Liefde – Dick Teder

Ándale! ¡Ándale! ¡Arriba! ¡Arriba! Viva la Revolución!

Het komt wel heul dichtbij nu!

In mijn gloriejaren ben ook ik in Venezuela geweest. Isla Margarita om precies te zijn. Het was voor vakantie en gelijk ook mijn beste vakantie ooit. Het was mijn eerste keer in een passagiersvliegtuig en dan ook nog eens naar de andere kant van de wereld. Wat me is bijgebleven is dat de mensen daar zo vriendelijk en nederig waren, dat alles daar spotgoedkoop was en dat Latina vrouwen prachtige vrouwen zijn.
Ik heb het nu over halverwege de jaren 90 en ik had die ervaring veilig weggestopt in het herinneringshokje ‘mooie momenten van vroeger’.

Tegenwoordig zit ik weer middenin het Latijns-Amerika verhaal en dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn eigen Latina hier thuis.
Gisteren kwam ze blij lachend van bed af. Ze komt natuurlijk wel vaker blij lachend van bed maar dat heeft dan andere oorzaken (oink oink), deze keer was het meer opgelucht blij lachend. Ze heeft me vanzelfsprekend vaak verteld over de situatie, de armoedige situatie, in haar geboorteland. Hoe de bevolking onderdrukt wordt, hoe afhankelijk de bevolking is van overzees geld, hoe vrij reizen voor de bevolking verboden is, hoe tegenstanders van het regime verdwijnen of vermoord worden, hoe de schappen in de supermarkten soms wekenlang leeg zijn, hoe de infrastructuur op instorten staat, dat het sociale stelsel volledig is verdwenen, hoe hooggeplaatsten zich verrijken enzovoorts.

Hetzelfde geldt voor Venezuela, pakweg de afgelopen 25 jaar. Maduro regeerde daar met harde dictatoriale hand, pleegde fraude tijdens de verkiezingen van 2024 en zit tot in zijn nekharen in de drugshandel.
En dan was er dus gisteren eindelijk iemand die het lef had deze man uit zijn functie te zetten, mee te nemen naar de USA en hem daar te berechten voor zijn misdaden. Dus niet laf af te knallen zoals vorige presidenten deden bij interventies in andere landen, maar hem een eerlijk proces gunnen.

Beste lezer, we mogen alleen maar hopen dat Trump doorpakt en ook Cuba bevrijdt van het misdadige regime. POWER TO THE PEOPLE!

Hoe nu verder?

Toen ik haar 1203 dagen geleden bij onze eerste ontmoeting vertelde dat ik een uitstekende klusser ben overdreef ik ietsjes. Maar goed, ik had bijna 11 jaar gewacht op een vrouw als zij dus ik vond een beetje overdrijven op zo’n avond wel gerechtvaardigd. En ze trapte er met beide benen in dus missie geslaagd, dat zeg ik! (ik vertelde haar ook over mijn fantastische humor en daar was niets overdreven aan. Dat kan haar trouwens ook over de streep hebben getrokken hoor. Hmm, aandachtspuntje.)

Mijn vader was een uitstekende klusser, hij kon alles. Timmerwerk, (ver)bouwwerk, boorwerk, schilderwerk, elektrawerk, hij draaide zijn hand nergens voor om. En alles uit zijn hoofd hè! Ik hielp hem regelmatig, of eigenlijk keek ik hoe hij het allemaal deed, en laten we het erop houden dat ik tegenwoordig 73% van zijn kunnen onder de knie heb. Ik heb daarom mezelf hier in huis de naam Klanus gegeven (klus Anus). Als ze weer eens een klusje in haar hoofd heeft en ze in drievoud bij mij de aanvraag heeft gedaan kruip ik met alle liefde in de rol van Klanus en ga aan de slag. Plannen maken, tekeningen maken, kosten berekenen, materialen bestellen, materialen halen, werkruimte creëren, juiste kluskleding uitkiezen en uiteindelijk natuurlijk de uitvoering. Heerlijk mannelijk voel ik me dan.

Maar goed beste lezer, de borstel (titel, tiet = borst : titel = borstel. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!) van dees anekdoot verklapt het al, hoe nu verder? Want ik ben klaar hier in huis. De woonkamer, de bar, de gang, de slaapkamers, de kleedkamer, de badkamer (oh nee, plafond moet nog) de zolderkamer, de wasruimte, de voortuin, de schuur, het rookhok, de opslag, alles is inmiddels geKlanust. En val ik dus nu in een somber zwart gat. Ik heb niks meer te doen……………
Nou ja, in elk geval tot het voorjaar. Want het terras in de achtertuin moet nog uitgebreid worden. Maar dat laat ik over aan What the vakman (What the fuck man, maar hij is een vakman en je spreekt het bijna hetzelfde uit. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!).

Nu maar eens uitvissen waar ik vrouwlief de komende tijd tevreden mee kan houden.

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)

Vacanti di Itali 🤌🏽

De heenreis:
Als logistiek wonderkind van de familie besloot ik op zondag om klokslag 7 over half 9 deel 1 van de reis te maken. Naar Bad Bellingen, een dikke 650 km, alwaar we een hotelletje gingen nemen. Zondag, een fijne en rustige rijdag.
Dacht ik.
Nou nee! Het bleek dat meer menschen het idee hadden om op zondag de weg op te gaan en na een kilometer of 300 begon de ellende. In de bloedhitte hebben we in totaal een uur of 87 in de file gestaan. En waarom? Nou, vooral omdat Duitsers, Zwitsers en overige vakantiegangers niet kunnen rijden. Punt (ik kom hier later nog op terug). Oja, en omdat die rare Germanen in vakantietijd (!) om de 4 kilometer met de weg bezig zijn.
Tsss, ze zeggen wel dat je in Duitsland lekker kan doorrijden, ja 85 jaar geleden kon dat ja! 🤌🏽🤌🏽

Tegen 20 uur kwamen we aan bij het hotel. Een vriendelijke oude dame hielp ons aan de sleutel, mama en dochter gingen even zwemmen en ik pakte een nodig rustmomentje.
Om eten te scoren kwamen we uit bij ‘Amore Mio Bacchus’, een gezellig uitziend Italiaans restaurantje. Ik vroeg of er een tafeltje voor 3 beschikbaar was. De sjefkok zag eruit alsof hij net van de set van The godfather was af gelopen en bromde mij toe dat we dan wel snel moesten bestellen. Ik vond hem een onbeschofte lul.
Na het eten en na mijn wc bezoek bleek sjefkok ineens een toffe peer en was hij één brok vriendelijkheid en lachen gieren brullen.
Met vrouwlief………………..🧐
Okeeeeeee, dacht ik. Gladde Gianni Lulli vindt mijn vrouw dus leuk.
We beloofden volgend jaar terug te komen en bij het afscheid nemen merkte ik een laf stijfje bij Gianni in zijn broekje op. Ik greep vrouw even bij haar kont en knipoogde naar hem. 😉🤌🏽

Maandag vertrokken we vroeg want ik wilde op tijd door de Gotthardtunnel zijn. Nou, dat is mislukt. Had niemand mij even kunnen vertellen dat in Zwitserland 7354645343 tunnels zijn? En dat 8364548495946353 auto’s daar doorheen moesten? Zucht.
Prachtig land hoor dat Zwitserland, maar maak daar even 1 lange tunnel onderdoor zeg! En dan was het ook nog schijtweer. Volgens mij is regen in dat land uitgevonden. Al die keren dat ik in mijn leven in Zwitserland reed regende het.
Halverwege de middag bereikten we Milaan. Knooppunt Milaan, kan ik wel zeggen. Goeiendag eem zeg, wat een drukte! En die Italianen rijden helemaal als idioten. Het is dat ze niet over je heen kunnen, anders waren ze je langs die kant ook nog voorbij gesjeesd. Ik denk dat ik er persoonlijk verantwoordelijk voor ben dat er niet 56 zware ongelukken zijn gebeurd. En dat op een stukje van nog geen 1200 meter. 🤌🏽🤌🏽🤌🏽
Om exact 18.22 uur bereikten we de camping aan Lago di Garda.

De vakantie:
De camping was aan de westkust van het Gardameer, ten oosten van Brescia, in het noorden van Italië, in het zuiden van Europa. Mooi hè?
We hadden een kast van een bungalow. Tenminste, als je niet groter dan 83 cm bent. Dachten die Italio’s dat iedereen niet groter dan 1 meter 60 is ofzo? Afdrogen na het douchen bijvoorbeeld was voor mij onmogelijk zonder mijn beide schouders en beide heupen uit de kom te murwen. En poepen lukte mij alleen als ik mijn rechterbeen in een hoek van 67 graden in de lucht en mijn linkerbeen horizontaal op de grond had. En beste lezer, als ik zeg dat ik nou niet echt de meest lenige persoon ter wereld ben, begrijp je dat even lekker relaxed kleien er voor mij niet in zat.
Maar we zaten lekker dicht bij het zwembad en de daarbij behorende poolbar. En ook niet onbelangrijk met die hitte, we zaten redelijk beschaduwd op de veranda. Prima!
Vrouw spreekt een aardig woordje Italiaans en ik op ‘pizza’ en ‘birra’ na totaal niet. Maar dat loste ik op door gewoon overal i achter te zetten. Of alles huppeldepupi di huppeldepupi te noemen. Uiteraard samen met dit gebaar 🤌🏽. Ik begon er thuis al mee. Tot vervelens en ergernis van vrouw toe. Zij verbood mij dan ook om zo te praten tegen de mensen. Maar daar had ik geen boodschap aan. Ik ben nou eenmaal een lollige vent.
Zo werd ‘buongiorno’ steevast door mij beantwoord met ‘bon jovi’. En tot ziens was steevast ‘ciao grazie’ (op de Pizza Calzone van Enge buren wijze). Buonasera beantwoordde ik met ‘signorina buonasera, it is time to say goodnight to Napoli’, zwembad werd ‘zwembatti’, poolbar werd barri di pooli enz. Mussen noemde ik Lini’s. En af en toe nam ik vrouw te grazie. Jep, ik ben een lollig vervelende vent. 😂

We hadden vanaf de camping een prachtig uitzicht op het meer. Toen we dichterbij kwamen zagen we een schattige zwanenfamilie ronddobberen, dus Lago di Garda werd Lago di Zwani. Maar toen we bij de waterkant kwamen lag me daar toch een partij flinke zwanen(?)drollen, mensen! GATVERDAMME!! Vanaf dat moment was het Lago di Stronti en kreeg je mij er met geen mogelijkheid in. Ik koelde m’n voormalig prachtlijf (zie foto) wel in zwembatti af.

Bij barri di pooli hoefde ik al snel mijn bestelling niet meer door te geven. En daar hou ik van hè, gewoon als ik binnenkom al gelijk een grote bier en een Aperol intappen. Toen we op een avond daar op het terras zaten en de muziek mij niet aan stond, was een knikje genoeg om van muziek te veranderen. Ook daar hou ik van. Machtswellusteling die ik stiekem ben 😈😃
Ik beloonde hun service met een vermelding in mi testamenti.

In het campingrestaurant (restauranti) maakte ik ook vrienden met het personeel. Ontzettend leuke en vriendelijke jongelui. En dat bleek ook op de laatste avond toen we daar aten. Knuffels, zoenen, handen schudden, tranen, het was een emotioneel afscheid. Ook voor hun trouwens.
“You are so funny” werd mij verteld. Ik had ‘thanks for all the tips’ of ‘thanks for the nice treatment’ of ‘thanks for the good talks’ ofzo verwacht, maar goed funny klopt eigenlijk ook wel.

Verder deden we tripi di dorpi’s, tripi di boti en ergerde ik me kapot aan het animatieteam met hun 5 dansliedjes en Luigi Zumba met z’n drukdoenerij, maar vooral lagen we heerlijk bij zwembatti lurki di alcoholi en te zonnebaddi.

De terugreis:
Mijn plan om vrijdag klokslag 06.30 uur te vertrekken werd vakkundig door vrouw de nek omgedraaid vanwege “chill your tits ’s ff zeg, weet je wel hoe vroeg dat is!” Het doel was in de namiddag in het hotel in Karlsruhe te arriveren. Newsflash, dat is niet gelukt.
Het Italiaanse gedeelte ging opvallend vlot, zelfs knooppunt Milaan reden we met 2 vingers in de kont voorbij.
Zwitserland reden we binnen met schijtweer (joh!) en de Gotthardtunnel lieten we ook vrij eenvoudig achter ons. De navigatie stuurde ons deze keer via Luzern naar Zürich. Het mooie weer brak aan en eerlijk is eerlijk, Zwitserland is een prachtig land. Met de trein, dat is. Om te rijden zie je toch geen reet van de omgeving omdat je continu moet opletten op debiele weggebruikers en wegonderbrekingen. Dus hup Fritzl’s van Zwitserland, bouw maar mooi een tunnel onder jullie land door.
De snelweg naar Stuttgart was een hel. En ik zal hier even precies uitleggen waarom. Duitsers (en Zwitsers ook) gaan niet aan de kant. Die blijven links of in de middenbaan rijden, terwijl in de rechterbaan vaak alle ruimte is. De 5678863543 files op deze snelweg waarin wij terecht kwamen hadden dan ook deze oorzaak. Die schijtlui blijven liever in de linker en middelste baan in de file staan dan dat ze doorrijden op de rechterbaan. En ze kijken niet in de spiegels, dat ook. Ik was daar op een gegeven moment zo klaar mee dat ik al zigzaggend van rechts naar links naar voren reed. Dan maar boetes hoor. 🖕🏼😤

Iets na zessen kwamen we aan bij het hotel in Karlsruhe. De geboortestad van de 2 grote Olivieren, Bierhof en Kahn. En Tanja Jess! Zij is daar ook geboren, mensen! (nee, ik doe ook niks met deze info).
Ook nu moesten we nog eten dus liepen we het eerste beste Grieks restaurant binnen. Een Albanese moordbrigade wachtte ons op. Tenminste, daar leek het op. Maar het waren uiterst vriendelijke mensen! En met lekker eten! En véél! Ik had gezegd dat ik ze zou aanbevelen dus mocht je ooit in Karlsruhe zijn, Olympia Restaurant, der platz zum sein!
We besloten uit te slapen. En met we bedoel ik de dames natuurlijk, ik liep alweer om 7 uur rond te struinen. Na het ontbijt en tanken knalden we om 10.15 uur de snelweg op. De laatste kleine 500 kilometer.
Nou, daar kan ik kort en nog korter over zijn; SCHEISSE! De ene wegonderbreking na de andere. Een beetje doorrijden zat er niet in. Gutentag seg, wat een vermoeiende lui die Germanen. Zorg dan dat je de vakantieroutes vóór de vakanties klaar hebt. Zucht, ik moet ook alles uitleggen.
Pas na Duisburg verdween de drukte, wegonderbrekingen en slecht wegdek als schnee für die Sonne en dat was een verademing voor autobestuurders zoals ik. Goed wegdek, weinig verkeer en zo snel als je maar durft. En dat laatste heb ik geweten, ik denk dat de gemiddelde snelheid daar zo’n 200 km/u was. Toen vrouwlief heel even haar ogen sloot voor een licht dutje maakte ik gebruik van de situatie. De voiture tikte de 240 aan hoor!

Om 17.13 uur precies dropten we dochter bij haar vader, deden we een poar neem’n en om 18 uur lagen we beiden uitgeput op de bank.
De geweldige vakantie zat erop.
Volgend jaar gaan we weer. Nu al sin an.

Muziekjaar

Dit moet een jaar worden dat wij met enige regelmaat te bezichtigen zullen zijn. En met wij bedoel ik mezelf met een ander. En dan is die ander of vrouwlief, of kinds, of goeie vrienden. Dit moet namelijk een muziekjaar voor ons worden.
Let wel, ik schreef te bezichtigen. Dat is dus niet aanspreken/lastigvallen/in de buurt komen. Kom op zeg, ik wil ook wat privacy. Ga lekker je eigen gang, dan doen wij het ook!

De geoefende lezer hier weet dat ik niet zo van concertbezoeken ben. Ik heb altijd wel wat aan te merken op de kwaliteit van de muziek of het optreden in het algemeen en dat is voor mijn gezelschap natuurlijk niet de allerbeste atmosfeer om in te vertoeven. Maar wat me nog meer tegenhoudt om een concert te bezoeken is dat ER ALTIJD WEL EEN ENORME LAMLUL (m/v) BINNEN EEN STRAAL VAN 10 METER VAN MIJ STAAT WAAR IK ME GIGANTISCH AAN STOOR.
Maar goed, ik ben inmiddels wat ouder, rustiger en wijzer dus die gok durf ik dit jaar wel te wagen. Wel zo leuk voor mijn gezelschap immers.
Toto, Dire straits, Pink Floyd staan op de agenda. Evenals een countryfestival en een regelrecht rockfestival. En wie weet wat nog meer uit de hoge muziekhoed komt? Ik heb er in elk geval zin an.

Oja, het plaatje hierboven? Kon niet zo gauw iets muzikaals vinden. Je moet het hier maar even mee doen.

SuperMan(us)

Mijn leven met een Latina is nooit saai. Goed, we liggen wel eens heel saai uitgeteld op de bank, maar dan luisteren we meestal muziek en ~~onderwijs~~ verveel ik haar met mijn muziekweetjes.
En soms kijken we heel saai een film. Maar daarin verschillen we ook met grote regelmaat van smaak. Als ik een film hilarisch vind, vindt zij ‘m alles behalve lollig, en als zij een film leuk vind, gaap ik me een slag in de rondte. En speelt er een thriller die we beiden interessant vinden, ziet ze de helft niet omdat ze tijdens spannende momenten een kussen voor haar ogen doet.

Wat ik dan wel weer lollig vind om te doen bij film kijken, is haar op de kast jagen. Wat ~~niet veel mensen weten~~ algemeen bekend is, is dat Latina vrouwen nogal temperamentvol en jaloers zijn. En dan moet je bij mijn Latina in de overtreffende trap en keer 300 denken. Ik zeg dan ook regelmatig als bijvoorbeeld Salma Hayek in beeld komt; “Zo, mooie vrouw zeg! – Zo, goeie tetten hoor! – Zo, mooi lijf heeft zij. – Cool haar!” Haar standaardreactie is dan “Dan ga je toch lekker met haar samenwonen!” Nu vind ik dat een beetje kansloze reactie, want ik weet niet eens waar Salma woont en volgens mij is zij ook gewoon getrouwd. En ook al zou ik wel haar adres in de USA hebben, het is niet handig om dagelijks zover naar m’n werk te moeten rijden. Dus.
Maar haar andere standaardreactie is met voorwerpen gooien. Kussens, sokken, sloffen, schoenen, laarzen, wijnflessen, bloempotten, pannen, borden, kopjes, wasmanden, laptops, eettafelstoelen, tuingereedschap, complete tuinsets en wat niet al vliegen dan mijn kant op. En wat is het dan handig dat ik vroeger keeper ben geweest, alles klemvast! Soms zelfs met een showduik.

Hoe anders reageer ik op dit soort situaties? Zij roept ook wel eens dat ze iemand een mooie man vindt. Of dattie een mooi lichaam heeft. Of dat hij een stoere uitstraling heeft. Ik vind dat allemaal prima en ga verder met waar ik op dat moment mee bezig ben.
Maar beste lezer, zelfs ik heb grenzen. Als je een dik kwartier lang kwijlend en hunkerend naar Tiktoks van Henry Cavill kijkt, ben ik toch best wel een beetje op mijn geslachtsunit getrapt. Dat durf ik heus wel te vertellen. En dus vond ik het afgelopen freedomfriday (de vrijdag dat het kind voor een weekend naar haar vader gaat) een mooi moment om haar ~~een lesje te leren~~ te verblijden.

Ik printte het gezicht van deze Superman uit en maakte er een masker van. Het Supermanlogo knipte ik ook uit. Kom op zeg, hij Superman, ik SuperManus! Qua lijf en uitstraling schelen we toch niet zo heel veel. Ja, hij heeft een iets steviger kin, maar voor de rest……………………………
Met masker op en logo geplakt op een niet nader te noemen plek op mijn lichaam vleide ik mijzelf in mijn meest erografische pose op de bank, wachtend tot ze weer thuis kwam van het kind wegbrengen.
Nou, ze kwam de woonkamer binnen en wat gebeurde laat zich raden.

Het werd een avond van de slappe lach.

Chica hilaros

Laat ik voorop stellen dat mijn Latinavrouwlief beter Nederlands spreekt dan de gemiddelde PoarNeem’er hier uit de regio. Echt beste lezer, ik heb soms werkelijk geen idee wat ze zeggen. Nu kan dit natuurlijk ook te maken hebben met de nodige bierconsumpties die mijn gemiddelde gesprekspartner heeft genuttigd alvorens hij/zij met mij in gesprek treedt (want dat is de grootste hobby hier), maar toch. Meestal is het voor mij gokken wat ze tegen me zeggen en neem ik maar een slok bier als antwoord.
Maar ik dwaal af.

Mijn Latinavrouwlief spreekt dus aardig Nederlands, en dat is maar goed ook want mijn Spaans is niet best. Ja, ik zeg gewoon achter elk woord ‘os’, dat vind ik Spaans zat. Maar daar ben ik de enige in, zij corrigeert mij dan meestal en dat vind ik weer ruk want veel minder lollig.
Maar ik dwaal af.

Dat zij af en toe wat woordjes verkeerd of iets anders uitspreekt, dat vind ik eigenlijk alleen maar schattig. De i is bijvoorbeeld bij haar een ie. “Wil je een haring? Nee, ik houd niet van vies. Ja duh, wie wel?” En zo hebben wij vaker van dit soort grappige gesprekjes.
Maar beste lezer, soms zijn haar uitspraken regelrecht hilarisch. Dan schud ik buik, druppelt wat vocht in m’n string en biggelen de tranen over m’n wangen.
Ik heb in de loop der tijd 4 situaties onthouden.

We reden op de snelweg en we kregen het over eerste auto’s. Ik vertelde over mijn BMW, zij had de keuze uit 2. Eentje met airco en eentje met een dakkapel………..Dat heet dakraam, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂

Bij een Duits tankstation stond voor ons een dikke Heinz zijn aggregaat achterop een truck bij te tanken. “Kijk die vent nou met z’n jarretels.”……………. Dat zijn bretels, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂

Op bed lag ik al op één oor en ze zei nog iets. Voor mij was het gemompel en ik antwoordde met een welbekend huh?. “Zucht, jij ook met je Zweedse gehoor!” ……………… Dat heet Oost-Indisch doof, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂🤣

In de douchecabine sta ik op mijn gemak woest erotisch mijn geslachtsorgaan te wassen en zij komt toevallig binnen. “Oh jammer, ik zie niks, het glas is bewolkt.”……………..Dat heet beslagen, lieverd. 🤣😂🤣😂🤣😂🤣

Eigenlijk kun je wel stellen dat wij muchos plezieros hebben. En ach, dat er af en toe een flinke CONJO! door de kamer vliegt, dat maakt het ook wel weer spannend.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Enge buren

Nee, dees anekdoot gaat deze keer niet over de lui die naast me wonen. Les 1 bij bloggen is namelijk ‘niet bij één onderwerp blijven hangen’ en dat zal ik dus bij dezen ook niet doen.
Dees anekdoot gaat over weer eens een briljant stukje muziek dat ik ontdekt heb. En met briljant bedoel ik dat het zó fantastisch in mekaar zit, dat het gewoon briljant is. En als ik zeg dat iets muzikaals briljant is, dan kun je er vanuit gaan dat dat klopt. Ik ben tenslotte niet voor niets de Johan Cruyff onder de muziekkenners.

Enge buren, daar heb je vast wel eens van gehoord. Zij drietjes zijn verantwoordelijk voor meerdere liederen die mij en mijn jongens een slappe bezorgen. Maar zij drietjes zijn naast lollig ook geweldige muzikanten/tekstschrijvers. ‘Wicky Wicky’ is zum bleistift een lied in Hawaiiaanse stijl en het lied slaat werkelijk nergens op. Maar het is zo lachen dat het jaren geleden onze absolute zomerhit is geweest.
Natuurlijk ken je ‘Pizza Calzone’, DÈ beste parodie ooit op dat zeiklied van die nasale Italiaan. En zo hebben ze veel meer hilarische platen gemaakt. Zoek het anders zelf even uit.

Het nummer dat ik er even uitpik is onderstaand; Høken in Havana.
Natuurlijk trok dit nummer meteen mijn aandacht omdat ik tegenwoordig in høkenland resideer, maar dat niet alleen, ik resideer er ook nog eens met een Cubaanse schone. Nah, is dat toevallig, ofnie?
Maar daarom is het nog geen briljant nummer natuurlijk. Nee, het briljante van dit nummer is dat ze ‘Chan Chan’ van de Buena Vista Social club volgepropt hebben met teksten van de Achterhoekse band Normaal. ‘Oerend hard (Oerend rapido 🤣) – Vrouw Haverkamp (Mujer Haverkamp 😂) – Net als gisteren – Mama, woar is mien pils’. En dan halen ze Fidel Castro er ook nog even doorheen.
Ik vind dat briljant en het lijkt mij dat jij dat met mij eens bent.

Ik zou zeggen, luister zelf even de hele 5 minuut 43 af en geef mij dan gewoon gelijk. DIT IS EEN BRILJANT GEMAAKT NUMMER.

Ik had sjans

Zaterdag stond ik met m’n poten in de klei naar bovenstaande band te kijken en te luisteren. Nou ja, en eigenlijk ook te genieten.

Ben je een beetje bekend met mijn persoontje, dan weet je dat ik niet zo van live muziek houd. Ja, als je alleen maar originele liederen speelt zou dat voor mij op zich prima te verteren zijn, ik heb dan immers geen vergelijkingsmateriaal, maar dan zou ik naar een concert van desbetreffende zanger/zangeres/band moeten en daar houd ik nog minder van. Dus.
Nee, van die bands die (bekende) nummers van anderen spelen, daar heb ik wat moeite mee. Mijn sterk ontwikkelde muziekoren vangen namelijk elk foutje en elk misje en elk valsje op en dat is voor mij, maar ook zeker voor de zanger/zangeres/band, niet prettig. Voor mij qua humeur, voor de zanger/zangeres/band qua vernietigende recensie op dees jolijtsijt.

Hoe anders is dat voor bands die het origineel angstaanjagend close benaderen? In 2012 heb ik al eens zo’n ervaring mogen ervaren (https://dickteder.home.blog/2012/12/12/hartslag/) en beste lezer, zaterdag was het weer raak.
Status Quotes (https://www.statusquotes.nl/) heet de band en 3x raden welke band ze bijna exact tributen?
Vier mijn-leeftijd-mannen oet poarneem’nland die gewoon rechttoe rechtaan rocken en werkelijk elk nummer van de beroemde band perfect kopiëren. Whatever you want, Rockin’ all over the world, Caroline, Down down, Again and again, Break the rules, Rain en de rest. Allemaal stuk voor stuk fantastisch, geweldig en perfect. Wel een beetje jammer dat ze Quo’s (ik mag Quo zeggen) beste ‘Accident prone’ niet deden, maar ze hadden maar een uur dus ik moet gewoon eens ophouden met dat gemekker.

Ga ze bekijken/beluisteren als je de kans hebt, beste lezer. Ze zullen je niet teleurstellen. Neem dat maar van deze muziekfreak aan.

Oja, over de titel van dees anekdoot. Ja, ik had ook nog sjans. Bij de toiletten. Terwijl ik stond te pissen. Met een knipoog-vent.
En daar wil ik het graag bij laten.

Work out

Het lijkt wel alsof elke maand dat ik ouder word mijn pens (buik, ronding, unit, geef het een naam) een onsje in omvang toeneemt. Nu is dat natuurlijk niet zomaar een probleem, het is een luxeprobleem. En luxeproblemen heb ik nog nooit serieus genomen dus waarom zou ik dat nu wel doen, niewaar?
Wat wèl een probleem is, is mijn onderrug. De onderrug die die pens van mij nog enigszins op z’n plek houdt. De spieren daarvan zijn uitgerekt, wat eigenlijk wil zeggen dat ze hun langste tijd hebben gehad. Of eigenlijk dat ze aan hun einde zijn. Zie het als elastiek, dat kun je ook maar tot zo ver rekken. En beste lezer, daar moet ik echt wat aan gaan doen wil ik ~~de piem nog steeds zonder~~ ~~spiegel kunnen blijven zien~~ er niet aan onderdoor gaan. Nu heb ik een briljant plan bedacht, maar daar moet ik eerst even een klein voorgeschiedenisje bij verklaren. Lees gerust verder. Of stop hier, ook prima.

