Categorie: Carrière

Lollig irritant

Er zijn mensen die mij bloedirritant vinden. Er zijn mensen die mij schijtirritant vinden. En er zijn mensen die mij fucking irritant vinden. Dit is een opsomming van wat ik de afgelopen tijd naar mijn hoofd kreeg geslingerd. En het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Ik ben helemaal niet bloed- schijt of fucking irritant, ik ben juist lollig irritant!

Ik heb sinds een tijdje allemaal korte filmpjes (memes) op mijn telefoon verzameld, uitspraken van Ace Ventura (allrighty then – spank you very much – reeeaaaally, can I ass you something, take care now bye bye then), Fuck you too van Eddie Murphy, verschillende lachfilmpjes enzovoorts. Stuur je mij een bericht in de Whatsapp dan is de kans heel groot dat je één van zo’n meme van me terugkrijgt.
Als ik de deur van m’n werk binnenstap, slinger ik m’n telefoon aan en speelt ie de introtune van Universal films af en als medewerkers vertrekken hoor je ‘Dag vriendjes dag vriendinnetjes tot de volgende keer maar weer’ en zwaai ik erbij.
Nou ja, dat soort dingen doe ik dus. Dat heeft toch niks met bloed- schijt of fucking irritant te maken? Dat is toch lollig irritant?

Maar ik ben niet alleen op m’n telefoon lollig irritant hoor, in the flesh ben ik het ook!
Gisteren, de vrouw was op zolder aan het thuiswerken, ik was net klaar met douchen. Terwijl ik me stond af te drogen riep ik naar boven “SCHAT, IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “WAT?”
Ik; “IK HEB EEN CLEANIS.”
Zij; “No hables wat je zegt.” en ze komt zuchtend van de trap af.
Ze gooit de deur open en snauwt “Wat is er, ik ben aan het werk!”
Ik; “Kijk, ik heb een cleanis.”
Zij; “Wat is dat?”
Ik; “Een clean penis, een cleanis.” en ik keek erbij als in onderstaand filmpje.
Zij; ZUCHT…………😡

Nou, ik vind dit alles dus lollig.
Dus beste lezer, ben benieuwd, als je dit zo leest, tot welke categorie behoor jij?
Vind je me
A) Bloedirritant
B) Schijtirritant
C) Fucking irritant
D) Lollig irritant

Doorbraak

Zal dit dan (eindelijk) mijn wereldwijde Nederlandse doorbraak worden?

Ik word de laatste tijd belachelijk gemaakt, o.a. door mijn eigen jongens, moet je nagaan! “Slechtste muziekcarrière ooit!”, wordt mij met enige regelmaat toegehoond. Ik lach er altijd maar smalend om, het is hun erfenis immers, maar natuurlijk hebben ze wel een beetje gelijk.
Kijk, we hadden een jaar of 5 geleden een dijk van een hit gemaakt, wellicht herinner je je het nog; (https://dickteder.home.blog/2020/08/27/ho-stop/).
Maar het blijkt dat Youtube vooral een videoclipsite is. Tja, dan kan je wel een dijk van een knijter maken, zonder clip zal het nooit en te nimmer bij het grote publiek aanslaan. Ik had daar eigenlijk in principe best vrede mee. Maar ja, als mensen mij een beetje belachelijk gaan maken, dan poken ze wel een beetje de beer natuurlijk.

Vandaag had ik wat tijd over en zelfs wat inspiratie, dus ging ik aan de slag. En beste lezer, TADAAAAAAA daar is onze debuutsingle MET videoclip!
Ik zou zeggen, kijk en luister gerust even naar het resultaat.

Nu maar ’s even nadenken of ‘m op Spotify kwakken een beetje lucratief zal zijn.

(als bonus staat mijn andere superhit onderaan dees anekdoot)

Hoe nu verder?

Toen ik haar 1203 dagen geleden bij onze eerste ontmoeting vertelde dat ik een uitstekende klusser ben overdreef ik ietsjes. Maar goed, ik had bijna 11 jaar gewacht op een vrouw als zij dus ik vond een beetje overdrijven op zo’n avond wel gerechtvaardigd. En ze trapte er met beide benen in dus missie geslaagd, dat zeg ik! (ik vertelde haar ook over mijn fantastische humor en daar was niets overdreven aan. Dat kan haar trouwens ook over de streep hebben getrokken hoor. Hmm, aandachtspuntje.)

Mijn vader was een uitstekende klusser, hij kon alles. Timmerwerk, (ver)bouwwerk, boorwerk, schilderwerk, elektrawerk, hij draaide zijn hand nergens voor om. En alles uit zijn hoofd hè! Ik hielp hem regelmatig, of eigenlijk keek ik hoe hij het allemaal deed, en laten we het erop houden dat ik tegenwoordig 73% van zijn kunnen onder de knie heb. Ik heb daarom mezelf hier in huis de naam Klanus gegeven (klus Anus). Als ze weer eens een klusje in haar hoofd heeft en ze in drievoud bij mij de aanvraag heeft gedaan kruip ik met alle liefde in de rol van Klanus en ga aan de slag. Plannen maken, tekeningen maken, kosten berekenen, materialen bestellen, materialen halen, werkruimte creëren, juiste kluskleding uitkiezen en uiteindelijk natuurlijk de uitvoering. Heerlijk mannelijk voel ik me dan.

Maar goed beste lezer, de borstel (titel, tiet = borst : titel = borstel. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!) van dees anekdoot verklapt het al, hoe nu verder? Want ik ben klaar hier in huis. De woonkamer, de bar, de gang, de slaapkamers, de kleedkamer, de badkamer (oh nee, plafond moet nog) de zolderkamer, de wasruimte, de voortuin, de schuur, het rookhok, de opslag, alles is inmiddels geKlanust. En val ik dus nu in een somber zwart gat. Ik heb niks meer te doen……………
Nou ja, in elk geval tot het voorjaar. Want het terras in de achtertuin moet nog uitgebreid worden. Maar dat laat ik over aan What the vakman (What the fuck man, maar hij is een vakman en je spreekt het bijna hetzelfde uit. Whoehahahahaha, fantastische humor, ik zei het toch al!).

Nu maar eens uitvissen waar ik vrouwlief de komende tijd tevreden mee kan houden.

Oscar?

Jazeker beste lezer, het is me gelukt om mijn allereerste serieuze rol als acteur binnen te slepen! En niet alleen binnen te slepen maar ook daadwerkelijk te spelen!! Whoohoo!!!!
Ja goed, het is dan wel een klein rolletje in de hele productie, maar ik ben er ontzettend blij mee. Wellicht dat mijn droombaan van acteur nu dan eindelijk van de grond komt. Ik ga er in elk geval alles aan doen om dat te verwezenlijken.

Mijn rol in deze productie:
Ik speel een elektromonteur werkzaam aan elektra in een technische ruimte op de 6e etage in een niet nader te noemen overheidsgebouw ergens in Twente. Door een foutje krijg ik een optater van 6 miljoen volt op de bakkes, flikker ik van een stoel, val ik op de grond en ben ik buiten bewustzijn.
Gisteravond begon ik thuis al in mijn rol te geraken en dat hield ik vol tot ‘End scene’, want acteren is inleven in je character. Je MOET de persoon worden die je gaat spelen, dat is een stelregel in het Hollywoodse en die mij ook zeer ter harte gaat. Anders kan je net zo goed geen acteur zijn, toch?

De visagiste visageerde mij naar een shockslachtoffer door mijn vingertoppen en handen wat zwartig te maken en na een ‘AAAAND ACTION’ van de regisseur was ik klaar voor de rol van mijn (tot nu toe) leven.
Beste lezer, wat heb ik ervan genoten! Ik vind mezelf Oscarwaardig! Of dan in elk geval een nominatie. Of een positieve recensie op Moviemeter. Of een berichtje in het plaatselijke sufferdje, daar zou ik ook al senang mee zijn. Of, ach je begrijpt wat ik bedoel.

Okee, okee, ik moet mijn bovenstaande enthousiasme misschien ietsjes downplayen. Het was geen echte film waarin ik acteerde. Sterker nog, er is niet eens gefilmd. Wat ik trouwens een enorm gemiste kans vind.
Het was eigenlijk gewoon een BHV-oefening bij mij op het werk. Maar toch! Ik won de auditie voor LOTUS-slachtoffer wel mooi even van Annie, en dat vind ik al winst in mijn ambitie voor toekomstig acteur. Dat Annie een reanimatiepop is laat ik gemakshalve even buiten beschouwing hoor.

Oh èèèèèèèèèhm………………………………….
Ik denk dat het verstandig is dat ik nu maar stop met schrijven over mijn ambitie tot acteur worden, want het wordt met de letter droeviger en sneuer, geloof ik.

Geweld op AZC’s


Er gaat een video op het wereldwijde web rond van een beveiliger of eigenaar van een beveiligingsbedrijf, dat is me niet helemaal duidelijk. Hierin uit de man zijn frustraties over werken op asielzoekerscentra en over agressie en geweld op deze AZC’s. “Het is dag in dag uit vechten en geweld en de goeie (echte) vluchtelingen moeten we opvangen, de slechten moeten we allemaal terugsturen” is ongeveer de boodschap. De video wordt door heel veel mensen geliked en ik zag dat zelfs Geert de video voor zijn verkiezingspropaganda gebruikt. 

Ik heb 25 jaar geleden een tijdje leiding gegeven aan beveiligers op 4 AZC’s en ik kan melden dat dit verhaal in de video geen nieuws is. Toen hadden we ook al te maken met vechten en geweld. Toen zaten er ook al ‘slechten’ tussen. Toen waren we ook al blij als we de dienst zonder kleerscheuren (of erger) doorkwamen. Toen baalden we ook al van het beleid.
Natuurlijk begrijp ik de frustraties van deze beveiligingsman en zijn simpel klinkende oplossing. Maar die simpel klinkende oplossing is eenvoudigweg niet uitvoerbaar, lijkt me. Anders hadden de regeringen van de laatste jaren dat immers allang uitgevoerd, toch? Nee, er gaat heel veel (positief politiek) geld om in deze asielindustrie, dus vanuit de overheid zal nooit een oplossing komen. Hoe hard (beveiligings)mensen ook roepen. 
Maar daar ligt juist wél het probleem, bij de overheid. En alle asielinstanties die daar onder vallen. Zoals COA, IND, Vluchtelingenwerk, Van der Valk onder andere. 

Als beveiliger werkzaam op een AZC heb je precies nul invloed op het asielbeleid van de zittende regering, dus zo’n opgenomen video en een simpele oplossing voordragen is leuk voor de bühne maar je bereikt er niet zoveel mee. Kort gezegd, je moet gewoon je werk doen.
En juist dáár is dè simpele en uitvoerbare oplossing voor beveiligingsmensen (werkzaam op AZC’s), je moet gewoon je werk doen. Dit betekent observeren en rapporteren. Dat is de grondregel in de beveiliging. Daar word je voor ingehuurd en daar word je voor betaald, observeren en rapporteren.
Het is een grote misvatting dat beveiligingsmensen ‘problemen’ fysiek moeten aanpakken. Beveiligingsbeambten hebben geen geweldsmonopolie, zij mogen fysiek niets doen, zij zijn gewoon burgers met een uniform aan. Het is als beveiligingsbeambte dan ook wijs om niet in kritieke situaties terecht te komen. Eigen veiligheid eerst! Rondes lopen (over het AZC)? Als jij als beveiligingsbeambte je er niet veilig bij voelt moet je dit gewoon niet doen. Ook al staat in de instructies dat dit verplicht is. Eigen veiligheid gaat altijd voor! Je bent simpel gezegd een camera aan de muur, je moet observeren en rapporteren. 
Dit is een beetje mijn antwoord op de beveiligingsman in de video; Vechten of geweld op een AZC? Laat overdag het COA-personeel of ’s avonds/ ’s nachts de politie het oplossen. Blijf in je loge, noteer het in je rapport en ga weer veilig naar huis. Dat voorkomt frustratie als bij de man in de video en bijkomend voordeel is dat misstanden veel meer impact hebben bij de overheid. Het zijn immers overheidsmensen en geen particuliere ingehuurden die met het geweld e.d. in aanraking komen.

En om toch wat simpele oplossingen voor de overheid op te noemen:
– Zet handhavers in voor beveiliging van AZC’s. 
– Zet politieagenten in voor beveiliging van AZC’s. 
– Zet militairen in voor beveiliging van AZC’s. 
– Stop of reduceer de geldstroom naar COA. 
 
 

Peniscola

Een heuglijke jubileumdag vandaag want vrouwlief tolereert mij vandaag precies 3 volledige jaren! \😃/ 🎉🥳🎈🎊👏🎁🍾
En dat moeten we natuurlijk vieren, vind ik. Ik bedoel, hoe vaak komt het nou voor dat 2 wildvreemden na een eerste ontmoeting gewoon 3 volledige jaren bij elkaar blijven? Oh wacht, dat is het hele concept van een relatie……. Duh.

Ik sta er een beetje bekend om om altijd met aparte kado’s aan te komen bij festiviteiten en nu is dat wederom niet anders. Kijk, ik had natuurlijk een romantisch uitetentje kunnen regelen, maar we uiteten al zo vaak romantisch, ook niet romantisch trouwens, dus dat viel al snel af. Dat doen we wel weer met haar verjaardag.
Een bossie rode rozen dan? Nou, die komen volgens mij net als boodschappen ook uit Oekraïne ofzo want weet je hoe duur die zijn tegenwoordig? Dat vind ik eigenlijk ook meer iets voor verliefde pubers.
Nee, ik heb het meest geweldige kado voor haar gescoord. Haar grootste wens is om te emigreren naar Spanje en heerlijk aan zee te wonen en te leven. We praten er al een tijdje over en vanzelfsprekend lijkt mij dat ook fantastisch. Weg van dit koude kikkerlandje, weg van dit dure schijtlandje, weg van dit irritante regeltjeslandje, gewoon helemaal weg hier.

Nou beste lezer, het is zover! Wij gaan emigreren.
Ik heb een bod gedaan op een huis aan de Spaanse kust en ga er vanuit dat dit binnen no time in orde komt. Vanmiddag heb ik een telefonische afspraak met El Makelaros en dan zullen we de laatste plooien gladstrijken. Ons doel is om komend voorjaar definitief weg te gaan uit Nederland.
Het is een optrekje in het prachtige plaatsje Peniscola in de Valencia regio aan de Middellandse zee. Met uitzicht op zee, een zwembad in de tuin, 2 badkamers en 4 slaapkamers, handig voor als de kinders of vrienden komen. https://www.thinkspain.com/nl/vastgoed-te-koop-spanje/7942333

Ik denk dat ik haar er dolblij mee zal maken, als ze straks van bed komt. Want ze weet nog van niks. Ik heb alles een beetje in het geniep geregeld. Maar dat zijn de leukste verrassingen, niewaar? Die stiekeme.
Dus beste lezer familie vrienden kennissen collega’s en iedereen die ik vergeten ben, het komende half jaar gaan wij een soort afscheidstour doen en zullen wij met alle liefde te bezichtigen, te beknuffelen en te begroeten zijn.
Het ga jullie goed.

(ik moet trouwens morgen wel de hoofdprijs in de staatsloterij winnen, anders gaat het hele feest niet door)


Nieuw jaar, nieuw leven


Vrijdag 24 november 2023, tegen de klok van 19 uur was het moment dat ik financieel genoeg onafhankelijk werd. Man wat een héérlijk gevoel is dat!
Bijna 24,5 jaar had ik ernaar uitgekeken en met tranen van blijdschap reed ik die vrijdagavond voor de laatste keer over de A12, A50 en A1 van het werk naar huis.
Eindelijk kon ik de dingen doen die ik het liefst doe en waar ik nu alle tijd van de wereld voor heb zonder rekening te moeten houden met belachelijk vroeg opstaan.
Zo ging ik bijvoorbeeld, naast bankhangen, regelmatig naar de supermarkt. Zo ging ik, naast bankhangen, af en toe naar het bruisende centrum van dit poarneem’n dorp. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar keer naar de Praxis. Zo fixte ik, naast bankhangen, de verlichting boven de bar (en nu doet een stopcontact op de slaapkamer het niet meer. 🤔). Zo ging ik, naast bankhangen, bij de wedstrijden van mijn jongens kijken. Zo ging ik, naast bankhangen, een paar dagen naar moeke. Zo ging ik, naast bankhangen, Sinterklaas vieren. En zo deed ik, naast bankhangen, nog wel meer dingen die ik leuk vind om te doen en waar ik nu alle tijd voor heb. Want ja, je bent financieel genoeg onafhankelijk of niet, niewaar?

En dus vierde ik ook de kerstdagen. Want dat is toch the most wonderful time of the year mensen! …………….🥴
Van bankhangen kwam even niets die dagen want huis vol. En met vol bedoel ik de 2 kinderen en La mama over de vloer. Goeiendag zeg, 3 dagen gedoe drukte leven in de brouwerij …………… Zucht, ik was dagelijks rond 11 uur al kapot.
Maar met mijn theatrale gedrag zijn het best wel gezellige dagen geworden. Op dagen als deze stel ik mij namelijk graag 100% in dienst van de keukenkoningin van het huis. En als zij dus een colaatje wil, stop ik een kussen onder mijn trui en met een luid CO HO HOOOOLAAATJE breng ik haar het glas. Of als ze een wijntje wenst, doe ik een vlinderstrik voor, een theedoek over m’n arm en doe ik me voor als kelner en toon haar de fles wijn. Het zijn die kleine details die sfeerbepalend zijn, zeg ik altijd.

Tweede kerstdag vertrokken de kinderen naar hun vader en bleef ik achter met 2 Spaanstalige vrouwen. Haha, alsof ik op vakantie was! Mooi man. Maar ‘s avonds ging het mis. Goed mis ook.

Na het eten is het koffietijd in mijn wereld. Maar keukenkoningin is niet zo van de cafeïne voor het slapen gaan, dus vroeg ze om een kopje thee. Geen probleem natuurlijk, als ik het kopje gewoon bij het oortje had gepakt. Maar nee hoor, Sjonnie Aandacht deed het kopje op een schoteltje en met mijn kop koffie in m’n linkerhand en de schotel met kopje thee in m’n rechter liep ik naar de tafel. Ik had natuurlijk beide drankjes gewoon op tafel kunnen zetten, maar nee hoor, ik moest zo nodig weer eens een lollige opmerking maken…………🤓

Het theeglas viel om, kokend heet water vloeide over mijn hand. Ik had natuurlijk beide drankjes op dat moment gewoon op tafel kunnen zetten, maar ik bleef ermee in m’n handen staan. Geen idee waarom. Ik negeerde de pijn. Tenminste dat dacht ik. In werkelijkheid gilde ik het uit. Keukenkoningin viel buiten bewustzijn, ik viel ernaast en de kopjes op de grond.

Ik moest wat doen om deze verschrikkelijk helse pijn te stoppen. Met mijn laatste krachten sleepte ik me naar de kraan in de keuken. De huid van mijn wijsvinger was inmiddels volledig weggesmolten, maar ik bleef stoïcijns koelen. Keukenkoningin kwam me troosten en samen namen we ceremonieel snikkend afscheid van m’n wijsvinger. Of Wim zoals ik ‘m noem. Wim IJsvinger.

Gelukkig was daar La mama. Ze sprintte naar boven, griste de tandpasta van de wastafel, sprintte weer naar beneden, ging naar het toilet, keek het RTL nieuws inclusief weerbericht, greep mijn arm en smeerde mijn complete rechterhand in met diezelfde tandpasta. “Laten drogen en 10 minuten omhoog houden!”, sommeerde ze mij.

Nou beste lezer, dat werkt dus echt! De volgende morgen een piepklein blaartje maar voor de rest een prima werkende en pijnvrije wijsvinger! Ik hartje die Klazien uut Havana-snufjes 🥰.

Dinsdag 2 januari is mijn financiële onafhankelijkheid zo goed als verdwenen en zal ik dus weer belachelijk vroeg op moeten om te beginnen bij mijn nieuwe baan. Tot aan mijn pensioen waarschijnlijk.

Het is niet anders.

Ik wens je alle goeds voor 2024.

Mijn Onlyfans pagina

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, mijn Onlyfans pagina loopt (nog) niet zoals ik zou willen. En daar baal ik best wel een beetje van, dat mag je eerlijk weten.
De vaste lezers hier weten….. oh wacht, even opnieuw. De vaste lezer hier weet dat ik in mijn spaarzame vrije tijd graag wat met muziek mag pielen. Niet alleen in iTunes verzamelen, maar ook noem ik me gekscherend af en toe singersongwriterproducer en maak ik soms zelf muziek en mix ik zo nu en dan wat fijne beats aanelkaar. Kijk en luister maar eens op mijn Onlyfans pagina: https://www.youtube.com/@taanehennie9937/videos
Let wel, dit zijn opnames van in de begingi beningin beginning. Toen ik het zanggedeelte nog met de telefoon opnam. Tegenwoordig heb ik dus gewoon een professionele microfoon hè! En zodra ik weet hoe ik dat ding in vredesnaam aan de praat, of in dit geval aan de zing, krijg, zal het niveau vanzelfsprekend met stappen omhoog gaan.

Maar zoals gezegd draait mijn pagina niet als gewenst (ik had in 2020 stille hoop dat ik nu inmiddels wel binnen zou zijn), dus drastische maatregelen waren nodig.
Vandeweek na een minuutje of 3 brainstormen besloot ik mijn Onlyfans pagina uit te breiden naar tastbaar materiaal voor een ieder, dus niet enkel Onlyfans fans, om aan te schaffen.

As we speak laat ik 125.000 cd’s (je moet klein beginnen immers) branden van ‘The best of Taane Hennie‘. Het is een verzamelwerkje met daarop 12 nummers, waaronder ofkors de grootste hit ‘Ho stop barbiepop (featuring Tidde & Widde)’.
Maar ook onder andere ‘Hennie goes Tiktok‘, ‘Hennie goes summertime‘, ‘Hennie goes platzzak‘, ‘Hennie goes penis‘, ‘Hennie goes Mr. Right‘, ‘Hennie goes kerst in m’n eentje‘ (featuring Tidde), ‘Hennie goes kampioenen’, ‘Hennie goes James Bond‘, ‘Hennie goes happy‘, ‘Hennie goes awesome‘, ‘Hennie goes 50‘ staan erop.
Oh, dat zijn ze dus allemaal, nou ja maakt niet uit.

Mijn Onlyfans fans Jullie lezers kunnen dit meesterwerkje tijdelijk tot aan 13 februari 2024 aanschaffen voor de schappelijke prijs van 27,48 Euro.
Hierna zal de vaste prijs 81,93 Euro bedragen. Dus wees er snel bij!
Bestellen kan onder dit bericht in de reacties.

En verder ben ik bezig om deze knijters stuk voor stuk op Spotify te krijgen, want daar mag ook wel eens wat kwaliteit aan toegevoegd worden, dunkt me.

Ps. De persoon op de foto ben ik niet, ik heb namelijk wèl mannelijk woelhaar op m’n buik. Denk, zeg het ff.

Hé pa!

Tijd geleden dat we elkaar spraken hè? Jaar of 3, geloof ik.
Als eerste, gefeliciteerd! Je zou vandaag 76 zijn geworden. Ik vier dat vanavond wel even met een kleine alcoholische versnapering, oké? Kan niet ouderwets hijsen zoals vroeger, ik moet morgen weer vroeg op. De plicht roept helaas nog steeds hè, hahaha.

Nou, waar zal ik beginnen? Met mam gaat het naar omstandigheden goed hoor. Lichamelijk wordt het allemaal wat minder, maar ze is nog goed bij de pinken. Ze gaat nog net zo vaak naar de huisarts als vroeger, hahahaha. Wij denken al aan een rollator, maar dat wil ze nog niet. De eig’nwies!
Het huis is helemaal verbouwd. Was nog een hoop gezeik want de wc en de douche moesten opnieuw. Die zagen er niet uit na de oplevering. Dat had jij met 5 vingers in de neus en 2 armen op de rug nog beter gedaan. Het mensje heeft bijna een half jaar in de teringzooi gezeten!
Je krijgt trouwens een dikke kus van haar.

Met je kleinzonen gaat het ook goed. Ze doen allebei Havo. Ja, af en toe is dat flink aanpoten, maar als het nodig is helpen wij ze wel een beetje hoor.
Ze zijn nu beiden keeper! Hahahaha, hoe vind je dat dan? Ze beginnen steeds meer op mij te lijken, hahahahaha. Oja, het duurt niet lang meer en dan zijn ze groter dan ik! 😳
De oudste verdient inmiddels z’n eigen zakcenten en die jongste is een redelijke hit op Instagram met z’n voetbalkunsten. Instagram? Oh, dat is een filmpjesdingetje op je telefoon. Ja, op je telefoon. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon in de zak. Ach, laat maar. Lang modern verhaal, daar ga ik je nu niet mee lastig vallen.

En met mij? Nou, zit je goed? IK WOON SAMEN!
Ja, goed hè? Sinds een jaar ongeveer met weer een fantastische vrouw. En weet je waar? In poar neem’n country, whoehahaha. Ja, ik heb inmiddels al in heel Nederland gewoond! Hahaha.
Ja, en verder gaat het nog eigenlijk hetzelfde als 3 jaar geleden. Nog steeds bij hetzelfde bedrijf, in mei 25 jaar! Ik rijd nog steeds een Peugeot. Bevalt me prima. Ben vorig jaar nog flink van achteren aangereden met 100 km/u. Nee, valt mee hoor, heb af en toe wat last van de rug maar er verder niks aan overgehouden.

Nou pa, fijn je even weer gesproken te hebben. Fijne verjaardag nog daarboven.
Ik mis je enorm.
Want wat had ik graag gezien dat je mij en mijn jongens nu had meegemaakt. Hoe ze gegroeid zijn, letterlijk en figuurlijk. Ik ook trouwens. Ik ben een stuk voller 😬 en ook een stukkie rustiger dan vroeger. Ja, volwassener kun je het ook noemen 😁.
En ik had je natuurlijk voor willen stellen aan dè vrouw in mijn leven.
Gelukkig ben je in mijn gedachten nooit ver weg.

Boks ouwe!

Koningsvrije dag

Ik heb niks met die lul. Ik heb niks met de vrouw van die lul. Ik heb niks met de kinds van die lul. En eigenlijk vind ik dat ze de hele familie van die lul op moeten doeken. Met je gespeeld vriendelijk zwaaien naar de debielen in oranje langs de route terwijl vetgedrukt en met koeienletters op je voorhoofd is te lezen dat je ontzettend schijt aan diezelfde debielen in oranje langs de route hebt. Waren die debielen in oranje langs de route trouwens allemaal ingehuurd?
Oh, je zit nog naar het bijgevoegde plaatje te koekeloeren? Mooie hè? Ja, ik zocht een toepasselijk plaatje bij dees anekdoot en toen stuitte ik geheel toevallig op deze foto toen ik ‘oranje BH’ bij Google intoetste. Een lezerslokkertje noemen we zo’n plaatje in de schrijvelerij.

Het was gisteren voor mij gewoon een vrije dag van het werk. Even niet achterlijk vroeg opstaan maar gewoon rond de klok van kwart voor 5. Maar dat was omdat ik moest pissen. Ik geloof dat het ergens rond half 7 was dat ik goedgemutst uit bed sprong.
Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), toog ik de tuin in om mijn toegeëigende fiets maar even een flinke apk-beurt te geven. Wist je trouwens dat die koninklijke lui met 1 druk op de knop het weer in ons land kunnen regelen? Zoek het maar eens op, het weer de dag vóór en de dag na een koninklijk iets. En kijk dan maar eens naar het weer op de dag van dat koninklijk iets zelf. Hè hè? Ik geloof niet in toeval……………

Na het douchen en mooi maken was een dance event op het bruisende buitenterrein van mijn niet nader te noemen woonplaats de place to bier. Omdat de weervoorspellers er weer eens compleet naast zaten (met je guur en koud), is mijn terrasbruinen aardig gelukt. Aan een gezellige tafel, met gezellige mensen en koud bier in plastic mijmerde ik wat over mijn huidige leven en kwam tot de conclusie dat bier in mijn lichaam vermenigvuldigt. Anders kan ik 1 glas bier = 3 liter pissen niet verklaren.
Toen de piratenhits werden ingezet was het tijd om huiswaarts te gaan. Jammer, want ik begon op dreef te raken. Het einde van klassieker ‘Zijn het je ogen’ heb ik niet meer meegekregen.
Ik vond het een heerlijke koningsvrije dag zoals ik vrije dagen het liefst heb, gewoon gezellig, met goed gezelschap en met uitstekend weer.

’s Avonds viel ik met een slappe lach in slaap want hilarische scheet.
Vanochtend was het weer achterlijk vroeg. En met het weer dat de voorspellers voor gisteren hadden aangekondigd. Guur en koud.

Tot zover mijn plan

Toen in november die droplul op de A50 zijn wagen met om en nabij 100 km/u achterin die van mij joeg en ik, volgens de garagemeneer, geluk heb gehad omdat het reservewiel in de kofferbak van mijn auto de grootste klap had opgevangen, maar ik sindsdien wel mijn ruggenwervel tegen mijn buikwand en die van m’n nek tegen m’n onderkaak aan voel duwen, en de letselschademeneer van de verzekeraar van droplul contact met me opnam en over smartengeld begon, stelde ik me een zonnige toekomst voor en begon ik een plan te plannen. (goh, wat een lange zin!)

Ten eerste zou ik een sabbatical van een jaar of 17 bij de planning van mijn werkgever neerleggen. Want dat werken heb ik nu wel gezien. En dan even lekker op vakantie naar een Caribisch oord zo ergens rond de evenaar onder Miami.
Dan zou ik mezelf trakteren op net zo’n snelle maar iets ruimere voiture. Een vierdeurs is toch wel handiger immers. En vriendinlief zou ik ook een nieuwe auto geven. Eentje die ze zelf uit mag zoeken. Ook haar eventuele overige verlanglijst zou ik trouwens met een glimlach aftikken. En de voor -en achtertuin zou ik zomerklaar laten maken.
Natuurlijk zou ik bij mijn beide jongens een startkapitaal voor hun toekomstige business op hun rekening zetten. Hun moeder zou ik ook een flink bedrag toeschuiven. En moeke zou ik een onbezorgde ouwe dag bezorgen. Sterker nog, ik zou mijn hele familie en aanverwanten voorzien van een zakcentje. Sterkerder nog, jij, mijn vaste lezer, verdient ook wel een paar tientjes. Gewoon omdat het kan.
Een resideerhuis in het zuiden van Spanje zou ik ook aanschaffen. Want van die schijtwinters hier ben ik poepbeu. En ik zou voor een maand of 2 een studio afhuren. Daar zou ik dan wel even een wereldhit in mekaar flansen.
Ik zou Mats Seuntjens voor Ajax kopen. Omdat ze een nieuwe (nóg effectievere) Ziyech wel kunnen gebruiken.
Oja, en ik zou D66 vorstelijk betalen om zich in z’n geheel op te heffen en op te tiefen uit de politiek. Wat een volk is dat joh!

Maar ja, ik word afgescheept met een fooitje. Ik denk dat ik er net een volle tank diesel en dito boodschappenkar van kan permitteren. Jammer wel. Dat wordt dus gewoon verder leven zwoegen met een gehavend (voormalig) prachtlijf. Tis nait aans. Het kwartje zal ook een keer mijn kant op vallen. Zucht.

Ik laat me de volgende keer maar in de USA hard van achteren nemen. Dat levert tenminste wèl wat op.
Oh wacht…….🤔

Het gevaar van tegenwoordig

Dees anekdoot bevat een waarschuwing voor u allen!

Als je een eindje van de bewoonde wereld resideert en je dus een kilometer of 17 door gebieden moet tuffen waar de elektriciteit zijn intrede nog niet heeft gedaan, is het prettig als je eindelijk de route kent en je dus zonder routekaart de weg naar de snelweg weet (sjonge, wat een lange zin).
Wat dan ruk is, is dat boven ons gestelden besluiten om één van die wegen, de belangrijkste weg zelfs, 3 weken compleet dicht te gooien voor werkzaamheden. Ik geloof een nieuw postkoets pad ofzo. Of een trekker inhaalzone. Wie zal het zeggen? En tja, dan kan ik weer opnieuw beginnen. Zo wordt autorijden wel een intensieve bezigheid zeg! Zucht.

Maar goed, ik heb tegenwoordig een mobiele telefoon mét navigatie erop dus m’n wegenkaartboek heb ik in principe niet meer nodig. Ding is ook uit 1987 trouwens. Weg ermee!
Via flauwe bochten, scherpe bochten, Tarzan bochten, 14 verkeerslichten, 87 rotondes en ontelbare drempels leidde de app mij naar de snelweg. En dat alles in het pikkedonker van de vroege ochtend. Eenmaal op de snelweg kom ik al gauw in de Max-modus en gaat het gaspedaal in. Wat nou 100?

Gisteren viel me ineens iets op. Auto’s die ik die ochtend eerder had gezien in het pikkedonker scheurde ik nu voorbij. En dat zette me vanzelfsprekend aan het denken. Hoe kunnen zij eerder op de snelweg zijn dan ik, terwijl de app op mijn telefoon de route toonde? Ik concludeerde dat maar eén punt de dader kon zijn, het verkeerslicht waar ik linksaf gestuurd word waar rechtsaf mij veel logischer lijkt. Ik moest op onderzoek uit.

Op het werk haalde ik Maps van de omgeving tevoorschijn en warempel, mijn navigatieskills, onderbuikgevoelens en logisch denken lieten me ook deze keer niet in de steek. Rechtsaf bij dat verkeerslicht is veul sneller. Niet korter, wel sneller. Tsss, met je technologie.

