt.
Ik startte de auto en scheurde weg, de laatste keer over het bospad.

“Lutsers zijn stom hè papa?, vroeg Sam na een tijdje.
“Ja jongen, lutsers zijn stom”.

Highway to hell

Geachte meneer Rijkswaterstaat,

ik neem aan dat ik deze brief tot u moet wenden.
Laat ik beginnen met het volgende; Ik vind u een lul.
U bent vast en zeker zo’n pedante flapdrol die zich laat rijden? Zo iemand die uitgeput van wèèr een vergadering op kosten van de samenleving neerploft op de achterbank van een bovenmodale auto? U heeft waarschijnlijk al 20 jaar de bestuurderskant van een auto niet van dichtbij gezien, laat staan dat u ermee in aanraking bent geweest? Klopt hè?
Nou, knoop het volgende dan maar ’s even goed in uw oren:

Die A12 van u zuigt dikke stiereballen. LEVENSGEVAARLIJK!!! Het is een regelrechte snelweg naar de hel.

Ja, daar schrikt u van hè? Vraag maar ’s aan die vent achter het stuur van die dikke bolide van u. U zult zien dat ie mij meer dan gelijk geeft.
Kijk, een geoefende rijder (lees man van pak ‘m beet 40, met kilometers in de benen en die lafjes met 1 hand stuurt) zult u er niet over horen maar in godsnaam, er rijden ook (buitenlandse) vrachtwagenchauffeurs, dronken Polen, jonge ventjes, vrouwen of, nog erger, oudjes op man! Die redden dit soort fratsen niet! Die gaan kapot!

Ik bedoel, what’s the deal met om de 100 meter een flauwe bocht? Hè? Waar slaat dat op? Wat is het nou voor moeite om gewoon 26 kilometer recht stuk weg te timmeren?
En is het niet een veel beter idee om zeer open asfalt te gebruiken in plaats van het dicht te smeren met zwarte meuk? Er blijft namelijk een beetje hoeveelheid water op liggen. Zo’n beetje waar ze in een gemiddeld ontwikkelingsland een maand van kunnen drinken. Weet u wat dat gaat doen als het gaat vriezen?
En die gele verlichting. Kom op man, hoe gay is dat? Wie heeft dat verzonnen? JE ZIET GEEN FUK ALS HET REGENT!!
Je moet op de gok rijden en nogmaals, een geoefende rijder ziet dit nog als een uitdaging maar die andere luitjes trekken dat niet. Die klappen binnen no time op de vangrail.
En dan hebben ze ook nog te maken met die spookstrepen her en der op de weg. Je moet soms gewoon hopen dat je de juiste strepen volgt.
Dat werkt toch niet, meneer Rijkswaterstaat. Die kunnen die werklui toch gewoon even weghalen als dat stuk weg klaar is?

Ik voorspel 22 dodelijk verongelukte lijken de komende 4 maanden. En dat is allemaal uw schuld, meneertje Rijkswaterstaat. U zult daarmee moeten leven. U zult daarmee worden geconfronteerd. Uw hele leven lang.
Tenzij u eens een keer van die achterbank af komt en direct, maar dan ook direct maatregelen gaat treffen.

Ik waarschuw maar 1 keer. Lamlul.

Vriendelijke groet,

Hermanus

Nah zeg!

Ik heb gisteren een account aangemaakt op dating2000.nl, wilde wel eens zien hoe het nou eigenlijk werkt in de hopelozenwereld.
Ik moest allemaal vragen beantwoorden en, zoals je dat van mij gewend bent, heb ik dat naar alle eerlijkheid gedaan. Niet alleen vragen over mezelf maar ook over het type waarnaar ik zoek ben. “Om DE juiste match voor u te vinden”. Ja, sure.
Na de waslijst aan vragen kreeg ik de mogelijkheid een advertentie te plaatsen. Met bovenstaande foto heb ik dit er van gebakken:

Hallo vrouwtjes,

ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor en loop graag op slippers (zie foto).
Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (1 en 4 jaar). Ik werk in de beveiliging en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig.
Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een partner omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen.
Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 32 en 37 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.

Stuur je mail naar bla bla bla en wie weet krijg je wel een berichtje terug.

Lieve groetjes,

Man alone.

Ik kreeg vandaag een mail van dating2000.nl, ze plaatsen de advertentie niet.
Ze vinden ‘m te lang.

NAH ZEG!
………………………………….. Zucht.
Kan ik een beetje gaan schrappen. Wat moet er volgens jou allemaal uit?

Neus

Er zijn af en toe mensen die over m’n neus vallen. Niet letterlijk natuurlijk. Dat zou wat zijn zeg. Dan moet je een flinke unit hebben!
Nee, ze vinden dat ik een ietwat fors exemplaar heb. En als je goed kijkt klopt dat ook wel een beetje.
Het ding neemt een substantieel deel van m’n gezicht in maar ik kan dat verklaren. Het is een speurneus.
Naast mijn werk als, oh floeps, dat mag ik niet vertellen. Laat ik het er op houden dat ik in mijn werkzame tijd sneue onverlaten preventief uit de samenleving haal. Je kunt mij bijvoorbeeld leasen mocht je een sneuerd opgeruimd willen hebben. Tegen een vriendelijk prijsje zorg ik er voor. En op woensdag geen bezorgkosten!!!!!!!
Maar daarnaast ben ik ook een speurder van jewelste. En ik ben iets groots op het spoor!!!!

Ik heb al eens verteld over m’n onderste buren toch? De man en vrouw van gezamenlijk 367 jaar oud? Ken je wel hè? Nou, die spelen de hoofdrol.
Ik had een frituurpan, een dvd van Buurman en Buurman en een waterkoker bij Bol.com besteld. De frituurpan moet een vrijgezelle prachtlijfhebbende vent gewoon standaard in huis hebben. Buurman en Buurman zijn hilarisch en niet alleen voor zoonlief. En de waterkoker is voor de massa’s vrouwen die ik in mijn penthuis ontvang. En juist daarom wilde ik eentje hebben want (veel, de meeste, alle) vrouwen drinken thee.
Mocht het zo zijn dat hier nooit vrouwen zouden komen, zou ik geen waterkoker nodig hebben. Ik drink geen thee en eigenlijk drinken echte mannen geen thee. Thee is gay immers.
Maar ik dwaal af.
Vorige week zat ik in de nachtdiensten en lag ik net ’s ochtends in m’n nest toen er werd aangebeld. Scherp als ik ben had ik direct door dat het mijn bestelde waar was.
Maar om daar nou voor uit m’n warme bed te komen, nee. Die komt vanzelf terug, dacht ik.
In de middag, toen ik het haar, de oksels en de pielemoos weer schoon had, liep ik naar beneden om m’n brievenbus te ledigen.
Op de trap voor de deur van de oudjes stond 1 doos en 1 doosje. M’n bestelde waar hadden de onderste buren in ontvangst genomen.
Sympathiek van die fossielen, dacht ik. In de doos zat m’n frituurpan en in het doosje de dvd.

Vandeweek ruimde ik m’n bureaula op en kwam de pakbon tegen. Een frituurpan, een dvd èn een waterkoker stond erop.
Huh? waterkoker? Had de hoeveelheden pils die ik tegenwoordig naar binnen werk een gat in m’n geheugen geslagen of zat de waterkoker er niet bij?
Ik gokte op het laatste. M’n speurneus begon te vibreren.
Na enig speur en tevens denkwerk kwam ik tot 2 conclusies;

1. De koerier dacht bij zichzelf “Hé, ies leuk voor vrouw”
2. De onderste buren hebben ‘m achterover gedrukt.

Ik gok het laatste. Die ouwe taart drinkt nu gewoon thee van mijn waterkoker à 29,95!!!!!!!

Ik ben woest……………………………………
Zijn ze nou helemaal vant pad af?
Een beetje jatten van mij.

Morgen ga ik een inval bij ze doen.
Twijfel nog of ik als mezelf ga of dat ik m’n haar in een zijscheiding leg, m’n snor bij knip en de zwarte laarzen aan trek.

