Supermarkt

Natuurlijk nergens plek in de parkeergarage dus reed ik door naar -1. Ook niks. Verder naar -2 en ook daar stond het vol. Goffer! Bij -3 was nog een plekje vrij, helemaal achterin. Zucht.
Met een kop op onweer liep ik naar de lift. ‘Defect’ stond op een briefje. Goffer! Ik wilde weer weggaan maar ja, ik had toch stroopwafels en een flesje cola voor het werk nodig dus nam ik de 6 trappen omhoog. Boven stond ik even uit te puffen met een sigaartje op de lip en het viel me op dat iedereen zo vrolijk was.
Het laatste winkelwagentje rukte ik uit de ketting en ja hoor, het was zo’n wagentje met één debiel wieltje. Zucht, heb ik weer.
Ik slingerde het ding richting stoeprand, tegen een vrouw aan. SORRYYYYYYY! Geeft niks, zei ze en ze nam het winkelwagentje bij de hand. Hé, wat gek. Bij die vrouw doet het debiele wieltje niet debiel.

Ik pakte een winkelmandje en keek nog eens om naar de vrouw met mijn winkelwagentje. Ze keek tevreden, bijna verliefd, viel me op. Keek iemand maar weer eens zo naar mij, mijmerde ik.
Ik flikkerde over een rode kruiwagen vol boodschappen en terwijl ik op de grond lag dacht ik wie nou zo achterlijk is om middenin het pad zo’n ding neer te zetten.

In het eerste gangpad stond zo’n kakmadam met dito man. Zullen we vegetarisch etuh?, vroeg ze. Nee, ik wil goed ééétuh, antwoordde hij. Ik dacht er het mijne van. Hé, hotdogs. Lekker, ik mikte ze in m’n mandje.
Bij het brood stond een vervelende man in een rollator. Ik hou niet van brood, ik hou niet van wachten, mopperde hij. Ik dacht, jezus vent, dan flikker je toch weer op! Ach pa, hou toch eens op met zeuren, zei een bolle gozer met een Red Bull shirt aan die er aan kwam lopen. Och mijn hemel, een volwassen vent die denkt dattie Max is, dacht ik. Zucht.
Hé, Groninger metworst. Lekker, ik mikte het in m’n mandje.

Ik moet me vergissen maar volgens mij zag ik bij de emballage een rat lopen. Gatver!
Hé, Pim’s. Lekker, ik mikte ze in m’n mandje.

Ik had inmiddels m’n mandje vol en liep richting kassa. Een lange rij. Vooraan stond een vent in sportkleding te blèren naar een grijze vent in de rij. TEUN, IK BEN FF NAAR BENEDEN. Weer zo’n lul die z’n portemonnee is vergeten, dacht ik. Zucht.

Ik was eindelijk aan de beurt en rekende af. Wilt u de kassabon? Nee. Spaart u ook zegeltjes? Nee. Spaart u ook voor het bestek? Nee. Spaart u ook voor de Efteling? Neehee! Wilt u in aanmerking komen voor een date met miss Supermarkt 2021? N……………… ehm nee, ik zit in m’n winterstop.
Oja, ik zag net een rat lopen in de winkel, zei ik. Oh, dat is geen rat hoor, dat is onze huishamster, die laten we vrij door de winkel lopen, zei het kassamiepje.
Nou, lekker hygiënisch, dacht ik. Zucht.

Ik betaalde 36 euro voor de parkeerticket en ben plankgas weggereden.
Boodschappen doen, man wat heb ik daar een hekel aan.

De antwoorden + Prijswinnares

Tiet veur un kwisje

Vraag 1: Op welk nummer woonde Monica?
Antwoord: Op nummer 7
https://www.youtube.com/watch?v=yPsCmLirn34&ab_channel=Gunter

Vraag 2: Wie zat in Frankrijk op een terras?
Antwoord: Herman
https://www.youtube.com/watch?v=Cb1tR3cgeA0&ab_channel=RemcoVeldhuizen

Vraag 3: Wat kocht Guus i.p.v. een trekker?
Antwoord: Een snelle Amerikaan
https://www.youtube.com/watch?v=WXHYqKEEJqk&ab_channel=arjanhupkes111

Vraag 4: Wat draagt de boer in de bedstee?
Antwoord: Oorwarmers
https://www.youtube.com/watch?v=BwiQxt4ahww&ab_channel=dafgast

Vraag 5: Wie hing zelf aan de lijn?
Antwoord: Die dame
https://www.youtube.com/watch?v=JmZf0JE5VAU&ab_channel=Trafassi-Topic

Vraag 6: Wie zie je her en der alleen staan?
Antwoord: De misfits
https://www.youtube.com/watch?v=0rZwnIvVX7I&ab_channel=Ronald

Vraag 7: Hoe snel ging het regenen?
Antwoord: In 1 seconde
https://www.youtube.com/watch?v=pgmv1mnaRaA&ab_channel=erdna77

Vraag 8: Waar loop je niemand voor de neus?
Antwoord: Op een onbewoond eiland
https://www.youtube.com/watch?v=R-TQZk_buVM&ab_channel=KinderliedjesOmMeeTeZingen-Topic

Vraag 9: Wat hebben haar ouders meer dan de mijne?
Antwoord: Poen
https://www.youtube.com/watch?v=AwQOKiP3U4s&ab_channel=Armand-Topic

Vraag 10: Waar doen ze zo eng?
Antwoord: In Chili
https://www.youtube.com/watch?v=eeRL8ZhTmJY&ab_channel=HetGoedeDoel-Topic

De winnares is puinvogel omdat zij de enige deelneemster was maar ook omdat ze vraag 2 helemaal goed had! WHOEHOOOOEEEEE!!!
Gefeliciteerd met je prijs! (gelieve zelf even uit te printen en op te hangen)

Tiet veur un kwisje

Heb jij enig idee hoe lang het alweer geleden is dat ik hiero een interactief ietsje met jou deed? Volgens mij al een heel eventjes geleden en wil jij het zeker weten, zoek het ff lekker zelf op.

Wat heb ik nu weer verzonnen? Nou, gewoon iets voor jou om een druilerige (zondag)middag op een interactieve wijze door te brengen eigenlijk. Enige vereiste is dat je wel een beetje kennis van het Neerlandstalig lied moet bezitten. Oja, en wat logisch denken.
Ik stel een vraag over een bekend Neerlands lied en jij geeft daar het juiste antwoord op. Simpel hè?
De winnares verdient een prachtige foto van 15 jaar geleden van mijn strakke bips.
Hier komt tie!

Op welk huisnummer woonde Monica?
Wie zat in Frankrijk op een terras?
Wat kocht Guus i.p.v. een trekker?
Wat draagt de boer in de bedstee?
Wie hing zelf aan de lijn?
Wie zie je her en der alleen staan?
Hoe snel ging het regenen?
Waar loop je niemand voor de neus?
Wat hebben haar ouders meer dan de mijne?
Waar doen ze zo eng?

Mag ik je succes wensen? Succes!
En moge de beste winnen.
En doe je niet mee, ook prima hoor. Dan wens ik je alsnog een fijne dag.

De beste artiesten zijn al dood

Nietan? Jatoch?

Ik heb mezelf weer eens op een monsterklus gestort. Je bent muziekliefhebber of niet ofkors. En trouwens, heul veul meer heb ik toch niet te doen met m’n leven.
– ruimte voor meelijwekkende AAAAAH’S, GOSSIE’S, ACH JONGEN TOCH en KOM HIER KNUFFELEN van lezers –

Het begon toen ik las over Cliff Burton, de bassist van Metallica. Die is in 1986 wel heel gruwelijk om het leven gekomen. En omdat ik op de iTunes een ‘Dodenlijst’ van artiesten heb (aardig lijstje hoor!), besloot ik van allen de doodsoorzaak op te snorren. Ik was begonnen bij het jaartal van overlijden maar ben inmiddels overgestapt naar de alfabetische volgorde. Ik ben momenteel bij de C en ik kan nu al vermelden dat er hier en daar best wat verrassends tussen zit. En betrekkelijk jong dat velen waren.
Aardig wat auto/boot/motor/vliegtuig of huis tuin en keukenongelukken, hier en daar wat (zelf)moorden, flink wat overdosii, een aantal electrocuties maar ook hartfalen, hartaanvallen, hartstilstanden en natuurlijk stierven er een stel aan kanker, hersenletsel, nierziekte en/of diabetes. Maar, zoals ik even hiervoor al schreef, ik ben pas bij de C.

Maar beste lezer, omdat mijn briljante-ideëen-om-geld-te-verdienenradar nooit slaapt en continu aanstaat, heb ik ook nu weer een briljant idee om een sloot geld te verdienen. Ken je de film Forrest Gump nog? Van dat manneke die de hele geschiedenis even meeneemt in zijn leven? Nou, denk die film erbij maar dan iemand met een hele levensloop waarin beroemde artiesten het loodje leggen.

Beginnend bij Buddy Holly, dan Sam Cooke, dan Otis Redding en Woodie Guthrie, dan rampjaren 1970/1971 en dan via Elvis, Keith Moon, John Lennon, Bon Scott, John Bonham, Bob Marley, Karen Carpenter, Marvin Gaye, Cliff Burton, Roy Orbison naar Freddy Mercury, Frank Zappa, Kurt Cobain, Bernie Edwards, Tupac, John Denver, Frank Sinatra, Johnny Cash, Michael Jackson en Whitney Houston, Donna Summer, J.J. Cale, B.B. King, Maurice White, George Michael, Prince en David Bowie om te eindigen bij Chuck Berry, Don Williams, Aretha Franklin en Eddy van Halen.

Daar kan toch een briljante film van gemaakt worden, dunkt mij? Ik ga maar ’s beginnen aan het script. Ik pak zelf de hoofdrol wel. Iemand interesse in het spelen van mijn liefje?
Heeft iemand het nummer van Steven Spielberg trouwens?



Carwash meid

Het is al even geleden dat een mooie vrouw mij flirtend aansprak. Of even? Ik moest wel heul ver terugscrollen om de laatste keer te ontdekken (18 februari) en da’s toch wel een beetje vreemd gezien het feit dat ik sinds 28 maart van dit jaar weer op de markt, beschikbaar en te bezichtigen ben. 🤔 (wil je trouwens al mijn avonturen op liefdesgebied lezen, ga naar https://dickteder.home.blog/category/liefde/ = leestip).

De voiture moet maandag voor de keuring en het leek me wel sympathiek om de reigerschijt eraf te laten wassen. Maar ook de binnenkant mocht wel een opknapbeurt gebruiken. Ik ontbijt stroopwafels onderweg naar het werk en ja, dat kruimelt nogal. Ik denk dat je van alle kruimels in mijn auto zeker 700 stroopwafels had kunnen maken. Dus reed ik naar m’n vaste carwash.

Een woest aantrekkelijke meid ontving me. Ik denk een jaar of halverwege dertig, mooi gezicht, cool haar, leuk figuur. Ja, ze had zo’n debiele vol getatoeëerde arm maar m’n perfecte vrouw bestaat toch niet, dacht ik. Dus swa.
“Hallooooo, wat mag het zijn?”, vroeg ze lachend.
‘Nou, doe maar nummertje 1.’, antwoordde ik vriendelijk terug. ‘En….’
“De binnenkant ook maar?”, viel ze me in de rede.
‘Hoe raad je het zo?’, vroeg ik.
“U komt hier vaker en dan bent u altijd zo vriendelijk en maakt u altijd een praatje. Èn u bent een leuke man.”, rechtdoorzee’de ze.
Ik flabbergasterde even een momentje maar herpakte me door te zeggen dat ik dat laatste natuurlijk al lang weet.
Ik rekende af, gaf haar een knipoog en schoof de wasband in.

De binnenkantschoonmaakploeg was bezig, ik stond heerlijk in het zonnetje toen ik nog eens dagdroomde wat zich nou eigenlijk enkele minuten eerder had afgespeeld.
Lichte tinteling in mijn lijf, een tevreden glimlach op m’n gezicht. Ik vroeg me af of zij een date bij de McD. een goed idee zou vinden of dat zij meer een KFC’er zou zijn.
Ruw werd ik gestoord door een mannenstem die zei dat m’n auto klaar was.
Ik reed zwaaiend weg.

Dat ze met iedereen na mij ook zo’n soort praatje maakte, maakt me niks uit. Ik was tenslotte toch de eerste. 😍😍😍😍
Straks ga ik weer. Een auto kan immers nooit schoon genoeg zijn.



Ik zit in een aflevering van House

Ken je House nog? Briljante ziekenhuisserie met een nog briljantere Hugh Laurie als Dr. House. De botste lul die je ooit hebt gezien maar de beste dokter op dees kloot omdat hij het uiteindelijk altijd bij het rechte eind had. Een hele aflevering geen idee wat de patiënt mankeert, alles testen, alles uitsluiten en dan op het laatste moment kwam hij met dè oplossing. Prachtserie.

Ik heb het gevoel alsof ik één van die afleveringen zit.
Kleine recap:
Vorig jaar mei ontdekte ik dat mijn linkertiet ineens dikker was dan mijn rechter. Ook stond de tepel in constante staat van opperste genot. De huisarts vertrouwde het evenmin en stuurde me door naar het ziekenhuis. Hier ging ik vrij vlot door de oncologische molen en gelukkig werd een kwaadaardigheid op het zelfde tempo uitgesloten.

Wat het wel was, was onduidelijk maar de chirurg wilde dat wel erg graag onderzoeken. Na het bloedprikken stuurde ze me naar de afdeling Endicronologie want het zou weleens iets hormonaals kunnen zijn. Mannen van mijn leeftijd produceren te weinig testosteron en teveel oestrogeen. Dit kan een oorzaak zijn van dikkere borsten, redeneerde zij.
Het eerste deel van ons gesprek;
Zij: Goedemorgen, gaat u zitten.
Ik: Dank u.
Zij: Ik begin met een aantal vragen om een beeld te krijgen.
Ik: Prima, dan geef ik wel antwoord.
Zij: Krijgt u ‘m nog omhoog?
Ik: (fronzende wenkbrauwen) Ehm…………. Jawel hoor?
Zij: Prima. Maar blijft ie ook staan?
Ik: (ongemakkelijk lachje) Eeeeh, ja. Wel een tijdje…..
Meestal ben ik degene met de gevatte openingszinnen maar deze juffrouw kon er ook wat van!
Ik kreeg een onderzoek aan zakmans en tubes testosteronzalf mee. Kort samengevat, dat hielp geen ruk.
In de tussentijd kastje —–> muur, je kent het wel.
In oktober vorig jaar voelde ik dat het ‘iets’ in mijn lijf gegroeid was tot onder mijn oksel en dat geeft steken.
In de tussentijd kastje —–> muur, je kent het wel.
Het is ondertussen maart van dit jaar. De chirurg staat voor een raadsel ‘want er is niets bijzonders te zien op de echo’.
We gaan het een half jaar aanzien.


Vorige week belde de chirurg me op. Of het inmiddels goed ging en of het ‘iets’ was weggetrokken. Ik antwoordde dat dit niet zo was. Sterker nog, ik voelde nu ook druk op longhoogte achterop m’n rug. Dat had ze niet verwacht.
Gisteren weer een echo gehad en vandaag een gesprek. Weer is er niets bijzonders te zien maar ze begrijpt dat ik wil dat het ‘iets’ uit mijn lijf tieft. Opereren zal geen zin hebben want dan blijft er littekenweefsel achter blablabla, zei ze. Ze ziet wel duidelijk a-symmetrie aan mijn lichaam maar de lichaamsfuncties werken prima. ‘Ook uw gezicht staat niet scheef’. En dat was een zinnetje die mij even op m’n voorste poten deed steigeren gezien de dood van mijn pa, vertelde ik.
Wéér moest ik bloedprikken (heb bijna geen bloed meer over!) en nu sta ik voor volgende week op de lijst voor een CT-scan om de hele boventors ’s even goed door te nemen.

Dus beste lezer, nog steeds geen duidelijkheid over wat er in mijn lijf groeit.
Zucht.
Kwam Dr. House nu maar even binnen. Die had het in 50 minuten opgelost.

UPDATE: Na uitgebreid onderzoek blijkt het niets ernstigs te zijn. Het is extra weefsel. Het komt vaak bij mannen voor. Waarom het bij mij alleen aan de linkerkant zit, is niet duidelijk. Ik hou het er maar op dat dat mijn goeie kant is. Want m’n haar zit links ook altijd beter dan rechts.