Eind vorig jaar hadden de dochter en schoonzoon van onze buren het ambitieuze plan om in april een wereldreis naar het Oosten (en dan niet ‘Poarneem’nland, maar naar China enzo) te maken. Oja, en dat via en Spanje en Italië. Ze hadden een grote Mercedes bus gekocht en deze gingen ze ombouwen tot camper. Prachtidee, mijn steun hadden ze.
Lang verhaal kort, april werd mei, mei werd juni, juni werd juli. En E.L.K.E. dag klokslag 08.40 uur zette schoonzoon de cirkelzaag in de tuin even aan om een houtje te zagen. De rest van de dag niet, maar telkens klokslag 08.40 uur. Zucht.
Nu ben ikzelf, ook in de vakantie, van de redelijk vroegevogelclub dus behalve het kutgeluid had ik er niet zoveel last van, maar ik woon samen met een zeer bedverliefd iemand en voor haar vind ik schoonzoon dus een enorme lul. Maar ook omdat die bus me aardig in de weg ging staan vind ik dochter en schoonzoon een lul.
Nu wil het toeval dat ik vorige week een mahoniehouten bed uit elkaar gedemonteerd heb en deze ligt in de tuin te wachten tot ik eraan toe kom om deze tot draagbare en vervoerbare stukken te zagen. Omdat de buren vroege slapers zijn, leek het mij dan wel een aardige repercussie om elke avond klokslag 22.40 uur mijn decoupeerzaag in de tuin even aan het werk te zetten. Dont’t fuck with The Anus of with the wife’s Anus! Dat zeg ik! 😈

Tot zover het kleine voorgeschiedenisje, dan nu mijn briljante plan.
Ze zijn vertrokken! Tenminste, de bus staat al 2 dagen niet meer voor de deur. Zucht, daar gaat m’n wraakactie. Bummer.
Maar ik zou ik niet zijn als ik op zo’n moment niet direct schakel en van de nood een deugd maak. Herinner je het eerste couplet over mijn pens en de rugspieren nog? Nou, ik ga dat mahoniehouten bed dus gewoon even in draagbare en vervoerbare stukken hakken. Hakken ja. Niet zagen, maar hakken. Met een bijl. In blote tors. In spijkerbroek. In de tuin. Binnenkort. Als het mooi weer is. Ooit.
Nou, als ik daar geen stevige rugspieren en een strakke buik van krijg!

En mocht ook dat niet werken, dan wil ik deze jas 👇🏼 op mijn verjaardag.

Ps. De man op de bovenste foto ben ik niet. Ik heb namelijk niet zo’n plopnavel.

In de blote kont

We hadden wat te vieren en hoe kun je dat beter doen dan in de blote kont, dat zeg ik. Dus reden we zaterdagmiddag naar een niet nader te noemen thermengeval in het pittoreske Bussloo. Ideetje van mmb (mi mujer bonita). We konden allebei wel wat ontspanning en wat teintkleuring gebruiken immers. Ik was in het begin wat sceptisch, want wat moet ik nou in een sauna met allemaal rimpellijven, zweetpokkels en hangunits om me heen, maar de belofte van een 50 minuten durende massage deed mij vanzelfsprekend overstag gaan.

Even dacht ik dat we verkeerd waren gereden en dat we bij het plaatselijk crematorium aangekomen waren, maar dat bleek alleen maar de buitenkant van het hoofdgebouw te zijn, beloofde mmb. Ik zei nog gekscherend dat je hier wel heul snel bruin wordt. Wij lachen.
Bij de receptie kregen we een polsbandje en ik vroeg nog gekscherend of ik ‘m ook als lullig bandje mocht gebruiken. Ik lachen.
Eenmaal in de badjas en voorbij de kleedruimtes liepen we het paradijs in. Tenminste, zo denk ik dat het paradijs er uitziet. Een gigantsiche tuin met prachtige planten en exotische bomen en mooie beelden en een buitenbar en naakte mensen. Veel naakte mensen.
Okeeeeee, dat was even met de ogen knipperen voor mij. Zoveel naakte mensen bij elkaar was niet gebruikelijk in de machowereld waarin ik normaal gesproken vertoef. Maar dat even knipperen duurde maar even, mmb zei dat ik en mijn pielemoos niet zo bekrompen moesten doen. Zij lachen.
Ze had gelijk en zonder aarzelen smeet ik mijn badjas sierlijk weg. FREE DE PIEMOL!

Hammam, kruiden, zout, scrub, aalt, mayonaise, yoghurt, in alle baden heb ik liggen dobberen. En tussendoor in de blote kont zonnen. Héérlijk! En af en toe natuurlijk eem poar neem’n. Nog héérlijker! Onderwijl vriendelijk naar de voorbij lopende mensen zwiemelen. Ik had het duidelijk naar m’n zin.
Om 18 uur meldden we ons voor de ontspanningsmassage. Tenminste, dat had mmb mij wijsgemaakt. Het bleek een mishandeling van de eerste orde te zijn. Met een elleboog kan je dus ècht een rug 47 cm indeuken. Mèn, fantastisch zo’n anti-stressmassage! Bij het aankleden was ik zo ontspannen dat valse lucht in mijn lijf spontaan uit een niet nader te noemen lichaamsholte ontsnapte. Wij lachen.

Al met al heb ik een geweldige dag gehad. Mijn probleemlijf is een keer goed verzorgd in al die baden. Maar ook de sfeer in zijn algemeenheid beviel me erg. Iedereen die zijn/haar ding onbevangen doet en de rest gewoon in zijn/haar waarde laat. Ik hartje dat. Zelfs erg aanwezige Rotterdammers en vliegen OVERAL kregen mij niet over de zeik. Nou ja, laten we het erop houden dat ik een paar keer tot 10 heb moeten tellen.
Ook de sportieve mannenafdeling achterin het paradijs vond ik erg leuk. Tafeltenissen en midgetgolfen kon je daar. Wel gek dat er, behalve het balletje, verder geen materiaal beschikbaar was.
Maar het allerleukste vond ik toch wel de ‘prachtige piemel-contest’ tegen sluitingstijd in het rookgedeelte. Ben stiekem best wel trots op mijn 13e plek.

Ik denk dat we dit best wel eens vaker zullen gaan doen.

Ps. De man op de foto ben ik niet. Ik schijn een grijze badjas te hebben.

Plaatsnamen

Als man van de wereld kom ik nog wel eens ergens. En ik vind dat je zo veel als mogelijk van de wereld bezocht en gezien moet hebben in je leven. Nu is in mijn geval de wereld meer een miniwereldje omdat ik nog 196 jaar volcontinu moet werken om financieel onafhankelijk te worden, maar plaatsen bezoeken in dat miniwereldje is toch wel een beetje mijn lust en mijn leven. En dan vooral plaatsen met grappige, lollige of jolige namen.
Zo bezocht ik in mijn ozo korte leventje al Doodstil (wij toeteren! hahahaha), Hongerige wolf (wij allemaal vreten naar buiten gooien! HAHAHAHA) en Fiemel (rijmt op piemel! WHOEHAHAHAHA). Man, geweldig vind ik dat.

En zo belandden wij afgelopen weekend in het pittoreske en historische Valkenburg. Of eigenlijk niet belanden hoor, we waren daar toch in de buurt en we kozen bewust voor dit pittoreske en historische plaatsje om onze ogen eens even goed de kost te geven. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw.
Ik vond het prachtig! Links waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes maar ook rechts waar je keek restaurantjes, kroegjes en terrasjes. Deed me denken aan de Noord-Middellandse zee plaatsjes.

We namen plaats bij een Spaans vleesrestaurant op het terras want het lichaam smeekte om energie. Het was tenslotte de heetste dag van de eeuw. Fijne stoelen met dito kussens op de tweede rij. En dat was handig want ik had wat last van inflammatie rond de bipsstreek (zucht, had ik weer……). Meer mensen konden blijkbaar wel wat energie gebruiken want voor ons, naast ons, achter ons en eigenlijk op het gehele terras gingen ze aan de tafeltjes zitten. Ook bij de andere restaurants in het straatje stroomden de terrassen vol. Ik schepte op dat ik al jaren een voorbeeld voor velen ben, maar lief knikte ongeïntresseerd en zei dat het gewoon etenstijd was.
Oh………..
We hebben een uitstekend leuke en fijne middagavond gehad en niet onbelangrijk, Valkenburg kan ook op mijn bezochte plaatsjeslijst.

Beste lezer, Valkenburg is een Aanrader met een grote a op de schaal van Manus!

Toen ik de volgende ochtend het plaatsje wiki’de las ik wat ik al die tijd al dacht, Valkenburg is een gigantische toeristische trekpleister voor Limburgtoeristen en er is dus nog veel meer te zien dan restaurantjes, kroegjes en terrasjes.
Oh………..

Koningsvrije dag

Ik heb niks met die lul. Ik heb niks met de vrouw van die lul. Ik heb niks met de kinds van die lul. En eigenlijk vind ik dat ze de hele familie van die lul op moeten doeken. Met je gespeeld vriendelijk zwaaien naar de debielen in oranje langs de route terwijl vetgedrukt en met koeienletters op je voorhoofd is te lezen dat je ontzettend schijt aan diezelfde debielen in oranje langs de route hebt. Waren die debielen in oranje langs de route trouwens allemaal ingehuurd?
Oh, je zit nog naar het bijgevoegde plaatje te koekeloeren? Mooie hè? Ja, ik zocht een toepasselijk plaatje bij dees anekdoot en toen stuitte ik geheel toevallig op deze foto toen ik ‘oranje BH’ bij Google intoetste. Een lezerslokkertje noemen we zo’n plaatje in de schrijvelerij.

Het was gisteren voor mij gewoon een vrije dag van het werk. Even niet achterlijk vroeg opstaan maar gewoon rond de klok van kwart voor 5. Maar dat was omdat ik moest pissen. Ik geloof dat het ergens rond half 7 was dat ik goedgemutst uit bed sprong.
Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), toog ik de tuin in om mijn toegeëigende fiets maar even een flinke apk-beurt te geven. Wist je trouwens dat die koninklijke lui met 1 druk op de knop het weer in ons land kunnen regelen? Zoek het maar eens op, het weer de dag vóór en de dag na een koninklijk iets. En kijk dan maar eens naar het weer op de dag van dat koninklijk iets zelf. Hè hè? Ik geloof niet in toeval……………

Na het douchen en mooi maken was een dance event op het bruisende buitenterrein van mijn niet nader te noemen woonplaats de place to bier. Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), is mijn terrasbruinen aardig gelukt. Aan een gezellige tafel, met gezellige mensen en koud bier in plastic mijmerde ik wat over mijn huidige leven en kwam tot de conclusie dat bier in mijn lichaam vermenigvuldigt. Anders kan ik 1 glas bier = 3 liter pissen niet verklaren.
Toen de piratenhits werden ingezet was het tijd om huiswaarts te gaan. Jammer, want ik begon op dreef te raken. Het einde van klassieker ‘Zijn het je ogen’ heb ik niet meer meegekregen.
Ik vond het een heerlijke koningsvrije dag zoals ik vrije dagen het liefst heb, gewoon gezellig, met goed gezelschap en met uitstekend weer.

’s Avonds viel ik met een slappe lach in slaap want hilarische scheet.
Vanochtend was het weer achterlijk vroeg. En met het weer dat de voorspellers voor gisteren hadden aangekondigd. Guur en koud.

Compliment

In mijn vorige leven als vriend/partner/minnaar/klusjesman heb ik nogal wat fouten gemaakt. Of fouten? Vóór ik een fout maak, maak ik die fout niet natuurlijk. Dingen die ik anders had moeten aanpakken, dat is toepasselijker.
Één van de dingen die ik anders had moeten aanpakken is niet alles voor granted nemen. Hoe zeg je dat in het Nederlands? Niet als vanzelfsprekend vinden. Ik vond heul veul dingen vanzelfsprekend in de relatie en met mijn gebrek aan empathisch vermogen zag ik daar totaal geen kwaad in. En ja, daar betaalde ik in 2011 uiteindelijk de hoofdprijs voor.

11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) heb ik als een ~~seksuele~~ relationele kluizenaar geleefd. Bewust. Maar ook omdat ik niemand goed genoeg tegenkwam. Zei hij arrogant, want ja, dat ben ik toch ook best wel. En ik ben natuurlijk ook niet de eerste de beste Piet Piem. Wellicht vind je me wel een Piet Piem hoor, daar zou ik trouwens niet van opkijken, maar toch zeker niet de eerste de beste? En zo wel, dan heb ik daar geen boodschap aan en wens ik je herpes onder je voeten.

In die lange tijd alleen heb ik mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen eens stevig aan een grondige analyse onderworpen. Dus niet zomaar lafjes geanalyseerd, maar stevig en grondig aan een analyse onderworpen. Anders kan je het net zo goed niet doen, niewaar? Het was 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) dagelijks afzien, confronterend en ook wel pittig om mijzelf, vrouwen en mijzelf met vrouwen door de mangel te halen, dat mag je best weten. Maar een echte vent is ook in moeilijke tijden een kerel, dat zeg ik.

De zelfontplooiing heeft z’n vruchten afgeworpen, dat kan ik met trots melden. Tegenwoordig strooi ik met complimenten in de relatie.
Ik zeg bijvoorbeeld dat ze het hartstikke goed kan als ze heeft gekookt. En ik zeg dat ze het hartstikke goed doet als ze bezig is met het huishouden. Een wasje draaien, drogen en opvouwen? Dat kan op een dikke duim van mij rekenen. Wat? Twee duimen! De bedden verschonen, daar is ze één van de beste in. Ik kan dat niet vaak genoeg tegen haar zeggen. Als ze in de tuin op de hurken bezig is, loop ik even naar haar toe, klop op haar schouder en zeg dat ze het fantastisch doet. Ook vind ik dat ze geweldig boodschappen kan doen en laat ik het nooit na om dat toch even tegen haar te melden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Bodemlijn in een relatie is, een echte vent doet aan compliment. Dat zouden meer mannen moeten doen. Neem het maar van mij aan.
Ik heb dat namelijk 11 jaren of 131 maanden of 570 weken of 3993 dagen (doorhalen wat het minst prettig leest) stevig aan een grondige analyse onderworpen.

Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder ~~leven~~ zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Het gevaar van tegenwoordig

Dees anekdoot bevat een waarschuwing voor u allen!

Als je een eindje van de bewoonde wereld resideert en je dus een kilometer of 17 door gebieden moet tuffen waar de elektriciteit zijn intrede nog niet heeft gedaan, is het prettig als je eindelijk de route kent en je dus zonder routekaart de weg naar de snelweg weet (sjonge, wat een lange zin).
Wat dan ruk is, is dat boven ons gestelden besluiten om één van die wegen, de belangrijkste weg zelfs, 3 weken compleet dicht te gooien voor werkzaamheden. Ik geloof een nieuw postkoets pad ofzo. Of een trekker inhaalzone. Wie zal het zeggen? En tja, dan kan ik weer opnieuw beginnen. Zo wordt autorijden wel een intensieve bezigheid zeg! Zucht.

Maar goed, ik heb tegenwoordig een mobiele telefoon mét navigatie erop dus m’n wegenkaartboek heb ik in principe niet meer nodig. Ding is ook uit 1987 trouwens. Weg ermee!
Via flauwe bochten, scherpe bochten, Tarzan bochten, 14 verkeerslichten, 87 rotondes en ontelbare drempels leidde de app mij naar de snelweg. En dat alles in het pikkedonker van de vroege ochtend. Eenmaal op de snelweg kom ik al gauw in de Max-modus en gaat het gaspedaal in. Wat nou 100?

Gisteren viel me ineens iets op. Auto’s die ik die ochtend eerder had gezien in het pikkedonker scheurde ik nu voorbij. En dat zette me vanzelfsprekend aan het denken. Hoe kunnen zij eerder op de snelweg zijn dan ik, terwijl de app op mijn telefoon de route toonde? Ik concludeerde dat maar eén punt de dader kon zijn, het verkeerslicht waar ik linksaf gestuurd word waar rechtsaf mij veel logischer lijkt. Ik moest op onderzoek uit.

Op het werk haalde ik Maps van de omgeving tevoorschijn en warempel, mijn navigatieskills, onderbuikgevoelens en logisch denken lieten me ook deze keer niet in de steek. Rechtsaf bij dat verkeerslicht is veul sneller. Niet korter, wel sneller. Tsss, met je technologie.

Maar waar blijft de waarschuwing nou, Manus? Nou, lees verder dan, bovenstaande was nog maar de intro.
Ik lag gisteravond in amoureuze houding en dito kledij met vrouwlief op het berenvel voor de open haard toen ik haar bovenstaande vertelde. Wij vertellen elkaar namelijk alles en ook op de vreemdste momenten. En wat dacht je? Vanochtend stuurde de navigatie-app mij uit zichzelf naar rechts bij het desbetreffende verkeerslicht!!!!!! Da’s toch apart op z’n minst? Ik ben er nog steeds beduusd van.

De waarschuwing van dit verhaal is; Leg je telefoon ver weg als je amoureuze handelingen gaat uitvoeren. Ze pikken namelijk alles op. Meer dan je wellicht zou willen.

Met je technologie.

Mijn laatste vrouw

10 jaren, 11 maanden en 9 dagen ~~was ik~~ zag ik mezelf als één van de 317 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland. Da’s dus bijna 4000 dagen hè?! Over discipline, beheersing en principes gesproken.
Haha, heb ik die grote waffelaars even mooi te pakken, met hun ‘die zit na 3 weken alweer aan de vrouw want hij kan niet zonder’. Maar ik ben geen vrouwenverslinder, bimbojager of met de piemdenker, dus een klein middelvingertje voor hen lijkt me wel gepast. 🖕🏼

Donderdag 1 september 2011 was de liefde tussen voormaligje en mij simpelweg op en besloten we als goede vrienden maar vooral als vader en moeder van de jongens verder te gaan. En met succes, het zijn inmiddels 2 fantastische, hilarische, slimme en leuke pubers. Voor opvoedtips, volg ons, zou ik zeggen. 😁

Zomer 2022.
Binnen no-time spraken we af om gezellig een hapjedrankje te doen. Het klikte. Sterker nog, het klikte big time. En zelfs van beide kanten! Zij is de vrouw waar ik al die jaren mijn discipline, beheersing en principes voor heb laten gelden en, geloof het of niet, ik ben de man waar ze op had gehoopt (lees klusjesman met humor 😉).
Inmiddels hebben we ook de mindere kant van het leven moeten meemaken en dat heeft onze relatie eigenlijk alleen maar versterkt. Met andere woorden, het zit wel moustache tussen ons.

Wat ik eigenlijk met dees anekdoot wil zeggen;
Ik ben bij dezen definitief van de vrijgezellenmarkt af. Eventuele aanbidsters kunnen mijn deur voorbij fietsen, kunnen mij uit hun hoofd zetten, kunnen mijn kont tot ziens kussen en tevens kunnen ze mij op hun buik schrijven. Kom op zeg, je hebt 10 jaar, 11 maanden en 9 dagen de tijd gehad. 😝

Deze vrouw zal namelijk mijn laatste vrouw zijn.

Jeugdzonde

Het was de laatste zaterdagavond van onze vakantie in Mexico. Ergens in de 90’s. M’n maat, zijn vriendin en een stelletje uit ons hotel namen me mee naar de plaatselijk bar. Ik had er niet zoveel zin in. M’n vakantieliefje was net weer naar huis vertrokken, m’n geld was op en ik was chagrijnig. Toch liet ik me overhalen.
Het begin van mijn jeugdzonde m.b.t. een vrouw was aanstaande. Lees gauw verder dan!

Terwijl de andere vier pret, plezier en lol hadden, hing ik een beetje kansloos aan de bar. Maat kon dit vanzelfsprekend niet aan zien en kwam naar me toe. “Doe gvd niet zo debiel en doe gewoon mee! Ga met die blonde dansen!”, zei hij geërgerd. Ik keek verveeld opzij naar de dansvloer, daar stond ze, Kelly Bundy look-a-like 2.0. Ik bedankte want ik was niet in de stemming, in de mood en ook niet in vorm. Maat nam hier geen genoegen mee en stapte op Kelly af. Even later kwam hier weer naar me toe en zei dat ze mij leuk vond en dat ik haar te dansen moest vragen. Weer zei ik dat ik geen zin en ook geen geld had. Maat werd pissig, drukte mij een stapel peso’s in de handen en dirigeerde mij naar de dansvloer.

Op de dansvloer was ik haar al zat (en zij mij) en nam ik weer plaats aan de bar. Ik had me voorgenomen om naar het hotel te gaan om de avond van de anderen niet te vergallen maar dat komt niet in het woordenboek van maat voor. Weer bonjourde hij mij richting Kelly.
Nou ja, het werd toch nog een leuke avond. 🕺🏽💃🍻🍻🍻🍷🍷🍷

De bar ging sluiten en ik ging met Kelly mee naar haar hotel een paar dorpen verderop. Op de achterbank van de taxi leerden we elkaar wat beter kennen. Ze vertelde dat ze uit Canada kwam, dat ze ‘engaged to be married’ was en dat deze vakantie haar vrijgezellenreis was. Ofzo. Nadat ik alles een beetje in m’n hoofd vertaald had, was het enige wat ik dacht dat het toch wel apart was dat ze dan bij mij in de taxi onderweg naar haar hotel zat. Wetende wat er zou gebeuren. Maar hé, tis vakantie! Wat kon mij het donderen!

We hebben de slaapkamer niet eens gehaald. Door de drank en uitputting vielen we naakt op de bank in slaap.
Ik heb geen idee meer hoe laat het was maar ik werd wakker van de dorst en ik moest gigantisch pissen. Ik duwde haar zachtjes van me af en liep naar de badkamer. Op mijn weg terug naar de bank zag ik een fototoestel op tafel liggen en ik dacht terug aan dat ‘engaged to be married’ verhaal. Er klom een duiveltje op mijn schouder en fluisterde “Doe het!”.
Ik heb dat fototoestel gepakt, flufte pielemans wat heen en weer en heb 3 foto’s gemaakt van mijn stevige unit boven haar gezicht. Hierna heb ik me snel aangekleed en ben stilletjes weggegaan.

Terug in ons hotel vertelde ik het hele verhaal aan maat en samen lolden we om het moment dat ze de foto’s zou laten ontwikkelen. 🤣😂🤣😂
Ik heb haar nooit meer gezien.
Ik hoop wel dat ze nu heel gelukkig is want ze was een heerlijke, enigszins naieve, meid. Eerlijk is eerlijk.

Push it

Iedereen heeft wel een lied, een plaat of een nummer die/dat een uitroepteken in zijn/haar leven veroorzaakt heeft. En nu richt ik mij even tot luitjes geboren vóór 1986 hoor want mensen na dit jaar zijn op muziekgebied nou niet echt in de honingpot gevallen. Dan ga ik er even vanuit dat je pas vanaf je 10^e jaar een beetje besef krijgt van muziek. En ja, in 1996 stierf de echte muziek dus 1 en 1 is 2. Punt.
Mijn uitroepteken kwam in de zomer van 1988.

Ik groeide op met Creedence Clearwater Revival, Elvis en Meatloaf (thuis), De top 1000 Aller tijden (radio) en 70’s disco (kroeg) en persoonlijk vind ik dat een prima basis. Muziek ging een aardig deel van mijn leven uitmaken en regelmatig was ik in de bibliotheek te vinden om te lezen over dit fenomeen. Of ik hing uren rond in ’Het Carillon, dè platenzaak in de stad. Muziek luisteren.

Het stappen kreeg voor mij een nieuwe dimensie toen discotheek ‘Fame’ in Beem (Bedum) ineens tha bomb bleek te zijn. Zaterdagmiddag met z’n allen met de bus naar Bedum en daar feesten, zuipen, vrijen en jawel, ook af en toe vechten (bedenk ineens dat we ook regelmatig op zondagmiddag met de bus naar ‘Skopje’ in Harkstede gingen. Beide discotheken een aardig eindje buiten de stad. Grappig).

In Fame werd ineens ‘Push it’ van Salt ’n Pepa gedraaid. Ik sloeg figuurlijk letterlijk achterover. WAT. IS. DIT?????
Wat een geweldig en apart nummer! Ik had nog nooit zoiets gehoord.
Ik begreep in één klap hoe mensen zich moeten hebben gevoeld toen ze voor het eerst Elvis hoorden. Of The Beatles. Of de elektrische gitaar.
Extatisch.
Ik durf zelfs te stellen dat dit lied de muziek veranderd heeft. Maar of dat nou een pluspunt is……

In elk geval, deze plaat heeft me nadien heel wat stapgenot bezorgd 😉.

Nou, als dat geen uitroepteken in mijn leven is!

Carwash meid

Het is al even geleden dat een mooie vrouw mij flirtend aansprak. Of even? Ik moest wel heul ver terugscrollen om de laatste keer te ontdekken (18 februari) en da’s toch wel een beetje vreemd gezien het feit dat ik sinds 28 maart van dit jaar weer op de markt, beschikbaar en te bezichtigen ben. 🤔 (wil je trouwens al mijn avonturen op liefdesgebied lezen, ga naar https://dickteder.home.blog/category/liefde/ = leestip).

De voiture moet maandag voor de keuring en het leek me wel sympathiek om de reigerschijt eraf te laten wassen. Maar ook de binnenkant mocht wel een opknapbeurt gebruiken. Ik ontbijt stroopwafels onderweg naar het werk en ja, dat kruimelt nogal. Ik denk dat je van alle kruimels in mijn auto zeker 700 stroopwafels had kunnen maken. Dus reed ik naar m’n vaste carwash.

Een woest aantrekkelijke meid ontving me. Ik denk een jaar of halverwege dertig, mooi gezicht, cool haar, leuk figuur. Ja, ze had zo’n debiele vol getatoeëerde arm maar m’n perfecte vrouw bestaat toch niet, dacht ik. Dus swa.
“Hallooooo, wat mag het zijn?”, vroeg ze lachend.
‘Nou, doe maar nummertje 1.’, antwoordde ik vriendelijk terug. ‘En….’
“De binnenkant ook maar?”, viel ze me in de rede.
‘Hoe raad je het zo?’, vroeg ik.
“U komt hier vaker en dan bent u altijd zo vriendelijk en maakt u altijd een praatje. Èn u bent een leuke man.”, rechtdoorzee’de ze.
Ik flabbergasterde even een momentje maar herpakte me door te zeggen dat ik dat laatste natuurlijk al lang weet.
Ik rekende af, gaf haar een knipoog en schoof de wasband in.

De binnenkantschoonmaakploeg was bezig, ik stond heerlijk in het zonnetje toen ik nog eens dagdroomde wat zich nou eigenlijk enkele minuten eerder had afgespeeld.
Lichte tinteling in mijn lijf, een tevreden glimlach op m’n gezicht. Ik vroeg me af of zij een date bij de McD. een goed idee zou vinden of dat zij meer een KFC’er zou zijn.
Ruw werd ik gestoord door een mannenstem die zei dat m’n auto klaar was.
Ik reed zwaaiend weg.

Dat ze met iedereen na mij ook zo’n soort praatje maakte, maakt me niks uit. Ik was tenslotte toch de eerste. 😍😍😍😍
Straks ga ik weer. Een auto kan immers nooit schoon genoeg zijn.

Zomertijd met mogelijkheden?

Ja, het is weer zover, lieve lezer! Het is weer zomertijd en de vaste lezer weet dan dat ik weer te bezichtigen ben en ik weer open sta voor eventuele liefdevolle handelingen en wat niet al op liefdesgebied. Voor het tiende jaar op rij ga ik een poging doen om een vrouw maar vooral mijzelf gelukkiger te maken. En dat wordt zo langzamerhand ook wel tijd, dunkt me.
En, lieve lezer, ik heb dit jaar goede hoop want dit jaar is anders dan die andere 9 jaren. Het is te verdelen in positief en negatief nieuws. Laat ik beginnen met het positieve nieuws.

Ik werk niet meer ’s avonds en ’s nachts! En ook de weekenden ben ik om de week (want kinds) vrij! Nah, da’s toch geweldig! Hoe fijn is het dat ik doordeweeks ’s avonds lekker bij jou kan eten om dan voor 22 uur (avondklok) weer thuis te zijn?
En verder heb ik tegenwoordig een dieseltje. Ik kan dus meerdere kilometers maken en hoeft mijn strakke limiet van liefde binnen 57 km niet meer zo strak genomen te worden.

Maar er is ook wat negatiefs anders. Het zal een keer niet. Zucht.
Het lijf is niet meer wat het geweest is en ook de conditie is niet om over naar huis te schrijven. Ik moet het dus nóg meer van mijn persoonlijkheid en humor hebben. Ik werk er wel aan hoor, maar ik mis om eerlijk te zijn die zweep van een kritische vrouw om er ècht werk van te maken.

Je ziet, het is allemaal wat anders en laat ik daar mijn hoop dan maar op vestigen.
Dus ben jij die mooie vrouw met zwart/grijs krullend haar uit Almere die een paar weken geleden verscheen op mijn werk, met die beroepachternaam en van wie ik het adres weet, en wil je minimaal 3 maanden een leuke tijd hebben, neem dan even contact op.
We hebben elkaar al even kort gesproken, we hebben al intens oogcontact gehad en ook je ouders (?) heb ik al op hilarische wijze ontmoet. Ons ijs is dus al gebroken, wat mij betreft schakelen we direct door naar z’n twee.

Ik hoop van je te vernemen.

PS. Mocht je al verliefd/verloofd/getrouwd zijn, dan wil ik dat best door de vingers zien.

Update: Ze heeft me vriendelijk afgewezen.

Wasabivrouwtje

Je kent ze toch wel? Van die romantische films waarin een man en een vrouw elkaar toevallig tegenkomen en ze aan het einde van die films de loveboat bezeilen richting een tropische ondergaande zon. Nou, ik zit daar momenteel dus in. In de waar gebeurde versie, dat is.