Lenny Kuhr

Er begint me nu een hoop duidelijk te worden.
Goeiendag zeg, met al m’n intelligentie, gezonde wantrouwen en een basis van expect the unexpected kom er nu pas achter. Je wilt het niet geloven maar ik ben momenteel een beetje teleurgesteld in mezelf. Kan mezelf wel voor m’n kop slaan. Word er zelfs een beetje emotioneel van.

Natuurlijk had ik wel een vermoeden, in m’n relatie viel het me heus wel op. Zo af en toe zat ik ernaast en ging ik maar weer van het beste uit. Gezellige avonden waren dat, ook al waren ze sporadisch en zeldzaam. Maar heel vaak werden mijn vermoedens toch wel bevestigd en lag ik weer alleen op de bank een beetje naar de tv te staren terwijl voormaligje aan tafel op de laptop bezig was. Ik ging er van uit dat het aan voormaligje lag en legde me er maar gewoon bij neer dat het nou eenmaal zo was en niet anders. De tol van een relatie, zal ik maar zeggen. Geven en nemen, zoals het in elke relatie gaat. Maar ik had niet verwacht dat het dus aan mij ligt.

Nu ik volledig solo woon gaat het namelijk gewoon op de oude voet verder. Tot mijn verbijstering kan ik zeggen.
Ik, één van de leukste mannen die ik ken lig weer avond aan avond op de bank naar de tv te staren.

God, was ik Lenny Kuhr maar.

Oudje

Ik heb vanzelfsprekend 2 onderburen, dat is over het algemeen vaak zo als je 3 hoog woont namelijk. Direct onder me woont momenteel nog de verkoper (hierna M te noemen) van mijn penthuis met zijn nieuwe vriendin. Ik noem ze m’n onderburen. Helemaal onderaan woont een echtpaar van dik in de 287 jaar. Dit zijn m’n ondersteburen. De vrouw is nog redelijk bij positieven, de man daarentegen kan elk moment z’n laatste scheet laten. Hij heeft de lichamelijke vorm van bovenstaande wandelstok, schuifelt meer dan dat hij stappen zet, praat en ademt heul moeilijk en hij heeft me al 3 keer verteld dat hij ziek is. Joh!
Vorige week sprak hij mij voor de 2e keer aan over de vuilniscontainers.
De eerste keer begon hij tegen me te zwetsen en was hij in de veronderstelling dat hij tegen M sprak en hij over ‘de nieuwe’ (ik dus) begon. Ik legde m’n duim op en m’n wijsvinger onder z’n kin en duwde zijn hoofd omhoog. Hij deed hem zichtbaar pijn. “Kijk ’s goed oudje, ik bèn de nieuwe”, zei ik.
Afgelopen vrijdag liep ik hem weer tegen het lijf. Letterlijk. Ik droeg een doos van 149 kilo naar binnen en meneer stond een beetje zinloos in de benedenhal naar adem te happen. Hij deed me denken aan Jo, m’n oude buurman in Groningen. Die zat aan de zuurstof en toen hij ’s een keer bij ons tuinhek de krant kwam brengen, vroeg ik of hij een luchie kwam scheppen. Broer en ik noemen hem sindsdien OxyJoe. Hilarisch.
“Of het duidelijk was over de containers”, vroeg ie. Met een verveelde zucht trapte ik achteloos de deur achter me dicht. “Oudje”, zei ik, “als ik wat afspreek, dan doe ik het”.
“En ga nu ’s als de sodemieter aan de kant”. Ik banjerde door.

Vanavond was het weer ‘container aan de weg zet avond’. Dat is elke maandag om de 2 weken, dat kan ik makkelijk onthouden. Ik had vandaag een pittige vroege dienst gehad en tel daar bij op een heerlijk edoch vermoeiend weekend met beide zoonlieven, m’n middagdutje werd er dus één van dik 3 uur. Ben tenslotte ook geen 39 meer.
M’n penthuis had dringend behoefte aan een schoonmaakbeurt, ik besloot dat vanavond te doen. Dat mot tenslotte ook gebeuren nu er hier geen vrouwmens rondloopt om dat te doen.
Tegen half 9 was ik klaar, ik trok een pils los. Deze ff leeghikken en dan die containers maar even aan de weg zetten, dacht ik. Tijdens het leeghikken besefte ik me ineens dat oudje waarschijnlijk al sinds een uur of 6 voor het raam staat te gluren of onze containers al buiten staan. Ik kreeg lol. Ik zag een ongeduldige, rood aanlopende bejaarde voor me.
En ik kreeg gelijk. Tegen 10 over 9 hoorde ik beneden een deur open gaan. Heel zacht deed ik mijn deur open, ik hoorde oudje de trap op strompelen. Ik wachtte tot hij onderaan ‘mijn’ trap (15 treden verder dan zijn voordeur!) stond en uit stond te puffen.
Vrolijk fluitend huppelde ik de trap af. “Goedenavond oudje”, zei ik vriendelijk.
Tussen de zware ademhalingen door begreep ik dat hij vroeg of ik de containers ging doen. “Jazeker”, zei ik en ik huppelde vrolijk fluitend verder. “Ja, want ik wil wel naar bed, ik ben namelijk ziek, weet u”, kreunde hij.
Ik deed of ik ‘m niet hoorde, ik had geen tijd voor z’n gejammer.
Ik moest de containers buiten zetten.

21-12, 21.12, 2012

 

 Ja lieve mensen, we gaan er aan. Allemaal. Op vrijdag 21 december 2012 om precies 21.12 uur komt er een eind aan dees kloot zoals we ‘m kennen.
Het staat in de boeken van Maja dus dan klopt ‘t.
Vrijdag 21 december (21 – 12) om 21.12 uur in het jaar 2012……………………………….
Zie je de fout ook?
Volgens mij was die Maja flink aan de paddo’s toen ze ’t opschreef. Slaat toch helemaal nergens op? Het domme mokkeltje zit er 100 jaar naast. Het moet natuurlijk 2112 in plaats van 2012 zijn, dan is het logisch, 21-12, 21.12, 2112, Duhuuuuu.
Vrouwen, ik moet ze ook alles voorkauwen.

Maar goed, er komt dus een tijd dat we er allemaal aan gaan. Gruwelijk aan gaan zelfs. En ook allemaal. Er blijft niets levends van ons over. Zelfs Dries Roelvink gaat eraan. En iedereen weet hoe moeilijk die gast stuk te krijgen is.
Over hoe de wereld vergaat is grote onduidelijkheid. En dat vind ik dan weer zo jammer. Doe je zoveel moeite om een datum uit te rekenen, google je niet even naar de oorzaak.

Maar tadaaaaaaaaaaaaa, daar was vanavond Discovery met “‘How will the world end?’. Gepresenteerd door Samuel L. Jackson. Kan het bruter? Ik ging er eens goed voor zitten.
En ik heb goed nieuws. We gaan er niet allemaal aan. Alleen Amerikanen gaan eraan.
Ze lieten 5 opties van destructie zien en bij alle 5 waren Amerikanen het lulletje. Ik heb niks gezien over ons, over Russen, over Chinezen, over Moslims. Alleen Amerikanen waren slachtoffer. Ik vind dat best goed nieuws.

De 1e optie was een ‘Arkstorm’. Een megastorm die 5x zwaarder is dan Katrina. Deze Arkstorm zou California treffen, 3 miljoen doden, schade 700 miljard.
De 2e optie was dat een Asteroïde op Washington DC zou knallen, 10 miljoen doden.
Als 3e hadden ze het over een enorme aardbeving die the Midwest zou treffen. In een of ander kleinstadje, Nippletown ofzo komen kleine zandexplosies voor en mocht de poep de ventilator raken zouden alle kleine zandexplosies 1 megagrote aardbeving worden. Ofzo. Vonk maar vaag.   
Bij de 4e optie had ik zoiets van; ja, nu komen wij aan de beurt. Maar neen. Dit ging over een megatsunami die de volledige oostkust van de unaaitmesteeds zou ruïneren. Vulkaan ‘Cumbre Vieja’ op La palma kan het eiland in tweeën splitsen en het ene deel van het eiland klettert dan in zee. Een megatsunami als gevolg. Met wel golven van 900 meter hoog, zei een vent met een bril en een hazelip die er voor had doorgeleerd………………… Tuurlijk joh, neem nog een hijs. Waus.
En tenslotte, en dit is de meest reële ramp die ons (hunnie) te wachten staat was een supervulkaan onder Yellowstone park. Die knijter zou de complete USA binnen enkele minuten verpulveren.
Dat zijn dus de 5 catastrofale catastrofes die het moeten gaan doen.
Dat je het ff weet.