Binnen lopen

Jij, als vaste lezer, weet natuurlijk al lang dat ik een YT-kanaal beheer. Een YT-kanaal waar ik ál mijn eigen fantastische muziek op zet. Ik ben tenslotte niet voor niets singer/songwriter/producer. Maar om eerlijk te zijn is het meer voor niets dan niet want het ding loopt voor geen meter.
Zucht.
Volgens de laatste berekening heb ik 15 abonnees en dat zijn eigenlijk familie en wat vrienden. En met alle respect hoor maar zij brengen nou niet echt geld in m’n laatje. Maar ach, het is eigenlijk ook maar een hobbyprojectje van me dus fuk het.

Of toch niet?
Natuurlijk wil ik big moneys verdienen met muziek. Tegenwoordig ben je volgens mij al gauw dj/muzikant met miljoeneninkomen (zwemmen in Bacardi Lemon……. really?? Zucht) dus waarom zou ik die kans niet grijpen?
Hoe ik dat ga doen? Hoe ik de erfenis voor mijn jongens veilig ga stellen? Hoe ik enorm ga binnen lopen? Nou, ik ben aan het mixen geslagen!
Je staat er versteld van hoe prettig het basloopje van Another one bites the dust klinkt onder verschillende nummers. En hoe fijn het allerdiscooste moppie muziek uit de geschiedenis (uit You should be dancing) onder een ander nummer van de BeeGees klinkt.

Neem gerust (en abonneer en geef het vooral door!) een kijkje en/of een luistertje op onderstaand YT-kanaal en vertel me eerlijk dat ook jij niet stil kon zitten bij het horen van de 8 knijters die ik er net op gezet heb.

https://www.youtube.com/channel/UC4Jyx26eX-d3mK5MnR3FOdA/videos

Ouwe koeien

Nou zeg! Word ik zomaar vergeleken met een zak stront. En niet zomaar een zak stront neen, een asociale zak stront. Da’s toch ook niet aardig, mensen?

Ik zal de context er even bij plaatsen anders is het ook zo onduidelijk, niewaar?
Ik reageerde enkele weken geleden op een ander weblog dan deze met wat lachende smiley’s op een verhaal over corona en dat hun vakantie in het water viel en ze hun geld kwijt waren. Waarom lachende smiley’s? Omdat ik het verhaal naïef vond want je had volgens mij vantevoren kunnen weten dat betreffende vakantie niet door kon gaan en je dus je geld kwijt zou zijn.
Nu kent de blogger van dat weblog mij bijna als geen ander, we kwamen ooit zelfs bij elkaar over de vloer, dus besteedde hij er geen aandacht aan. Verstandig. En ik verder eigenlijk ook niet. Ook verstandig.

Dan de gast van bovenstaande aanval op mijn persoontje. Dat is Laurens. Laurens is een (eenzame) man die op zijn zolderkamertje met stoom uit zijn oren stukjes op zijn toetsenbord ramt over opmerkingen van Wilders. En 10,12 jaar geleden kreeg ik hem ook regelmatig op de kast met mijn anekdoten of reacties. Lachen was dat.
Eerlijk gezegd was ik de man al helemaal vergeten want totaal niet interessant maar blijkbaar zit er bij hem nog wat oud zeer.
En dat gooide hij er enkele weken geleden dus even uit. Bij een ander op zijn weblog. Droevig eigenlijk. Zou hij dit ook in m’n gezicht durven zeggen? Ik denk dat ik daarop het antwoord wel weet.
Ik ken hem niet persoonlijk en hij mij ook niet en dat laten we maar mooi zo houden. Maar om dan toch met zo’n oordeel te komen, ik vind dat nogal wat. Ongefundeerd schrijven dat ik single ben omdat niemand met mij wil samenleven omdat ik een asociale zak stront ben. Tssss.
Terwijl ik toch eigenlijk een hartstikke leuke, lollige, sympathieke vent met een gouden hart van beton ben.

PS.
Als iemand op dees lolsite iemand anders uitscheldt, zeg ik er wat van. Maakt me niet uit wie het is. Maar goed, dat ben ik.

Zijn levenswerk

Vandaag 14 jaar geleden overleed mijn vader vrij plotseling. Een gesprongen aneurysma in zijn hoofd maakte een einde aan zijn leven. Ook 14 jaar geleden was mijn vader het huis aan het opknappen. Misschien handig om even te vermelden is dat de man ontzettend handig was. Hij had al eens eerder een complete keuken in de schuur gemonteerd zum bleistift.
Deze keer was de woonkamer aan de beurt. Hij had een muur in de woonkamer voorzien van mdf-platen, de kieren vakkundig dichtgesmeerd en de hele boel in de grondverf gezet. Maar ja, toen sloeg het noodlot toe.

Moeke is 14 jaar lang in de veronderstelling geweest dat deze beige kleur het plan van pa was tot ik haar vertelde dat dit de grondverf voor het uiteindelijke resultaat is. Wij lachen!
Ook dit jaar breng ik de vakantie weer door bij casa di mama en ook dit jaar had ik weer een stel klusdaagjes ingepland. De woonkamer en de deuren moesten er maar eindelijk eens aan geloven.

Lang verhaal kort; Ik heb pa zijn laatste levenswerk maar even afgemaakt. Dat werd wel tijd na 14 jaar. Moeke is er dolgelukkig mee.
De kleur? Wolkengrijs. Vond ik wel toepasselijk.

Ik overleefde Corona

Na anderhalf jaar hoor ik er dan eindelijk bij. Eindelijk kan ik meepraten over dat verschrikkelijke virus dat ons en de wereld in de greep heeft.
Maandag op het werk tegen het einde van m’n dienst werd ik me daar toch even ziek. De ene niesbui na de andere, de ene snottebel na de andere en ook voelde ik me behoorlijk koortsig.
Thuisgekomen dook ik direct m’n bed in om er na een dikke 13 uur nat en bezweet weer uit te stappen. Man, wat voelde ik me beroerd. Ik voelde mijn einde naderen. Zou ik, zelfs ik, er dan ook aan onderdoor gaan? Net als die andere 17.769 sinds vorig jaar februari? Bron: https://news.google.com/covid19/map?hl=nl&mid=%2Fm%2F059j2&gl=NL&ceid=NL%3Anl

De Ibuprofen slikte ik als ware het winegums want zo wilde ik nauurlijk niet gaan. Kom op zeg, zo iemand als ik moet eruit gaan met een boem, met een knal, met een klapper.
Gisteravond maakte ik de keuze: Zo door blijven etteren (en misschien een vroege dood tegemoet gaan) of spijkerharde maatregelen treffen. Ik koos voor het laatste. Een tip van mijn vader.

Nee joh, hou toch op met je Corona. Alles wordt tegenwoordig maar weggezet als zijnde Corona. Als je een snottebel hebt, Corona. Een kuchje, Corona. Beetje benauwd, Corona. Onzin. Allemaal overdreven gedoe.
Ik was gewoon strontverkouden en grieperig zoals ik dat in al mijn 50 jaar wel vaker ben geweest.
Op mijn werk had ik ’s ochtends buitendienst en het was klam en warm weer. Ik zweette terwijl ik niks deed (even uitleggen wellicht: Als ik op mijn werk niets te doen heb, doe ik mijn werk goed). Maar ’s middags kwam ik binnen te zitten. Binnen waar de airco op standje harde units stond. Tja, en dat trok m’n gestel even niet.
Gisteravond ging ik onder de warme douche staan en na een minuut of 10 draaide ik plots de koude kraan vol open achter op m’n rug, op m’n longen. Een seconde of 30 is afdoende. Nergens meer last van en vandaag gewoon weer keihard niets gedaan op het werk. Geweldige tip van die ouwe.

Mensen, denk toch gewoon zelf na en laat je niet langer gek maken door de regering. Sterker nog, laat ze lekker de rambam krijgen en laat je niet langer testen. Dan zijn al die achterlijke maatregelen binnenkort ook niet meer nodig.
Tipje van mij.

Geachte KNVB,

Ik vind 11 officiële wedstrijden met Frank meer dan genoeg. 11 Wedstrijden waarin 23 punten zijn gehaald. 23 Punten tegen tegenstanders als Bosnië/Herzegovina, Italië, Polen, Turkije, Letland, Gibraltar, Oekraïne, Oostenrijk, Noord-Macedonië en Tsjechië. Dat zijn 10 verliespunten tegen niet de allerbeste teams van de wereld, dunkt me. Doelsaldo 25-11.
Hij zal zelf ongetwijfeld trots zijn op deze cijfers en eerlijk is eerlijk, elke andere bondscoach zou het voordeel van de twijfel krijgen maar jongens, het voetbal onder Frank is verschrikkelijk verdedigend en niet om aan te zien. Frank coacht om niet te verliezen terwijl we bekend horen te staan als het team dat probeert te winnen.
Trouwens, ik vind 11 tegengoals tegen hele matige tegenstanders èn verdedigend spelen gewoon slecht hoor.

Nu kan ik Frank hier afbranden over zijn starrigheid (“ik ga mijn eigen gang”), over zijn selectiebeleid (van Aanholt, Promes, Weghorst, kom op zeg), over het verdedigende systeem, over de keuze om makkelijk scorende spelers niet in te brengen, over de keuze om een dag vantevoren naar 35 graden te reizen, over zijn totale gebrek aan zelfreflectie en schuldbewustheid of over zijn staf die niet ingrijpt als het overduidelijk mis dreigt te gaan maar dat hebben jullie zelf natuurlijk ook gezien. Daar zullen de bekende analisten ook wel op gaan hakken, lijkt me.

Waar ik jullie nog wel even aan wil herinneren is het volgende;
Ik houd Frank ook verantwoordelijk voor het mislopen van een eventuele Europese titel van Jong Oranje. Als je 2 sterkhouders (Gakpo en Koopmeiners) van dat team meeneemt met het ‘grote’ Oranje en je doet helemaal niets met deze jongens, had ze dan met Jong Oranje mee laten doen. Dan hadden zij meer kans gehad dan nu het geval was.

Tijd voor een nieuwe bondscoach dus. Eentje die attractief wil spelen, eentje die tactisch wisselt als het moet, eentje die niet schroomt om hard in te grijpen maar vooral eentje die niets van die randzaken om de spelers heen moet hebben. Kortom, eentje uit de Cruijff school.
Ik noem een Guardiola. Of een Ten Cate. Of Henk Fraser. Of haal desnoods Koeman terug. Maar schop die Frank de Boer er onmiddellijk uit!

Ps. Haal in elk geval Marcel Groninger bij de eerste selectie. Klein tipje van mij.

Elvis leeft weer

Nou ja, hiero in de kwinne dan.

Er zijn dagen dat ik mijn muziek gewoon mijn muziek laat en gewoon de iPod aan zet en gewoon op de bank ga liggen en gewoon ga liggen luisteren.
Maar er zijn ook dagen dat ik ineens in mijn hoofd krijg dat ik aan m’n muziekcollectie moet werken. Noem het een fetisj. Afgelopen zondagochtend was zo’n dag.
Elvis leeft vanzelfsprekend vanaf dag 1 in m’n collectie, bij wie niet zou ik haast zeggen, maar ook met een flink aantal live nummers. En eerlijk is eerlijk, live muziek vind ik nou niet altijd je van het.
Ik vond dus zondagochtend dat ik de live nummers van Elvis ook in de studioversie moest hebben (als ik die al niet had).

Toen ik 3 nummers downloaden onderweg was bedacht ik dat ik alle nummers van alle albums van de beste man moest hebben. Even album bij YT intypen en nummer voor nummer downloaden, converteren naar MP3 en in de iTunes mikken. Fotootje erbij, jaartal erbij, album erbij, genre erbij, wat kon er fout gaan?
NOU, DAT DIE GAST WEL HEUL VEUL ALBUMS HEEFT GEMAAKT!
Ik herinner me dat ooit iemand zei dat Elvis wel 700 liedjes heeft gemaakt en dat ik hem toentertijd vierkant uitlachte, maar dat was helegaar dus geen leugen! Momenteel heb ik 626 nummers gecollectie’d en er staan nog 104 in de wachtrij. En ik ben er eigenlijk een beetje klaar mee.

Zucht, ik ben weer eens ergens aan begonnen. Maar lieve lezer, dat is eigenlijk de essentie van muziek hè? Er komt nooit een einde aan.
Het zal je hobby zijn. Mooi toch?

6 weken

Zes weken geleden kreeg ik op het werk een telefoontje van school. Ik krijg nooit een telefoontje van school, dat loopt al jaren via mama, dus bij mij gingen direct de alarmbellen af. “Teun is gevallen en kan niet meer lopen. Kan iemand hem komen ophalen?”, was de boodschap. Ik schoot onmiddellijk in de mijn ozo bekende handelingsmodus (sommigen noemen het paniek, ik noem het handelen. Paniek, hahaha. Ik? Laat me niet lachen.). Mama bleek dus onbereikbaar te zijn, derhalve belde ik the next best thing. Ze zou direct naar school gaan en hem oppikken. Ik hartje dit soort vriendendiensten.
Ondertussen duurde mijn werkdag nog dik 4 uur maar het zat me niet lekker. Toen ik het telefoontje “Het ziet er niet goed uit hoor” kreeg, wist ik dat ik direct weg moest.

Ik kwam precies op tijd om Teun uit de auto te tillen en thuis op de bank te leggen. Het jonkje is inmiddels een flinke kilo of 40 dus was dat nog best wel een kluif. We konden om 14.20 uur bij de huisarts terecht. En van daaruit mochten we gelijk door naar het ziekenhuis. Intussen had ik mooi even 160 kilo lopen sjouwen maar dat laat je als echte man natuurlijk niet merken in zo’n situatie.
Tot mijn verbazing mocht ik mee naar binnen bij de röntgenafdeling (mag dat altijd al? 🤔) en hoorde ik de fotomannen fluisteren over een scheurtje. Gescheurde enkelbanden, precies wat ik al dacht. We werden begeleidt naar de spoedeisende hulp en ook daar waren we vrij vlot aan de beurt.

“De enkel is op 2 plaatsen gebroken, we moeten direct opereren”.
WAT?! 😬
Het bleek dat Teun’s enkel scheef stond en dat deze rechtgezet moest worden. Potverdrie, dat is me daar even wat voor zo’n ventje van 10, zijn allereerste operatie ooit, hij zal wel flink in de war zijn.
Niks daarvan, hij was zo kalm als een kabbelend bergbeekje. HUH? 😳
Ook bij deze handeling mocht ik erbij blijven maar ik koos ervoor om de continu whatsappende mama even te bellen. Ik wachtte tot hij in slaap gebracht was, beloofde dat ik er zou zijn als hij wakker werd en ging naar buiten. Hier kwam ik nog een oud-collega tegen en met hem heb ik nog even staan praten. Na een minuut of 20 liep ik weer naar binnen.
PANIEK!!!!!
Men was druk op zoek naar mij want de operatie was al klaar. HUH? 🧐 Waar is de tijd gebleven dat operaties uren duurden? Goffer, gemiste kans, baalde ervan dat ik mijn belofte aan hem niet had waargemaakt.

Bij controle bleek dat het niet voldoende gelukt was de enkel vanaf de buitenkant recht te krijgen, Teun moest ècht onder het mes. Verdomme! 😡
We maakten er een daggie uit van, beetje kletsen, beetje geinen, we hadden zelfs een eigen kamer. Ik probeerde hem gerust te stellen maar dat was ook nu weer niet nodig, hij was er vrij relaxed onder. In tegenstelling tot ik, ik vond het toch wel spannend. Het was tenslotte ook voor mij de eerste keer dat ik mijn jongen daar zo zielig zag liggen.
Er werden 2 pinnen gezet, de arts vertelde dat ze uit de enkel staken en dat ze er tegen de tijd vrijwel pijnloos uitgetrokken zullen worden. HUH? De technologie gaat mij ècht te snel! 😵‍💫
Bij de volgende controle was alles prima maar nog wel 3 weken verder in het gips. Zucht.

Vandaag is het gips eraf gegaan. Mama was mee en het toeval wilde dat ik rond dezelfde tijd in hetzelfde ziekenhuis en bijna op dezelfde afdeling moest zijn. Nah, alsof het zo gepland was!
In de gipskamerwachtruimte zat ik klaar met de foon in de videostand, wachtend tot meneertje vrolijk huppelend op me af zou komen. Maar dat was iets te ambitieus gedacht, het duurt nog zeker 6 weken tot hij weer helemaal de oude is.