Maar waar blijft de waarschuwing nou, Manus? Nou, lees verder dan, bovenstaande was nog maar de intro.
Ik lag gisteravond in amoureuze houding en dito kledij met vrouwlief op het berenvel voor de open haard toen ik haar bovenstaande vertelde. Wij vertellen elkaar namelijk alles en ook op de vreemdste momenten. En wat dacht je? Vanochtend stuurde de navigatie-app mij uit zichzelf naar rechts bij het desbetreffende verkeerslicht!!!!!! Da’s toch apart op z’n minst? Ik ben er nog steeds beduusd van.

De waarschuwing van dit verhaal is; Leg je telefoon ver weg als je amoureuze handelingen gaat uitvoeren. Ze pikken namelijk alles op. Meer dan je wellicht zou willen.

Met je technologie.

De beste artiesten zijn al dood

Nietan? Jatoch?

Ik heb mezelf weer eens op een monsterklus gestort. Je bent muziekliefhebber of niet ofkors. En trouwens, heul veul meer heb ik toch niet te doen met m’n leven.
– ruimte voor meelijwekkende AAAAAH’S, GOSSIE’S, ACH JONGEN TOCH en KOM HIER KNUFFELEN van lezers –

Het begon toen ik las over Cliff Burton, de bassist van Metallica. Die is in 1986 wel heel gruwelijk om het leven gekomen. En omdat ik op de iTunes een ‘Dodenlijst’ van artiesten heb (aardig lijstje hoor!), besloot ik van allen de doodsoorzaak op te snorren. Ik was begonnen bij het jaartal van overlijden maar ben inmiddels overgestapt naar de alfabetische volgorde. Ik ben momenteel bij de C en ik kan nu al vermelden dat er hier en daar best wat verrassends tussen zit. En betrekkelijk jong dat velen waren.
Aardig wat auto/boot/motor/vliegtuig of huis tuin en keukenongelukken, hier en daar wat (zelf)moorden, flink wat overdosii, een aantal electrocuties maar ook hartfalen, hartaanvallen, hartstilstanden en natuurlijk stierven er een stel aan kanker, hersenletsel, nierziekte en/of diabetes. Maar, zoals ik even hiervoor al schreef, ik ben pas bij de C.

Maar beste lezer, omdat mijn briljante-ideëen-om-geld-te-verdienenradar nooit slaapt en continu aanstaat, heb ik ook nu weer een briljant idee om een sloot geld te verdienen. Ken je de film Forrest Gump nog? Van dat manneke die de hele geschiedenis even meeneemt in zijn leven? Nou, denk die film erbij maar dan iemand met een hele levensloop waarin beroemde artiesten het loodje leggen.

Beginnend bij Buddy Holly, dan Sam Cooke, dan Otis Redding en Woodie Guthrie, dan rampjaren 1970/1971 en dan via Elvis, Keith Moon, John Lennon, Bon Scott, John Bonham, Bob Marley, Karen Carpenter, Marvin Gaye, Cliff Burton, Roy Orbison naar Freddy Mercury, Frank Zappa, Kurt Cobain, Bernie Edwards, Tupac, John Denver, Frank Sinatra, Johnny Cash, Michael Jackson en Whitney Houston, Donna Summer, J.J. Cale, B.B. King, Maurice White, George Michael, Prince en David Bowie om te eindigen bij Chuck Berry, Don Williams, Aretha Franklin en Eddy van Halen.

Daar kan toch een briljante film van gemaakt worden, dunkt mij? Ik ga maar ’s beginnen aan het script. Ik pak zelf de hoofdrol wel. Iemand interesse in het spelen van mijn liefje?
Heeft iemand het nummer van Steven Spielberg trouwens?



Binnen lopen

Jij, als vaste lezer, weet natuurlijk al lang dat ik een YT-kanaal beheer. Een YT-kanaal waar ik ál mijn eigen fantastische muziek op zet. Ik ben tenslotte niet voor niets singer/songwriter/producer. Maar om eerlijk te zijn is het meer voor niets dan niet want het ding loopt voor geen meter.
Zucht.
Volgens de laatste berekening heb ik 15 abonnees en dat zijn eigenlijk familie en wat vrienden. En met alle respect hoor maar zij brengen nou niet echt geld in m’n laatje. Maar ach, het is eigenlijk ook maar een hobbyprojectje van me dus fuk het.

Of toch niet?
Natuurlijk wil ik big moneys verdienen met muziek. Tegenwoordig ben je volgens mij al gauw dj/muzikant met miljoeneninkomen (zwemmen in Bacardi Lemon……. really?? Zucht) dus waarom zou ik die kans niet grijpen?
Hoe ik dat ga doen? Hoe ik de erfenis voor mijn jongens veilig ga stellen? Hoe ik enorm ga binnen lopen? Nou, ik ben aan het mixen geslagen!
Je staat er versteld van hoe prettig het basloopje van Another one bites the dust klinkt onder verschillende nummers. En hoe fijn het allerdiscooste moppie muziek uit de geschiedenis (uit You should be dancing) onder een ander nummer van de BeeGees klinkt.

Neem gerust (en abonneer en geef het vooral door!) een kijkje en/of een luistertje op onderstaand YT-kanaal en vertel me eerlijk dat ook jij niet stil kon zitten bij het horen van de 8 knijters die ik er net op gezet heb.

https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

EHBO: Het vervolg

EHBO

Ik weigerde die vrijdag examen te doen. Ik was van mening dat een certificaat en een kruisje bij 2,5 dag aanwezig zijn voldoende was. Daar komt nog bij dat ik de hele cursus totaal niet serieus nam. Want de powerpointpresentatie stond zum bleistift bol van de schrijffouten en de casi sloegen werkelijk nergens op (er komt iemand met een mes in zijn borst naar je toe, hoe ga je dit verbinden? Zucht). Daar kwam nog bij dat 2 personen (examencommissie) feitelijk mijn toekomst gingen bepalen. En dat terwijl ik het al 25 jaar zonder EHBO-diploma doe.
Ik mocht na de lunch dus vertrekken en dat deed ik ook. Toedeledokie!

Nou, daar waren ze bij mijn werkgever niet zo heul erg blij mee. En dan moet je zo heul erg blij mee lezen als totaal niet van gediend. Ik werd die volgende dinsdag dringend op kantoor verwacht. Ken je die inquisities? Met 2 tegen 1? De laatste keer dat ik hieraan onderworpen werd escaleerde het volledig uit de hand en stond ik met 1,5 been op straat.
Relaxed ging ik er naartoe. Ze zouden toch wel tevreden zijn met wat kritisch denkende werknemers?
NOU, NEE!

Hoe haalde ik het in mijn hoofd om ongevraagd weg te gaan? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om de werkgever in een kwaad daglicht te stellen? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mijn principes op te schrijven op een goed gelezen platform? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om de werkgever op kosten te jagen? Enzovoorts.
Ik kreeg 1 kans om het examen over te doen want “opdrachtgevers eisen nou eenmaal een EHBO-diploma van beambten” en “anders zijn er geen objecten meer voor jou” ofwel ontslag. Oja, en ik moest het examen zelf betalen.

Donderdag reed ik naar Hendrik-Ido-Ambacht of all places voor mijn laatste kans. De ochtend werd benut met examen oefenen, om 13 uur zou ik aan de beurt zijn. De druk, lieve lezer! Apart dat je in 4 weken bijna alles weer kwijt bent.
Maar gelukkig was daar Sandra, de LOTUS-speelster. Een rouwdouwende Rotterdamse. Ik vertelde haar mijn verhaal en dat ik het empatische vermogen mis om voor het eggie te gaan. In mijn achterhoofd blijft spoken dat het allemaal niet echt is. (nu blijkt dus dat ik een waardeloze acteur ben en dat de keuze voor andere acteurs in blockbusters de juiste was. Hmm, bummer wel).

Sandra heeft me erdoor gesleept en volgens mij heeft ze de commissie behoorlijk geBrugman’d maar lieve lezer, ik heb het gehaald.
Vanaf nu kun je met een mes in je borst, met afgehakte onderbenen, een verbrijzelde nekwervel of met een simpel hoestbuitje met een gerust hart naar me toe komen. Ik bel 112 wel voor je.

EHBO

Ik ga standaard negatief een cursus in. Dan kan het namelijk alleen maar meevallen. Het ligt aan de cursusleid(st)er en cursisten hoe ik dan eventueel bijdraai naar positief.
En waarom? Ik vind cursussen hinderlijke onderbrekingen van mijn productiviteit. Negen van de 10x doe ik het toch anders dan men op een cursus uitlegt en daarvoor krijg ik niet voor niets al jaren een miljoenensalaris.

In mijn hele glansrijke carrière is mijn EHBO-rol beperkt gebleven tot 112 bellen en/of de ambulance opvangen (op wat aangetroffen dode lijken na – dit zal uitgebreid besproken worden in mijn toekomstige memoires) en misschien moet ik me daar eigenlijk wel gelukkig mee prijzen. In elk geval mogen de slachtoffers dat zijn. Ik reanimeer namelijk uit principe alleen mijn kinderen, mijn moeder, de moeder van mijn kinderen en eventueel de vrouw die op dat moment bij me is. En dat laatste hangt ook weer af van haar kwaliteiten trouwens.

Momenteel participeer ik in een 3-daagse cursus EHBO. DRIE DAGEN! Voorheen deed ik dit in een halve dag en kreeg ik er gratis een halve dag BHV bij maar omdat blijkbaar tegenwoordig het geld bij mijn werkgever tegen de plinten omhoog klotst, mag ik, nee, móet ik 3 dagen aanwezig zijn.
En wat ik er allemaal leer joh! Ik denk dat ik na het examen vrijdag met een gerust hart ingezet kan worden als ambulancebroeder, traumahelicoptermedewerker en/of hersenchirurg. Oja, en mij werd gezegd dat ik ruig met vrouwen omga. Huh, ik???? 😉
Bodemlijn is dat je voor elk wissewasje 112 moet bellen. Dat is wat deze cursus EHBO mij eigenlijk geleerd heeft.

Nee beste lezer, EHBO is hartstikke goed hoor en ook hartstikke belangrijk dat het bestaat maar het is vooral voor die vele vrijwilligers die in die rode jassen bij evenementen/sportwedstrijden zitten. Respect voor deze mensen.
Voor beveiligingsmensen voldoet een pleister plakken, een verbandje leggen, eventueel reanimeren en 112 bellen. Dat hoeft allemaal heus niet zo uitgebreid.

Stenders

Laat ik voorop stellen dat ik nooit meer radio luister, thuis speelt de iPod en op het werk van die nonstop internetzenders, dus dees anekdoot zou eventueel hopeloos achterhaald kunnen zijn maar toch typ ik verder.

Voorheen luisterde ik wèl veel radio (er was niet veel anders) en dan vooral naar Rob Stenders en zijn bende (Fred, Jelmer, Dikeb) en daarvoor natuurlijk het legendarische Stenders & van Inkel. Dàt was radio zoals ik ‘radio maken’ het liefst zie. Of hoor in dit geval. Slap ouwehoeren en goeie platen draaien.
Ik herinner me nog dat Stenders in zijn ochtendprogramma een prijsvraag uitriep over de voornaam van het eerste kind van zwangere Maxima. Puntjepuntjepuntje van Oranje was de vraag. Ik sms’te “Bondscoach”.
Iets voor 8 uur, ik was onderweg naar het werk, draaide hij een plaat weg en riep mijn inzending uit tot meest hilarische. Hahahaha! Er was een website van, kan ik niet meer vinden.
Ik heb nooit iets gewonnen trouwens. Hmm, aandachtspuntje.

De vrijdagmiddagbingo leverde, wat mij betreft, het beste radiofragment ever ooit op. Ze belden willekeurig iemand op met de vraag een getal tussen de 1 en 50 te noemen. De Chinese vrouw aan de andere kant van de lijn begreep 51 en wilde de bestelling plaatsen. Lachzak Fred kwam niet meer bij. https://www.youtube.com/watch?v=tShvzQySQkk&ab_channel=FloydtheFarmer

Rob Stenders wordt vanaf komende zomer de grote baas bij Veronica radio en als ik het goed begrepen heb, krijgt hij de vrije hand. Mooi zo! Ik hoop dat hij er (voor mij weer) een luisterwaardige zender van maakt met lollige DJ’s, lollige programma’s en dat hij gaat zorgen dat mijn absolute bloedhekel, radioversies van platen, de nek omdraait.
Zoals ik in den beginne al schreef, heb ik geen idee hoe de radiowereld tegenwoordig in elkaar steekt en hoe de luisteraars zich verhouden maar ik heb het idee dat er niet meer veel radio geluisterd wordt. De meesten gebruiken Spotify of luisteren muziek zoals ik doe. Maar daar kan ik natuurlijk volledig naast zitten?
Dat ik nooit naar de radio luister is trouwens niet helemaal waar. Op vrijdagmiddag luister ik regelmatig naar Somertijd van 16 tot 19 uur op Radio 10. Maar dat is vooral omdat Dingetje er dan bij is en dat is een hilarische vent, met z’n file voorlees-typetjes.
Wat zou ik het fantastisch vinden als Stenders dan op de vrijdag tussen 19 en 22 uur weer een soort Stenders & van Inkelshow in de programmering zet. Gewoon 3 uur slap ouwehoeren en goeie platen draaien. Stenders & Teder vind ik wel een geschikt team. Met Midlife radio als naam. Hij kan mij vanzelfsprekend 24/7 contacten 😉

Ik ben benieuwd met wat Rob op de proppen komt en ik zal ook zeker luisteren. Ik wens hem in elk geval veel succes.
Klein tipje nog; Kick die Genee er alsjeblieft uit want de Geneerisering in de media heeft nu lang genoeg geduurd.

Hoi pa

Gefeliciteerd met je 73e.

Hoe ist daarboven? Ik hoop een stuk relaxter dan hier beneden. Het lijkt hier compleet de verkeerde kant op te gaan en, om eerlijk te zijn, maak ik me ernstig zorgen over de toekomst van m’n jongens. Waarin komen ze over pakweg 10 jaar terecht?
Ja, het gaat hard, 12 en 10 zijn ze inmiddels. Sam is nu brugklasser op de middelbare school en Teun zit in groep 7, dat is de 5e klas van de lagere school. Nee, gaat heel goed hoor, het zijn slimme ventjes. Wie had dat gedacht? Hahahahaha.

Weet je wat? Teun is nu keeper. Ja, net als ik vroeger. Hij heeft best talent hoor! Geweldig om te zien. Hij koos er helemaal uit zichzelf voor. Mooi hè? En Sam is een spits of een nummer 10. Hij scoort aan de lopende band.
Ik? Ach, ik train het team van Sam een beetje en sta aan de kant te schreeuwen bij wedstrijden. Je kent me hè?

Met mij gaat het wel hoor. Ik worstel nog steeds met het leven en ik ben bang dat ook niet zal veranderen. Nee, ik heb nog steeds geen andere vrouw. Ook daar heb ik een hard hoofd in. Maarja, tis nait aans, toch?
Ja, ik zit nog steeds bij dezelfde werkgever. Met een beetje geluk heb ik vanaf morgen weer een vast object en daar moet ik 4 dagen 10,5 uur werken en ben ik 3 dagen vrij. Ook elk weekend vrij! Dus wat dat betreft schijnt de zon weer.
Oja, weet je nog dat ik een Peugeot 306 had? Nou, die is overleden. Ja, daar heb ik aardig wat jaartjes in gereden. Heb nu weer een Peugeot alleen nu een dieseltje. Rijdt als een tiet!

Moeten we het nog over politiek hebben? Nee hè? Het was niks, het is niks en het zal ook altijd niks blijven. Jij zei het altijd al.

Nou pa, ik vond het fijn even met je gepraat te hebben. Nog een hele fijne verjaardag en we houden contact.
Love you.
En ik mis je.

Ho! Stop!

Dat ik vrij muzikaal ben komt voor de vaste lezer alhier niet als een hele grote verrassing maar dat mijn kinds het ook zijn, dat is wellicht nieuwe intel. Tijdens onze vakantie hebben wij zelfs een lied bedacht. Ik zal het uitleggen.
Teun deed op een bepaald moment iets met zijn mond/gehemelte/tong/keel wat verdomd veel weg heeft van een beatbox. Ik vond het funky klinken en toen hij er ook nog een soort dansje bij deed, zag het er ook nog funky uit ook. Ik lachen natuurlijk. 
We zaten aan de keukentafel doelloos ons ding te doen want het was bloedheet toen Sam ineens uit het niets zonder reden en zomaar zei; “Ho stop je bent een Barbiepop”. Er ging een licht bij mij aan.
Altijd al erger ik me kapot aan de lading make up dat meiden/vrouwen op hun gezicht smeren, gevoed door al die achterlijke reclames voor ‘Bambi ogen’ en krulwimpers enzo (ZIET ER NIET UIT!) en de verering van die make up kunsten van o.a. die Nikki huppeldepup (ZIET ER NIET UIT!). Maar ook een hilarisch voorval tussen mijn vader en mijn zus vroeger (Ga je op stap? Ja! Ga je toch wassen man!) zette mij aan het denken over dat ene zinnetje dat Sam zei.  
Ik pakte m’n laptop op en zonderde mij af. Twintig minuten later kwam ik enthousiast naar beneden. Ik had een tekst geschreven. 
Je bent 15 en je wilt naar een feest 
Je moeder vindt het prachtig want zij is ook jong geweest. 
Je komt naar beneden, je kleren zitten recht. 
Je vader zet z’n bril ‘s op en weet je wat hij zegt? 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Je rent weer naar boven met tranen in je kop. 
Je wilt er graag goed uitzien met al dat make up op. 
Je vader snapt er niets van want hij is een ouwe lul. 
Je sneakt gewoon naar buiten want jij weet wel wat je wil. 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x) 

De jongens op het feestje, ze zien je niet staan. 
De twijfel slaat je om je hoofd, je kunt veel beter gaan. 
De jongens roepen allemaal ‘wat ben jij voor een del?’ 
‘Ga je toch eens wassen man, je lijkt m’n moeder wel.’ 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

In de kamer zit je vader, hij moet even met je praten. 
Het klinkt best serieus, dat heb je heus wel in de gaten. 
Je weet wel dat je fout zat dus je moet eraan geloven. 
Kom maar met die preek dan kan je snel weer naar boven.  
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Die reclames van cosmetica, dat is alleen gezeik. 
Jij betaalt de volle pond, een ander wordt rijk. 
Ze beloven je van alles en het is een hele strijd. 
Maar jij hebt dat spul niet nodig want je bent een mooie meid. 
Ho. Stop. Jij bent geen Barbiepop. (4x)

Nou, zit er een boodschap in ofnie?!  
In een geluiddichte slaapkamer nam ik met mijn telefoon de beatbox van Teun en het klappen van Sam op. Ikzelf deed de baspartij op het toilet. Met een handig programmaatje op mijn laptop mixte ik deze 3 opnames in elkaar. Samen zongen we de tekst erbij en voila, het lied was geboren. 
Eenmaal weer thuis besloot ik er werk van te maken want ik had er een aardig gevoel over. Ik heb wel vaker briljante ideeën maar doe er dan verder niets mee (zum bleistift vroeg ik me jáááááren geleden al af waarom er geen wifi in een auto zit en kijk tegenwoordig eens….ik rust mijn casus), ditmaal besloot ik door te zetten.
De kwaliteit van onze zangpartij was nou niet je van het, ik nam daarom weer met mijn telefoon het zanggedeelte opnieuw op. In m’n eentje, ’s ochtends vroeg, als mijn stem het meest zwoel is. 
Hierna sloeg ik wederom aan het mixen. En met resultaat, kan ik melden. Ons lied is af en ik vind het een hit. En zo ook mijn innercircle, die ik het toestuurde. Alle 6 zijn enthousiast (eentje ziet zelfs al dikke dollars en bood aan mijn manager/bodyguard te worden – Een ander vond het klinken als De jeugd van tegenwoordig, wat dat ook mogen zijn?).

Ik maakte een YT-kanaal aan en zette de ‘clip’ op het wereldwijde web. As we typ is een promotiemeidenteam het nummer aan het promoten (niet geheel toevallig dat nu net het nieuwe schooljaar voor de deur staat. Leer mij marketing kennen ;-) ).

Natuurlijk hoop ik dat het iets wordt. En zo niet, ook prima. Ik heb in elk geval ondervonden dat een lied maken helemaal niet zo moeilijk is en nog belangrijker, we hebben er enorm veel plezier aan (gehad).
Hieronder ons lied “Ho! Stop”.
Veel luisterplezier.

Hieronder staan verschillende versies.
De Slinxters 

Dansen

Hoi beste lezer, daar ben ik weer. En ik heb er weer eentje hoor, een ergernis. Ik erger me weer eens ongekend klasse aan iets. Zal het uitleggen.
Je kent ze vast wel, van die ontzettend fijne beatliederen. Van die knijters die je als de wiedeweerga naar de dansvloer doen sprinten omdat de beat jouw gevoelige spot raakt. Maar waar ineens ergens midden in het nummer de beat stopt en ze dan een of andere onzin intermezzo erin kwakken.
Nou, daar erger ik me dus kapot aan. Sta je net vol overgave je allerbeste dansmoves uit te sloven, kan je ineens een seconde of 30 stil gaan staan. Da’s toch irritant, ofnie?

Maar beste lezer, erger niet langer! Ik heb namelijk wat ontdekt.
Met een programmaatje op m’n laptoppie kan ik nu naar hartelust mixen en 3x raden wat ik de laatste tijd aan het doen ben in m’n vrije tijd? Juist, die irritante beatpauze nummers voorzien van een continubeat. Hoe briljant is dat? Nu kan je dus blijven dansen tot je erbij neervalt! Of dorst krijgt, dan kan ook. Of dat je er zat van bent natuurlijk. Of dat de tent gaat sluiten. Nou ja, je begrijpt wat ik bedoel.
Manmanman, ik moet die moderne DJ’s ook alles uitleggen.

Dus nu heb ik best veel nummers zelf ‘gecomponeerd’ en krijg ik weer lust in het leven en heb ik zin om het DJ’en weer op te pakken. Lijkt me geweldig om weer eens een keer ergens een avondje dansvloervullend te draaien.
Ik doe het voor een schijntje van wat die pruts DJ’s van tegenwoordig ervoor vangen.
Ach nee, voor een glimlach, een knuffel en wat te drinken ben ik al te paaien.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.

Duel

Je kent ze vast wel. Van die verhalen, in films en boeken, waar een patser de grote man is, iedereen adoreert hem, hij een pracht van een bloedmooie vrouw heeft maar hij ziet haar alleen maar als een lekker lappie vlees en dat er dan een mysterieuze vreemdeling opduikt wat uiteindelijk resulteert in een spannend duel. Toch?
Nou, het zal je niet verbazen maar ik heb ook zoiets meegemaakt. Behalve die pracht van een bloedmooie vrouw dan. Bummer wel.

Ik nam moeke eens mee naar een ‘countryplein’ tijdens de feestweek hier in de buurt. Op verschillende locaties int deurp was muziek te zien en te horen, wij kozen voor de countrymuziek. Want dat vindt ze mooi.
Ik stond rustig in de buurt van de bar van een biertje te genieten terwijl een grote groep stond te linedancen op de lekkere live muziek. Ik vond het lachen en bestelde nog een kouwe klets. Moeder gaf ik een glas wijn.
Plots ging de muziek en het licht op het podium uit en werd het stil rond de dansvloer. Ik bestelde nog een pils.
Een vent helemaal in het zwart, incluis zwarte cowboyhoed en zwarte cowboyboots, betrad de dansvloer. Ovationeel applaus volgde. De muziek startte en meneer de cowboy gaf een showtje linedancen. Eerlijk is eerlijk, het zag er gelikt uit en het was zeker 7 x beter dan wat de groep eerder liet zien. Maar eronder van ingedrukt was ik totaal niet. Kom op zeg, ik heb vroeger les gehad van de beste danseres die ik ken en ik ben potverdorie ooit bij een show van The lord of the Dance geweest! Ik wenkte de barman nogmaals.

Moeke zat te genieten maar ze zag ook dat ik me stond op te vreten. Ze wenkte me meerdere malen maar ik hield de boot af. Ik had niet veel zin om me een beetje uit te sloven.
Ineens klom moeke bovenop de tafel en schreeuwde “DAT KAN MIJN ZOON VEEL BETER!”. Alle ogen waren nu op mij gericht. En ook patser daagde me uit de dansvloer op te komen. Ik goot nog een unit naar binnen en liep richting dansvloer. Ik laat me tenslotte niet piepelen.
Onderweg trok ik een cowboyhoed van een vent zijn hoofd maar daar was hij niet van gediend. Ik draaide me om en sneerde “GEEF ME DIE COWBOYHOED MAN!”
De zangeres op het podium slingerde weer een countryklassieker de ether in en we begonnen één voor één een stukkie te linedancen. Het publiek ging uit de plaat. Wat hij deed, deed ik beter en andersom was het ook zo. Zo ging het 4 nummers. Op deze manier zou ik een modderfiguur slaan, redeneerde ik. Ik moest iets verzinnen.

Ik mixte wat electric boogie, enkele tango invloeden, ietsjes bossanova en een beetje de horlepiep door mijn standaard linedance moves. Hier had hij niet van terug. Toen ik ook nog m’n befaamde ‘Lord of the Dance’ uitvoering op de mat legde kon patsercowboy mijn dansgeweld niet meer bolwerken en ging hij gestrekt. En omdat hij zeker 8 seconden bleef liggen werd ik unaniem tot winnaar uitgekozen.
Ik maakte een buiging naar het uitzinnige publiek en slingerde de hoed met een goed gemikte worp weer op het hoofd van de eigenaar. Zal je altijd zien, op zo’n moment lukt alles. Patser liep boos weg. In een ooghoek zag ik moeke gesigneerde foto’s uitdelen. Huh, waar had ze die nou weer vandaan? 🤔

Ik was kapot en had dorst als een paard. Flux hikte ik 14 glazen geel goud achterover en trok moeke mee, het was mooi geweest en tijd om te gaan. Op de weg terug heeft moeke wel 10 x gezegd dat ze zo geweldige noten had. Ik glimlachte. Ik ook en ik gaf haar een knipoog.
Al was het wel jammer van die pracht van een bloedmooie vrouw.

En zo, lieve lezer, zie je wat mijn fantasie allemaal uitspuwt als ik wat tijd over heb en als ik met de countryhits in de iTunes bezig ben.

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securitéIk neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.

Geheime politie uitlaat

Toen m’n jongens nog wat jonger naïever waren en ik nog bij de boys in blue werkte, maakte ik ze wijs dat ik een geheime politie uitlaat onder m’n voiture had. Ze waren op een gegeven moment helemaal into uitlaten want “snelle auto’s hadden 4 (VIER!) uitlaten!” Ze liepen speciaal naar de achterkant van auto’s om de uitlaten te tellen. 😄
Maar omdat je de uitlaat van mijn auto niet ziet (keurig weggemoffeld door die Fransen) maakte ik ze wijs dat ik nòg sneller was maar dat ik nooit snel reed want dat is voor patsers.
Jaren heb ik dat verhaaltje vol kunnen houden, tegenwoordig weten ze wel beter.

Gisteren reed ik naar huis en bij de zoveelste drempel (wie heeft die dingen verzonnen? LUL!) klonk het ineens alsof er een bak met glas (huh?) in m’n kofferbak heen, op en weer ging. Fluks zette ik de auto aan de kant en keek wat de hel er nu weer aan de hand was. In de kofferbak was niets uit het ordinaire te zien dus dook ik onder de voiture.
Daar hing ie, m’n geheime politie uitlaat. Zielloos diagonaal met alleen nog het stuk aan de motor vast. 😢
Zucht, heb ik weer. 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Eenmaal thuis dook ik er weer onder en duwde ik het ding op zijn plaats maar een uitlaat schijnt best heet te worden na een rit dus eigenlijk is dit stoere praat.

Vanmorgen heb ik ‘m provisorisch met tiewraps, elastiek en secondelijm vastgemaakt en nu zit ik te bedenken dat er waarschijnlijk een aanslag op mij gepleegd is. Hoe kan het anders dat èn aan de achterkant èn in het midden de steunen stuk zijn? Hè? Hè? Ik geloof niet in toeval.
Ik geloof wèl dat mijn verleden als geheim agent annex superheld mij nog steeds blijft achtervolgen.
Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Controlfreak

Mensen kennen mij als die immer vrolijke snuiter waar altijd enorm gigantisch veel mee te lachen valt. Maar om eerlijk te zijn, dat valt best wel mee hoor. Het is heus niet dat het altijd jolijt en hilariteit met mij is. Er zijn best wel kwartieren dat ik rustig, ja zelfs saai kan zijn. Of zoals vandaag. Vandaag was ik een controlfreak.

Vandaag was de dag dat de jongens voor het eerst in hun leven gingen vliegen. Met mams, opa en oma, oom en tante en neefje en nichtje naar Kreta. Hartstikke leuk natuurlijk maar ik ga daar niet zo lekker op. Ik vind het lastig om niet aan het stuur te zitten, om geen controle over situaties te hebben. Je zal mij zum bleistift niet gauw aan de bijrijderkant van een voiture zien zitten. Dan heb ik geen controle en zit ik onrustig in de spiegels te kijken die er niet zijn. Dan zit ik aan poken die er niet zijn. Dan trap ik op remmen die er niet zijn.
En zo’n vliegreis is, hoe je het ook bekijkt, een situatie waar ik geen controle over heb. En daar baalde ik stevig van. Ik had er pijn in m’n kop van.

Het enige wat ik kon doen deed ik dan ook. De piloot doorlichten.
Ik wendde vanochtend al mijn bronnen aan om aan informatie te komen. Diploma’s, ervaring, vlieguren, strafblad, geloof, waar hij zijn boodschappen haalt, hoe vaak hij McDonaldst, zijn (buitenlandse) rekeningen, hoe vaak hij zijn vrouw bedrogen heeft, alles moest ik zou ik te weten komen. Zo ga ik te werk, mensen. Kijk en leer.
Toen het verlossende belletje kwam dat familie tot aan vier generaties van pilootmans ok was, liet ik mijn zorgen varen en wenste ik ze een fijne vakantie.

Om 17.50 uur zijn ze geland.
Ik had me weer eens zorgen gemaakt om niks. Daar moet ik toch eens mee kappen.

Boerkaverbod

Vandaag treedt in Nederland het ‘boerkaverbod’ in openbare gebouwen en het openbaar vervoer in werking en ik ben het daar volledig mee eens.
Waar ik het niet mee eens ben is de naam van de wet maar volgens mij heeft de wetgever ook echt wel een andere naam voor deze wet verzonnen. Ik heb het even opgezocht en inderdaad, er is een andere naam voor; gedeeltelijk verbod gezichtsbedekkende kleding.

 Ik ben niet werkzaam in een openbaar gebouw (of in het openbaar vervoer) maar mocht dat wel zo zijn dan zou ik, als beveiliger/dienstverlener, weigeren iemand met een boerka te helpen, van dienst te zijn of te woord te staan. Net zo min als dat ik iemand met een helm op, iemand met een bivakmuts op, iemand met een masker op, iemand met de rug naar mij toe, iemand met oordopjes met muziek in of telefonerende personen mijn hulp zal aanbieden, van dienst zal zijn of te woord te staan.

Niet omdat het, in sommige gevallen, wettelijk verboden is maar gewoon omdat het puur een gebrek aan fatsoen van de persoon aan de andere kant van de balie is.
Dit dient eigenlijk niet alleen in openbare gebouwen de norm te zijn maar gewoon overal waar intermenselijk contact is.

Punt.

Vinder

Mijn werkgever gaat volledig 2019 en heeft een soort Facebookconstructie gelanceerd. Met koeienletters werd het aangekondigd op onze werksite en het is ‘the place to be’ hoor! Toen ik het woordje Facebook las, haakte ik vanzelfsprekend direct af want vrouwending enzo.
“Maar het oude verdwijnt en vanaf dan kan je daar alles werkgerelateerd vinden”.
Zucht.
Oké maar weer.

We zouden allen een mail krijgen met daarin de link om de boel te activeren. Maar hoeveel mails ik ook kreeg, nergens een link te bekennen.
Zucht.
Nou, dan niet hoor! Tot ik vorige week bezoek kreeg van één van de managers en ik dit vertelde. Binnen no time had ik een mail mèt link te pakken. Goeiendag zeg, wat een snelheid! Zouden ze wellicht op mijn input zitten te wachten? (Lijkt me sterk want ik heb eens onder een filmpje van een uitje van het managementteam een niet malse reactie gezet. Hierna werd de reactiemogelijkheid meteen uitgezet. ghe ghe😄)
Vrijdag logde ik in en zag alleen maar propaganda voor mij weinig interessant nieuws, foto’s van collega’s, die typische Facebookverhalen en weet ik wat al.
Zucht.
Mijn eerste gedachte was om op mijn manier (met gestrekt been erin) op allerlei berichten te reageren maar ik besloot om het even over het weekend heen te tillen.

Ik heb me vandaag ’s even een beetje verder verdiept in het hele gebeuren en wat ik al dacht is daadwerkelijk zo, het is gewoon Facebook. Alleen voor de luitjes van mijn werkgever.
Zucht.
“Ja maar, je kunt nu met collega’s over de hele wereld chatten”. Ja nee, daar heb ik sin an.
Zucht.

Vanmiddag lag ik even gestrekt en dat zijn vaak de momenten dat mijn creatieve brein gaat werken. Waarom zou ik alleen maar negatief doen op die pagina? Waarom geef ik er geen positieve draai aan?
Ik zag dat ik zelf een groep aan kan maken. En dat gaf me een briljant idee (ja, wèèr eentje, ik weet het). Een soort datinggroep. Voor vrijgezelle/van hun man/vrouw af willende beveiligingsmensen. Ik noem het Vinder (zie logo, zelf gemaakt😉). Is dat een briljant idee, ofnie?