Dus lieve mensen, jullie zien ‘t, jullie hoeven je nergens zorgen over te maken. Wij zitten hier helemaal en volledig veilig als ‘DE WERELD’ ten onder gaat. Samuel L. Jackson heeft het gezegd. 

Welterusten en slaap zacht.

Uitstuif

Een heule roedel mensen teleurstellen, dat is wat ik met dees ankedoot ga bewerkstelligen.

De groots aangekondigde, strak georganiseerde en volop aangemelde middag -en avondeditie van mijn instuif kan dit weekend helaas GEEN DOORGANG vinden.
Er gaat aankomend weekend tussen 15.00 – 23.00 uur iets groots in de wereld die misdaad heet gebeuren, waar ik uiteraard niets over mag zeggen.
Tenminste, daar ga ik van uit. Ik kan geen andere reden verzinnen waarom ze mij smeekten om aan het werk te gaan.

Maar om je toch een klein inkijkje in m’n penthuis te geven, zal ik hierna het een en ander optypen.
Bij het betreden van m’n penthuis kom je in de hal waar je links een lading knoppen in de muur zal zien zitten. Dit zijn kapstokken. Loop je nu voorbij de kapstokken, kom je in de woonkamer. De woonkamer is, op wat verlichting na, klaar. Aan de kamer zit de bijkamer die dienst doet als speelkamer voor de jongens en tevens eetkamer. Ook deze kamer is in principe klaar. Moet er alleen nog ff een eettafel in ketsen.
Op het ruime balkon op het westen is gelegenheid te genieten van de immense bomen, de ondergaande zon, een goed gebruikte doorgangsweg of een rokertje. Voor ieder wat wils.
Terug naar de hal, zie je links 2 deuren. De linkse is m’n watercloset, de rechtse m’n douche. Aan beide ruimtes heb ik niets hoeven doen, zagen er prima uit.
We blijven links aanhouden en we naderen de keuken. Hier heb ik een designlepelrekje op moeten hangen, voorts helemaal niets aan hoeven doen. En behalve een handdoekrekje en een deur is ook de keuken helemaal af.
Het balkon op het oosten is ideaal om de pilseners koel, fris en droog te houden.
De kinderkamer treffen we hierna aan. Deze moet ik nog helemaal doen, snel doorlopen.
Tenslotte wil ik je uitnodigen om mijn slaapkamer te betreden. Een immens bed staat geposteerd in het midden tegen de muur. Een hangkast, een legkast, 2 nachtkastjes, de schaduwfoto van Teun en het getekende meesterwerk van Suzanne P. completeren de ruimte.

Tot zover deze virtuele rondleiding. Ik hoop dat je er van genoten hebt.

Mijn excuses dat deze annulering op zo’n laat tijdstip plaats moet vinden.
Ik zal z.s.m. bekend maken wanneer de instuif alsnog plaats zal vinden.
En nogmaals sorry.

(ps. heeft iemand het nummer van die paaldanseres? Ben haar nummer kwijt)

Ik word niet begrepen

Soms hoor, niet altijd.
Over het algemeen genomen kom ik redelijk bij de mensen door maar m’n flauwe grappen willen vaak nog wel eens niet begrepen worden.
Vandeweek bij de AH zum bleistift (Jenni, is een woordgrapje!). Ik kocht een homp kaas en bedacht me dat ik geen kaasschaaf heb. Dus die mikte ik ook in het mandje (ja, ik loop met een mandje door de AH, kun je het je voorstellen?).
Bij de kassa zat een lief meiske waarvan de geslachtsrijpheid nog discutabel was.
Ze scande mijn 5 produkten met als laatste de kaasschaaf.
Ik zei; “Ik vind die kaas gaaf, wat jij?”.
Ze kijkt me stomverbaasd aan. “Pardon?”, zei ze.
“Ik vind die kaas gaaf”, herhaalde ik en ik wees naar de kaasschaaf.
Ze kreeg een enorme boei en keek me verontschuldigend en vragend aan. Ik zei dat het een grapje was en liep hoofdschuddend de winkel uit.
Ik deed de 3 kratten bier, de homp kaas en de kaasschaaf in de auto en ben weggegaan.

Ik had later nog wel begrip voor haar reactie. Het komt natuurlijk niet dagelijks voor dat een woest aantrekkelijke veertiger tegen zo’n jong ding een flauwe woordgrap maakt.

Bord

Sinds ik op mezelf woon merk ik het vanzelfsprekend ook in den portemonnee. Het leven is eigenlijk best wel en zeer zeker duur, dat hoef ik je niet te vertellen.
En ook ik, met m’n topinkomen (alhoewel dat topsecret is natuurlijk) heb het niet al te breed tegenwoordig.
Ik moet de eindjes de laatste tijd echt aan mekaar knopen. Nog even en ik ben genoodzaakt m’n gezicht ook echt bij de Lidl, de Action en de Zeeman te tonen. En dan zit je echt aan de grond hoor.

Nu is het nog niet zo dat jij een ‘Stop wat geld in Anus-actie’ hoeft op te starten. Zo erg is het nou ook weer niet. En trouwens, tijdens m’n missies naar Nepal, Bangladesh, Syrië en Sneek heb ik weken lang op survivalniveau geleefd.
Ik trek het wel.
Maar er zijn natuurlijk wel dingen die ik hoognodig nodig ben. Borden zum bleistift.
Ik heb wel een setje van m’n zusterlief mogen ontvangen maar dat zijn meer ‘laat ik er wat sausjes bij nemen’ borden.
Het zijn niet echt etensborden. En etensborden zijn toch echt wel best handig en tevens noodzakelijk, me dunkt. Maar zoals ik al schreef, ik heb er het geld niet voor momenteel.

Maarrrrrrrrrrrr.
Ik ben niet voor niets El Creativo en ook hier heb ik een oplossing voor gevonden.
Ik ga gewoon de komende 2 weken elke avond uit eten bij een Griek, een Chinees, een Turk, een Argentijn, een Swahiliaan, een Surinaam, een poffertjeskraam enzovoorts en na elke maaltijd smokkel ik gewoon het bord mee.
Dan heb ik over 2 weken 14 borden, ben er brutaal genoeg voor. En het leuke is dat ze dan ook nog allemaal van verschillend kaliber, vorm en kleur zijn. Dat zie je bij niemand thuis.

Slim hè?

Instuif

De bullit is through de church. Er is witte rook. We have a go. Het is in kannen en kruiken. Time for lift off.
Ik heb zojuist de laatste afrondingen afgerond met de verkopende partij en we zijn er uit:

AANSTAANDE VRIJDAG BETREK IK M’N PENTHUIS!!!!

Vanaf volgende week dinsdag is het helemaal mijn nieuwe thuis maar vanaf vrijdag ga ik er in principe al wonen.
Ik heb 2 volledige weken vrij genomen om mijn nieuwe huis volledig in mijn nieuwe thuis te transformeren. Met mijn kluskwaliteiten en logistieke capaciteiten moet dat natuurlijk een fluitje van eigen deeg zijn.

Dus bij dezen, beste lezerrrrrr,

Jij bent van harte uitgenodigd voor de instuif op zaterdag  26 en zondag 27 november.

Een afspraak maken hoeft niet, je kunt gewoon binnen komen (ja, zodra je door mijn zwaarbeveiligde gepantserde voordeur bent natuurlijk). Entree is maar 40 euro.
Iedereen is welkom (als je maar een kado mee neemt). Een hapje en een drankje staan klaar (moet ik nog ff wat wulps geklede bediening voor regelen trouwens).

Om de keuze voor je wat makkelijker te maken, volgen hieronder wat handige kadotips.

Drankvoorraad (Heineken)
Kledingkast (3x)
Laptop (minimaal 4 GB geheugen)
Peugeot diesel (model nvt)
Televisie (minimaal 94 cm)

Tot dan!!