Ik maakte me een beetje zorgen over deze hele toestand maar dat was eigenlijk nergens voor nodig. Teun heeft zich al de tijd uitstekend vermaakt en goed gehouden, mama toonde weer eens haar organisatieskills en had alles tot in de puntjes geregeld (rolstoel, krukken, bezoek, kamer aanpassen enz.) en dat doet me toch wel goed. Wat geeft het toch een rust om te weten dat mijn jongens thuis in uitstekende handen zijn.

Ik wil namens Teun iedereen bedanken voor het medeleven, de steun, de beterschapswensen, de kaartjes, de cadeau’s, de visite en wat niet al.
😘


EHBO: Het vervolg

EHBO

Ik weigerde die vrijdag examen te doen. Ik was van mening dat een certificaat en een kruisje bij 2,5 dag aanwezig zijn voldoende was. Daar komt nog bij dat ik de hele cursus totaal niet serieus nam. Want de powerpointpresentatie stond zum bleistift bol van de schrijffouten en de casi sloegen werkelijk nergens op (er komt iemand met een mes in zijn borst naar je toe, hoe ga je dit verbinden? Zucht). Daar kwam nog bij dat 2 personen (examencommissie) feitelijk mijn toekomst gingen bepalen. En dat terwijl ik het al 25 jaar zonder EHBO-diploma doe.
Ik mocht na de lunch dus vertrekken en dat deed ik ook. Toedeledokie!

Nou, daar waren ze bij mijn werkgever niet zo heul erg blij mee. En dan moet je zo heul erg blij mee lezen als totaal niet van gediend. Ik werd die volgende dinsdag dringend op kantoor verwacht. Ken je die inquisities? Met 2 tegen 1? De laatste keer dat ik hieraan onderworpen werd escaleerde het volledig uit de hand en stond ik met 1,5 been op straat.
Relaxed ging ik er naartoe. Ze zouden toch wel tevreden zijn met wat kritisch denkende werknemers?
NOU, NEE!

Hoe haalde ik het in mijn hoofd om ongevraagd weg te gaan? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om de werkgever in een kwaad daglicht te stellen? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mijn principes op te schrijven op een goed gelezen platform? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om de werkgever op kosten te jagen? Enzovoorts.
Ik kreeg 1 kans om het examen over te doen want “opdrachtgevers eisen nou eenmaal een EHBO-diploma van beambten” en “anders zijn er geen objecten meer voor jou” ofwel ontslag. Oja, en ik moest het examen zelf betalen.

Donderdag reed ik naar Hendrik-Ido-Ambacht of all places voor mijn laatste kans. De ochtend werd benut met examen oefenen, om 13 uur zou ik aan de beurt zijn. De druk, lieve lezer! Apart dat je in 4 weken bijna alles weer kwijt bent.
Maar gelukkig was daar Sandra, de LOTUS-speelster. Een rouwdouwende Rotterdamse. Ik vertelde haar mijn verhaal en dat ik het empatische vermogen mis om voor het eggie te gaan. In mijn achterhoofd blijft spoken dat het allemaal niet echt is. (nu blijkt dus dat ik een waardeloze acteur ben en dat de keuze voor andere acteurs in blockbusters de juiste was. Hmm, bummer wel).

Sandra heeft me erdoor gesleept en volgens mij heeft ze de commissie behoorlijk geBrugman’d maar lieve lezer, ik heb het gehaald.
Vanaf nu kun je met een mes in je borst, met afgehakte onderbenen, een verbrijzelde nekwervel of met een simpel hoestbuitje met een gerust hart naar me toe komen. Ik bel 112 wel voor je.

Zomertijd met mogelijkheden?

Ja, het is weer zover, lieve lezer! Het is weer zomertijd en de vaste lezer weet dan dat ik weer te bezichtigen ben en ik weer open sta voor eventuele liefdevolle handelingen en wat niet al op liefdesgebied. Voor het tiende jaar op rij ga ik een poging doen om een vrouw maar vooral mijzelf gelukkiger te maken. En dat wordt zo langzamerhand ook wel tijd, dunkt me.
En, lieve lezer, ik heb dit jaar goede hoop want dit jaar is anders dan die andere 9 jaren. Het is te verdelen in positief en negatief nieuws. Laat ik beginnen met het positieve nieuws.

Ik werk niet meer ’s avonds en ’s nachts! En ook de weekenden ben ik om de week (want kinds) vrij! Nah, da’s toch geweldig! Hoe fijn is het dat ik doordeweeks ’s avonds lekker bij jou kan eten om dan voor 22 uur (avondklok) weer thuis te zijn?
En verder heb ik tegenwoordig een dieseltje. Ik kan dus meerdere kilometers maken en hoeft mijn strakke limiet van liefde binnen 57 km niet meer zo strak genomen te worden.

Maar er is ook wat negatiefs anders. Het zal een keer niet. Zucht.
Het lijf is niet meer wat het geweest is en ook de conditie is niet om over naar huis te schrijven. Ik moet het dus nóg meer van mijn persoonlijkheid en humor hebben. Ik werk er wel aan hoor, maar ik mis om eerlijk te zijn die zweep van een kritische vrouw om er ècht werk van te maken.

Je ziet, het is allemaal wat anders en laat ik daar mijn hoop dan maar op vestigen.
Dus ben jij die mooie vrouw met zwart/grijs krullend haar uit Almere die een paar weken geleden verscheen op mijn werk, met die beroepachternaam en van wie ik het adres weet, en wil je minimaal 3 maanden een leuke tijd hebben, neem dan even contact op.
We hebben elkaar al even kort gesproken, we hebben al intens oogcontact gehad en ook je ouders (?) heb ik al op hilarische wijze ontmoet. Ons ijs is dus al gebroken, wat mij betreft schakelen we direct door naar z’n twee.

Ik hoop van je te vernemen.

PS. Mocht je al verliefd/verloofd/getrouwd zijn, dan wil ik dat best door de vingers zien.

Update: Ze heeft me vriendelijk afgewezen.



EHBO

Ik ga standaard negatief een cursus in. Dan kan het namelijk alleen maar meevallen. Het ligt aan de cursusleid(st)er en cursisten hoe ik dan eventueel bijdraai naar positief.
En waarom? Ik vind cursussen hinderlijke onderbrekingen van mijn productiviteit. Negen van de 10x doe ik het toch anders dan men op een cursus uitlegt en daarvoor krijg ik niet voor niets al jaren een miljoenensalaris.

In mijn hele glansrijke carrière is mijn EHBO-rol beperkt gebleven tot 112 bellen en/of de ambulance opvangen (op wat aangetroffen dode lijken na – dit zal uitgebreid besproken worden in mijn toekomstige memoires) en misschien moet ik me daar eigenlijk wel gelukkig mee prijzen. In elk geval mogen de slachtoffers dat zijn. Ik reanimeer namelijk uit principe alleen mijn kinderen, mijn moeder, de moeder van mijn kinderen en eventueel de vrouw die op dat moment bij me is. En dat laatste hangt ook weer af van haar kwaliteiten trouwens.

Momenteel participeer ik in een 3-daagse cursus EHBO. DRIE DAGEN! Voorheen deed ik dit in een halve dag en kreeg ik er gratis een halve dag BHV bij maar omdat blijkbaar tegenwoordig het geld bij mijn werkgever tegen de plinten omhoog klotst, mag ik, nee, móet ik 3 dagen aanwezig zijn.
En wat ik er allemaal leer joh! Ik denk dat ik na het examen vrijdag met een gerust hart ingezet kan worden als ambulancebroeder, traumahelicoptermedewerker en/of hersenchirurg. Oja, en mij werd gezegd dat ik ruig met vrouwen omga. Huh, ik???? 😉
Bodemlijn is dat je voor elk wissewasje 112 moet bellen. Dat is wat deze cursus EHBO mij eigenlijk geleerd heeft.

Nee beste lezer, EHBO is hartstikke goed hoor en ook hartstikke belangrijk dat het bestaat maar het is vooral voor die vele vrijwilligers die in die rode jassen bij evenementen/sportwedstrijden zitten. Respect voor deze mensen.
Voor beveiligingsmensen voldoet een pleister plakken, een verbandje leggen, eventueel reanimeren en 112 bellen. Dat hoeft allemaal heus niet zo uitgebreid.

Stenders

Laat ik voorop stellen dat ik nooit meer radio luister, thuis speelt de iPod en op het werk van die nonstop internetzenders, dus dees anekdoot zou eventueel hopeloos achterhaald kunnen zijn maar toch typ ik verder.

Voorheen luisterde ik wèl veel radio (er was niet veel anders) en dan vooral naar Rob Stenders en zijn bende (Fred, Jelmer, Dikeb) en daarvoor natuurlijk het legendarische Stenders & van Inkel. Dàt was radio zoals ik ‘radio maken’ het liefst zie. Of hoor in dit geval. Slap ouwehoeren en goeie platen draaien.
Ik herinner me nog dat Stenders in zijn ochtendprogramma een prijsvraag uitriep over de voornaam van het eerste kind van zwangere Maxima. Puntjepuntjepuntje van Oranje was de vraag. Ik sms’te “Bondscoach”.
Iets voor 8 uur, ik was onderweg naar het werk, draaide hij een plaat weg en riep mijn inzending uit tot meest hilarische. Hahahaha! Er was een website van, kan ik niet meer vinden.
Ik heb nooit iets gewonnen trouwens. Hmm, aandachtspuntje.

De vrijdagmiddagbingo leverde, wat mij betreft, het beste radiofragment ever ooit op. Ze belden willekeurig iemand op met de vraag een getal tussen de 1 en 50 te noemen. De Chinese vrouw aan de andere kant van de lijn begreep 51 en wilde de bestelling plaatsen. Lachzak Fred kwam niet meer bij. https://www.youtube.com/watch?v=tShvzQySQkk&ab_channel=FloydtheFarmer

Rob Stenders wordt vanaf komende zomer de grote baas bij Veronica radio en als ik het goed begrepen heb, krijgt hij de vrije hand. Mooi zo! Ik hoop dat hij er (voor mij weer) een luisterwaardige zender van maakt met lollige DJ’s, lollige programma’s en dat hij gaat zorgen dat mijn absolute bloedhekel, radioversies van platen, de nek omdraait.
Zoals ik in den beginne al schreef, heb ik geen idee hoe de radiowereld tegenwoordig in elkaar steekt en hoe de luisteraars zich verhouden maar ik heb het idee dat er niet meer veel radio geluisterd wordt. De meesten gebruiken Spotify of luisteren muziek zoals ik doe. Maar daar kan ik natuurlijk volledig naast zitten?
Dat ik nooit naar de radio luister is trouwens niet helemaal waar. Op vrijdagmiddag luister ik regelmatig naar Somertijd van 16 tot 19 uur op Radio 10. Maar dat is vooral omdat Dingetje er dan bij is en dat is een hilarische vent, met z’n file voorlees-typetjes.
Wat zou ik het fantastisch vinden als Stenders dan op de vrijdag tussen 19 en 22 uur weer een soort Stenders & van Inkelshow in de programmering zet. Gewoon 3 uur slap ouwehoeren en goeie platen draaien. Stenders & Teder vind ik wel een geschikt team. Met Midlife radio als naam. Hij kan mij vanzelfsprekend 24/7 contacten 😉

Ik ben benieuwd met wat Rob op de proppen komt en ik zal ook zeker luisteren. Ik wens hem in elk geval veel succes.
Klein tipje nog; Kick die Genee er alsjeblieft uit want de Geneerisering in de media heeft nu lang genoeg geduurd.

Ik ga vreemd


Ja, ik zal het maar eerlijk toegeven, ik ga vreemd. Vandaag nog. En het zal voor de andere partij als een shock komen en wellicht ook pijnlijk zijn maar ik kan de verleiding simpelweg niet meer weerstaan.

Ruim 20 jaar heb ik een uitstekende relatie met haar gehad, lief en leed hebben we gedeeld, we hebben veel, heel veel gelachen en eigenlijk was ik gewoon een tevreden vent maar soms moet een man doen wat een man moet doen. En dat is zijn gevoel volgen.

Psoriasis is ruk. Niet een heel ernstige maar gewoon een rukziekte. De behandelingen in de kliniek zijn al een tijdje achter de rug, het thuisbehandelen moest mij zomerklaar maken. Maar toen kwam Rutte met z’n overdreven maatregelen.
Ik heb inmiddels zo’n bos haar op m’n hoofd dat psoriasis-helende zalf er met geen mogelijkheid meer doorheen komt. Met gevolg dat ik bijna een extra hoofd aan m’n pan heb groeien qua psoriasisplek. EN DAT IS RUK! kan ik melden. 
M’n vaste kapster hield mijn kapsel ruim 20 jaar in juiste vorm en formaat zodat ik de zalf goed kon verdelen en de psoriasis binnen mijn toegestane perken hield. Maar haar zaak is al een paar maanden gesloten en mijn haar, en dus ook de psoriasis, blijft groeien. Zwartknippen durft ze niet want die 4000 euro boete vindt ze net iets te gortig, wat ik dan wel weer begrijp. Slaat ook werkelijk nergens op. 

Maarrrrr lieve lezer, ik mot wat! Want niet alleen op ziektegebied is mijn kapsel ruk, ook qua model is het een grote treurnis. Als ik een snor zou laten staan, zou ik zo voor een 70’s pornoacteur door kunnen gaan.
En daarom heb ik de knoop doorgehakt om vreemd te gaan. Moeke kent een vrouw (gepensioneerde kapster) die wèl thuisknipt en ook nog voor een habbekrats. Ze komt vanmiddag 12.45 uur.
Ik ben benieuwd of ik een nieuwe relatie met haar (haar -> kapster hahahahahaha) kan opbouwen.

Sorry M. Desperate times calls for desperate measures. Het leven is een boner, hard en altijd te kort. Ik hoop dat je het me ooit kunt vergeven.  

 

Wasabivrouwtje

Je kent ze toch wel? Van die romantische films waarin een man en een vrouw elkaar toevallig tegenkomen en ze aan het einde van die films de loveboat bezeilen richting een tropische ondergaande zon. Nou, ik zit daar momenteel dus in. In de waar gebeurde versie, dat is.

Ik had vorig weekend taarten nodig want jarig en trakteren enzo en dus ging ik naar de plaatselijke supermarkt of all places. Strontchagrijnig natuurlijk want druk en mondkapje enzo dus moest ik zo snel mogelijk the hell outta there, redeneerde ik. Ik kwakte de eerste de beste 4 dozen appelkruimelunits in m’n karretje en liep linea recta richting kassa. Strontchagrijniger natuurlijk want een rij van heb ik jou daar. Zucht.

Verveeld keek ik de zaak eens rond toen mijn oog plots viel op Katjahaar 😍, het meisje voor me. Ze draaide zich om en vroeg me speels of ze het tweede zakje wasabi in mijn karretje mocht leggen want ze had aan 1 zakje genoeg. Hé, wat zag ik daar boven haar mondkapje? Kraaienpootjes. Katjahaar meisje was helegaar geen meisje, Katjahaar is een vrouwtje! 😍 Wat volgde was een ontzettend leuke conversatie/interactie/lichaamstaaldingetje tussen ons tweetjes in de tijd dat we stonden te wachten. We betaalden en liepen richting het boodschappenkarretjeontsmet-meiske. Omdat ik strontchagrijnig was want druk en mondkapje enzo maar ook omdat m’n jongens in de auto zaten te wachten, liet ik het bij een ‘fijn weekend’ en een knipoog. Zij bij een ‘fijn weekend’ en een zwaai.

Deze week liet ik de film van afgelopen weekend nog eens afdraaien en kwam tot de conclusie dat Wasabivrouwtje toch eigenlijk best wel leuk is. En dat ik er wellicht misschien en ook mogelijk maar eens werk van moet maken. Maar ja, geen idee hoe ze heet, hoe oud ze is, hoeveel geld ze heeft en meer van dat soort belangrijke relatievragen.
Dus dacht ik, ik plaats hier gewoon een oproep, wat kan er fout gaan?
Nu zijn er waarschijnlijk een heleboel vrouwen die roepen “JA, DAT WAS IK!” want hoe vaak vindt één van de 87 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland jou nou leuk? Maar ik ben natuurlijk ook niet van gisteren, ik ga hier wat vragen neerpennen die alleen Wasabivrouwtje kan weten 🤗. Haha, kom op zeg! Hier komen ze:

* In welke Jumbo op het Overwinningsplein ontmoetten wij elkaar?