Nu ken ik de gemiddelde vrouw in de beveiliging een beetje en dat is niet bepaald de zee waar ik in ga vissen, zeg maar. Ik ga meer voor de HR-vrouwen. Die hebben vaak strakke lijven met goeie units, die dragen vaak van die strakke mantelpakjes met wulpse decolletés, die hebben vaak hun haar opgestoken dat in slow-motion losgegooid wordt  hebben vaak hun zaakjes wel op orde. Daar zal toch wel vast wel een uitstekend exemplaar voor mij bij zitten?
En voor die duizenden anderen die zich gaan melden in de groep vraag ik gewoon een kleine bijdrage bij een rake date. 250 Euro ofzo.
Ik zeg win-win.

Seksscènes

Ik las dat Elton J. nogal moeite had, nee wacht, piswoest was omdat ze in Rusland 5 minuten aan dampende seksscènes uit zijn film hebben gecut. Ik vroeg me vanochtend af of ik daar een mening over heb.

Nou lieve lezer, dat heb ik zeker!

Rusland heeft VOLKOMEN gelijk! Elton (ik mag Elton zeggen) moet niet zo mekkeren, zijn piemel onder die Russische schoen vandaan halen en gewoon zijn muil houden. Behalve dat aandachtsgeile ALFABETvolk van tegenwoordig zit volgens mij niemand te springen om naar 5 minuten pontificale homoseks in een film te kijken.
En trouwens, Elton is beroemd geworden door zijn muziek en niet door zijn homo zijn. Dunkt me.
(Ik heb btw die hele film niet gezien hoor. Ik vind dat we een beetje doorslaan met die films over zangers. Wat boeit mij hun privé nou? Maak een film over hoe ze muziek maakten met studiobeelden enzo, dat vind ik een stuk interessanter.)

Nu denk je misschien AAAAH HOMOFOOB! RAPPORTEER! BLOCK! BEL ZIJN WERKGEVER!
Neen! Voor mij hoeven alle seksscènes in films niet. Ik vind ze een hinderlijke onderbreking in de verhaallijn. Ik kan wel raden wat er in die slaapkamer gebeurt, ik heb namelijk zelf ook een seksleven gehad. Laat het voorspel zien en hup wegfaden die hap, doorgaan met het verhaal. Dat zeg ik!
Trouwens, er is een speciaal genre waar de verhaallijn wel heul erg ondergeschikt is aan de seksscènes, toch? Kijk dat dan gewoon als je het wilt zien.

Wist je trouwens dat seksscènes 10 van de 10x op aandringen van de hoofdrolacteur in de film geflanst worden? Dit is eigenlijk een groot geheim in de acteerwereld maar  fuk it, ik vertel het hier gewoon. En geef ze eens ongelijk eigenlijk. Je bent een stoere held, je hebt al tientallen bad guys met gevaar voor eigen leven omgelegd en je komt plots een bloedmooi ding tegen (want ze zijn altijd bloedmooi!), dan wil je die aan je scoringslijst toevoegen, niewaar? Meneer de scriptschrijver, zorg daar eens even voor! Zucht, het zijn ook net pubers die acteurs.
Ik pas daar al jaren voor, ik ben een man van de verhaallijn, ik zie vrouwen niet als ‘even gauw tussendoor’. En dat is de voornaamste reden dat ik in zo weinig films te zien ben. Weet je dat ook weer.

Maar om terug te komen op Elton. Hij heeft natuurlijk een bult goeie muziek gemaakt. I guess that’s why they call it the blues vind ik een prachtplaat. Of Sad song (say so much).
Wat is jouw favoriet?

Ik zal het nog één keer uitleggen

Ik zat laatst in een online discussie en mijn ‘tegenstander’ schreef ineens “tja, dan is het ook niet gek dat niemand je ziet staan.” Een duidelijke steek onder de gordel omdat ‘tegenstander’ mij persoonlijk redelijk kent en een overduidelijk voorbeeld dat zijn argumenten op waren. Of om mij op de kast te krijgen, dat kan natuurlijk ook. Ik had hem met 1 zin een volledige knock out kunnen bezorgen maar deed het niet. Daar ben ik inmiddels een te grote jongen voor.

Toch hield het me bezig. “Niet gek dat niemand je ziet staan”. Hij doelde natuurlijk op het feit dat ik na bijna 8 jaar nog steeds vrijgezel ben. En dat ik maar geen vrouw kan krijgen.
Maar misschien kies ik daar wel heel bewust voor. Zou hij daarover nagedacht hebben? Misschien wil ik mezelf en een vrouw niet in de eventuele ellende storten. Want linksom of rechtsom, mocht het fout gaan, krijg je ellende aan beide kanten. Daar pas ik al 8 jaar voor.
Ook ben ik natuurlijk niet de makkelijkste. En dan bedoel ik dat niet in karaktertechnische zin, als het raak is ga ik er 2000% voor, maar meer in de omgang.
Ik werk onregelmatig, vroege diensten, late diensten en nachtdiensten. Dat is vanzelfsprekend op zich al lastig voor sociale bezigheden. Ook heb ik 2 jongens die veel van mijn aandacht krijgen. Daarbij zit ik ook graag even bij m’n matties in de zaak te ouwehoeren. En tenslotte ben ik ook graag alleen. Nou, vind daarbij dan maar eens een vrouw die dit alles accepteert.
Nee, een relatie hoeft voor mij niet. En ik ben daar dus ook niet naar op zoek. Ik heb trouwens een ‘vaste’ vrouw ook niet zo heel erg veel te bieden, laat ik daar ook eerlijk over zijn.

Waar ik wèl behoefte aan heb, en dat is al een tijdje zo en dat heb ik al wel vaker geschreven, is een (online) “maatje”. Een vrouw waar ik dagelijks wel even contact mee heb. Een soort achterwacht. Iemand waar ik m’n zaadje bij kwijt kan en zij haar eitje bij mij. Oh wacht, dat klinkt anders dan ik het bedoel. Gewoon van ‘Goeiemorgen’ – ‘Hoe was je dag?’ – Ga je nog wat leuks doen?’ – ‘Veel plezier!’ –  ‘Werkze’ – ‘Welterusten’, je kent het wel.

Nu ben ik hier ook heel kieskeurig in, daar ben ik ook eerlijk over. Het is echt niet zo dat ik elke vrijgezelle vrouw die ik online tegenkom aanspreek. In de loop der jaren zijn het misschien 3 geweest. En, ook niet onbelangrijk, bij een afwijzing ga ik de vrouw in kwestie niet stalken. Is het klaar, op jors dan.
Laatst dacht ik iemand gevonden te hebben maar ze begon direct over “Ik wil geen relatie en ik vind het prima zo bla bla bla” dat ik er verder maar niet op in ben gegaan.

Goed, lang verhaal kort, dat is dus eigenlijk wat ik zoek en wil. Maar zo iemand is niet eenvoudig te scoren. Vrouwen schieten nogal gauw in de stress als ik ze benader, heb ik gemerkt.
Maar ach, neem het ze eens kwalijk. Hoe vaak word je nu benadert door één van de 607 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?

Mijn heilige nummer

Tussen 2002 en 2005 werkte ik met een collegaatje en eerlijk is eerlijk, zij was een bloedmooie meid. Type Doutzen maar dan wel mooi, zal ik maar zeggen. Zij was directiesecretaresse, ik deed een beetje interessant op beveiligingsgebied en derhalve hadden wij regelmatig contact met elkaar. Mooie tijd was dat.

Een maand of 2 geleden kwam ik haar weer tegen bij een niet nader te noemen etablissement. En eerlijk is eerlijk, ze was nu een bloedmooie vrouw. Type Nicolette van Dam maar dan wel mooi, zal ik maar zeggen. Ze was met haar vriend. Aardige gozer (met een kast van een auto😍!). Terwijl hij binnen bestelde, kletsten wij even met elkaar. Even herinneringen ophalen. Leuk!

Via mattie van het niet nader te noemen etablissement hoorde ik dat ze wel vaker kwam en ik zei hem dat hij haar mijn heilige nummer wel mocht geven. Voor even gezellig bijkletsen onder het genot van een koppie pleur ofzo. The way old friends do. Jeweettog!
Ze zou me wel even een Whatsappje sturen, vertelde mattie nadat ze weer was geweest. Leuk!

Nu is dat alweer even geleden en het blijft angstvallig stil, telefoongewijs. 
Ik hou me maar voor dat ze drukdrukdruk is en dat het even niet uitkomt want ik kan me niet voorstellen dat het haar ‘verboden’ is door haar vriend.
Alhoewel ik daar natuurlijk alle begrip voor zou hebben. Sterker nog, ik zou dat volkomen logisch vinden. Ben tenslotte één van de 382 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland.

En ach, mocht ik helemaal niks van haar horen dan kan ze kan altijd nog tegen haar (klein)kinderen zeggen dat zij één van de weinige vrouwen is die mijn heilige nummer heeft.

Rijkswaterstaat

Ken je dat imposante gebouw van Rijkswaterstaat langs de A12 bij Utrecht? Zal wel niet hé? Geeft niks hoor. Wat de fuk moet je ook bij Utrecht in de buurt doen immers? Hoe verder van de Randstad hoe beter, zeg ik altijd.
Maar goed, ik ken het gebouw dus wel en ik heb daar een fantastisch lollige anekdoot over te vertellen. Lees gerust verder.

In mijn tijd in de machowereld reed ik eens ’s nachts met collega E. in onze patrouillewagen op patrouille. Ik zeg patrouillewagen maar het was eigenlijk gewoon een Polootje en ik zeg op patrouille maar eigenlijk was het gewoon een controleronde hoor, maar voor het verhaal klinkt het gewoon allemaal net even iets spannender.

E. en ik waren het ‘een dienst niet gelachen is een klutdienst’ type en ook tijdens deze patrouilleronde viel de ene woordgrap over de andere heen. Ik weet ze niet allemaal meer maar geloof me, het was dikste pret in de auto.
Toch weet ik nog eentje als de dag van gisteren (ik gebruik ‘m zelfs nog wel eens) en dat is ook niet zo gek want het was me daar eentje, lieve lezer!
Lees gauw verder!

We reden over de A12 terug naar HQ vanuit de richting Woerden en in de verte doemde het imposante gebouw van Rijkswaterstaat op. Mooi verlicht.
E. reed en ik zat op de bijrijdersstoel. Wat op zich wel handig was omdat de kofferbak toch een stuk minder ruim en comfortabel is dan die gladjakkers van reclamejongens je altijd willen laten geloven.
We hadden net de tranen droog en het werd even stil in de auto. Even allebei een moment op adem komen. Het gebouw kwam dichter en dichterbij.
Plots zei ik “Ik geloof dat daar Rijkswater staat”………………..

Met zijn grootste rollende ogen uitdrukking draaide E. zijn hoofd heel langzaam naar mij en hij zag mijn gezicht met mijn gigantischte smile ooit. Ken je dat, dat je een grap maakt en dat je dan iemand net zolang aankijkt tot hij begint te lachen? Nou, dat deed ik dus.
We stopten bij het dichtstbijzijnde tankstation want we moesten allebei onze slip verschonen. Nee hoor, we hadden gewoon zin in wat lekkers.
Maar mensen, wat een dijenkletser was dat zeg!

Goddegoddegot, ik ben me d’r ook eentje hoor.

Script

Ik zat in de trein naar nergens. Het was een broeierig warme dag geweest en ook deze avond lag de temperatuur nog ver boven de 20 graden. Tegenover me zat een oude man, ook hij had last van de warmte.
Door het raam zag ik af en toe een lamp door de duisternis voorbij flitsen. Ik sloot m’n ogen en wilde een dutje doen. Maar het was te warm, slapen lukte niet.

De man tegenover me begon tegen me te praten. Hij vertelde dat hij geleerd had mensen te begrijpen door alleen naar hun gezicht te kijken. Hoe hun ogen staan, hoe ze glimlachen, hoe hun uitdrukking is. En hij kon aan mijn gezicht zien dat ik er doorheen zat.
“Mag ik slok whiskey van je?”, vroeg hij. Ik gaf hem de fles, hij nam een flinke slok. “Heb je een sigaartje voor me? Dan zal ik je wat  advies geven.” Ik pakte het doosje sigaren uit m’n borstzak en gaf hem één.

Hij zei; “Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen.”
Hij nam een trekje van de sigaar.“Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen. Nooit je geld tellen aan tafel! Er is genoeg tijd om te tellen als het spel is afgelopen. Dit zijn de regels om je door het leven te knokken.”
Hij drukte zijn sigaar uit, sloot zijn ogen en viel in slaap.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en tuurde in de duisternis. Ik dacht na over wat de man me zojuist verteld had.

Vijftien jaar later.

Ik was ernstig ziek en op mijn sterfbed pakte ik de hand van mijn 10-jarige zoontje, Tommy.  Ik zei; “Mijn leven is voorbij maar de jouwe begint pas. Ik weet dat je veel gepest wordt. Ik wil je wat wijze lessen meegegeven”.
“Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen. Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen.”
“Beloof me om niet de dingen te doen die ik heb gedaan. Loop weg van problemen als je kunt. Het betekent niet dat je zwak bent als je de andere wang toekeert. Ik hoop dat je oud genoeg bent om het te begrijpen. Jongen, je hoeft niet te vechten om een ​​man te zijn “

Tommy trouwde met zijn schoolliefde, Becky. Op een dag was hij werken toen 3 mannen hun huis binnen drongen en Becky verkrachtten. Toen Tommy thuis kwam zag hij Becky huilend op de grond liggen. Haar jurk was opengescheurd. Hij nam haar in zijn armen en hij keek naar de foto van mij die aan de muur hing. Hij dacht terug aan die woorden die ik hem op mijn sterfbed had gezegd. Tranen liepen over zijn wangen.

Tommy stapte de kroeg binnen. De drie mannen zaten aan de bar. Één van hen kreeg hem in de gaten en begon te lachen. “Hé, daar heb je schijtluis!”
Tommy draaide zich om en liep terug naar de deur. “Hahahaha, daar gaat ie weer, de schijtluis.”, zeiden de mannen. Tommy stopte en barricadeerde de deur. Het werd doodstil in de kroeg.
Twintig jaar van pesterijen borrelden in zijn lichaam, hij was woedend. Één voor één sloeg hij de mannen aan gort. Één voor één kregen ze klappen die ze nog nooit eerder hadden gehad. De laatste stoot die Tommy uitdeelde was vol in het gezicht van ‘de leider’ van de mannen. “Deze is voor Becky.”, zei hij en hij zag hem bewusteloos neervallen.
Tommy opende de deur, keek nog even om en dacht; “Pa, ik beloofde je om niet de dingen te doen die jij hebt gedaan. Ik liep weg van problemen als ik kon. Denk niet dat ik zwak ben als ik nu niet de andere wang toekeer.
Papa, ik hoop echt dat je het begrijpt. Soms moet je vechten als je een man bent “. 

En zo, lieve lezer, kan je dus een geweldige film maken van 2 schitterende songs van good old Kenny Rogers:
The gambler en Coward of the county
Ik denk, ik zeg het ff. En vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor de hoofdrol.

(Ps. Maar natuurlijk is dees anekdoot ook één grote wijze les voor mijn jongens.)

Handhaver

In den beginne van mijn boomende en glansrijke carrière werd ik nog wel eens belachelijk gemaakt voor mijn beroepskeuze. Nep-politie en wannabe agent waren onder andere van die krachttermen die mij om de oren vlogen. Ik lachte er maar wat om, wisten zij veel dat ik toen al beschikte over een vooruitziende blik. Betaald krijgen om niets te doen, wie wil dat nou niet? Want dat is de bedoeling in de beveiliging hè, niets doen. Als wij niets te doen hebben, doen wij ons werk goed. Heb je het druk dan doe je iets niet goed. Zo simpel is het.
Goed, we staan dan niet erg hoog op de carrièreladder en erg veel doorgroeimogelijkheden zijn er niet (ja, als je een enorme slijmjurk bent) maar hé, het is werk, toch? Wel worden er meerdere cursussen voor ons geregeld, ga je met heul veul pluimage aan volk om en met wat toeslagen en regelingen kan je toch aardig rondkomen. Oja, en we krijgen ook nog eens bedrijfskleding (en dat scheelt weer een hele hoop geld aan privé kleding)!

Helemaal onderaan diezelfde carrièreladder staan handhavers. Manmanman, wat een volk is dat! Te dom om bij de politie te werken en te simpel om het in de beveiliging te maken. Waren ze 2 dagen langer naar school gegaan, hadden ze tenminste nog een kans gehad om de beveiliging in te kunnen. Maar nee, liever kiezen ze voor een gecreëerd subsidiebaantje (of is het hun enige kans op werk) en lopen ze vingerwappend achter op-stoep-fietsers aan. God, wat droevig. In hun gevechtstenuetje.

In het stadje waar ik resideer hebben deze nono’s, naast hun werkzaamheden waar zelfs de onderklasse van de beveiliging de neus voor ophaalt, ook het parkeerbeheer in de portefeuille gekregen. Goede zaak, vind ik. Die dubbelparkeerders, die op de stoep parkeerders, die ik kwak mijn auto neer waar ik wil parkeerders zijn me een doorn in het oog namelijk. Aanpakken die hap!
Maarrrrrrrrrrr lieve lezer, dat doen ze dus niet (alleen?)! Zij staan ook direct op hun machientje te typen als je 30 seconden langer dan je parkeerkaartje aangeeft geparkeerd staat. De jakhalzen.
Het stadje waar ik resideer heeft betaald parkeren tot 600 km buiten het centrum stiekem per 1 februari ingevoerd. Met gele, piepkleine bordjes staat dit aangegeven. Het heeft me al 2 bekeuring opgeleverd. Kutzooi! Maar m’n eigen schuld, moet ik maar beter opletten.

Zo niet gisteren. Ik kocht netjes een kaartje toen ik van 12 uur tot 18 uur wilde parkeren. Het kostte me 9 euro! Voor de wat oudere lezers hiero, dat is bijna 235,17 gulden! Absurd. Maar vanaf 18 uur is het gratis parkeren, ik had het er wel voor over.
Met een vers bakkie koffie in de hand stond ik om 18.24 uur uit het raam te gluren toen ik 2 handhavers aan zag komen. Ah, eens even zien wat ze komen doen, dacht ik.
Nou, ze gingen bekeuren. Huh? Het is tot gratis na zessen, vroeg ik me hardop af. Ik bleef gluren.
Bovenstaande lul ging ineens pontificaal voor mijn voiture staan en begon te typen. Huh? Het is tot gratis na zessen, vroeg ik me hardop af.
Ik stoof naar buiten en vroeg wtf hij stond te typen.
Koopavond, na 21 uur is het gratis…………………………… zucht.
De lul zag overduidelijk mijn kaartje met daarop te aanvang en eindetijden achter de voorruit liggen en ik vroeg de lul om een beetje coulant te zijn en dat ik die 2,5 uur er wel bij zou betalen. De lul ging met zijn rug naar me toe staan en ging verder met typen. Ik werd licht pissig. Toen hij ook nog foto’s van mijn auto ging maken en weigerde met mij te praten werd ik licht nijdig.
“Deze is voor u”, zei hij en hij drukte me een rol papier in de handen. Hij liep snel weg. 57 Euro stond erop.

Nu ben ik niet (meer) iemand die snel naar de ‘uitschakelmodus’ overschakelt maar ik kan me heel goed voorstellen dat er lieden zijn die dit arrogante gedrag niet pikken en de handhaver alle hoeken van de parkeerplaats laat zien. Ik zou daar wellicht zelfs begrip voor hebben.

Ik weet niet wie Hoofd Handhaving in Nederland is maar misschien is het een idee om deze wannabe beveiligers eens op cursus ‘De-escaleren van situaties’ te sturen?

 

FC Barcelona

Ik vind het hastikke goed dat Frenkie voor 80 miljoen naar Barcelona gaat. Het werd wel eens tijd dat Nederlandse topvoetballers voor absurd hoge prijzen verkocht worden aan puissant rijke clubs. Nu Matthijs nog ff voor minimaal 100 miljoen en Steven voor minimaal 110 (ga allebei ook naar Barcelona joh!).
En op de volgende lichting mag men, wat mij  betreft, gerust bij minimaal 250 miljoen beginnen met bieden.
Kom op zeg! Ik zie in Europese competities spelers lopen met een prijskaart van hier tot Langetabbetje en is dat aan hun kwaliteiten af te zien? NEE!

Ik las dat Frenkie direct al tot de grootverdieners bij de club gaat behoren en 10 miljoen per jaar gaat verdienen. Is toch fantastisch!? De jongen is 21 jaar en gaat even 10/12 jaar bij Barcelona voetballen, waarvan ook nog 2/3 jaar met Messi (!), om daarna heerlijk te gaan rentenieren. Prachtleven.
Over prachtleven gesproken. Die Cillissen heeft het helemaal mooi bekeken. Dagelijks 2x trainen, zaterdags op de reservebank zitten en miljoenen vangen (zou Barcelona nog een 5e/6e/7e keeper zoeken trouwens? Ik vraag dit even voor mezelf, ik kan het nog steeds hoor na een paar trainingen).

Laat Frenkie maar mooi een geweldige carrière bij Barcelona krijgen, ik gun hem dat van harte.
Dan kan hij over een jaar of 10 mooi mijn jongens kennis laten maken met de club, trainer en spelers, ze een beetje wegwijs maken in Barcelona en wellicht helpen met een huisje vinden.
Tegen die tijd zullen de transfersommen de miljard wel naderen, dunkt me.

Ik zaakwaarneem mijn jongens dan wel.

Stuitende arrogantie

Weet je nog dat ik 16 dagen geleden hiero een anekdoot schreef over hoe makkelijk ons team door de competitie rolt en ik je project Xte om op 15 december de kampioenswedstrijd en ons daaropvolgende kampioenschap mee te vieren?
Nou! Dat kon nog wel eens een hele uitdaging worden! We hebben namelijk gisteren geheel onverwacht verloren.
😳😳😳😳😳😳😳😳😳😳 Ja, ga d’r maar even bij zitten, ik schrok er ook van.

Terecht verloren hoor. Zes van onze 8 spelers waren nou niet echt in hun allerbeste doen, het was fukking koud en de tegenstander had een goede tactiek gekozen om ons af te stoppen. (Hoewel ik wel m’n vraagtekens zet bij enkele van hun spelertjes. Die had ik namelijk niet gezien bij de 2 wedstrijden die ik eerder van deze tegenstander zag. 🤔 En laten wij nou net die ‘arrogante club’ zijn waar buurdorpen errug graag van willen winnen………………………….. Nou ja, zal wel toeval zijn dat ik die jochies toen die 2 wedstrijden niet heb gezien.)
Dus lieve lezer, het wordt nog spannond die 15e december!!!!!

Hebben we gisteren de competitie verloren, vraag je? Daar kan ik duidelijk over zijn, NEE.
Ik voorspelde al dat onze concurrent er nog flink op los ging en gaat scoren en dat hadden wij eigenlijk ook moeten doen. Maar ja, ik met m’n stuitende arrogantie koos ervoor om tegen 2 laagvliegers de opstelling om te gooien en de verdedigers ook de kans te geven om wat doelpuntjes mee te pikken. En je raadt het al, dat ging niet goed. Sterker nog, tegen de ploeg op de laatste plaats stonden we tot een kwartier voor tijd op 2-2 en was ik genoodzaakt terug te keren naar de ‘vaste’ opstelling om een overwinning over de streep te trekken.
En ja, nu blijkt dus dat onze directe concurrent ons tot op 4 doelpunten genaderd is en ook nog eens 3 punten meer heeft. Kan me zelf wel voor m’n kop slappen.

Dus lieve lezer, de uitnodiging voor 15 december blijft staan. Maar ik wil jullie verzoeken om konijnenpootjes, zwarte katten, ladders, klavertjes vier, hoefijzers en weet ik veel wat nog meer geluk brengt mee te nemen. We konden dat nog wel eens hard nodig hebben.

Ik heb de jongens niet voor niets beloofd dat we wel even kampioen worden en aan die sippe gezichtjes gisteren te zien wil ik ze vanzelfsprekend niet teleurstellen.
Dat ik al een vermogen heb uitgegeven aan attenties, een open busrit, een rondvaart door de grachten, een fandag en een spektakel van een karaokefeest heeft er verder niets mee te maken.

 

KOMT ALLEN!

Op 10 september schreef ik hier een ietwat opschepperig stukje over mijzelf als voetbalcoach. Ik vind het belangrijk om mijzelf hier als een geweldige vent neer te plempen want waarom zou ik mijzelf hier als een volkomen nono, een loser en een piemeltje roze water presenteren, niewaar? En trouwens, dit is mijn weblog, ik mag toch zeker zelf weten wat ik hier schrijf? Kom op zeg!

We zijn inmiddels 6 wedstrijden onderweg en kijk eens naar de foto. Ge ziet dak nie lieg hè? Fier bovenaan.
De tegenstanders zijn kanonnenvoer voor ons. Met regelmatig aardig voetbal en veel doelpunten drogen we ze telkens af. De uitslagen spreken boekdelen: 1-10, 10-3, 9-1, 0-12, 10-1 en 1-5.
Zucht, ik blijf handdoeken uitdelen.

Toch is er één ploegje dat dapper weerstand biedt tegen onze overheersing, de huidige nummer 2. Ook zij scoren er lekker op los en ook zij zijn nog ongeslagen. Hoogste tijd voor een clash dus. Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma. Mijn complete coachfocus stond op die datum, 17 november 09.45 uur. Dat moet de dag worden dat wij het kampioenschap veiligstellen.
Maar zoals je in de zin –Volgende week zaterdag stond de wedstrijd der wedstrijden op het programma-  kunt lezen staat daar het woordje ‘stond’.
Gisteravond kreeg ik via de voetbalapp door dat de wedstrijd verplaatst is. Verplaatst naar de allerlaatste speeldag.

Ah, nog een tactische coach, dacht ik. Want ik heb even het programma van hen bekeken en zij spelen respectievelijk tegen nummer 9, nummer 8, nummer 6 en nummer 11. Terwijl wij nummer 12, nummer 4, nummer 7 en nummer 3 krijgen.
Meneer de tegenstandercoach wil dus nog even het doelsaldo omhoog krikken, mocht onze wedstrijd in een gelijkspel eindigen.
Mèn, prachtig vind ik dat! Tactische coach vs Tactische coach. Een kampioenswedstrijd beslist op de allerlaatste speeldag.
I love it when de druk gets hoog.

Dus lieve lezer;
ZATERDAG 15 DECEMBER 09.45 UUR DE KAMPIOENSWEDSTRIJD BIJ ONS THUIS.
KOMT ALLEN!

 

(Nee hoor. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de leiding van dat team op zaterdag 17 november niet aanwezig kan zijn en dat ze daarom uitstel hebben gevraagd. En eigenlijk zijn wij gewoon ingedeeld in een te lage competitie, zo eerlijk moet ik ook zijn. Maar dat zou anekdoottechnisch veul minder leuk zijn.)

 

Vrouwenmagneet

Ik lees wel eens over fileflirten, over snelwegsjansen, over romancerijden en ik lees dat dan altijd enigszins sipjes. Ik heb dat namelijk nooit.
Nu kan dat natuurlijk te maken hebben met het simpele gegeven dat ik één brok concentratie ben als ik rijd en dat ik helemaal geen tijd heb voor die vrouwenonzin. Maar dat zou een slap excuus zijn want het is vaak een jolijtige boel bij mij in de auto (vraag maar aan m’n jongens). Ik zeg vaak want die andere keren zit ik me kapot te ergeren aan andere weggebruikers en dat laat ik dan ook altijd HEEL duidelijk aan betreffende bestuurders merken.

Nee, ik denk dat het maken heeft met mijn voiture. Ik heb een Peugeot 306 uit 2000 met een deukje linksvoor. Geweldige auto, niks over te klagen. Ruimte en comfort zat en brengt me al 14 jaar van A naar B en daar gaat het mij uiteindelijk om.
Maar ja, de vrouwtjes van tegenwoordig zijn standaard geldwolven dus een droomvent in een oud wrak is bij voorbaat al geen droomvent meer. Dus fileflirten, snelwegsjansen en/of romancerijden zit er voor mij niet in. Tis nie anders.

Nou, dan niet! Fuk it.

Ik heb niks met auto’s. Ik heb geen verstand van wat onder de motorkap ligt of hoort te liggen. Ik heb niks met sportvelgen of knaluitlaten. En die moderne snufjes vind ik ook totale onzin (je kan toch potdomme zelf wel achteruit parkeren!).
Maar dat wil niet zeggen dat ik auto’s niet mooi vind. Ik vind zum bleistift Audi’s mooie wagens. Ik vind die nieuwe Alfa een mooi model auto (Mack, help ff, jij weet welke ik bedoel), ik vind de Aston Martin DB9 prachtig en ik vind de Ford Mustang uit de 60’s de mooiste auto ever.

Maar daar kwam vandaag verandering in! Ik zag op zo’n autowebsite mijn nieuwste droomauto. En als ik zeg droomauto dan bedoel ik eigenlijk de vrouwenmagneet der vrouwenmagneten. Een Aston Martin in de vorm van een Ford Mustang!!!!

Ik ben nog even sparen maar dan krijgt mijn liefdesleven ook een boost van jewelste hoor!

Dat kan niet anders. Leer mij de vrouwtjes kennen.

 

Hazes’en

Als je van je hobby je werk kunt maken heb je het volgens mij redelijk tot goed voor elkaar. Zei hij zonder komma’s.

Het is nagenoeg bekend dat muziek mijn hobby is. Of eigenlijk muziek verzamelen. Ik heb al een flink aantal kilojoules aan muziek in de iTunes staan en mijn gehobby is dan dat ik daar lijsten van maak, de achtergrondinformatie aanpas (jaartal, album, componist enzo) etc. om zo altijd goeie muziek aan m’n harses te hebben.
Dit doe ik al sinds ik m’n iPod heb en hoef ik dus niet naar de radio te luisteren. Want radio zuigt. Punt. En trouwens, waarom zou ik zo’n ding anders hebben, niewaar?

Mijn laatste klus was het verzamelen van heule ouwe platen. En dan echt van die HEULE ouwe. Waar je de knarre krassen nog op hoort. Prachtig! Is er een oudere dan ‘Swing low, sweet chariot’ uit 1864? Laat me dat dan even weten.

Vòòr deze laatste klus kwam vanzelfsprekend de één na laatste klus en dat is de reden van dees anekdoot (mooi hè, een voorwoord). Het verzamelen van de originelen van bekende covers.
En dan kom je al gauw uit op Andre Hazes. Dré hoorde een lied, ging ervoor zitten, pakte wat bier en knakworsten, nam zijn rijmboekje ter hand en schreef een Nederlandse tekst op de melodie van dat lied. Met een dot van een carrière als resultaat. Ik vind dat mooi en het zette me van de week aan het denken.

Het is nagenoeg bekend dat ik in m’n vrije tijd een entertainer ben. Sterker nog, mijn alter ego is Jack the Entertainer. Organiseer een feestje, kwak er een geluidsinstallatie met een microfoon neer en ik zorg dat de entertaining aanwezig is. En met wat enthousiast publiek erbij heb je zo -hatseflats- een topfeestje!
(Bedenk me trouwens net dat op het laatste feestje waar ik binnen entertainde het publiek voornamelijk buiten zat. Maar dat kon ook met het zwoele weer te maken hebben gehad. Hmm, aandachtspuntje.🤔)

Ik heb besloten om eens te kieken of het mij lukt om wat (wereldberoemde) melodieën te voorzien van een Nederlandse tekst. Niet de letterlijke vertaling hoor! Da’s makkelijk. Nee, een compleet nieuwe tekst. Gewoon voor de lol en wellicht later voor de big moneys misschien leuk voor mijn entertainingoptredens.

Welke nummers zal ik eens Hazes’en? Kom maar door met suggesties.
Ik heb het bier en de knakworsten al klaargezet.

Cor

Billy Stewart Jaren geleden werkte ik bij een groot object waar het vooral vroeg in de ochtend reuze gezellig was. Om kwart voor 7 opende ik de panden, startte de boel op, nam een bakkie koffie en tussen 7 en kwart over 7 kwamen de schoonmaaksters binnen.

Zij moesten zich bij mij inschrijven en dat was regelmatig grote pret. Ik met m’n flauwe grappen en eentje die er altijd instonk. “Ben je op de brommer? Want je hebt je helm nog op” als ze een nieuw permanentje had. Dat werk.
Mooie tijd.

Klokslag 5 voor half 8 kwam Cor altijd binnen. Cor werkte bij de technische dienst en was via de sociale werkplaats gedetacheerd. Prachtvent. Klein, grijs mannetje van een jaar of 55.
“CORRRRRR!!” riep ik altijd als hij binnenkwam en, vrolijk als hij was, zwaaide dan altijd en riep “GOEDEMORGEN!”. Later deden de schoonmaaksters ook mee, “CORRRRRR!” – “GOEDEMORGEN” galmde het dan door het gebouw.
Mooie tijd.

 Ik kreeg een idee. Thuis op mijn kantoortje knutselde ik het begin van onderstaand nummer (RRRRRRRRRR) aan elkaar tot een seconde of 20 en zette het op een USB-stickie. De volgende ochtend installeerde ik het fragment op m’n werkcomputer, sloot speakers op de pc aan, gooide het volume vol open en zette de microfoon van de omroepinstallatie bij de speaker.
Ik had de schoonmaaksters niets verteld en op het moment dat Cor binnenkwam en wij “CORRRRRR” riepen drukte ik dat fragment aan. CORRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR knalde het keihard over het hele terrein. Iedereen schrok zich de tering! Hahahahahahaha.
Het werd een dagelijks vrolijk ritueel.

 Vanochtend hoorde ik het nummer weer eens en moest denken aan die mooie tijd. En ik dacht; Goh, wellicht een leuke anekdoot.