Ik had vorig weekend taarten nodig want jarig en trakteren enzo en dus ging ik naar de plaatselijke supermarkt of all places. Strontchagrijnig natuurlijk want druk en mondkapje enzo dus moest ik zo snel mogelijk the hell outta there, redeneerde ik. Ik kwakte de eerste de beste 4 dozen appelkruimelunits in m’n karretje en liep linea recta richting kassa. Strontchagrijniger natuurlijk want een rij van heb ik jou daar. Zucht.

Verveeld keek ik de zaak eens rond toen mijn oog plots viel op Katjahaar 😍, het meisje voor me. Ze draaide zich om en vroeg me speels of ze het tweede zakje wasabi in mijn karretje mocht leggen want ze had aan 1 zakje genoeg. Hé, wat zag ik daar boven haar mondkapje? Kraaienpootjes. Katjahaar meisje was helegaar geen meisje, Katjahaar is een vrouwtje! 😍 Wat volgde was een ontzettend leuke conversatie/interactie/lichaamstaaldingetje tussen ons tweetjes in de tijd dat we stonden te wachten. We betaalden en liepen richting het boodschappenkarretjeontsmet-meiske. Omdat ik strontchagrijnig was want druk en mondkapje enzo maar ook omdat m’n jongens in de auto zaten te wachten, liet ik het bij een ‘fijn weekend’ en een knipoog. Zij bij een ‘fijn weekend’ en een zwaai.

Deze week liet ik de film van afgelopen weekend nog eens afdraaien en kwam tot de conclusie dat Wasabivrouwtje toch eigenlijk best wel leuk is. En dat ik er wellicht misschien en ook mogelijk maar eens werk van moet maken. Maar ja, geen idee hoe ze heet, hoe oud ze is, hoeveel geld ze heeft en meer van dat soort belangrijke relatievragen.
Dus dacht ik, ik plaats hier gewoon een oproep, wat kan er fout gaan?
Nu zijn er waarschijnlijk een heleboel vrouwen die roepen “JA, DAT WAS IK!” want hoe vaak vindt één van de 87 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland jou nou leuk? Maar ik ben natuurlijk ook niet van gisteren, ik ga hier wat vragen neerpennen die alleen Wasabivrouwtje kan weten 🤗. Haha, kom op zeg! Hier komen ze:

* In welke Jumbo op het Overwinningsplein ontmoetten wij elkaar?

* Welke kleur heeft mijn winterjas die ik droeg, blauw of roze?

* Stapte ik in een zwarte Peugeot of een knalgele Lamborghini?

Ben jij die leuke vrouw die ik bedoel, neem dan ff contact op. Kunnen we eventueel zien naar welke ondergaande tropische zon wij kunnen zeilen.

ps. Morgen ben ik weer in die Jumbo. Uurtje of 2 😘😉

Herinneringen

Iedereen heeft wel een liedje dat doet herinneren aan iemand. Dat als je ‘m hoort, je in een aha-erlebnis of een nostalgische bui schiet. Toch?
Ik heb een heleboel van die liederen. Maar dat komt eigenlijk vooral omdat ik nogal in het verleden leef want ik had toen nog wel een noemenswaardig leven. In mijn voiture heb ik tegenwoordig een USB-aansluiting aan de radio (of hoe heet zo’n ding met radio, routegeval, telefoon enzovoorts in de/het middenconsole?) dus hoef ik geen cd’tjes meer te branden om muziek te hebben in de auto. Jammer wel maar hé, tis bijna 2021 mèn!

‘Another brick in the wall’ is natuurlijk eeuwig verbonden met pa (zie elders op deze lolsite) maar ook ‘De vrolijke koster’ doet me altijd aan hem denken.
We hadden een kampioensfeest en dit nummer was een beetje het lijflied van mijn damesteam en mij. Pa (en moeke) zat aan tafel te genieten van een pils toen dit nummer werd ingestart. Wij allemaal op de dansvloer ofkors.
Hij snapte er niks van want waarom waren wij zo door het dolle heen van zo’n sloom nummer? Tot het refrein begon. Ik zag hem opfleuren! Pa hield wel van een feestje.

Met Heidi heb ik 3 nummers. ‘Tonight is the night’ was ons ultieme slownummer. Lekker 8 minuten lang tegen haar aan schuren. ‘I would die for you’ is ook eentje want daar kon zij zo fantastisch op dansen (zie elders op deze lolsite). En de laatste is ‘You are everything’ van Ross & Gaye. Dit nummer speelde op de spannendste avond van mijn leven.

Jeroen is mijn alltime vriend en was mijn karaokepartner. Maar altijd moest hij solo ‘Papa’ van Drukwerk zingen. Hij verloor zijn vader al op jonge leeftijd en pas nadat ik mijn vader verloor begreep ik waarom hij dat toen moest doen. Ook ‘Per amore’ doet me altijd aan hem denken want muzieksmaak hebben wij natuurlijk beiden.

Ik had een discussie met Johan over hoe de bas bespeeld werd in ’99 luftballons’, met de vinger aan de snaar trekken (Johan) of met de duim op de snaar slaan (ik). Wiebe bracht uitkomst. Ik had gelijk.

Sonja is onlosmakelijk verbonden met ‘Had to fall in love with you’ van The moody blues.

Bij ‘Angel eyes’ van Wet wet wet moet ik altijd denken aan Bianca.

Bernhard kreeg zijn hand tussen een machine en moest daardoor wat vingers missen. Ik draaide ‘Stomp’ van Brothers Johnson toen hij uit het ziekenhuis kwam.

‘Baby love’ is het stofzuignummer van Menura. Maar ook bij ‘Dirty old man’ moet ik altijd aan haar denken want ja, ik ben een beetje ouder. Ook liet zij mij kennis maken met ‘Reach’ van Orléans en mensen, wat is dat een fijn nummer!

Met Linda ging ik naar een concert van Clapton en Winwood. ‘Layla’ kwam en wij schoten allebei in een woedeaanval omdat Eric niet de rockversie maar de akoestische versie speelde.

Bianca (een andere) vroeg me wat destiny betekende. ‘You are my destiny’ van Lionel Richie hoort daarom bij haar.

‘What’s a woman’ van Vaya con Dios doet me altijd denken aan Mary-Ann. Dat was de nummer 1 in onze tijd.

Billy had kiespijn en zalfde dat met flessen pure wodka. Met z’n dronken harses ging hij voor ons staan tijdens ‘Listen to the music’ van The Doobie brothers. “Dit is echte muziek, kutjeugd!”, brieste hij.

Met Luuk karaoke’de ik ‘Another one bites the dust’. Zonder tekst! Dat deden wij gewoon even.

Nou, en zo kan ik nog wel ff doorgaan maar uit onderzoek is gebleken dat lezers nogal gauw afhaken bij enorme lappen tekst dus ik kap er nu maar mee.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.

Daar zijn we weer!

Zomertijd, dan weet jij als vaste lezer natuurlijk hoe laat het is. De tijd dat ik weer wat vrolijker ben, de tijd dat ik weer wat schappelijker ben, de tijd dat ik weer wat toegankelijker ben, de tijd dat ik weer te bezichtigen ben en vanzelfsprekend de tijd dat ik weer beschikbaar ben. Beschikbaar voor elke vorm van vriendschap, romantiek en/of liefde met een ~~vrouwtje~~ vrouwpersoon.

Ik heb mezelf voorgenomen om een keer niet al te kritisch de ballotage te hanteren. De enige voorwaarde die ik stel is dat ik er beter van moet worden.
En in mijn huidige situatie is dat niet zo heel overdreven lastig, dunkt me.
Oja, en vrouwen die is i.p.v. eens, na i.p.v. naar, me i.p.v. mijn, ik vindt i.p.v. ik vind etcevoorts schrijven, mogen mij ook rustig vergeten. Ik heb niet zo heul veul zin om me telkens bij een berichtje kapot te ergeren.

Mocht je nu denken, goh, ik heb wel interesse maar ja, dat corona hè. Geen probleem hoor, dat ik vrouwloos ben is al 8 jaar zo dus daar ben ik inmiddels zeer bedreven in.

Dus lieve leesters, misschien tot horens/lezens/wappens en meer van dat al. En zo niet, ook prima.

Mijn winterstop

Mensen vragen me wel eens waarom ik een ‘winterstop’ heb. “Mannen jagen toch het hele jaar door op de vrouwtjes?”
Nou, eigenlijk is daar een hele simpele verklaring voor. Ik zal het uitleggen.

Ten eerste zien vrouwen er een stuk minder aantrekkelijk uit. Ze hebben veel te veel kleren aan en dan hebben ze ook nog regelmatig 1573 kilo sjaal daar overheen. Zucht. Zo kan ik toch niet zijn wat voor kuipvlees het is joh!

Dan ben ik de afgelopen jaren ook niet echt een vrouw tegengekomen ~~waarmee ik oud wil~~ ~~worden~~ die mij wil, tolereert en/of accepteert. Dus waarom zou ik het hele jaar moeite moeten doen om een vrouw te vinden terwijl het tijdens de zomertijd al een heul gedoe is, niewaar?

Ofkors vrijedag (haha, ik maak daar gewoon een werkwoord van!) ik ook een stuk minder tijdens wintertijd dan in zomertijd. Kerst? Nieuwjaar? Laat mij maar werken. Ik vind er toch geen ruk aan.

Maar de allergrootste reden is dat ik een gruwelijke grafhekel heb aan temperaturen beneden de 23 graden. Tel daarbij wind, regen, vorst, sneeuw, ijzel enzovoorts op en je krijgt mij niet pissiger.
En dat lieve lezer is geen pretje voor een date, kan ik melden. Zal het een klein beetje schetsen.
Gezellig uit eten en/of wat drinken, romantiek spat er vanaf, we lachen, we flirten, we sjansen. En dan komen we buiten, het is het guurste weer ever en ik verander in een oogwenk van die rustige, liefdevolle, romantische droomman in een stijfvloekende en strontchagrijnige psychopaat.
Nee, dat wil ik een vrouw niet aan doen. Daar kan ze beter een paar maanden later achter komen.

Nou, daarom heb ik dus jaarlijks een winterstop. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
Voor mij geen vrouwengedoe tijdens wintertijd.
(maar de radar staat niet uit hoor!😉)

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securité Ik neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.

Regen —> Drup

Vandaag drie weken geleden kon ik ’s ochtends niet meer opstaan. Ja, ik kon nog wel opstaan maar alleen met behulp van buikspieren. Buikspieren die ik al een flinke tijd niet aan het werk had gezet.
Mijn nek blokkeerde aan alle kanten en dan vooral aan de linkerkant. Eerst dacht ik dat ik met m’n hoofd verkeerd had gelegen maar al snel werd duidelijk dat die pijn van een andere categorie is. Er was iets aan de hand, niet in de haak en stront aan de knikker. Ook omdat ik al 2 weken wat lastjes van nekmans had.
De huisarts vond het een stijve nek, ik vond hem een lul. Hij schreef me fysiotherapie en medicijnen voor. Best wel heavy medicijnen, kan ik melden.
De fysio trok een andere conclusie, mijn nekspieren bijkans uit m’n hals en ook mijn nekwervel aan gort (héérlijk, dat kraken!). Vanmiddag weer.
Zin an!

Eigenlijk mocht ik pas in november weer terecht bij de Padberg kliniek maar ik ben een eigenwijs (en ook dwingend) mannetje en dus regelde ik dat ik gisterochtend een intakegesprek had met m’n huidarts. Het was nodig want mijn psoriasis begint me weer aardig op de zenuwen te werken, de keel uit te hangen en ook te irriteren.
Het was een interessant gesprek. Hij stelde de standaardvragen en één van die standaardvragen was of ik medicijnen gebruik. Ik loog om bestwil want ik wilde weer zo snel als mogelijk met de behandeling (zoutbad – belichting – crème) beginnen. Maar deze vraag zette me wel aan het denken. Sinds een week of twee heeft mijn psoriasis een flinke boost gekregen. En laat ik nou twee weken geleden ook met die heavy medicijnen begonnen zijn. Hmm, interessant. Misschien toch eens een keer in de bijsluiter over bijwerkingen lezen? Regen —> drup dus.

Ook zei hij dat pillen wellicht een definitief einde aan mijn psoriasis kunnen maken. En hoewel dat heul aantrekkelijk klonk, 15 jaar is lang genoeg, wees ik het af. Ik heb een jaar of 2 geleden zo’n kuur gehad en dat is me slecht bevallen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers (ja, ècht!) en daar was nog mee te leven maar daarna moest ik over op grote pillen. En van die grote pillen werd ik hondsberoerd, scheet ik me helemaal van de hakken en viel ik 215 kilo af.
Ik wacht de aankomende behandelingen wel even af. Mocht dit tegenvallen, kan ik altijd die pillenkuur nog overwegen.

Woensdag kan ik weer beginnen. In december moeten de vlekjes weg of in elk geval een heel stuk minder zijn, ben ik poepiebruin en kon ik potverdulleme wel eens een keer weer op date gaan.
Zin an!

Foute vrouwen (deel 1)

Een man komt thuis en vindt zijn vrouw in bed met een vreemde. De man is zichtbaar aangedaan en terwijl zij zegt dat het anders is dan het lijkt, stapt een andere gast uit de kast.

Het is al meerdere malen voorgekomen dat de complete Nederlandse (vrouwelijke en LHBTQREWHGVJYTFH) deugbrigade volledig over de zeik ging bij seksisme op tv. Een goed voorbeeld is dat praatprogramma met Derksen, van der Gijp en die flapdrol. Met hun ouwe jongens poep en piesgrappen. De deugbrigade schroomde zelfs niet om sponsoren van dat programma aan te schrijven en te eisen dat zij de sponsoring stop moeten zetten. Droevig, dat is het enige woord dat ik kan bedenken. En grow a pair zijn de drie andere.

Bovenstaande cursieve tekst is in het kort de reclamespot van M&M’s op tv. Hierin wordt vreemdgaan dus gewoon gepromoot. Wat ik op zich al apart vind.
Maar hoor je de deugbrigade nu? Neen, want de vrouw is in dezen fout en in de optiek van de deugbrigade zijn er alleen maar foute mannen. Als vrouwlief thuis was gekomen en ze trof manlief met een ander in bed aan, was waarschijnlijk de wereld te klein geweest en zou M&M’s verbannen moeten worden.
Dunkt mij.

Ik erger me er kapot aan.

Finish

En zo, lieve lezer, is de finish alweer in zicht. Sterker nog, ik scheur er zojuist met een rotgang overheen.

Ik heb even mijn agenda bekeken en zag tot mijn grote schrik dat ik dit jaar geen enkel weekend meer vrij heb. En dat is best ruk want wil je een beetje relatie op kunnen bouwen, moet je toch wel met enige regelmaat vrij zijn, dunkt me. Dat ben ik natuurlijk wel maar dat is veelal doordeweeks (high five voor onregelmatige diensten!). En doordeweeks afspreken is ook maar een hoop gedoe, vind ik.

Dus heb ik besloten om vanaf vandaag mijzelf maar weer van de markt te halen. Voor het 8e jaar op rij ga ik als één van de 529 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland de donkere dagen in (wat is het record eigenlijk?).

Wel jammer hoor want ik heb online een stel leuke WILK (women I like to kennismake) leren kennen. Maar tot verder contact is het niet gekomen en eigenlijk kijk ik daar niet eens meer van op. Ik ben zelf niet zo dat ik bij iemand de chat of dm induik en ik begrijp heus wel dat je niet zomaar even de stoute schoenen aantrekt en dat bij mij doet. Wie weet hoe die lompe Manus zal reageren?
Ach, wat zal ik daarvan zeggen? Ik denk dat ik best wel heul veul meeval en dat er onder dat harde uiterlijk en die grote muil best wel een sympathieke gozer schuil gaat.

Maar goed, ook dit seizoen geen succes dus.
Geen harde gevoelens, even goede vrienden hoor.
Volgend jaar doen we weer een poging.

De (zonne)bril

Vandaag in het zwembad deed ik een toch wel verrassende ontdekking. Mijn ooit zo scherpe ogen, ik noemde ze niet voor niets Arend en Arend, zijn geen schim meer van wat ze waren. Zucht en snif.
Ik zal het hieronder duiden.

Ik deed een balspelletje met mijn jongens in het bad. Heel simpel spelletje hoor. Het balletje zo vaak mogelijk boven water houden met ons drieën en maar 1x raken. Alle lichaamsdelen om de bal hoog te houden zijn daarbij geoorloofd. Kind kan de was doen. Maarrrrr, valt de bal door jouw toedoen in het water, moet je 5 minuten en 37 seconden onder water blijven. Kom op zeg, we zijn geen watjes. Waarom 5 minuten en 37 seconden, vraag je? Nou, ik vind 5 minuten en 40 seconden gewoon te lang, dat houdt niemand vol. Nou ja, lang verhaal.
Tijdens één van deze uitdagingen stond ik eens rond te loeren, zien of er nog wat leuks voor mij rondliep/zwom/zat.

En jawel hoor, op de rand van ons bad zat een pracht gebruind lijf, blond haar en gele bikini. Nu vind ik zonder bril bijna elke vrouw aantrekkelijk want één grote vage bende maar hier moest ik toch even meer van weten. Fluks kapte ik ons spelletje af en liep met de borst vooruit, buik ingehouden (dat moet ik helaas tegenwoordig) naar ons plekkie. Ik pakte m’n bril en keek zwoel haar kant op.
…………………………… Ik vermoed dat ze iets van 93 jaar moet zijn.
Zucht.

Maar dat was nog niet alles!
Herinner je nog het verhaal van die badmeesteres? Met dat mooie lijf, met dat mooie haar, met dat aardige karakter, met die coole zonnebril? Nou, ze was er weer!!!! Niet in functie maar gewoon als badgast. Nu vind ik bijna elke vrouw met zonnebril aantrekkelijk hoor dus dat zegt natuurlijk ook niet alles. Maar toch!
Maar nu zag ik haar met bril zonder zonnebril…………….. Tja, en dat was toch even iets anders, lieve lezer. Ik knapte licht af, ik liet een eventuele toekomst met haar direct varen, zij kon mij op haar spreekwoordelijke prachtbuik schrijven.
Tja, ik was een harde, ik ben een harde en ik vermoed dat ik ook altijd wel een harde zal blijven.
(het kan er ook mee te maken hebben dat ze met manlief en babylief was hoor, dat laat ik even in het midden).

Bodemlijn van dees anekdoot is:
ALTIJD JE BRIL OP ALS JE NAAR VROUWEN KIJKT! En ik dacht altijd dat het bij mij om de units ging maar het blijken de ogen van een vrouw te zijn waar ik voor val.
Weer wat geleerd.

(ps. ik ben het niet op het plaatje, ik heb een rond brilletje)

Prijsvaag

Vroeger deed ik het wel vaker op m’n lolsite, een prijsvaag. Vond ik lachen en het geeft jou toch een beetje het idee dat je iets te interactieveren heb hierzo. Ofkors.
Huh, een prijsvaag, vraag je? Ja, een prijsvaag. Dat is een prijsvraag zonder prijs en toch wel zo gigantisch onnozel en vaag dat het eigenlijk alleen helemaal nergens op slaat.

Ik heb nu ook weer eentje.

HOEVEEL AVONDEN HEB IK VOLLEDIG VOOR MEZELF (en eventueel voor jou, 😉wink 😉wink) TIJDENS MIJN AANKOMENDE VAKANTIE OMDAT DE JONGENS OP VLIEGVAKANTIE GAAN?

A: 4
B: 10
C: 6
D: 9
E: 3
F: 14
G: 5
H: 11
I: 2
J: 8
K: 13
L: 7
M: 12
N: 1

Tatjana en ik

Ik las laatst dat Pruim failliet is. Wéér iets uit mijn rijke verleden naar de knoppen, dacht ik.
Pruim was in een ver verleden dè plees to bie op uitgaansgebied in Groningen. Het was de eerste mega discotheek in de wereld met meerdere zalen. Want alles ooit ever is begonnen in Groningen hé, dat weet je toch wel?
Het lag in het pittoreske plaatsje Zevenhuizen en dat is eigenlijk best ver van stád. Sterker nog, het ligt dichterbij Amerika dan bij Groningen (kijk maar na). Maar daar kom ik op terug.

Tatjana was in die tijd de natte slip van elke puberjongen na de Flodder film en ze probeerde een zangcarrière te beginnen. Per toeval kwam ik erachter dat ze op een zaterdag op zou treden bij ons op het plein. Dat was wel gek want dat plein was meer een pleintje en als zo’n podiumgeval er ook nog moest staan was er toch zeker plek voor 33 man en een paardenkop. Maar ze was er! En ze trad op!

Voor het podium stonden die 33 jongens (paardenkop heb ik niet gezien, had wellicht iets beters te doen?), wij stonden achteraan op het pleintje want wij waren stoer. Wij gingen niet naar vrouwen toe, vrouwen kwamen naar ons. Zo waren de regels in die tijd.😏
Na haar optreden kwam er een gast op het podium die posters (zie foto) het publiek in gooide. En hoe het kwam weet ik niet maar ik moest en zou zo’n poster hebben. Met een aanloop waar Joop Zoetemelk jaloers op zou zijn (niet zo gek want dat was een wielrenner) sprintte ik richting het podium en met een reusachtige sprong voorwaarts waar Ivan Lendl jaloers op zou zijn (niet zo gek want dat was een tennisser) dook ik over de menigte heen en greep zo’n poster uit de lucht.
GOTCHA!

Via via hoorden wij dat zij ’s avonds op zou treden in Pruim. Daar moesten wij bij zijn natuurlijk. Op de fiets gingen we er naartoe (ik heb het laatst over de snelweg met de auto gedaan, dat is een end!!! Maar vroeger maalden we niet om een kilometer of 60 fietsen)
Pruim was propjevol, meer jeugdige hormoonbommen hadden blijkbaar gehoord dat Tatjana zou komen. Wij manoeuvreerden ons tussen de menigte door naar het podium en er vlak voor stopten we.
Ik kon haar aanraken!😍 Ik kon haar ruiken!😍 Ik had oogcontact met haar!😍
Maar daar heb ik het bij gelaten. Kom op zeg, we moesten dat hele stuk ook weer terug fietsen! Geen tijd voor fratsen.

Zucht. Ik had haar vriend kunnen zijn. Dan had ik nu in Monte Carlo gewoond.
Maar ja, dan had ik jou niet gekend. En had ik dit stuk ook niet geschreven. Keuzes mensen!

Bij elk faillissement wordt een herinnering geboren, zeg ik altijd. Pruim hoort daar zéker bij. Tatjana ook trouwens.

Vinder

Mijn werkgever gaat volledig 2019 en heeft een soort Facebookconstructie gelanceerd. Met koeienletters werd het aangekondigd op onze werksite en het is ‘the place to be’ hoor! Toen ik het woordje Facebook las, haakte ik vanzelfsprekend direct af want vrouwending enzo.
“Maar het oude verdwijnt en vanaf dan kan je daar alles werkgerelateerd vinden”.
Zucht.
Oké maar weer.

We zouden allen een mail krijgen met daarin de link om de boel te activeren. Maar hoeveel mails ik ook kreeg, nergens een link te bekennen.
Zucht.
Nou, dan niet hoor! Tot ik vorige week bezoek kreeg van één van de managers en ik dit vertelde. Binnen no time had ik een mail mèt link te pakken. Goeiendag zeg, wat een snelheid! Zouden ze wellicht op mijn input zitten te wachten? (Lijkt me sterk want ik heb eens onder een filmpje van een uitje van het managementteam een niet malse reactie gezet. Hierna werd de reactiemogelijkheid meteen uitgezet. ghe ghe😄)
Vrijdag logde ik in en zag alleen maar ~~propaganda~~ voor mij weinig interessant nieuws, foto’s van collega’s, die typische Facebookverhalen en weet ik wat al.
Zucht.
Mijn eerste gedachte was om op mijn manier (met gestrekt been erin) op allerlei berichten te reageren maar ik besloot om het even over het weekend heen te tillen.

Ik heb me vandaag ’s even een beetje verder verdiept in het hele gebeuren en wat ik al dacht is daadwerkelijk zo, het is gewoon Facebook. Alleen voor de luitjes van mijn werkgever.
Zucht.
“Ja maar, je kunt nu met collega’s over de hele wereld chatten”. Ja nee, daar heb ik sin an.
Zucht.

Vanmiddag lag ik even gestrekt en dat zijn vaak de momenten dat mijn creatieve brein gaat werken. Waarom zou ik alleen maar negatief doen op die pagina? Waarom geef ik er geen positieve draai aan?
Ik zag dat ik zelf een groep aan kan maken. En dat gaf me een briljant idee (ja, wèèr eentje, ik weet het). Een soort datinggroep. Voor vrijgezelle/van hun man/vrouw af willende beveiligingsmensen. Ik noem het Vinder (zie logo, zelf gemaakt😉). Is dat een briljant idee, ofnie?

Nu ken ik de gemiddelde vrouw in de beveiliging een beetje en dat is niet bepaald de zee waar ik in ga vissen, zeg maar. Ik ga meer voor de HR-vrouwen. ~~Die hebben vaak strakke lijven met goeie units, die dragen vaak van die strakke mantelpakjes met wulpse decolletés, die hebben vaak hun haar opgestoken dat in slow-motion~~ ~~losgegooid wordt~~ hebben vaak hun zaakjes wel op orde. Daar zal toch wel vast wel een uitstekend exemplaar voor mij bij zitten?
En voor die duizenden anderen die zich gaan melden in de groep vraag ik gewoon een kleine bijdrage bij een rake date. 250 Euro ofzo.
Ik zeg win-win.

Seksscènes

Ik las dat Elton J. nogal moeite had, nee wacht, piswoest was omdat ze in Rusland 5 minuten aan dampende seksscènes uit zijn film hebben gecut. Ik vroeg me vanochtend af of ik daar een mening over heb.

Nou lieve lezer, dat heb ik zeker!

Rusland heeft VOLKOMEN gelijk! Elton (ik mag Elton zeggen) moet niet zo mekkeren, zijn piemel onder die Russische schoen vandaan halen en gewoon zijn muil houden. Behalve dat aandachtsgeile ALFABETvolk van tegenwoordig zit volgens mij niemand te springen om naar 5 minuten pontificale homoseks in een film te kijken.
En trouwens, Elton is beroemd geworden door zijn muziek en niet door zijn homo zijn. Dunkt me.
(Ik heb btw die hele film niet gezien hoor. Ik vind dat we een beetje doorslaan met die films over zangers. Wat boeit mij hun privé nou? Maak een film over hoe ze muziek maakten met studiobeelden enzo, dat vind ik een stuk interessanter.)

Nu denk je misschien AAAAH HOMOFOOB! RAPPORTEER! BLOCK! BEL ZIJN WERKGEVER!
Neen! Voor mij hoeven alle seksscènes in films niet. Ik vind ze een hinderlijke onderbreking in de verhaallijn. Ik kan wel raden wat er in die slaapkamer gebeurt, ik heb namelijk zelf ook een seksleven gehad. Laat het voorspel zien en hup wegfaden die hap, doorgaan met het verhaal. Dat zeg ik!
Trouwens, er is een speciaal genre waar de verhaallijn wel heul erg ondergeschikt is aan de seksscènes, toch? Kijk dat dan gewoon als je het wilt zien.

Wist je trouwens dat seksscènes 10 van de 10x op aandringen van de hoofdrolacteur in de film geflanst worden? Dit is eigenlijk een groot geheim in de acteerwereld maar fuk it, ik vertel het hier gewoon. En geef ze eens ongelijk eigenlijk. Je bent een stoere held, je hebt al tientallen bad guys met gevaar voor eigen leven omgelegd en je komt plots een bloedmooi ding tegen (want ze zijn altijd bloedmooi!), dan wil je die aan je scoringslijst toevoegen, niewaar? Meneer de scriptschrijver, zorg daar eens even voor! Zucht, het zijn ook net pubers die acteurs.
Ik pas daar al jaren voor, ik ben een man van de verhaallijn, ik zie vrouwen niet als ‘even gauw tussendoor’. En dat is de voornaamste reden dat ik in zo weinig films te zien ben. Weet je dat ook weer.

Maar om terug te komen op Elton. Hij heeft natuurlijk een bult goeie muziek gemaakt. I guess that’s why they call it the blues vind ik een prachtplaat. Of Sad song (say so much).
Wat is jouw favoriet?

Wéér niet😞

Dit leveringsbriefje lag in de gemeenschappelijke ruimte van het huis waarin ik resideer. Ik had het al een tijdje zien liggen maar geen naam erop dus boeien. Tot mijn buurman me erop attendeerde dat het voor mij was want hij was naar het ophaalpunt geweest. Oh, prima, ik kijk wel even.
Pinksteren en nachtdiensten kwamen er tussen en vanochtend moest ik toch boodschappen doen dus hup, briefje mee.

Een leuke vrouw vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Nou, dat kon ze zeker, ik gaf haar het leveringsbriefje en zei dat het voor mij was. Ze vroeg naar mijn naam, liep naar achteren en kwam even later leeggehands terug.
“Waarschijnlijk wordt het vanmiddag na 15 uur binnengebracht.”, zei ze.
“Zal ik je bellen als het er is?”, bood ze aan. Ik had totaal geen moeite met haar tutoyering en zei dat het prima was. Ze noteerde m’n nummer en ze pakte het briefje.
Ik wilde net weer weglopen toen haar oog op de datum viel, 6 juni dat is toch al wel weer even geleden. “Het is een brief waarvoor ik moet tekenen.”, vertelde ik haar. “Oh, momentje dan.”, zei ze verontschuldigend. Weer liep ze naar achteren en kwam even later met een aangetekende brief voor mij terug. “Ik keek bij de pakketjes en daar lag je niet bij.”, zei ze. “Jij gekkie jij!”, kwinksloeg ik.