* Welke kleur heeft mijn winterjas die ik droeg, blauw of roze?

* Stapte ik in een zwarte Peugeot of een knalgele Lamborghini?

Ben jij die leuke vrouw die ik bedoel, neem dan ff contact op. Kunnen we eventueel zien naar welke ondergaande tropische zon wij kunnen zeilen.

ps. Morgen ben ik weer in die Jumbo. Uurtje of 2 😘😉

Afgelasting

Tien jaar geleden werd ik 40 en zou mijn en het leven dan eindelijk beginnen. Nu klopt van die stelling natuurlijk geen ruk want ik ‘leefde’ vooral tussen mijn 20ste en 27ste, aka mijn seks, drank en rock ’n rolljaren, en we weten allemaal hoe mijn leven een verkeerde afslag nam bij mijn 40ste. Dus ‘het leven begint bij 40′ kunnen we eigenlijk ook wel in de prullenbak smijten.

Nee, dan mijn 50ste. Dat is toch potverdrie ook een mijlpaal zeg! Nog een kleine 3 weken en dan is het zover. In goed verborgen wandelgangen vernam ik dat familie/vrienden/kennissen en ook collegae druk doende zijn met festiviteiten rond deze mijlpaal. Ik ben benieuwd.
Maar vanzelfsprekend zat ik zelf ook niet stil. Ik bedoel, hoe vaak word ik nou 50?
Het Philpsstadion had ik jaren geleden al geregeld omdat ze daar zo’n coole lichtshow hebben. Plek voor 3586 van mijn closest familie/vrienden/kennissen en ook collegae. Goed, het is voor een aantal even een stukje sturen maar dat moeten ze maar over hebben voor een karaokefestijn van jewelste hoor. Ik kan natuurlijk niet met iedereen rekening houden. 184 nummers heb ik inmiddels op m’n repertoire staan voor die avond. Ik werk momenteel aan nog 17 liederen want ik hou nou eenmaal van ronde getallen.

Maar toen kwam Corona. Dat was wel even een bummer, kan ik melden. Ik zag mijn gloriefeest in rook opgaan. Het zal ook eens niet. Zucht.
Maar toen bleek dat we niet met ons allen met miljoenen omvielen door dit virus kreeg ik toch weer kleur op de wangen. Ik liet mijn Hawaii-pak op maat maken (dat ding krimpt, het heeft niets met uitdijing van mijn lijf te maken. Laat dat even duidelijk zijn!). Ik boekte hotelkamers voor de zatlappen overnachters. Ik charterde vervoer naar en van de feestlokatie. Ik scoorde drank en vreten tegen inkoopprijs. Kortom, wat kon er nog in de weg voor een knalfeessie staan?

Nou, Rutte. Dat is wat in de weg ging staan. Hij vindt wèl dat het een levensgevaarlijk virus is en heeft besloten dat heel Nederland maar in het strafbankje moet zitten. Tot wanneer is onduidelijk maar waarschijnlijk tot het hem weer goed uitkomt. Zucht.
Dus beste lezer, we kunnen er gerust vanuit gaan dat mijn feest der feesten afgelast gaat worden, niet doorgaat en vakkundig de nek is omgedraaid. En ik baal daar stevig van, kan ik melden.

Maar ik zou ik niet zijn als ik ook daar weer snel op zou anticiperen. Vannacht bedacht ik een sluw plan om familie/vrienden/kennissen en ook collegae mijn 50ste verjaardagsmijlpaal tóch met mij te kunnen vieren.
Ik stel iedereen die zich geroepen voelt in de gelegenheid om mij het symbolische bedrag van 50 euro toe te doen komen op 13 februari.
Dit kan op zoals gebruikelijk op rekeningnummer NL88INGB0004152364.
Dan heb ik hebben we toch nog een beetje plezier van mijn mijlpaal in deze roerige tijden.

Bij voorbaat dank, knuffels en kussen.

Afscheid valt me zwaar

Vroeger hadden we Carlos, een Afrikaanse vechtHerder (Polly, een kruising tussen een Friese Stabij en een Herdershond maar dat vond ik niet stoer genoeg) en dat was eigenlijk ‘mijn’ hond. Uren liep ik met haar de wijde wereld rond (naar het meer om de hoek en ik ging dan daar een tijdje voor me uit zitten staren terwijl de hond heen en weer rende maar dat klinkt voor het verhaal niet stoer genoeg).
Altijd los want aangelijnd vond ik niet stoer maar luisteren, ho maar. Misschien kwam het ook omdat ‘CARLOS!’ niet echt overkwam bij haar hoor? Kwartierenlang liep ik dan achter haar aan omdat ze weer eens in een bosje liep te snuffelen. Zucht. Nee, ik was niet zo’n goede hondenopvoeder.
Ik ging ver weg verhuizen, de hond bleef bij m’n ouders.
Ik herinner me het telefoontje van moeke nog. Het moet ergens na 2000 zijn geweest. Ze hadden Polly in de kamer gevonden met bloed uit haar neus en oren. Ik heb gejankt als Brugman. Het beestje werd een jaar of 14.

Na de dood van pa kwam Charly in het leven van moeke. Een kopie van Polly maar aardig onhandelbaar. Ik had niks met haar, ik vond haar veel te druk en te springerig. En ze was geen Carlos, dat ook.
Moeke stak er tijd en energie in en na verloop van tijd werd Charly een hond zoals een hond hoort te zijn, eentje die luistert. En eentje die waakzaam is.
Ze was altijd blij als ik (met m’n jongens) kwam en je zag de verantwoordelijkheid die ze droeg voor mijn jongens. Mooi om te zien.
In 2018 deed ze een poging om de macht te grijpen maar dat gevecht won ik uiteindelijk en ondanks de beten en de krassen op m’n arm was ik blij dat ze mij uitkoos en niet moeke. Dan was het wellicht anders afgelopen. Hierna is ze telkens door het dolle heen als ik (en m’n jongens) weer eens kom.

Vorige week merkten we dat ze ouder wordt. Ze wordt (is?) doof, ze ziet minder, ze laat de boel lopen en ze komt nog met moeite op en van haar plek. Afgelopen dagen zag ik haar hard achteruit gaan. Ze eet niet meer, ze rent niet of nauwelijks, ze heeft geen puf en ze plast her en der in huis. Wandelen is sjokken geworden en ze wil zo gauw mogelijk weer naar huis. Ik vind het zo zielig. Ook voor moeke trouwens.
Ik bereid me er maar vast op voor dat ik haar dit weekend voor het laatst ga zien en dat valt me best zwaar. Ik ga haar knuffelen als een malle als ik morgen weer naar huis ga.
Het beestje is een jaar of 14.

Herinneringen

Iedereen heeft wel een liedje dat doet herinneren aan iemand. Dat als je ‘m hoort, je in een aha-erlebnis of een nostalgische bui schiet. Toch?
Ik heb een heleboel van die liederen. Maar dat komt eigenlijk vooral omdat ik nogal in het verleden leef want ik had toen nog wel een noemenswaardig leven. In mijn voiture heb ik tegenwoordig een USB-aansluiting aan de radio (of hoe heet zo’n ding met radio, routegeval, telefoon enzovoorts in de/het middenconsole?) dus hoef ik geen cd’tjes meer te branden om muziek te hebben in de auto. Jammer wel maar hé, tis bijna 2021 mèn!

‘Another brick in the wall’ is natuurlijk eeuwig verbonden met pa (zie elders op deze lolsite) maar ook ‘De vrolijke koster’ doet me altijd aan hem denken.
We hadden een kampioensfeest en dit nummer was een beetje het lijflied van mijn damesteam en mij. Pa (en moeke) zat aan tafel te genieten van een pils toen dit nummer werd ingestart. Wij allemaal op de dansvloer ofkors.
Hij snapte er niks van want waarom waren wij zo door het dolle heen van zo’n sloom nummer? Tot het refrein begon. Ik zag hem opfleuren! Pa hield wel van een feestje.

Met Heidi heb ik 3 nummers. ‘Tonight is the night’ was ons ultieme slownummer. Lekker 8 minuten lang tegen haar aan schuren. ‘I would die for you’ is ook eentje want daar kon zij zo fantastisch op dansen (zie elders op deze lolsite). En de laatste is ‘You are everything’ van Ross & Gaye. Dit nummer speelde op de spannendste avond van mijn leven.

Jeroen is mijn alltime vriend en was mijn karaokepartner. Maar altijd moest hij solo ‘Papa’ van Drukwerk zingen. Hij verloor zijn vader al op jonge leeftijd en pas nadat ik mijn vader verloor begreep ik waarom hij dat toen moest doen. Ook ‘Per amore’ doet me altijd aan hem denken want muzieksmaak hebben wij natuurlijk beiden.

Ik had een discussie met Johan over hoe de bas bespeeld werd in ’99 luftballons’, met de vinger aan de snaar trekken (Johan) of met de duim op de snaar slaan (ik). Wiebe bracht uitkomst. Ik had gelijk.

Sonja is onlosmakelijk verbonden met ‘Had to fall in love with you’ van The moody blues.

Bij ‘Angel eyes’ van Wet wet wet moet ik altijd denken aan Bianca.

Bernhard kreeg zijn hand tussen een machine en moest daardoor wat vingers missen. Ik draaide ‘Stomp’ van Brothers Johnson toen hij uit het ziekenhuis kwam.

‘Baby love’ is het stofzuignummer van Menura. Maar ook bij ‘Dirty old man’ moet ik altijd aan haar denken want ja, ik ben een beetje ouder. Ook liet zij mij kennis maken met ‘Reach’ van Orléans en mensen, wat is dat een fijn nummer!

Met Linda ging ik naar een concert van Clapton en Winwood. ‘Layla’ kwam en wij schoten allebei in een woedeaanval omdat Eric niet de rockversie maar de akoestische versie speelde.

Bianca (een andere) vroeg me wat destiny betekende. ‘You are my destiny’ van Lionel Richie hoort daarom bij haar.

‘What’s a woman’ van Vaya con Dios doet me altijd denken aan Mary-Ann. Dat was de nummer 1 in onze tijd.

Billy had  kiespijn en zalfde dat met flessen pure wodka. Met z’n dronken harses ging hij voor ons staan tijdens ‘Listen to the music’ van The Doobie brothers. “Dit is echte muziek, kutjeugd!”, brieste hij.

Met Luuk karaoke’de ik ‘Another one bites the dust’. Zonder tekst! Dat deden wij gewoon even.

Nou, en zo kan ik nog wel ff doorgaan maar uit onderzoek is gebleken dat lezers nogal gauw afhaken bij enorme lappen tekst dus ik kap er nu maar mee.

Hoi pa

Gefeliciteerd met je 73e.

Hoe ist daarboven? Ik hoop een stuk relaxter dan hier beneden. Het lijkt hier compleet de verkeerde kant op te gaan en, om eerlijk te zijn, maak ik me ernstig zorgen over de toekomst van m’n jongens. Waarin komen ze over pakweg 10 jaar terecht?
Ja, het gaat hard, 12 en 10 zijn ze inmiddels. Sam is nu brugklasser op de middelbare school en Teun zit in groep 7, dat is de 5e klas van de lagere school. Nee, gaat heel goed hoor, het zijn slimme ventjes. Wie had dat gedacht? Hahahahaha.

Weet je wat? Teun is nu keeper. Ja, net als ik vroeger. Hij heeft best talent hoor! Geweldig om te zien. Hij koos er helemaal uit zichzelf voor. Mooi hè? En Sam is een spits of een nummer 10. Hij scoort aan de lopende band.
Ik? Ach, ik train het team van Sam een beetje en sta aan de kant te schreeuwen bij wedstrijden. Je kent me hè?

Met mij gaat het wel hoor. Ik worstel nog steeds met het leven en ik ben bang dat ook niet zal veranderen. Nee, ik heb nog steeds geen andere vrouw. Ook daar heb ik een hard hoofd in. Maarja, tis nait aans, toch?
Ja, ik zit nog steeds bij dezelfde werkgever. Met een beetje geluk heb ik vanaf morgen weer een vast object en daar moet ik 4 dagen 10,5 uur werken en ben ik 3 dagen vrij. Ook elk weekend vrij! Dus wat dat betreft schijnt de zon weer.
Oja, weet je nog dat ik een Peugeot 306 had? Nou, die is overleden. Ja, daar heb ik aardig wat jaartjes in gereden. Heb nu weer een Peugeot alleen nu een dieseltje. Rijdt als een tiet!

Moeten we het nog over politiek hebben? Nee hè? Het was niks, het is niks en het zal ook altijd niks blijven. Jij zei het altijd al.

Nou pa, ik vond het fijn even met je gepraat te hebben. Nog een hele fijne verjaardag en we houden contact.
Love you.
En ik mis je.

Ho! Stop!

Dat ik vrij muzikaal ben komt voor de vaste lezer alhier niet als een hele grote verrassing maar dat mijn kinds het ook zijn, dat is wellicht nieuwe intel. Tijdens onze vakantie hebben wij zelfs een lied bedacht. Ik zal het uitleggen.
Teun deed op een bepaald moment iets met zijn mond/gehemelte/tong/keel wat verdomd veel weg heeft van een beatbox. Ik vond het funky klinken en toen hij er ook nog een soort dansje bij deed, zag het er ook nog funky uit ook. Ik lachen natuurlijk. 
We zaten aan de keukentafel doelloos ons ding te doen want het was bloedheet toen Sam ineens uit het niets zonder reden en zomaar zei; “Ho stop je bent een Barbiepop”. Er ging een licht bij mij aan.
Altijd al erger ik me kapot aan de lading make up dat meiden/vrouwen op hun gezicht smeren, gevoed door al die achterlijke reclames voor ‘Bambi ogen’ en krulwimpers enzo (ZIET ER NIET UIT!) en de verering van die make up kunsten van o.a. die Nikki huppeldepup (ZIET ER NIET UIT!). Maar ook een hilarisch voorval tussen mijn vader en mijn zus vroeger (Ga je op stap? Ja! Ga je toch wassen man!) zette mij aan het denken over dat ene zinnetje dat Sam zei.  
Ik pakte m’n laptop op en zonderde mij af. Twintig minuten later kwam ik enthousiast naar beneden. Ik had een tekst geschreven. 
Je bent 15 en je wilt naar een feest 
Je moeder vindt het prachtig want zij is ook jong geweest. 
Je komt naar beneden, je kleren zitten recht. 
Je vader zet z’n bril ‘s op en weet je wat hij zegt? 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Je rent weer naar boven met tranen in je kop. 
Je wilt er graag goed uitzien met al dat make up op. 
Je vader snapt er niets van want hij is een ouwe lul. 
Je sneakt gewoon naar buiten want jij weet wel wat je wil. 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x) 

De jongens op het feestje, ze zien je niet staan. 
De twijfel slaat je om je hoofd, je kunt veel beter gaan. 
De jongens roepen allemaal ‘wat ben jij voor een del?’ 
‘Ga je toch eens wassen man, je lijkt m’n moeder wel.’ 
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

In de kamer zit je vader, hij moet even met je praten. 
Het klinkt best serieus, dat heb je heus wel in de gaten. 
Je weet wel dat je fout zat dus je moet eraan geloven. 
Kom maar met die preek dan kan je snel weer naar boven.  
Ho. Stop. Je bent een Barbiepop. (4x)

Die reclames van cosmetica, dat is alleen gezeik. 
Jij betaalt de volle pond, een ander wordt rijk. 
Ze beloven je van alles en het is een hele strijd. 
Maar jij hebt dat spul niet nodig want je bent een mooie meid. 
Ho. Stop. Jij bent geen Barbiepop. (4x)

Nou, zit er een boodschap in ofnie?!  
In een geluiddichte slaapkamer nam ik met mijn telefoon de beatbox van Teun en het klappen van Sam op. Ikzelf deed de baspartij op het toilet. Met een handig programmaatje op mijn laptop mixte ik deze 3 opnames in elkaar. Samen zongen we de tekst erbij en voila, het lied was geboren. 
Eenmaal weer thuis besloot ik er werk van te maken want ik had er een aardig gevoel over. Ik heb wel vaker briljante ideeën maar doe er dan verder niets mee (zum bleistift vroeg ik me jáááááren geleden al af waarom er geen wifi in een auto zit en kijk tegenwoordig eens….ik rust mijn casus), ditmaal besloot ik door te zetten.
De kwaliteit van onze zangpartij was nou niet je van het, ik nam daarom weer met mijn telefoon het zanggedeelte opnieuw op. In m’n eentje, ’s ochtends vroeg, als mijn stem het meest zwoel is. 
Hierna sloeg ik wederom aan het mixen. En met resultaat, kan ik melden. Ons lied is af en ik vind het een hit. En zo ook mijn innercircle, die ik het toestuurde. Alle 6 zijn enthousiast (eentje ziet zelfs al dikke dollars en bood aan mijn manager/bodyguard te worden – Een ander vond het klinken als De jeugd van tegenwoordig, wat dat ook mogen zijn?).