 

Strandplannen

Noordkust

Het grootste probleem in Nederland is dat ik zo’n pokke-end moet rijden om op het strand te komen. Punt.

Wie heeft ooit besloten dat het strand aan de tokkiekant van Nederland moet komen eigenlijk? Weet je waarom je nooit Groningers op het strand ziet? Omdat die zo’n tering-end moeten rijden om dan eerst nog 3 uur in de file van dat Randstadtokkievolk naar het strand terecht te komen. Terwijl dat volk elke dag van de week naar het strand kan. Maar nee hoor, egoïsten als ze zijn, moeten ze met alle geweld op dagen dat de Groningers naar het strand kunnen. Tssssss.
Nou, ik zeg; Lekker daar houden, dat strand. Ik heb namelijk een briljant plan. Ik ga een crowdfunding starten om Noord-Nederland van een fantastische strandstrook te voorzien. Of Noord-Nederland? Fuk die Friezen, alleen de Groningse kust!

En dan niet zo’n overdreven diep strand hoor, waar je eerst drie kwartier door schelpen, blubber en kwallen moet zwoegen om bij de zee te komen. Nee, gewoon een strandje van een meter of 40, da’s diep zat.
Ik heb uitgerekend dat we met 123 miljoen euro (waar zit dat euroteken eigenlijk?) de complete kust van Groningen kunnen voorzien van een prachtig strand.
Baggerbedrijf Baskolis is bereid voor 50,5 miljoen euro de boel op te spuiten.
Bouwbedrijf Kooij en Toekan hotels hebben de tender gewonnen voor de bouw van 3 hotels á 18 miljoen euro per stuk.
McD. is er erg aan gelegen voor 7 miljoen euro een McDive vlak voor de kust aan te leggen.
En tenslotte wordt 6,5 miljoen euro beschikbaar gesteld voor overige noodzakelijkheden (lees Baywatch-babes e.d.) die bij een prachtig strand horen.

Briljant plan toch?

U kunt meehelpen van Noord-Groningen een bruisende toeristische attractie te maken door even met mij persoonlijk contact op te nemen. Samen komen we er ongetwijfeld uit.

Uitrusting

Vorige week was hier de weg afgesloten. Ik pissed want nu moest ik op de vroege ochtend een heel end omrijden. Eenmaal op het werk vernam ik dat een vrachtwagen van de weg was geraakt, de hulpdiensten waren bezig met bergingswerkzaamheden. Ik had begrip.
De chauffeur was in slaap gevallen en in de berm gedonderd en ook daar had ik begrip voor. Of begrip? Ik kon het me voorstellen. Nachtwerk wordt zwaar onderschat namelijk.
Ik had gisteravond een soortgelijke situatie op diezelfde weg. In mijn enthousiasme en mijn gevoel voor verantwoordelijkheid liet ik, na mijn noodgedwongen nachtdienst, de avonddienst erna staan. Even bikkelen zoals ik dat vroeger zo vaak deed.
Tegen 23’en reed ik naar huis en op de lange, donkere weg langs de hei voelde ik dat ik aan het vechten was tegen de slaap. Dank god voor die nieuwe geribbelde belijningen van tegenwoordig!

De verhouding arbeid-rust wordt in mijn branche nogal eens onderschat. Door planners (als de dienst maar dicht zit) maar ook zeker door de medewerkers zelf (dat doe ik wel even). En vooral nachtdiensten zijn gewoon een aanslag op je lichaam, zo simpel is het.
Ik vind het daarom belangrijk dat ik (maar ook collega’s) na een nachtdienst uitgerust in de auto naar huis stap. Helemaal nu het weer een stuk baggerder wordt en de ochtendspitsen drukker en drukker. Mijn werkgever zal het er niet mee eens zijn maar ja, er zijn wel meer zaken waarin wij van mening verschillen. Ik vind dat een powernapje tijdens een nachtdienst, mits mogelijk, moet kunnen. Even de ogen dicht, even opladen, ik vind dat heel normaal. Door allerlei omstandigheden kan het immers voorkomen dat je niet aan je rust bent gekomen voor een nachtdienst.
Niet dat je met je dekbed, je kussen, je pyjama en je slaapmuts op dienst moet verschijnen natuurlijk maar zodra je verneemt dat de ogen zwaar worden, dan moet je ze even kunnen sluiten. Zo denk ik erover.

Ik ben een grootheid in powernappen. Alhoewel ik dat wel heb moeten leren.
In het begin van mijn boomende carrière ging het wel eens mis. Ik werd eens wakker met m’n handen op m’n buik en met m’n vingers in elkaar gestrengeld. Pijnlijk! En ook viel ik eens in slaap met m’n hoofd achterover en m’n mond open. Kaak op slot. Pijnlijk!!
Maar de lolligste was toch wel die ene keer dat ik op de wc in slaap viel. Na een minuut of 20 schrok ik wakker, keek op m’n horloge en wilde opstaan. M’n benen waren compleet gevoelloos geworden door de rand van de pot, ik zakte door m’n hoeven, knalde met m’n gezicht tegen de wc-deur en lag daar een dikke minuut roerloos tussen wc-pot en deur tot er weer wat bloed door m’n beenaderen stroomde en ik op kon staan.
God, wat ben ik blij dat niemand dat weet zeg! Dat zou even een flinke deuk in mijn imago geven!

We uitrust’en!

Anus Inc.© Ontwerpstudio

En weer heeft mijn boomende ontwerpstudio een opdracht met glans afgerond; Een uitnodiging voor een spionnenfeestje voor Teun zijn zevende verjaardag.
Vorige maand haalden we de gunning binnen en na een bestuursvergadering, een aandeelhoudersvergadering èn een ontwerpwedstrijd binnen het bedrijf, zijn we tot deze uitnodiging gekomen. De opdrachtgeefster is er uitermate tevreden over en dus wij ook. 

Ik kan dat wel aardig, dat plaatjes maken. Al zeg ik het zelf. Ik denk dat zo’n 95% van de plaatjes bij de anekdoten op dees jolijtsijt ik zelf gemaakt heb. Uitnodigingen voor de feestjes van mijn jongens maak ik zelf. Op m’n werk vraagt de opdrachtgever met regelmaat even ‘iets’ te maken. Om maar wat zum bleistiften te noemen.
Met minimale hulpmiddelen (PowerPoint 2003 want die nieuwere versies zijn ruk), een beetje Google afbeeldingen en een flinke dosis creativiteit lukt het me meestal wel een leuk/lollig/aardig/toepasselijk plaatje in elkaar te flanzen. Ik vind dat leuk om te doen en vraag er niets voor.

Maar lieve lezer, doe ik daar wel verstandig aan? Loop ik niet bakken met geld mis? Als ik toch zie wat er tegenwoordig betaald wordt voor bijvoorbeeld het maken van een logo, vaak een héééééél simpel logo, dan krab ik mezelf toch wel even achter m’n ballen.
Ik ga me daar toch maar eens een keer in verdiepen. Me dunkt. Eens zien wat de mogelijkheden zijn (iemand ervaring met opstarten, KvK, businessplannen enzo?)
Zal je zien dat ik jaren geleden al binnen had kunnen zijn en hoefde ik dus nu niet op zoek naar een rijke vrouw.
En misschien, lieve lezer, kan jij me daar wel bij helpen. Zoek jij of ken je iemand die een ‘plaatje’ nodig heeft, prijs dan Anus Inc.© Ontwerpstudio een keer aan.

We ontwerp’en!

Ik mag weer!

Ik heb er een jaar op moeten wachten maar, lieve lezer, ik mag weer!!
Een jaar ja. Sam was in januari al iets te volwassen voor een ‘typetje van papa-feestje’, vond mama besloten we gezamenlijk. Maar bij Teun kan ik dus nog een keer in de huid kruipen van een typetje. iiiiiiieeeeehhaaaaa! 😁/

Hij wil een spionnenfeestje. Ja, écht! Haha, een spionnenfeestje. 😄 Met spionnendingen en spionnenzaken en spionnengeheimen en spionnenoperaties en spionnenarrestaties en spionnenverhoren en spionnenwaterboardingen enzo.
Hé, zei iemand daar iets met mijn naam + koren en molen?
Nou inderdaad, als er iemand iets weet over spionnen dan ben ik het wel. Met mijn spannende, classifiede, snelle, extravagante en dikwijls thrillerachtige professionele maar ook sociale leven. Kijk maar eens in de dikke VanDale bij ‘iemand die alles van spionnen weet’ – daar staat mijn foto naast.

Goed, het typetje dan. Ik dacht zelf aan Sjaak Pion. Een woest aantrekkelijke, rondgebrilde, charmante, atletisch gebouwde en keurig gekapte man van midden 40, gezegend met een kort lontje en dito liefdesaffaires.
Maar daar twijfel ik nog een beetje over. Het komt dan misschien bij de kinds niet echt als een typetje over. 🤔

Wellicht dat jij, lieve lezer, suggesties hebt? Die zijn, zoals immer, welkom. Plemp het maar ergens.
We hebben nog een dikke 2 maanden.

We spion’en!

Ik ben verdrietig

Nou ja, verdrietig? Dat is misschien een wat te groot woord. Verdrietigjes is het eigenlijk meer.
Dat ik-wil-grijs-haar fetisjisme van me begint namelijk een beetje sneu te worden. Het wil me maar niet lukken een nestorische blik te groeien en ook het grijs-laten-vervenidee heb ik laten varen want dat was toch niet zo’n succes als waar ik op gehoopt had. Dus swa, niets aan te doen, even slikken en weer doorgaan, wat niet is kan nog komen.

En dus verlegde ik mijn interesse naar mijn onderhoofd. Want dat kan ik wel gewoon in de spiegel zien, haha! In mijn snor en in mijn baard kom ik zo nu en dan wel ’s een verdwaald grijs/wit haartje tegen en zo’n ringbaardgeval zal mij best wel staan, dunkt me. Dus moet ik ze laten groeien om dit resultaat te kunnen beoordelen en dat is precies wat ik heb gedaan. Waar ik normaal gesproken het liefst glad als een babykont tevoorschijn loop heb ik mij de afgelopen 2 weken nachtdienst niet geschoren.
Maar je raadt het al. Het resultaat na 14 dagen scheerloos doen was diep droevig. Alhoewel ikzelf vond dat het er wel ruig uitzag was er werkelijk niemand die het opviel. Niemand die vroeg; ‘Goh, laat jij je baard staan?’ of zei; ‘Hé, dat staat je leuk/stoer/woest aantrekkelijk.’ En waarom? Omdat ik de baardgroei van een zesjarig meisje heb, dat is waarom!
En dus heb ik het scheermes er maar weer overheen gehaald. En nu ben ik dus ietwat verdrietigjes.

Ik geloof dat ik me maar neer moet leggen bij het veeeeeeeel te langzaam grijs worden. Het is niks en het zal ook niks worden. En dat is best ruk want ik ben er van overtuigd dat ik hierdoor verscheidene schurkenrollen in grote blockbusters mis loop. En dat is voor jou, lieve lezer, ook weer spijtig want nu zal je me nooit op het witte doek zien schitteren.

We verdrietig’en!

M©nus

Ik zat vandeweek weer eens aan tafel met dè keizer van de woordgrap; hilaman zoals ik hem noem. En het was weer raak hoor! Tot het vermoeiende toe eigenlijk. Maar goed, slap lullen en dij kletsen, da’s toch een beetje mijn middle name, niewaar?
Op een gegeven moment kwam er een gloednieuwe Porsche Cayenne inparkeren. “Mooi auto”, zei ik. “Jazeker”, zei hilaman. “Maar er zit wel een gepeperde prijs aan”.
“Nou, ik denk wel een tonnetje”, antwoordde ik. Hij bleef me glazig aankijken. “Cayenne – Peper?????”, zei hij met een vragende blik…………………….. Zucht…………..

We kregen het over auto’s. Moderne auto’s. Dat ze allemaal fantastisch zijn en fantastisch rijden enzo bla bla bla boeiuh.
En ik herinnerde me ineens dat ik me zo’n 5 jaar geleden afvroeg waarom er eigenlijk geen WIFI in een auto zat. (“Geen WIFI en ook geen WIJFIE”, grolde hilaman. Hij vond ‘m zelf wèl leuk.) En kijk tegenwoordig eens? Standaard WIFI in auto’s.
Ik heb me in de beginperiode van de mobiele telefoon ook al afgevraagd waarom er geen spiegeltje achterop zit. Reuze handig voor opmakende vrouwen. En kijk tegenwoordig eens? Een camera voor beide zijden.
Of scheuren in je spijkerbroek. Of lopen op Adidas Superstar.
Zucht, ik ben al een hele sloot geld misgelopen omdat ik er geen © patent op legde.
Hilaman was wèl onder ingedrukt van mijn creativiteit. Ik creativiteerde (<— zelf verzonnen woord) daarom verder.

Waarom zit het middenconsole tussen de 2 voorstoelen in een auto? En moet je voorover en naar rechts komen om de boel te bedienen? Gevaarlijk!
Een console in het midden van het stuur. En die dan zo gefabriceerd dat het stuur kan draaien maar de rest blijft recht zitten. Zodat je altijd de ogen op het stuur/de weg hebt gericht. Hoe briljant is dat? (mocht dit al bestaan, mea vulva. Mooi klut maar ja, ik zit ook niet zo in het moderne auto wereldje).

Maar dit alles is nootjes bij mijn grote slag. En dit is een bedenksel waar ik een hele grote © bij zet. Graag (nog) niet verder vertellen maar dit wordt mijn goudmijn. Zit je er klaar voor?
Een geïntegreerde uitlaat onder de auto. De FOMU© (flikker op met uitlaten).
Waarom zit er een losse uitlaat onder een auto? En waarom bestaat deze uit 3 (?) onderdelen? En waarom betaal je je blauw als zo’n ding stuk gaat? OPLICHTING! Dat zeg ik.
Waarom maken ze niet een bodem voor een auto van sterk en hete lucht geleidend materiaal en flanzen ze de uitlaat er niet gewoon in qua vorm? Met aan beide kanten onder de dorpel een opening van een centimeter of 2 over de gehele deurkant voor het uit laten van de hete lucht…………………..
Verder weid ik er nog niet teveel over uit maar ik kan wel vertellen dat de USB-stick met daarop het concept ergens veilig in een bankkluis ligt en dat ik de sleutel in mijn lijf, op een plek waar heul weinig zonlicht komt, heb verstopt.

Ja, denk daar maar eens over na. Briljant hè?
Ik ga er gauw even patent op leggen.
Maar nu ga ik eerst even douchen, heb een gezellig avondje gepland.

We ©’en!

Ik trek dit niet

Dat zijn nog 100 miljard dagen man! #Zucht
Ik trek dat niet……….

Ik ben er helemaal klaar mee. Dat geloonslaaf. Niet dat ik geen leuk werk heb hoor, ik ben één van de beste in wat ik moet doen (klinkt dat arrogant?) maar werk is een verplichting en een verplichting is per definitie gewoon niet leuk.
Maar dat is het niet. Ik heb steeds meer het gevoel dat ik niet voor mezelf werk. Nu vind ik bepaalde bedragen afdragen prima maar ik krijg er zelf zo weinig voor terug. De belastingdienst (lees politiek) gebruikt mijn stukje geld voor zaken die ik totaal niet steun bijvoorbeeld. En mijn pensioenopbouw, tja, wat zal ik daar eens over zeggen? Ik vertrouw die lui voor geen meter.

Wellicht lezen hier doorgeleerden mee maar in mijn beleving zit het zo:
Ik ben nu op de helft van mijn werkende leven aangekomen, zeg maar 23 jaar. In die 23 jaar heb ik maandelijks een bedrag gespaard dat ik ga gebruiken als ik met pensioen ga. Tenminste, dat is het plan. Maar wie zegt mij dat ik dan nog leef? Mijn pa haalde de 60 immers ook niet. En wie garandeert mij dat dat geld er dan nog is? Ik logde even in op mijn pensioenwebsite en daar vertelde een zekere Hans mij in een filmpje dat ‘het uw geld is’ maar dat ‘ze soms risicovolle beleggingen moeten doen’ en dat het daarom onzeker is hoeveel mijn daadwerkelijke pensioenbedrag zal zijn.
Ze MOETEN dus soms risicovolle beleggingen doen. WHY dan in godensnaam? Jullie moeten gewoon mijn geld bewaren tot de tijd gekomen is dat ik het nodig heb, also known as pensioen.

Het schijnt dat mijn werkgever ook maandelijks een klein bedrag afdraagt aan dit fonds. Ik zou zeggen, beleg daar maar lekker risicovol mee. Het bedrag dat ik afdraag mag wat mij betreft vanaf heden gewoon bij mijn nettoloon bijgeschreven worden. Sterker nog, ik ga mijn nu volledig gespaarde pensioengeld opeisen. Geen idee hoeveel het is maar ik heb het liever onder mijn hoede dan dat ik het bij risicovolle beleggers stal. Me dunkt.

Nu zullen er mensen zijn die zullen zeggen; Maar Manus, dat kan toch helemaal niet! Daar zijn wetten en regels voor.
NIKS MEE TE MAKEN! DAN PASSEN ZE DIE WETTEN EN REGELS MAAR AAN.

Dus.

Hoeveel ben ik waard?

er8opz_liothu3mrrv9ljw_rGisteren onder de douche sneed ik weer eens een interessant onderwerp aan.
Ik moest de nachtdienst in en overal las en hoorde ik van de weerchaos en welke invloed dit had op Neerlands weegen.
Nu viel dit 110% mee hoor. Ja, jonge bestuurders, oude bestuurders en vrouwen konden beter niet de weg op gaan maar een chauffeur als ik deed het met 2 vingers in z’n kont. Maar toch, het interessante onderwerp bleef door mijn hoofd spoken.

Stel je voor (hoi, ik ben Manus………… hahahaha, flauw flauw flauhauw) dat het weer helemaal en volledig maar dan ook totaal ruk is, ik noem een meter of 17 sneeuw, killerwinden en temperaturen waar ze op de Zuidpool trots op zouden zijn, en alles en iedereen waarschuwt om niet de weg op te gaan want levensgevaarlijk. Moet ik dan mijn leven in de waagschaal leggen om naar het werk te gaan? Moet ik die 40 kilometer met gevaar voor eigen leven riskeren? Voor die paar centen?
Ik dacht het niet!

Ik werk in een aflossingbranche dus mijn collega kan naar huis zodra ik er ben. Maar bij bovengenoemd scenario kan hij wachten tot hij een paar gram weegt, ik kom niet. En ik ga er vanuit dat hij daar alle begrip voor heeft, hij heeft immers met hetzelfde probleem te maken als hij huiswaarts moet. Ons motto is tenslotte ‘eigen veiligheid eerst!’

Nou ja, dat zijn van die dingetjes waar ik me dan mee bezig houd.
Maar ik ben dan ook niet voor niets ‘de Denker’ op m’n werk.

Schaars getijd

witlof

Schaars getijd, wasda nou weer, Manus? Jij woordenverzinnert jij! Nou, wat denk je zelf? Schaars gekleed is niet veel om het lijf hebben. Ergo, schaars getijd is niet veel tijd hebben. Duh.

De beetje vaste lezer hier weet het inmiddels, ik heb veel te weinig vrije tijd. Dat wil zeggen dat ik veel te weinig tijd heb zonder verplichtingen. Dat ik doen en laten kan wat ik maar wil. Eigenlijk is veel te weinig een understatement want in principe heb ik in de 4 weken maar 1 zaterdag volledig vrij.

(ruimte voor een aaaaaaaaaahw, gossie momentje)

Maar goed, ik heb daar nou eenmaal voor gekozen dus ik moet niet zeiken. Oh, eigenlijk wel. Momentje, zo terug……………….
Nu begrijp ik als geen ander dat jij er wellicht van baalt dat ik zoveel geen tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen maar laat ik daar nu iets op verzonnen hebben!

Ik geef hier aan wanneer ik tijd heb voor sociale / vriendschappelijke / romantische / seksuele (doorhalen wat niet van toepassing is) dingen en dan kan jij dat vastzetten in je agenda. Hoe briljant is dat?
Pen en agenda bij de hand? Komt tie;

Zaterdag 11 februari – zaterdag 11 maart – zaterdag 8 april – zaterdag 6 mei – zaterdag 3 juni – zaterdag 1 juli – zaterdag 26 augustus – zaterdag 23 september – zaterdag 21 oktober – zaterdag 18 november – zaterdag 16 december.

Pik een datum, zou ik zeggen!

Wens je nu de sociale en/of vriendschappelijke dingen aan je voorbij te laten gaan en ga je puur voor de romantische en/of seksuele dan moet ik je wel even wijzen op mijn, voor dit soort zaken, beschikbare periode. Van zondag 26 maart tot en met 29 oktober dat is. Tijdens deze zomertijd is het eigenlijk vrij eenvoudig; Jij regelt de avond, ik regel de love ❤💛💚💙💜💞💕💝💘💖💗💓🖤

Hé, laat daar nou een lekkah nummah over gemaakt zijn! Nah zeg, wat een toeval!

We schaarse getijd’en!

 

Dat gaan we regelen

14w12_tweede-kamer-stoeltjesEn ja hoor, ik heb er weer eentje. Een bekeuring.
Tenminste, daar ga ik vanuit. Ik reed namelijk over een ‘rood kruis’. En ja, dat mag niet.
Maarrrrr, lieve lezer, er is altijd een maar. Ik ga deze dus mooi niet betalen. Sterker nog, ik vind dat ik een lintje verdien. Wat is het geval?
Op de A28 bij Zwolle rijd ik op de middelste baan achter een rood Polootje. Op de rechterbaan rijden vrachtwagens tot aan de horizon, de linkerbaan heeft een rood kruis. In het rode Polootje zitten 2 huppelmutsjes gezellig te klessebessen tot de bestuurster ineens bedenkt dat ze de afslag moet hebben. En ze gaat vol op de rem staan. In een fractie bedenk ik me dat óók remmen mijn achterligger in mijn kofferbak doet belanden, gooi ik mijn sigaar uit het raam, kijk ik in de binnenspiegel of er iets tussen m’n tanden zit, laat ik een toch wel best harde wind en wijk ik uit naar links. Over de ‘rode kruis’ baan.
En ja, dat hebben die miljoentriljard camera’s boven de weg natuurlijk geregistreerd. Ik zie de bon wel tegemoet.
Zucht……………….

Maar dat, lieve lezer, gaat veranderen! Als ik volgend jaar minister van Verkeer en Veiligheid word in Wilders 1 ga ik er persoonlijk voor zorgen dat enkele verkeersregels veranderd worden!
Ik zal proberen deze veranderingen hier op A4-formaat te plempen.
Ten eerste: Optiefen met die rode kruizen. We hebben zesbaanswegen (of soms zelfs meer), die gaan we vanaf dan continu 24/7 volledig gebruiken. Kom op zeg, die liggen er niet voor niets!

Ten tweede: Zesbaanswegen allemaal minimaal 130 km/u. En als er dus staat 130 dan rij je ook 130 en niet 110 (oudjes!). Overige snelwegen allemaal 120. Optiefen met die 100 en die 80.

Ten derde: Inhaalverbod op vierbaanswegen voor vrachtverkeer. Eigenlijk wil ik de rijtijden voor vrachtwagens beperken van 19.00 uur tot 07.00 uur maar dat gaat waarschijnlijk op weerstand stuiten.

Ten vierde: Verbod op onopvallende politievoertuigen. Gewoon in die grote witte Volvo’s de snelweg op. En het liefst de Porsches weer terug.

Ten vijfde: Camera’s enkel en alleen voor verkeersinformatiedoeleinden (schitterend woord voor Wordfeud!) beschikbaar stellen. En niet sneaky te gebruiken voor registratie en snelheidsmetingen.

Ten zesde: Minimale afstand tot je voorligger in een file is 30 meter. Optiefen met dat aansluiten en zigzaggen.

En tenslotte mijn heilige punt waar niet vanaf geweken kan worden en dus niet voor onderhandelingen vatbaar is, Punt 7: Een duidelijk verschil aanbrengen tussen tè hard rijden en tè hard gevaarlijk rijden. Soms is het gewoon beter om even wat extra gas te geven dan bijvoorbeeld te remmen. En ook op wegen met meer dan voldoende overzicht kan de snelheid gerust omhoog. Mits dit geen gevaar op gaat leveren natuurlijk.

Dit alles geldt voor buiten de Randstad want fuk hun! De huidige verkeersregels zijn gebaseerd op het verkeer in die volgepropte chaos en dat komt natuurlijk alleen omdat de huidige bewindslui niet verder komen dan die drukke verkeersghetto (nog een mooi woord!) die de Randstad heet. En we gaan dat financieren door een 24 uurs live vlog van mij persoonlijk.

Zo! The bold and the beautiful zal nu wel afgelopen zijn, ik ga weer naar beneden. Dag hoor.
En vergeet niet op mij te stemmen in maart want ik ga het regelen!

We verkeersregelwijzig’ en!

Nieuwe ronde, laatste kans

BlindJa, da’s een goeie vraag, Dan. Je staat er helemaal alleen voor hè? Boven je is het een chaos van over elkaar strompelende bobo’s en naast je heb je aan Marco ook niks (meer). De superspits van weleer is veel te druk met nieuwe spelregels voor het voetbal verzinnen dan dat hij jouw elftal van technische en tactische tips voorziet. Die blik van hem naar jou na de 1-2 afgelopen donderdag sprak boekdelen.
En dan heb je ook nog een spelersgroep waarin bepaalde en bepalende spelers niet echt voor je willen vechten. En ja, dan is het best eenzaam inderdaad.

Laten we de boel eens even analyseren.
Begin met vanaf nu de wedstrijdpremies over te maken naar een goed doel. En dan elke wedstrijd een ander doel. Zo creëer je sympathie bij de fans. Wellicht zelfs bij het hele Nederlandse volk. Dan selecteer je spelers die trots zijn het Nederlandse shirt te mogen dragen. En niet spelers die na een aanfluitbare vertoning en een laf applausje naar de supporters toe met een glimlach hun cheque in ontvangst nemen.
Speaking about de opstelling, die wil ik even met je doornemen. Ik pak die van tegen Griekenland er even bij.

Zoet 
Bij de eerste tegengoal stond hij te ver naar de eerste paal. Bij de tweede tikte hij de bal voor de voeten van een tegenstander. Beginnersfouten!
Veltman
Komt body tekort en probeert dat te compenseren met domme overtredingen. Liet zijn tegenstander voor zich komen bij de 1-1.
Bruma
Prima verdediger voor de Eredivisie. Internationaal gaat het allemaal wat te snel voor hem. Verloor knullig de bal wat de nederlaag inleidde.
Blind
Koning van de risicoloze passes. Is te technisch voor een verdediger. En heeft een knotje.
Willems
Is meer aanvaller dan verdediger en zo speelt hij ook. Maakt onnodige meters voorwaarts waardoor hij achterin regelmatig te laat komt. Struikelde over zijn eigen trucje.
Sneijder
Is over de top. Voegt niets meer toe. Eventueel nog te gebruiken in een 10-rol.
Strootman
Dè leider van het Nederlands elftal. Gooit passie en onverzettelijkheid in de strijd.
Wijnaldum
Lopende en vaak scorende middenvelder. Alleen loopt hij teveel voorwaarts en vergeet daarbij zijn verdedigende taken. Mist body voor een verdedigende middenvelder.
Berghuis
Werkelijk geen idee waarom deze jongen opgeroepen is. Is meer met z’n haar bezig dan met voetballen.
Janssen
Dè spits van het Nederlandse elftal voor de komende 10 jaar.
Promes
Werkelijk geen idee waarom deze jongen überhaupt ooit op voetballen is gegaan. Kan er he-le-maal geen hout van.

Zie je, Dan? Daar zijn al wat verbeterpunten in aan te brengen.
Start vanavond nou gewoon eens zo:
Stekelenburg
Janmaat – van Dijk – Bruma – Blind
Klaassen – Strootman – Pröpper
Sneijder
Janssen – De Jong

Inderdaad, 4-4-2.
Ervaring (en meevoetballen!) op de goal.
Grote verdedigers in het centrum.
Lopende middenvelders. Strootman in de zone naar achter. Pröpper back up voor Sneijder. Klaassen in de zone naar voren.
En 2 beweeglijke en scorende spitsen.
En voor de volgende keer: Tete op rechtsachter, Pieters op linksachter en Vlaar i.p.v. Bruma.

Danny, ik wens je veel succes vanavond.
En mocht het onverhoopt toch weer fout gaan, stap asjeblieft op!
Ik ga namelijk 9 juni naar Nederland – Luxemburg met m’n jongens en ik heb gezegd dat dat wel 10-0 wordt.

Spokenfeest

Hoofdspook

De tijd om het creatieve brein aan te slingeren is weer gekomen. Teun wordt volgende maand 6 en natuurlijk hoort daar een kinderfeestje bij. Voormaligje had het briljante plan om het ergens anders dan thuis te vieren en omdat onze beider tuinen aan de Veluwe grenzen was de keuze snel gemaakt. Het bos it is! Of will be natuurlijk, tis nog niet zover. Het plaatselijke scoutinggebouw is te huur voor dit soort feestjes (en ook andere, neem ik aan), ze stuurde mij het adres.
Gistermiddag ben ik met de jongens op verkenning gegaan. Het regende onderweg ernaartoe. Diep, maar dan ook diep in het bos parkeerde ik de auto. We stapten gedrieën uit en het REGende. ‘Ik ben niet van suiker’, zei Teun heel flink, Sam deed heel flink zijn capuchon op en ik kreeg heel flink flashbacks van m’n legertijd. Vrij vlot hadden we het scoutinggebouw ontdekt en dat had veel te maken met dat het op 17 meter van de weg lag. ‘Wil je hier je feestje houden, Teun?’, vroeg ik. ‘JA!’, klonk het enthousiast. ‘En wat voor feestje moet het worden?’ ‘Een spokenfeest!’, riep hij. Tuurlijk, dacht ik. Eind augustus, hoog zomer, op het midden van de dag, met kinderen van 5/6 jaar een spokenfeest. Waarom niet? Ik kon aan de slag.

Ik keek eens in het rond hoe en of ik mijn inmiddels befaamde speurtocht kon organiseren. Genoeg zandwegen, wandelpaden en geheime weggetjes, dunkte me. Tijd voor een nader onderzoek. Maar niet voordat ik eerst die irritante korte sokjes waarvan de hak steeds onder m’n voetzolen kropen uit had gemikt. WEG D’R MEE MAN! Hemaschijtdingen.
Het begon inmiddels te REGENEN. En met REGENEN bedoel ik dat er bakken, pijpestelen en zelfs katten en honden mee kwamen. Goeiendag zeg! Wij lieten ons niet kisten en blubberden van pad naar pad, van weggetje naar weggetje. ‘We zijn spoorzoekers!’, zei ik. ‘NEE, SPOOKZOEKERS!’, riepen ze beiden in koor (mooi hè, die woordgrappen, ik zou ‘m zelf verzonnen kunnen hebben). Teun leidde ons door het kleddernatte bos, ‘Kom maar op, jongens!’.
Op een gegeven moment vond ik het wel best en prima en natter zouden we toch niet worden dus commandeerde ik de jongens de weg naar de auto terug te vinden. ‘Naar het Westen’, zei Sam. En dat klopte inderdaad. Met blubberschoenen, smerige broeken, kletsnatte jassen en gel uitgespoelde kapsels (de horror!) stapten we in de auto.
Op de weg terug werd het langzaam droger en droger. En met droger bedoel ik dat eenmaal de thuis de zon volop scheen. Zucht……….

Een spookzoekerstocht dus. Het concept heb ik inmiddels in m’n geest (ha!), de uitwerking moet nog even rijpen. Iemand nog een graftombe, 14 doodskisten, een stuk of 6 skeletten, een kettingzaag, een roedel vleermuizen en die eindlach uit MJ’s Thriller op repeat in de aanbieding toevallig?

Oja, en ik moet nog een naam hebben voor m’n typetje natuurlijk. Ik ga als hoofdspook.
Ideeën zijn van harte welkom.

 

We spokenfeest’en!

Beurswaarde

Michele blogIk las op mijn werkgeverssite bovenstaand log van een bedrijfsadvocate over de aanslag in Orlando van 12 juni jl. En omdat op die site geen reactiemogelijkheid bestaat, maak ik graag gebruik van mijn eigen blog om op het verhaal te reageren.

De dader van de verschrikkelijke daad in Orlando was in dienst van een beveiligingsbedrijf. Geruchten gaan dat de man aan het radicaliseren was. En het staat vast dat de man overplaatsing had gevraagd omdat hij onheus bejegend werd vanwege zijn geloof. De man was al eerder door de FBI verhoord.

Ze geeft in haar verhaal aan dat beveiligers op talloze plekken komen die mogelijk als doelwit door terroristen en/of criminele organisaties gezien/gebruikt kunnen worden. En daar heeft zij natuurlijk volkomen gelijk in. Bijvoorbeeld Schiphol, de Rotterdamse haven, de Nijmeegse vierdaagse, winkelcentra en ambassades, dat zijn risico-objecten. De beveiligers op deze objecten beschikken veelal over bedrijfsgevoelige informatie dat voor een burger niet toegankelijk is. Wat vanzelfsprekend interessant is voor personen of organisaties met slechte bedoelingen. Ze geeft verder aan dat deze beveiligers wellicht vatbaar kunnen zijn om hun dienstverband te misbruiken ten gunste van genoemde personen of organisaties. Men dient derhalve sterk in de schoenen te staan, alert te zijn en bij enige vorm van veranderend gedrag bij collega’s aan de bel te trekken. En ook daar heeft ze volkomen gelijk in. Tot zover kan ik aardig meegaan in haar verhaal.