Ik had mijn ozo belangrijke brief binnen. “Wil je dit mee of zal ik het weggooien?”, vroeg ze terwijl ze het leveringsbriefje en het briefje met mijn telefoonnummer erop omhoog hield. “Mijn telefoonnummer mag je wel houden.”, zei ik met een knipoog.
“Nee, ik gooi het wel weg.”…………………………………………………..

Potverdikkie, wéér niet.

Coldplay

Als er één band is die wel heul erg overschat wordt dan is dat toch zeker Coldplay wel. Manmanman, wat een saaie pisnummers hebben ze gemaakt! En dan ook nog met die zeikstem van die zanger erbij. Ik begrijp werkelijk niet dat sommigen het de beste band ter wereld vinden. Zum kotzen.
Ik vind ze de Adele onder de bands. Boooooooooring.
Met je Clocks. En met je Yellow. En met je Fix you. En met je The scientist. Jongens, dat zijn toch saaie schijtnummers eerste klas?
En dat pulp staat in elke top zoveel elk jaar. Zucht. Ik word er zo droevig van, beste lezer.

Maar mensen! Adventures of a lifetime, dat is me daar even een lekker nummer zeg! Maar dat begrijp je alleen als je verstand van muziek hebt. Daar zit me toch even een fijne beat in! Maar dat weet je alleen als je ritmegevoel hebt.
Dat heeft me daar toch even een prettig moppie tekst! “you make me feel like I’m alive again”. Maar dat weet je alleen als je leven ingedut is.
Sjeesus, goeie band zeg, dat Coldplay!

De eerstvolgende vrouw aan mijn zijde kan ervan uit gaan dat ik dit nummer vol overgave voor haar zal karaoke’n want zij makes me feel like I’m alive again. Waarschijnlijk.

Ik zal het nog één keer uitleggen

Ik zat laatst in een online discussie en mijn ‘tegenstander’ schreef ineens “tja, dan is het ook niet gek dat niemand je ziet staan.” Een duidelijke steek onder de gordel omdat ‘tegenstander’ mij persoonlijk redelijk kent en een overduidelijk voorbeeld dat zijn argumenten op waren. Of om mij op de kast te krijgen, dat kan natuurlijk ook. Ik had hem met 1 zin een volledige knock out kunnen bezorgen maar deed het niet. Daar ben ik inmiddels een te grote jongen voor.

Toch hield het me bezig. “Niet gek dat niemand je ziet staan”. Hij doelde natuurlijk op het feit dat ik na bijna 8 jaar nog steeds vrijgezel ben. En dat ik maar geen vrouw kan krijgen.
Maar misschien kies ik daar wel heel bewust voor. Zou hij daarover nagedacht hebben? Misschien wil ik mezelf en een vrouw niet in de eventuele ellende storten. Want linksom of rechtsom, mocht het fout gaan, krijg je ellende aan beide kanten. Daar pas ik al 8 jaar voor.
Ook ben ik natuurlijk niet de makkelijkste. En dan bedoel ik dat niet in karaktertechnische zin, als het raak is ga ik er 2000% voor, maar meer in de omgang.
Ik werk onregelmatig, vroege diensten, late diensten en nachtdiensten. Dat is vanzelfsprekend op zich al lastig voor sociale bezigheden. Ook heb ik 2 jongens die veel van mijn aandacht krijgen. Daarbij zit ik ook graag even bij m’n matties in de zaak te ouwehoeren. En tenslotte ben ik ook graag alleen. Nou, vind daarbij dan maar eens een vrouw die dit alles accepteert.
Nee, een relatie hoeft voor mij niet. En ik ben daar dus ook niet naar op zoek. Ik heb trouwens een ‘vaste’ vrouw ook niet zo heel erg veel te bieden, laat ik daar ook eerlijk over zijn.

Waar ik wèl behoefte aan heb, en dat is al een tijdje zo en dat heb ik al wel vaker geschreven, is een (online) “maatje”. Een vrouw waar ik dagelijks wel even contact mee heb. Een soort achterwacht. Iemand waar ik m’n zaadje bij kwijt kan en zij haar eitje bij mij. Oh wacht, dat klinkt anders dan ik het bedoel. Gewoon van ‘Goeiemorgen’ – ‘Hoe was je dag?’ – Ga je nog wat leuks doen?’ – ‘Veel plezier!’ – ‘Werkze’ – ‘Welterusten’, je kent het wel.

Nu ben ik hier ook heel kieskeurig in, daar ben ik ook eerlijk over. Het is echt niet zo dat ik elke vrijgezelle vrouw die ik online tegenkom aanspreek. In de loop der jaren zijn het misschien 3 geweest. En, ook niet onbelangrijk, bij een afwijzing ga ik de vrouw in kwestie niet stalken. Is het klaar, op jors dan.
Laatst dacht ik iemand gevonden te hebben maar ze begon direct over “Ik wil geen relatie en ik vind het prima zo bla bla bla” dat ik er verder maar niet op in ben gegaan.

Goed, lang verhaal kort, dat is dus eigenlijk wat ik zoek en wil. Maar zo iemand is niet eenvoudig te scoren. Vrouwen schieten nogal gauw in de stress als ik ze benader, heb ik gemerkt.
Maar ach, neem het ze eens kwalijk. Hoe vaak word je nu benadert door één van de 607 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?

Mijn heilige nummer

Tussen 2002 en 2005 werkte ik met een collegaatje en eerlijk is eerlijk, zij was een bloedmooie meid. Type Doutzen maar dan wel mooi, zal ik maar zeggen. Zij was directiesecretaresse, ik deed een beetje interessant op beveiligingsgebied en derhalve hadden wij regelmatig contact met elkaar. Mooie tijd was dat.

Een maand of 2 geleden kwam ik haar weer tegen bij een niet nader te noemen etablissement. En eerlijk is eerlijk, ze was nu een bloedmooie vrouw. Type Nicolette van Dam maar dan wel mooi, zal ik maar zeggen. Ze was met haar vriend. Aardige gozer (met een kast van een auto😍!). Terwijl hij binnen bestelde, kletsten wij even met elkaar. Even herinneringen ophalen. Leuk!

Via mattie van het niet nader te noemen etablissement hoorde ik dat ze wel vaker kwam en ik zei hem dat hij haar mijn heilige nummer wel mocht geven. Voor even gezellig bijkletsen onder het genot van een koppie pleur ofzo. The way old friends do. Jeweettog!
Ze zou me wel even een Whatsappje sturen, vertelde mattie nadat ze weer was geweest. Leuk!

Nu is dat alweer even geleden en het blijft angstvallig stil, telefoongewijs.
Ik hou me maar voor dat ze drukdrukdruk is en dat het even niet uitkomt want ik kan me niet voorstellen dat het haar ‘verboden’ is door haar vriend.
Alhoewel ik daar natuurlijk alle begrip voor zou hebben. Sterker nog, ik zou dat volkomen logisch vinden. Ben tenslotte één van de 382 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland.

En ach, mocht ik helemaal niks van haar horen dan kan ze kan altijd nog tegen haar (klein)kinderen zeggen dat zij één van de weinige vrouwen is die mijn heilige nummer heeft.

Aftellen

Ik weet niet hoe jij erin staat hoor maar ehm, ik ben al druk aan het warmdraaien. Nog maar 40 dagen namelijk. Da’s een poep en een zucht man! Zomertijd, dat bedoel ik ofkors.

En de geoefende lezer hiero weet natuurlijk dat dat maar 1 ding betekent:
IK KOM WEER OP DE MARKT.
IK BEN WEER TE GENIETEN.
IK BEN WEER TE BEZICHTIGEN.
IK BEN WEER AAN TE SPREKEN.
IK BEN WEER AAN TE RAKEN.
Nou ja, dat zijn meer dan 1 ding maar je begrijpt me vast wel.

Nu is dit heuglijke nieuws in voorgaande jaren bij heul veul vrouwtjes er bij in geschoten (vraag me niet waarom, het is zo – of zou dat één van de 583 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland alleen in mijn hoofd zitten🤔?) dus heb ik besloten die vrouwtjes een beetje tegemoet te komen.
Hierboven een schitterende aftelkalender voor op het toilet, in de badkamer of boven het bed. Hoe handig is dat?!

Ik zou zeggen, doe er wat leuks mee en wellicht zien we elkaar binnenkort van HEUL dichtbij.

Oja, m’n lat ligt inmiddels 34 cm onder de oppervlakte begraven dus ~~heb je cool haar, een mooi gezicht, een fijne voorgevel, een strak lijf, een huis en geld~~ iedereen maakt kans!

Voor mijn Valentijn

Belofte nakomen

In principe ben ik een lat hoog leggende relatiemateriaalzoekende (1971 punten bij Wordfeud!) gozer. Of zoals Hans T. het ooit zei; ik zal niet zomaar mijn troeven als natte lappen op tafel kwakken. Kom op zeg, ik ben ook niet de eerste de beste.
De afgelopen 8 jaar ben ik dan ook aardig willekeurig bezig geweest met zoeken, aanhaken en binnenhengelen. Waar ik dat aanhaken en binnenhengelen in de vorige zin net zo goed weg had kunnen laten trouwens.

Mijn interesseboog is hierin een voorname speler, heb ik gemerkt. Ik zal het uitleggen.
Zo heel af en toe kom ik een vrouwpersoon tegen waarin ik toekomstperspectief zie (ik ben niet van dat korte termijngedoe). En dan leg ik contact.
LET WEL, IK toon interesse en IK bepaal of je geschikt bent. Niet andersom! Zolang er van een setje geen sprake is, ben IK degene die de shots uitmaakt. Zodra er sprake is van een relatie neemt de vrouw de beslissingsbevoegdheid toch wel over dus IK wil zolang mogelijk de regie houden.
Let er maar ’s op, mannen.
“Zullen we een nieuwe auto kopen?” – “Nee, deze is nog goed.” – “Okee.”
“Zullen we frikadellen eten?” – “Nee, ik heb boerenkool gemaakt.” – “Okee.”
“Zullen we seksen?” – “Nee, ik heb hoofdpijn.” – “Okee.”
“Ik wil verhuizen.” – “Okee.”

Klikt het en wisselen we uiteindelijk whatsappnummers uit, dan kunnen we wat dieper op onze materie ingaan. Dan leren we elkaar beter kennen en vertellen we de story behind onze levens. Dat vind ik prettige momenten in het voortraject, dat beetje heen en weer whappen.
Maar dan komt mijn interesseboog om de hoek kijken. Ik schreef er al eerder over.
Zijn de antwoorden en/of reacties mij niet enthousiast genoeg, trek ik al gauw conclusies en vervaagt mijn interesse in no time tot nul. Dan ga ik geen moeite meer doen en knal ik je zonder met de ogen te knipperen uit m’n foon. NEXT!
En zo kabbel ik eigenlijk al 8 jaar voort.

Maarrrrrrrrrrrrrrrrrrr, lieve mensen! De geoefende lezer weet dat ik bij mijn solo gaan in 2011 een belofte heb gedaan en wel deze: Mijn jongste moet minimaal 9 jaar zijn wil ik überhaupt serieus aan een relatie willen denken. Vraag niet waarom 9 jaar, dat was toen nou eenmaal zo. En laat het menneke nou in augustus 2010 geboren zijn!
Dit jaar kan het dus gebeuren dat ik eindelijk wèl een keer serieus werk ga maken van mijn interesses in relatiemateriaal, dat ik eindelijk een toptransfer tegemoet ga, dat ik me eindelijk ga binden en dat ik dus eindelijk voor het einde van het jaar niet meer één van de 391 meest begeerde vrijgezellen van Nederland ben. Wie zal het zeggen?

Dus die ene dame ergens uit daar, ik zou zeggen; Maak je borsten maar nat, 2019 kon wel eens een heul prettig jaar voor jou en mij worden.

We zoek en gij zult vind’en!

Vrouwenmagneet

Ik lees wel eens over fileflirten, over snelwegsjansen, over romancerijden en ik lees dat dan altijd enigszins sipjes. Ik heb dat namelijk nooit.
Nu kan dat natuurlijk te maken hebben met het simpele gegeven dat ik één brok concentratie ben als ik rijd en dat ik helemaal geen tijd heb voor die vrouwenonzin. Maar dat zou een slap excuus zijn want het is vaak een jolijtige boel bij mij in de auto (vraag maar aan m’n jongens). Ik zeg vaak want die andere keren zit ik me kapot te ergeren aan andere weggebruikers en dat laat ik dan ook altijd HEEL duidelijk aan betreffende bestuurders merken.

Nee, ik denk dat het maken heeft met mijn voiture. Ik heb een Peugeot 306 uit 2000 met een deukje linksvoor. Geweldige auto, niks over te klagen. Ruimte en comfort zat en brengt me al 14 jaar van A naar B en daar gaat het mij uiteindelijk om.
Maar ja, de vrouwtjes van tegenwoordig zijn standaard geldwolven dus een droomvent in een oud wrak is bij voorbaat al geen droomvent meer. Dus fileflirten, snelwegsjansen en/of romancerijden zit er voor mij niet in. Tis nie anders.

Nou, dan niet! Fuk it.

Ik heb niks met auto’s. Ik heb geen verstand van wat onder de motorkap ligt of hoort te liggen. Ik heb niks met sportvelgen of knaluitlaten. En die moderne snufjes vind ik ook totale onzin (je kan toch potdomme zelf wel achteruit parkeren!).
Maar dat wil niet zeggen dat ik auto’s niet mooi vind. Ik vind zum bleistift Audi’s mooie wagens. Ik vind die nieuwe Alfa een mooi model auto (Mack, help ff, jij weet welke ik bedoel), ik vind de Aston Martin DB9 prachtig en ik vind de Ford Mustang uit de 60’s de mooiste auto ever.

Maar daar kwam vandaag verandering in! Ik zag op zo’n autowebsite mijn nieuwste droomauto. En als ik zeg droomauto dan bedoel ik eigenlijk de vrouwenmagneet der vrouwenmagneten. Een Aston Martin in de vorm van een Ford Mustang!!!!

Ik ben nog even sparen maar dan krijgt mijn liefdesleven ook een boost van jewelste hoor!

Dat kan niet anders. Leer mij de vrouwtjes kennen.

De bijna perfecte dag

Ken je dat? Dat je een bijna perfecte dag hebt? Ik had zo eentje gisteren.

Ik had heerlijk gerust (ik slaap niet, ik rust) in m’n hotelletje, fris en fruitig stond ik tegen kwart voor 8 bij de jongens op de stoep om de voetbalochtend een slinger te geven. In het fijne najaarszonnetje boekten we een 10-1 overwinning. Mooi, de eerste 3 punten binnen.

Eenmaal weer thuis pakten we de fiets en reden we naar de hei om daar met voormaligje en Teun te rendez-vous’en, de Airborne festiviteiten bij te wonen en natuurlijk John de veteraan de hand te schudden. De man is inmiddels 96, hij komt al 13 jaar bij m’n schoonouders logeren rond de WW2-herdenkingen, en ik vind het toch elke keer weer indrukwekkend om hem te ontmoeten. Wat een prachtkerel is het. Wat de man allemaal heeft doorstaan is eigenlijk niet te bevatten.
https://www.youtube.com/watch?v=W4TuCTmHp_8

Het najaarszonnetje werd plots verdreven door heule donkere wolken en we besloten huiswaarts te gaan. De wandeling naar onze fietsen werd een aardig nattige maar hé, ik had mijn wind –en waterdichte jas aan, wat kon me gebeuren? Nou, de natterij ging er dwars doorheen! DÁT kon me gebeuren! Dat waterdichte kunnen ze met een gerust hart uit de advertentie schrappen dus. Zucht.

In de stromende regen en straffe koude wind fietsten we gevieren naar huis en toen we daar aankwamen waren we drijf, zeik maar ook zeker kletsnat. Zelden ben ik zo nat geweest. Tot op de thong was het één grote vochtige bedoeling.
De jongens vlogen onder de douche, voormaligje kleedde zich in lekker warme fleece en ik was dolletjes blij dat ik vrijdag een stel extra schoenen, een extra broek, een extra set sokken en extra bovenkledij in m’n koffertje had gestopt.

Na een welverdiende kleffe hap, gezamenlijk een filmpje kijken en ‘tot volgende week’ kwakte ik m’n fiets en m’n koffertje weer achterin de voiture. Ik ging nog even dijkletsen bij m’n matties en tegen elven plankgaste ik naar huis.

Het was een bijna perfecte dag. Ja, bijna ja.
Was het dat ene tegendoelpunt? Nee joh, ik heb als coach iets met 10-1.
Was het die (niet voorspelde) regen? Nee joh, we waren even weer een gezinnetje. Dat vind ik leuk. (zouden meer gescheiden lui moeten doen trouwens, even de ego’s aan de kant schuiven).
Was het dat ik wéér een droomvrouw ben misgelopen? Nee joh, mattie zegt wel vaker dat hij een droomvrouw in de zaak krijgt. Maar altijd als ik er niet ben. En trouwens, ik zit alweer in m’n winterstop.

Nee, het was bijna perfect omdat ik na twaalven thuis was en toen gigantisch moest poepen. En dat had ik eigenlijk ’s ochtends moeten doen. Dan had ik de hele dag niet zo moeilijk gelopen.

Niet fukken met mij!

Zoals je weet ben ik elk jaar beschikbaar voor het vrouwvolk om in close contact met mij, één van de 684 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, te komen. Zodra de klok zomertijd slaat ben ik te benaderen, te bezichtigen en zelfs bereid tot een vleselijke ontmoeting.
Maar aan alles komt een eind en ik vind het wel weer mooi geweest. Het is bijna half september dus een prima moment om de vlag binnen te halen, de handdoek te werpen en de poorten te sluiten.

Was het weer bal dit seizoen, vraag je? Mwoah, neuh niet echt nee. Ik heb met eentje ‘contact’ gehad en eigenlijk is zij het vermelden niet waard. Maar omdat zij besloot over mij te schrijven en ik in haar epistel een beetje als een onzeker lulletje word neergezet (haha, ik, onzeker?? Hahahahahahaha 😂😂🤣🤣🤣), dees anekdoot.
En, oja, ik ben natuurlijk zo rancuneus als de pest. Je moet met mij niet fukken!😈

Ze schoot bij mij op Twitter in de chat en we raakten al gauw aan de klets. Niet zo heel lang daarna wisselden we telefoonnummers uit en gingen we verder op de whap. En weer niet lang daarna spraken we af om elkaar te ontmoeten. Op zondag in juni, in Utrecht, 3 weken later.
Ons contact was leuk. Ons contact was eigenlijk zoals ik het graag heb, elkaar een beetje op de hoogte houden van (dagelijkse) dingetjes. Toen ze me op zaterdagochtend ook nog een foto stuurde, zo’n foto die je niet naar elke man stuurt zullen we maar zeggen, kreeg ik meer en meer zin om haar te ontmoeten.
Mijn logistieke radar draaide op volle toeren. Moet ik met de auto gaan? Maar ja, parkeren in Utrecht. Met de trein vanuit Groningen? Dan ben ik 2 uur onderweg. De auto en een hotelletje? Ik wist het nog niet, het zou in elk geval een aardige onderneming voor me worden.

Die week erna werd ons contact minder. Op een bericht van mij kreeg ik uren later antwoord en soms zelfs een dag later. Ik dacht er het mijne van. Die week daarna was er helemaal geen contact.
De vrijdag vóór de vleselijke ontmoeting vroeg ik haar of de vleselijke ontmoeting nog door zou gaan. Want ik vond haar nou niet echt enthousiast en geïnteresseerd over komen, schreef ik erbij. Ze vroeg of ik twijfelde en dat ‘bij twijfel je niet over moet steken’. Dat antwoord zei me genoeg, ik zegde de boel af. Ze vond dat vreemd maar had begrip.
Zondagochtend stuurde ik haar een bericht dat ik wellicht wat voorbarig had gehandeld en of ze nog zin had om het tóch door te laten gaan. Tegen de avond kreeg ik antwoord, ze had al een date, ze zat in de bioscoop met haar vriendin.
Prima, scheelde mij weer een hele onderneming.

In haar logje gebruikt ze ten eerste al een dubieuze titel en zet ze me neer als een onzeker mannetje en dat is best een opmerkelijke conclusie voor iemand die in die 3 weken appen nog nooit naar mijn echte naam heeft gevraagd. Me dunkt!🤨

We hebben geen contact meer en daar ben ik eigenlijk wel blij om. Ik heb het namelijk niet zo op die pedante Amsterdams trutjes.

De bad meesteres

De vaste lezer weet het inmiddels, ik pak zaken altijd grondig aan. En dus ook de voorbije vakantie met mijn jongens.
Waar zat de crux dit jaar? Nou, eigenlijk heel simpel. Ik wist dat het een heule mooie zomer zou worden (ik heb Pelleboerknieën) en ook wist ik dat ons favoriete zwembad het hele jaar gesloten zou zijn wegens een giga verbouwing. Ik moest derhalve op zoek naar een goed alternatief en in mijn geval houdt dat in dat ik in juni op research ging. Op zoek naar een zwembad voor mij en de jongens en die aan mijn zware eisen voldoet.

Ik bezocht in een periode van 152 uur 39 zwembaden in een straal van 173 km. En, nu ik erover nadenk, dat had eigenlijk helemaal niet gehoeven want bij de allereerste en meest dichte bij was ik al verkocht. Er liep namelijk een heule leuke badmeesteres rond. Ik kreeg een rondleiding van een wat oudere meneer en zij kwam me tegemoet. Zelden zo’n woest aantrekkelijke “hallo” gehoord. De rest van het zwembad boeide me verder niet, ik was vanzelfsprekend om.

De dagen met mijn jongens in het zwembad waren leuk, waren gezellig, waren spontaan en waren vol liefde. Tenminste van mijn kant. Man, wat was ze leuk, wat was ze gezellig en wat was ze spontaan. Wat kwam ze vaak opvallend dicht bij mijn zitje staan. En wat keek ze stiekem verlekkerd als ik mijn Magnum woest erotisch naar binnen werkte.
Maar goed, mijn stelling ‘als ik mijn jongens heb, moeten vrouwen opbokken’ heb ik niet voor niets ingesteld dus ook deze keren hield ik me daar aan. Trouwens, zij was aan het werk en daar moet je ook respect voor hebben, vind ik.

Vandaag de (voorlopig – er komen nog meer, houd er maar vast rekening mee!) laatste bloedhete dag en ik had mijn jongens niet! Het leek me een uitstekend idee om even naar het zwembad te gaan, je kan tenslotte nooit een tè bruine torso hebben, niewaar?
Ze was er niet………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr lieve lezer, tegen half 1 was de wisseling van de badwacht en 3x raden wie het over ging nemen? Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeehhhhaaaaaa!!!!!!

Voor ze ging omkleden kwam ze even links aan de picknicktafel naast me zitten. Er zat een meter of 30 tussen ons (ik kan er wat naast zitten, ik had m’n bril niet op). Ik keek wat nonchalant voor me uit, ik keek wat nonchalant naar rechts, ik keek wat nonchalant naar de zon en tenslotte keek ik heel nonchalant naar links.
Ze zwaaide. Ik groette nonchalant terug en zei op m’n allerzwoelst “hoi, alles goed?”
“Oh, ik had het niet tegen jou.”, zei ze en ze wees naar een vent achter me. Zo’n tattoo-lul.
………………. Zucht, had ik weer. Kans verkeken, helaas kopkaas, story of my life.

Ik pakte m’n spullen en toen ik thuis was ben ik een uurtje op bed gaan janken. Maar dat hield ik maar 13 seconden vol want het is gewoon veel te heet op de slaapkamer.

Open kaart

Als ik een gesprek heb met een ‘nieuwe’ vrouw en ik vertel dat ik niet zo’n dater ben ( ik heb in die 7 jaar als één van de 269 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland maar 1 succesvolle date gehad), komt dat een beetje ongeloofwaardig over. Ik begrijp dat wel.
Over al die andere (mislukte) interacties met vrouwen zeg ik natuurlijk niks. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Maar, om eerlijk te zijn, knaagt dat een beetje aan me. Veel relaties zijn aan mijn neus voorbij gegaan door mijn karakter. Daar kom ik eerlijk voor uit. Ik heb nogal een stevig karakter en kronkelige denkwijzen zo af en toe. Mea Vulva.

Dus, lieve lezer, om voor eens en altijd open kaart te spelen heb ik die ‘mislukte relaties’ even op een rijtje gezet.
Oordeel zelf maar of het aan mij of aan de vrouw in kwestie lag.

De Friezin: https://hspot1971.wordpress.com/2014/03/24/chatten/

Sjans op de snelweg: https://hspot1971.wordpress.com/2013/03/18/vluggertje/

Bij het meer: https://hspot1971.wordpress.com/2014/07/24/heb-ik-weer/

Te simpel voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2015/03/11/avondje-romantiek/

Te porno voor mij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/02/08/het-meisje-met-de-banaan/

Hier was ik het dichtste bij: https://hspot1971.wordpress.com/2016/06/04/bijna/

De onduidelijke vrouw: https://hspot1971.wordpress.com/2016/10/02/vrouwen-moet-eens-wat-duidelijker-zijn/

Zij hield niet van mijn muziek: https://hspot1971.wordpress.com/2017/05/16/vleselijke-kennismaking/

Zij had haar dag niet: https://hspot1971.wordpress.com/2018/01/16/metoo-vrouwen-hebben-geen-humor/

Duidelijk niet mijn type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/05/hekel-aan-koud/

Het onderdanige type: https://hspot1971.wordpress.com/2018/03/13/sm-is-niet-echt-mijn-ding/

To date or not to date

To Date List Hè verdulleme, het lukt me maar niet om een date te scoren. Net als voorgaande jaren is het ook dit jaar weer een droefenis van heb ik jou daar.Ik vraag me toch af waar al die vrijgezelle, vermogende, eigen huis bezittende, rondtetterige, goed geklede, niet mekkerende, van goed eten houdende, af en toe feestbeestende, een man in huis nodig hebbende en van ~~mijn~~ humor houdende vrouwen aan hun trekken komen………….

Ik ben donderdag potverdikkie al 2500 dagen één van de 259 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland man!

Vrouwen………zucht.

Vakantieplannen

eokTAfRPcBykNGZJyl7COQ_r

Over enkele weken heb ik de jongens weer enkele weken want dan breekt de zomervakantie aan. En omdat ik dit jaar voor de 7^e keer in successie vriendinloos ben (zelfs ik maak wel eens een foutje – m’n nukkige ego ook…….#zucht) ga ik voor de 7^e keer in successie mijn volledige tijd aan mijn jongens spenderen.
Waar ik voorheen nog wel eens moeite had om ze 3 weken bezig en tevreden te houden is het dit jaar anders. Het draait namelijk bij hen tegenwoordig om voetbal, voetbal, voetbal, voetbal, voetbal en nog eens voetbal.

De teams voor komende seizoen zijn nagenoeg bekend. Sam is 4 teams hoger ingedeeld, Teun is een leeftijdsklasse omhoog gegaan. Daar komt bij dat de KNVB nieuwe spelregels heeft verzonnen.
Ik kan dus bij dezen wel stellen dat we, naast relaxen – zwemmen – bioscopen – pretparken – achter de vrouwen aan Euroborg – open dag Ajax – Truckstar, voornamelijk op het trainingsveld van de plaatselijke FC te vinden zijn.
Ik zal ze potverdriedubbeltjes ‘s even flink klaarstomen voor het nieuwe seizoen zeg!
Sin an!

Ik ga maar ’s even m’n Wiel Coerver videobanden van zolder halen.

Ideale ex

Met verbazing zag ik vanochtend dat er dus mensen (lees vrouwen) zijn die hun telefoon vol hebben staan met mannen die ze van Tinder kennen. Ze hebben het dan zo gecategoriseerd als ‘naam van man’ met ‘Tinder’ erachter.
Gottegottegot, die arme vrouwtjes, dacht ik. Wat zullen zij eenzaam zijn.

Sowieso dat je Tinder gebruikt (als er iets sneu is, is het Tinder wel) maar dat is een ander verhaal. Maar dat je zomaar met wildvreemden telefoonnummers uitwisselt, ik begrijp dat niet. Of zouden ze al die mannen persoonlijk kennen? En dat je dan honderden nummers in je telefoon hebt staan? Ik zou er stapelgek van worden.

Een select groepje mensen heeft mijn nummer. Familie, collega’s, vrienden, vriendinnen. Allemaal mensen die ik (zo goed als) persoonlijk ken. Als ik gebeld word of een Whatsapp krijg, weet ik wie het is, hoe hij/zij eruit ziet, wat zijn/haar verhaal is en hoe serieus ik moet reageren. Noem me maar een controlfreak op dit gebied.

Natuurlijk heb ik ze ook op categorie staan want da’s gewoon handig. En het goeie aan mij en m’n telefoon is dat als ik je zat ben of dat het contact verwaterd of het met de liefde niet werkt of weet ik veel wat de reden ook is, ik je zonder met m’n ogen te knipperen uit mijn foon mik en heb je van mij geen last meer.

Maar ja, ik ben natuurlijk ook de ideale ex vriend-lover-minnaar-collega-kennis (doorhalen wat niet van toepassing is).