Ik maakte een YT-kanaal aan en zette de ‘clip’ op het wereldwijde web. As we typ is een promotiemeidenteam het nummer aan het promoten (niet geheel toevallig dat nu net het nieuwe schooljaar voor de deur staat. Leer mij marketing kennen ;-) ).

Natuurlijk hoop ik dat het iets wordt. En zo niet, ook prima. Ik heb in elk geval ondervonden dat een lied maken helemaal niet zo moeilijk is en nog belangrijker, we hebben er enorm veel plezier aan (gehad).
Hieronder ons lied “Ho! Stop”.
Veel luisterplezier.

Hieronder staan verschillende versies.
De Slinxters 

Zomerhit 2020

Ik lag weer eens één van mijn beruchte fase 2-dutjes op de bank te doen. Je kent ze wel, van die dutjes dat je de ogen dicht maar de oren vol open hebt. Heerlijk dromen over wat je maar wilt en tóch in de absolute ruststand. Ik vind dat bijna het fijnst in de hele wereld. Manmanman, wat zijn dat lekkere dutjes.
Maar ik dwaal af.
Ik lag daar dus en uit mijn speakers klonk plots onderstaand nummer. Onbewust gingen mijn oren in de luisterstand. Ik kende het niet maar ik herkende er wel Deep purple in. Ik heb zo’n hoeveelheid aan muziek en ik downloade ooit per bulk dat ik soms niet eens weet welk lied of artiest nu weer voorbij komt, maar dat terzijde.

In gedachten zag ik Ian Gillian stampend het reffrein zingen en de gitaar van Ritchie Blackmore klonk ook zeer aangenaam. Met een glimlach doezelde ik verder, wat een prettig nummer!
Tegen het einde van het nummer schrok ik toch abrupt wakker. WTF doet die Ritchie nou, dacht ik. Dit is geen Blackmore-solo. Wat is gaande?
Flux researchde ik het nummer en wat blijkt? Het is een nummer uit 1996 en het is Ritchie Blackmore helegaar niet op gitaar! Het is Steve Morse, de ‘nieuwe’ gitarist van Deep purple.
En dat is eigenlijk het enige jammere aan dit nummer, de eindsolo. Die duurt te lang en is te eerste gitaarles. Ritchie zou er tenminste nog een spektakel van hebben gemaakt.

Maar goed, ik kies ‘m toch tot zomerhit van 2020. Beetje laat maar dat komt omdat ik dees anekdoot al een maand of 2 wil typen.
Ik zou zeggen, doe je Hawaii-blouse aan, trek een pils open, zet de speakers vol open en geniet zevenenhalve minuut van onderstaand nummer.

Discriminatie

Of is het toch wat minder beladen?

Dikke mensen zijn vetzakken, dunne mensen zijn tochtstrippen, roodharigen zijn rooien, brildragers zijn schelen, lilliputters zijn dwergen, Chinezen zijn spleetogen, zwarten zijn negers enz.
Zo kijken mensen nou eenmaal naar elkaar.

Gisteren is er een hele bak belastinggeld uitgegeven aan een themadag door de NPO. En er zal ongetwijfeld gediscrimineerd worden hier in Nederland (waar in de wereld niet?) maar zoals ‘men’ het de laatste tijd brengt is gewoon zwaar overdreven. We moeten niet doen alsof alle blanke Nederlanders alle Antillianen, Chinezen, Marokkannen, Molukkers, Surinamers, Turken en wie niet al over één kam scheren.

Eigenlijk is het vrij simpel, als je tegenover een grote groep mensen gaat schreeuwen dat je zwarte Piet op z’n gezicht gaat trappen, vraag je dan eens af waarom ik jou een irritante neger vind en kruip niet steeds in de slachtofferrol.
Als je slavernij misbruikt om jouw mening door te drammen, vraag je dan eens af waarom ik het jou gun om keihard op je bek te gaan en kruip niet steeds in de slachtofferrol.
Als je sollicitatie afgewezen wordt omdat je achternaam eindigt op ouai, vraag je dan eens af waarom een werkgever dit besluit en kruip niet steeds in de slachtofferrol.
Als je woningen en gebouwen kraakt terwijl je uitgeprocedeerd bent, vraag je dan eens af waarom ik jou een gelukszoeker vind en kruip niet steeds in de slachtofferrol.
Als je arrogant gedrag vertoont, vraag je dan eens af waarom ik jou een over het paard getilde voetballer vind en kruip niet steeds in de slachtofferrol.
En zo kan ik nog wel even doorgaan………..

Fatsoenlijke mensen beoordelen je op je gedrag, niet op hoe je eruit ziet. Punt.

Dansen

Hoi beste lezer, daar ben ik weer. En ik heb er weer eentje hoor, een ergernis. Ik erger me weer eens ongekend klasse aan iets. Zal het uitleggen.
Je kent ze vast wel, van die ontzettend fijne beatliederen. Van die knijters die je als de wiedeweerga naar de dansvloer doen sprinten omdat de beat jouw gevoelige spot raakt. Maar waar ineens ergens midden in het nummer de beat stopt en ze dan een of andere onzin intermezzo erin kwakken.
Nou, daar erger ik me dus kapot aan. Sta je net vol overgave je allerbeste dansmoves uit te sloven, kan je ineens een seconde of 30 stil gaan staan. Da’s toch irritant, ofnie?

Maar beste lezer, erger niet langer! Ik heb namelijk wat ontdekt.
Met een programmaatje op m’n laptoppie kan ik nu naar hartelust mixen en 3x raden wat ik de laatste tijd aan het doen ben in m’n vrije tijd? Juist, die irritante beatpauze nummers voorzien van een continubeat. Hoe briljant is dat? Nu kan je dus blijven dansen tot je erbij neervalt! Of dorst krijgt, dan kan ook. Of dat je er zat van bent natuurlijk. Of dat de tent gaat sluiten. Nou ja, je begrijpt wat ik bedoel.
Manmanman, ik moet die moderne DJ’s ook alles uitleggen.

Dus nu heb ik best veel nummers zelf ‘gecomponeerd’ en krijg ik weer lust in het leven en heb ik zin om het DJ’en weer op te pakken. Lijkt me geweldig om weer eens een keer ergens een avondje dansvloervullend te draaien.
Ik doe het voor een schijntje van wat die pruts DJ’s van tegenwoordig ervoor vangen.
Ach nee, voor een glimlach, een knuffel en wat te drinken ben ik al te paaien.

Politiegeweld

In mijn pubertijd was ik nog recalcitranterder dan ik nu ben. En ook toentertijd was er al politiegeweld.
De aanleiding is in dezen niet zo belangrijk (want ik was onschuldig 😉) maar ik ben ook eens opgepakt. En dan moet je opgepakt lezen als met harde hand uit huis gesleurd en met nog hardere hand achterin een Golfje (ja jongelui, toen reden ze nog in Golfjes) gekwakt.

Had ik al gezegd dat ik toen heul recalcitrant was? Nou, zo deed ik dus ook op die achterbank. Tot het moment dat de agent voorin er zat van was, hij zich omdraaide en mij een directe hoek op m’n kin gaf.

Conclusie: Wil je niet met politiegeweld te maken krijgen, zorg dan dat je niet in aanraking komt met politie.
Punt.

Ik rust mijn casus.

Stom

* Afschaffen 130 km/u
* Afstandsbediening die niet werkt
* Automobilisten die eerst remmen en dan richting aangeven
* Automobilisten die langzamer rijden dan max. snelheid
* Automobilisten met fietsen achterop
* Autopech
* Auto’s met knaluitlaten
* BN’ers
* D’66 stemmers
* De invloed van Linda de Mol
* De Randstad
* Deugmensen
* Dezelfde mensen in shows
* Doodwensen
* EU
* Facebook
* Files
* GroenLinks stemmers
* Haten
* Herfst
* Hooligans
* Humorlozen
* Is ipv eens
* Kutmuziek
* Lawaai
* Mannen met nagellak
* Mannen met teenslippers
* Me ipv mijn
* Milieuregels
* Motoren met knaluitlaten
* Naïevelingen
* Nederlandse benzineprijzen
* Nederlandse rappers
* Overdadige tattoo’s
* Pesten
* Profsporters die jammeren over geld
* Profvoetballers die mekkeren over druk
* Psoriasis
* Radio DJ’s
* Religie
* Relschoppers
* Snapchat
* Subsidies
* Temperaturen onder 23 graden
* Verbrijzelde schouder
* Vrouwen met filterfoto’s
* Vrouwen met lange oorbellen
* Vrouwen met piercings
* Vrouwen met te veel make up
* Werk
* Wilfred Genee
* Winter
* Zomertijd

En tenslotte * Mensen die mij stom vinden

(dees anekdoot kan t.a.t. aangevuld worden)

Uitslag

Rond half acht kwam ik thuis vanuit de nachtdienst en ik ging even boodschappen doen om de tijd te doden. Het was het bejaardenuurtje en ik vroeg me af waarom ik zo door kon lopen. ‘Blijkbaar maakt een nachtdienst mij 20 jaar ouder.’, redeneerde ik. Hmm, aandachtspuntje.
Tien voor half 10 zou ik gebeld worden, ik had dus nog een uurtje en een half. Ik besloot een rondje te gaan joggen. Hahahaha, nee natuurlijk niet! Ik heb een auto en desnoods een fiets, dan ga ik toch niet rennen?! Duh.
Nee, ik deed de muziek aan en ging op de bank liggen. Beetje voor me uit staren, daar ben ik immers een ster in.

Kwart voor tien, nog geen telefoon. En omdat ik nu toch wel wat lichtjes in m’n hoofd werd belde ik het ziekenhuis. “Oh, die tijd is een indicatie, ze gaan het lijstje af.”, meldde de vriendelijke telefoniste. Er zat niets anders op dan te wachten.
Half 11, ik schrok wakker van een geluid. Het was de wekker van m’n telefoon die op de tafel naast me lag. Ik drukte op het ding en ging rechtop zitten. “Hallo! Hallo, hoort u mij?”, hoorde ik vanaf de tafel. Ik snapte uit m’n slaapdronkenheid en pakte de telefoon op. Mevrouw de chirurg aan de lijn. “Goedemorgen.”, stamelde ik en bedacht tegelijkertijd dat ik gelukkig geen rare geluiden (een scheet zum bleistift) had gemaakt in die paar seconden dat de foon op tafel met de lijn open lag.

Nou ja, lang verhaal kort: HET IS NIET ERNSTIG, MENSEN! En zeker geen kanker! Ze vertelde nog van de bloedwaarden en hoe nu verder maar dat heb ik niet meegekregen, ik was te druk met een vreugdedansje doen.
Nee hoor, dat is gewoon voor dit verhaal niet zo belangrijk. En trouwens, het is medisch geheim. Dus lekker puh!

Belangrijkste is dat er een lastje van m’n schouders is gevallen en dat ik me geen zorgen meer hoef te maken.

Ik wil iedereen danken voor de meelevende woorden, gedachten en wat niet al, dat waardeer ik echt! Jullie komen allemaal in m’n testament.
Dat beloof ik.

Glory days

Ken je dat nummer van Bruce Springstof, Glory days? Mooi nummah. Gaat over het verlangen naar vroeger.

Ik heb daar ook last van. Al een jaar of wat.
Vroeger lééfde ik! Dagelijks, wekelijks, maandelijks beleefde ik wel iets wat noemenswaardig was. Verhalen die het nog steeds goed doen op verjaardagen enzo. Tegenwoordig hobbel ik maar een beetje met de kudde mee en, om eerlijk te zijn, dat bevalt me eigenlijk niks.

Ik ben eenzaam, laat ik daar maar voor uitkomen. Ik hang in een routineus leventje. Ik heb werk dat ik met 12 vingers in m’n neus doe, ik heb geen vrouw waar ik tegenaan kan kruipen, ik heb geen (online) vriendin waarmee zo nu en dan de dag even kan doornemen of gewoon slap kan lullen mijn familie woont ver weg, ik heb een paar vrienden/vriendinnen met allen hun eigen leven en de loterij heb ik ook nog steeds niet gewonnen. Nu met deze crisis zit ik nog meer binnen dan ik normaal gesproken al doe en ik zie mezelf dagelijks ouder worden.
IK WIL DAT NIET MEER!
De enige lichtpuntjes in mijn leven zijn m’n 2 geweldige jongens, Sam en Teun. Als ik ze bij me heb, fleur ik op. Maar zodra ze weer weg zijn, zak ik terug in de treurigheid.

Mijn vader liep 21.840 dagen op deze kloot rond en mocht ik de pech hebben zijn voorbeeld te volgen dan val ik over dik 10 jaar, op 30 november 2030 om precies te zijn (heb het even uitgerekend), om. OVER 10 JAAR! Man, dat is zo om!

Ze zeggen dat je van je leven een feestje moet maken maar dat je zelf de slingers op moet hangen. Laat ik dan maar ’s beginnen met slingers vinden. Dan ga ik van mijn resterende tijd weer een feestje maken.
Met of zonder slingers trouwens want zo als het nu gaat, da’s ook ruk.

Ik mag weer!

Die paar vaste lezers weten het inmiddels, 2x per jaar laat ik me geheel vrijwillig opnemen in een kliniek om te werken aan mijn lijf. En vanaf vandaag mag ik weer.
De afgelopen weken heb ik zelf het voorwerk al gedaan. Elke avond voor het slapen gaan even met de dumbells aan de slag, even de slappe tetten op kracht brengen schouder op kracht houden. En nu is het aan de kliniek om mijn lijf volledig zomerklaar te maken.


Vanmiddag half 1 krijg ik de eerste behandeling en deze zal anders zijn dan voorgaande jaren. Vanwege het coronavirus mogen de verpleegsters vanzelfsprekend niet te dicht bij mij in de buurt komen, laat staan aanraken, en dat is eigenlijk voor hen meer een gemis. 
Het zoutbad, de belichting en de zonnecabine kunnen gelukkig nog wel en eventueel kan ik zelf de crème aanbrengen. Maar ja, dat vind ik ook prima hoor. En het goeie is, lieve lezer, ik heb dit jaar recht op 41 (ÉÉN EN VEERTIG!) behandelingen! Wie spaart die heeft wat! Man, wat zal ik bruin worden!

Ik weet niet hoelang de coronamaatregelen nog aanhouden maar ik mag er toch vanuit gaan dat we eind juni weer fysiek contact met elkaar mogen en kunnen hebben. En laat dat nou net het moment zijn dat ik weer helemaal zomerklaar, te bezichtigen en zelfs te daten ben.
Toeval bestaat niet.

ps. De man op de foto ben ik niet. Ik draag nooit kettinkjes.
Ik denk, ik zeg het ff.

Maar ff serieus….

Met de coronacrisis waar we nu eigenlijk best ernstig mee te maken hebben, vallen mij een paar dingen op. En hoe handig is het dan dat ik dit medium kan gebruiken om deze opvaldingen op te typen.

Men zit massaal thuis te werken. Dat is te merken aan het gebrek aan files. Nu is bij mij 1+1 nog steeds 2 dus concludeer ik dat al die thuiswerkers fileveroorzakers zijn. Hun bedrijf blijft draaien als zij thuiswerken dus waarom is er noodzaak om voor hen de weg op te gaan? Dan hebben we ook niet die overdreven grote panden van bedrijven meer nodig en kan de premie voor het klootjesvolk flink omlaag. Om maar een een dwarsstraat te noemen.
Ik zeg, mooi zo houden, dat thuiswerken.