Waar ik moeite mee heb is het begin van haar verhaal.
“Al snel na het incident werd duidelijk dat de schutter een medewerker van G4S was. De medewerker was in dienst van G4S sinds 2007 en was – zo stelt G4S – conform wet- en regelgeving diverse malen gescreend. Alhoewel G4S wellicht niets verweten kan worden en het incident plaatsvond buiten werktijd daalde de beurswaarde van G4S de dag na het incident met 6%, tot de laagste waarde sinds 2009.”
De beurswaarde van het beveiligingsbedrijf was gedaald. Ja, en?
Er zijn 50 onschuldige mensen in koelen bloede doodgeschoten!

Hierna haalt ze de ‘wat als’ theorie naar voren.
“Het zijn gebeurtenissen die ons aan het denken zetten. Wat als de schutter tijdens zijn dienst zijn wapen had getrokken, op de door hem te beveiligen locatie? Of op een andere locatie, maar wel tijdens dienst (en dus in uniform)? Of wat als de schutter zelf geen beveiliger was, maar wel in staat was gesteld tot zijn vreselijke daden door medewerking van een beveiliger (die de schutter bijvoorbeeld opzettelijk toegang had verleend tot een bepaalde locatie)?”
Zou dan de beurswaarde nog verder gedaald zijn? Is dat wat ze misschien bedoelt?
Er zijn 50 onschuldige mensen in koelen bloede vermoord!

De daling van de beurswaarde van een bedrijf na een terroristische aanslag zal een stel mensen ongetwijfeld aan het hart gaan. Ik ben waarschijnlijk wat minder zakelijk en meer menselijk maar mijn gedachten gaan uit naar die onschuldige mensen die hun leven werd ontnomen alleen omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.

En ik zou ‘Drama in Orlando doet beurswaarde G4S kelderen ’ al helemaal niet als titel over een aangrijpende gebeurtenis gebruiken.

Groninger

MG

Mag ik je voorstellen, toekomstig topcoach; Marcel Groninger.

Marcel en ik gaan een long way back. Ik geloof dat het in de D’tjes was dat hij bij mij in het team kwam. Een lang, houterig ventje. Van de andere kant van de stad. Beetje vreemde eend in de bijt in het team van vooral buurtjochies. Maar voetballen kon ie! Hij bleek de ontbrekende link te zijn in het te vormen superteam van trainer Jan M. Marcel was de onbetwiste spits. Hij scoorde aan de lopende band en zorgde er mede voor dat ik als keeper in wezen nooit een drol te doen had. Ik kan me een seizoen herinneren van 105 voor en maar 5 tegen.

In de B’ers ging ik van voetbal af, Marcel bleef. Ik ben hem daarna een tijdje uit het oog verloren. Tot ik hem eens vanaf de zijlijn bij een toernooi voor 1e elftallen als een baas op het middenveld zag heersen. Een grote, stevige, irritante vent waar de arrogantie vanaf droop. Mooie voetballer met een geweldige trap. Een plaag voor tegenstanders.

Mijn leven ging verder in een ander deel van Nederland en van Marcel hoorde, zag of vernam ik weinig. Af en toe was m’n moeder hem tegengekomen en kreeg ik de groeten maar daar hield het wel mee op. Ik had geen idee wat hij voor werk deed maar ik stond er in elk geval niet van te kijken dat hij voor het trainersvak had gekozen.
Met Be Quick werd hij in 2013 kampioen van de Hoofdklasse C. Een enorme prestatie. Ik vond zijn telefoonnummer op de website van de club en ik stuurde hem een felicitatie sms. Ik kreeg zowaar antwoord terug. 
In ditzelfde jaar werd Marcel zelfs verkozen tot beste amateurtrainer van Nederland. Ik zie hem daar nog staan naast Frank de Boer en Louis van Gaal. Ik had er een trots gevoel bij, dat zal ik eerlijk zeggen.

Marcel werd trainer van HHC Hardenberg, een topklasse club. En ook hier was hij redelijk succesvol met als hoogtepunt het bereiken van de kwartfinale van het bekertoernooi 2015/2016 door winst op eredivisionist NEC. Na 3 seizoenen heeft hij HHC Hardenberg verlaten om komend seizoen assistent-trainer te worden van Ernest Faber bij FC Groningen. En dan hoef ik niet uit te leggen dat het nog een kwestie van tijd is voordat hij hoofdtrainer van een eredivisionist is. En daarna een Europese topclub, daar ben ik van overtuigd.

Tja, en dan heeft hij natuurlijk een assistent nodig. En laat ik mijzelf daar nou uitermate geschikt voor vinden. Natuurlijk heeft Marcel weet van mijn trainerscarrière. Natuurlijk weet Marcel dat ik mijn team van 0 naar een kampioenschap geloodst heb. Natuurlijk weet Marcel dat ik op mijn hoogtepunt ben gestopt. En natuurlijk weet Marcel dat ik een enorm tactisch brein ben. Ik ben tenslotte niet voor niets tegenwoordig de Johan Cruijff onder de voetbalkijkers. Ik kijk 5 stappen vooruit. Natuurlijk weet hij dit alles.

Nu hoef ik niet gelijk bij de eerste de beste topclub als assistent aan de slag hoor maar Marcel, wanneer je bondscoach wordt, je hebt m’n nummer!

We topcoach’en!

Ramadan

Ramadan

Het is bijna weer zover. De tijd is weer gekomen dat een stel mensen een maand lang vrijwillig gaan afzien. Prima, geen probleem mee. Laat ik voorop stellen dat ik vind dat iedereen mag aanhangen of belijden of hoe je het ook wilt noemen wat ie wil. Maar thuis. Niet in de openbaarheid. Dus ook de Ramadaanse medemens. Ik vind het prima dat, uit respect voor de armen op de wereld, ze overdag niet eten, drinken, roken en neuken. Wat trouwens helemaal nergens op slaat want de armen hebben ’s nachts ook niet te eten, te drinken en te roken. En neuken……nou ja, dat doen ze waarschijnlijk wel. Maar dat terzijde. 

Maar lieve Ramadanen, moet de hele wereld dit weten? Het hoeft toch allemaal niet zo opzichtig? Doe het lekker in je privé. Wat ook weer geldt voor alle religieuzen trouwens.

En de hamvraag rijst al snel; Moet ik rekening houden met de Ramadaanse medemens? Op het werk bijvoorbeeld? Het antwoord daarop is kort en al even duidelijk: NEE. Ik heb geen boodschap aan iemands vrijwillige afzien tijdens werktijden. Dan moet er gewerkt worden. En kan ik er niet iemand bij hebben die er ineens even tussenuit knijpt om te bidden. Of even? Ik heb het opgezocht en even snel een schietgebedje doen is het niet. NEEN! Het is een heel uitgebreid pakket van handelingen.

bron: Marokko.nl
Voorbereiding tot het gebed: Het is niet toegestaan het gebed te verrichten zonder te voldoen aan een aantal voorwaarden. Is hier eenmaal aan voldaan dan kan men in het aangezicht van Allah soebhanahoe wa Ta’la staan. Reinheid: Dit houdt in: het schoon zijn van het lichaam, de kleding en de plaats waar het gebed wordt verricht. Bedekken van de geslachtsorganen: In geval van de man is hij verplicht om tenminste bedekt te zijn vanaf zijn navel tot over de zijkant van de knie. Het lichaam van de vrouw moet totaal bedekt zijn, op het gezicht en de handen na. Juiste tijd: Het gebed moet op de juiste tijd worden verricht. Het is niet toegestaan om het gebed eerder te verrichten. Richting Ka’bah: Het gebed moet gedaan worden met het gezicht in de richting van de Ka’bah in Mekka. ( vanuit Nederland moet men bidden naar het zuidoosten ) De woedoe (kleine wassing): Alvorens met het gebed te beginnen moet men de woedoe (kleine wassing) verrichten. De woedoe (kleine wassing) wordt gedaan naar het voorbeeld van de profeet Mohammed (vzmh). Hieronder volgt de beschrijving van hoe de woedoe moet worden verricht.

Eerst maakt men de intentie (voornemen van gehoorzaamheid aan de wil van Allah) daarna wordt het volgende uitgesproken: Bismillahir rahmanir rahiem ( in naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Daarna begint men drie keer grondig de handen te wassen
Daarna wordt drie keer de mond gereinigd, waarbij de tanden door er overheen te wrijven schoon worden gemaakt.
Daarna worden drie keer de neusgaten gewassen
Daarna wordt het gezicht gewassen, van voorhoofd tot kin en van oor
Daarna worden de armen tot aan de ellebogen gewassen. ( de rechterarm eerst )
Daarna wordt met de palm van de rechterhand een kwart deel van het hoofd bevochtigd.
Daarna worden de oren gewassen
Tenslotte wast men drie maal de voeten tot de enkels. ( de rechter voet eerst )  

De verrichting van het gebed: Het gebed kan door een ieder alleen worden verricht. Als twee of meer personen samen zijn vormen zij een Djama’ah (een gemeenschap) en moeten zij samen bidden. Een van hen treed hierbij op als Imam (voorganger). Elk gebed bestaat uiteen aantal eenheden (Rak’ah). Hieronder staat het verplicht aantal Rak’ah vermeld. Het is Soennah (naar het voorbeeld van de profeet Mohammed (vzmh) om buiten dit verplichte gedeelte nog een aantal extra Rak’ah te verrichten.

Tijd van het gebed: Rak’ah: Fadjr 2 Zoehr 4 ‘Asr 4 Maghrib 3 Isja 4  

Hieronder volgt de beschrijving van hoe het gebed moet worden verricht.
Men heft beide handen op tot aan de oren en zegt: Allahoe Akbar (Allah is de grootste)
Het gebed is begonnen, men staat nu in de stand die Qijam genoemd wordt. in deze stand worden drie verschillende gebeden gereciteerd:

  1. As-Sana (lofprijzing van Allah) Soebhanaka Allahoema wa bihamdik wa tabaraka kasmoek wa Ta’ala djadoek wa la ilaha ghairoek (Heilig bent U, o Allah, en lof zij U, en gezegend is Uw naam en hoog is Uw roem, er is geen god behalve U) Aoedzoe billahi minasj sjaitaanir radjiem (ik zoek mijn toevlucht bij Allah tegen het kwade van Satan de vervloekte)  
  2. Nu reciteren we het eerste hoofdstuk uit de Koran, Al-Fatiha
  3. Bismillahir rahmanir rahim in naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle
  4. Alhamdu lillahi rabbi-l-‘alamien Alle lof zij Allah, de Heer der werelden
  5. Arahmanir rahim de Barmhartige, de Genadevolle
  6. Maliki yawmi-d-din Meester van de Dag des Oordeels
  7. Iyy’aka na’buddu wa iyy’aka nasta’in U alleen aanbidden wij en U alleen smeken wij om hulp
  8. ihdina-s-sirata l-mustaqim leid ons op het rechte pad
  9. Sirata l-ladhina an’amta ‘alayhim ghrayri l-mardubi ‘alayhim wa la-d-d’alin het pad dergenen aan wie Gij gunsten hebt geschonken, niet dat van hen op wie toorn is nedergedaald, noch dat der dwalenden.

Hoofdstuk Al-Fatiha is een essentieel onderdeel van het gebed en komt iedere Rak’ah terug.
Nu reciteren we een ander hoofdstuk uit de Koran Dit gebed is vrije keus, hier kan ieder vers uit de Koran worden gereciteerd.
Gelijk na de laatste recitatie buigen we ons naar de gebogen houding (Qijam) met de woorden: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) Nu bevinden we ons in Roekoe, in deze positie zeggen we drie maal: Soebhana rabbijal Adziem (Heilig is mijn Heer de grote!) Vervolgens gaan we terug naar de staande houding (Qijam) met de woorden: Sami allahoe liman hamidah (Allah verhoort hem, die Hem looft)
In deze positie zeggen we: Rabbana wa lakal hamd (Onze Heer, alle lof zij U) Vanaf de staande positie gaan we naar de Sadjdah. Terwijl we dit doen zeggen we: Allahoe Akbar (Allah is de grootste)
In de Sadjdah houding zeggen we drie keer: Soebhana rabbi-jal a’la (Heilig is mijn Heer, de allerhoogste) Vervolgens zeggen we: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) en nemen de zittende houding aan
We zeggen weer: Allahoe Akbar (Allah is de grootste) en gaan terug naar de Sadjdah
In de Sadjdah houding zeggen we drie keer: Soebhana rabbi-jal a’la (Heilig is mijn Heer, de allerhoogste)
De eerste Rak’ah is hiermee ten einde gekomen.

Voor de tweede Rak’ah zegt men weer: Allahoe Akbar en staat op naar de Qijam houding. In de tweede Rak’ah begint men gelijk met Al-Fatiha (het voorafgaande gedeelte van de eerste Rak’ah vervalt nu) Na Al-Fatiha wordt weer een vers uit de Koran gereciteerd, waarbij men weer vrij is in keuze. De tweede Rak’ah is voor de rest hetzelfde als de eerste.
Nadat de tweede Rak’ah is beëindigd, d.w.z. na de tweede Sadjdah van de tweede Rak’ah, zeggen we Allahoe Akbar en nemen de zittende positie aan voor At-asjah-hoed. Deze houding heet Qa’dah. In deze houding zeggen we At-asjah-hoed: At ta hijatoe lillahi was-salawatoe wa tajjibatoe Alle aanbidding in woorden, daden en bezittingen weergegeven komt Allah toe. Assalamoe alaika ajoehan nabijoe Vrede zij met U, o Profeet wa rahmatoelahhi wa barakatoehoe en de genade van Allah en Zijn zegeningen Assalamoe alaina wa alaibadilla-hi-s-salihien Vrede zij met ons, en met de ware dienaren van Allah Ashadoe ella Ilaha Illa Allah Ik getuig dat er geen god is dan Allah wa ashadoe enna Mohammeden ‘abdoehoe wa rasoeloeh en ik getuig dat Mohammed zijn dienaar en boodschapper is Na de At-asjah-hoed beëindigd te hebben kunnen zich de volgende drie gevallen voordoen:

  1. Het gebed telt 2 Rak’ah: In dit geval gaat men na de At-asjah-hoed in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed).
  2. Het gebed telt 3 Rak’ah: In dit geval staat men na de At-asjah-hoed op in staande positie (Qijam) en herhaalt de tweede Rak’ah met het verschil dat er nu alleen Al-Fatiha gereciteerd wordt en geen tweede vers. Na de At-asjah-hoed gaat men in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed).
  3. Het gebed telt 4 Rak’ah: In dit geval staat men na de At-asjah-hoed op in staande positie (Qijam) en herhaalt men zijn derde Rak’ah nog een keer. Na de At-asjah-hoed gaat men in dezelfde positie door met de Tasliem (vredeswens einde gebed). Tasliem (de vredeswens)

Bij ieder mens zijn constant twee engelen aanwezig die alle daden vanaf de geboorte tot aan de dood optekenen. Allah leert ons dat niets hen ontgaat. Zij schrijven het levensboek van de mens tot aan het kleinste detail. Het boek zal als getuige dienen in het hiernamaals op de Dag des Oordeels, en ieder mens die op aarde heeft geleefd zal zijn levensboek kunnen lezen. Bij de afsluiting van het gebed worden deze engelen begroet:
Men wend eerst het hoofd naar rechts en zegt tegen de engel aan de rechterkant: Assalamoe alaikoem wa rahmatoellah (Vrede zij met U en de genade van Allah)
Dan wend men het hoofd naar links en zegt tegen de andere engel: Assalamoe alaikoem wa rahmatoellah (Vrede zij met U en de genade van Allah)
Hiermee is het gebed beëindigd.

Zoals je ziet is dit niet even in een poep en een scheet gedaan. En als we de gebedstijden erbij pakken, zien we dat die om en nabij 03.22 uur, 05.20 uur, 13.33 uur, 18.01 uur, 22.00 uur en 23.30 uur zijn. Oja, en tijdens het gebed mogen ze niet gestoord worden.
Nou, lieve Ramadaanse collegae, ik dacht het dus even niet. Tijdens werktijden moet er gewerkt worden en is er weinig tot geen plaats voor privédingetjes. Dat daar geen misverstanden over bestaan.

En nog iets. Prima dat de Ramadaanse collegae ’s nachts eten, drinken, roken en neuken maar ik wens wel gewoon om 07.00 uur afgelost te worden na mijn nachtdienst.
Ik denk, ik zeg het ff.

Ik doe iets fout

13228135_1176247005742175_680580277_n

Ik las gisteren een artikel over bloggers die gratis leven. Nou ja, een artikel? Ik las de eerste 12 zinnen. Want toen viel m’n bek open. (van verbazing was dat trouwens hoor. Niet dat je denkt dat ik een te zware onderkaak heb ofzo.) Ik sloeg mezelf voor m’n kop. (een licht tikje was het hoor. Niet dat je denkt ik mezelf neer hoekte.) Hoofdschuddend heb ik een kwartier lang voor me uit zitten staren. (wat eigenlijk nog best lastig was. Probeer het maar eens, ergens naar staren terwijl je met je hoofd heen en weer slingert.) Hoe heb ik zo kunnen slapen al die jaren? Hoe heb ik al die jaren het fout hebben kunnen doen? Ik kon er met m’n pet niet bij.

Het meiske in het artikel maakt foto’s van zichzelf met een bepaald kledingstuk aan, plaatst deze foto op haar Instagram (sinds wanneer is dat een weblog? Heb ik een memo gemist?) en ze laat zich dus gewoon betalen door het bedrijf van datzelfde kledingstuk. HOE. BRILJANT. IS. DAT? Zo gaat zij dus  al een jaar of wat gratis door het leven. Nou, dat wil ik ook! Eens even zien bij welke bedrijven ik eventueel een succesje kan boeken.

Zeg Peugeot®, ik rijd al 20 jaren met erg veel plezier jullie merk. Ik begon met een Peugeot® 205, de laatste 12 jaar met mijn Peugeot® 306. Het is de beste auto die ik ooit heb gehad. Nooit problemen mee. Starten en rijden. Dat er al 3 keer een nieuwe uitlaat onder moest, dat nu de koppelingsplaten aan vervanging toe zijn en dat ie hier en daar wat rammelt, ach, wie maalt daar om? Hij loopt tegen de 3 ton aan en dat voor een benzinemotor!
GE-WEL-DI-GE auto’s, die van Peugeot®! Anders gaan jullie de Formule 1 in? Geheid succes!
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

Oh wacht! Hé Levi’s®, hoestie? Wat maken jullie fantastische spijkerbroeken. En dan vooral de Levi’s® 501 natuurlijk. Die zitten toch als gegoten? Heeft iemand jullie dat ooit verteld? Ik loop er al zeker 30 jaar in. En mijn uitstapje naar PME™ moeten jullie mij maar even vergeven. Toen zij met die smalle pijpenonzin kwamen, ben ik rennend naar jullie teruggekomen. Niet zo fijn als een Levi’s® 501 (spreek uit als ein), dat zeg ik!
GE-WEL-DI-GE broeken, die van Levi’s®! En die knooprits, fantastische uitvinding!
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

NEEEE! Adidas® natuurlijk! Als er iemand een ambassadeur voor Adidas® is, ben ik het wel. En laten we eerlijk zijn, Adidas®, ben ik er persoonlijk niet verantwoordelijk voor dat jullie heden ten dage de verkoop van dè Run DMC-schoen weer explosief hebben zien stijgen? Ik dacht het wel hè? Hier, op deze plek, schreef ik een dikke 4 (VIER!) jaar geleden dat ik terug ging naar mijn wortels en bij die wortels horen de Stan Smith® en later de Superstar® van jullie prachtmerk Adidas®. En kijk nu eens om jullie heen? Iedereen, maar dan ook echt IEDEREEN loopt op die Adidas® schoenen. Ik werd zelfs laatst bij het schoolplein aangesproken door een jochie. “Hé, die schoenen heeft mijn zusje ook. U heeft  meisjesschoenen!” Heb ‘m een bitchslap gegeven.
Ik vind dat mooi. Mooi om te zien dat iedereen, maar dan ook IEDEREEN, erachter is gekomen dat Adidas® perfecte schoenen maakt. Iets wat ik al dik 35 jaar weet. Trouwens, voetbalschoenen? Adidas® natuurlijk. (en zwart!) Hardloopschoenen? Adidas® natuurlijk! Trainingspakken? Adidas® natuurlijk. Sportsokken? Adidas® natuurlijk! Eigenlijk alles wat je ook zoekt voor het sporten, kijk gewoon bij Adidas® en je slaagt zonder twijfel.
GE-WEL-DI-G sportmerk, dat Adidas®.
Ga vooral zo door! (klim even in de mail, dan kunnen we afspraken over de vergoeding maken)

Zo! En nu ga ik rustig achterover leunen.

We gratis lev’ en!

Zoek de verschillen



Ik had gisteren een celebfeestje. Ik ging als Mr. Reese. Maar dat lijkt me nogal duidelijk. Toch? Zoek de verschillen maar ‘s, ik daag je uit.

Ja, m’n haar is wat minder zwart met grijze accenten. Maar dat komt omdat het experiment met vleugjes typex in m’n haar een beetje heul veul mislukt was (wat een gore plakbende! Heb het 14 keer moeten wassen. 😬) Dus dat telt niet.

Maar voor de rest? Noem mij één verschil en scoor een date met yours truly! Mijn jachtseizoen is immers al ruim een week geopend!

Hint: ik ben de onderste.

We Mr. Reese’en!

Treinenman

De treinenman

Nachtdiensten zijn de uitgelezen momenten om collega’s beter te leren kennen. Om elkaar net even wat meer te vertellen dan alleen de gebruikelijke commando’s. Om gewoon even een praatje te maken. Vannacht was zo’n moment. Ik zal de situatie hier schetsen:

Terwijl ik wat op m’n telefoon zit te lezen, schuift collega zijn stoel dichterbij. Hij zetelt zich recht tegenover mij. Over m’n bril heen kijk ik hem vragend aan. Hij zwijgt en kijkt wat rond. Mijn blik verlaagt zich weer naar het schermpje van mijn telefoon. “De Hondenkop gaat weer rijden.”, zegt hij plots. Ik zucht licht en kijk hem wederom over mijn bril heen vragend aan. “Wat?”, vraag ik.
“De Hondenkop, die trein, die gaat weer rijden. Hij is weer gemaakt.”, zegt hij.
Ik; Was hij stuk dan?
Collega; Ja, maar hij is gereviseerd en gaat binnenkort weer rijden. (of zoiets, ik was mijn aandacht al weer kwijt).
Ik; Nou, geweldig! (hoop dat het enthousiast overkwam)
Collega; Je kent ze toch wel, Hondenkoppen? (hij maakt met zijn hand een golvende beweging). De voorkant lijkt op een hondenkop.
Ik; Zo eentje die kapot geschoten is met die kaping?
Collega; Ja, die!
Ik; Nou, fantastisch nieuws. Gefeliciteerd.

Stilte……………. Ik doe m’n telefoon weer voor m’n gezicht.

“En we hebben de grootste treinengek van Nederland nu bij de club.”, zegt hij plotsklaps ineens en uit het niets weer. Ik leg m’n telefoon neer en doe m’n bril af. Hij kijkt mij afwachtend aan. Na een seconde of 12 van stilte en spanning vraag ik maar wie het is.
Collega; Erik de Zwart.
Ik; Die DJ?
Collega; Ja.
Ik; Oh. Nou leuk voor hem. Dus jij bent een treinengek? En ik herinner me opeens een hilarisch filmpje van Jiskefet.
Collega; Ja, is mijn hobby.
Ik; Hartstikke leuk voor je. Zeg, weet je wat jij even moet doen? Zoek maar even op je tablet naar ‘De treinenman’ van Jiskefet. Dat is precies wat ik van treinenfreaks vind. Dan ga ik ff een sigaartje roken.
Collega; Oh, ik ben benieuwd………………………….……
Ik geloof dat ik het filmpje lolliger vond dan hij. 😂😂😂😂

Ik hartje die nachtelijke collegiale gesprekken. 🤔😉
Dus………..

We treinmafketel’en!

Het volledige fragment duurt 4.25 en is flauwer dan flauw.

Tactiek

Bij de vorige wedstrijd werd mij vriendelijk verzocht me niet teveel met de wedstrijd te bemoeien. Er lopen namelijk trainers langs de lijn, werd er gezegd. Aanmoedigen is prima maar tactische tips liever niet. Ik nam het ter kennisgeving aan. Het beleid van de club is dat jonge korfballers opgeleid worden tot trainer en dat ze de jongste korfbalteams onder hun hoede nemen. Ik vind dat een goed uitgangspunt. Zo kunnen ze hun ervaringen overbrengen op de allerjongsten. En de trainingen hebben vruchten afgeworpen. In augustus van het vorige jaar begon de F5 als een compleet nieuw team met nul korfbalervaring. En, met nog één wedstrijd tegen de directe concurrent te gaan, staan ze bovenaan en kunnen ze zaalkampioen 2015/2016 worden. Ik vind dat een prestatie van jewelste! Hoe geweldig is dat voor die kinderen van de F5? In hun eerste seizoen al direct kampioen worden?

Maar bij een allesbeslissende en belangrijke wedstrijd komt meer kijken dan alleen wat je (aan)geleerd hebt. Daar komt ook tactiek bij kijken. En, met alle respect, aan tactisch inzicht ontbreekt het bij de jonge trainers. En hoe jammer is het dan dat zij tactische tips van volwassen mensen volledig in de wind slaan? Ik vind het eigenwijsheid ten top. En op dat punt wankelt het beleid van de club volledig.
Door tactische blunders verloren we Dè belangrijkste wedstrijd van het zaalseizoen 2015/2016. En moest ik een zwaar teleurgesteld jochie troosten. Ook ik was flink pissig, moet ik eerlijk bekennen.
Gisteravond analyseerde ik de wedstrijd met Sam. Hij zei iets heel zinnigs. “Als ik een verre bal gooi, zijn we binnen 2 seconden bij de andere korf. Als we over moeten spelen duurt het 15 seconden.”……………….. Acht jaar is het mannetje hè? Hij ziet dat nu al.
Het lijkt mij voor de jonge teams beter dat de trainers in opleiding zich puur bezig gaan houden met de trainingen en de techniekontwikkeling van de jongste spelertjes. En dat er een volwassen coach bij de wedstrijden is. Eentje die weet hoe je wedstrijden moet aanpakken. Die de klappen van de zweep kent. Die tijdens een wedstrijd ingrijpt als het niet loopt. Die een partijdige scheidsrechter gewoon aanspreekt. Toevallig ken ik een hele goeie. 😉😄

“Jammer, volgende keer beter”, hoorde ik een ouder zeggen. Nee, er komt geen volgende keer. Dit was eenmalig. We kunnen immers niet terug in de tijd. Bij competitiewedstrijden gaat het om de punten, zo simpel is het. En bij competitiewedstrijden moet je er alles aan doen om te winnen. Speel je voor het plezier, moet je aan recreatieve sport gaan doen.
Of ga bloemschikken.

We tactiek’en!

 

*OPHEF ALERT*

Mensen, deze anekdoot heeft niets met speltactiek bij de jongste kinderen te maken. Speltactiek moet ontwikkeld worden.
Ik zet enkel mijn vraagtekens bij het gebrek aan tactisch inzicht bij de trainers. Dit voornamelijk vanwege hun jonge leeftijd.
Mijn punt is dat er een wezenlijk verschil is tussen een trainer en een coach.

Ik hoop dat dit antwoord een beetje duidelijkheid verschaft.

Professor Dieter von Kalebats

PDVKWaar is toch de tijd gebleven dat je kinderen gewoon voor de gek kon houden? Mooie tijd was dat.

Na het ballon prikken, de kadootjes geven en tijdens het zelf je taartje versieren vertelde ik de kinderen dat we straks proefjes gingen doen en dat er een echte professor zou komen om de boel in de soep te laten lopen te coördineren. En dat ik nu, als vader van Sam, even boven een dutje ging doen want man oh man, wat was ik moe!

“Nee hoor, jij bent de vader van Sam want je hebt dezelfde schoenen aan!”

Uhm, ja. Goeie. Dat is inderdaad wel een aandachtspunt voor de volgende keer.
Lieve lezer, oordeel zelf.

Bodemlijn is; voormaligje had het weer strak geregisseerd en verzorgd, de kinderen hebben zich prima vermaakt en de wereld is 8 professoren rijker.
Diploma SamOp naar de volgende!

We kinderthemafeest’ en!

Jetsers

JetsersBen jij ook zo eentje die gelijk in een toetsenbord kruipt en online je beklag doet op een openbare site als je onheus bejegend bent? Of dat denkt, in elk geval. Nee toch, mag ik hopen. Goeiendag, wat een droef volk is dat!
Het is vorige week gebeurd in één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio. Het was druk. En dan moet je druk als DRUK lezen. Het was voor het personeel niet echt duidelijk wie aan de beurt was. Een vrouw op leeftijd maakte van deze gelegenheid misbruik en wilde haar bestelling plaatsen. Het kassapersoneelslid was hier niet helemaal van overtuigd en vroeg een jongeman naast deze vrouw op leeftijd of hij wellicht niet eerder binnen was gekomen. Het maakte de jongeman niet zoveel uit, hij was toch nog met zijn telefoon bezig. De vrouw op leeftijd deed haar bestelling maar was toch licht aangebrand over de manier van communiceren van het personeelslid. Toen bleek dat de bestelling van de jongeman toch eerder klaar was dan de bestelling van de vrouw op leeftijd was deze vrouw op leeftijd volledig op haar tepels getrapt en stormde woest de zaak uit. Later die avond bleek dat de vrouw op leeftijd een flinke klacht op eet.nu (een openbare recensiesite) had geplaatst.

Nou ja, lang verhaal. De bodemlijn is dat het personeel van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio met deze situatie in de maag zat. Ze konden zich niet verdedigen. Tenminste niet op de manier zoals de uitbater van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio in zijn hoofd had. Je moet toch aan je overige klandizie denken en netjes blijven.

Maar dan is er nog altijd de zelfbenoemde floormanager van één van mijn favoriete etablissementen hier in de regio!
IK!!!!
WAT ZULLEN WE NOU KRIJGEN ZEG!
Onmiddellijk belegde ik een topoverleg met het personeel. Dit mocht geen effect hebben op de toekomstige beursgang later dit jaar. We ontdekten dat klanten machtig zijn en dat zij ronduit hun gal mogen spuwen op (personeel van) zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen. Maar andersom is dat niet mogelijk.
Tot nu! Ik ontdekte een site waar personeel van zaken, winkels, etablissementen en overige uitbaterijen naar hartenlust hun ontevreden klanten met de grond gelijk kunnen maken. Eventueel met naam en toenaam. JETSERS

Briljant!! Ik zeg, geef de man die dit gerealiseerd heeft een standbeeld!
Opzouten met die toetsenbord lafmuilen. Een beetje ontevreden klant lost het ter plekke op.
Pffff, de klant is koning. Nou, niet altijd hoor!

We Jetser’en!

Kwartaal

IMG_9527Maar natuurlijk gaat dees jolijtsijt in het nieuwe jaar gewoon door. En hoe kan ik dat duidelijker brengen dan er gelijk op 1 januari een nieuwe anekdoot in te knallen? Niewaar?

Eens even zien, laat ik de plannen voor het aankomende kwartaal eens even met je delen. Dit kwartaal staat voor mij in het teken van 3 hoofdzaken. De rest is even bijzaak. Óók belangrijk hoor maar mijn volledige aandacht gaat even uit naar de 3 hoofdzaken voor dit kwartaal.
De eerste is over 3 weken. Het verjaardagspartijtje van Sam. Hèt proefjesfeest zoals de gemiddelde groupie hiero weet. Langzaamaan en stap voor stap transformeer ik naar m’n nieuwste typetje; Professor Dieter von Kalebats. De verstrooide professor. Het pasje is binnen en de stem heb ik ook al onder de stembanden. Nu moet ik alleen nog even een outfit scoren. Oja, en ik heb besloten voor een pruikding te gaan, m’n haar tondeuseren dwars over het midden lijkt me bij nader inzien toch niet zo’n heul sterk plan. Oh, en laat ik ook niet vergeten te vermelden dat ik de laatste weken druk doende ben geweest intel te verzamelen over enkele proefjes die betrekking hebben tot ontploffinkjes. Het is natuurlijk wel een kinderfeestje hè? En hoe leuk is het dan voor de kinders dat alles helemaal in de soep loopt en dat de boel ontploft? Frappant dat je een heleboel informatie gewoon van sommige sites kunt halen! Hoi AIVD! Hoi CIA! Hoi CTU!

Herman blondDe dag vóór Valentijnsdag hoopt het jochie links de respectabele leeftijd van 45 te behalen. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden! Ik bedoel, hoe vaak word ik nu 45?
Ik zit nog even te dubben hoe ik dit ga aanpakken. In kleine kring of zal ik er toch een megafeest van maken?  Een megafeest zoals ik al vaker gepland en hier aangekondigd heb.
Oh, wacht even, toen kwam niemand opdagen……………. Hmmm, aandachtspuntje. Dat gaat me natuurlijk wèèr klauwen vol met geld kosten, de Gelredome afhuren. Dat is pas lucratief als er minimaal 43.859 mensen komen. En waar vind ik die overige 43.851 zo gauw? Het is natuurlijk wel erg kort dag.
Nou ja, ik kom er op terug. Houd in elk geval die 13e vrij in je agenda!

beachEn dan is er tenslotte nog the moment you’ve all been waiting voor. Zondag 27 maart. Zomertijd.
Dè dag dat ik mij weer op de markt werp. De vrijgezellenmarkt dat is. Maar dat weet jij als groupie natuurlijk als geen ander.
Zo’n winterstop hè? Ik vind het heerlijk. Ik heb het ook nodig. Even rust aan het hoofd en prachtlijf. Ah, het woordje prachtlijf is gevallen. Vanzelfsprekend heb ik het lichaam een beetje laten verslonzen en laten hangen maar, lieve lezer, ik beloof plechtig er vanaf nu weer aan te gaan werken zodat ik er per 27 maart weer aantoonbaar uitzie.
Dus nog even geduld, vanaf zondag 27 maart kan ook jij aanspraak op een date met mij maken!
Ben je een ongeduldig type en wil je zeker van je zaak zijn, reserveren kan vanaf maandag 11 januari, klokslag 8 uur.