Verwarde man

Ik sta bekend als een zeer zelfverzekerde vent, sommigen noemen me zelfs de uitvinder van arrogantie, maar in navolgende anekdoot zal blijken dat die zelfverzekerdheid langzaam afneemt. Dat ik zelfs een beetje een verwarde man begin te worden.

Ik moest (noodgedwongen, lang verhaal) mijn leven in het midden van het land verlaten. En daarbij moest ik ook mijn vriendengroep achterlaten. Of achterlaten? Ik zou ze een stuk minder zien dan gebruikelijk. Een vriendengroep bestaande uit diverse karakters, die in 6 jaar zeer hecht is geworden en, niet geheel onbelangrijk, die mij gedoogt zoals ik ben. Geweldige vrienden dus. In een emotionele speech gaf ik aan dat ik ze ging ‘verlaten’ en dat bewoog ze om mij te verrassen met een afscheidskadootje, een Zippo.
De Zippo heeft een plekje op de plank gekregen want hij deed het niet meer, hij was leeg.

Nu was ik gisteren in de stad en had ik sigaartjes nodig. In de eerste de beste winkel vroeg ik of er een tabakszaak in de buurt was. De verkoopster verwees me naar de tabakszaak 47 meter verderop. Zucht, de beroemdste tabakszaak van Groningen, zit er al 6000 jaar, kwam er vroeger regelmatig en dan ga ik vragen of er een tabakszaak in de buurt is…………….. verward much?

In de zaak stonden 3 jonge meiden klaar om klanten te helpen. Kijk, dat vind ik nou service. Helemaal omdat ik de enige klant was. Ik bestelde m’n doosjes Moods en ineens dacht ik aan de Zippo. Het volgende tafereel is letterlijk.
“Oh, heb je ook Ziggo benzine?”, vroeg ik. Het meidje keek me aan alsof ik Oegandees sprak en begon te glimlachen. In m’n hoofd herhaalde ik vlug wat ik had gezegd en ontdekte ik de fout.
“Flippo benzine, bedoel ik.” Nu begonnen alle drie de meiden te lachen.
“Zippo bedoelt u!”, zei een ander meidje en ze begon hard te lachen. De andere meiden lachten keihard mee. Ik voelde me aardig voor lul, paal en ook Jan Doedel staan. Vrouwen die mij uitlachen! Daar ging mijn zelfverzekerdheid.

Ik redde me eruit door er een lolletje van te maken maar ehm, verward much? Zoiets zou me vroeger echt noooooooiiiit overkomen zijn! Het zal de leeftijd zijn, zullen we maar denken.

En ach, die meiden hebben weer wat leuks te vertellen bij hun vriendengroep. Zo is het ook weer.

Zeg vrouwen, even een vraagje

Kan dit eigenlijk nog steeds? Dat je bij een etentje met een vrouwpersoon (sommigen noemen dat een date – ik niet, ik date niet) gewoon een scheet kunt laten als er eentje voor de poort komt? En dat de vrouw in kwestie dan niet ontzettend offended is?
Ik krijg namelijk steeds meer het idee dat je moet deugen, dat je niet al te gek moet doen en dat vrouwpersonen nogal gauw op hun tiet getrapt zijn tegenwoordig.

Een paar jaar geleden zat ik met een vrouwpersoon bij een pittoresk pizzeriaatje te eten (sommigen noemen dat een date – ik niet, ik date niet). En propte ik in no time een lekkere pizza naar binnen (sommigen eten – ik niet, ik bunker). Na de maaltijd en de gebruikelijke natjes erbij was het tijd voor het toetje en die staken wij beiden aan voor de deur van het restaurantje.
Enkele tientallen meters naast het pizzeriaatje was een wat groter restaurant en ook daar stonden wat mensen buiten van hun toetje te genieten. Plots verscheen er een scheet voor mijn poort. Zo eentje waarvan je kramp in je pokkel krijgt als je ‘m te lang binnen houdt. Omdat ik met m’n rug naar de mensen van dat andere restaurant stond (en ik toch wel iets van beschaving in me heb) vroeg ik aan vrouwpersoon of ‘ze’ er nog stonden. Ze keek even om me heen en zei dat ze weg waren.
PÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚP ontglipte me tussen de bammetjes. Ik kon me niet heugen dat ik ooit zo’n harde scheet had gelaten, ik was er eigenlijk wel een beetje trots op. Vrouwpersoon begon hardop te lachen. Ik keek haar wat vragend aan maar dat duurde maar even. Snel keek ik om. Die wat mensen achter me hadden er nog wat mensen bij gekregen en allen keken ze mijn richting op. Ik lachte hardop met vrouwpersoon mee maar wist niet of het nu om die enorme scheet, de reactie van die mensen achter me of haar antwoord op mijn vraag was. Ik denk een combinatie van alles.
Man, wat een dijenkletser! Wat een begin van een WILK (woman I like to kennismake) ontmoeting.

Bij een eventuele volgende WILK ontmoeting zal ik eens zien of dit nog steeds van vrouwpersonen ‘mag’. Of dat ik me als een brave Hendrik dien te gedragen (in dat geval wordt het goedkoop parkeren 😉).

Vakantieliefje

Ergens in de 90’s vierde ik vakantie op een eiland om en nabij de evenaar. Zo’n eiland waar alles geen drol kost. Het was een hele ervaring voor me want dit was de eerste keer met een vliegtuig op vakantie gaan. En dan gelijk maar naar de andere kant van de wereld natuurlijk want waarom zou je van Schiphol naar bijvoorbeeld Staphorst vliegen, toch?

Op de eerste avond werd ik aan de bar van een restaurant aangesproken door een meid. Een heule mooie meid! Ik zei dat ik uit Holland kwam toen ze vroeg where I come from. “Oh, Rotterdam!”, zei ze enigszins opgewonden. Ik vond dat een beetje vreemde opmerking want waarom zei ze niet het veel logischer Sexbierum? Wellicht was ze een Feyenoordfan, redeneerde ik. Ik heb het haar verder niet gevraagd.
Ze hapte en dronk wat mee en even later belandden we in de plaatselijke discotheek. Beneden in de kelder was het een stuk rustiger dan boven en voor ik goed en wel op een bankje zat, liet ze er geen gras over groeien. * Dampende vrijscène *

Nou ja, lang verhaal kort. Een paar dagen was het leuk, fijn en dampend maar ik kreeg langzamerhand in de gaten dat ze achter m’n geld aanzat. We zijn met ruzie uit elkaar gegaan en ik heb haar nooit weer gezien.
Tot kortgeleden.
Ik ben blij om te zien dat ze toch nog goed is terecht gekomen. Kijk maar ’s goed.

SM is niet echt mijn ding

Om niet helemaal van vrouwen te vervreemden tijdens mijn winterstop snuffelde ik eens rond in het SM-circuit. Je weet wel, van die mensen die van die rare seksfratsen uithalen. Nou, ik kan je melden dat ik daar totaal ongeschikt voor ben. Zal het hieronder een klein beetje uitleggen.

Op de website kon ik kiezen uit een meesteres en een sub. Ik koos voor een sub omdat ik nogal moeite heb met gezag. Twee kapiteins in één erotische omgeving, dat is gedoemd tot bloed, zweet en gebroken ledematen. Het werd dus een sub, haar naam Wanda. We spraken bij haar af en klokslag 35 minuten te laat belde ik aan. Het welkom was hartelijk, ze bood me een biertje aan en ondertussen zou zij zich gaan omkleden. Ja, slip jij maar even in iets meer comfortabelers, zei ik. De tv stond aan, The voice kids. Even later stond ze in een latexpakje voor m’n neus. Zag er best sexy uit maar het viel me op dat juist op plekken waar normaal gesproken kleding zit nu juist de kleding ontbrak. Ik dacht er het mijne van.

Ze nam me mee naar de slaapkamer en ze dirigeerde me naar het voeteneind. Ik vroeg of ik me uit moest kleden. Dat kwam later, zei ze. Ze ging op haar knieën op bed zitten en ze begon me hartstochtelijk te zoenen. Ik vree vanzelfsprekend mee en m’n handen gleden over haar lijf. Plotseling stopte ze met vrijen en zei dat ik haar moest slaan. Huh? Sla me!, riep ze. Ik stond versteld en keek haar fronsend aan. Sla me! Sla me! bleef ze zeggen. Ik bleef versteld staan en was niet van plan haar te slaan. Vrouwen slaan is zóóóo 1989 immers. SLA ME! schreeuwde ze nu en ze begon op mijn borstkas te meppen. SLA ME! SLA ME! SLA ME! gilde ze hysterisch. Goed, ik begreep het. Op zo’n moment is het zaak rustig te blijven, het overzicht te bewaren en zo nodig de hysterie een halt toe roepen. Ik hoekte haar daarom vol op d’r kin. Ze vloog k.o. achterover op bed. Situatie onder controle, dacht ik.

Ik pakte een Senseootje en ging op de bank zitten. The voice kids was er nog steeds op. Na een minuut of 35 ging de slaapkamerdeur open. Oe, heeellluk, zei Wanda en ze glimlachte wat. Ik had het idee dat haar kaak gebroken was, ze miste in elk geval 2 tanden. Nu vroeg ze me of ik haar wilde vastbinden aan het bed en ze gaf me 2 tja, wat waren het? Het leken wel van die badjasriemen. Haar linkerarm bond ik vast aan de ene kant van het hoofdeinde, bij de andere kwam ik net een paar centimeter te kort. Met m’n voet tegen het bed rukte ik die paar centimeter erbij toen Wanda het ineens uitgilde. Verschrikt keek ik op. Zucht, had ik weer. Had ik haar schouder uit de kom getrokken. Mèn, dat zal je altijd zien…………

Ze deed tepelklemmen op en ze gaf mij de kettinkjes waar ze aan vast zaten. Ook vroeg ze me haar met mijn telefoon te filmen. Eh oké, als jij dat zo graag wilt, prima hoor. Ze kreunde wat, ze maakte wat schokkende bewegingen met haar lichaam. Ik vond het allemaal niet erg spannend. En toen, kluns die ik ben, liet ik de telefoon vallen. Zucht. In een reflex bukte ik om de telefoon op te pakken, totaal vergeten dat ik de kettinkjes strak vast had…………………Bloeden mensen!

Ik had er wel genoeg van en gaf Wanda aan dat dit niet echt mijn ding is. Ze zei dat ik een talentje ben en dat ze me graag over enkele weken, na haar herstel, graag weer wil zien. Ik bedankte vriendelijk en liep de slaapkamer uit.

Ah, the voice kids was ook net afgelopen.

Hekel aan koud

Het kon weer! Afgelopen zaterdag!

Met m’n halve garderobe (onderbroek, boxershort, legging, spijkerbroek, wollen sokken, t-shirt, fleecetrui, wollen trui, windjack, ski-jas, Unox-muts, handschoenen) aan toog ik naar het meer. Het dichtgevroren meer. Het meer waar ik afgelopen zomer nog vrolijk rondvoer in een gehuurd bootje, in het water donderde bij het uitstappen en daarbij mijn zonnebril verloor, dat meer.

Wat was het koud, mensen! Gevoelstemperatuur -18. En met de wind erbij -63. Maar ja, hoe vaak schaats je nou nog in dit land, toch? En met die rondetijden van mij krijg ik het vanzelf warm, redeneerde ik. Fout! Ik kan namelijk voor geen meter schaatsen. Nooit gekund ook. Ja, vooruit lukt me nog net. Maar draaien, overstappen, keren en remmen, nowee gosé. En om nou helemaal naar de andere kant van het meer te schaatsen om daar weer om te kunnen keren leek me ook wat overdreven. Weet je hoe groot dat meer is?! Ik besloot dus de dichtstbijzijnde 25 meter van de gemaakte ronde te gebruiken, aan het eind een sliding te nemen en weer om te keren. Dat ging best goed, de eerste paar minuten. Tot er zo’n fanatieke groep Sven Nuis’en aan kwam broezen, ik een sliding inzette en ik 3 van hen frontaal ondersteboven kegelde. Pissig waren ze! Marathonlullen.

Een ingewikkelde vrouw kwam op me af geschaatst. Ik zag alleen haar ogen. Ze zei dat het misschien niet zo handig was dat ik in tegenovergestelde richting schaatste. Ik moest haar gelijk geven. Het was inderdaad niet handig om honderden lui te moeten ontwijken tijdens een ontspannen schaatsritje. Ze ondersteunde me naar de kant en ik was blij dat ik weer vaste grond onder m’n voeten had. “Ik ben Melanie”, zei ze. “Aangenaam en bedankt, ik ben Manus”, antwoordde ik. We kletsten nog wat en daarna schaatste ze fluks weer terug naar het schaatsgedruis. Ik besloot binnen een warm chocomelletje en een appelgebakje te nemen. Beiden met slagroom. Heerlijk! Binnen en buiten scheelde ongeveer 80 graden, dus de keuze om binnen aan een tafeltje aan het raam te blijven zitten was in een split second gemaakt.

Er kwam een vrouw binnen. Het was Melanie. Ik herkende haar aan de enorme ingewikkelde sjaal om haar lijf en gezicht. Na 14 keer de sjaal afdraaien kwamen haar gezicht en lichaam tevoorschijn. OH??? HALLOO!! Ik zwaaide beleefd toen ze mijn kant opkeek. Ze zwaaide glimlachend terug en kwam richting mijn tafeltje. “Hoooooi!”, riep ze enthousiast. “Ga zitten, wil je ook een chocomel?”, bood ik haar aan. “Ja, lekker.”, zei ze. Ik begon te lachen. “Hoorde je wat ik zei? Wil je een choco, Mel? Man, ik ben ook zo’n woordspelert.”

Het werd een erg gezellige middag. Het werd een heul erg gezellige middag. Ze vertelde dat ze in de buurt woont en pas gescheiden was. Ik hing aan haar lippen maar in gedachten schoten de hersenen in de fast forwardmodus. Hier staan nou niet bepaald kleine huisje in de buurt, dacht ik. Hmm, Interessant. Het werd zelfs zo’n heul erg gezellige middag dat we tegen de avond besloten een hapje samen te gaan eten. Ze wist wel een aardig tentje in de buurt, ik moest maar achter haar aanrijden. Ze reed Mini!! Ik kon het bijna zelf niet geloven. Wat een droomvrouw.

Na het eten reden we weg van de McDonald’s en was het wel duidelijk dat we de avond bij haar thuis door zouden brengen, daar hadden we geen woorden voor nodig. Eenmaal bij haar thuis vleiden we ons op de bank in de best wel aardig grote woonkamer. Ze vroeg of ik koffie wilde maar dat was eigenlijk een retorische vraag. Pfff, ik en geen koffie. We kletsten weer wat. Ik vertelde mijn verhaal, zij het hare. God, wat vonden wij elkaar leuk en wat vulden we elkaar perfect aan.
Het begon tegen elven te worden, tijd om de knoop door te hakken. Naar huis of blijven slapen. Ik nam, zoals gebruikelijk, een afwachtende houding aan. Vrouwen houden niet van opdringerige mannen immers. Melanie vond het op een gegeven moment genoeg en ze besprong me. Vrijen met een hoofdletter v, mensen! In tijden niet zo met een hoofdletter v gevreeën.

Ze nam me aan de hand mee naar boven. Ze ging nog even snel douchen en ze wees mij de slaapkamer. Een best wel aardig ruime slaapkamer was het. Ik deed het raam dicht en kleedde me uit. Wollen trui, fleecetrui, t-shirt, wollen sokken, spijkerbroek, legging, boxershort en onderbroek mikte ik op de grond en ik kroop onder het dekbed. Even later kwam Melanie binnen. Ze had haar haar opgestoken en ze droeg een badjas. Ik ging er eens goed voor liggen. Man, wat een prachtige vrouw! Ze liep naar het raam en deed ‘m open. “Wat doe je?“, schreeuwde ik. “Weet je hoe koud het is? “ “Ja, ik heb altijd het raam open hier. “, zei ze. “Nou, nu dus niet! “, brieste ik.

Tja, lang verhaal kort; ze weigerde het raam dicht te doen. Ik sprong uit bed, trok m’n onderbroek, boxershort, legging, spijkerbroek, wollen sokken, t-shirt, fleecetrui, wollen trui weer aan, stormde naar beneden, griste m’n windjack, ski-jas, Unox-muts en handschoenen van de kapstok en ben weggegaan. Zonder doeg te zeggen.

Ja, kom op zeg! Ik laat me toch niet verrekken?

Overbevolking

Het probleem op dees kloot (dus ook in dees land) is simpel; Overbevolking.
Armoede —> Overbevolking
Honger —> Overbevolking
Ruzie —> Overbevolking
Files —> Overbevolking
Ziektekosten —> Overbevolking
Belastingen —> Overbevolking
Werkloosheid —> Overbevolking
Woningnood —> Overbevolking
Ik nog vrijgezel —> Over……….ehm………………., tja, dat is eigenlijk gewoon een tekort aan ~~rijke~~ geschikte vrouwen.

FUK! Daar gaat m’n theorie………….

Vlees in de kuip

Zoals heul veul mensen (??) heb ik de namen in mijn telefoonboek op de foon gerangschikt. Da’s handig. Van ‘A1(ICE)’ tot ‘Werk’ staan ze netjes onder elkaar. Da’s handig. Het is voor mij makkelijk zoeken tussen de enorme hoeveelheid het aardige rijtje de enkelen die in het gelukkige bezit zijn van mijn telefoonnummer. En ik die van hun natuurlijk.
Het begint bij A1 (ICE) (In Case of Emergency – handig voor hulpdiensten!). Dan Been there done her Familie – Losse flodder vrouwen – Makkelijke vrouwen – To do vrouwen – Vriend – Vriendin en tenslotte Werk. Mooi overzichtelijk, al zeg ik het zelf. En het voornaamste is dat ik ook iedereen persoonlijk ken. Sterker nog, dat is een vereiste! Ik moet je persoonlijk kennen wil je mijn telefoonnummer bemachtigen. Daar ben ik heel stellig in.

Maar daar ga ik al met mijn principiële principes. Er staan namelijk 3 vriendinnen in die ik nog nooit in levende lijve heb mogen proeven ontmoeten. Toch, ter mijn verdediging, deze vrouwen ken ik van online al zo goed dat ik ze reken tot mijn intieme vriendinnenkring.

En toch zit het me niet lekker. Waarom moeten zij zo nodig een voorkeursbehandeling krijgen? Hoe weet ik nou zeker wat voor vlees zij in de kuip hebben? En hoe week is dat vlees dan? Ja goed, ze zijn alle drie voorzien van een blok aan hun been the next best thing een vent maar ja, ze hebben mij nog nooit geproefd ontmoet natuurlijk.
Dusssss.
Daar moet dit jaar maar eens verandering in komen, redeneerde ik vanochtend toen ik zat te kleien. Want tja, dat moet ook gebeuren. Ik ga dus op zomertoer! Zodra de temperatuur de 25 aantikt, kom ik jullie kant op!!!!! Daar heb ik wel honderden kilometers voor over. Want tja, ik moet ook eten immers. En hoe leuk is het dan om een vorkje te prikken met een intieme vriendin? Niewaar?

Dus meiden, leg ff 150 euro opzij, Manus komt naar jullie toe deze zomer zomer zomer…..

Het wil maar niet lukken

Gisteravond besloot ik het droevemensleven van de datingsites weer eens te raadplegen. De laatste keer was het niet zo’n heul bijster groot succes (https://hspot1971.wordpress.com/2011/12/30/nah-zeg/), wellicht was er in die dik 6 jaar iets verbeterd, wie kon het zeggen?

Lexa werd het en vol enthousiasme klikte ik me een slag in de rondte om mij bij de vrouwtjes aan te prijzen en er zo uit te rollen dat geen enkele vrouw om mee heen kon. Alles naar alle eerlijkheid ingevuld natuurlijk. Je kent me, ik ben niet van dat beter voordoen gedoe.
Na een kwartier de meest kansloze vragen beantwoord te hebben, kon ik dan eindelijk online en kreeg ik ‘het aanbod’ te zien. Het aanbod waar Lexa in al die schijtreclames zo prat op gaat. Nou lieve lezer, diep droevig is nog een understatement. Mijn god, wat erg!

Behalve eentje! Supermooie vrouw, prachtige ogen, cool haar, zoekt man tussen de 40 en 50 en aardig in de buurt. De man die ze zocht was ik in een notendop. En dus stuurde ik haar een ‘flirt’ en ging daarna slapen.
Vanochtend stond mijn mailbox vol met bezoekjes en flirts. Word premiumlid en bekijk wie je bezocht heeft en wie je een flirt hebben gestuurd, stond er onderaan.
Zucht…………………..met je verdienmodel.
Ik opende de spaarrekening en maakte die 6000 euro over (ik weet dat een relatie prijzig is maar dit vond ik toch eigenlijk best een gortig bedrag). Van alle bezoekjes en flirts was er niet één die bij mij ook maar iets van beweging in de piem teweegbracht. Zucht………………….was ik er wéér ingetuind.

Mooie vrouw stond er niet tussen maar omdat ik nu premiumlid ben kon ik haar een bericht sturen. Ik stuurde ‘hoi’ want dat vond ik beter klinken dan ‘heb jij een katalysator in je auto?’. Ik deed m’n ochtendritueel en keek een uur later hoe de situatie erbij stond. Mooie vrouw had de leeftijd van haar gewenste partner ineens aangepast. Tot 45 jaar.
Zucht…………………..viel ik net buiten de boot. Heb ik weer.

Nee lieve lezer, dat datingsite wordt ‘m ook niet voor mij.
Maar ik blijf knokken hoor! Ergens moet er toch een deksel op mijn pot rondlopen?

#MeToo vrouwen hebben geen humor

Wat een weer hé? Guur. Koud. Regen. Wind. Gisteren ook al. Bah!
Ik had gisteren een afspraak en dus stond ik me al aardig op tijd mooi te maken. Nog even snel een broodje eten en dan, hup, op mijn weg.
Ik zag haar zitten toen ik richting parkeerplaats liep. In haar Polootje. Portier open, wanhopige blik. Een vrouw in nood, dacht ik en ik begroef mijn hoofd wat verder in m’n kraag.
“Kun je me even aanduwen?”, vroeg ze toen ik dichterbij was.
“Ehm, nou? Zullen we dat even binnen doen anders?”
………………………………………… Ik vond ‘m wèl leuk! 🤣🤣

“M’n auto!”, brieste ze.
“Oh. Nou nee, daar heb ik geen tijd voor.”
Ik liep naar mijn auto, startte ‘m en reed weg.

Hekel aan schijtweer. En aan humorloze vrouwen.

Een dinnetje vinden

Het vinden van een dinnetje blijft toch een dingetje dat ik maar niet voor elkaar krijg. Dat is toch lastiger dan ik dacht.
Een dinnetje is een vrouwpersoon waarmee ik een heule close vriendschappelijke band heb. Iemand die me aardig (persoonlijk!) kent en waar ik vrijwel dagelijks contact mee heb. Ik noem haar ook wel eens mijn ei-kwijtkunnertje. Want geloof het of niet, zelfs ik wil wel eens m’n verhaal aan iemand kwijt. Want geloof het of niet, zelfs ik heb wel eens stress of zorgen of iets leuks meegemaakt en als ik dan thuis kom is er niemand waarmee ik dat kan delen. En geloof het of niet, een ‘goedemorgen’, een ‘trusten’ of een ‘werkze’ vind ik al prettig. Eigenlijk is een dinnetje voor mij iemand die ~~er als eerste achter komt dat ik hier misschien dood in huis lig (want dat mag ik op mijn leeftijd en met mijn levensstijl ook niet uitvlakken!)~~ mijn soort van back up is.

In de 6 jaar dat ik nu alleen ben heb ik 3 dinnetjes gehad. Dinnetje 1 (dossier bekend bij de redactie) vond mij uiteindelijk toch minder gefortuneerd dan ze gedacht had en liet het contact verwateren. Dinnetje 2 (dossier bekend bij de redactie) bleek nogal paranoia en self-observed te zijn en kapte het contact van de ene op de andere dag af. En dinnetje 3 (dossier bekend bij de redactie) had het ene lijk nog niet opgeruimd of er viel weer een ander uit de kast.
Alle drie hielden het ongeveer 2 maanden vol om mijn dinnetje te zijn (je zou bijna denken dat het aan mij ligt, hahahahahaha). En al die 2 maanden vond ik het leuk, vond ik het fijn en vond ik het prettig om een dinnetje te hebben.

En ach, zij kunnen ooit tegen hun kleinkinderen zeggen dat ze mij hebben gekend, zo moet je het ook zien.

Zo! Dan ga ik nu weer even eenzaam en alleen in een hoekje zitten janken.

We dinnetje’en!

Verlenging

Ik geef het eerlijk toe. Zo ben ik dan ook wel weer. Het was fout, harteloos en grofweg bot van me.
En dat ik daarmee zoveel mensen pijn heb gedaan, dat spijt me de oksels uit. Echt waar. Ik voel me heel erg schuldig en probeer dan ook met dees anekdoot mijn diepste spijt te betuigen.
Ik hoop op begrip.

Een kleine 3 weken geleden eindigde mijn vakantie en in mijn enthousiasme en met dat gegeven sloot ik ook mijn beschikbaarheid (voorheen jachtseizoen) voor eventuele gewillige vrouwtjes/toekomstige partners/minnaressen.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat de zomertijd na die 3 weken geleden nog wel ff aan zou houden en dat er nog heul veul vrouwtjes op vakantie moesten gaan. En laat dat nou net een bron zijn waar ik wel eens succesvol uit zou kunnen putten!

Hoe vaak lees/hoor/zie je wel niet dat vrouwen na de vakantie de knoop doorhakken en manlief een welgeplaatste schop onder den bips geven? Of andersom, dat kan natuurlijk ook. Hoewel mannen dit niet zo heel gauw zullen doen omdat zij nou eenmaal tot rust gekomen zijn en tevreden in de relatie zijn. Tja, en hoe je het ook bekijkt, de vrouwtjes willen op een gegeven moment in de relatie toch ineens weer de spanning/romantiek van in het begin van desbetreffende relatie terug.

Nu ben ik, als één van de 36,4 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, natuurlijk een uitstekende vervanging van diverse manlieven en hoe onnadenkend is het dan van mij om mij niet beschikbaar te stellen? Ik kan me heel goed voorstellen dat dit zwaar meeweegt in de beslissing van van vakantie terugkerende en ongelukkige vrouwtjes.
Dus lieve lezer, ik heb een besluit genomen: IK HEB EEN VERLENGING AAN MIJN BESCHIKBAARHEID GEPLAKT!

Ik zet de radar en de voelsprieten weer open tot en met 21 September van dit jaar.
Dat is wel het minste wat ik voor jou, lieve lezer, kan doen na het teleurstellende bericht van een kleine 3 weken geleden.
Niewaar?

Gegadigden kunnen zich, zoals altijd, weer via diverse kanalen bij me melden.
Ik hang in de tussentijd, zoals altijd, weer even heerlijk achterover.

We verleng’en!

Regel 1: Kinderen eerst.

– praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama! Mama! Mama! – praat klets roddel blaat mekker zeur – “Mama!
“WAT IS ER? JE ZIET TOCH DAT IK STA TE PRATEN!!”

Ik stond erbij en ik keek ernaar. Nee, ik stond erbij en ik keek er hoofdschuddend naar.
Nu moet natuurlijk iedereen zelf weten hoe hij/haar zijn/haar kinderen opvoedt maar ik had dit toch anders aangepakt. Sterker nog, niet zo lang geleden maakte ik zo’n zelfde situatie mee.
Ik was in het zwembad met de jongens, het was tenslotte mooi weer. Ik zeg wel eens gekscherend; je kunt wel met regen naar een zwembad gaan maar dan word je helemaal nat. Ghe! We hadden een mooi ruim plekkie op het gras, onder een boom, de 3 badlakens lagen naast elkaar. De jongens waren niet uit het water te slaan, ik zat af en toe even bij te komen van het watergepret. Ben ook geen 20 meer.
Op een gegeven moment kwamen 2 vrouwen van mijn leeftijd pal naast onze 3 badlakens liggen. Zucht, plenty plek en waar gaan ze liggen? Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het ze eens kwalijk, niewaar?
En het duurde maar even of de toenadering was daar. ‘Denk je dat uit deze boom hars valt?’, vroeg één van ze. Met mijn beste duh-gezicht draaide ik mijn hoofd langzaam haar richting op. ‘Nee, dit is een eik, daar vallen eikels uit’, verzuchtte ik. Ik zag aan haar gezicht dat ze opgelucht was, ik had gereageerd. Ze had beet. Maar ja, ik zat daar blootgetorst een beetje bruin te wezen dus neem het haar eens kwalijk, niewaar?
We raakten aan de praat en, eerlijk is eerlijk, het was best een aangenaam gesprek. Nu komt er over het algemeen niet zo heul veul boeiends uit de mond van een vrouw en ook deze keer was dat niet anders maar ik vond het wel aardig dat ik even wat te lullen had.