Het stikstofprobleem werd zogezegd veroorzaakt door de boeren. Nu zijn deze boeren momenteel zeer hard op het land aan het werk en verneem ik van dat hele stikstofverhaal niets meer. Ik stel dus dat de boeren geen schuld hebben aan die (m.i. verzonnen) stikstofproblemen. 
Een andere veroorzaker zou het verkeer zijn. Met dat thuiswerken is dat probleem ook opgelost.
Ik zeg, de snelheid weer omhoog van 100 naar 130 km/u.

Over dat 100 km/u gesproken. Voornamelijk Poolse auto’s en busjes vliegen mij aan alle kanten voorbij als ik me netjes aan de snelheid houd. Misschien dat daartegen ook even opgetreden kan worden, heren agenten! 
Ik zeg, keihard aanpakken die lui.

En heb je eigenlijk al gezien hoeveel politie er de laatste dagen op straat is? Normaal zie je ze nooit (want bureauwerk) maar nu er volop boetes uitgedeeld kunnen worden voor samenklontering, stiekeme kapperswerkzaamheden, bos/strandwandelen enzovoorts kom je ineens overal agenten tegen.  Dit sterkt mij maar weer in mijn beeld dat de politie tegenwoordig meer boeteschrijvers dan handhavers zijn.
Ik zeg, ook na de crisis zoveel mogelijk blauw op straat.

Ik weet niet hoe jij hierin staat maar ik dacht, ik zeg het ff.

Pijn

“Papa, hoe vaak heb jij iets gebroken?” Met die vraag gingen we gisteravond naar bed.
Dus begon ik te vertellen over toen ik een jaar of 3 was en ik m’n pink tussen de deur kreeg omdat een oom (?) niet goed oplette. Dat ik daar m’n kromme pink aan te wijten heb. Ik liet het litteken zien. M’n jongens glimlachen.

Ik vertelde dat ik met m’n handpalm in het prikkeldraad vast kwam te zitten tijdens het klimmen. Ik liet het litteken zien. M’n jongens lachen.

Ik vertelde dat ik van een kar afvloog. Dat ik thuis op de bank van misselijkheid in slaap viel, dat m’n zus thuis kwam en met een ruk m’n handschoen uittrok en dat m’n pink langs m’n hand bungelde. Dat in het ziekenhuis 8 doktoren nodig waren om m’n pink weer op z’n plaats te zetten. M’n jongens proesten.

Ik vertelde dat ik van m’n 9e tot mijn 16e elk jaar een blauw oog heb gehad. M’n jongens slappelachen.

Ik vertelde dat ik 3x m’n linker en 2x m’n rechter sleutelbeen gebroken heb en dat een broer van een vriendje tijdens een van deze breuken eens spontaan op m’n schouder sloeg (Hé, lang niet gezien!).  M’n jongens schaterlachen.

Ik vertelde dat ik met een geleend brommertje onderuit ging en een meter of 20 over het asfalt stuiterde. Met m’n hoofd. Zonder helm. Hartje zomer. En dat de dokter tegen m’n hoofd klopte om te bepalen of ik, naast een halfhoofdschaafplek en een gekneusd jukbeen, ook een hersenschudding had. Dat had ik hem ook zonder dat geklop kunnen vertellen. M’n jongens bulderen.

Ik vertelde dat ik in het leger in een greppel donderde en dat toen mijn schouder zo’n harde klap maakte dattie verbrijzelde. M’n jongens bulderen, gieren en brullen en dopjes vocht kwamen mee.

Het zijn ontzettend leuke jongens hoor. Maar ze zijn zo sadistisch als de pest.

Daar zijn we weer!

Zomertijd, dan weet jij als vaste lezer natuurlijk hoe laat het is. De tijd dat ik weer wat vrolijker ben, de tijd dat ik weer wat schappelijker ben, de tijd dat ik weer wat toegankelijker ben, de tijd dat ik  weer te bezichtigen ben en vanzelfsprekend de tijd dat ik weer beschikbaar ben. Beschikbaar voor elke vorm van vriendschap, romantiek en/of liefde met een vrouwtje vrouwpersoon. 


Ik heb mezelf voorgenomen om een keer niet al te kritisch de ballotage te hanteren. De enige voorwaarde die ik stel is dat ik er beter van moet worden.
En in mijn huidige situatie is dat niet zo heel overdreven lastig, dunkt me.
Oja, en vrouwen die is i.p.v. eens, na i.p.v. naar, me i.p.v. mijn, ik vindt i.p.v. ik vind etcevoorts schrijven, mogen mij ook rustig vergeten. Ik heb niet zo heul veul zin om me telkens bij een berichtje kapot te ergeren.

Mocht je nu denken, goh, ik heb wel interesse maar ja, dat corona hè. Geen probleem hoor, dat ik vrouwloos ben is al 8 jaar zo dus daar ben ik inmiddels zeer bedreven in. 

Dus lieve leesters, misschien tot horens/lezens/wappens en meer van dat al. En zo niet, ook prima. 

Keeper

Gottegottegottegot, wat zat ie er weer naast hè, onze Sergio? Manmanman, wat een dramakeeper is hij toch ook. Twee meter hoog, 100 kilo en dan als een wijf staan te schutteren bij elke hoge bal. Met z’n ‘ik hoop dat ik weer een kans krijg bij Oranje’. Nee, natuurlijk niet! Het was al een lachertje dat ie er in eerste instantie bij zat. Koeman is ook niet blind.
En dan hoor ik z’n trainer zaterdag zeggen dat hij ook wel eens punten voor ze pakt. Ja, maar hij kost de FC ook punten! Goeiendag zeg, wie komt nou zo uit bij een hoge bal? Les 1 = de bal op het hoogste punt pakken. Wat doe je sowieso op de rand 16 als er nog een verdediger bij de aanvaller staat? *schudt met hoofd*
Oja, en de trainer zei ook nog dat Sergio weet dat hij niet sterk is bij hoge ballen en dat hij daar nog op moet trainen. Ja hallo! NOG op moet trainen? Hoe lang is hij al keeper zeg?!
Veel te onzeker, die man. En voetballend komt hij ook tekort.
Punt.


Afgelopen donderdag gaf ik de eerste keepertraining aan Teun. Teun heeft besloten om keeper te worden en ik vind dat prachtig. Hij gaat mij achterna. Ik was vroeger ook keeper en ja, ik pakte ook wel eens een balletje.
Waar hij vroeger nog wel eens eigenwijs reageerde op tips, was hij nu één brok concentratie en deed hij wat ik van hem vroeg. 
Zo leerde ik hem de 5 basiselementen van het keepersvak:
1. Bal op het hoogste punt pakken.
2. Bal in de kluis.
3. Lichaam achter de bal.
4. Gestrekt naar een hoek gaan.
5. Snel uitkomen, niet twijfelen.

Hij had er plezier in en ook ik vond het geweldig. Sowieso vind ik met voetbal bezig zijn met m’n jongens fantastisch. 
Hij klaagde later wel over spierpijn trouwens maar ik stelde hem gerust door te zeggen dat dát het begin is van de vorming van een pracht keeperslijf. 
Binnenkort gaan we weer.

Nu zit ik me net te bedenken dat ik as I typ vlakbij het trainingsveld van FC Groningen ben. Zal ik…………….?

Buik(je)

 

Een jaar of 5 geleden zei een lekker wijf (er zijn vrouwen, mooie vrouwen en lekkere wijven, heb dat ooit eens uitgelegd hier) tegen me dat ik een tè dikke buik had. Sterker nog, ze had een hele waslijst aan wat er aan mij mankeerde en dat heeft een eventueel huwelijk tussen ons doen stranden. Ofzo.
Ik lachte haar vierkant uit. Ik? Een dikke buik? Ik heb een prachtlijf man!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.

Maar lieve lezer, wat heeft ze gelijk gekregen. Ik schreef er in september 2017 ook al over.
Ik stond gisteren op het werk m’n prakkie warm te magnetronnen en in het raam zag ik me staan. Sjeesus, wat een schaamte. Ik trok m’n buik in maar ook dat mocht niet baten. Het zag er nog steeds niet uit. En vanochtend zat ik bij de kapster met een kopje koffie in een relaxfauteuil een praatje te maken. Nou mensen, zelfs mijn ruime overhemd kon de pens niet verhullen.
En ik baal daar eigenlijk best wel van. Het zat er natuurlijk al aan te komen maar het lijkt wel of het sinds een maand wel heul erg hard gaat.

Het is vanzelfsprekend de schuld van ‘de’ vrouw. Ik heb tenslotte niemand die me een schop onder m’n prachtbips geeft en eigenlijk heb ik ook niemand om het voor te doen dus waarom zou ik me een beetje in het zweet gaan werken? Ja, voor m’n schouder. Daarvoor wil ik nog wel eens met de gewichten stoeien en ik krijg daar ook prachtschouders van maar om me nou ook nog eens met die vetpens bezig te gaan houden, tja, ik heb daar niet zoveel zin an.

En trouwens, als ik omlaag kijk en ik zie King Dingeling daar nog steeds bungelen, dan valt het nog best heel erg reuze mee, niewaar?
Maar ja, m’n beschikbaarheidsseizoen komt wel weer met rasse schreden dichterbij en met alleen humor kom je er tegenwoordig niet meer mee weg. Dus zit ik nog even te dubio’en.
Ik wacht m’n verjaardag even af, daarna neem ik een besluit. Dat beloof ik.

(ik heb ooit bovenstaande foto’s gepimpt. Zie jij wat ik, naast de tors, nog meer heb gepimpt?)  

Duel

Je kent ze vast wel. Van die verhalen, in films en boeken, waar een patser de grote man is, iedereen adoreert hem, hij een pracht van een bloedmooie vrouw heeft maar hij ziet haar alleen maar als een lekker lappie vlees en dat er dan een mysterieuze vreemdeling opduikt wat uiteindelijk resulteert in een spannend duel. Toch?
Nou, het zal je niet verbazen maar ik heb ook zoiets meegemaakt. Behalve die pracht van een bloedmooie vrouw dan. Bummer wel.

Ik nam moeke eens mee naar een ‘countryplein’ tijdens de feestweek hier in de buurt. Op verschillende locaties int deurp was muziek te zien en te horen, wij kozen voor de countrymuziek. Want dat vindt ze mooi.
Ik stond rustig in de buurt van de bar van een biertje te genieten terwijl een grote groep stond te linedancen op de lekkere live muziek. Ik vond het lachen en bestelde nog een kouwe klets. Moeder gaf ik een glas wijn.
Plots ging de muziek en het licht op het podium uit en werd het stil rond de dansvloer. Ik bestelde nog een pils.
Een vent helemaal in het zwart, incluis zwarte cowboyhoed en zwarte cowboyboots, betrad de dansvloer. Ovationeel applaus volgde. De muziek startte en meneer de cowboy gaf een showtje linedancen. Eerlijk is eerlijk, het zag er gelikt uit en het was zeker 7 x beter dan wat de groep eerder liet zien. Maar eronder van ingedrukt was ik totaal niet. Kom op zeg, ik heb vroeger les gehad van de beste danseres die ik ken en ik ben potverdorie ooit bij een show van The lord of the Dance geweest! Ik wenkte de barman nogmaals.

Moeke zat te genieten maar ze zag ook dat ik me stond op te vreten. Ze wenkte me meerdere malen maar ik hield de boot af. Ik had niet veel zin om me een beetje uit te sloven.
Ineens klom moeke bovenop de tafel en schreeuwde “DAT KAN MIJN ZOON VEEL BETER!”. Alle ogen waren nu op mij gericht. En ook patser daagde me uit de dansvloer op te komen. Ik goot nog een unit naar binnen en liep richting dansvloer. Ik laat me tenslotte niet piepelen.
Onderweg trok ik een cowboyhoed van een vent zijn hoofd maar daar was hij niet van gediend. Ik draaide me om en sneerde “GEEF ME DIE COWBOYHOED MAN!”
De zangeres op het podium slingerde weer een countryklassieker de ether in en we begonnen één voor één een stukkie te linedancen. Het publiek ging uit de plaat. Wat hij deed, deed ik beter en andersom was het ook zo. Zo ging het 4 nummers. Op deze manier zou ik een modderfiguur slaan, redeneerde ik. Ik moest iets verzinnen.

Ik mixte wat electric boogie, enkele tango invloeden, ietsjes bossanova en een beetje de horlepiep door mijn standaard linedance moves. Hier had hij niet van terug. Toen ik ook nog m’n befaamde ‘Lord of the Dance’ uitvoering op de mat legde kon patsercowboy mijn dansgeweld niet meer bolwerken en ging hij gestrekt. En omdat hij zeker 8 seconden bleef liggen werd ik unaniem tot winnaar uitgekozen.
Ik maakte een buiging naar het uitzinnige publiek en slingerde de hoed met een goed gemikte worp weer op het hoofd van de eigenaar. Zal je altijd zien, op zo’n moment lukt alles. Patser liep boos weg. In een ooghoek zag ik moeke gesigneerde foto’s uitdelen. Huh, waar had ze die nou weer vandaan? 🤔

Ik was kapot en had dorst als een paard. Flux hikte ik 14 glazen geel goud achterover en trok moeke mee, het was mooi geweest en tijd om te gaan. Op de weg terug heeft moeke wel 10 x gezegd dat ze zo geweldige noten had. Ik glimlachte. Ik ook en ik gaf haar een knipoog.
Al was het wel jammer van die pracht van een bloedmooie vrouw.

En zo, lieve lezer, zie je wat mijn fantasie allemaal uitspuwt als ik wat tijd over heb en als ik met de countryhits in de iTunes bezig ben.

Uitgeschakeld

Het is alweer even geleden dat ik was uitgeschakeld door mijn Koude Oorlogswond. De laatste keer weet ik zelfs niet meer. Het helpt dus wel als ik geen rare fratsen uithaal. Hmm, aandachtspuntje 🤔.
Maar, je raadt het al en ik zou dees anekdoot ook niet typen als ik weer eens op non-actief sta, zit en lig.

Zondag bracht ik de jongens om 13.47 uur exact terug naar mama want oma was jarig en daar gingen ze nog even heen. Waarom 13.47 uur exact, vraag je? Nou, het is 13 minuten heen rijden, korte overdracht en knuffels, 13 minuten terug en dan zou ik precies op tijd zijn om FC Groningen – Ajax comfortabel en languit op de bank te bekijken. Strak plannen is mijn lust en mijn leven.
Maar als zo vaak in mijn leven kwam mijn plan niet overeen met de werkelijkheid. Fietsers en vooral veel wandelaars hadden deze dag uitgekozen om ook mijn sluiproute te nemen. Zucht.
Omdat toeteren een beetje asociaal is in een stiltegebied joeg ik ze stuk voor stuk de stuipen op het lijf door vlak achter ze even de koppeling in te trappen en een dot gas te geven. En dat is eigenlijk veel lolliger dan toeteren. Wij kletsten dij in de auto.

Maar goed, 4 over half 3 precies parkeerde ik de voiture voor de deur en sprintte ik naar binnen. De eerste trede ging goed, de tweede niet. Ik klapte voorover en in de normale reflex beschermde ik m’n gezicht met mijn armen. En, lieve lezer, dat vindt mijn schouder dus een rare frats. Schouderlief schoot uit zijn positie en daar lag ik dus kermend van de pijn en met een bungelende rechterarm half op de trap.
Op de bank duwde ik de schouder weer terug op z’n plek (nee, Mel Gibson in Lethal Weapon doet het heul overdreven) en zette ik de tv aan.

En nu ben ik dus even tijdelijk uitgeschakeld. Rechterarm moet even weer op kracht komen en pijnvrij worden. Duurt meestal een dag of 3 of 4.
Maar naast pijnlijk is het ook best irritant. Ik typ dit zum bleistift met links en ik ben er zondagavond aan begonnen! En wat dacht je van met links eten? Of je reet afvegen! Da’s helemaal een uitdaging.
Maar, zoals m’n vader altijd zei; “Goat vanzulf weer over”, zo denk ik er ook over.

Beterschapskusjes, sterkteknuffels en stel je niet zo aanwensen mogen in de comments.

Kleine jongens worden groot

Vandaag issie alweer 12 jaar geworden. Sam, mijn oudste zoon. Nu kan ik hier wel een cliché optypen dat het allemaal zo snel is gegaan maar ik kijk liever vooruit.
Want wat gaat er veel veranderen! Vanzelfsprekend voor hem maar ook zeker voor zijn moeder en mij.
Puberen, naar de middelbare school, puberen, baard in de keel, puberen, groeien als een dolle, puberen, haargroei op plekken waar het jeukt, puberen, vriendinnetjes en had ik al puberen getypt?