(ps. Ik doe wat leuks aan)

2e keer

Ja hoor, bingo. De 2e keer in m’n leven!!!
De eerste keer was in 1990. Weet het nog als de dag van 21 jaar geleden. We waren op oefening ergens in het Duitse Reich, of eigenlijk ZE waren op oefening, ik had weer eens een of ander excuus verzonnen om niet aan die onzin mee te hoeven doen.
Een hele week bikkelen door weer en door wind, door modder en door bossen. En door temperaturen onder 0 waar zelfs bacteriën van denken ‘du kannst mich die buckel hinunten rutschen’. Laat ik dat niet vergeten.
Dè reden voor mijn excuus. Kom op zeg, ik ga toch niet met -87 over de grond liggen rollen voor de lol?

Ter afsluiting van “de goede oefenweek” kregen we donderdagavond een BBQ aangeboden. Een batterij jonge mannen die, na 4 dagen afzien, losgelaten werden op vlees en bier. Je hebt een beeld, neem ik aan.
Bla bla, lang verhaal, niet al te interessant om te vermelden.
Vrijdag, vertrekdag. We mochten uitslapen. Of we? Ze mochten uitslapen, ik werd om 8 uur uit m’n nest gehaald.
De kapitein had voor mij de schone taak gereserveerd om de toiletten schoon te maken……………………………………………………..

(*pingpongping* noot van de redactie; heeft u zojuist gegeten of heeft u een zwakke maag, is het raadzaam niet verder te lezen. Einde bericht *pongpingpong*) 

Met een waterdicht overall, gasmasker en een brandslang is het me uiteindelijk gelukt. De kots lag werkelijk overal, op de grond, op de muren, op de deuren, in de wastafels, je kon het zo gek niet bedenken of er lag kots op. Er lagen brokken vlees van 7 à 8 cm in omtrek tussen de gele kotsplassen. De voorheen witte toiletdeuren en wasbakken waren vaal bruin met hier en daar diep geel en in menig pot zwommen strengeltjes bloed.
GATVERDAMME!! Zelden zoiets goors meegemaakt. Ik heb me er doorheen geworsteld en liet mij natuurlijk niet kenne tijdens het hoongelach van m’n broeders.

Vandaag, vlak voor zessen.
Ik zat met beide zoonlieven op de bank. Of eigenlijk, ik zat op de bank, Sam lag op de bank en Teun stond voor de bank. Gezellig te spelen, te kletsen en te lachen. Volkomen uit het niets kwakte Sam zijn maaginhoud op zijn kleren, op mijn kleren, op de bank, op de grond en op de tafel. Typisch geval van grote mannenkots, zeg maar. In een flits zette ik Teun in de box en tilde ik Sam naar de wc. We haalden de openstaande wc-deur.
Helemaal roerloos stond Sam erbij. Ik knipte zijn shirt open en deed ‘m langzaam achterlangs uit. Want als ik iets vies vind, is het wel kots in je haar.
In de douche kleedde ik ‘m uit en zette hem onder de lekkere warme stralen.
Uit gewoonte sms’te ik voormaligje dat ze op moest schieten. Teun was overstuur. Het aarme jong was natuurlijk geschrokken.
Terwijl Sam onder de douche stond en Teun in de box stond te krijsen, begon ik met de schoonmaak………………………………….
Ik heb 34 handdoeken gebruikt maar het huis glom weer als een keutel in de maneschijn.
Tegen kwart over 6 kwam voormaligje thuis, ze had mijn sms niet gezien. En als ik niks had gezegd, had ze het waarschijnlijk ook nooit geweten.

Nee joh, ik ben er helemaal klaar voor om op mezelf te gaan.

(*pingpongping*; noot van de redactie aan mezelf: Misschien is een broodje shoarma na de speelzaal toch niet een goed idee voor zo’n klein ventje. Einde bericht. *pongpingpong*)

Misbruik

 Kolere zeg! Heb ik net even eigenhandig een compleet arrestatieteam uit moeten schakelen. Heb ik weer.
Ik bracht net zoonlief naar bed toen ik door de gordijnen een schimp vanaf het dak naar beneden zag glijden. Onmiddellijk drukte ik zoonlieven onder het bed en gebood ze daar stil te blijven liggen. Ik slipte snel in m’n commandopak. In de douchekamer camoufleerde ik vlug m’n gezicht en bovenbiceps, föhnde m’n haar en stormde de trap af. Hier overrompelde ik de eerste linie AT-ers.
Via de voor -en de tuindeur kwam de rest van de AT-ers met een hoop kabaal binnen. Middels koprollen, flikflakken, vuistslagen en flying kicks van bank naar bank en muur naar muur vloerde ik ze één voor één.  Binnen een mum van tijd en in een knipoog lag het huis bezaaid met 24 arrestatieteamleden.
Omdat ik geen idee had waarom er een inval bij mij thuis was, rende ik naar de controlewagen die op de parkeerplaats stond.
Ik trok de zijdeur opzij en vroeg aan de vent met de koptelefoon wat de fuk er aan de hand en going on was. (Ik vroeg het voor de zekerheid ook in het Engels, ik wist immers niet of het Nederlandse of buitenlandse  diensten waren).

Een man in grijs C&A-pak, overduidelijk de man in charge, vertelde me dat ik verdacht word van internetmisbruik. Met deze man was goed te praten en ik bood aan om bij mij binnen de boel op ons dooie gemak uit te zoeken. Met een knikje beveelde de man de AT-ers op te zouten.
Puffend en kreunend verlieten ze mijn bunker.
Ik vertelde de man dat ik sinds gisteren problemen heb met de mail. Kan niets ontvangen en niets versturen. Hij stelde voor om de provider te bellen.
Het meiske van UPC zei dat mijn account inderdaad stond genoteerd op de “abuselijst’.
Naar alle waarschijnlijkheid is mijn account gehackt en heeft UPC daarom de boel geblokkeerd. Met het wachtwoord wijzigen en 3 werkdagen wachten moet het probleem opgelost zijn. De C&A-pakman toonde begrip, bood z’n excuses aan en zei terloops of ik geen interesse had bij zijn dienst in dienst te willen. Hij kon iemand als ik goed gebruiken. Ik heb vriendelijk bedankt en wenste hem een fijne avond.
Ik liep naar boven en stopte zoonlieven in bed, ze konden vredig gaan slapen. Papa had het alweer opgelost.

Maar hoe erg moet een misbruik zijn om bij mij binnen te vallen vraag je je toch af?
Raarrrrrrrrrrrrrr.

Symfonie

  Ik ben inmiddels bij de lange versies aangekomen. Long versions, zoals we het in de muziekbisnis noemen. Alles boven de 8 minuten is een long version.
Ik heb ergens halverwege april m’n Ipod aangezet bij de korties, short versions in de muziekbisnis. Nummers van een paar seconden tot 1.30. Dat zijn short versions. En telkens deed ik er 5 seconden bij en vormde ik van die nummers een lijstje.
En nu ben ik dus aan m’n laatste lijstje begonnen.
En vanmiddag kwam ie voorbij, één van de beste nummers ooit.


En waarom is het één van de beste nummers ooit? Omdat ie niet in de top 2000 staat. Fuklijst. Denk er nog steeds sterk over om zelf een nummertje of 2000 de ether in te knallen. Mèn, wat zal ik een fans hebben.
Maar goed, ik begrijp dat niet iedereen mijn muzieksmaak heeft dus laat ik het nuanceren, het is in elk geval het beste nummer van Meatloaf.

Maar waarom is het zo’n geweldig nummer, vraag je je af?
Luister zelf maar ‘s. Oja, zet ‘m gerust rond de 4e minuut loeihard en slip in de genietstand.
Prachtig! Zo’n bombastische symfonische ejaculaat van geluid. HEERLIJK!
Ik hou d’r wel van. Nummers waarin een symfonisch orkest een prominente rol speelt. Procol Harum hep er ook eentje, Conquistador.
Mooi mooi. Als ik er aan denk, krijg ik zo’n tent in m’n broek (vrij naar Koot).

Er zullen vast veul meer zijn, moet er maar ’s een lijstje van maken.
Weet jij er wellicht nog één? Plemp ze maar hieronder.