We kwartaal’en!

Roerig jaar

2015 2016Ja, dat kunnen we wel stellen. Het was een roerig jaar. Voor de wereld, voor Nederland en ook voor mij. Laat ik de wereldroerigheden voor wat ze zijn. En laat ik ook maar de Nederlandroerigheden links liggen. Laat ik het over mijn roerige jaar hebben. Het is tenslotte mijn weblog.
In januari moest ik weg bij m’n alltime favo werkplek. Mèn, wat baalde ik daarvan! Ik werd slachtoffer van een politiek spelletje. Onrecht is iets waar ik slecht tegen kan en ik besloot in al mijn enfant terribleïsme het vuur aan de schenen van ‘de baas’ te leggen. Tja, en dan word je kaltgestellt, zoals dat in ons jargon heet. We hadden het ook als volwassen mannen op kunnen lossen maar ‘ze’ kozen voor deze weg. Jammer. Was ik dan geheel onschuldig? Nee, natuurlijk niet. Ik kan een ontzettend irritant mannetje zijn voor leidinggevenden. Ik had beter moeten weten na een jaar of 18.

Opaopa is dit jaar overleden. En hoewel het er aan zat te komen, kwam zijn dood toch als een schok voor me. Opaopa was de vader van de opa van m’n jongens en ik ben regelmatig met de man op pad geweest. Van gewoon ophalen voor verjaardagen tot reüniebijeenkomsten voor de oud-militairen. Ik deed dat altijd graag. Hij is 86 jaar geworden.

Ik heb de grens van 1500 dagen van ‘meest begeerde vrijgezel van mijn penthuis zijn’ doorbroken. Sterker nog, de teller staat vandaag op 1573. Dat is toch ook wel iets om over naar huis te schrijven, dunkt me. Zou ik dan toch die ene vent zijn die niet met zijn geslachtsorgaandeel denkt?  Of zou het toch gewoon aan mij en mijn karakter liggen dat ik maar geen juiste vrouw kan vinden? Hmmm, aandachtspuntje.

En tenslotte zit ik nu al even thuis. Mijn ‘alles opkroppen’ is er na dik 30 jaar uitgekomen en momenteel heb ik een beetje moeite de bijkomende emoties onder controle te krijgen. Een flink aandachtspunt!

 

Is er dan alleen maar slecht roerig nieuws, vraag je je af? NEEN! Ofkors not.
Sam en Teun groeien als kolen. Lichamelijk maar vooral geestelijk. Het is voor mij als vader stukken makkelijker vergeleken met den beginne. Man, wat vond ik dat een zware tijd! Ik doe eigenlijk nu alleen nog maar leuke dingen met ze. Ik kan ze zo af en toe zelfs ‘loslaten’. Ze redden zichzelf wel. Heerlijk vind ik het.

Een langverwachte wens is in september uitgekomen. Samen met mat heb ik Auschwitz bezocht. En ondanks dat ik er flink van onder de indruk ben geraakt, ben ik ontzettend blij dat ik de trip gemaakt heb.

En tenslotte is dit jaar mijn meest succesvolle blogjaar ever. Ik zit over de 12.000 hits heen. Sterker nog, het gaat richting de 13000 en een snelle berekening wijst een dikke 1000 hits per maand uit. Ik ben daar best wel trots op.
Een kijkje in de keuken dan maar? Mijn meeste bezoekers kwamen via de zoekmachines (2191). Facebook (963) staat op 2 direct gevolgd door Twitter (938). Het weblog van Maurice, mijn goeie vriend, is een plaats gezakt en bezet de 4e plek.
Mijn best bezochte anekdoot is ‘Ik mis je’ (457x) en dat is op zich frappant want dat is een verhaal uit 2013. Op de tweede plaats staat een gastlog (268x). Dus eigenlijk is mijn meest gelezen bericht van dit jaar Avondje romantiek (138x). En dat is eigenlijk ook best een lollige, als ik eerlijk ben. Vorig jaar kreeg ik 3516 bezoekers, dit jaar waren dat er 4539. Waarderingen (vind ik leuks voor FB’ers en Twitteraars) waren in 2014 maar 56, dit jaar waren het al 130! Dikke duim omhoog, mensen!
Alleen de reacties zijn gedaald (2014: 514 – 2015: 407) en dat is eigenlijk het enige wat ik jammer vind. Maurice, Rob en Dhyan zijn mijn topreaganten. En dat doet mij afvragen waar de vrouwen blijven???????
Nou lieve lezer, dat was het wel.

Laat ik er tot slot nog een interactief dingetje ingooien. Altijd leuk, zo aan het einde van het (blog)jaar.
Welk (vies) drieletterwoord heeft Google dit jaar het meest naar mijn sijt gelinkt?
De winnaar heeft zondag 27 maart het eerste recht mij te claimen als mijn jachtseizoen weer begint.

We 2015’en!

ps. Als het goed is linkt dit bericht nu direct door naar @vonbloghausen op Twitter.

Nieuw typetje

ProfessorVandaag is m’n nieuwste typetje geboren. Professor Kalebats, zo gaat ie heten. Ja inderdaad, er komt weer een kinderfeestje aan. Mijn vaste groupies weten het inmiddels.
Na Opperhoofd Uku Atchawa en Commissaris Dikmans zal ik voor de derde keer in de huid kruipen van een typetje om het verjaardagsfeestje van mijn zoon op te leuken. Sam wil een proefjesfeest en als hij een proefjesfeest wilt dan krijgt hij een proefjesfeest. Zo rollen wij. Doen we niet moeilijk over.
Voormaligje noemt het een Willy Wortelfeest en ze zag mij al helemaal als Willy Wortel verkleed maar eh HALLO!!!! Ik ga toch niet voor wortel lopen. Zucht. En trouwens, Willy Wortel is een uitvinder, geen proefjes doen meneer. Duhuu.
Neen, het wordt professor Kalebats en as we typ ben ik zijn stem aan het oefenen. Zo’n hete aardappel in de keelstem. Ik zal binnenkort mijn vaste verkleedmevrouw weer eens bezoeken (“jij verkleed je wel vaak hè?”). Ik zal even naar de Kwantum gaan om wat fysica te halen. Ik zal de Gamma met een bezoek vereren om wat stralen te kopen. Ik zal eens bellen of de NASA tijd en ruimte (Ha!) voor me heeft. En laat ik vooral de complete serie van Mythbusters niet vergeten ergens op de kop te tikken. En we hebben nog maar een kleine 3 maanden! Dus dat wordt nog spannend.
Maar gelukkig ben ik op m’n best zodra de deadline in zicht komt.
Professor Kalebats, onthoud die naam!

We proefjesfeest’en!

Poolwatch

BaywVia verschillende kanalen bereiken mij vragen of ik mijn superheldenbestaan wellicht aan de wilgen heb gehangen. Nou, daar kan ik duidelijk over zijn: NEEN.
Nog bijna wekelijks kom ik in actie of moet ik optreden als ‘Leesbrilman (voorheen SuperAnus)’. Maar om dat nou allemaal hier op te schrijven vind ik ook zo pocherig.
Maar ik ben de beroerdste niet dus zal ik je mijn laatste avontuur van vorige week vertellen. Lees en geniet/huiver/verbaas/erger/schiet in een slappe lach (doorhalen wat niet van toepassing is).

Het subtropische binnenzwembad van een niet nader te noemen vakantiepark gingen we met ons allen naar binnen. In de mannenkleedruimte deed ik de jongens de zwembroek aan, zelf twijfelde ik of ik alleen in mijn strakblauwe Speedo zou gaan of dat ik toch mijn bloedgele broekje eroverheen zou doen. Ik besloot het laatste.
Het zwembad was groot, er waren verschillende baden. Ik vond het er onoverzichtelijk en dat triggerde mijn alarmbellen wat eigenlijk niets anders is dan lichte vibraties aan mijn testi’s. Ik deed m’n hand in mijn zwembroek en met m’n handpalm stelde ik ze gerust ten teken dat ik het begrepen had. Ze namen na 10 minuten de rusthouding weer aan. Bedenk me nu dat dat er eigenlijk gek moet hebben uitgezien voor de andere zwembadbezoekers. Hmmm, aandachtspuntje.
Het kinderbad begon na een tijdje te vervelen en de jochies met de zwemdiploma’s wilden wat spannenders. Ze kregen de wildwaterbaan in de gaten. De wildwaterbaan is een 18 kilometer lange roetsj maar dat wist ik toen niet. Ik nam Teun op m’n arm en we gingen!! Nou ja, gingen? Mijn bloedgele broekje gleed voor geen meter. Hè klut!! Schuifelend pakten we de eerste meters toen we ineens bij een verhoging kwamen. Verdomme, daar ook nog overheen, vloekte ik hardop. En toen gebeurde het! Eenmaal over die bult vielen we 56 meter naar beneden. Onder water! WTF??!!!!
Mijn testi’s bonkten tegen mijn buikwand. In morse seinden ze; T.E.U.N.M.O.E.T.B.O.V.E.N.W.A.T.E.R! Ik zwom zo snel ik kon naar de oppervlakte. Ondertussen gingen we in vliegende vaart de wildwaterbaan af. Met Teun boven m’n hoofd en ik onder water denderden we die 18 kilometer door. Ik dacht nog; Jees, wat een lange wildwaterbaan.
Met een plons belandden we in het opvangbad. Teun was helemaal van streek, ik drukte hem tegen m’n tors aan terwijl ik moeite had op adem te komen. ‘Stil maar, jongen. Papa is bij je’.

Nu denk je natuurlijk; Nou, is dat alles?
NEEN, Natuurlijk niet. Lees verder dan!

In het diepe bad doken we en maakten we bommetjes. De jochies met zwemdiploma’s hadden jolijt. Ik had het na een dik kwartier wel gezien, ik had inmiddels iedereen in de directe omgeving wel nat gebomd, ik ben geen 43 meer en ik besloot even mijn rust te pakken. De jochies met zwemdiploma’s kregen er geen genoeg van, ik genoot van zoveel waterpret.
Maar jochies met zwemdiploma’s zijn niet de eerste de beste jochies met zwemdiploma’s en ze kregen in de hoek van het bad een stroomversnelling in de gaten. Keurig schoolslaggend zwommen ze er naartoe. Mijn alarmbellen vibreerden  weer hevig in  de onderbuik en ik dook ze stilletjes achterna. Na de eerste bocht in de stroomversnelling werd het een stroomverSNELling en werden snelheden behaald van 230 km/u. Tel daarbij vloedgolven op en je begrijpt dat ik Sam vastgreep. Als razenden gierden we door de baan, Sam was zichtbaar in paniek. Met mijn linkerarm hield ik hem boven water. Ik zag dat vriendje het ook niet meer hield. Hem greep ik met mijn rechterhand en ook hem hield ik boven water. We gingen harder en harder en onderweg raakten steeds meer mensen in paniek. Een magere blondine (‘waar is mijn 1.90 lange en 90 kilo wegende vriend?’ gilde ze steeds) klampte me aan mijn rechterschouder vast, een gezette blonde (‘ooh, wat heeft u toch mooie schouders’, bleef ze herhalen) deed dit bij de linker. Aan het einde van de stroomversnelling had ik 34 mensen op de één of andere manier vast of hadden ze mij beet. We landden allemaal in goede gezondheid maar wel erg geschrokken in het opvangbad. Ik klom als laatste uit het opvangbad, een ovationeel applaus van het aanwezige publiek viel mij ten deel.
Ik trok de bloedgele broek strak, hield mijn buik in, legde mijn zwoelhaar rond de navel in de plooi, toonde mijn linker spierbal, trok een zwoel gezicht en liet me bevallig fotograferen. Leesbrilman (voorheen SuperAnus) had weer eens levensreddend opgetreden.

En zo, lieve lezer, ben je weer wat bijgespijkerd over mijn superheldenbestaan.
Natuurlijk heb ik dat niet aan de wilgen gehangen.
Een superheld ben je immers 24/7 anders kun je het beter niet zijn.

We superhelden!

Fuck it, ik heb vakantie

Fuck it Zo, bijna vakantie. Kan ik eindelijk dit jaar afsluiten.
Het was niet het beste jaar in mijn bruisende geschiedenis maar ach, fuck it, ik kan het niet terugdraaien dus swa. Even slikken en weer weer doorgaan, is dat niet mijn motto? Uit welk nummer komt dat ook al weer? (de winnaar kan een meet and greet met mij winnen!!)

Maandag vertrek ik voor een week met de jongens en m’n mattiegezinnetje naar de Huttenheugte. Ja, ik was ook sceptisch. Ik weet toevallig dat die 2 lachzakkende aandachthoeren Geer en Goor er eens een programma hebben opgenomen. Dus dan weet je dat ik er een niet al te hoge pet van op heb.
Of zal ik had zeggen? Het is namelijk helemaal niet zo’n SBS tokkiepark als iedereen denkt. En ik kan het weten, wij zijn er namelijk al geweest. In maart hebben wij, de jongens en ik, een researchtoer over het park gedaan. Het is hartstikke leuk voor de kinderen! Ja, het moet wel mooi weer zijn maar het is hartstikke leuk voor de kinderen! En dat is voor mij het belangrijkste. Als zij zich vermaken, heb ik tijd om een beetje macho rond te paraderen vermaak ik mij ook. Ze kunnen zwemmen. Ze kunnen varen. Ze kunnen vissen. Ze kunnen fietsen. Ze kunnen klimmen. Ze kunnen scheppen. Ze kunnen ballenbakken. Ze kunnen bowlen. Ze kunnen ijsjen. Ze kunnen patatten (want het heet patat en geen friet!). Ze kunnen zelfs wanna be geheim agenten. Je ziet, keuze zat. Ze zullen zich niet vervelen. En mocht dat toch het geval zijn, ben ik best bereid om ook iets met ze te ondernemen. Ik ben tenslotte niet voor niets één van de leukste vaders die ik ken. En dat is een ‘hengelen naar bevestigingzin’.
Na die week vertrekken we noordwaarts naar casa di mama en de geoefende lezer weet dat dit inmiddels vaste prik is. Even een week tiet hoal’n bie moeke. Vindt moeke leuk, vinden de jongens leuk en ook ik vind dat prettig.

Waar het eigenlijk om draait is dat ik even uit de sleur van het dagelijkse leven ben. Dan gaan we in augustus weer vol goede moed en bruisend als een aspirientje in een glas Gin Tonic m’n saaie leventje in.
Oh wacht.
Maar voor straks om 23.00 uur geldt: Fuck it, ik heb vakantie.

DHBO

Presentatie1Ik had m’n jongens om half 2 weer naar school gebracht en ik moest de 2 uur tot school uit door zien te komen. Ja, ik had gewoon naar huis kunnen gaan maar dan was de kans 103% geweest dat ik op de bank zou ploffen en de kans was daarna zeker 139% geweest dat ik in dut zou vallen. En die 242% wilde ik niet nemen, ik moest de nacht immers in en dus moest ik mijn schoonheidsslaapje voor de voordut bewaren.
Nee, ik besloot naar m’n mattie te gaan voor een stel uitstekende bakken koffie, een balletje pinda en een goed gesprek. Maar dat laatste blijkt toch elke keer weer onmogelijk.  Op de een of andere manier weet hij altijd binnen 2 zinnen het onderwerp te veranderen naar iets seksgerelateerd. We kletsen dan regelmatig dij.
Een oude man op de fiets beukte de zijkant van een auto en kopte daarna het asfalt. Het zag er ernstig uit. Ik kon niet ramptoeristig blijven kijken, ik moest wat doen. Haast was geboden! Ik rekte m’n kuiten, mijn hamstrings en mijn liezen. (Zal je altijd zien dat ik bij dat 21 meter sprintje een spier verrek. Nowee Gosee!)
Buiten adem kwam ik aan bij plaats accidentum, 2 vrouwen hadden zich inmiddels bekommerd over de arme man. Ik duwde de vrouwen aan de kant en verleende derde hulp bij ongelukken. Er kwam flink wat bloed uit de mond en de neus van de man. De man reageerde niet op het gekakel van de vrouwen en ook mijn gerichte vragen gaf hij niet thuis. Ik vond het nu meer dan ooit tijd voor een pijnprikkel. Ik nam een korte aanloop en trapte de man vol in zijn balzak. De man liep blauw aan en begon erg zwaar te ademen. “Dat vest moet open”, zei ik vastberaden. De man had de rits van zijn vest tot aan de adamsappel dichtgeritst. “Ja, dat had ik al geprobeerd”, zei de bestuurster van de auto. “Maar het lukte me niet.” Nee, omdat je kunstnagels hebt, dacht ik hardop.
De man opende zijn ogen en begon kalmer te ademen. Gelukkig, dacht ik, hij is bij kennis. Dat maakte het bloed aan mijn handen weer goed. 
Nadat ik zijn fiets van de straat had gepakt en netjes op de stoep had geparkeerd moest ik het verkeer regelen. Het ongeluk was op een driesprong, van alle kanten kwamen auto’s en fietsers. Iemand moest orde in de chaos scheppen. Uit mijn kofferbak pakte ik een fluitje, een klaar-overbordje, een petje van zoonlief, een pot latexverf en een dikke kwast. Ik kalkte een S en een P midden op de driesprong. Daar tussen ging ik staan. (* noot van de redactie: het is voor een verkeersregelaar belangrijk dat je exact in het midden van een verkeerspunt gaat staan!).
Geen auto of fiets bewoog tenzij ik een teken gaf. Het was voor iedereen duidelijk dat ik de driesprong roelde. Ik had er schik in. De politie kwam met 3 wagens en 3 agenten ontfermden zich over het slachtoffer. Ik kreeg te maken met een ongeduldige bestuurder. De man negeerde mijn stopteken volledig. Ik trok een rode kaart en stuurde hem van de weg af. Dit onder luid applaus van de toegestroomde sensatiezoekers. De man achter het stuur bleef stoïcijns doorduwen, ik vond het een bedreigende situatie. Er restte mij niets anders dan een agent aan te spreken op dit agressieve en bedreigende gedrag van de bestuurder. “Maar dat is de ambulance”, zei hij………………… “Ah!” Wellicht moest ik bij een volgende keer de bril op zetten. Aandachtpuntje. 
Puur uit interesse vroeg ik de bestuurster naar haar verhaal. Ze had ‘m niet gezien, zei ze. Ik keek er niet van op. Hoofdschuddend liep ik weg.

Bij mattie waste ik het bloed van m’n handen en ging op gepaste afstand staan kijken. Ik nam er een sigaartje bij. Mattie bracht een kop koffie, complimenteerde mij met m’n optreden en wees me op een bloedvlekje op m’n spijkerjackmouw. Hè verdomme, dat vind ik altijd zo vervelend. Moet ik weer naar de stomerij. Zucht.
Ik schreef mijn naam en rekeningnummer op een papiertje en liep naar de man die achter in de ambulance lag. Ik wenste hem sterkte en succes in het ziekenhuis en stopte het papiertje in zijn borstzak. Ik ga er van uit dat het met die stomerijkosten wel goed komt.

We voor wat, hoort wat’en! 

Turbo

  Ik breng binnenkort de voiture maar ’s even naar de garage. Hij moet tenslotte ook gekeurd worden. Maar dat niet alleen, er is iets met m’n trouwe metgezel. Ik kan niet precies m’n vinger erop leggen en het blijft natuurlijk gissen maar volgens mij hebben kaboutertjes er stiekem een turbo onder (in? aan?) gelegd.
Zal het uitleggen. 

Ik was deze week onderweg naar het werk en een stel tientallen meters voor de afrit, zal je altijd zien, kwam ik achter een vrachtwagen met het gaspedaal omhoog te hangen. Zucht. Haat aan. Weet iemand wat ‘Schiet ^%%#*&*%*^%$* toch ’s op man!’ in het Pools is?
Toen ik het eerste witte blokje van de uitvoegstrook in het vizier kreeg, trapte ik m’n peddle volledig in en knalde ik rechts Lamlulski met een rotvaart voorbij. Denk dat ik weer eens makkelijk de 230 aantikte. Maar wat schetste mijn verbazin………nee, mijn schrik? Er stond een Duitse camper geparkeerd op de afrit. Op een meter of 40. Met driekwart erop en het andere kwart op een smal stukje berm ernaast. Wass zum ficken!!!, schreeuwde ik uit en ik trapte het rempedaal tegen de bodemplaat van m’n auto aan. Een remspoor van zeker 187 meter tot gevolg. Maar dat kon helemaal niet want dan had ik de camper moeten raken. Dus zal het eerder 31 meter geweest zijn. (niet overdrijven, Manus! Daar trappen de lezers heus niet in.)
Met een uitwijkmanoeuvre omzeilde ik de camper en drukte ik m’n hart weer uit m’n keel.

Nou, en sindsdien turboo’t mijn auto. Op het moment dat ik rustig rijd is er niets aan de hand en dat is ook logisch. Ik bedoel, ik heb Jeremy nog nooit, terwijl hij 50 reed, over iets van turbo horen lollen. Dus.
Maar zodra ik het gaspedaal intrap, maakt niet uit in welke versnelling, knalt ie eerst heel kort naar 8000 toeren en daarna gaat ie als de brandweer. Ik vind dat natuurlijk best wel cool en ik zit tegenwoordig ook loeiend en met een blauw petje zwaaiend in de auto maar volgens mij is het niet goed. Er zat nooit een turbo onder (in? aan? Mack, help ’s ff) mijn wannabe A3 dus nu hoef ik ‘m ook niet.
Dat is het.
Of ik heb een stelletje ontzettend gladde banden voor. Dat kan natuurlijk ook nog.
Ik breng ‘m binnenkort maar ’s even naar de garage. Lijkt me verstandig.
Voor iemand me van een vangrail af moet schrapen.

We turbo’en!

Op z’n Grieks

LeesbrilmanHet is even geleden maar gisteravond was het zover. Ik moest weer eens mijn superheld alterego ‘Leesbrilman’ uithangen.
Ik had mijn moeder een weekendje op huishouden visite en nadat ik de jongens naar voormaligje had teruggebracht, gingen moeke en ik uit daten. Bij de Griek want dat vind ze zo lekker.
Het begon al bij binnenkomst. Voor de deur stond een groep jongeren te roken en een geërgerde eigenaresse (Sofia, droomvrouw!!) deed voor de zoveelste keer de deur dicht tegen de kou. Ze zei dat ook. “Ik doe nu voor de zoveelste keer de deur dicht!”. Vandaar dat ik dat op dat moment wist. Ook vertelde ze dat ze een flinke groep in tha house had en aan de manier waarop ze het zei concludeerde ik dat ze er niet zo happy mee was. Ik stelde haar gerust, zei dat ik er nu was en gaf haar, naar goed Grieks gebruik, een tongzoen. Het bleek een Biafraans gebruik te zijn maar we deden er niet al te moeilijk over. Ik verontschuldigde me voor mijn gebrek aan geografische kennis.
De grote groep zat achterin de zaak bij de open haard, wij namen een tafeltje vlakbij het raam. Sofia nam onze bestelling op en vertelde tussen haar prachtige neus en dito lippen door dat het een groep Joego’s betrof. Ze hadden gereserveerd voor 20 man maar er bleken een kleine 60 te zijn gekomen. Het was een familiesdingetje. Een scheiding zou in deze zaak en juist op dit moment uitgesproken worden. Ze verontschuldigde zich op voorhand voor de overlast.
Ze had mijn volledige aandacht. Ik bekeek haar eens van top tot teen. GOEIENDAG ZEG! Wat een mooie vrouw!
Moeke gaf me een slap op m’n wang. Oh wacht, ze zei ook iets……………….

Onder ons eten liepen de emoties bij de families hoog op. Een hoop geschreeuw en een hoop rumoer. Zucht…….
Ik nam de laatste slok uit m’n glas bier, ging staan en mikte het glas, naar goed Grieks gebruik, richting open haard. En het schaaltje met olijven wierp ik erachteraan. BAH! Vieze dingen!
Ja, ik ging staan. Ik moest er wel bij staan, de open haard was een meter of 28 van ons tafeltje af immers.
Een boos uitziende groep mannen kwam naar ons tafeltje gestiefeld. Of ik wel goed bij m’n hoofd was, vroeg één. En hij plantte, ten teken van dreiging, een fors mes in ons tafeltje. Ik schepte nog wat Gyros bij en boerde, naar goed Grieks gebruik, m’n moeder vol in haar gezicht en ging wederom staan. Ik begon op m’n vingers te tellen terwijl ik de man strak aankeek. Toen ik bij m’n 2e wijsvinger was (en geoefende lezer weet dat dit 6 is) kwam Sofia aangespurt. Ze trok de jongens mee naar het achterste gedeelte van het restaurant. De mannen gingen met tegenzin mee en het vingerwijzen, woedend kijken en dreigen was niet van de lucht.

Om de gemoederen te bedaren draaide Sofia het volume van de muziek wat open. Ik ging staan. Ik vouwde m’n armen over elkaar en naar goed Grieks gebruik begon ik de Sirtaki te dansen. Moeke kon niet stil blijven zitten en haakte aan. Het duurde maar even of het hele voorrestaurant én de complete bediening Sirtakiede alsof het een lieve lust was. We hadden jolijt.
Dit in tegenstelling tot de groep achterin. Om boven het volume uit te komen, schreeuwden ze meer en meer. Het leek uit de hand te lopen. Ik had er genoeg van. Ik toog naar het toilet. Geheel toevallig hing mijn superheldenpak daar. Ik kleedde me om. Een haakje aan m’n nagel zorgde voor een flinke ladder in m’n maillot maar daar had ik op dat moment even geen tijd voor. Haast was geboden om die groep de zaak uit te bonjouren.
Ik startte het intromuziekje en kwam theatraal het toilet uitstuiven……………………….

De rust was volledig weergekeerd. De man van Sofia (onbereikbare droomvrouw dus😞) had ingegrepen en de groep de deur gewezen………………….
Dus.
Moeke en ik namen nog een kopje koffie en hebben toen zonder te betalen de zaak verlaten.
Zoals goed Grieks gebruik.

The movie

IMG_5638Weet niet hoe het met jou zit maar over 8 nachtjes slapen word ik 44 en ik vind het de hoogste tijd om mijzelf eens even lekker in het zonnetje te zetten. Maar ja, dan ben ik natuurlijk wel afhankelijk van het weer. Niets veranderlijker dan het weer immers. Hoe groot is de kans dat ik dan m’n Dries Roelvinkgele zwembroek kan dragen? Ik denk dat het met 0% wel ophoudt. Ook omdat ik die zwembroek al jàààààren kwijt ben trouwens. Én zouden de buren niet raar opkijken als ik ineens pontificaal op een tuinstoel in onze gezamenlijke voortuin ging zitten?………….
Hmm, aandachtspuntje.
En waarom zou ik egoïstisch mezelf in het zonnetje zetten? Waarom het niet delen met jou, lieve lezer?
Ja, waarom zou ik niet mijn lang gekoesterde droom uit laten komen? Filmheld! Op het witte doek! Von Bloghausen, the movie. Dè film over het sensationeel spannende leven van één van de 87.429.673 meest begeerde vrijgezellen van Gelderland. Een rollercoaster aan aktiescènes, thrillerscènes, poep -en piesgrappenscènes en, natuurlijk niet te vergeten, dampende vrijscènes.
Ja, dat ga ik doen. Ik laat mijzelf verfilmen. Misschien dat Katja me dan eindelijk ziet staan…………..

Of zal ik eerst iets kleiner beginnen? Laten we zeggen, met een boek?
IMG_5637

 

 

 

(Wat een flutanekdoot hè? Klopt, ben er ook niet trots op. Wilde eigenlijk alleen maar laten zien dat ik een nieuwe foto-app heb ontdekt; Photofunia)

Huppelkutje

HuppelkutIk sprak vanmiddag een huppelkutje. Zo’n meidje net van school, nog net niet droog achter d’r oren, hier en daar nog wat puspukkeltjes, iets teveel make up, net oud genoeg voor mij om haar vader te zijn en die dan zo’n ingestudeerd toontje aanslaat. Je kent ze wel. Man man man, wat een droeftoetster!
Bij elk woord dat ze uit haar giechel barfte, zuchtte ik meer en meer en kon ik alleen maar denken ‘mens, ga koffie halen!’ Of ga je nageltjes lakken. Of ga Justin Bieber onderkwijlen.
Ik heb haar denkbeeldig zéker 34 bitchslaps gegeven. En haar 15 fluimen vol in haar bek getuft.
En ik moet me vergissen hoor maar ik denk dat ze zelf denkt dat ze heul intelligente zaken uitkraamde. Het arme schaap.
NOU, NEE!! 
Ik kreeg op een gegeven moment gewoon medelijden met haar. ‘Kind, stop asjeblieft met blaten! Laat asjeblieft wat zuurstof bij die hersenen toe. Denk asjeblieft even 13 tellen na voordat je die klep opentrekt. Of neem er 43. Minuten! Dan heb ik wat meer tijd m’n aandacht naar iets wèl nuttigs te verleggen.
GOEIENDAG ZEG!!

Nee, lieve lezer, uit een relatie tussen een huppelkutje en ik (ik werd laatst een man der mannen genoemd!) zal nooit een goed huwelijk groeien.

We huppelkutjen!

Eerlijkheid

ThetruthwillpissyouoffHet voordeel om één van de 35 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland te zijn is dat je je niet meer hoeft te bewijzen bij de andere sekse, het vrouwvolk, de vrouwtjes. Ik ben derhalve tegenwoordig in de gelukkige staat en ben ik op dusdanige leeftijd dat ik ze niet meer hoef te pleasen.
Wat eigenlijk in het kort betekent dat ik eerlijk tegen ze kan zijn. En dat ben ik dan ook. Sommigen noemen dat horkerigheid, ik noem dat eerlijk.

Zo stond ik vanochtend face to face met een jonge blondine waarmee ik het in een dronken bui zeker wel anderhalf uur uit zou kunnen houden. Na wat korte interactie viste ze naar een compliment. “Zit m’n haar goed?” Tja, en dan tref je mij…..
Een gemiddelde man zou zeggen dat het haar hardstikke leuk staat.
Ik niet. “Nou, nee”, zei ik stellig. En ik trok er m’n ozo befaamde stalen gezicht bij. Het haar zat, hoe zal ik het brengen? Ze had er in elk geval weinig moeite voor gedaan. Kom op zeg! Beetje met een elastiekje denken dat je er gemakkelijk van af komt. En dan ook nog als je mij op het werk kunt treffen! Dan vraag je erom. Dat zeg ik!

Eerlijkheid mensen, daar kom je het verst mee. Hans Teeuwen zei het een tijd geleden al.
Oja, voor ik het vergeet.
Hallo jeugdige lezer. Leuk dat je hier bent. Zeg, klopt het dat je nog nooit iets van Hans Teeuwen gezien hebt? Kind toch, je weet niet wat je mist. De man is op een bepaald moment hilarisch geweest! Zoek op YT maar eens wat fragmenten op.
Hieronder een voorproefje. Kijk maar eens waar de vorige generatie om moest schaterlachen.
Veel plezier enneh…………….. Dag hoor.

Paranoia

ParanoiaIk begin er behoorlijk schijtziek van te worden dat een relatief klein groepje mensen de sfeer hier in Nederland aan het vergiftigen is. Op elk vlak van mijn ooit zo vrolijke leventje is er wel iets of iemand die het voor mij verknalt. Ik geef toe dat ik in een diepe nazomerblues zit en dat ik de laatste tijd niet helemaal objectief denk. Maar als ik zo om me heen kijk, lees en zie dan is het een kwestie van tijd dat ik snap. Dat ik getriggerd word. Dat ik radicaliseer. Dat het me geen ruk meer uitmaakt. Dat ik m’n boeltje pak en vaarwel zeg. Vaarwel tegen dit inmiddels geworden fukland.
Maar ja, ik heb natuurlijk wèl 2 jonge kinderen. En zij hebben mij nodig. Hoe je het ook went of keert.
En ik hen. Zij zijn het het beste wat me ooit is overkomen. Dat spreekt voor zich. Ik heb ze graag bij me. Gewoon lekker gekke mannendingen doen. Ze klaarstomen voor hun leven. En ik mis ze als ze niet bij me zijn.
Elke eerste 2 weken van mijn werkperiode zijn pittig. Dan maak ik flink wat uren; 5 dagdiensten, 2 avonddiensten en aansluitend 3 nachtdiensten. Ja, knipper maar even met je ogen, dat is 80 uur zonder een dag vrij! Maar hoor je mij daar over?
Ik heb dan vanzelfsprekend weinig tijd om mijn jongens te zien. En vaak kom ik even op zondag voor het werk bij de jongens kijken en een bakkie koffie drinken.
Gisteren waren ze niet thuis. Mijn qualitytime met m’n jongens ging derhalve niet door. Ik vond het jammer maar het was niet anders. Voormaligje en ik hebben het nou eenmaal zo afgesproken dus heb ik me aan de omgangsregeling te houden. Ze is volledig vrij om te doen met de jongens wat ze wil. En ze had een goeie reden om niet thuis te zijn, whappte ze me. Dus. Ik legde me er bij neer.