PAPA! PAPA! Sam kwam aangerend. Ik keerde m’n hoofd. ‘Wazzup jongen?’, zei ik. En terwijl ik dat zei hoorde ik in m’n rechteroor dat de vrouw tegen me bleef praten. Ik besteedde er geen aandacht aan, mijn kind had me immers nodig. Maar ze bleef maar door praten en vragen stellen. Op een gegeven moment raakte ze zelfs m’n bovenarm even aan. In een reflex greep ik haar hand en draaide ‘m 135 graden. Daar lag ze half op d’r rug te spartelen. ‘Als ik met mijn jongen praat, moet jij even stil zijn.’, zei ik tegen haar en ik liet haar hand los. Ze keek verschrikt.
‘Ja maar……’, stamelde ze. Ik ssssssste haar en keek haar boos aan maar dat kon je niet goed zien want ik droeg m’n zonnebril. Ze haalde adem om weer iets uit te blaten maar voor ze een geluid kon maken wapperde ik m’n vinger voor haar mond. TU TU TU TU!!! En ik hield m’n wijsvinger omhoog.

Nou ja, Sam kwam vragen of ze later een ijsje mochten en natuurlijk mocht dat. Zo belangrijk was het dus eigenlijk niet wat hij kwam doen maar ja, ik heb nou eenmaal een eerste regel; Als ik de kinderen heb, gaan ze voor alles.

Bedenk me net dat ze mij zou contacten in mijn vakantie in Groningen voor een hapje en een drankje.
Ze zal m’n nummer wel verloren zijn.
Hè, bummer zeg! Weer een date misgelopen.

We opvoed’en!

Twittervrouwtjes

En zo is mijn actieve seizoen (voorheen jachtseizoen) alweer ten einde, lieve lezer. Zoals elk jaar sluit ik het boek en berg ‘m op. En wat was het weer het ene hoogtepunt na het andere, hilarisch en lachen.

Zoals elk jaar roer ik me zomers op de markt en omdat ik niet aan datingsites doe is Twitter dè afzetmarkt waar ik het zoek. En lieve lezer, ik had weer beet hoor! Ik heb me daar weer wat vrouwtjes (nader) leren kennen. Zo zijn daar het aardige vrouwtje, het lieve vrouwtje, het prinsessevrouwtje, het wanhopgie vrouwtje, het sympathieke vrouwtje en het vriendelijke vrouwtje. En met elk van deze vrouwtjes had ik op een of andere manier wel interactie. Leuk vind ik dat. En zij ook wel, denk ik. Want ja, ik ben toch diep van binnen best een aardige vent, niewaar? Ik ga deze contacten warm houden want, zoals ik al schreef, ik vind dat leuk.

Er waren ook vrouwtjes die me verlieten. M’n langst volgende vrouwtje ging zum bleistift weg. Het ga je goed! 💋 Maar ook wat minder lang volgende vrouwtjes ontvolgden me. Prima, vrij land enzo hoor. De aanleiding of reden ervan vind ik niet zo heul belangrijk. Laten we het er maar op houden dat ik niet zo’n standaard slijmbalman ben 😉. Oja, misschien komt dit als een verrassing voor sommigen maar als ik met je in de dm zit wil ik niet met je naar bed ofzo hoor. Dan wil ik je gewoon wat beter leren kennen. Wellicht wat minder paranoia doen, sommige vrouwtjes 😝.

Maar swa, das war einmal. Zoals elk jaar ga ik weer in retraite, duik ik weer onder de radar, haal ik mezelf weer van de markt en is het seizoen weer voorbij. Tis mooi wèst.

Nu hoor ik je denken; zeg Manus, heb je er nog wel wat aan overgehouden dan? Lieve lezer, zoals elk jaar doe ik daar ook deze keer vanzelfsprekend geen uitspraken over.

Maak je in elk geval over mij maar geen zorgen. Het lukt me al 6 jaar immers. 🙃

21 en vrijgezel

Dit kon wel eens een lange dag worden.

Standaardgrap die ik elk jaar op 21 juni wel ergens plaats op de langste dag van het jaar. En hoewel de 👍🏼👍🏼 steeds minder worden, blijft ie lollig natuurlijk.
Maar dit jaar is het ook wel een beetje een speciale dag want lieve lezer, vandaag op deze 21e juni ben ik exact 2121 dagen één van de 2121 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland!! 😄/

En dan rijzen natuurlijk de grote vragen op menig lip; Doet het mij wat zo zonder vrouw? Lijd ik eronder zo zonder vrouw? Red ik het wel zo zonder vrouw?
Nou lieve lezer, dat kan ik met een duidelijke HELL YEAH!!!!!! beantwoorden.
Ik red me prima, ik lijd er niet zo onder en het doet mij, om eerlijk te zijn, niet zo heul gek veul. Sterker nog, ik vind het eigenlijk wel prima zoals het de afgelopen bijna 6 jaar gaat. Er zijn weinig situaties waarin ik een vrouw naast, op of onder me mis. Sterkerder nog, ik ben zelfs blij dat ik met regelmaat geen vrouw ~~onder, op of~~ naast me heb. Andersom is dat trouwens ook zo, geloof me. 😄
En in die bijna 6 jaar ben ik toch wel veranderd hoor. Zum bleistift was ik altijd een lui zwijn maar nu ben ik toch mooi even een lui zwijn met toch wel wat huishoudelijke kwaliteiten geworden. Ik kan al een aardig potje roerbakkoken, ik doe de was met een dansje, ik stofzuig tegenwoordig links èn rechtshandig en in de boodschappenwinkel vind ik ook steeds beter m’n weg. Daar heb ik dus allemaal geen vrouw meer voor nodig. En al die andere zaken, ach, daar is ook wel overheen te komen. Oe, behalve bij feestjes. Daar moet ik altijd zelf van terugrijden. Dat zuigt best wel. Dat is nog wel een enorm aandachtspunt, me dunkt. 🤔

Dit betekent natuurlijk niet dat ik total kluizenaar ga hoor! Hahaha, kom op zeg! Er zijn hier en daar best nog wel wat MILK (Mothers I Like to Kennismake) die ik op het oog heb maar ik heb daar geen haast mee. En wordt dat niets, ook prima. Teun is tenslotte nog steeds geen 9 jaar en dat is nog steeds mijn grens om serieus over een echte relatie na te gaan denken.

Dus mensen, houd asjeblieft op met mekkeren over mijn geen relatie hebben, ik ben er tevreden mee.

Zucht en zwijmel

Gisteren zou ze 91 jaar zijn geworden.
De mooiste vrouw ooit ever.

Zucht en zwijmel, was ik maar een paar jaar eerder geboren.
Dan had ik haar gelukkig kunnen maken.

Blow me

Bij mooie vrijgezelle vrouwen is iets mis. Anders zijn ze niet vrijgezel.
Zo! Dat is mijn mening, daar moet u het mee doen.

Ik schiet altijd een beetje in een kramp als ik lees over mooie (vrijgezelle) vrouwen (moeders) die hun ex zwart maken. En al helemaal als ze de kinderen er tussenin zetten. Direct van karakter als ik ben, kan ik me dan moeilijk inhouden om niet te reageren. Dus dat doe ik dan meestal ook niet. 😄
Ik vraag dan netjes waar het probleem ligt. Of hoe het gekomen is. Of waarom ze het doet. Of het niet een beetje overdreven is? Een beetje vrouw reageert dan netjes terug en zo ontvouwt zich een gesprek waar we beiden iets van opsteken. Tenminste, daar ga ik vanuit.
Maar 8 van de 10 vrouwen reageren als door een wesp gestoken, schieten in de aanval en zijn hard op hun tepels getrapt. Want geen begrip, waar bemoei jij je mee en eikel enzo. Raar. Ik bedoel het goed. En ik hoef heus niet met je naar bed hoor.

Natuurlijk zijn er klootzakken van exen. Vreemdgaande exen zum bleistift, die moet je bitchslappen. Of fysiek mishandelende exen, die moet je uit de samenleving plukken. Dat zijn uitzonderingen waar ik geen medelijden mee heb. Fuk hun!
Maar -NEWSFLASH!- niet alle exen zijn zo. Sterker nog, ik ben van mening dat 8 van de 10 exen niet zo zijn. Het probleem ligt bij die 8 van de 10 toch echt bij de vrouw in kwestie.
Met haar karakter. En haar mening. En haar manieren. En haar wensen. Die zijn in de loop van al die relatiejaren zeker 140 graden gedraaid terwijl die van de man niet heul veul anders zijn dan in het begin van de relatie.
Maar goed, ik kan hier wel een heel verhaal gaan optypen over vrouwen in een relatie die op z’n retour is maar daar hek helemaal geen sin an. Ga eerst eens bij jezelf te rade, mooie vrijgezelle vrouw, voor je je ex voor van alles en nog wat uitmaakt op het wereldwijde web! Dat wil ik je alleen even meegeven.

Hieronder wèl een geestig liedje over een ex trouwens.
Heerlijk gezongen, hilarische tekst.
Ennuh vrouwen, sick whiskey-dick?? Is dat wat ik denk dat het is? 😳

Vleselijke kennismaking

‘Kom je gezellig langs? Gaan we wat drinken en een hapje eten.’, vroeg ze toen ik haar aan de telefoon had. Ik stemde in. Goed, het was dan wel 132 km rijden maar hé, principes zijn om gebroken te worden, niewaar? Ik kende haar al een tijdje maar enkel whapp -en facetimetechnisch. Ik vond haar leuk, zij mij ook. Maar goed, dat ben ik natuurlijk ook. We noemden het geen date want een date is kinderachtig, we noemden het een vleselijke kennismaking.

En dus voerde ik haar adres in m’n foon en ging ik op weg. De weg van de liefde op. Wie zou het zeggen?
Ik had wat leuks aan gedaan. Je kunt wel iets stoms aan doen maar dat zou ook vreemd staan bij een eerste ontmoeting, was mijn gedachte. Door m’n speakers klonken de nummers die ik op een ceedeetje had gebrand, ik zong zoals altijd vrolijk en hardop mee. Ik had er sin an.
Tegen zessen reed ik haar straat in. Nummer 8 moest ik hebben. Ik parkeerde tegenover nummer 24 want er was geen plek voor haar deur.
‘Hooooiiiiiiii’, begroette ze me hartelijk en ze gaf me 2 zoenen. Ik gaf haar het flesje wijn dat ik had meegenomen, een Chateau Swasant Nuf uit 1987. We zaten op de bank, we kletsten wat, we dronken wat, we lachten veel . Tot ik voorstelde wat te gaan eten, ik verrekte van de honger immers.
‘Oh, dat is ook niet echt een nieuwe auto.’, zei ze toen we tegenover nummer 24 aankwamen. ‘Nee, dit is eentje uit 2000.’, antwoordde ik. ‘Maar ik heb ‘m wel gewassen!’ Ze glimlachte lafjes. Ik dacht er het mijne van.
Ik mikte Teun zijn zitje naar de achterbank, er lag zand op de stoel. Ik veegde het eraf en zei dat ze kon gaan zitten. ‘Wat een troep hier.’, zei ze terwijl ze haar voeten tussen de snoepzakjes, sigarendoosjes en Pim’s verpakkingen wurmde. ‘Ja, da’s mijn prullenbak en om de zoveel tijd ga ik Mc’en en mik ik alles weg.’ Ze keek me raar aan. Ik keek raar terug.

Het volume stond op standje knallen en The Osmonds begonnen aan hun Crazy horses. Ik bangde head en speelde luchtgitaar. ‘Wat een kutmuziek!’, schreeuwde ze. Ik zuchtte en zette ‘m zachter. ‘Ik heb een ceedeetje gemaakt met muziek die mijn jongens ook leuk vinden.’, legde ik uit. ‘We gaan dan altijd met ons drieën los.’
‘Nou, ik vind er niks aan.’, zei ze eerlijk. Ik waardeerde dat maar toch stoeide ik met de gedachte haar uit de auto te bonjouren. Kom op zeg! Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Ik klikte het volgende nummer aan en omdat ie standaard op shuffle staat wist ik niet wat er kwam. De General Lee-toeter kwam keihard binnen. Ze schrok zich te pletter. Ik heb ook 12 soorten toeters op dat ceedeetje gezet want hilarisch. Ik schoot in een slappe lach om haar reactie. Ze was niet amused.
Weer klikte ik het ceedeetje verder, Barry Manilow met Can’t smile without you volgde. Ook dit vond ze niks en ze werd met de seconde chagrijniger. Mijn gedachten van eruit bonjouren groeiden. Maar zelfs ik ben niet zó bot.
Toen onderstaand nummer kwam en ik vrolijk meezong klikte zij op het volgende-knopje. Ik sloeg linksaf.
En even later weer linksaf.
Bij nummer 48 heb ik haar eruit gebonjourd.

Niemand, maar dan ook NIEMAND, bemoeit zich mijn muziek! Laat dat even duidelijk zijn.

De 132 kilometer terug zong ik zoals altijd alles vrolijk en hardop mee. Onderweg stopte ik bij de McD. want het werd wel weer tijd om die troep in m’n auto weg te mikken.

We vleselijk kennismaak’en!

Le tuf de France (part deux)

Na ons hachelijke avontuur tuften we vrolijk dieper Frankrijk in en ik vroeg me af waarom we deze route namen in plaats van de zonroute naar het zuiden. En toen bedacht ik me dat we eerst nog cultuur gingen opsnuiven natuurlijk. Wat is nou een vakantie zonder cultuur opsnuiven, vraag ik je? Oradour-sur-Glane had ik een blaadje zien staan, ik moest daar naartoe. Oorlogfetisjist als ik ben. In dit plaatsje zijn de meest gruwelijke misdaden gepleegd tijdens de oorlog en het ziet er nog steeds zo uit als in 1944. We waren er diep van onder ingedrukt en mocht je daar ooit in de buurt zijn, een aanrader.

De zonroute, of zoals de Fransen zo prachtig zeggen; A7, daar moesten we heen. Ik had een landkaart van Frankrijk op ware grootte over de motorkap gevouwen en zag in een oogopslag, ik ben immers een man 😉, dat er twee opties waren. Optie 1 was een kleine 100 kilometer over een snelweg terug en optie 2 was een tussendoorweggetje van exact 32 kilometer. De keuze was snel gemaakt.
Nu blijken Franse tussendoorweggetjes van exact 32 kilometer in werkelijkheid slecht onderhouden schijtwegen van 847 kilometer te zijn en ik begon me meer en meer af te vragen waarom ik niet naar voormaligje had geluisterd toen ik mijn keuze doordramde.
Zucht.

Halverwege de middag bereikten we dan eindelijk de hemelse weg en ik trok de conclusie dat mijn 14 pagina’s tellende rittenschema wel in de prullenbak gemikt kon worden. (kaartleesgrap alert) Dit tot opluchting van voormaligje, ze is een vrouw immers 😄
Het was bloedheet maar mensen, wat was ik in mijn nopjes! Zonnebrilletje op, overhemd open, armpje uit het raam, lekker muziekje aan en de airco uit. Want die zat toch niet in de Peu. En lekker toeren van tolpoort naar tolpoort. Heerlijk!
Voorbij Lyon werd het heuvelachtiger en ik merkte dat de Peu er wat moeite mee kreeg. Maar ook luid toeterende en met grootlicht seinende auto’s achter me gaven me die indruk. Ik ging uit de meest linkerbaan. Nog verder naar het zuiden werd het zelfs bergachtig en ik moest iets verzinnen om mijn voiture nog enigszins waardig te houden. Ik paste mijn rijtactiek aan. Ik moest wel.
Bij het aanzicht van een berg versnelde ik naar z’n top van 145 en zo knalde ik die berg op. Maar hoe ik het ook probeerde en hoe mijn Peutje ook zo z’n best deed, halverwege viel ik bijkant stil. Tot enorme ergernis van de mede routegebruikers.
Aan alle kanten vlogen auto’s ons voorbij. Auto’s met caravan scheurden ons voorbij. Vrachtauto’s vroemden ons voorbij. Boze boeren op tractors reden ons voorbij. Op een gegeven moment passeerde zelfs het Tour de France peloton ons langs de linkerzijde. Mèn, de schaamte!
Een gendarmeriër op motor vond het mon dieu! en stuurde me naar de meest rechtse baan. De loserbaan. Tussen de zwaar beladen vrachtwagens in. Die met 30 km/u omhoog gaan.
Zucht.
Voormaligje had het hele ritueel niet meegekregen en vroeg waarom ik hier ging rijden. Ik zei dat we er zo af moesten.
Dat de afrit nog 312 kilometer duurde heb ik er maar niet bij gezegd.

De tuffer heeft ons daarna nog 3 keer heen en weer gebracht en is in 2004 overleden.
RIP zacht, mon voiture amour ❤️

Le tuf de France (part une)

Ik parkeerde gisteren zowaar naast m’n autootje van lang geleden. Nou ja, niet dezelfde want die is in het heetst van de tijd gestorven maar wel hetzelfde type. Een Peugeot 205 Colorline. Een dieseltje. Schitterende wagen. Comfort van m’n kont, uitstraling van m’n kont, vermogen van m’n kont maar wat hebben we een plezier van deze voiture gehad. M’n tuffertje.

Vakantie naar Frankrijk, lang geleden. Zuid Frankrijk dat is want je kunt wel in Noord-Frankrijk resideren maar dan is het nog elke dag een pokke end rijden naar de Middellandse zee, redeneerden wij. Voormaligje reed het eerste stuk want ik had waarschijnlijk de avond ervoor onze aanstaande vakantie gevierd met zwagert want zo ging dat lang geleden.
De auto tot de nok gevuld, de tank vol diesel en de banden op volle hardheid. En ja hoor, dat vond voormaligje niet fijn rijden. Zucht, vrouwen….. Ergens bij een tankstation stopten we voor de eerste pauze en één van ons betaalde binnen de tankbeurt en één van ons liet wat lucht uit de banden glippen. Ik laat even in het midden wie wat deed ~~maar laten we voor het verhaal maar aannemen dat~~ ~~voormaligje het laatste deed~~.
Midden op de Periferique, net voorbij Parijs, kwamen allemaal Fransosen en Fransoosters naast ons rijden. Druk zwaaiend en wijzend probeerden ze mij iets duidelijk te maken. Maar ik spreek geen woord Frans gebarentaal dus zwaaide ik vrolijk terug. Ze zullen het wel leuk vinden, een Nederlands stelletje in zo’n petit Frans autootje, dacht ik.
Plots zag ik witte rook langs mijn raam fladderen. Huh? Ik draaide mijn raampje open en zag dat de rook bij het linkervoorwiel vandaan kwam. Stond mijn voorband bijna in de fik! Ja hallo! Had niemand me even kunnen waarschuwen? Arrogante Fransen! Zucht.
Bij een tankstation koelden we de band af met water en pompte ik beide voorbanden op, op gelijk niveau.

Een vriendelijke Frans kwam naar ons toegelopen en vroeg me of ik hem kon helpen. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. De scooter van zijn zoon stond achter het tankgebouw geparkeerd want was stuk en hij wilde ‘m achterin zijn auto hebben. Tenminste, dat begreep ik. Ik spreek geen woord Frans. Tuurlijk wilde ik de man helpen, ik ben tenslotte niet voor niets een menseninnoodredder. De man gaf me een wit overallgeval zodat mijn zomerse outfit (overhemd, korte broek, slippers, zonnebril) niet onder de smerige smeer zou komen te zitten. Nou zeg, wat een sympathieke geste van die vriendelijke man, dacht ik. Ik hoefde niet eens al mijn kracht te gebruiken, in een wip stond de scooter achterin. De man gooide de achterdeuren van zijn auto dicht, bedankte me uiterst vriendelijk en reed zwaaiend weg.
Onze Peu was ook weer klaar voor gebruik, wij vervolgden onze weg. “Heb jij nou net geholpen een scooter te stelen?”, vroeg voormaligje. “Nee joh, die was van zijn zoon.”, antwoordde ik.
Toch? TOCH? 😬🙄

Vakantie plannen

Mijn hart maakte een klein sprongetje toen ik las dat Verkeerspark Assen een doorstart heeft gemaakt. Niet in Assen maar in het prachtige Appelscha te Friesland ~~(oh, da’s dan weer jammer)~~ op park Duinen Zathe.
Ik heb mooie herinneringen aan Verkeerspark Assen. Nou ja, mooie herinneringen? Ik weet nog dat we altijd met verjaardagsfeestjes van vriendje Richard daarheen gingen. En dat ik het altijd leuk vond. Dus ja, eigenlijk wel mooie herinneringen.
En ik ben er 5 jaar geleden op mijn eerste solo-vakantie met Sam geweest, Teun was nog te klein. Maar dat was niet zo’n succes. Het was niet al te best weer, ~~er waren geen gewillige vrouwen/moeders~~ er was geen ruk te doen en Sam was nog net iets te klein om zelf in de karretjes te rijden en zat hij dus bij mij op schoot terwijl ik mij het schompes trapte in dat veel te krappe autootje. Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb……..
Toen Teun oud en groot genoeg was om ook mijn jeugdherinnering te ervaren, ging Verkeerspark Assen ineens failliet. Tsss, de lutsers! Zucht, en dan de mensen maar zeggen dat ik het alleenstaande vader zo makkelijk heb……..

Maarrrrrrrrrrrr, ze zijn er weerrrrrr! En da’s goed nieuws voor mijn vakantieplannen.
Verkeerspark Assen in Appelscha kan ik mooi bijschrijven op de vakantie to-do-list 2017. En die raakt alweer aardig vol, kan ik melden.
Ik heb de lijst gisteren even doorgenomen met de jongens.

Casa di moeke; JAAAAAAH! 😄

Hoornseplas; JAAAAAH! 😃

Pyramides van Gizeh; mwoah nee. 😬

Verkeerspark; JAAAAAAH! 😃

Papiermolen; JAAAAAAH! 😃

Niagara watervallen; mwoah nee. 😕

Disneyland Florida; mwoah nee. 😝

Bioscoop Cars 3 en Smurfen 3; JAAAAAAAAAH! 😁

Hangende tuinen van Sexbierum; NEE! 😬

Truckstar festival; JAAAAAAAAH! 😃/

Krugerpark; mwoah nee (er is toch wel een dierentuin in de buurt?) 😞

Johan Cruijff veldje; JAAAAAAH 😃⚽️

Papa, zoek ook nog ff iets uit waar jij vrouwen op de kop kunt tikken. Wij redden ons wel………….

Zo fijn dat de jongens al een eigen meninkje ontwikkelen en dat we samen onze vakantie kunnen plannen. Het wordt zo voor een alleenstaande vader als ik alleen maar makkelijker.

Ik ❤️ dat.

Kies mij

Maar natuurlijk is er ook goed nieuws.
Nog een dikke 9/kleine 11 dagen en dan kom ik weer op de markt!! Ik! Één van de 143 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland! WHOOOOHOOOOO.

Zal het voor die enkelen die het nog niet weten even uitleggen.
Ik ben een man van principes. Ook ben ik een man die niet met de geslachtspiemel denkt. En daarom ben ik vandaag dus al 2024 dagen (da’s ruim 5,5 jaar) alleen tijdens de zomertijd beschikbaar om eventueel aan een relatie te kunnen beginnen. Daar houd ik me strikt aan. In de wintertijd (mijn winterstop of winterslapje zoals hilaman ooit eens zei) ben ik eigenlijk niet beschikbaar.
Dan ben ik een chagrijnige lul…… oh wacht, dat is misschien niet zo handig. Dan ben ik minder vrolijk en dat heeft natuurlijk alles te maken met de korte dagen, de kou en de vele kleren die ik aan moet. Het heeft niks met mijn persoontje te maken hoor! Pfieuw, daar lul ik me even goed uit…………….
Of het een succesvolle methode is om ooit weer een relatie te krijgen? Nou nee. Ben niet voor niets al 5,5 jaar alleen. 😂😂😂😂 HAHAHAHA. Maar, zoals ik al schreef, ik ben een man met principes.

Dus omdat de zomertijd om de hoek gluurt en omdat het wenselijk is om mij te moeten kennen om een oordeel over me te kunnen vellen en niet klakkeloos meningen van anderen aan te nemen (is dat een sneer? Ja, dat is een sneer naar sommigen) heb ik weer iets nieuws bedacht. Deze schitterende flyer (zie boven) heb ik gemaakt en ik ben van plan om campagne te gaan voeren. Ja lieve lezer, je leest het goed, ik ga flyeren! Ik ga stad en land af om te flyeren. (behalve de Randstad want die vrouwen vind ik over het algemeen stom).
Sterker nog, ik ben voornemens om ook deel te nemen aan de landelijke vrijgezellendebatten op radio en tv. Om op te draven bij de Niet Partijdige Omroepen in talkshows. Om een volle HMH toe te spreken. En ook om een crowdfunding op te zetten. Want dit jaar moet mijn jaar worden!

En ik denk dat ik hoge ogen ga gooien want ik heb me daar toch een partij sterke programmapunten!
* Ik ben lollig
* Ik ben trouw
* Ik ben grappig
* Ik ben eerlijk
* Ik ben geestig
* Ik ben duidelijk
* Ik heb humor
* Ik heb een eigen mening
* Ik ben geinig
* Ik ben een sympathieke vader
* Ik ben lachen
* Ik ben over 187 jaar financieel onafhankelijk
* Ik beschik over een prachtlijf (hoewel er momenteel nog wel even aan gewerkt moet worden)

Heb je interesse en zie jij het wel zitten om mij in jouw leven te krijgen en eventueel om samen verder te gaan, kom dan naar de openbare flyerdagen en spreek me gerust aan.
Zodra mijn tourschema bekend is, zal ik ‘m hier openbaren. Stay tuned en wellicht tot snel!

We kies mij’en!

Schaars getijd

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

Vooroordelen

Alle moslims zijn terrorist. Alle Joden hebben een grote neus. Alle negers zijn lui. Alle Nederlanders zijn gierig. Alle PVV’ers zijn dom. Vooroordelen. Gewoon ff iedereen over één kam scheren. Ik vind dat hilarisch.

En dat zouden eigenlijk meer mensen moeten vinden. Weet je dat je een stuk relaxter leeft als je 1 keer per dag even 10 minuten lang alle vooroordelen eruit gooit? Dat je even met iemand aan tafel/in de kroeg/op het werk gaat zitten en alles eruit kwakt wat je vooroordeelt? Mèn, dat lucht op. En het is nog lachen ook!

Ik heb ook vooroordelen. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. En het mag geen verrassing heten dat het vrouwen betreft.
De Randstadse vrouwen voornamelijk. Het is nergens op gebaseerd hoor maar zo denk ik er nou eenmaal over.
En die vooroordelen ga ik hier nu even 10 minuten spuien. Gewoon, omdat het lollig is.

Vrouwen uit Amsterdam:
Pedante trutjes. Modepopjes. Vinden zichzelf geweldig. Bek als een scheermes (maar treffen ze een zelfde scheermes in manvorm, BLOCK NEGEER RAPPORTEER).

Vrouwen uit Rotterdam:
Zien eruit als Joke Bruijs. Hebben een irritant accent (jatog, nietan?). Niet bijster intelligent. Lopen in Feyenoord truien. Vinden hun stad de mooiste evah (maar dat komt omdat ze nog nooit de Maas over zijn geweest).

Vrouwen uit Den Haag:
Tokkies. Aso’s. Slobbers. Lopen op Uggs en/of pantoffels. Punt.
Gebruiken iets te vaak kankuh in hun vocabulaire (= taalgebruik, anders snappen ze het niet) dus zijn sowieso af.

Zie je dat het hilarisch is?
Natuurlijk zijn niet alle vrouwen uit de 3 genoemde steden zo. Man, Whoehahahahaha, I kill me. Zou wat zijn zeg dat alle vrouwen in die 3 genoemde steden zo zouden zijn.

Die overige 3 mogen me best wel een keer bellen/whappen/mailen voor een date hoor.

We vooroordeel’en!

Winterslapje

Ik zat gisteren met de keizer van de woordgrap aan één tafel. Ja, inderdaad, de keizer. Eerlijk is eerlijk, ik ben zelf persoonlijk ook best wel een koning op woordgrapgebied maar mensen, deze man is de absolute keizer. Van elke 5 woorden die deze hilaman uit zijn giechel strooit zijn er 6 woordgrappen. Hij komt niet vaak maar als hij er is, hilariteit alom!
Voorbeeldje doen? Hij zei dat het wellicht te koud was voor een blikje cola en dat het dan coula zou zijn……………………… Ja precies, ik moest ook even een moment voor mezelf nemen om naar lucht te happen. Manmanman, schitterend! Hoe verzint ie ‘t?
Hij is ook degene die bloghut, dat ik hier wel eens gebruik, verzon trouwens.

Aan diezelfde tafel was het, zoals meestal, een lollige bende en bespraken we de wereldse zaken op luchtige, vooroordelende en humoristische manier (DAT ZOUDEN MEER MENSEN MOETEN DOEN!). Alle gebruikelijke onderwerpen haalden we er even doorheen zoals daar zijn religie, het weer, het verkeer, de politiek, make up voor mannen (huh?) en vanzelfsprekend de seks. Tijdens dit laatste onderwerp hield ik me redelijk op de vlakte omdat ik natuurlijk ‘in ruste’ ben. Het is tenslotte wintertijd.
Maar daar nam hilaman geen genoegen mee en wilde daar het fijne van weten.
Zucht………….
Ik vertelde dat ik al een jaar of 5 één van de 39 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland ben maar dat ik alleen tijdens de zomertijd op vrouwen jaag. In de wintertijd doe ik weinig tot niets aan eventuele relatieopbouw. En ook vertelde ik dat mijn libido tijdens deze periode veilig opgeborgen zit. Ik vertelde zelfs dat ik mijn unit tijdens de vrieskou in winterse tijden wel eens een tijdje kwijt ben. Dan is ie gewoon foetsie. Helemaal in z’n schulp gekropen. ~~Maar dat kan~~ ~~ook aan de niet al te forserigheid van mijn unit liggen natuurlijk.~~ En geef ‘m eens ongelijk! Dit zijn toch geen temperaturen man!