Tietanus

  Zoals bekend ben ik tha bomb met muziekspelletjes. We spelen een muziekspel en ik win. Als je in het woordenboek naar het woordje “Muziekspelwinnaar” zoekt, staat mijn foto erbij. Da’s geen verrassing, iedereen weet dat.
Behalve mijn goeie vriend Linda. Hij heeft het idee dat, en ik citeer, ‘aan elkaar gewaagd zijn’.
WHOEHAHAHAHAHAHAHA (MET HOOFDLETTERS DUS KEIHARDE LACH)

Al tijden zijn we een avond aan het plannen en steeds komt hij wel met een excuus en drukt hij z’n snor. Natuurlijk wil hij meer tijd om voor te bereiden, dat ziet iedereen. En let wel, het is het muziekspel van hem, ik heb geen idee welk spel het precies is.
Ik heb het trouwens wel steeds over hem maar het schijnt dat zijn vrouw Maurice ook mee zal spelen.
WHOEHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA, BONK (Keiharde lach gevolgd door van de stoel vallen). Nee, die tel ik sowieso niet mee.

Het zal gaan tussen Linda en moi. Oeioeioeioeioei, spannunnnnnnnd! NOT!

En om jou als lezer mee te laten interactiveren, kun je hieronder aangeven wie volgens jou de “ULTIEME MUZIEKSPELWINNAAR” zal worden.
Wie wint deze titanestrijd? Wordt het TIETanus of wordt het tietANUS?

Place your bets.

Op vrouwenjacht

 Mèn, als ik geweten had dat de aanschaf van een huis zo lang duurt, had ik wel eerder één gekocht. Goeiendag zeg, ik ben nu al bijna 4 weken eigenaar van een kast van een penthuis en nog steeds woon ik gewoon nog thuis. En nog steeds heb ik geen idee wanneer ik eindelijk op mezelf kan gaan. Ja, de overdracht staat op 15 november maar HALLOOOOOOOOOOOOO, schiet ’s op met die papieren rompslomp zeg! Ben er aan toe.

Natuurlijk kijk ik de laatste tijd ook naar andere vrouwen. Kom op zeg, ik ben en blijf een vent immers.
En ook al ben ik een man van staalbeton, gevoelens ken ik heus wel. Tenminste, ik heb er wel ’s over gelezen. Er bestaan zelfs mensen die tegen me zeggen dat ik meer over m’n gevoelens moet praten. Whoehahaha, pffffffffffff, het idee alleen al!

Ik moet verder met m’n leven en daarin mag een vrouw natuurlijk niet ontbreken.
Avonden en nachtenlang peins ik er op de logeerkamer over en ik kan niet anders bedenken dan dat een vrouw in mijn leven een bittere noodzaak is.
Ik heb er zelfs al één op de korrel. Zal haar binnenkort ’s aan een kruis(oink oink)verhoor onderwerpen.
Denk dat dit wel snor zal komen. Zo heel veeleisend ben ik namelijk heus niet.

Als ze gewoon 1 of 2 keer per week met een doekje en stofzuiger door het penthuis swaffelt, de afwas doet, m’n overhemden strijkt, de was opvouwt en m’n bed opmaakt ben ik meer dan tevreden.

Nachtkijker

 Ik heb er nu 2 volle nachten op zitten en ik kan melden dat m’n lijf zich uitstekend houdt. Old habits die hard en het voelt goed dat het lichaam zich vrij eenvoudig flashbackt naar, laten we zeggen, 20 jaar geleden. Toen kon het lijf ook nachten lang doorhalen. Het enige verschil met nu is dat het lijf toen op puur alcohol liep.

Wat moet ik zoal doen tijdens een nachtdienst, vraag je je af. Nou, daar kan en ga ik niks over zeggen.
Het enige wat ik kwijt wil is dat ik een nachtkijker ben.
Ik heb al van alles voorbij zien komen. Binnensex, buitensex, op bed sex, op de banksex, onder de douchesex, in badsex, op de eettafelsex, tijdens de afwassex, dikke tietensex, kleine borstensex, megaretensex, strakke bipsensex, vette negerinnensex, slanke aziatensex, alarmsex, meeluistersex en zo kan ik nog woordenlang doorgaan. Eigenlijk is ’s nachts de beste tijd voor sex, heb ik gemerkt.

Maar gelukkig is er af en toe toch nog wel een kwaliteitzender te vinden. Discovery zum bleistift. En dat heeft toch wel iets meer mijn aandacht.
Ik weet dus nu wel mooi dat je met 300 kilo melkpoeder een gigantische steekvlam kan produceren. En dat je met 6 spuitende brandslangen en een bult sterke branweerkanjers een gemiddelde gezinsautootje 10 meter de lucht in kan laten hangen.
En, en dit weetje vind ik persoonlijk erg lollig, wist je dat als je een geit laat schrikken, dat ie dan omdondert? Hahahaha, hilarisch.
Één keer “BOE” roepen en de achterpoten verstijven waardoor ze omflikkert. Man, da’s lachen. De kinderboerderij zal nooit meer hetzelfde zijn!
Nee, da’s niet zielig, da’s lachen. Na een seconde of 2 staan ze gewoon weer op hoor.
En het is geen fabeltje want het was bij Mythbusters en dat programma roels.

Probeer het zelf maar ‘s. Ik garandeer lachen, gieren en tevens brullen tegelijk voor jou en de kinders.

Werkverkeer

 Ik moet tegenwoordig een stukkie rijden om op m’n werkplek te komen. Met de auto welteverstaan.
Ja, ik kan ’t wel op de fiets doen maar dan ben ik met mijn tempo toch al gauw een kleine anderhalf uur onderweg. Ik moet over de A12, nou ja, moet natuurlijk niet maar dat is nou eenmaal de snelste route, en op diezelfde A12 zijn ze met de weg bezig.
Ik weet niet hoe lang al en hoe lang het nog zal duren maar ik heb er nu al de dunne poep van.
Kom op zeg, hoe lang ben je bezig met een lapje asfalt erin te leggen? Een maand? Misschien 2?
Nee, weet je waarom wegwerkzaamheden altijd zo eeuwig duren? Om al die snoertjes, kabeltjes en gadgets voor de rijalsjebliefttehardwantdanvangenwegeld-controle erin te plaatsen. Dat weet toch iedereen?

Ik sloot dus vanochtend weer bij Maarsbergen achterin het langzaamrijdend en stilstaand verkeer aan.
En net op het moment dat we iets konden doorstromen en de teller op 100 kwam te staan, schoot er van rechts een auto vanaf de vluchtstrook voor me langs. Ik moest vol in de ankers!
Nu ben ik immer de rust zelve maar @#$#$#@@$%$%^^%#@##$, wat een lul!
Ik zette de achtervolging in, deed m’n beste sirene na en bij Maarn red ik ‘m klem. Of hem? Ik knalde ‘m voorbij, trok de handrem omhoog, gooide het stuur om en kwam dwars op de weg te staan. Beide weghelften dus klem. Ik sprong de auto uit.
Met m’n rechterhand op m’n rug en met m’n linkerwijsvinger wijzend schreeuwde ik dat hij uit de auto moest stappen met beide handen zichtbaar. Ik duwde hem voorover de motorkap en vroeg wat hem in hemelsnaam bezielde.
Hij zei dat hij van de werkplaats naast de snelweg kwam en dat hij werkverkeer was. Hij wees naar het gele bordje achterin de auto en het oranje zwaailampie.
“Nee, ik ga gezellig in m’n uniform naar de Efteling”, zei ik. “Waar denk je dat ik naartoe ga? Sterker nog, deze hele rij auto’s gaan naar hun werk”. Andere automobilisten waren inmiddels uitgestapt en keken vol spanning naar de spannende situatie voor hen.

De werkverkeerlul bood zijn excuses aan en beloofde het noooooooooooooooooit meer te doen.
Ik nam daar geen genoegen mee en zei dat hij met zijn werkverkeerautootje op de vluchtstrook moest gaan staan en pas na 33 auto’s mocht proberen in te voegen. En dat ik hem vanaf nu in de gaten zal houden!!
Er klonk applaus en gewhoehoe uit het publiek. Ik zwaaide even naar ze en stapte in m’n auto. Ik reed met gierende banden weg.