Ik kijk er zeker naar uit hoewel ik ook zal moeten wennen dat ik niet meer 2 kleine jochies bij me heb maar een klein jochie en een klein mannetje. En hij zal misschien af en toe zelfs wel wat beters te doen hebben dan een weekend met mij en zijn broertje doorbrengen. Het is niet anders.

Voorlopig is hij nog een klein half jaar mijn kleine jochie en kijk ik nu al uit naar de afscheidsmusical van school. Die van mij (zie foto) was fantastisch.
Maar dat kan ook komen omdat ik de bedenker, regisseur en hoofdrolspeler was. 😉😃

Nu komt het wel heul dichtbij

Hoewel ik het me totaal niet voor kan stellen hoor maar beter voorkomen dan achteraf denken ‘oja fuk krijg de tring is ook zo’, niewaar?

NOG MAAR 400 DAGEN, MENSEN en dan mag ik mezelf een halve eeuwer noemen. Een Abraham. Een man op de helft van de herfst van zijn leven. Een werknemer 20 jaar vóór zijn pensioen. Slappe patat. Kortom, dan word ik 50. En dat, lieve lezer, komt ineens wel heul dichtbij.

Ik weet niet hoe het met de voorbereidingen voor het verrassingsfeest staan en eigenlijk wil ik dat ook niet weten want dan zou het geen verrassing meer zijn (duh), zie dees anekdoot maar als een dringende reminder.

NOG MAAR 400 DAGEN, MENSEN! En dat is in deze vluchtige tijd om voor je er erg in hebt!

Rest mij alleen nog jullie succes te wensen met organiseren, voorbereiden en plannen.

Ik ❤️ jullie stuk voor stuk.

Mijn winterstop

Mensen vragen me wel eens waarom ik een ‘winterstop’ heb. “Mannen jagen toch het hele jaar door op de vrouwtjes?”
Nou, eigenlijk is daar een hele simpele verklaring voor. Ik zal het uitleggen.

Ten eerste zien vrouwen er een stuk minder aantrekkelijk uit. Ze hebben veel te veel kleren aan en dan hebben ze ook nog regelmatig 1573 kilo sjaal daar overheen. Zucht. Zo kan ik toch niet zijn wat voor kuipvlees het is joh!

Dan ben ik de afgelopen jaren ook niet echt een vrouw tegengekomen  waarmee ik oud wil worden die mij wil, tolereert en/of accepteert. Dus waarom zou ik het hele jaar moeite moeten doen om een vrouw te vinden terwijl het tijdens de zomertijd al een heul gedoe is, niewaar?

Ofkors vrijedag (haha, ik maak daar gewoon een werkwoord van!) ik ook een stuk minder tijdens wintertijd dan in zomertijd. Kerst? Nieuwjaar? Laat mij maar werken. Ik vind er toch geen ruk aan.

Maar de allergrootste reden is dat ik een gruwelijke grafhekel heb aan temperaturen beneden de 23 graden. Tel daarbij wind, regen, vorst, sneeuw, ijzel enzovoorts op en je krijgt mij niet pissiger.
En dat lieve lezer is geen pretje voor een date, kan ik melden. Zal het een klein beetje schetsen.
Gezellig uit eten en/of wat drinken, romantiek spat er vanaf, we lachen, we flirten, we sjansen. En dan komen we buiten, het is het guurste weer ever en ik verander in een oogwenk van die rustige, liefdevolle, romantische droomman in een stijfvloekende en strontchagrijnige psychopaat.
Nee, dat wil ik een vrouw niet aan doen. Daar kan ze beter een paar maanden later achter komen.

Nou, daarom heb ik dus jaarlijks een winterstop. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
Voor mij geen vrouwengedoe tijdens wintertijd.
(maar de radar staat niet uit hoor!😉)

Kerst 2019

Fout
Deze video bestaat niet

Hou toch ’s op joh!

Ik kreeg een mail van school van de jongens. Erin stond een kerstgroet en een nieuwjaarsboodschap. Netjes vind ik dat. Ik stond op het punt om ze deze zelfde boodschap terug te sturen maar besloot om de mail eerst nog even verder te lezen. Nou, dat was maar goed ook!
“Zoals u weet is er vorige week een onderhandelingsakkoord gesloten, waarin wordt aangegeven dat er meer geld komt om betere salarissen te kunnen realiseren voor de leerkrachten en directeuren. Dit is een prachtige stap , maar de bonden zijn nog niet tevreden. Dat betekent dat er hoogst waarschijnlijk weer een staking komt op 30 en 31 januari 2020.”

Mijn bloed begon te borrelen. Hou toch ’s op met dat gejank joh!
Onmiddellijk zocht ik de salaristabel van het onderwijs erbij en hoezo betere salarissen? Ik vind dat salaris helemaal niet zo beroerd hoor! Kijk zelf maar: SALARIS ONDERWIJS
En trouwens, hebben ze pasgeleden niet 800 miljoen erbij gekregen?

Maar goed, iedereen heeft het recht om te demonstreren natuurlijk en iedereen moet dat ook lekker zelf weten. Maar waar mijn bloed van gaat koken is het moment van de staking, donderdag 30 en vrijdag 31 januari. Dat zijn werkdagen voor de meeste mensen. Waarom staken leerkrachten niet in één van de vele vakanties die ze hebben? Nee, dan hoor of zie je ze nergens. Het lijkt me dat ze staken tegen de kabinetsplannen, toch? Nou newsflash! Politici werken in jullie vakanties ook!
Wat ze nu (plannen te gaan) doen is 2 dagen gewoon even de school dichtgooien en ouders opzadelen met opvangproblemen/extra kosten.
Niet een woensdagmiddag of een zaterdag of een studiedag of een vakantiedag, nee, ze doen het op dagen dat ouders aan het werk moeten. En niet 1 dag maar gewoon 2 (TWEE!) dagen achter elkaar.
KAP. GEWOON. EENS. MET. DIE. ONZIN. JOH! En doe gewoon je werk.
Met je te weinig salaris en werkdruk. Iedereen heeft te weinig salaris en werkdruk!

Waar doen die mekkeraars me toch ook weer aan denken?
Oja, aan voetballers. VOETBALGEJANK
Mèèèh, we moeten zoveel wedstrijden spelen en we hebben veel te weinig rust. Donder toch op!
Er wordt elke minuut dat je op een voetbalveld staat 500 Euro overgemaakt op je rekening. Denk daar maar eens aan.

Missie Amsterdam

Altijd als ik met m’n jongens op pad ga maak ik er een missie van. Een avontuur, zoals u wilt. Wat is er nou leuker dan jochies van 11 en 9 een onvergetelijke dag te bezorgen, niewaar?
En voor velen zal het lijken alsof alles spontaan gebeurde maar mensen die mij kennen zullen weten dat ik alles tot in detail in scène heb gezet. Niets in mijn leven is wat het lijkt immers.
Aan het einde van dees anekdoot mag u zelf beslissen tot welke categorie u behoort.

Klokslag 16.33 uur vertrokken we zaterdag richting Amsterdam. De jongens waren dolenthousiast en ook bloedje zenuwachtig maar ze wisten dit heel goed te verbergen. Een tas vol vreterij en drinken had ik op de achterbank gemikt. Wat kon er fout gaan?
Op de A2 net voorbij Utrecht bemerkte ik dat ze daar ineens een kast van een tunnel hadden neergeplempt. Ik vertelde de jongens dat dit de snelst gebouwde tunnel ooit is want de laatste keer dat ik daar reed was van die hele tunnel totaal geen sprake. (2004 red.)

Halverwege Utrecht – Amsterdam vond ik mijn verlichting niet van dermate topkwaliteit die ik voituregewijs gewend ben. En dat was gek want ik had donderdag net beide lampjes vervangen. Bij een tankstation stopte ik dus even. Ik kwakte de motorkap open en mijn gevoel liet me ook deze keer niet in de steek. Het rechter (voor de kijker links) lampje hing er een beetje schuin bij. Ik riep de jongens erbij met het doel ze te leren hoe je een autolampje vervangt. Natuurlijk wist ik dat het lampje gloeiend heet was en die blaar nam ik voor lief. Het was hun avontuur tenslotte.

Via een parkeersite had ik een parkeerplaats geregeld. Een paar minuten lopen van het stadion en niet te duur. Mijn routeplanner op de foon had geen idee waar het was en ook de verkeersregelaarster van dienst niet. Toen we uiteindelijk voor het juiste hek stonden en ik via de site op ‘inrijden’ klikte, gebeurde er niets. Dat was op zich niet zo gek daar de site sprak van een slagboom. Met een telefoontje naar betreffende parkeersite werd het hek op afstand open gedaan. Goeie service! (goeie stem ook, die Larissa😍). Ik parkeerde m’n voiture en we stapten uit. Ik legde een sigaar op de lip, de jongens trokken een zak chips open.

We waren er klaar voor, ik pakte de jongens bij de hand. Maar waar we ook keken, nergens een loophekje waar we doorheen konden. Daar stonden we dan, een paar honderd meter van de Arena, een uur voor de wedstrijd en opgesloten op een parkeerplaats. Ik maakte er weer een grote grap van en zei dat ik de spijlen wel even open zou breken. Toevallig kwam vlak voor dat moment een auto binnenrijden en konden we ontsnappen uit deze benarde situatie. Ik besloot toch nog een keer naar de parkeersite te bellen met de boodschap dat een loophek toch wel makkelijk is voor een plek als deze.

Ingang J, Vak 424, rij 24, daar moesten we zijn. Ik gaf de jongens de A4-kaartjes en we scanden één voor één naar binnen. Mij werd verzocht om te draaien voor de fouilletatie. Dat was een lachertje eerste klas. De 65 kilo vuurwerk dat ik in mijn broekspijpen had verstopt bleef ongeroerd en ook de powerbank voor mijn verwarmingsjas kon gewoon doorgang vinden. Ik had dus net zo goed de Kalasjnikov, de handgranaten, de Tomahawk en de M109 in die binnenzak kunnen laten zitten.

We zaten hoog. Heel hoog! En steil vond ik het. Zo’n leesgedeelte in de bril is ontzettend handig maar voor dit soort situaties heb ik er enorm veel moeite mee. Ik vertelde de jongens dat ik niet omhoog ging springen bij een goal en zij waren het wel met me eens. Die 4x bleven we dan ook zitten terwijl iedereen omhoog sprong.
Ik was kapot toen we weer beneden waren. En dat had alles te maken met die 5739559 treden die we moesten nemen. (Zeg Arena, regel ook ff roltrappen naar beneden! red.). Weer pakte ik beide handjes vast en manoeuvreerde ik ons tussen al die dronken, schreeuwende en strak staande lui door.

De parkeerplaats terug vinden duurde ook even maar dat kwam omdat ik de jongens de omgeving rond de JC-Arena wilde laten zien.
Er was net iemand uitgereden, het hek van de parkeerplaats stond open. Hoezee! Sam bleef in ‘het oogje’ van het hek staan terwijl Teun en ik snel in de auto sprongen (wij zijn ook malle Pietje niet. red.). Probleemloos reden we weg.

Tegen 22.23’en zaten we weer op de snelweg richting Utrecht. We hadden (lees ik) berehonger, we moesten nog maar even een McD’tje pakken, stelde ik voor. Teun doezelde langzaam in slaap op de bijrijderstoel. Dat moest natuurlijk niet gebeuren, ik moest ingrijpen. Hoe goed kwam het dan uit dat een wegbewijzeringmeneer had besloten dat je op de A2 Den Bosch moet volgen als je de A12 richting Arnhem moet hebben (totale logica van lik m’n vest! red.). Door m’n hardop gemopper (lees gevloek) was Teun weer bij de pinken, dat dan weer wel. Plan geslaagd. Utrecht, wat een automobilistenhel!

Rond kwart voor twaalf waren we thuis. De jongens slipten in hun Ajax-pyjama, ik appte mama dat we er weer waren en gedrieën vielen we als een blok dromenland binnen.
Wat hadden we weer eens een coole missie afgerond.

Eindelijk

Hij heeft er dik 3 maanden op moeten wachten maar vandaag is het dan eindelijk zover.

“Teun, wat wil je voor je verjaardag hebben?”, vroeg mama. Nou, hij wilde wel heul graag een keer naar een wedstrijd van Ajax.
Daar zat mama dan achter Bol.com, vragend voor zich uit te staren.
Ik vond het volkomen logisch. In 2017 waren we al naar het Nederlands elftal geweest en vorig jaar naar de open dag van Ajax. Dan is een wedstrijd van Ajax natuurlijk de volgende stap. Vanavond is het zover.

Was trouwens nog best een heel gepuzzel. Het moest een thuiswedstrijd zijn. Het moest in het weekend zijn dat de jongens bij mij zijn (daar gingen we al, ons schema liep dus niet synchroon met dat van Ajax). En het moest vanzelfsprekend wel tegenstander voor een doelpuntenfestijn worden (naar nu blijkt is dat elke Eredivisie tegenstander).
Mama ging aan de slag en binnen de kortste keren had ze kaarten geregeld (ik was nog niet verder gekomen dan een wedstrijd uitzoeken😳). Ik maakte er een mooi presentje van en op 21 augustus kreeg Teun het kado waar hij zo op hoopte.

Vanmiddag half 5 gaan we richting hoofdstad. Ze hebben d’r sin an.
En ik ook. Want op stap en herinneringen maken met m’n jongens vind ik het mooiste van mijn vader zijn.

Lekkah nummah

Het is al weer even geleden dat ik hiero een masterclass ‘Muziek’ voor jullie, onwetende jeugd en overige moderne muziekliefhebbers, gaf. Mea vulva daarvoor.

Vandaag een briljant nummer uit 1993 van de legendarische bluesman Otis Rush; Ain’t enough comin’ in.
Een heerlijk lied voor in de auto, op een donkere avond en tevens lange weg tussen, laten we zeggen, Doorn en Leersum. Fijne gitaar, lekkere sax en een rechttoe rechtaan drum. Precies waar ik harde nippels van krijg.

Otis Rush, wat kan ik over hem vertellen? Nou, hij is de enige persoon ooit ever die 2x geboren is (kijk maar eens op Google). En dat vind ik eigenlijk wel weer genoeg info. Luister gewoon het nummer en raak ook overstag.

(Leo Blokfluit weetje: De geoefende luisteraar herkent een beetje het basloopje uit Billy Jean)

Soms moet je gewoon ingrijpen

Ik ben niet zo gauw boos te krijgen. Meestal laat ik shit van me afglijden (oh, dat klinkt anders als dat ik het bedoel) en denk ik, fuk it joh, wat kan het mij donderen.
Er zijn eigenlijk maar 2 momenten die mij het bloed doen koken. 1: Als iemand mij wakker maakt en 2: Als iemand mijn kinds wakker maakt. En bij deze momenten kan ik veranderen in een niets ontzienende slecht konter.

Vannacht zo rond 4.15 uur, een enorme knal. Ik zat rechtop in bed en hoorde rumoer buiten. Ja hoor, voor m’n deur stonden 6 jongens vuurwerk af te steken. Go#^%$#$ gloei%##^&&&de go%#@!$domme. Ik voelde m’n bloed naar een hoogtepunt koken. Gelukkig sliepen m’n jongens er doorheen maar hoe lang zou dat goed gaan, vroeg ik me af?
Ik observeerde het groepje en de omgeving grondig (altijd doen, nooit in de emotie ergens op af vliegen! Gratis tip). Plots kwam een politieauto van rechts en ik ging ervan uit dat zij dit probleem zouden oplossen. Daar zijn ze tenslotte voor.

Maar zucht, 2 vrouwelijke agentes. Ja dubbelop ja. Wie stuurt nou 2 vrouwen middenin de nacht een warzone in? Zucht. Ze reden dan ook gewoon door, zonder zelfs maar af te remmen. Zucht.
De jongens bleven knallen en ik had er genoeg van. Ik stoof de trap af in m’n slaapkledij. Maar halverwege dacht ik dat ik naakt toch wat minder indruk zou maken als dat ik iets aan zou hebben. Flux trok ik een boxershort aan en stoof de trap weer af. Ik slingerde de deur open, riep nog even HÉ! om ze te waarschuwen (in de rug aanvallen is zóóóóóóó laf) en …………………..