‘Ah!’, zei hilaman, ‘dus eigenlijk heb jij een winterslapje.’

Piesen, mensen! Meerdere dopjes vocht kwamen mee. Tranen biggelden over wangen. Mondinhouden werd over tafel gespuugd. Mensen vielen van stoelen. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂.
Manmanman, waar haalt ie ze toch vandaan?

Ik beloofde deze woordgrap der woordgrappen te delen met mijn bloggroupies.
En dat heb ik dus bij dezen en zojuist gedaan.

We winterslapje’en!

Zoek zoek

En daar istie weer hoor! Het ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’. Het is namelijk zo dat ik 1e kerstdag volledig en totaal vrij heb om me in te laten huren en/of uit te laten wonen.
De vaste groupies weten het inmiddels, voor de nieuwe alhier zal ik het even in het kort uitleggen.

Klokslag 09.43 uur op 1e kerstdag ontvouw ik mijn gigantische ‘wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’ op de grond. Rondom het rad staan alle foto’s van personen in mijn telefoontelefoonboek, alle foto’s van Facebookvrienden, alle foto’s van Twittervolgers èn alle foto’s van Instagramfans. Ik geef een enorme slinger aan de pijl in het midden en waar de pijl tot stilstand komt, die is de gelukkige. Die persoon ga ik verrassen met een verrassingsbezoek. En die persoon kan zich dan een namiddag en/of avondje verkneukelen aan mijn looks, mijn prachtlijf, mijn brains en aan mijn arsenaal aan flauwe (woord)grappen die allemaal hun hoogtepunt kenden in 1982 maar nog ozo lollig zijn.
En het leuke is dat ik niet aankondig dat ik kom! En ook niet hoe laat! Whoehahahahaha 😂😂😂😂😂.
Kun je het voorstellen? Zit de hele familie, incluis die dronken oom, die chagrijnige tante, die dove opa en schetende oma, gezellig aan de eettafel te gourmetten, sta ik ineens voor de deur. HALLOOOOOOOOOOOO!!! 👋🏼
Man man man, hilarisch is dat. Elk jaar weer.

Of zal ik het dit jaar anders aanpakken en gun ik jou, lieve lezer, een kans om mij over de vloer te krijgen? Dat jij jouw gegevens èn foto in de mailbox plempt en dat ik de pijl jou laat kiezen? Een soort van ‘ballen zoeken kerstboom’, zeg maar.
Ik laat de keuze aan jullie groupies alhier.
Moet het een bekende worden of moet het een eventuele onbekende (droom)vrouw worden?
De lijnen staan vanaf nu open.

We wie zal ik deze keer eens verrassen met kerst rad’en!

Knakken

Nu ik al dik 1900 dagen alleen, verlaten en eenzaam op dees kloot rondhuppel, (start geluidsband; Aaaaaaaaaahw) merk ik dat er toch wel dingen zijn die ik mis. Natuurlijk de liefde, de erotiek en de seks. Maar ook de warmte, de geborgenheid en de ‘maatjes’ zijn.
En nu ik toch bezig ben, ik mis het thuiskomen, het knuffelen, Els en Ruud en het lachen. Soms zelfs slappe lachen.

Maar wat ik eigenlijk het meeste mis………. Of liever, waar ik eigenlijk het meeste behoefte aan heb is de lichamelijke verzorging. Ze schroomde niet om mijn prachtlijf prachtig te houden. Oorharen eruit jassen, neusharen eruit jassen, wimpers eruit jassen, mee-eters uitpulken, pukkels uitdrukken, ze draaide haar hand er niet voor om. Heerlijk vond ik dat. Ik ging dan op m’n rug liggen en zij ging dan zo op me zitten dat ik me totaal niet meer kon bewegen (lees ontsnappen) en ik me volledig over moest geven aan haar grijpgrage nagels. Man, prachtige tijd.

Maar het alleralleraller mis ik het knakken. Ik heb al duizend jaar last van m’n rug. M’n onderrug dat is. Dat zit daar ergens in de knoop ofzo. Of het komt door m’n houding, wie zal het zeggen? In elk geval doet mijn rug auw. En soms heel erg auw (start geluidsband; Aaaaaaaaaaaaahw)
Jááááááren geleden ben ik eens naar een fysiotherapeut geweest en hij leerde me een trucje om de rug te ‘knakken’. Ik moet dan op m’n rug liggen met de benen gestrekt. Dan moet één been gebogen over het rechte been als een omgekeerde V. Een ander moet dan mijn boventors tegenhouden terwijl met het volle gewicht de omgekeerde V de tegenovergestelde richting uit wordt gedrukt. ‘krakkrakkrakkrak’ doet rughausen dan. En daarna het andere been de tegenovergestelde richting op. HEERLIJK!!!
Maar voormaligje deed het altijd zo lomp dat ik van de pijn een slappe lach van hier tot minimaal Taiwan kreeg. Hahahahahaha. Man, wat mis ik dat.

Over 130 dagen ga ik weer de vrouwenmarkt op. Wens jij nu niet zolang te wachten en ben jij genegen om bovenstaande ‘ik mis’ dingen op je te willen nemen, neem dan even contact op.
Ik denk dat we er samen wel uitkomen.

We knak’en!

Hengel

De vaste leesters hiero zitten er uiteraard al een paar dagen op te wachten. Waar blijft nou dat verlossende woord? Ik begrijp dat. Het is niet voor niks dè jaarlijks terugkerende grote vraag natuurlijk; Heeft ie wel of heeft ie niet?
Nou lieve leester, rustig maar. HUUUUUUUU!! Kalm neer en ga maar even weer rustig zitten. Ik heb namelijk niet.

Nee, ook deze zomertijd (voorheen jachtseizoen) is het me wederom niet gelukt om me te binden aan een vrouwspersoon. De vrouwtjesvijver bleek ook deze keer weer akelig leeg. Ik heb hier en daar wel wat aardigs voorbij zien zwemmen maar dat was klein grut, daar doe ik het niet voor. Maar dat weet jij natuurlijk.
Die ene dikke vis zat er telkens maar niet tussen. Niet dat ik een dikke vis zoek hoor. Hahaha, zie je het voor je, gaat eindelijk m’n dobber onder, zit er een dikke Bultrug aan de haak. Dat trekt m’n lijntje toch helemaal niet joh! Hahahahahaha. Nee, de spreekwoordelijke dikke vis bedoel ik natuurlijk! Gekkie! Die hoofdprijs. Die kanjer. Die ene waar je trots op kunt zijn. Jeweettog?

Dus heb ik sinds afgelopen zondag m’n forse kinderarmhengel maar weer opgeborgen want in de winter vis ik niet. Maar dat weet jij natuurlijk als vaste leester. (nou ja, het is meer een hengeltje hoor maar voor de beeldvormers alhier maakte ik er kinderarmhengel van.) Alleen voor wat onderhoud en wat smeerbeurten haal ik ‘m deze winter tevoorschijn.
Zondag 26 maart volgend jaar issie weer in vol ornaat enkele maanden voor het publiek te bezichtigen, bewonderen en wie weet voor een dikke vis te bezitten. Wie zal het zeggen?

We hengel’en!

Vrouwen moet eens wat duidelijker zijn

Ik vind sommige vrouwen onduidelijk. Zo, ik heb het gezegd.
Wat voor moeite is het nou om duidelijkheid te verschaffen als de situatie daarom vraagt?
Gisteren maakte ik weer eens zo’n situatie mee.

Ik stond op de parkeerplaats bij de McDonald’s heerlijk te genieten van één van m’n 2 quarterpounders. Zonnebrilletje op, raampje open, muziekje aan. Ik op m’n best zeg maar. Ineens komt er een auto pal naast mij parkeren. Zucht, overal plek en dan precies naast mij. Heb ik zo’n hekel aan!
Langzaam draaide ik m’n hoofd geïrriteerd naar links om te zien wie deze oetlul nu weer was. HALLOOOOOOO!!!! 😍😍😍😍😍😍 Goeiendag zeg, mooie vrouw galore! Blond, krullen, rond mijn leeftijd, niet te veel make up. Ik was op slag verliefd. In de verte zag ik ons al de horizon verkennen. Langs de branding rennen. Voor het haardvuur liggen. The works enzo.
Ik nam een hap van m’n burger, spoelde ‘m weg met een slok ijsblokcola en nam het initiatief.
“Weertje hè?”, is mijn beste openingszin ever en dus gebruikte ik ‘m. “Ja, heerlijk!”, zei ze glimlachend. “Dit mag voor mij nog wel even aanhouden zo.” Ik glimlachte terug. “Doe maar tot 14 februari, hahahaha.”, reageerde ik gevat. “Eet smakelijk trouwens.”
“Dank je wel, jij ook.”
“Kom je hier vaker?”, opende ik weer eens een zin. “Oh, niet zo vaak maar af en toe vind ik het zóóóóóó lekker hè?”, vertelde ze. Natuurlijk begreep ik dat als geen ander en ik propte het laatste stuk hamburger naar binnen. “Past het? Hahahaha.”, vroeg ze. Druk knikkend en kauwend lachte ik terug. En zo kregen we een zeer leuk, op het uitdagend erotische af, gesprek.
Goh, wat een leuk mens, dacht ik. Dit kon wel eens mijn perfecte vrouw zijn, mooi, lief, humor en ze houdt ook nog van McDonald’s! Een gelukzalig moment overviel mijn koude ziel. Ik besloot tot het punt te komen.
“Ben je getrouwd, heb je een vriend, ben je bezet?”, vroeg ik
“Ja, die zit hier naast me achter het stuur.”, zei ze met een gezicht als duhuu.
Zucht, had ik weer.

Dàt, lieve lezer, bedoel ik nou.
Een klein beetje duidelijkheid vanaf het eerste moment had mij voor weer een nieuwe teleurstelling behoed.

We duidelijkheid’en!

Ik doe m’n best hoor!

“Heb je wel pannen”, vroeg ze toen ik de deur uit ging. “Waarvoor?”, was mijn veelzeggende antwoord.

Ik ben niet zo’n eter. Of eigenlijk, ik ben niet zo’n lekkere eter. Het moet vullen, dat vind ik stukken belangrijker. En ik ben ook niet zo’n etenstijdtype. Ik heb honger en dan ga ik iets eten. Het maakt me in principe niet zoveel uit wat het dan is, als het mijn honger maar stilt. Ben ik ergens en er is een broodje hamburger of een sateetje te koop, dan neem ik dat. Maakt me niet uit hoe laat het is.

Zo houd ik me al dik 5 jaar op de been. Want ik weet niet beter. Het eten is altijd voor me gemaakt. Bij moeke en ook bij voormaligje zat ik te wachten op het welbekende ‘aan táááááááfel’ en dan ging ik eten tot ik vol zat. 40 Jaar heb ik dit zo gedaan en altijd naar alle tevredenheid. Vooral van mijn kant dan.
Nu ik al een tijdje op mezelf aangewezen ben is bovenstaande vooral het geval. En ben ik in een dolle bui, wil ik nog wel eens een restaurantje bezoeken. In m’n eentje, dat interesseert me ook niet zoveel. Of ik eet bij m’n matties, dat komt ook regelmatig voor.

Maar, lieve lezer, dat gaat natuurlijk wel allemaal in de papieren lopen. Ik bedoel, een paar keer per maand bij restaurant ‘De Librije’ of ‘De Leest’ eten is best een prijzige bezigheid immers. ~~En ook las ik overal dat vrouwen een man ‘die kan~~ ~~koken’ willen.~~ Dus bedacht ik me dat ik wellicht zelf ook wel het een en ander in elkaar kon flansen. In de supermarkt haal ik dan dingen die me lekker (en makkelijk te bereiden!) lijken en daarmee ga ik dan koken/bakken/kokkerellen. En het is me nu al met enige regelmaat gelukt, kan ik melden. Ik ben wat dat betreft best trots op mezelf.

WAT DAN NIET HELPT IS DAT MENSEN MIJN KOOK/BAK/KOKKERELKUNSTEN EEN BEETJE BELACHELIJK GAAN LOPEN MAKEN!

Kom op zeg, ik ben daar best een labiel mannetje in. Een beetje steun zou mij veel meer genoegen doen en eigenlijk ook heel erg welkom zijn. Ik doe namelijk erg m’n best hoor!
En ja, dat ik maar 1 pan heb, dat is nog wel een dingetje. Daar moet ik nog even iets op verzinnen.
En ook op het spetteren. Irritant gedoe. De vetvlekken vliegen me op de kleren, man! Ik zat zelf te denken aan een schort of volledig naakt. Aandachtspuntje………

We kook/bak/kokkerel’en!

Brad

Hè hè, eindelijk heb je haar een schop gegeven. Ik heb ook nooit begrepen waarom je onze goede vriendin Jennifer inruilde voor dat plastic botoxmormel trouwens. Met haar maniertjes en gemekker.
Maar goed, het is nu verleden tijd. Gelukkig. Ik zag jou, mijn dierbare vriend met de jaren aftakelen en ongelukkiger worden. En ja, dat sneed me door m’n ziel. Dat zal ik je eerlijk zeggen.
Ik zeg, tijd om door te gaan, Brad!

En dat nu de halve vrouwelijke wereldbevolking hartklopt, kwijlt en sopt, tja Brad, dat is een logisch vervolg. Ik kan je er alles over vertellen want ik heb dat in 2011 ook meegemaakt. Weet je nog? Maar doe nu eerst maar even rustig aan. Niet gelijk bij de eerste de beste het bed induiken! Het komt vanzelf weer.
Bel me maar even dan gaan we een keer als ik tijd voor je heb een pilsje pakken.

Ik spreek je, mattie!

We lotgenoot’en!

Afzien

Man man man, wat heb ik gisteren afgezien zeg! Niet normaal meer. Afzien met een grote A hoor! De laatste keer dat ik zo moest afzien was nooit dus dan weet jij wel hoe ik afgezien heb.
In al mijn wijsheid besloot ik op de fiets naar de korfbalwedstrijd van Sam te gaan. Het bleek namelijk een thuiswedstrijd te zijn waar ik de hele week overtuigd was dat ze uit moesten spelen. Maar goed dat ik nog even keek.
Vanaf mijn residentie naar de thuiswedstrijd is een sigaartje of 4, bedacht ik me, en omdat ik een laatste momentman ben en dus veel te laat vertrok, moest ik flink doorstoempen. Je kunt immers als trouwe vadersupporter niet te laat bij een wedstrijd van je zoon aan komen kakken. Nou, die 10,7 km deed ik in nog geen half uur (een half uur voor aanvang van de wedstrijd was ik er…………. zucht) en als je mijn conditionele gesteldheid èn de best wel heuvelachtige omgeving hier kent, is dat best wel een prestatie. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik het sportpark op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.
Vol in de zon (zonder zonnebril want het zou een bewolkte dag worden………..zucht) ~~schreeuwde coachte~~ toeschouwerde ik de gelijk opgaande uiteindelijke overwinning. Mooi, weer 2 punten!

De Airborne herdenking op de hei bezoeken wij altijd op de fiets en ook deze keer was dat het plan. Voor Teun is het nog iets te ver fietsen, hij mocht bij mij voorop. Sam is al groot genoeg om die 3 sigaartjes zelf te fietsen maar hij had veel gegeven in de wedstrijd en was moe. Hij begon ~~te jammeren~~ tegen te sputteren. Mama bleef onverbiddelijk en zag het niet zitten om later met de 2 jongens op de fiets terug naar huis te moeten. Omdat de hei aan mijn tuin grenst offerde ik mezelf op en opperde ik dat ze allebei bij mij op de fiets konden en dat ik ze later met de auto naar mama zou brengen. Uitstekend plan.
In mijn ‘kijk eens wat een sympathieke vader ik ben’ enthousiasme vergat ik even dat het hier in de omgeving best heuvelachtig is en dat de jongens een stukje zwaarder dan 2, 3 jaar geleden zijn geworden. En dat merkte ik gelijk bij het eerste colletje van de dag. GOEIENDAG ZEG! Een procentje of 37 omhoog en ongeveer 1439 meter in lengte (kan er wat procenten en meter naast zitten). Ik trok het niet. Ik voelde spieren verzuren waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had. Halverwege pakten we even een rustmoment. Altijd lollig dat Sjonnie Voorop op zo’n moment dan zegt dat ie er ook moe van geworden is…………. zucht.
De overige heuvelachtige kilometers deed ik op karakter. Drijfnat van het zweet en volledig uitgeput liep ik de hei op. Ik stak een sigaartje op. Even bijkomen.

Van de hei naar mijn tuin is toch nog best wel een stukkie en ook hier was het fietspad op en af. WIE VERZINT DAT? MAAK FIETSPADEN GEWOON VLAK!!!!! WE HEBBEN NIET ALLEMAAL ZO’N GAYMOTORTJE ERIN!!
Na 3 kwartier fietsen, kletsen, ouwehoeren en afzien kwamen we bij mij thuis aan. De jongens gingen voetballen in de tuin. Ik plofte op de bank. Bezweet en uitgeput. Man man man, wat had ik afgezien.

Maar lang niet zoveel als mijn grote held in 1944 die ik natuurlijk ook dit jaar weer heb mogen ontmoeten.
Dus ik moet eigenlijk niet zo piepen.

john-jeffries

Begeerde vrijgezel

Natuurlijk ben jij, lieve lezer, ook errug benieuwd naar mijn romantische, erotische en seksuele uitspattingen tijdens mijn relaxed gebleken vakantie. Also known as ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’.
Ik bedoel, de jongens lagen natuurlijk ook wel eens op bed en dat kun je gerust me-time noemen. En die zwoele zomeravonden, zijn dat niet dè avonden dat ik op m’n best ben?
Nou, ga er maar eens goed voor zitten dan.

Ook dit jaar ben ik er weer met vlag en wimpel in geslaagd dat vrouwen mij volkomen hebben weten te negeren. Ik heb me in geen enkele kijker gespeeld. En gespeeld heb ik! Een droomvrouw bleek bijvoorbeeld helemaal niet in de flat te wonen waar achter wij steeds op het veldje voetbalden. Zucht, heb ik weer.
En ook aan het water was ik weinig succesvol. Of zeg maar gerust nul succesvol.
Ik! Aan het water! In de zon! Bruingetorst! Volledig beschikbaar! HE. LE. MAAL. NIETS. Zucht, heb ik weer.
Maar die zwoele zomeravonden dan, hoor ik je denken. Nou, dan dronk ik een biertje, rookte ik een sigaartje en ging ik rond half 12 naar bed.

Nee lieve lezer, ik heb er totaal geen moeite voor gedaan. Ik had niet de behoefte om ’s avonds de deur uit te gaan om ergens iets te gaan drinken en wellicht een vrouw tegen te komen. Ik zit er ook niet zo mee trouwens. Ik heb het idee dat anderen er meer mee zitten dat ik vrouwloos ben dan dat ik er zelf last van heb. Dat hele jachtseizoengebeuren, ik heb er geen zin in. Ik vind het prima zo. Komt het dan komt het. En komt het niet, ook prima. Zo zit ik er tegenwoordig in.

Nooooouuuu, toch niet helemaal hoor! Ik heb nog 4 volledig vrije dagen. En ik heb nog een doelwit op het oog. Ontzettend spannende droomvrouw!
Mocht het iets worden, zal ik het hier niet plempen. En mocht het niets worden, dan ook niet trouwens. Kom op, jij hoeft niet alles van me te weten.
Maar weet dat ik nog één keer tijdens ‘de tijd dat ik, als één van de 439 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland, er tijd voor heb’ het gas vol in zal trappen de komende 4 dagen en lieve lezer, wie weet?

We spannende dag’en!

Vrouwen zijn ook klootzakken

Wat zijn het toch ook lollige wezens hè? Die vrouwen. En zo voorspelbaar ook. Ik heb een experiment gedaan, (of eigenlijk ben ik er nog steeds mee bezig maar eh, sssssssst!) maar ik kan de uitslag nu al verklappen; Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen.

Wat is het geval? Nou, dat zal ik ff haarfijn uitleggen. Laatst verveelde ik me en ik besloot om me maar weer eens tussen de droeverts op datingsites te begeven. Ik maakte een profiel aan, deed er een alleraardigste en eerlijke tekst bij en completeerde het geheel met die ene foto. Mijn zoekopdracht gaf 0 resultaten. Huh? Wellicht dat ik me bij de toelatingseisen voor een vrouw voor mij wat flexibeler op moest stellen, bedacht ik me. Ik paste derhalve de zoekopdracht iets aan.

Ik ging die ochtend mijn ding doen met de gedachte dat ik later die dag wel zou zien wat het me opgeleverd had. Nou, om eerlijk te zijn viel het me flink tegen. Iemand van mijn statuur! IK! Op een vrijgezellensite! 3 (DRIE!) bezoeken had ik gehad. Tssssss.
Ondertussen stuurde ik een berichtje naar een alleraardigst exemplaar die naar voren kwam binnen mijn zoekopdracht. Het hoeft tenslotte niet altijd van één kant te komen. Nou, zij deactiveerde haar account direct. Huh? Tssssss.

Het weekend ging erover heen, ik kreeg wat meer bezoeken maar dat je kunt spreken van overweldigend? Nee. Alleraardigst exemplaar was er ook weer, ik besloot haar nog een berichtje te sturen. Misschien ging het de vorige keer mis. Ofzo. Weer deactiveerde ze direct haar account!!! Nah zeg. Zou ze mij kennen? Ik vond het maar raarrrrrrrrrrr.
Nou ja, dan niet. Zo ben ik dan ook weer.
Ik verdiepte me eens in de zoekopdrachten van de vrouwen. Vrouwen zoeken een man met humor, dat staat voorop. Verder zoeken ze een eerlijke man en ook een betrouwbare man. DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN!

Ik maakte een tweede account aan. Op de us na dezelfde naam, een iets minder gelukte foto van mezelf (daar heb ik heul veul van!) en een verhaal erbij, dat wil je niet weten. Oh wacht, misschien wel. Ja, laat ik dat hier ook maar neerplempen. Ik heb een eigen zaak in vliegtuigonderdelen en moet regelmatig voor zaken naar Dubai en Qatar. Verder woon ik op een klein landgoed en mag ik enkele BN’ers tot mijn persoonlijke vrienden rekenen.
Ik ging in de, mij ozo bekende, achterover leunende houding zitten. Ik geloof dat het 13 seconden duurde toen de eerste gegadigde mij een bericht stuurde. En daarna nog één. En nog één. Het ging hard, lieve lezer. Ik chatte me een uur in de rondte. En het maakte geen ruk uit wat ik allemaal zei, grof – beledigen – arrogant, ze bleven berichten sturen.
En ja hoor, na een paar dagen meldde zelfs alleraardigst exemplaar zich in mijn berichtenbox. Ze wilde me héééééééél graag ontmoeten. Ik denk dat ik mijn account maar direct ga deactiveren.
Hahahahahaha, met je eerlijk en betrouwbaar. Donder toch op.

Vrouwen zijn net zulke klootzakken als mannen. Maar dat weet ik al een tijdje.

We vrijgezel’en!

Liefde op het eerste gezicht

Je kent dat toch wel? Uit films en series enzo? Van die mannen/vrouwen die per ongeluk tegen vrouwen/mannen opbotsen, het beeld in de slow motion schiet, er ineens harpmuziek klinkt en de desbetreffende man/vrouw met grote, hartgevulde ogen naar desbetreffende vrouw/man kijkt? Och man, telkens weer smelt mijn hart als ik zoiets op de beeldbuis zie en biggelen de tranen richting mijn ooghoeken. Romantieuze emoman die ik ben. En laat dat nou één van de weinige dingen zijn die ik nog niet geprobeerd heb in mijn strijd zoektocht naar een metgezellin voor in mijn boomende leventje. Tot vanmiddag!

Ik zag me daar toch een prachtexemplaar lopen zeg! Zo eentje waarvan ik direct dacht; “Ja, bij haar zou ik me in de herfst van m’n leven ongelooflijk happy voelen”. Ik parkeerde m’n fiets tegen de gevel van een bankfiliaal. Een vent strak in pak was het daar blijkbaar niet mee eens want hij kwam druk gebarend voor het raam staan. Zucht, ik vind het altijd zo vervelend als ze bankgebouwen plaatsen op plekken waar ik m’n fiets parkeer. ‘Hou ‘m even goed in de gaten hè!’, riep ik de man toe en ik deed het universele 2-vinger ogen/fiets gebaar. Hè, door al dat gedoe was ik mijn toekomstige droomvrouw uit het oog verloren maar het geluk was aan mijn zijde en zag ik haar even later nog net de Hema inlopen. Ik stiefelde snel door en al gauw had ik haar op aanraakhoogte. Mijn eerste gedachte was haar gewoon aanspreken maar hé, het was in de Hema, zelfs ik kom daar vaker. Sterker nog, ik heb daar afgelopen zaterdag nog een stel vrolijker slips gekocht. Ik herinnerde me het voorstukje van een film op RTL8 (waarschijnlijk, daar worden al die romantische films op uitgezonden) en het per ongeluk opbotsen werd mijn strijdplan.

Nou, lieve lezer, de titel van dees anekdoot verklapt het al een beetje, het was liefde op het eerste gezicht. Tenminste van mijn kant. Zij was, op z’n zachtst gezegd, niet heel erg amused van mijn opdringerigheid. En eigenlijk geef ik haar ook geen ongelijk hoor. Ik bedoel, ik zou ook pissig worden als iemand mij tot 3 keer toe tegen de grond smakt en er dan met hartgevulde ogen bij gaat staan kijken zonder iets te zeggen…………………..

Nee, mijn liefdesleven is nog steeds geen romantische film.
M’n fiets stond er gelukkig nog.

We liefde op het eerste gezicht’en!

Mijn vaderdag

Ik had gisteren al mijn vaderdag. Dat wil zeggen, ik was gisteren de vader die ik graag wil zijn.

Om de één of andere reden had ik ergens in januari de 18^e juni vrij gevraagd en ook gekregen en het bleek uitstekend uit te komen. Sam had de hele dag een groot korfbaltoernooi en Teun mocht ’s middags een kinderfeestje bijwonen. En dat zou op zich lastig voor voormaligje zijn ware het niet dat papa er nu ook gewoon was. En zo stond ik dus fris gedoucht om 8 uur op de stoep. Mama en Sam vertrokken naar de club, Teun en ik bleven achter. Na wat koffie en wat voorlezen (hij mij!) reden we naar de Hema want ik had beloofd mezelf op wat vrolijker slips te trakteren. Die zwarte zijn tenslotte ook zóóóóóóó 2015.
En zo zaten Teun en ik even later heerlijk in het zonnetje op het terras van de McDonald’s.
Tegen twaalven bracht ik hem naar het kinderfeestje en wenste de vader van de jarige ONTZETTEND veel succes met 5 van die schreeuwende kleuters.

Voormaligje whappte me dat ze de eerste wedstrijd met 5-0 hadden verloren, ik trapte het gaspedaal iets harder in. De tweede wedstrijd werd betrekkelijk eenvoudig gewonnen. En ook de derde tegenstander moest eraan geloven. Ik zag dat het goed zat. Tussen de buien door genoot ik van mijn vrije en toch vaderdag. De laatste wedstrijd was tegen een sterk Duits team. Een ventje met Adolfhaar gooide er binnen 2 minuten 3 in. Ik stond op vanaf de tribune en dirigeerde Sam naar dit jochie. Al gauw kregen ‘wij’ de overhand en scoorden ‘wij’ 4 keer. In de rust nam ik Sam even apart en zei tegen hem dat deze jongetjes net zo goed waren als hij dus dat hij slim moest spelen. “Ik ben beter hoor!”, zei hij vol overgave. Mijn vaderhart glom van trots. We wonnen deze wedstrijd met 5-3.
Sam’s (en mama’s) korfbalteam sloot dit seizoen af met een tweede plaats op een groot toernooi. Geweldig gedaan!

Ik vertelde voormaligje dat ik vast naar haar huis ging omdat het onduidelijk was hoe laat Teun teruggebracht zou worden. Zij (en ik eigenlijk ook) wisten dat dit rond 18 uur zou zijn maar wat verwarring stichten is een sterk punt van me. En zo verschafte ik mezelf een uurtje duttijd. Tegen zessen kwamen mama, Sam en Teun tegelijk thuis. Ik ging voedsel halen. Gezamenlijk aten we de heerlijkheden, kreeg ik de vaderdagcadeau’s die de jongens op school hadden gemaakt en keken we de voetbalwedstrijd. Toen het bedtijd voor de jongens was, nam ik afscheid en vertrok ik naar een verjaardagsfeestje.

Ik heb een ontzettend leuke vaderdag gehad.

Zet mij in de etalage

Dag 1750 alweer. Mensen, wat flies the time toch hè? En nog steeds lukt het me om de vrouwen van me af te slaan. Oh wacht, dat klinkt een beetje erg Regilio. Nog steeds lukt het vrouwen om me compleet links te laten liggen. Oh wacht, dat klinkt wel heul sneu.