Gisteravond reed ik van het werk naar huis. En halverwege op de snelweg, zag ik dat nou goed? Scheurde ik nou net haar auto voorbij? Zelfde type, zelfde kleur en ook hetzelfde kenteken? Wat de fuk! Dat had ze me niet gewhappt!
Waarom reed ze om 11 uur naar huis? Waar was ze geweest? En waar waren mijn jongens? Zaten zij ook in de auto? En zo nee, wie was bij ze? Ik zat me op te vreten in mijn auto. $#%^&&%$!!!!!! Ik ging langzamer rijden om zeker te zijn. Maar ze bleef ver achter me. Ze had mij natuurlijk ook gezien en had geen zin in een confrontatie op de snelweg……………..Ik besloot vol gas te geven en naar haar huis te rijden. Ik zou haar daar opwachten. In mijn hoofd speelden verschillende scenario’s af. Voor elk scenario verzon ik tekst om haar duidelijk te maken dat ze niet met mij moet fukken.
Ik reed haar straat in. Haar auto stond netjes geparkeerd. Het licht in haar huis brandde niet. Mijn gezinnetje lag al heerlijk te slapen……………

Had ik al gezegd dat ik op het randje zit?
KOEKOEK!

Wie dist De Mol?

1655845_839136499453229_484673876568570793_n Dat was even OEF! en AAAAH! en schrikken enzo gisterenavond zeg! Na mijn ontwaken uit het voordutje voor de nachtdienst stond mijn sociale media vol met die ene foto. Die foto van ‘Opsporing verzocht’. Je hebt ‘m vast gezien.
En zo niet? Deze foto bedoel ik. (en kom in godsnaam onder die steen vandaan!) afperser+john+de+mol
Onmiddellijk schoot ik van de bank en spurtte naar de kast. Ja hoor, daar hing ie keurig aan het knaapje; Bewijsstuk A.
“SHIT!” is wat ik dacht. Zul je net zien dat ze dadelijk via alle kanten mijn penthuis binnenstormen. Want met mijn brilletje (Bewijsstuk B) erbij en een flinke dosis fantasie bestaat de mogelijkheid dat de kans aanwezig is dat men wellicht mij in die bewuste foto ziet. Ik zette voor de zekerheid een volle pot koffie. Ik wist immers nooit.

Het zat me vannacht toch niet lekker. Ik wilde meer achtergrondintel hebben. En, niet heel onbelangrijk, ik wilde mezelf ontslagen van elke vorm van verdenking. Wij hebben de meest geavanceerde technieken, hightech apparatuur alsmede het Schaduwnet tot onze beschikking opt werk maar dat weet jij natuurlijk niet want dat is classified information (deze zin vernietigd zichzelf na 5 seconden na lezen!). Maar ik weet het wèl en ik dook vannacht dan ook in de Special ops-ruimte.
Nou lieve lezer, het zit anders dan je door de media voorgeschoteld krijgt.

Het gaat meneer de afpersman helemaal niet om geld. Ik vond dat ook al vreemd. Die de Mol heeft ongeveer een vermogen van een getal met 4986 nullen dus elk bedrag zou voor hem een tientje in gewone mensengeld zijn. Neen! Het gaat meneer de afpersman om heul iets anders. En ik heb eigenlijk wel een beetje sympathie voor de beste man gekregen. Ken je dat? Dat je sympathie kweekt voor het boeventuig? Het welbekende ‘Zweden-syndroom’? Zal wel niet hè? Boeven zijn boeven en die moeten allemaal bij hun arrestatie omgelegd worden in het gevang!!

De letterlijke tekst op de bezorgde taart is in chocoladeletters geschreven; “Kap nou eens met die kutprog”. (De taart was duidelijk te klein, was zo’n Hema-ding.)
Zie je? Meneer de afpersman heeft hele andere bedoelingen. Hij wil dat die de Mol stopt met die kutprogramma’s die hij produceert. En dat die Linda eens stopt met dat schaapachtig lachen.
EN DAAR HEEFT HIJ VOLKOMEN GELIJK IN!!!!!

Oh fuk! Dat maakt mij weer verdachte nummero uno……………………………….

Doe een dansje

dansenZal ik je eens vertellen wat ontzettend ontspannend werkt? Een total bodymassage. Of een keer de orgaskraan volledig opendraaien. Ja duh, dat weet ik ook heus wel. Maar daar doel ik niet op. Want niet overal heb je zomaar een prettig gevormde in een strak pakkie uitgeruste masseuse tot je beschikking. En ik moet me sterk vergissen maar volgens mij is het strafbaar om te pas en te onpas en overal en nergens je goedje zomaar neer te kwakken. (oh, anekdoot in een anekdoot: Ik gooide eens brood in de tuin voor de vogels maar ze kwamen maar niet. Zei voormaligje; “je moet er ook wat zaad bij doen”………………….. Ja, dat soort dingen moet je dus niet tegen mij zeggen. Dan kun je een reactie verwachten. :-)))
Nee, voor bovenstaande zaken moet je de juiste plaats en/of stemming en/of beiden vinden en dat kan stressend werken. Ergo en dus niet ontspannend.
Wat ik bedoel is dansen. Dansen kun je overal. Waar en wanneer je maar wilt. Zet gewoon je schaamte opzij en dans alsof je geen enkele fuk geeft. Ik danste ooit eens in een discotheek in Antwerpen volledig in trance en helemaal in m’n mezelf gekeerd op ‘Around the world’ van Daft Punk. Ik gaf exact 0 fuk. Het interesseerde me totaal niet wat anderen van me dachten. Man, wat was dat heerlijk!

Gisteren heb ik dit concept op het werk geïntroduceerd. Lichten uit, flikkerlichten aan, muziek een knopje harder en dansen. De collegae keken eerst ietwat verbaasd maar het duurde maar ff of er stonden enkele volwassen slechtkont black ops-ers te dansen alsof het leven er vanaf hing. Zonder ook maar één fuk te geven. En wàt waren we relaxed nadien!
Ik stel voor dat meer mensen dit gaan doen. Er zijn geloof ik nogal wat mensen op de wereld tegenwoordig die enigszins strak staan.

Ik zeg: Geef stress geen kans, doe zo nu en dans!

Goeie units

GUIk zeg, tijd voor een feestje. Jazeker, lieve lezer, ik ben vandaag jarig. En ik ben vandaag 3 jaar geworden.
Vanochtend zat er een hartstikke leuke attentie van ons aller WordPress op de achtergrondpagina van mijn weblog. Jouw favoriete jolijtsijt bestaat vandaag exact 3 jaar en dat lieten ze aan me weten middels een boodschap met erin een schrijffout. Ik vond en vind dat prima.

Maar mijn bloggeschiedenis loopt al wat langer hoor. Ik ben in 2008 begonnen met Slinxlog. Maurice, de vrouw van m’n goeie vriend Linda, was toen al een grootheid in de blogwereld en nadat zij mijn verhalen aanhoorde, haalde zij me over om deze verhalen ook op te noteren op een weblog. Het was een briljant plan van haar! Ik had talent (ahum) en ik had er lol in.
Mack (Maurice) is trouwens nog steeds actief. En nog steeds op hoog nivo! Vileine humor, scherpe verhalen en geen schrijffout te bekennen. Neem maar eens een kijkje via de linx hiernaast. Bijna dagelijks tegen middernacht een nieuw hoogtepunt. Enneh, oja, mocht je willen reageren op een verhaal, zorg dan dat je in haar straatje lult want heb je een iets andere mening, wordt je reactie niet geplaatst. Maar Mack is een grootheid natuurlijk, die mogen dat gewoon doen.
Zo schreef ze gisteren een briljant stukske over internetgeschiedenis. En dat bracht mij op het idee om ’s even te gaan spitten in mijn blogverleden. Nu is er van Slinxlog niets meer te vinden. En da’s best klut. Want toen was ik ècht op m’n best. Nou ja, best? Ik had een andere stijl. Ik ging er zo nu en dan bikkelhard met gestrekt been in, flink tegen zere benen aan schoppend. Tere zieltjes vrat ik met huid en haar op. En dan spuugde ik het haar weer recht in de smoel van het tere zieltje uit. Dat heeft een zo’n 2 jaar geduurd.
Op vrijdag 13 augustus transfereerde ik voor, toentertijd een recordbedrag, van Word-press naar Blogspot en daar startte ik Goeie units. Dit werd mijn kindje. Ik had het bloggen onder de knie (lees, ik was wat rustiger geworden), ik had een schitterende onderzin (als ik praat, moet jij stil zijn) en ik maakte er alles behalve een standaardblog van. Zo had ik zum bleistift thema’s in m’n header :
GU zomer1GU herfstGU winterGU lente1
Dat had niemand!!! En ik introduceerde spelletjes. Spelletjes die je nu in appvorm terugvindt in de Appstore. (Man, ik ben een bult geld misgelopen!!)
Nu heb ik sindskort een stalkster (of stalker maar ik prefereer een stalkster) die mijn complete huidige blog doorspit (volkomen logisch hoor) en juist voor haar heb ik goed nieuws. Er is nog veul meer!! Je kunt nu ook m’n Goeie unitsperiode lezen! Zie link hierboven.

Maar, lieve lezer, vandaag is een feestje. Vandaag ben ik 3 jaar geworden.
Ik ga maar ’s ff een stukje fietsen en er eentje (of 2/3/4/5) op ploppen.

Op jors!

 

*OPDATUM*
Dankzij m’n goeie vriendin Maurice is nu ook Slinxlog in de linx (rechts) terug te lezen!!!!!
Ik zeg; ALLEMAAL EEN *BOKS* RICHTING MAURICE!

Trauma

TraumaEen beetje vent van mijn statuur heeft trauma’s. En ik heb er ook eentje. Maar ik ben dan natuurlijk ook een vent van mijn statuur. Duhuu. Ik heb een trauma, een onverwerkt trauma, waar ik nog bijna dagelijks wekelijks maandelijks zo nu en dan last van heb. Heb je een gevoelige maag, stop dan HIER met lezen! Dit kon wel eens smerig worden.

Ik was vroeger gedoemd Olympisch kampioen ‘Tennisbal gooien’ te worden. Dat is als het een Olympische sport zou zijn geworden vanzelfsprekend. Ik gooide met gemak een tennisbal 100 meter ver. Gaf mij een tennisbal en ik slingerde ‘m tegen de horizon aan. Geen verte was mij te gek, als ik wilde smeet ik een tennisbal zo tegen z’n smoel.
Maar daar kwam een kleine 25 jaar geleden abrubt een einde aan. In het leger. Tijdens mijn dienstplicht.
Het record ‘oefengranaat (de zogenaamde Eihandgranaat) gooien’ stond op mijn opleidingskazerne op 114 nog iets meter. En al na mijn eerste kennismaking met deze sport wierp ik de granaat naar 103 meter. Ik, en mijn complete batterij  trouwens, was vastbesloten het record op die kazerne te verbreken. Het is er helaas niet van gekomen.

Nu denk je natuurlijk; “Wow, poeh poeh, nou nou, wat een trauma zeg. Jankert!”
*SLAP* NEEN! Lees verder dan!

Op de welbekende kazerne in Duitsland was het record van dezelfde discipline 122 meter. HONDER-TWEE-EN-TWINTIG!  Da’s een end hoor! Dat ben ik 65 keer. Ik had een doel in het leger leven dat ik leed en ook leidde. Door de leiding werd ik zelfs geboost om voor dàt record te gaan. Een paar keer per week oefende ik op de werpbaan. Soms omringd door enthousiaste maten, meestal in m’n eentje.
Het is er helaas niet van gekomen. Een (weer een kansloze) oefenmissie in de vrieskou van februari van 1990 maakte dat ik mijn ambities (het record èn Olympisch goud in Barcelona in 1992) moest staken.
We hadden een kamp beleg(er)d op één of andere Duitse steppe en helemaal rondom ons kamp lag een droge sloot, een greppel. Het kreng was een meter over 3 diep. De enige weg naar ons kamp was over een bruggetje. We kwamen rond middernacht, in totale duisternis en volledig uitgeput aan bij ons kamp. In al mijn eigenwijsheid was ik het bruggetje vergeten en liep ik op gevoel richting mijn tent. Ik flikkerde in de greppel. En dat was nog te overzien, het was zelfs lollig ware het niet dat de riem van mijn wapen dat ik over de schouder droeg achter, waarschijnlijk, een stronk bleef haken. Met gevolg dat mijn arm als een dolle omhoog schoot ergo een pijnlijke schouder. Een erg pijnlijke schouder.
De medic zei de volgende dag dat m’n schouder gekneusd was en ik moest hem daarin gelijk geven. Zo voelde het namelijk ook.

Ik bleef tijdens de gehele dienstplicht last van m’n schouder houden, het ‘oefengranaat werpen’ had ik vaarwel gezegd. Het was een zware en uiterst emotionele beslissing maar het lukte me simpelweg niet meer. Na elke worp verging ik van de pijn aan m’n schouder.
Anderhalf jaar na mijn afzwaaien besloot ik toch maar eens een onderzoek te laten instellen naar de niet te harden pijn in mijn schouder. Een kijkoperatie wees uit dat mijn schouder verbrijzeld was………………………………… Duuuuuuuuuusssssss.
Een deel van mijn schouderkapsel bestond uit botfragmenten. Deze zijn tijdens een operatie verwijderd. Bij de minste beweging schiet daardoor mijn schouder uit de kom. En dat doet AUW kan ik je melden!

Ik heb er tegenwoordig mee leren leven. Ik maak, naast het slappen, geen vreemde bewegingen meer.
Maar man! Wat doet het me zeer als ik denk aan de glorieuze carrière die ik ben misgelopen. Wereldfaam! Miljoenen! Auto’s! Villa’s! Vrouwen!

Nou leve lezer, als dàt geen trauma is?

Slappen

SlapIk moet maandag weer aan het werk. Vanaf maandag kan ik niet meer de hele dag een beetje relaxed op de bank liggen. Dan zit mijn vakantie erop. Haha, snap je die woordspeling? Dan zit mijn vakantie erop?…………….. Op die bank?………..Erop zitten?……. En dat ik er dan niet meer op kan liggen?………..Man, ik vind ‘m hilarisch.
Jep, maandag klokslag 6.00 uur stap ik HQ van De Organisatie weer binnen.
EN DA’S MAAR GOED OOK!
Ik weet niet of je het nieuws een beetje gevolgd hebt maar zo hier en daar in de wereld loopt het behoorlijk uit de klauwen. En is het je ook opgevallen dat het precies in mijn 3 weken vakantie uit de klauwen is gelopen? Ik vind dat allang geen toeval meer. Zij zijn natuurlijk ook niet van gister. Als de kat van huis is…………… Je kent het.

Maandag maar eens zien op welke slapmissie ik gestuurd word. Want het lijkt me wel duidelijk dat er hier en daar in de wereld even flink rondgeslapt moet worden.
DOE ALLEMAAL ‘S EEN BEETJE NORMAAL MAN! *SLAP*
LAAT DIE MENSEN MET ANDERE IDEEËN ‘S MET RUST MAN!! *SLAP*
LAAT DIE MENSEN GEWOON ‘S HUN WERK DOEN MAN! *SLAP*
KAP ‘S MET DIE AANDACHTHOERIGE DEMONSTRATIES MAN! *SLAP*
GA NOU ‘S UIT ETEN MET ME MAN! *SLAP* (oh wacht, da’s een privé dingetje).

Lieve lezer/leester, vanaf maandag ben ik, De leesbrilman (voorheen SuperAnus), weer werkzaam als zijnde jouw hoeder van pais een vree op dees planeet. Jouw gemoedstoestand gaat me vanzelfsprekend erg aan het hart.
Maandag maar eens zien waar ik het dringendst nodig ben. Ik heb gisteravond John Rambo orde op zaken zien stellen in Birma. Dat kan ik dus van het lijstje schrappen.
Ik heb er zin an. Ga nu maar eens even alvast m’n legging strijken.

Totale lul

Totale lulIk vind het wel weer eens tijd voor wat interactiviteit tussen jou, lezer, en ik, producer/presentator/bedenker van dit weblog. Want het begint hier een beetje op mijn liefdesleven te lijken. Het is er wel maar van interactie is weinig sprake.
Ik ben in 2008 begonnen met het op het wereldwijde web verhalen droppen over mijn boomende leventje en wat ik allemaal wel en zeker niet meemaak. Ik vind dat lollig en leuk om te doen. En ijdel als ik ben, vind ik het ook best lafjes stijvend als ik positieve reacties op mijn plempsels krijg. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat je onder het lezen van weer zo’n anekdoot van mij een glimlach krijgt. Of dat je zo hard moet lachen dat er een sliert snot (een Wiebe voor de kenners) uit je neus ontsnapt. Of dat je je koffie tegen het scherm uitproest. Of dat je gewoon denkt ‘heb je hem weer’. Maar ook negatieve reacties zijn vanzelfsprekend uitermate welkom. En de kans dat ik daar op reageer is vele malen hoger. Want dat vind ik helemaal pies in de broek-lollig. Ik heb ooit een geweldige online ruzie gehad met de Twentse scooterscene omdat ik eens schreef dat ik mijn toenmalige buurjongen van z’n scooter zou schoppen als hij nog één keer met hoge snelheid de brandgang in zou komen scheuren terwijl mijn oudste zoon elk moment diezelfde brandgang in kon lopen. Man, die reacties die ik kreeg, HI LA RISCH! Woedende, bedreigende en taalvoutende reacties van die scooterjeugd. En ik er natuurlijk vol op. Heerlijk!
Maar das war einmal. De reacties onder de anekdoten zijn tegenwoordig op 1 (misschien 2) vinger te tellen. En dat steekt. Ja, op de sociale mediaas krijg ik wel meer reacties maar daar krijg ik ook ‘vind ik leuk’s’ als ik status dat ik een Mars in m’n kont stop. Daar kan ik niet zoveel mee. Hieronder zit ook een ‘vind ik leuk’ knop hoor!
Maar hoe leuk vond je het? Daar gaat het mij om. Leuk? Lollig? Geweldig? Hilarisch? Ik moet even een schone slip aan? Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik graag wat meer reacties onder een anekdoot zou zien. Dat ik bij de halfjaarlijkse evaluatie op het kantoor van meneer Weblog aan kan tonen dat dit blog nog steeds levensvatbaar is. En daarom doe ik weer eens een poging jou te betrekken bij dees jolijtsite.

Wie vind jij nou een totale lul?

Iedereen kent wel iemand die gewoon zo kneus / sneu / irritant / onuitstaanbaar (gelieve zelf aanvullen) is. En om het hem recht in zijn muil te zeggen, dat is niet ieders ding. En mocht het een ‘bekende’ persoonlijkheid zijn, dan is het zeer aannemelijk dat je hem niet persoonlijk kent en je het hem dus niet kunt zeggen. Maar dat soort lui hebben vaak meestal altijd wel een of ander openbaar account waar je je gal kunt spuwen. Zo vind ik zum bleistift heel zelfbenoemd ‘Bekend Nederland’ een totale lul. Behalve Katja Schuurman. En Tygo Gernandt. Zij zijn cool!

Dus lieve lezer, wie vind jij nou een totale lul? Vertel het me hieronder in de reacties. Dus niet alleen een eikel hè? En niet alleen een klootzak. Nee, ik wil weten wie jij een totale lul vindt. Dus van de perineum tot voorbij de voorhuid. De totale lul. (Had ik al totale lul in dees ankedoot gebruikt?)
Zoals je ziet staat dit in meerdere categorieën dus keuze zat. Me dunkt.

Succes.

(ps. de eerste die mij opgeeft kan de hoofdprijs, een boterhamzakje vol vers geschoren perineumhaar, thuis verwachten.)

Weekend

WeekendWat te doen? Wat te doen? In een vrij weekend? Met al die vrije tijd? Mèn, weekend. Hoe werkt dat ook alweer? Ik heb het even opgezocht, 17 en 18 augustus van het vorige jaar. Toen had ik voor het laatst een weekend volledig vrij. En dat weekend viel ook nog eens in m’n vakantie.
Nu ik daarover nadenk, dat is wel heul fukking lang geleden! Vind je het gek dat ik af en toe lichamelijk instort? Oh, dat heb ik nog helemaal niet met je gedeeld. Ik was een kleine 4 weken geleden presumed dead. Ik zat in m’n nachtdienstcyclus. Het was woensdag, ’s avonds moest mijn favoriete club voetballen tegen Frankrijk dus ik dacht rond de klok van half 5 dat ik alvast wel even het voordutje kon gaan doen. Dan de wedstrijd kijken om daarna om 22.15 uur door te gaan naar kantoor. Strakke planning is everything zeg ik altijd.
Ik werd wakker van de deurbel. Met een half oog keek ik op de klok in de master bedroom. Half 12 gaf ie aan. Slaapdronken dacht ik nog dat de batterijen de geest hadden gegeven. En toen ineens kwam het besef. Ik sprong uit bed, rende de kamer in en pakte m’n telefoon. Het ding was roodgloeiend aangelopen, 36 oproepen gemist. Kantoor, collega’s, sjef, HeadQuarters, zelfs Barack had me gebeld. Terwijl ik de speeddial intoetste trok ik de gordijnen open. Daar hingen ze, m’n collega’s. Klaar om binnen te abseilen. Ik hoorde de blackhawks boven m’n penthuis circuleren. Ik riep vlug de code voor het afblazen van de reddingsactie door de telefoon. Pfeuw!

Goed, een vrij weekend dus. Ik kan natuurlijk even het penthuis spik en span maken. Ik kan natuurlijk even een wasje draaien. Ik kan natuurlijk even het bed verschonen. Ik kan zoveel doen. Maar wat? Wat doen mensen eigenlijk in een vrij weekend?
Het leuke is wel dat er mensen zijn die me een keer weer hebben uitgenodigd voor een feestje. Vanavond. Ik heb het even opgezocht, 15 mei. Toen had ik voor het laatst een feestje. Zaterdag 15 mei 2011 dat is. Nu ik daarover nadenk, dat is wel heul fukking lang geleden! Vind je het gek dat feestjes tegenwoordig een stuk minder lollig zijn?
Ik ben gisteravond even bij ze langs geweest om mijn eisenpakket op tafel te leggen. Die status heb ik wel verdient, vind ik. Ik wil best op een feestje komen maar dan wèl onder mijn voorwaarden. Geen QutMusic op veel te hard volumeniveau.  Uitsluitend Heineken bier. Men dient steeds te lachen om mijn 1982-grappen. Er moet een mogelijkheid gecreëerd zijn om mijn Saturday Night Fever-moves ten toon te spreiden. Lichamelijk contact is welkom zij het beperkt blijft tot soft erotisch niveau. En de dresscode voor vrouwen is diepe decolletet.
Nah, valt mee toch?

Maar ik ga nu eerst eens even op de bank hangen.
Vink een uitstekend begin voor een vrij weekend.

 

KAK!

Kak

Ik heb het geprobeerd. Ik heb er alles aan gedaan. Het voortouw genomen. De kar getrokken. Echt hoor! Ik poep je niet. Maar ik moet helaas toegeven. M’n hoofd bieden. Bij de pakken neerzitten. De strijd staken. Hardlopers zijn doodlopers. Oh wacht, die slaat nergens op.
Zaterdag kwam het besef dat ik niet meer het lijf heb van, pak ‘m beet, 15 jaar geleden. Goed, het prachtlijf ziet er allemaal nog fantastisch en strak uit maar dat is de buitenkant. De binnenkant is langzaamaan aan het aftakelen. Zoals het hoort natuurlijk. We kunnen immers niet altijd, pak ‘m beet, 15 jaar geleden blijven. Ja, van de buitenkant wel maar aan de binnenkant…… Ach, je weet wat ik bedoel.

Nu gaan er hier en daar geluiden op dat een tekort aan vitamientjes mij de das om doen. Nou, dat klopt als een zwerende bus. Ten eerste heb ik een ernstig tekort aan zonlicht en temperaturen boven de 23 graden. En ten tweede drink ik bijna niks meer. Bier dat is. Ik ben een gezelschapsdrinker en daar ga je al. Het woord zegt het al. Gezelschap, dat ontbreekt er hier tegenwoordig nogal een aan.
Ik heb 12 december van het vorige jaar 3 kratten bier in de aanbieding gekocht (72 pijpjes!) en daarvan zijn er als ik dit typ nog 30 over. *noot van de redactie; Mat is langs geweest en hij hikt op een avond zo’n 27 pijpjes weg*
En ondanks dat mijn jongens tegen Jan en alleman zeggen dat ‘papa heel veel biertjes drinkt’ (weet je wat voor naam je daarvan krijgt?) kun je van mij aan nemen dat dit totaal maar dan ook helemaal NIET zo is!

Nu weet ik ook wel dat die geluiden slaan op de vitamientjes in groente en fruit wat ik in principe niet of weinig eet maar dat verwijs ik naar het rijk der bullshit. Mijn jongens eten vrachtladingen vol groente en fruit en zij zijn hebben om de haverklap snotneuzen. Dus.
En hoe verklaar je dan dat ik de rest van het jaar niet killergrieperig ben? Hè? HÈ? Zeg dan?

Nee, mijn inmiddels 11 dagen durende killergriep heeft te maken met mijn weerstand. Vanaf 23 december van het vorige jaar heb ik mijn arbeid-rusttijdverhouding een beetje verwaarloosd. En wees eerlijk, 2 echte rustdagen vanaf toen is ook wel een beetje weinig, toch? Wacht maar tot je kinderen hebt. Maar ja, iemand moet het doen toch? A mens gotta do what a mens gotta do.

En nu ben ik ook nog aan de kak. #zucht.

Ik heb zojuist een ziekteaanvraag bij mijn werkgever ingediend en het is goedgekeurd!
Dus geachte opdrachtgever, beste collega’s, lieve Tindervriendinnen, smachtende Lexagebruiksters en iedereen die op me rekent, ik ben er even tussenuit. Off radar. Uit de roulatie.

Laat die winter maar komen.

Ik kom de deur vòòr 22 juni niet meer uit. Heb even rust nodig.

Snelwegperikelen

Politie

Ik moest gisteravond overwerken. Dat mot zo af en toe en ik doe er vanzelfsprekend helemaal niet moeilijk over. Je hoort mij er niet over. Ik ga het niet aan de grote klok hangen. Ik geef er verder geen ruchtbaarheid aan.
En dat je het hier nu leest, tja, vergeet dat ook maar.
Het werd gisteren dus een latertje. Maar ik deed er niet moeilijk over. Oh wacht, dat had ik al geschreven.

Ik stapte in het holst van de nacht in mijn bolide en Dieter Koblenzde naar huis. Oh, die zal ik even uitleggen.
Ik zapte eens langs een voorprogramma van zo’n talentenshow en voor de jury stond een meiske. Ze ging iets doen van Dieter Koblenz. Huh?? Wie?? Was de reactie van mij maar ook van de juryleden. Nou ja, lang verhaal. Het meiske werd vriendelijk en uitgelachen de vloer af gebonjourd en ze mocht nog voor de camera een napraatje maken. Ze vertelde dat ze groot fan van de ‘Duitse’ schlagerzanger was en dat ze niets liever wilde dan hem ontmoeten. Natuurlijk had de regie hierop gerekend want Dieter kwam aangelopen. Of zou het ècht toeval zijn geweest? Nee, dat denk ik niet. Leer mij de televisiewetten kennen. Dieter handde, zoende en knuffelde het meiske en zei toen in zijn  slechtste Duits Beste Nederlands; “Toen ich hörde dat jij grosse fan von mij bist, bin ich gleich die schnelweg aufgeknald und hier nachtoe geräd’n”. Ik rolde van de bank van het lachen en pieste de thong vol. Wat een vent!

Goed, ik ben dus die schnelweg aufgeknald om naar huis te gaan. Ik moest ontzettend mijn neus snuiten dus trapte ik de 6,8 injectie Turbo intercooler vol op z’n staart. Nog op de oprit tikte ik de tweedertig aan.
Op een gegeven moment zag ik een vent op de vluchtstrook achter z’n auto staan. Hij stond tegen de vangrail. Broek op de enkels en hij ging als een bezetene tekeer. Heen en weer schudden met zijn hele lichaam en hij schreeuwde alsof hij op de markt stond. “Goh, een wildplasser”, dacht ik.
En een paar kilometer verder zag ik een wat oudere gast volledig naakt op de afrit naar het tankstation liggen. Hij lag op zijn buik en maakte rare heupwiegende bewegingen. “Goh, een wegmisbruiker”, dacht ik.
Weer wat verder zag ik in m’n binnenspiegel 2 koplampen erg snel naderen. Ik keek eens op mijn machteller. Ik reed 3 mach. “Goh, die heeft haast, die rijdt nog sneller dan ik”, dacht ik. Hij zoefde me voorbij en ging plots voor me rijden.
‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ las ik zonder leesbril op de achterruit van de auto.”Fuk! Vergeten de stealthmodus aan te zetten”, dacht ik.
Maar tegelijkertijd dacht ik dat het ook wel weer lollig is. Ik passeerde de auto, ging voor hem rijden en opende het bordje op mijn achterruit. ‘LEUK! IK DOE MEE’ was er te lezen. Weer ging de wagen voor me rijden en weer lieten ze me ‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ zien. Ik ging weer voor hem rijden, toonde ‘IK ZEI TOCH DAT IK MEEDOE’ en trapte m’n peddle bijna tot de bodem in. Wèèr ging hij mij voorbij en nu liet hij ‘FF SERIEUS, VOLGEN!’ zien.
Ik kreeg meer en meer jolijt. Het was toch iets anders dan zo’n lange saaie rit door de duisternis. ‘VOLGEN JULLIE MIJ MAAR. IK BEN TOCH SNELLER. LEKKER PUH’ liet ik zien en duwde mijn gaspedaal helemaal in.
Maar ik was niet sneller. Ze knalden mij voorbij alsof het niks was. ‘NU ZIJN WE ER HELEMAAL KLAAR MEE. STOPPEN! NU!’ lieten ze me zien.
Ik wist dat ik mijn meerdere had getroffen en op zo’n moment moet je gewoon een vent zijn en je verlies accepteren. We stopten op de parkeerplaats bij de plaatselijke McDonald’s. De agent stelde zich voor en begon zijn riedeltje af te draaien. De beste man had een Limburgs accent. Zo van, achter elke zin een vraagteken, je kent het wel. Ik overhandigde hem mijn rijbewijs. Hij bekeek het rijbewijs aandachtig, liep naar zijn collega in de auto en ze overlegden wat. Ik wandelde ondertussen naar het loket van de McDrive en bestelde 2 Quarterpounders en een kleine cola. Oja, en flink wat servetjes, ook voor m’n neus. Ik was er nou toch. Terwijl ik genoot van de geneugten des Macs kwam de Limbo-agent weer naar me toe. “Uw rijbewijs is verlopen?” “Nee hoor, hij ligt in het dashboardkastje”, antwoordde ik en ik besefte me dat ik hem het verkeerde rijbewijs had overhandigd. Ik had hem per abuis de papieren van mijn laatste deepst undercoverklus, die van Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar Assikye Anusosie (jeweettog), gegeven. M’n eigen echte papieren bleken helemaal in orde te zijn. “Jack”, zei de agent, “het ziet er allemaal prima uit maar zou ik nog even in je auto mogen kijken?” Hij opende de bijrijderdeur en scheen met zijn zaklamp op het futuristische bedieningspaneel van mijn auto. Hij bukte voorover en klom half in de auto. “Pas op dat je niet…….”, waarschuwde ik. Te laat. Hij had het knopje van de bijrijderschietstoel per ongeluk ingedrukt. ‘Late at night’ knalde door de speakers over het parkeerterrein. Gelukkig waren de knopjes in de hightechkelder op de zaak omgewisseld tijdens het installeren. Dit om eventueel misbruik van autodieven te voorkomen vanzelfsprekend. Ik was al blij dat hij het hendeltje van de airco niet had aangeraakt. Anders was de schade aan het grote witte gebouw achter ons niet te overzien geweest. De agent sprong geschrokken met een enorme hup achteruit. Hij keek me ietwat meewarrig aan. “Hé, ook een Maywoodfan?”, riep hij enthousiast. Ik knikte glimlachend. Samen deden we het beroemde dansje. Schik hadden we. Schik zoals alleen mannen van middelbare leeftijd dat kunnen hebben.
Uiteindelijk namen we met een ferme handdruk afscheid van elkaar. “Jack, het was me een genoegen eindelijk eens iemand van jouw statuur tegen te komen”, zei de agent. Ik gaf hem m’n befaamde glimlach en mikte mijn shaken not stirred cola argeloos in de prullenbak 30 meter verderop.
“Oja, Jack, voor ik het vergeet. Waarom ligt er eigenlijk een gigantisch Rambo-mes in jouw auto?”, riep de agent vòòr hij instapte. Ik draaide me om, keek hem met m’n wenkbrauwen op de hoogste stand aan en zei; “Die is voor als er plotseling een exotische giftige 14,68 meter lange Tijgerpython in m’n auto ligt. Duhuu.” Hij knikte begrijpend en hij liep een beetje rood van schaamte aan.
Voetstaps zijn we gezamenlijk weggereden. Bij de snelweg knalde zij rechts en ik linksaf.

En zo, lieve lezer, heb je de afgelopen paar minuten van je leven verspilt aan het lezen van één grote brok onzin.

Machtigst

rijk

Als je geld hebt, heb je macht. Als je heul veul geld hebt, heb je heul veul macht.
En als je de familie Rothschild bent, ben je het machtigst. Gevaarlijk en spooky machtigst zelfs.
Die lui hebben zoveel geld dat je, na dit gelezen te hebben, denkt; “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”.
Zij kunnen zum bleistift cash een kast van een huis laten bouwen ter grootte van Australië. En dan hoeven ze niet eens Poolse arbeiders in te huren.
Ze geven mijn jaarsalaris als fooi als ze een pakkie shag kopen. Ze kopen de duurste auto ter wereld (Ferrari 250 GTO uit 1963, waarde $52 miljoen) uit de achterzak. Laten ‘m volledig volhangen, bekleden, beplakken en bespuiten met de ruwste diamanten en gaan er dan overheen pissen. Ze hebben een levensgroot schilderij van Dagobert Duck in de meterkast hangen en 3x per dag openen ze de deur en lachen ‘m vierkant in de bek (snavel) uit. Ze kunnen met 1 druk op de Enterknop de staatsschuld van ons landje kwijtschelden. En die van Amerika erbij!
En ze hebben zoveul geld dat ze elke bewoner van dees kloot het luttele bedrag van $7.000.000 kunnen geven. Elke bewoner!
(Volgens dit artikel is het zelfs $70.000.000 maar dat klopt volgens mij niet. Wellicht dat mijn goede vriendin en rekenwonder er even zijn licht over kan laten schijnen?).
Ze hebben een vermogen van 490 en dan met 15 nullen. En dat spreek je uit als vierhonderdnegentig biljard.
Goed, ze zijn dus rijk. En ja, ook jij denkt nu “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”. Geef het maar toe.
Maar ze zijn ook machtig. Heul machtig. Spooky machtig!
Lees en huiver het volgende waargebeurde verhaal dan.