Kom op zeg, ik wil geen gezeik op de snelweg.
Werk niet voor niets bij de pliesie tegenwoordig.

(sjeesus, wat een lap tekst!)

64


Vandaag zou ie 64 zijn geworden.
Hij had me binnenkort wel even kunnen helpen m’n naaie kwinne naar m’n zin te verbouwen maar hij heeft een erg goed excuus.
Denk dat ik het nu dus zelf maar even moet doen.

Proost ouwe!

Proefdraaien

 Ik heb dit weekend even kunnen proefdraaien. Voormaligje ging met de jongens logeren bij zwagert (ik blijf ‘m gewoon zo noemen) en cleansis (en haar ook). Vrijdagmiddag flashbackte ik terug naar tussen de 15 en 20 jaar terug, toen ik ook een vrije jongen was.
En ik kan melden, het is me prima bevallen. Goed, het is natuurlijk wel vreemd dat je in een leeg en vooral ontzettend rustig huis thuiskomt maar over het algemeen beviel het me prima. Ik kan uitstekend alleen zijn heb ik gemerkt. Ik wist dat natuurlijk al langer maar voor dees anekdoot klinkt het beter. Moeten we vaker doen (ha!).

Krijg net een sms dat ze er rond 1 uur weer zijn.
Zal ’s even als een gek alle bierflessen, patatbakken, shoarmazakken, pizzadozen, volle asbakken, Playboys, rondslingerende strings en overige kledingstukken opruimen. En laat ik vooral ook een sopje over de berg op het aanrecht halen zeg!

Bier happen op hoog nivo

Gisteren ben ik weer eens een keer met m’n alltime drinkmaat bier wezen happen op hoog nivo. Ik hap wel vaker bier weg maar met m’n drinkmaat is het op hoog nivo. Kan dat niet uitleggen.
Een man van de wereld heeft bier happen zo nu en dan en tevens af en toe nodig. Plaats delict deze keer; Harderwijk.
Ik was rond kwart voor 8 bij hem en zijn plan was om die 10 kilometer naar het bier per fiets af te leggen. Nu draai ik daar natuurlijk m’n hand niet voor om gezien dat ik tegenwoordig flink wat kilometers in m’n afgetrainde benen heb. En zodoende zaten wij even later op 2 kinderzitjesfietsen en al gauw werd de vergelijking met 2 homo’s met geadopteerde kinderkes gemaakt. We hadden er jolijt om.
Een kleine 35 minuten later werd Cafe ‘De Boterlap’ de crimescene en snel werd duidelijk dat veel vrouwvolk mijn aankodiging op Twittah had gelezen. En hoewel ze stuk voor stuk hun stinkende best deden mij geen blik waardig te gunnen, liet ik ze allemaal links liggen. Kom op zeg, ik wilde alleen ff wat bier happen.
De bestellingopnemer met z’n apparaatje had al redelijk snel ons tempo van glaswisseling in de gaten, we hadden het goed naar ons zin.

Op het terras naast ons propte een redelijk forse vent een redelijk fors broodje hamburger naar binnen en het deed me denken aan een anekdoot uit de oude doos. Ik vertelde ‘m aan drinkmaat.
Op een niet nader te noemen BBQ/Bierfeest kwam ik eens aan een tafel te staan met wat mensen die ik niet kende maar het was wel lachen dus wat de fok. Op een gegeven moment zegt één van de onbekenden “Ik zal me trouwens even voorstellen, ik ben Dick”. Ik schud hem de hand en zeg “Och, dat valt wel mee hoor, moet je die vrouw daar zien” en wijs naar een forse vrouw. Whoehahahahaha, iedereen kletste dij.
Zegt hij “Da’s m’n vrouw”. Whoehahahahahaha, iedereen kletste nog harder dij.

Tegen elven namen we zitting bij de ingang van het cafe want wat muziek aan den harses vinden wij persoonlijk wel van het prettige. Maar dan wel goeie muziek natuurlijk. Niet die bagger wat aan stond. De bestellingopnemer had nog wel iets uit mijn tijd. Uit het beste muziekjaar ooit zelfs. Bij het geluid van de kerstklokken werd ik al onpasselijk. Hij had ‘Last Christmas’ opgezet en laat dat nou het grootste klutlied ooit zijn! Samen met het gehele oeuvre van Celine Dion trouwens. En dat van Anouk ook!

Het druktemakertje die een lel tegen de bel en heel flink gèèn rondje gaf, serveerden wij af met een Chocomelletje. Hij droop af en wij hadden liever gezien dat vriendje nogdrukkerder zijn voorbeeld zou volgen maar om een mij niet bekende reden bleef hij hangen aan onze tafel. Het manneke werkte mij behoorlijk op de zenuwen en ik stond op het punt ‘m te bitchslappen maar ik besefte me dat het geen 20 jaar geleden meer is.
Tegen middernacht had ik de pens en drinkmaat de pokkel vol en fietsten we huiswaarts. Om 11 over 1 waggelden we de tuin in.
Het was weer een hilarische avond geweest.

Te kwaad

Vanavond was het dan zover. Vanavond werd het me even te kwaad. Eindelijk, zouden sommige mensen zeggen.
Ik ging nog even m’n dagelijkse lees, klets -en weltrustenroutine met Sam doen en toen ging het mis. Of goed, het ligt er natuurlijk aan hoe je het bekijkt.
We (de mannen) hadden weer eens een vruchtbare en gezellige dag gehad. Vanochtend nam ik ze mee naar het Militair Luchtvaart Museum te Soesterberg (Oooooooooh, da’s een dikke straaljager!) en vanmiddag zijn we een heul stuk wezen fietsen (met de gebruikelijke ijsco natuurlijk).
Sam was voorbeeldig. Teun ook maar dat is ie altijd. En dit verhaal gaat trouwens ook niet over hem.
Maar tegen de avond werd Sam wat irritanter en moest Teun het weer eens ontgelden.
Ik had er genoeg van. Het gezellige kletsen op bed werd een preek. Hij moet stoppen met Teun mishandelen en pesten, hij moet stoppen met “Weg Teun” zeggen en hij moet stoppen met woordjes als ‘Kut’ en ‘Stom’.
Hij wist zich niet echt een houding te geven en lachte wat. Maar met mijn serieuze porem en dito stem kreeg hij uiteindelijk wel de boodschap door. Tenminste, daar ga ik van uit.
Na de preek gingen we over tot mijn ouderwetse poep en pieshumor en lachten we wat af.
“Nou, geef papa een kus en een knuffel en dan ga je lekker slapen”, zei ik even later. Hij gaf me een dikke kus en hij sloeg z’n armpjes om m’n nek. Zoals altijd.
Even knuffelen en ik liet weer los. Maar Sam hield me stevig vast. “Je bent lief, papa”, zei hij.
En dat was het moment. Een brok nam plaats in m’n keel, m’n ogen werden vochtig.
Toen drong het tot me door dat hij binnenkort voor het ingrijpendste moment in zijn nog jonge leven staat. En misschien dat hij het onbewust ook voelt?
Ik hield me groot toen ik hem instopte. Buiten, met m’n sigaartje, rolde een traan over m’n wang. Mijn ondoordringbare emotieschild was gebroken.
Eindelijk, zouden sommige mensen zeggen.

(Nou, als dit gevoelige verhaal geen goed uitziende, ongehuwde, vermogende chicks trekt, dan weet ik het ook niet meer.)