Nou ja, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik al 1750 dagen zonder verkering ben. Best een prestatie, toch? En doet dat mij iets, vraag je je af? Ja, natuurlijk doet het mij iets. Ik ben ook niet van steen. Echt niet hoor! Natuurlijk mis ik iemand als ik ’s avonds na het werk thuis kom. En mis ik iemand om tegen aan te lullen. Of tegen aan te hangen. Of om mee te discussiëren. Of iemand die al de boodschappen heeft gedaan, al heeft schoongemaakt, al de bedden heeft verschoond, al heeft gekookt. Of iemand om woest geil mee te zweetseksen. Ach, je weet wat ik bedoel.
Kijk, ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Gewoon als een zak bananen op de bank hangen, doen waar ikzelf zin in heb en die boer en scheet, zonder me ongemakkelijk te voelen, gewoon laten. Maar toch zijn er momenten, tja, dan mis ik iemand om me heen.
Laat ik me daar vooral zelf voor mea culpa’en. Ik ben niet echt actief op zoek (geweest), sterker nog, ik ben daar gewoon een luie flikker (figuurlijk!) in. Ik ga nooit (meer) uit. Ik werk onregelmatig. Ik heb kinderen die voorop komen. En om eerlijk te zijn, (de volgende 9 woorden vernietigen zichzelf 5 seconden na het lezen!) ik heb een beetje moeite met die eerste stap. Ja ècht! De toenadering, dat vind ik een beetje een dingetje. Ik laat het liever op me afkomen. Daarna is het rock & roll en ben ik los. Maar die openingszet, dat is een beetje mijn crux.

MAAR, LIEVE LEZER, OOK JIJ BENT SCHULDIG AAN MIJN SOLOHEID HOOR! Van jou krijg ik ook weinig aanvoer qua vrouw. Je kunt mij niet vertellen dat jij in jouw omgeving niemand kent die op zoek is naar de man der mannen een aardige vent. Iemand die al haar hoop op datingsites heeft gevestigd. Of iemand die poepziek van haar man/vriend is. Of iemand die een woning zoekt. Of iemand die een Porsche Macan Turbo met mij wilt delen.

Ik stel daarom voor dat ik jou in de gelegenheid stel om mij in de etalage te zetten bij jouw familie/vriendenkring/omgeving. En met een ontzettend leuke vrouw voor mij op de proppen te komen. Kijk eens goed rond in jouw familie/vriendenkring/omgeving en laat haar gewoon contact met mij leggen. Ik heb iets nieuws ontdekt waar dat prima kan; Facebook. Wellicht ken je het?
Ja inderdaad, zie het maar als een soort prijsvraag. En het leuke is, de winnaar kan een schitterende, door mij gesigneerde, handtekening thuis ontvangen.

Ik ga even rustig achterover leunen en zie jouw optie van harte tegemoet. 😍

We etalage’en!

Ps. Dat ben ik niet op bovenstaande foto. Ik heb andere gordijnen.
Dit hieronder, that’s moi.

Oja, dit was m’n 500ste anekdoot.

JEUJ!

Dè ode aan de leukste man in mijn leven

Mijn blogliefje heeft gerespond met onderstaande ode.
Ik kan het er alleen maar mee eens zijn. Tetten kunnen inderdaad niet meer.
Ik noem ze vanaf heden dan ook gewoon ‘units’.

Mijn boff

Blogliefje

Er zijn niet zo heul veul mensen met mijn telefoonnummer in hun bezit. En er zijn nòg minder mensen in het bezit van mijn nummer die ik niet vleselijk ken. Dat zijn er namelijk maar drie. Drie mensen op de hele wereld met mijn nummer in hun foon die ik nog nooit ontmoet heb! Nou, dan heb je het wel gemaakt hoor! Één van die mensen is Marga, ook wel bekend als m’n blogliefje.

Als ik me niet vergis viel Marga op 22 april 2014 voor m’n charmes m’n prachtlijf m’n geld m’n schrijfsels. Niet geheel toevallig een anekdoot over mijn fijne geschapenheid. Ze reageerde met bovenstaande foto en ik vond (vind) dit een mooie foto. Hierna raakten we meer en meer in elkaar geïnteresseerd, kregen we beter en beter contact en had ik haar 20 jaar geleden ontmoet, tja, wie weet? Ik was toentertijd redelijk bij haar in de buurt immers. Marga is een vrouw naar mijn hart. En dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat ze mij de knapste man alive lollig vindt. En ik haar ook. Wij reageren soms op hilarische, en vaak dubbelzinnige, wijze op elkaar. Ik vind dat mooi, ik zie haar dan denkbeeldig in een deuk giechelen en zelfs andere lezers van mijn jolijtsite genieten zo nu en dan mee. En zo hoort het toch ook gewoon te zijn, lieve mensen!?

De bodemlijn is dat ik vind dat Marga een schat van een vrouw is. Een moeder die het heel lang alleen met haar zoontje heeft moeten rooien met alle ups en downs die hiermee gepaard gaan. En met een lange afstand relatie die binnenkort voorbij zal zijn. De lange afstand, dat is. Maar waar ik het meest van onder ingedrukt ben is haar schrijfstijl. Zij kan prachtig schrijven. En dan moet je haar emotionele stukken eens lezen! Ik mocht willen dat ik de helft van haar vermogen om gevoelige stukken te schrijven bezat. Lees zelf maar eens. read Marga

Maarrrrrrrrrrrrr, er is altijd een maar, ze heeft natuurlijk ook een negatieve kant. Ze houdt niet van tetten. Of eigenlijk van het woordje tetten. Nah, dat snap je toch niet? Terwijl ze zelf gezegend is met 2 prachtexemplaren! Wie houdt er nou niet van tetten? Ze adviseerde mij zelfs ooit om het niet over tetten te hebben in het gezelschap van vrouwen. Pffff, kijk eens hoe succesvol ik bij de vrouwtjes ben! Oh wacht……………

Hoe moet ik ze dan noemen? Titten? Totten? Oh joh! Ik ken daar nog een leuk liedje over!!

Marga, ik hartje je.

We blogliefje’en!

Bijna!

Hier de straat over en achter de flat ligt een mooi veld. Een mooi voetbalveld, vinden m’n jongens. En daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in. Mooi onderhouden en vooral GEEN hondenpoep! Het duurde vandaag dus ook niet lang dat wij gedrieëlijk met de bal naar dit veld liepen. Het overschieten verveelde nogal gauw, ‘wie scoort moet keepen’ werd het. Ze weten dat papa de beste keeper van de wereld is maar dat maakte niets uit voor Messi en Vorki (wij zijn zóóóóóóó lollig). Terwijl ik elke bal uit alle hoeken en gaten van de goal met de ene showduik na de andere uit diezelfde goal hield kwam er plotseling een jongetje naar ons toegelopen. “Mag ik meedoen?”, vroeg hij heel netjes. “Ja hoor.”, zeiden wij alledrie in koor. “Ik ben Sam, dat is Teun en dat is papa.”, stelde Sam ons netjes voor. “Ik ben boy (naam bekend bij de redactie).

Vanzelfsprekend kon ik mijn keeperklasse niet blijven tonen en liet ik zo af en toe klungelig een balletje glippen. De jongens hadden schik en ik eigenlijk ook. Maar het blijven kinderen hè? Dit spel ging ook vervelen. We moesten een partijtje doen! Wij tegen papa! Zucht……….. “Okee, maar dan ben ik Johan Cruijff.”, waarschuwde ik ze. “Ehm, weetnie hoor maar die is dood.”, reageerde Teun op zijn typisch Teuns. Bloed (note to self; teennagels knippen!), zweet (warm!) en tranen (van het lachen) kostte me het om er een gelijkspel uit te slepen. Ik was kapot. Ik moest even rusten.

De jongens voetbalden verder, ik bekeek ze vanaf een bankje met een sigaartje op de lip. Plots kwam een vrouw naast me zitten. “Hallo.”, zei ze vriendelijk. “Hallo.”, antwoordde ik op de automatische piloot terug en keek nonchalant opzij. HALLOOOOOO!!!!! Goeiendag zeg! Von Stoothausen! 😍😍😍
“Ik ben de moeder van boy (naam bekend bij de redactie), ik ben woman (naam bekend bij de redactie)”, en ze stak haar hand uit. Gretig schudde ik haar hand en vertelde haar mijn naam. We raakten aan de praat, de jongens raakten niet uitgeput. Mooi zo, dacht ik. Hoe meer ze vertelde, hoe meer geïnteresseerd ik raakte. Ik vertelde haar van mijn situatie en zei terloops dat ik nu in mijn jachtseizoen zit. Ze giechelde en pakte m’n arm eventjes vast. “Gekke vent!”
Mijn hemel, dit kon wel eens raak zijn, dacht ik.

Het was tijd om te gaan, ik riep de jongens. We namen afscheid van boy (naam bekend bij de redactie) en woman (naam bekend bij de redactie). Terwijl we wegliepen spookte er van alles door m’n hoofd. Zou ik het doen of zou ik het niet doen? Ik besloot het te doen. Ik draaide m’n hoofd richting het bankje. “Zeg woman, zullen we binnenkort samen een kopje koffie drinken?”
“Ik drink geen koffie.”, antwoordde ze. ……………………………………………………………

“Nou, dan niet!”, riep ik haar toe en ik trok de jongens mee.

Tja, kom op zeg. Je kunt dan ook gewoon iets anders nemen, of niet dan? Tssssss, ik lust geen koffie……….. Ik wens de volgende kandidaat meer succes hoor.
Tis ook altijd hetzelfde met die vrouwen. En dan zeggen ze dat ik vrouwen geen kans geef.

We bijna’en!

I would die 4 U

Nikki was een klasgenootje van me. Ze was een beetje een aparte. Kortgeschoren haar, krakerskleren, beide oren vol oorringen. Zij was het die mij deed kennismaken met de muziek van Prince. Ze hield een spreekbeurt over het album ‘Purple rain’, waarschijnlijk omdat ‘Darling Nikki’ erop staat? Het heeft indruk op me gemaakt want ik weet het 32 jaar later nog steeds. Purple rain (het nummer) was wel een sensatie, kan ik me herinneren. Tenminste de complete versie, niet de radio edit.

In die tijd was er één keer in de maand een disco in ons buurthuis. Dat was een happening. Daar kwam iedereen. Mijn toenmalige vriendinnetje was een groot Prince fan. En dansen dat ze kon!
‘I would die for you’ was haar favoriet. En ik was als haar hormonale pubervriendje altijd dolgelukkig als de dj dat nummer draaide. Ze ging dan volledig los op de dansvloer en deed ze de bij dat nummer horende tekens.
I would: vinger op haar borst
die: vinger op haar slaap
for you: wijzend naar mij.
Vol trots en met een enorme glimlach van oor tot oor keek in dan altijd flink om me heen.
Mooie tijd was dat.

En nog steeds als ik ‘I would die for you’ hoor, moet ik aan haar denken.

Prince, een groot artiest. #RIP

ps. Ik vind ‘Gold’ zijn beste nummer.

Move over, winter!

*Dik Voormekaar stem* IIIIIIIIIIIEEEEEE JA HOOOOOORRRRRR!
Daar istie dan eindelijk weer! Mijn ozo goeie vriend Zomertijd. Opzouten met die winter! Bah, wat heb ik een hekel aan die tijd. Donkere bedoeling.
En jij, lieve leester, leeft ook helemaal op hè? Geef maar eerlijk toe. Want jij weet toch als geen ander wat de zomertijd met mij doet? Toch? Toch?
JA! Mijn libido komt weer uit zijn winterstop. Ik treed weer buiten mijn bloghut. Ik ben weer in het openbaar te bezichtigen. Het jachtseizoen is weer geopend. Kortom, IK BEN WEER OP DE MARKT! Vanaf vandaag tot zondag 30 oktober is het bal. Manmanman, wat hebben we daar naar uitgekeken zeg!

Maarrrrr lieve leester (er is altijd een maar), dit jaar gaat er wèl het één en ander veranderen. Ik heb de afgelopen onderduiktijd gebruikt om eens goed na te denken en heb een uitermate belangrijke conclusie getrokken. De OMV zijn verleden tijd. Ongelooflijk Mooie Vrouwen kunnen mijn deurtje voorbij lopen. Zonde van mijn tijd en energie. Is even leuk en daar houdt het dan ook wel mee op. NEEN, lieve leester, ik leg de lat nòg hoger! Hahahaha, ik ben me d’r één hoor!

Ik ga deze keer voor MPV. Mijn Perfecte Vrouw.
En enkel en alleen omdat ik dat verdien. Dat heeft niets met mijn arrogantie te maken (of eigenlijk wel een beetje) maar ik vind dat ik na 1670 dagen van één van de 346,2 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn geweest wel aan een MPV toe ben.
Bestaan ze dan? Mijn Perfecte vrouwen? Ja, natuurlijk bestaan ze. Sterker nog, ik ken er eentje persoonlijk. Maar ja, bezet hè. De story of my life.
En ik ga haar ook gewoon als dè graadmeter nemen. Zo rol ik. Kom je niet bij haar in de buurt, doe dan geen moeite. Ik zie je toch niet staan.

Wat is dan MPV voor mij, vraag je je af? Nou, dat kan ik makkelijk beantwoorden. Dat is gewoon een vrouw die mijn minnen aanplust en mijn plussen aanmint. Niets meer en niets minder.
Dus lieve leester, goed en slecht nieuws deze keer. Maar ja, het leven is geen viooltjestuin, niewaar?
Ik ga me nu maar eens even cool maken en dan stap ik dadelijk goedgemutst seizoen 2016 in.
Ik heb er sin an!

We zomertijd’en!

ps. Waarschijnlijk denk jij, na dit gelezen te hebben, dat ik de zomertijd dit jaar wederom zonder relatie zal afsluiten……………………

*BOKS* 👊🏼

Dat denk ik ook!

Hahaha, I kill me😂😂

Reminder

MP16-ADAM2701 Kan je het nog herinneren dat ik ergens halverwege augustus van het vorige jaar hiero groots aankondigde dat ik de libido tijdelijk zou laten inslapen? Dat m’n jachtseizoen ten einde was? Ja, dat weet je nog, toch?
Lang geleden hè? Man, lijkt wel een eeuwigheid.
Maarrrrr, lieve leester, het einde is in zicht! Er is bijna witte rook! Er gloort licht! Nog dik 3 weekjes!
Ja, je leest het goed, ook dit jaar start mijn jachtseizoen weer op de zondag dat de zomertijd gaat draaien.

Maar waar ik in voorgaande jaren nogal wat gesmacht, geverzoek en getrouwtrek om mijn jachtseizoen eerder te openen van gewillig vrouwvolk bemerkte moet ik bekennen dat het deze winterstop best wel tegenvalt.
Sterker nog, de wachtlijst is leeg!!!!!!??????
WAT IS GAANDE, VROUWTJES?? 😳😳😳😳😳😳🤔🤔🤔🤔🤔🤔

Vandaar deze reminder, je hebt namelijk nog dik 3 weekjes.
Schrijf je nu in en wees de eerste die mij gewoon mag aanspreken, mij gewoon mag aanraken en gewoon in mijn gezelschap mag vertoeven. Want wees eerlijk, wie wil dat nou niet met één van de 294 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland? 😘

We remind’en!

Het meisje met de banaan

Zaterdag bedacht ik me dat een keer naar de markt gaan wel een goed idee zou zijn. Ik had ingrediënten voor m’n tegenwoordige hoogstaande roerbakkerij nodig. Een soort kraambezoek dus. Het was een beetje guur weer maar dat deerde me niet. Ik trok de kraag wat hoger in de nek en stapte in de auto. Hier merkte ik dat de dichte jas en een omhooggetrokken kraag niet echt handig rijdt. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Hup, ik de jas weer open en de kraag omlaag.

Ik trof het met de parkeerplek, ik hoefde niet meer dan 27 minuten te lopen om op de markt te komen. Jeuj!
De viskraam, de pindaboer en de bloemenschreeuwerd liet ik links liggen en ook op mijn rechterflank kwam ik langs kraampjes waar ik weinig tot niets van nodig had. Bij de fruitkraam in de verte was het opvallend druk. Oh, zal wel iets in de aanbieding zijn, dacht ik hardop. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het voornamelijk mannelijke drukte bij de fruitkraam was. En hé, daar rechts aan de andere kant achter een bestelbus stonden een heel stel vrouwen. Nou zeg, die keken ook niet blij. Wat zou er aan de hand zijn? Ik ging tussen de mannendrukte staan. Sommigen joelden, sommigen schreeuwden, sommigen zongen 🎶Daar moet een piemel in🎶. Huh?? Ik snapte er de ballen van. Tot ik in de gaten kreeg waar ze zo enthousiast van waren. In de fruitkraam stond een jonge blonde. Type lekker wijf. Ah, dat was het dus.
Ik griste een businesskaartje uit m’n binnenzak en schreef er 20.00 uur exact! op. Ik keek eens rond in de mannendrukte of er concurrentie van me was maar ik wist natuurlijk wel beter. Hahaha, gekkie ik hoor! Ik, één van de 863 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland, hahahaha. Ik legde het businesskaartje op de kassa en liep zonder om te kijken verder.

Klokslag 20.00 uur ging de intercombel. Ik opende beide deuren en daar stond ze, de lekkere blonde. “Kom binnen en maak jezelf comfortabel”, zei ik op m’n charmantst. Ze ging op de stoel van Sam zitten. “Wat wil je drinken?”, vroeg ik. “Ik lust wel een smoothie”, antwoordde ze. “Oh, ik maak de lekkerste!”, zei ik enthousiast en ik dook de keuken in. Ik mikte de appel, de mandarijn, de 2 mango’s, de 4 eieren, de 3 frikadellen en de 16 uiringen in de blender. Toen zag ik dat ik de banaan vergeten was. Zucht. Ik ben ook zo impulsief hè?
Ik nam de grote beker lekkers en de banaan mee naar de kamer. “Ik hoop dat je ‘m lekker vindt”, zei ik. “Kijk, ik kan een trucje met deze banaan.” Ik pelde de banaan voor de helft af, deed het puntje tussen m’n tanden en draaide de banaan rond. “Een piemol!”, zei ik schaterlachend. Ze proestte de smoothie uit en gilde het uit van het lachen. Tranen biggelden over onze wangen. Manmanman, zelden zó hard gelachen. “Ik kan ook een trucje”, riep ze enthousiast en ze pakte de banaan. Ze pelden ‘m helemaal af en deed ‘m in haar mond. Eerst het puntje en sensueel langzaam duwde ze de banaan in haar mond. Helemaal in haar mond! Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar vragend aan. Dat ding moet toch ook in haar keel zitten, vroeg ik me hardop af? Haar ietwat paniekerige blik gaf me daarin, volgens mij, gelijk. Toen ze begon te kokken trok ze snel de banaan weer uit haar mond. Ze slikte even en zei; “Goed hè?” Met m’n moeilijkste gezicht ever vroeg ik; “Wat is daar goed aan?” “Je smoorde zowat.”
“Ja……eh………..nou……….eh…….bij jou?”, stamelde ze. Ik zuchtte weer eens en trok m’n beamerscherm uit het plafond. Met een viltstift tekende ik er een piemol op. “Dit is de balzak, dit is de schacht en dit is de eikel”, onderwees ik met een aanwijsstok. Ze zat aandachtig te kijken. “Jouw tong is jouw sterke punt op dit gebied.”
“De eikel is het gevoelige gedeelte van de piemol.”, ging ik verder. “En die voelt niets als hij achter in je keel ligt.”, verzuchtte ik.
“Waarom denk je dat pijpen aan het uiteinde van een broek zitten?”, vroeg ik. “Ja…………..eh……eh…….eh.”, stotterde ze met een rood aangelopen gezicht. Ik duwde het beamerscherm weer het plafond in, pakte haar jas en wees haar de deur. “Ga maar weg.”, gebood ik haar. “Ja maar…….”
Ik vingerwapte in haar gezicht. “Puh puh puh, wegwezen!”

Kom op zeg, ik zit toch niet in de porno.

We banaan ‘en!

Bed verschonen

Ik begin na zoveel jaar al een aardige Henny te worden, al zeg ik het zelf. (oh, moet ik die nog uitleggen? Henny als in Huisman = man alleen??? Duh.)
Afwassen, de was doen, de was ophangen, de was opvouwen, stoffen, stofzuigen, ik heb het al redelijk onder de knie. Maar, lieve lezer, waar ik werkelijk een gruwelijke hekel aan heb is het bed verschonen. Mèn, daar ben ik gewoon uren mee bezig hè?
Maar ja, soms moet het, iets met hygiëne ofzo, en een mens gotta do wat een mens gotta do, niewaar? Maar vandaag had ik nog een andere reden. Ik kreeg een huisbezoek!! Van een vrouwmens!! Als dat geen wilde nacht zou worden!!

Ik was blij dat Sam de wekker op zijn tablet had gezet en dus zat ik om 10 over 5 vanochtend al aan de koffie. Maar dat maakte me niets uit, had het toch druk zat. Tegen kwart voor 7 ving ik aan met de hel die bed verschonen heet. Ik trok de hoes van het eerste dekbed af en mikte ‘m in één of andere hoek. Daarna was hoes 2 aan de beurt en daarmee deed ik hetzelfde. Tot ik me bedacht dat het handiger is de hoezen er binnenste buiten af te halen.
Zucht.
Ik propte de dekbedden weer één voor één in de hoezen, vlijde ze over het bed en ging even poepen. Ik moest nodig.
Vol goede moed liep ik de slaapkamer in. Hoes 1 haalde ik er binnenste buiten af en ik fistpompte lichtjes. Gelukt! Toen ook hoes 2 binnenste buiten in de hoek lag kon ik m’n enthousiasme niet langer bedwingen en danste ik stiekem een Horlepiepje.
De kussenslopen en matrashoezen gingen als de brandweer, tegen half 9 nam ik plaats op de bank. Ik was uitgeput.

Het schone beddengoed haalde ik uit de kast. (Haha, ik haalde alles uit de kast! I kill me 😂😂). De matrassen in mijn bed wegen een kleine 382 kilo p/s dus alles uit kast halen was noodzakelijk. Met ontzettend grote moeite, flink wat bi -en tricepswerk en een heel arsenaal aan oerkreten lukte het me de hoes om het eerste gevaarte heen te krijgen. Bij de 2e ging het al even moeizaam en als klap op de vuurpijl klapte er ook nog een stuk elastiek aan de ene kant terwijl ik net de andere kant er strak omheen had. GRRRRRRRR#^$&(&%^*%(*%(RRRRRRRR
Zucht.

Nou ja, om een lang verhaal af te ronden, tegen het middaguur had ik m’n bed klaar. Klaar voor ontvangst van het vrouwmens vanavond. Klaar voor een wilde nacht.
Ze belt net af………………………………
Zucht.

Ik heb net de dekbedhoezen in één of andere hoek gesmeten. Ga nu eerst even koffie drinken.
Dat matrasgezeik komt straks wel hoor. Dat schone bed is nu toch niet meer nodig.
Zucht.

We bedverschoon’en!

Hoe vrouwen denken

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie auto rijden en ik blijf even staan om de prachtige wagen na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie auto alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooi historisch gebouw en ik blijf even staan om de prachtige architectuur te bekijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik het mooie gebouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij heeft smaak.😍 En we wandelen arm in arm en verliefd verder.

Ik loop met m’n meissie arm in arm door de stad. We zijn smoorverliefd en gelukkig met elkaar. We kletsen wat, we lachen wat en ondertussen slenteren we langzaam verder.
Plots zie ik een mooie vrouw en ik blijf even staan om het prachtige exemplaar na te kijken. “Goeiendag, wat een mooi ding!”, roep ik hardop uit. Een minuut later ben ik de mooie vrouw alweer vergeten.
M’n meissie denkt; Hmmm, hij wil met haar naar bed!😡 Hij heeft haar al uitgekleed!😡 Hij heeft seks met haar!😡 Hij wil van mij af!😡 Hij gaat vreemd!😡😭
En we wandelen verder.
Achter elkaar aan omdat zij woedend haar arm losgerukt heeft.

………………………………………………………………………………………………..

Meissies, doe ’s niet. Nergens voor nodig.

Beatloos

Gezamenlijk stapten we afgelopen zaterdag de discotheek binnen, vriendin en ik. We hadden zin om een avondje lekker uit onze bol te gaan en als een stel dollen te gaan dansen. Even de druk eraf. Even heerlijk ontspannen een avondje uit.
Ik nam een biertje en nog één en nog één, zij dronk van die mixjes. “Ja, lekker nummer!”, riep ik toen een lekker nummer door de speakers schalde en ik trok haar mee de dansvloer op. Mijn god, wat kon ze goed dansen! Ik genoot van haar heupbewegingen en dat had effect op mijn moves. Ik ging los! I time of my life’de over de dansvloer.
Tot plots een jeugdig ventje de dansvloer bestormde en naast mij allemaal vreemde bewegingen ging maken. Totaal buiten het ritme (de beat, zoals dat in jargon heet), met z’n armen en handen naar voren zwaaiend en met lichamelijke bewegingen die ik fysiek met geen mogelijkheid voor elkaar zou krijgen, al zou ik dat willen.
Ik schrok. En ook vriendin stopte abrupt met dansen. ‘Verdomme, heb ik weer’, schoot door mijn gedachten. ‘Die gozer heeft een aanval. Of hij heeft een paddo-cocktail teveel gehad.’ Ik trok de eerste de beste AED die ik kon vinden van de muur en hengstte de jongen er vol mee op zijn bakkes. Hij ging als een blok neer. “Oef, gelukkig”, zei ik tegen m’n nog steeds verblufte vriendin. “Net op tijd, hij had er wel in kunnen blijven.” Pfieuw. Ik veegde het zweet van m’n voorhoofd. Het werd nog een gezellige maar een ietwat vreemde avond en nacht voor ons tweetjes (oink oink).
Woensdagavond keken we saampjes naar zo’n dansprogramma op tv. Lekker knus tegen elkaar aan op de bank. Alcoholletje erbij, kaarsjes aan, je kent het wel. “Hé, die doen net zo als dat ventje zaterdag”, merkte vriendin op. Ik moest haar gelijk geven. “Oh oeps”, zei ik verontschuldigend.
Ik belde de discotheek om mijn excuses voor de veroorzaakte trammelant aan te bieden. Ze zouden het doorgeven zodra het ventje weer bij kennis zou komen. Ik dankte ze hartelijk. Vriendin was trots op me. Het werd nog een erg gezellige avond (oink oink).

Natuurlijk is dit gekkigheid. Tsssss, hahahahahaha. Ik heb niet eens een vriendin man! Hahahahahah, I kill me 😂😂😂😂 😂
Maar ff serieus, wat is gaande met het dansen van tegenwoordig zeg? Da’s toch volkomen beatloos! Je kunt toch verdulleme wel een beetje op de maat dansen? Een beetje goeie beat is gewoon 1-2 tellen hoor. En zit je in mijn klasse dan tel je zelfs van 1-2-3-4. Maar ja, ik heb dan ook zwarte wortels.

Hieronder een lekkah nummah. Met een lekkere beat. Een 1-2 beat. Om mee te oefenen.
Jullie jeugdige kinds jullie!

We beat’en!

Dat is het!

Vandaag exact op dit tijdstip ben ik 1600 (ZESTIENHONDERD!) dagen één van de 348,3 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Gelderland.

En waarom ik het al zolang volhoud?
Ik ben gewoon tè sexy.

Duh.

Tè sexy

*Plaatje heb ik deze keer niet zelf gemaakt maar ordinair van internet gejat. Sue me! 😀

Serieus joh?

Halloooo!!!!
Kan iemand even wat lieden in Den Haag wakker slappen? Wat ik nu weer onder ogen krijg? Je gelooft het niet. Waarschijnlijk is dit bij iedereen allang bekend hoor, en stond ik niet op te letten toen de memo uitgedeeld werd. Maar toch! Schandalig!
En ik moet ook toegeven dat ik niet zo’n financieel wonder ben en ik ongetwijfeld hier en daar een toeslag misloop. Maar toch! Schandalig!

Het is dus hier in Nederland zo geregeld dat een gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis per maand meer geld overhoudt dan, laten we zeggen, een hardwerkende, elke dag zijn leven op het spel zettende vader met een koopwoning. Toeslag hier, subsidie daar. Budget hier, korting daar (zie foto hieronder).
12570818_1094925457207664_36708397_n

Welke hersenloze heeft dit verzonnen? Dat moet wel een vrouw geweest zijn.
Kijk, ik vind het prima dat de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis redelijk moet kunnen leven. En ik vind het ook prima dat een gescheiden vader alimentatie betaalt. Voor zijn kinderen, dat is! Niet om het luxe leventje van de gescheiden vrouw en ook moeder zonder baan in een huurhuis nóg luxueuzer te maken. Ik vroeg me al een tijdje af hoe sommige vrouwen toch zo ‘royaal’ konden leven. Nou, zo dus!

Ik word potdomme ook bijstandsmoeder! Beetje de hele dag thuis zitten. Beetje de hele dag de kinderen opvoeden. Beetje de hele dag huishouden. Beetje de hele dag tv kijken. Beetje de hele dag social media’en. Terwijl het geld met scheepsladingen binnenstroomt!

Er is iets gruwelijks mis in Nederland. Het geld stroomt wel maar vooral de verkeerde kanten op.
Of er is iets mis met dees anekdoot. Dat kan ook. In dat geval hoor/lees ik het graag hoor!

We bijstandsmoeder’en!