Nachtdienst. Tussen alle xxxxxxxx, xxxxxxxxx, xxxxxxx en xxxxxxxx (classified information) door genoten collega’s en ik van een pauze. Op één of andere manier raakten we aan de praat over bovenstaande familie. En hoe meer we Google-den en Wiki-den, hoe meer we met verbazing stijl achterover vielen. Ze beheren en beheersen de hele wereld! Zij zijn dè oplossing voor mijn armoede!
Toen we aankwamen bij hun duistere kant, ze worden o.a. verdacht van Satanische en tevens rituele moordpartijen, ging bij mij het licht uit en veranderde mijn verbazing in regelrechte woede. Wat de fuk denken die lui wel niet!
Ik bezigde zinnen als ‘ik maak ze kapot’ en ‘ik ga ze ontvoeren’ (vrees niet, ik ben niet vaak woedend hoor) en toen gebeurde het. Van het ene op het andere moment werd mijn internetverbinding op de phone afgebroken. ‘U heeft geen internetverbinding’ gaf een melding op de phone aan. Collega, met dezelfde provider en bijna dezelfde phone (ik heb er een S achter) had nergens last van. Hij kon gewoon gebruik maken van het 7G-netwerk (wij hebben op het werk allang 7G, 4G is ècht voor paupers!).

HUH??? WTF!
Dit heeft zo’n 20 minuten geduurd en eenmaal buiten, onder het genot van een sigaartje, kon ik weer gewoon surfend de phone gebruiken. Maar toen ik mijn rookgezelschap vertelde over bovenstaande en ik weer de woorden ‘Rothschild’, ‘Dood’ en ‘Ontvoering’ in één zin gebruikte, PAF!, weer werd mijn internetverbinding afgebroken.

Spooky hè?

Die lui zijn ècht machtigst!

Ik heb het een dikke week stilgehouden. Ik heb een dikke week niks gezegd over de familie en ik ga ervan uit dat ze nu hun spionagedrones en verborgen bugs wel bij mij vandaan hebben gehaald.

Maar lieve lezer, het is bij mij nog steeds prio 1. Houd het nieuws in de gaten, binnenkort is de armoede in de wereld opgelost.

As we speak rol ik de plannen uit voor de ontvoering van de eeuw.
Ik zal mezelf wel weer eens voor jullie opoff
PAF!

Gewond in actie

Wannabe JBHet lijkt voor velen een droombaan. Dat black ops wannabe Jack Bauer zijn.
En dat is het in de meeste gevallen ook, begrijp me niet verkeerd. Zo wordt je in mooi zwart gekleed, heb je de beschikking over de nieuwste Winchesters, zie je de mooiste vrouwen op tv, drink je shaken not stirred bier, zie je nog eens wat van de wereld via Google streetview en rijd je in een Peugeot 306 V56 Twinturbo 231 Pk Intercooler. Mèt een geheime politie uitlaat!
Maar het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Of rozegeur en manenschijn. Whatever je fijner lezen vindt.

Kun je nog herinneren dat ik bijna dodelijk aangeslagen werd door een sniperkozijn een paar jaar geleden? Niet?

Ik was op een winterse zondag werkzaam en het sneeuwde. Nee, het SNEEUWDE. Big fukking vloks, de hele dag. Het sneeuwde zo erg dat ik ’s ochtends al besloot mijn fiets binnen te parkeren om er zeker van te zijn dat ik de fiets terug zou vinden. Zoonlief was een jaar of 2 en we (voormaligje en ik) hadden besloten dat hij bij opa en oma mocht logeren.
Tegen de klok van vieren belde voormaligje mij met de vraag of ik niet wat eerder thuis kon komen vanwege de 80 cm sneeuw. Ze durfde niet zo goed te rijden met dit vlokking weer. Ik regelde een collega die het laatste uurtje even van me over zou nemen en ik sprong op de fiets.
De collega drukte het knopje van de openslaande deuren in zodat ik niet af hoefde te stappen. Stoempend bediende ik de pedalen richting uitgang en op het moment dat mijn voorwiel de drempel passeerde, BAF!, werd ik bijkant dodelijk op mijn knie getroffen door een sniperkozijn. De bastard zat verstopt achter de metalen plaat in het kozijn van de rechterdeur. In een fractie ging het, ik had geen tijd meer om ‘m te ontwijken. Maar ja, dat is mijn leven hè, altijd op het randje. Ik stortte theatraal in de bult sneeuw, de pijn verbijtend. De sniperkozijn mocht natuurlijk niet weten dat ik nog leefde. Pas toen ik zeker wist dat het gevaar geweken was, belde ik voormaligje. Ze moest toch in de auto stappen en me naar een safehouse brengen.

In het ziekenhuis was de eerste diagnose dat het een gebroken knieschijf was maar foto’s wezen uit dat het maar om een zware kneuzing ging. Oh, het is maar een zware kneuzing……………… Dus.
Dat zet me wèl een paar dagen buitenspel ja! En de criminele wereld een paar dagen vrije doorgang! LUL.

 

Goed.

Dat is dus het enige wat me overgebleven is na afgelopen nacht. Een pijnlijke knie. Dezelfde knie. Nadat ik van 3 kanten bijna tegelijk werd aangevallen.
Maar daar kan ik vanzelfsprekend niets over zeggen.
Ik praat nooit over m’n werk immers.

Ben niet eens boos

Ik werk al jaren in dezelfde classified branche. En met redelijk succes en eigenlijk ook wel plezier, kan ik melden. Heb het uitstekend naar m’n zin en als ik eerlijk ben, zou ik ook niets anders willen. Ja, filmster maar die vacatures zijn allemaal al ingevuld. Ik zou geen 9 tot 17 baan willen. Gewoon omdat het mijn ding niet is. Ik hartje de onregelmatigheid in mijn huidige baan. Vrij zijn op momenten dat anderen werken, heerlijk!

Goed, die onregelmatigheid heeft natuurlijk ook nadelen. Een sociaal leven is bijvoorbeeld moeilijk te onderhouden. Omdat ‘die anderen’ wèl regelmaat in hun leven hebben is de kans dat ‘wij’ elkaar kunnen ontmoeten vrij klein. Vergt een hoop planning.
Jarenlang heb ik mijn werkrooster af kunnen stemmen op mijn privéleven. Of andersom, wat je wilt. Moest ik weer eens verhuizen, werd er rekening mee gehouden. Had ik een bruiloft (nee, niet van mezelf, gekkie!), kon ik vrij krijgen. Was ik eens sporadisch ziek, beterschap! Overleed m’n vader, zie maar wanneer je er weer klaar voor bent. En ook na mijn scheiding deed men niet moeilijk over de omgangsregeling van mijn 2 kleine jongens. Prachtig toch?

Bovenstaande gevallen slaan allemaal op de tijd dat ik nog werd aangestuurd door mensen. Mensen met gevoel. Met emoties. Mensen met begrip.
Tegenwoordig word ik aangestuurd door een computerprogramma. Zonder gevoel. Zonder emoties. En zonder begrip.

Kijk, dat ik door mijn onregelmatigheid mijn moeder, mijn familie en mijn vrienden of een vrouw haast niet kan ontmoeten, ik heb er mee leren leven.
Maar als dat computerprogramma gaat bepalen dat ik mijn kinderen bijna niet meer kan zien, dan raakt ie bij mij een verkeerde snaar.

Ik ben niet eens boos.
Teleurgesteld, dat zeker!

Het voordeel van vrouwen

animateddoll-(9)Ik kan wel 10 redenen bedenken om geen vrouw om me heen te hebben. Laat ik eens een zijstraat noemen; geen gemekker! Oh nee, da’s een hoofdstraat. Ehm, nou, onder andere gebrek aan humor. Hoofdpijn. Kleffe tv kijken. En had ik geen gemekker al genoemd? Dat zijn toch zaken waar ik niet meer mee te maken heb. Thank God it’s vrijgezelday!

Maar, eerlijk is eerlijk, er zitten ook praktische kanten aan een vrouw om mannen me heen hebben. Natuurlijk het huishouden (WAT HEB IK EEN SCHURFT AAN HUISHOUDEN! Dik 3 uur bezig en 3 minuten m’n jongens over de vloer en het is weer een teringzooi.) maar ook op voedselgebied.
Hoe ze het doen is me een raadsel maar het lukt vrouwen altijd om voedsel voorhanden te hebben. ‘Schat, ik heb zin in chips.’ En hup, er komt een zak chips op tafel. (disclaimer, dit kan ook worst, kaas, borrelnootjes of enig andere vorm van tussendoortje zijn).

Waar wil ik naartoe met dees anekdoot? Naar de vroege dienst.
Ik ben niet zo’n eter ’s ochtends. Even iets om die graflucht uit m’n muil te stillen vind ik vaak al genoeg. En dat is ook mogelijk met chips, worst, kaas of enig andere vorm van tussendoortje. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Voorheen bij een vroege dienst stond m’n broodtrommeltje voor me klaar.  Handig vond ik dat. Voormaligje smeerde de bammetjes vaak voor ze naar bed ging en soms stond ze zelfs speciaal voor me op. Ik was er erg content mee.

Tegenwoordig gaat dat anders. Brood smeren heb ik een pest aan. En al helemaal om 5 uur ’s ochtends. Meestal heb ik wel wat koeken liggen die ik onderweg naar binnen werk. En heb ik ze niet, dan pak ik wel wat witte bolletjes plain en die werk ik onderweg naar binnen.
Zo ook vanochtend. Ik knalde tegen 8 over 6 de A12 op en peuzelde m’n eerste bolletje op. M’n vizier volledig gefocust op de weg vanzelfsprekend!
(noot van de redactie: Laat je nooit afleiden tijdens het rijden. Is levensgevaarlijk!).
Bij de laatste hap van het bolletje dacht ik; ‘Goh, apart smaakje’. Ik pakte het tweede bolletje en keek even vluchtig waar ik de eerste hap zou nemen. Het witte bolletje was groen en grijs uitgeslagen van de schimmel………………..

Duuuuuuuuuuuuuusssssssssss.

Laat de conclusie van dees anekdoot zijn: Ben jij geen mekkerster? Heb je (mijn) humor? Weinig last van hoofdpijn? Geen kleffe tv-fan? Vind je het huishouden geen straf? En ben je bereid mijn bammetjes te verzorgen?
Plaats dan je sollicitatiebrief hierboven in de reacties.

Praatje maken ik

StrandIn mijn vak als geheimste, diep onder de oppervlakte opererende beschermer der natie kan het gigantisch druk zijn. Dat je geen moment rust hebt. Dat je continu op 100% van je kunnen moet acteren. Dat de samenleving 24/7 afhankelijk van jou is. Op je tenen lopen. Energievretend. Een zwips, een zwaad en zwoksels ontwikkelen. En meer van dit soort superlatieven. Dan doe je dus iets fout!

Geen ruk. Geen bips. Geen zak. Geen snars. Niets nada noppes te doen hebben betekent alles onder controle hebben. Dan doe je het goed.
De samenleving leeft dan heerlijk samen. Je kunt je volledige voeten gebruiken bij het lopen. En een zwips, zwaad en zwoksels zijn zeldzamer dan Gordon die niet in de media om aandacht mekkert.

Gisteren had ik alles onder controle. Derhalve stond ik buiten tevreden aan m’n sigaartje te lurken. Zonnebrilletje op, korte mouwtjes, hand in de broekzak en de piem lafjes over links dragend.
Een vrouwspersoon kwam me gezelschap houden. Denk dat ze nog geen 20 was. Ik besloot om een praatje te maken. Uit ervaring weet ik dat je vrouwen die bij me staan even een voorzetje moet geven voor ze volledig los durven gaan. ‘Weertje hè?’ is toch nog steeds één van m’n betere openingszinnen en ik gebruikte ‘m dus ook. Ze ging inderdaad los.

Ze vertelde dat ze dit jaar voor het eerst naar Spanje op vakantie ging. Helemaal in haar eentje, zonder haar ouders. En dat ze een cursus Spaans volgde omdat ze het wel makkelijk vond om iets van de taal te begrijpen. Of dat ze iets met de lokalo’s kon kletsen. ‘Ik hoef het niet vloeiend te spreken hoor als ik maar een beetje begrijp’, zei ze nog.

“Quiero que tú me acompañes, mujer”, zei ik zonder er bij te knipperen.
Ze was er van onder ingedrukt. ‘Oh, jij spreekt Spaans?’ Ik deed een duhuu met m’n wenkbrauwen.
“Que mi canto amanezca dormido en tu piel”, ging ik verder.
“Y decirte al oído, sin miedo al olvido”
“Mis versos queridos, mis versos de ayer”

Ze vond het prachtig! ‘Wat betekent het?’, vroeg ze.
Ik zei dat ze dat maar op de cursus moest leren. Met een brede glimlach en een vrolijke doei ging ze weer naar binnen.

Ik gniffelde van binnen. Weet zij veel dat het een couplet is uit onderstaand nummer die ik de laatste tijd helemaal grijs draai in m’n auto.

Vrouwen, je kunt ze ook alles wijsmaken.

Whoehahaha. Ik ben me er ook één hoor.

Kappen met sociale mediaas

Laag pitjeJa, je leest het goed. Ik kap met de sociale mediaas.
*schok gaat door sociale mediaasland*
Even een bijkoommomentje…………………………………………….
……………………………………………………………………………………….
……………………………………………………………………………………….

Nou, klim weer op die stoel / bank, regulier je ademhaling weer, druk je hart terug uit je keel en luister.
IK ZEG LUISTER!!! *bitchslap*

Ik kan het momenteel slecht handlen. Ik moet me de komende tijd focussen op het grotere goed.
Whatsapp dan Manus?, vraag je je af.
Ik zal het uitleggen.

M’n werkgever, Het Agentschap, wil dat ik onder normale deep undercover ga. In vakjargon beter bekend als Deepst Undercover.
Waarschijnlijk heb je dit wel gelezen. En dat dient gestopt te worden. En wel heul snel!
‘Kom niet aan onze topcriminelen want ze zijn misschien wel fout maar zijn wel onze fout ja!’ heet de operatie. En misschien moeten we daar nog even een andere naam catchy voor verzinnen.
En nee, het is geen klus voor SuperAnus. Er moet geen bloed vergoten worden, is van mij geeist.
Het Agentschap wil de daders levend pakken. Dit omdat er bij de plantsoendiensten een enorm tekort aan goed personeel is. Maar ook omdat onze gevangenissen bomvol met belastingontduikers zitten. De keihardste jongens, zeg maar.
Maar dat begrijp je zelf ook wel natuurlijk.

Ik ga me dus de komende maanden bezighouden met infiltreren in de Marokkaanse Topcriminelenonderwereld.
Ik ga me de komende weken volledig bezighouden met het in m’n rol groeien. Ik zal de komende weken omgeturnd worden tot Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar, Assikye Anusosie. Een regelrechte keiharde topcrimineel en tevens bad ass motherfucker.
Letterlijk trouwens. Mijn 14 zussen zijn ook mijn dochters.
As we speak zijn we mijn achtergrond zo te wijzigen tot net boven VMBO-denkniveau. Die Marokkaanse topcriminelen zijn natuurlijk ook niet gek, die zullen me wel helemaal doorlichten.
En we moeten nog een imperial op mijn gehuurde Ford Transit lassen. Maar daarna gaan we over tot actie.

Dus lieve sociale mediaasvriendjes en dinnetjes, jullie moeten het de komende tijd even zonder me doen.

Ik zou zeggen, TATA
XXX

Rooie oortjes

Zoals je weet ben ik een uitvinder. Nee, dat is niet het juiste woord. Ik ben een conceptbedenker. Ja, da’s beter.
Ik bedenk met grote regelmaat een concept, gooi het lafjes de samenleving in en al gauw wordt door anderen het concept uitgewerkt tot een succes.
Ik ben daar best trots op. Echter ben ik totaal niet uit op de credits. Zo steek ik niet in elkaar. Ik hoef geen veer in de strakgevormde bips. Ik hoef geen klop op de breedgetorsde schouder. Ik hoef geen compliment aan mijn geheimgehouden adres.

Een paar jaren geleden schreef ik in het geniep een woest erografische tekst naar een vriendin. Ze vertelde me dat ze na het lezen ervan met rooie oortjes zat. En ook dat er tintelende gevoelens in de onderbuik en tetstreek waar te nemen waren. Ik keek er niet van op. Dat was immers de bedoeling van mijn erografische schrijven.

Hoe het heeft kunnen gebeuren is me een raadsel maar duidelijk is wel dat mijn woest erografische tekst de overkant van de Noordzee bereikt heeft. En dat een autrice aldaar gedacht moet hebben dat gewoon ronduit erografisch opschrijven wat je denkt misschien wel verkoopt. “Around out erographic upwriten what you think”.
Met als gevolg het boek dat inmiddels elke vrouw wel gelezen heeft.

En zo, lieve vrouwtjes, hebben jullie het aan mij te danken dat jullie tegenwoordig zonder enige vorm van gene woest erografische teksten het WereldWijdeWeb op kunnen slingeren. Mannen met rooie oortjes achter de computer achterlatend.

Graag gedaan.

(persoonlijk bedanken kan uitsluitend op afspraak)

Mijn theorie

Tot 2006 werkte ik op een middelbare school en daar kwam ik in aanraking met een jongen van een jaar of 20. Ik ben zijn naam vergeten, laten we hem X noemen. Hij was een rustige jongen. Een vriendelijke jongen. Een geraffineerde jongen. En vooral een koele jongen. Groot fan van Scarface, dat vond hij een geweldige film.
Ik had al snel in de gaten dat hij ‘de leider’ was van een groepje. Het groepje bestond uit een mannetje of 8. De tegenwoordig zo bekende agressieve, intimiderende en respectloze jongens.

Ik kwam X met grote regelmaat tegen op de gang, in de aula of op het schoolplein. En steevast vroeg hij me waar de kluis van de school stond. En steevast antwoordde ik dat ie in de atoomkelder onder de school stond. Of dat ie op mijn zwaarbeveiligde kantoortje stond. Of dat ik dagelijks het geld van school mee naar huis nam. Ik lulde maar wat. Hij kon het wel waarderen.
En ondanks dat hij een vreselijk irritant mannetje voor docenten en andere personeelsleden was, had ik wel respect voor hem. Ik mocht hem eigenlijk wel.
Als hij weer eens een docent het leven onmogelijk maakte en zich moest melden bij mij voor corvee, zag ik dat wel eens door de vingers. Aan de andere kant hield hij zijn lastige groepje in toom tegenover mij en m’n collega’s. Win-winsituatie.

Toen Cees Lieftink vorig jaar overvallen in zijn huis en doodgeschoten werd, moest ik direct denken aan X. Ik kan het niet uitleggen maar het leek me zijn stijl. We waren 5 jaar verder en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij geen carrière had gemaakt in de criminaliteit.
En als ik dit vermoeden had, dan moest de politie en justitie dezelfde gedachte hebben. In mijn tijd op school heb ik ze namelijk met grote regelmaat voorzien van gedetailleerde informatie over het betreffende groepje.

Vorige maand is er in Voorthuizen weer een huisoverval geweest. Ik nam het voor kennisgeving aan. Ik kijk tegenwoordig nergens meer van op. Tot ik een detail las die me toch weer aan X deed denken. Bij de overval is een vermoedelijke dader zwaargewond aangetroffen. Toen agenten hem vroegen naar zijn naam, zei hij; “Klaas”.
En dat was weer precies zijn stijl. Hoe erg de situatie ook, hij zal koel en geraffineerd blijven en dus nooit zijn echte naam prijsgeven.
Hij is aan zijn verwondingen overleden. Gestorven in het heetst van de strijd. Go with a bang.
Net als zijn held, Scarface.

Dit is mijn theorie.
Maar het kan natuurlijk ook allemaal stierenpoep zijn.

Aanslag

Zoals elke actieheld heb ook ik een aartsvijand nummero 1 (uno voor de Italiaanse lezers), Ernst Stavro Blowtveel. Niemand weet precies hoe hij eruit ziet. De enige beelden van hem zijn van zijn handen die een witte zak wiet aaien. De man is al jaren een doorn in het oog van ‘De organisatie’ en andersom is dat niet anders. Het mag dan ook niet als een verrassing komen dat hij al jaren de ene na de andere uitschakelpoging op mij doet.
Vandaag was weer zo’n dag. Toen ik vanochtend de gordijnen opentrok, zag ik ‘m al in de lucht hangen, m’n waarschuwingslicht. Het knipperde in morse P-A-S-O-P-V-A-N-D-A-A-G. Ik wist dat ik op m’n hoede moest zijn. Voor alle zekerheid deed ik m’n SuperAnuspak onder m’n tenue aan. Dit was een praktische gedachte, er zijn in een een straal van 1000 km rondom mijn werk geen telefooncellen waar ik even snel naartoe kan zoeven om me in een flits om te kleden. En trouwens, het zou alleen maar argwaan opwekken bij m’n collega’s als ik ineens 13 seconden weg zou zijn.

Tegen 10 over 9 stond X voor het gepantserde glas voor me. X is een bekende niet nader te noemen beroepsgroeper. Hij vroeg of ik even de stekker van de stofzuiger in het stopcontact wilde steken en legde de stekker in de schuiflade. M’n tepelsensoren vibreerden, er was iets aan de hand. Ik keek X strak in de ogen en scande zijn hersenen. Ik zag een flard van een stel handen een witte zak wiet aaien. X glimlachte flauwtjes en knikte alsof hij wilde zeggen ‘zteek de ztekker er maar in’.

Ik pakte de stekker en zag dat er een, niet voor een gewoon menselijk oog zichtbaar, sneetje in zat. Dodelijk zodra er electrotechnisch contact mee gemaakt zou worden. Met een ruk rukte ik het snoer door de schuiflade, pakte de stekker net achter z’n kop beet en legde ‘m in een wurgreep en tevens nekklem. Ik voelde de stekker naar adem happen. In een fractie pakte ik een aardappelschilmesje (standaarduitrusting) uit m’n laars en sneed de kop van de stekker af.
Dreiging opgelost.
X maakte zich uit de voeten, verdween als de bliksem en zette het op een lopen.
Ik heb ‘m laten gaan. Het leek me beter hem te laten leven zodat hij Blowtveel kan vertellen dat weer een poging mislukt is.

Ik heb ook niets tegen m’n collega’s over deze aanslag verteld.
Dit soort black opps-acties gaat hun pet toch te boven.

Mysterie

Ik kwam gisteravond thuis na weer een wereldreddende dienst te hebben gedraaid en merkte dat m’n zwaar beveiligde onderdeur op een kier stond. Vanzelfsprekend sprongen m’n sensoren direct in het rood, de alarmbellen aan m’n klokkenspel gingen rinkelen en in de hemel verscheen het, mijn, waarschuwingslicht.
Ik zoefde naar een telefooncel. In een flits kleedde ik me om, dit was overduidelijk een klus voor SuperAnus.

Langs de westzijde van de flat klom ik behendig van balkon naar balkon. Met een wulpse worp slingerde ik m’n web om een stevig iets, ik wist niet wat het was maar dat weten andere actiehelden ook nooit, en gebruikte datzelfde web als touw om mij op het dak te lianen. Ik landde geluidloos tussen 2 schoorstenen.
Ik keek vluchtig om me heen en bedacht al snel dat ik werkelijk geen idee had waarom ik in godsnaam op het dak geklommen was. Plaats delict was immers beneden in de hal.
Eenmaal beneden weer aangekomen opende ik voorzichtig de deur. De verlichting sprong aan. Vastberaden wierp ik 2 rookbommen (type Moods filter) naar binnen onmiddellijk gevolgd door een luid schreeuwende ik; “SUPERANUS. PLAATS JE HANDEN WAAR IK ZE KAN ZIEN!”

Er was niemand in de hal. Sterker nog, er was niets uit het ordinaire. Tenminste, voor een leek leek het zo te zijn. Mijn oog viel op mijn wandelwagen die midden in de hal stond. Ik raapte ‘m weer op en vroeg me hardop af waarom mijn wandelwagen midden in de hal stond. Ik zei; “Waarom staat mijn wandelwagen midden in de hal?”
Het ding hoort toch gewoon in m’n schuur te staan, vroeg ik me weer hardop af. “Het ding hoort toch gewoon in m’n schuur te staan?”, zei ik.
M’n schuurdeur, die nooit op slot zit want veilige buurt, was dicht. En ik wist zeker dat ik de wandelwagen afgelopen zondag binnen in de schuur had gezet. Ben er namelijk zuinig op. Het ding heb ik middels keiharde onderhandelingwaterboardingstechnieken via MP voor 50 euro gekocht.
Ik weet ’t nog goed, ze vroeg er 51 euro voor. Ja daag, dacht ik toen, ik ben ook niet van gisteren. Keihard kan ik zijn!

Ik vond het maar een vreemd zaakje. Er zat ook een behoorlijk luchtje aan. Maar dat kon ook komen doordat ik even daarvoor een windje liet ontglippen.
Ik schraapte DNA van de wandelwagen af, zette het ding waar ie hoort en ben naar boven gegaan.
Ik wilde de DNA in m’n databank doen maar het blijkt dat ik een 3-zits heb. KLUT, heb ik weer.
Ik trok een *plop* los en ben even later in rust gevallen.

Vanochtend ontwaakte ik met een grote Anus op m’n borst.
Was vergeten me weer om te kleden.

Misbruik

 Kolere zeg! Heb ik net even eigenhandig een compleet arrestatieteam uit moeten schakelen. Heb ik weer.
Ik bracht net zoonlief naar bed toen ik door de gordijnen een schimp vanaf het dak naar beneden zag glijden. Onmiddellijk drukte ik zoonlieven onder het bed en gebood ze daar stil te blijven liggen. Ik slipte snel in m’n commandopak. In de douchekamer camoufleerde ik vlug m’n gezicht en bovenbiceps, föhnde m’n haar en stormde de trap af. Hier overrompelde ik de eerste linie AT-ers.
Via de voor -en de tuindeur kwam de rest van de AT-ers met een hoop kabaal binnen. Middels koprollen, flikflakken, vuistslagen en flying kicks van bank naar bank en muur naar muur vloerde ik ze één voor één.  Binnen een mum van tijd en in een knipoog lag het huis bezaaid met 24 arrestatieteamleden.
Omdat ik geen idee had waarom er een inval bij mij thuis was, rende ik naar de controlewagen die op de parkeerplaats stond.
Ik trok de zijdeur opzij en vroeg aan de vent met de koptelefoon wat de fuk er aan de hand en going on was. (Ik vroeg het voor de zekerheid ook in het Engels, ik wist immers niet of het Nederlandse of buitenlandse  diensten waren).

Een man in grijs C&A-pak, overduidelijk de man in charge, vertelde me dat ik verdacht word van internetmisbruik. Met deze man was goed te praten en ik bood aan om bij mij binnen de boel op ons dooie gemak uit te zoeken. Met een knikje beveelde de man de AT-ers op te zouten.
Puffend en kreunend verlieten ze mijn bunker.
Ik vertelde de man dat ik sinds gisteren problemen heb met de mail. Kan niets ontvangen en niets versturen. Hij stelde voor om de provider te bellen.
Het meiske van UPC zei dat mijn account inderdaad stond genoteerd op de “abuselijst’.
Naar alle waarschijnlijkheid is mijn account gehackt en heeft UPC daarom de boel geblokkeerd. Met het wachtwoord wijzigen en 3 werkdagen wachten moet het probleem opgelost zijn. De C&A-pakman toonde begrip, bood z’n excuses aan en zei terloops of ik geen interesse had bij zijn dienst in dienst te willen. Hij kon iemand als ik goed gebruiken. Ik heb vriendelijk bedankt en wenste hem een fijne avond.
Ik liep naar boven en stopte zoonlieven in bed, ze konden vredig gaan slapen. Papa had het alweer opgelost.

Maar hoe erg moet een misbruik zijn om bij mij binnen te vallen vraag je je toch af?
Raarrrrrrrrrrrrrr.

Nachtkijker

 Ik heb er nu 2 volle nachten op zitten en ik kan melden dat m’n lijf zich uitstekend houdt. Old habits die hard en het voelt goed dat het lichaam zich vrij eenvoudig flashbackt naar, laten we zeggen, 20 jaar geleden. Toen kon het lijf ook nachten lang doorhalen. Het enige verschil met nu is dat het lijf toen op puur alcohol liep.

Wat moet ik zoal doen tijdens een nachtdienst, vraag je je af. Nou, daar kan en ga ik niks over zeggen.
Het enige wat ik kwijt wil is dat ik een nachtkijker ben.
Ik heb al van alles voorbij zien komen. Binnensex, buitensex, op bed sex, op de banksex, onder de douchesex, in badsex, op de eettafelsex, tijdens de afwassex, dikke tietensex, kleine borstensex, megaretensex, strakke bipsensex, vette negerinnensex, slanke aziatensex, alarmsex, meeluistersex en zo kan ik nog woordenlang doorgaan. Eigenlijk is ’s nachts de beste tijd voor sex, heb ik gemerkt.

Maar gelukkig is er af en toe toch nog wel een kwaliteitzender te vinden. Discovery zum bleistift. En dat heeft toch wel iets meer mijn aandacht.
Ik weet dus nu wel mooi dat je met 300 kilo melkpoeder een gigantische steekvlam kan produceren. En dat je met 6 spuitende brandslangen en een bult sterke branweerkanjers een gemiddelde gezinsautootje 10 meter de lucht in kan laten hangen.
En, en dit weetje vind ik persoonlijk erg lollig, wist je dat als je een geit laat schrikken, dat ie dan omdondert? Hahahaha, hilarisch.
Één keer “BOE” roepen en de achterpoten verstijven waardoor ze omflikkert. Man, da’s lachen. De kinderboerderij zal nooit meer hetzelfde zijn!
Nee, da’s niet zielig, da’s lachen. Na een seconde of 2 staan ze gewoon weer op hoor.
En het is geen fabeltje want het was bij Mythbusters en dat programma roels.

Probeer het zelf maar ‘s. Ik garandeer lachen, gieren en tevens brullen tegelijk voor jou en de kinders.

Werkverkeer

 Ik moet tegenwoordig een stukkie rijden om op m’n werkplek te komen. Met de auto welteverstaan.
Ja, ik kan ’t wel op de fiets doen maar dan ben ik met mijn tempo toch al gauw een kleine anderhalf uur onderweg. Ik moet over de A12, nou ja, moet natuurlijk niet maar dat is nou eenmaal de snelste route, en op diezelfde A12 zijn ze met de weg bezig.
Ik weet niet hoe lang al en hoe lang het nog zal duren maar ik heb er nu al de dunne poep van.
Kom op zeg, hoe lang ben je bezig met een lapje asfalt erin te leggen? Een maand? Misschien 2?
Nee, weet je waarom wegwerkzaamheden altijd zo eeuwig duren? Om al die snoertjes, kabeltjes en gadgets voor de rijalsjebliefttehardwantdanvangenwegeld-controle erin te plaatsen. Dat weet toch iedereen?

Ik sloot dus vanochtend weer bij Maarsbergen achterin het langzaamrijdend en stilstaand verkeer aan.
En net op het moment dat we iets konden doorstromen en de teller op 100 kwam te staan, schoot er van rechts een auto vanaf de vluchtstrook voor me langs. Ik moest vol in de ankers!
Nu ben ik immer de rust zelve maar @#$#$#@@$%$%^^%#@##$, wat een lul!
Ik zette de achtervolging in, deed m’n beste sirene na en bij Maarn red ik ‘m klem. Of hem? Ik knalde ‘m voorbij, trok de handrem omhoog, gooide het stuur om en kwam dwars op de weg te staan. Beide weghelften dus klem. Ik sprong de auto uit.
Met m’n rechterhand op m’n rug en met m’n linkerwijsvinger wijzend schreeuwde ik dat hij uit de auto moest stappen met beide handen zichtbaar. Ik duwde hem voorover de motorkap en vroeg wat hem in hemelsnaam bezielde.
Hij zei dat hij van de werkplaats naast de snelweg kwam en dat hij werkverkeer was. Hij wees naar het gele bordje achterin de auto en het oranje zwaailampie.
“Nee, ik ga gezellig in m’n uniform naar de Efteling”, zei ik. “Waar denk je dat ik naartoe ga? Sterker nog, deze hele rij auto’s gaan naar hun werk”. Andere automobilisten waren inmiddels uitgestapt en keken vol spanning naar de spannende situatie voor hen.

De werkverkeerlul bood zijn excuses aan en beloofde het noooooooooooooooooit meer te doen.
Ik nam daar geen genoegen mee en zei dat hij met zijn werkverkeerautootje op de vluchtstrook moest gaan staan en pas na 33 auto’s mocht proberen in te voegen. En dat ik hem vanaf nu in de gaten zal houden!!
Er klonk applaus en gewhoehoe uit het publiek. Ik zwaaide even naar ze en stapte in m’n auto. Ik reed met gierende banden weg.

Kom op zeg, ik wil geen gezeik op de snelweg.
Werk niet voor niets bij de pliesie tegenwoordig.

(sjeesus, wat een lap tekst!)