Onderwerp van gesprek

Tijdens een crème intrekmomentje werd mij compleet out of the blue gevraagd; “Zeg Manus, wil jij misschien een column schrijven voor onze nieuwe website?”
Ik James Bondde m’n wenkbrauwen; “Hoe weet jij dat ik een veelgevraagd columnist ben?”
Bla bla, lang verhaal maar waar het op neer komt is dat ik zei dat ik het wilde doen maar dat ik wèl een aparte stijl heb. Ah joh, da’s geen probleem, hoorde ik haar zeggen.
Ik heb ‘m op 29 augustus ingezonden.
Grote paniek! Mensen werden van vakantie teruggeroepen, alle verloven werden ingetrokken, vergadering volgde op vergadering. De dames op de werkvloer konden ‘m wel pruimen, de directie boven een stuk minder. Het was de talk of de kliniek.
Het boeiede me niet zoveel. Als ze ‘m niet willen plaatsen, plaatsen ze ‘m toch niet. De factuur stuur ik sowieso.
Afgelopen vrijdag kreeg ik bericht terug. Met enkele aanpassingen wilden ze ‘m dolgraag plaatsen.
Had ik al gezegd dat er bijna een maand over vergaderd is?
Lees en huiver:

L’original :
Huidetters

Een intieme date met dokter Rönnau in mei van dit jaar is met stip de top drie van ‘briljantste dingen die
ik ooit eens in mijn leven gedaan moet hebben’ binnen gekomen. Had ik het maar veel eerder gedaan, had ik haar maar veel eerder ontmoet.
En intiem was het zeker. Zoveel vrouwen zien mij immers niet naakt. En waarom briljant? Zij was
het die me naar “De Padbergkliniek” verwees.

Al jaren en jaren had ik er last van en na een keelontsteking rees het de pan uit, Psoriasis. Of zoals ik het noem ‘Huidetters’.
Man, wat kan je er gestresst van raken. En laat dat nou net niet moeten. Schijnt dat stress een enorme
factor op de ontwikkeling van die huidetters heeft.
Eigenlijk is Psoriasis dus een vicieuze ziekte. Haha, dat heb ik een huidexpert nog nooit horen zeggen! Ik leg er gelijk even ©opyright op.

Maar goed, vooral op m’n scheenbenen en rond m’n middel waren het meer etters dan huid. Van die hardnekkige grove plekken die erg opvielen. In het zwembad zag je eerst 5 minuten huidetters en daarna kwam ik pas binnen. Zo erg was het. Tel daarbij 1483 keelontstekingvlekjes (heb ze geteld) en je begrijpt hoe blij ik was dat ik naar de kliniek kon. Ik schaamde me er zelfs
een beetje voor.

M’n vakantie in het zonnige Zeeland hielp onvoldoende of eigenlijk niet en om nou de rest van de zomer met
panty’s onder de korte broek te lopen, ging me te ver. Is ook een hoop gedoe.
Vind maar eens een bijpassende broek op die bruine panty’s. Trouwens, die dingen staan mij ook helemaal niet.

Begin juli deed ik de stoute schoenen aan en belde ik Esther (die ik tegenwoordig trouwens opperbep mag noemen). Ik was van harte welkom!

Onzeker als ik was stapte ik 20 juli met m’n Heinekentas en knikkende knieën binnen. “Kom maar op met dieterminatie van die huidetters”, schreeuwde ik in gedachten door de wachtruimte.
En zo geschiedde.
Ik heb nu 16 behandelingen
achter de rug en van de psoriasis is alleen nog de asis over. Ik ben nu zo zelfverzekerd dat ik gerust met de badjes lafjes over de benen gespreid bij de dames ga zitten een krantje lezen terwijl ik ‘in de crème’ zit. Of gewoon lekker mee beppen. Want dat kunnen de dames hoor!

Nee, ik kan niet anders zeggen dat ik meer dan uitermate tevreden over de behandeling ben. En het is er
reuze gezellig, dat mag een echte vent anno 2011 heus wel zeggen, vind ik.

Zie er een beetje tegen op om binnenkort alweer afscheid te moeten nemen. Ik zou er bijna gestresst van raken!

Valt best wel mee toch?

De aangepaste versie :
Huidetters

Een intieme date met de dermatoloog in mei van dit jaar is met stip de top drie van ‘briljantste dingen die ik ooit eens in mijn leven gedaan moet hebben’ binnen gekomen. Had ik het maar veel eerder gedaan, had ik haar maar veel eerder ontmoet.
En intiem was het zeker. Zoveel vrouwen zien mij immers niet naakt.

En waarom briljant? Zij was het die me naar “De Padbergkliniek” verwees. Al jaren en jaren had ik er last van en na een keelontsteking rees het de pan uit,
Psoriasis. Of zoals ik het noem ‘Huidetters’. Man, wat kan je er gestresst van raken. En laat dat nou net niet moeten. Schijnt dat stress een enorme factor op de ontwikkeling van die huidetters heeft.

Eigenlijk is Psoriasis dus een vicieuze ziekte. Haha, dat heb ik een huidexpert nog nooit horen zeggen! Ik leg er gelijk even ©opyright op.

Maar goed, vooral op m’n scheenbenen en rond m’n middel waren het meer etters dan huid. Van die hardnekkige grove plekken die erg opvielen.

In het zwembad zag je eerst 5 minuten huidetters en daarna kwam ik pas binnen.
Zo erg was het. Tel daarbij 1483 keelontstekingvlekjes (heb ze geteld) en je begrijpt hoe blij ik was dat ik naar de kliniek kon. Ik schaamde me er zelfs een beetje voor.

M’n vakantie in het zonnige Zeeland hielp onvoldoende of eigenlijk niet en om nou de rest van de zomer met
panty’s onder de korte broek te lopen, ging me te ver. Is ook een hoop gedoe.
Vind maar eens een bijpassende broek op die bruine panty’s. Trouwens, die dingen staan mij ook helemaal niet.

Begin juli deed ik de stoute schoenen aan en belde ik Esther (die ik tegenwoordig trouwens opperklep mag noemen). Ik was van harte welkom!

Onzeker als ik was stapte ik 20 juli met m’n Heinekentas en knikkende knieën binnen. “Kom maar op met die
terminatie van die huidetters”, schreeuwde ik in gedachten door de wachtruimte.
En zo geschiedde.

Ik heb nu 16 behandelingen achter de rug en van de psoriasis is alleen nog de asis over. Ik ben nu zo
zelfverzekerd dat ik gerust met de badjes losjes over de benen gespreid bij de dames ga zitten een krantje lezen terwijl ik ‘in
de crème’ zit. Of gewoon lekker mee ‘kleppen’’. Want dat kunnen de dames hoor!

Nee, ik kan niet anders zeggen dat ik meer dan uitermate tevreden over de behandeling ben. En het is er
reuze gezellig, dat mag een echte vent anno 2011 heus wel zeggen, vind ik.

Zie er een beetje tegen op om binnenkort alweer afscheid te moeten nemen.

Ik zou er bijna gestresst van raken!

Zoek de verschillen!
Nee, ik vind het volkomen normaal dat je hier een maand over moet lullen.

Mugs

Heb je gehoord van die groenlul van mijn voormalige werkplek die een paar honderduizend mugs heeft los gelaten omdat ie zo nodig wil weten hoe ver ze kunnen vliegen? Wat heeft hij geluk dat ik er niet meer werk jonguh!! Wat een eikel zeg!
Als je toch zoveel van die kutbeesten gevangen hebt, laat je ze niet vrij. Je gooit er een flinke scheut Tsjernobyl, een beste lik Fukushima en een gigantische hoeveelheid napalm tegenaan! Dood maken die hap. Wat? Gruwelijk doodmaken! Tot in de 5e generatie afslachten, dat zeg ik!
Ik kan ‘m namelijk precies vertellen hoe ver ze vliegen; exact 184,6 km.

Net als vorig weekend sliep (rustte voor de azijnplassers) ik afgelopen weekend bij m’n moeder. Eem tit hoal’n, zoals wij Grunnigers zeggen. Vorige week lag ik op m’n oude slaapkamer. Tenminste dat was de bedoeling. In werkelijkheid ben ik de hele nacht eigenlijk alleen maar op deadhunt geweest. En toen ik alle mugs verpletterd had, stond moeke al weer klaar met de koffie. “Wat zie jij er beroed uit”, zei ze. Ik zei; “Moet je de muur boven ’s zien.”  De prachtig witte muur op m’n voormalige slaapkamer was nu voorzien van talrijke rode en zwarte vlekken (ik mep mugs kapot en steek ze dan nog in de fik, dat zal ze leren!). Moeke was niet blij.

Afgelopen weekend had ik Sam mee, we hadden 2 verjaardagen. Nu sliepen we op moeke’s kamer, allebei int grote bed. Zoonlief sliep rond de klok van half 8 als een blok, ik volgde hem enkele units later. Nog voordat m’n hoofd het kussen streelde, zoemde de eerste mug al weer rond m’n hoofd. M’n woedemeter steeg. Omdat ik zoonlief niet wakker wilde maken, ging ik over in de stealthmodus. Ik deed alsof ik sliep om de mugs te lokken.  De mug bij m’n linkeroor plette ik met een bitchslap tegen m’n wang, de volgende maakte hard kennis met m’n rechterhand op m’n linkerbovenarm. Weer een andere greep ik uit de lucht, ik voelde dat ie vermorzeld zat tussen m’n vingers. En zo ben ik tot kwart over 4 moordlustig bezig geweest.
Toen Sam rond kwart voor 7 vroeg waarom ik overal bloedvlekken had, ben ik opgestaan. In de spiegel zag ik dat hij gelijk had. Ik zag er uit als Freddy Krueger na een opname van een slachtscène. Ik keek of Sam onder de muggenbulten zat……………………HELEMAAL NIKS!!!!
Raarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

Denk dat ik vanaf nu maar ’s deo ga gebruiken. En misschien dat m’n tanden poetsen voor het slapen gaan ook geen verkeerd idee is.

Contactadvertentie

De vrouwelijke belangstelling voor mijn persoontje, sinds mijn aankondiging dat ik weer een vrije jongen ben, valt me eigenlijk en eerlijk gezegd een beetje tegen. Kom op zeg, het is toch al een dikke week bekend!
De oorzaak laat zich raden en dat is dat het (nog) niet helemaal is doorgedrongen bij het vrouwvolk.
Raar maar waar, je zou toch denken dat het als een lopend vuurtje het roddelcircuit rond moet gaan. Noem mij een vrouw die niet in het roddelcircuit actief is.
Maar goed, ik wacht rustig af. Ik heb geen haast. Ik wacht op m’n gemak tot de juiste vrouw zich aandient.

Om het voor de vrouwtjes duidelijk te maken zal ik een contactadvertentie op deze jolijtsite plaatsen.
*Zet me uit je hoofd als je niet aan onderstaande criteria voldoet. Reageren heeft geen zin*

Goed uitziende, ferm getorsde, strak gebipste, bijster intelligente, jolige, vlot gebekte jongeman (40 jaar) zoekt vrouw tussen 25 en 36 jaar, in bezit van eigen woning, auto en geld. Géén tattoes en/of piercings op enig lichaamsdeel en geen oorbellen. En geen laarzen over een (spijker)broek want dat ziet er niet uit.
Verwacht wordt dat er telkens om mijn grappen gelachen wordt (ook al herhaal ik ze tot in den treure) en je moet niet vies zijn van een dood stuk koe, varken, paard, egel, kameel, potvis of ander soort vlees (al dan niet met augurk, rauwe ui, ketchup, cheddar kaas en mosterd) op je bord.  

Zoals gezegd, ik wacht rustig achterover leunend af.
Ik zie wel wie de eer krijgt te roddelen over haar nieuwe vent.

Verschil

Het zijn de allebei produkten van mijn zaad maar goeiemorrege zeg, wat een verschil zit er tussen die 2!

Teun haalde bijvoorbeeld vanmorgen met speels gemak de dubbele hielingsteekknoop uit zijn schoenen. Ik kan me niet heugen dat Sam dit ooit heeft gedaan.
En vanmiddag dacht ie dat zo’n windscherm voor op de fiets de wind in z’n dooie haardos tegenhield. Hij pakte het ding met 2 handen beet, trok het ding opzij en parkeerde z’n hoofd er gewoon omheen. Ik kan me niet heugen dat Sam dit ooit heeft gedaan.
En toen we weer thuis waren demonteerde (dus niet slopen, demonteren!) hij, zonder dat ik het in de gaten had (dus muisstil), de tochtstrip onder aan de deur. Ik weet wel zeker dat Sam dit nooit heeft gedaan.

En Sam? Sam kwam net thuis met een lading poep tussen z’n tenen omdat hij met blote voeten in de stront was gestapt.

Zucht.

Het klopt dus wat ze zeggen. Het 2e zaad is inderdaad sterker.
Het is dat m’n zaad op slot zit want je wil toch niet weten hoe briljant m’n 3e zoon zou zijn.

Woonruimte

Om mezelf helemaal zen te laten worden, is het verstandiger dat ik ons huis verlaat. En het liefst zo snel mogelijk.
Niet dat de poep de ventilator raakt hier thuis hoor, maar het is toch beter dat ik zo spoedig mogelijk op mezelf ga wonen.

Bovenstaande chalet heb ik op het oog. Tis hier in de buurt en ook nog betaalbaar.
Nu ga ik natuurlijk niet over 1 nacht ijs en laat ik me goed voorlichten.
Ik ben immers volledig nieuw op de koopmarkt.
Vandaar dit bericht, ik ben erg benieuwd naar jouw mening.
Om je een beetje een inzicht te geven, volgt hieronder een foto-overzicht van “m’n toekomstige” woonruimte.
Ga zitten, geniet en zeg eerlijk wat je er van vindt.

De woonkamer
De keuken
De slaapkamer van Sam
De slaapkamer van Teun
De slaapkamer van pappe
De torsotrainruimte
De hobbyruimte
De tuin

Wat denk je?
Kan ik hier de ruimte vinden om helemaal tot zen te komen?

Nieuw leven

Inderdaad beste lezer, een nieuw leven.

Een nieuw leven met WordPress. Dat Web (met of zonder streepje, hoe givs a fuk!) log kan de rambam krijgen, ik heb zelf al actie ondernomen om je toch te entertainen met mijn schrijfsels.
Het heeft wèl consequenties voor mijn interactiviteiten. Die zijn deaud. Ik doe er niet meer aan. Ik heb er geen sin meer an. Ik heb andere dingen aan m’n hoofd.
Het spijt me voor de deelnemers maar Wiesdanou en Voetbalpoel zijn geschiedenis, exit, einde oefening.

Hoe is het met me na bijna 3 weken radiostilte, vraag je je natuurlijk af.
Nou, ga d’r eens goed voor zitten zouk zeggen.
Op werkgebied heb ik vorige week woensdag mijn laatste dienst gedraaid voor de NSB-regio. Oei, mag ik dat zeggen? Ja, zoals ze me behandelt hebben mag ik dat zeggen ja!
Ik heb afgelopen donderdag een gesprek gehad over een nieuwe werkplek in een andere regio. Ik kan er niet teveel over zeggen omdat het natuurlijk topsecret, black-ops en deep underground werk is wat ik doe. En ook het feit dat ik zelf nog niet helemaal het fijne er van af weet, speelt ook mee.
Wel kan ik melden dat je je nergens zorgen over hoef te maken, ik blijf jouw veiligheid garanderen.

Mijn huidetters zijn zo goed als verdwenen. Van de psoriasis is alleen de laatste s nog over. M’n indrukwekkende torso is weer helemaal zoals ie hoort. En ik ben bruin joh!

En tenslotte is mijn relatie met meissie over. Wij verschillen teveel van mening over veel zaken en het ging gewoon niet meer.
Ik ben momenteel druk met het zoeken naar woonruimte en de kans is zeer aanwezig dat dit binnenkort succesvol wordt afgesloten. Het kwam als een mokerslag bij me aan maar wellicht is dit de beste oplossing.
Gelukkig gaan we niet mijn stijl (knallende ruzie) uit elkaar maar zoeken we naar de beste oplossing voor vooral de jongens en wijzelf.

Ik ben dus weer op de markt, meissies!!!!!
……………………………………………………
(ik las ff een bijkoommoment in. Het is natuurlijk logisch dat de harten van het vrouwvolk een paar keer over slaan en dat ze even naar adem moeten happen)
……………………………………………………….
Zo! Gaat tie weer? Mooi.
Ik ben dus weer vrijgezel.
En meissies, ff tussen ons. Wees nou verstandig. Kijk nu niet naar je vent en denk, ik ben je zat, ik flikker jou direct aan de kant.
Doe dat asjeblieft niet. Ik wil even een tijdje op mezelf zijn en tot mezelf komen.
Over een paar weken is vroeg genoeg.