Nee lieve lezer, ik ben bijna 50 en een stuk rustiger dan vroeger. Geweld lost niets op. Ik ben tegenwoordig meer van het diplomatieke. Ik vroeg de jongens vriendelijk op te sodemieteren. Ze verontschuldigden zich en fietsten weg. Ja, eentje wilde nog een beetje flink en bijdehand doen maar even de tors aanspannen was afdoende om ook hem weg te laten gaan.

De buurt kon weer verder slapen, m’n jongens konden blijven slapen en ook ik kroop m’n bed weer in. Maar niet voordat ik de schoenen van de jongens had gevuld met een chocoladeletter.
Want ze vroegen gisteravond nog toen ze hun schoen zetten; “Wat ga jij er eigenlijk in doen?”

Werk –> Meisje

Afbeeldingsresultaat voor securitéIk neem mijn werk uiterst serieus. En als ik zeg serieus, dan bedoel ik ook serieus. Als er zum bleistift wat extra inzet gevraagd wordt, sta ik er. Tenminste, als ik mijn kinds niet heb, als ik niet vrij ben of als ik gewoon geen zin heb. Maar voor de rest sta ik vooraan om de shit op te vangen.
Laatst werd er extra inzet gevraagd, een paar dagen 12-uurs diensten. Ik pakte de nachten. Van 19 tot 7. Pittig maar iemand moet het doen, niewaar?

Ik arriveerde ruim voor 19 uur bij het object, collega was verguld dat ik er was. “Er is nog 1 iemand binnen”, zei hij. “@$^%$%^(&^”., mopperde ik. Daar had ik nou net geen zin in.
“Een jongedame.”, zei collega. Mijn oren maakten lichte klapbewegingen en mijn wenkbrauwen trokken m’n voorhoofd richting haargrens. “Een Franse, maar een heel kille.”, zei collega weer.
Voor ik antwoord kon geven kwam de Franse vrouw de trap af. Prachtvrouw. Mooi haar, lief gezicht, goed figuur, leuk decolletruitje aan, hakken onder de rok. We maakten oogcontact en op m’n zwoelst ‘bonsoirde madame’ ik haar. Ze bloosde een beetje en groette mij terug. Ik vond haar alles behalve kil.
Ze stelde zich voor als Francoise en dat vond ik eigenlijk best een toepasselijke naam. Ik zei dat ik Hermanus heet.
Ze vroeg of ik een taxi voor haar wilde bellen, ze logeerde in een hotel hier even verderop. Collega vertrok en ik zag hem denken ‘hoe doet hij dat toch altijd met vrouwen?’.

Ik liet de taxi binnen, ze stapte in, ik zwaaide nog ff en ging naar binnen om het hek te openen. Op een stoel lag haar jas nog. Zucht, wat een goedkope truc, dacht ik.
Ik gaf haar de jas en ze reden weg. Mooi! Hek dicht, deur op slot, koffie.

Ik denk dat het rond 1 uur was toen de intercom ging. “Allo Érmanoes, avec Francoise.” Of ze naar binnen mocht om te werken? Nou nee! Ze stond niet aangemeld en omdat ik bij een strak georganiseerde organisatie werk èn ik mijn werk uiterst serieus neem, weigerde ik haar de toegang. Daar komt bij dat ik op de camera zag dat ze een wel heul spannende jurk aan had en het leek me sterk dat ze daarin haar werk goed kon doen. Ze droop vol drama af.

Even voor half 5, het werd al langzaam licht; De intercom. Stond ze daar met een volledig Frans ontbijt! Croissants, stokbrood, jus d’orange, frommage, chambon, marmelade, pizzapunten. Er lag zelfs een roos op het dienblad. En ze had de spannende jurk ingeruild voor een badjas, die half open hing. Zucht, had ik weer.
Ik liep naar het hek en zei dat ik m’n werk uiterst serieus neem en dat ik over een kleine 2,5 uur klaar was met mijn dienst. En dat ik thuis wel een ontbijtje pak. Ze droop vol drama af.

Zeven uur, ik mocht naar huis! Collega opende de poort voor mij en net voor ik het gaspedaal in wilde drukken, sprong Francoise op m’n motorkap. Ze had de badjas ingeruild voor alleen een geel hesje. WAT? Zucht.
Hoe ik ook slingerde, ze viel er niet af. Bleek dat ze superlijm aan haar handen had gesmeerd. Ik was er HE LE MAAL klaar mee. Ik schroefde de motorkap van m’n auto, mikte ‘m met haar erop in de berm en ben plankgas naar huis gereden. KOM. OP. ZEG.

Eenmaal thuis dacht ik dat het toch zonde is dat ik geen vrouw heb aan wie ik had kunnen vertellen wat ik nu weer had beleefd.

Influencer

Influencers zijn helemaal hip tegenwoordig. Ik weet niet waarom precies maar ik neem aan dat het iets te maken heeft met invloed. Want dat betekent het, influence = invloed. Nou, in dat geval mag ik mij ook influencer noemen.
Ik zal het uitleggen.

Hoewel ik mijn jongens minder zie dan ik zou willen heb ik wel een enorme invloed op ze, heb ik gemerkt. Ze waren op vakantie met voormaligje, zwager en schoonzus & de (jongere) kinds en opa en oma.
Al gauw kreeg ik filmpjes toegestuurd met daarop niet alleen mijn jongens maar ook de kinds uitdrukkingen van mij gebruiken. Of filmpjes met liedjes die ze bij mij in de auto hebben gehoord (pizza Calzone, In de blote kont, Sambal bij). En ze zeiden de hele tijd ‘Oh biem bambam’ (uit Strong me strong van Yellowman).
En het lollige is dat ik weet waar het over gaat. En nog lolliger vind ik dat voormaligje, zwager, schoonzus, opa en oma geen idee hadden waar het over gaat.
Manmanman, dat influencen is toch ook hilarisch hè!

Maar, lieve lezer, er zit ook een keerzijde aan mijn influencen. Als vriendjes op het schoolplein ‘Pijnboompit. Pijnboompit’ (van Hans Teeuwen, wie kent het niet?) gaan lopen schreeuwen dan kunnen we gerust stellen dat het een beetje uit de klauwen escaleert.

Me dunkt dat ik me maar eens ernstig ga beramen of dat influencen nu wel echt mijn ding is. Is daar trouwens nog een beetje geld in te verdienen?

Regen —> Drup

Vandaag drie weken geleden kon ik ’s ochtends niet meer opstaan. Ja, ik kon nog wel opstaan maar alleen met behulp van buikspieren. Buikspieren die ik al een flinke tijd niet aan het werk had gezet.
Mijn nek blokkeerde aan alle kanten en dan vooral aan de linkerkant. Eerst dacht ik dat ik met m’n hoofd verkeerd had gelegen maar al snel werd duidelijk dat die pijn van een andere categorie is. Er was iets aan de hand, niet in de haak en stront aan de knikker. Ook omdat ik al 2 weken wat lastjes van nekmans had.
De huisarts vond het een stijve nek, ik vond hem een lul. Hij schreef me fysiotherapie en medicijnen voor. Best wel heavy medicijnen, kan ik melden.
De fysio trok een andere conclusie, mijn nekspieren bijkans uit m’n hals en ook mijn nekwervel aan gort (héérlijk, dat kraken!). Vanmiddag weer.
Zin an!

Eigenlijk mocht ik pas in november weer terecht bij de Padberg kliniek maar ik ben een eigenwijs (en ook dwingend) mannetje en dus regelde ik dat ik gisterochtend een intakegesprek had met m’n huidarts. Het was nodig want mijn psoriasis begint me weer aardig op de zenuwen te werken, de keel uit te hangen en ook te irriteren.
Het was een interessant gesprek. Hij stelde de standaardvragen en één van die standaardvragen was of ik medicijnen gebruik. Ik loog om bestwil want ik wilde weer zo snel als mogelijk met de behandeling (zoutbad – belichting – crème) beginnen. Maar deze vraag zette me wel aan het denken. Sinds een week of twee heeft mijn psoriasis een flinke boost gekregen. En laat ik nou twee weken geleden ook met die heavy medicijnen begonnen zijn. Hmm, interessant. Misschien toch eens een keer in de bijsluiter over bijwerkingen lezen? Regen —> drup dus.

Ook zei hij dat pillen wellicht een definitief einde aan mijn psoriasis kunnen maken. En hoewel dat heul aantrekkelijk klonk, 15 jaar is lang genoeg, wees ik het af. Ik heb een jaar of 2 geleden zo’n kuur gehad en dat is me slecht bevallen. Van de kleine pilletjes kreeg ik opvliegers (ja, ècht!) en daar was nog mee te leven maar daarna moest ik over op grote pillen. En van die grote pillen werd ik hondsberoerd, scheet ik me helemaal van de hakken en viel ik 215 kilo af.
Ik wacht de aankomende behandelingen wel even af. Mocht dit tegenvallen, kan ik altijd die pillenkuur nog overwegen.

Woensdag kan ik weer beginnen. In december moeten de vlekjes weg of in elk geval een heel stuk minder zijn, ben ik poepiebruin en kon ik potverdulleme wel eens een keer weer op date gaan.
Zin an!

Foute vrouwen (deel 1)

Een man komt thuis en vindt zijn vrouw in bed met een vreemde. De man is zichtbaar aangedaan en terwijl zij zegt dat het anders is dan het lijkt, stapt een andere gast uit de kast.

Het is al meerdere malen voorgekomen dat de complete Nederlandse (vrouwelijke en LHBTQREWHGVJYTFH) deugbrigade volledig over de zeik ging bij seksisme op tv. Een goed voorbeeld is dat praatprogramma met Derksen, van der Gijp en die flapdrol. Met hun ouwe jongens poep en piesgrappen. De deugbrigade schroomde zelfs niet om sponsoren van dat programma aan te schrijven en te eisen dat zij de sponsoring stop moeten zetten. Droevig, dat is het enige woord dat ik kan bedenken. En grow a pair zijn de drie andere.

Bovenstaande cursieve tekst is in het kort de reclamespot van M&M’s op tv. Hierin wordt vreemdgaan dus gewoon gepromoot. Wat ik op zich al apart vind.
Maar hoor je de deugbrigade nu? Neen, want de vrouw is in dezen fout en in de optiek van de deugbrigade zijn er alleen maar foute mannen. Als vrouwlief thuis was gekomen en ze trof manlief met een ander in bed aan, was waarschijnlijk de wereld te klein geweest en zou M&M’s verbannen moeten worden.
Dunkt mij.

Ik erger me er kapot aan.

Gouden rechter

In den beginne dat ik met m’n jongens ging voetballen hing Teun er maar een beetje bij. Hij kon niet (hard) schieten, hij kon niet richten en binnen de kortste keren was hij over de pis omdat iets niet ging zoals hij wilde en nam hij wijze raad van zijn broer of van mij ook niet aan (duidelijk het karakter van zijn moeder mij). Menig potje voetballen met ons drietjes heeft hij verknald omdat ik zijn gemiep zat was en we eerder dan gepland weer naar huis gingen.

Vorig jaar kwam daar verandering in. De jongens voetballen heel veel op straat en als ze bij mij zijn voetballen we ook meestal wel even. Beetje schieten op de goal, oefenen op richting en snelheid enzo. Het is te zien.
Sam ramt ze tegenwoordig vanuit alle standen op de goal maar ook Teun begint het schieten aardig onder de knie te krijgen. Nog niet zo hard, wel heel zuiver.
Vooral (aangespeelde) balletjes met een boogje net onder de lat leggen, kan hij meer dan aardig.

Gisteren de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen. Een bekerwedstrijdje tegen de buurclub.
Prachtig weer, goeie sfeer en een leuke wedstrijd. Van 3-0 achter, naar 6-6 en toch nog met 11-7 verliezen. Maar daar maalden we niet om.
Vooral de 6-6 was een beauty.
Intrap voor ons, de trainer fluisterde “kijk ’s naar Teun, hij staat helemaal vrij”, Teun kreeg de bal achter de middenlijn perfect aangespeeld en hij haalde geplaatst uit met zijn gouden rechter. Met een flinke boog viel ie net onder de lat binnen.  Fantastisch doelpunt van een meter of 25!
Alle spelertjes juichen, grote blij bij de toeschouders (toeschouwers en ouders, zelf verzonnen😄) en ik zo trots als een pauw met 6 apelullen natuurlijk. Zelfs de trainer van de buurclub feliciteerde hem met de wereldgoal. Sympathiek van hem.

Maandag Sam zijn eerste wedstrijd. Ben benieuwd hoe hij ze erin gaat leggen.
Ik zal weer ’s wat gaan filmen. Je weet immers maar nooit wanneer Fox Sports komt voor beeldmateriaal en ik die John de Mol een flinke poot kan uitdraaien. 😉

Finish

En zo, lieve lezer, is de finish alweer in zicht. Sterker nog, ik scheur er zojuist met een rotgang overheen.

Ik heb even mijn agenda bekeken en zag tot mijn grote schrik dat ik dit jaar geen enkel weekend meer vrij heb. En dat is best ruk want wil je een beetje relatie op kunnen bouwen, moet je toch wel met enige regelmaat vrij zijn, dunkt me. Dat ben ik natuurlijk wel maar dat is veelal doordeweeks (high five voor onregelmatige diensten!). En doordeweeks afspreken is ook maar een hoop gedoe, vind ik.

Dus heb ik besloten om vanaf vandaag mijzelf maar weer van de markt te halen. Voor het 8e jaar op rij ga ik als één van de 529 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland de donkere dagen in (wat is het record eigenlijk?).

Wel jammer hoor want ik heb online een stel leuke WILK (women I like to kennismake) leren kennen. Maar tot verder contact is het niet gekomen en eigenlijk kijk ik daar niet eens meer van op. Ik ben zelf niet zo dat ik bij iemand de chat of dm induik en ik begrijp heus wel dat je niet zomaar even de stoute schoenen aantrekt en dat bij mij doet. Wie weet hoe die lompe Manus zal reageren?
Ach, wat zal ik daarvan zeggen? Ik denk dat ik best wel heul veul meeval en dat er onder dat harde uiterlijk en die grote muil best wel een sympathieke gozer schuil gaat.

Maar goed, ook dit seizoen geen succes dus.
Geen harde gevoelens, even goede vrienden hoor.
Volgend jaar doen we weer een poging.

Eierballen & klaphakken

De 9e verjaardag van mien jonkje moest natuurlijk gevierd worden met de familie en vrienden. Dat deden we gisteren. Oma moeke woont niet echt in de buurt maar wil er vanzelfsprekend altijd wel bij zijn. Hoe handig is het dan dat ze een droomzoon heeft die vrijdag gewoon even na zijn werk naar Groningen rijdt, zaterdag even met moeke heen en weer kachelt en vandaag weer eventjes die 200 km naar huis scheurt?
Maar genoeg veren in mijn bips.

“Kan je eierballen voor ons meenemen?”, werd mij gevraagd (de eierbal is een culinair Gronings hoogstandje, onbegrijpelijk dat het geen wereldwijd succes is). Ofkors wilde ik dat.
Gisteren tegen 12-en togen we naar de plaatselijke eierballenboer om 8 van die heerlijke units op te halen. Moeke had een koeltas mee waar ze in gingen want het was 400 graden in de auto. Ik had de airco niet aan want daar kan ik niet tegen. Trouwens, mijn oude voiture heeft geen airco dus dat was niet eens een discussie.
Klokslag 13.34 uur parkeerde ik de auto voor de deur van de beste cafetaria van Wageningen en omstreken (ben je ooit in Wageningen en wil je een fijne vette hap scoren? Cafetaria De Driesprong. Onthoud die naam. Erwin en Ties zijn de eigenaren, ik ben er  floormanager).
Ik stoof naar binnen want ik had enorme hoge nood en terwijl ik voorbij rende bestelde ik een ijsje. Moeke was ondertussen uitgestapt en knuffelde iedereen buiten op het terras. Ze was een jaar niet geweest dus er moest flink geknuffeld worden. Logisch.
Ik ging aan een tafeltje zitten en likte woest erotisch aan m’n ijsje toen moeke met de koeltas vol eierballen binnenkwam. Ze liep een beetje apart maar dat kwam omdat ze wat last van d’r heup heeft en een lange autorit, redeneerde ik.
Ineens zakte ze door één van haar hoeven en ik moest lachen. Ze keek ’s omlaag en zag dat de hak van haar schoen aan het ontbinden was. Overal lagen stukjes hak. Ik schoot in een stuip. Moeke had inmiddels ook door dat de hak onder haar schoen wegrotte en gierde het ook uit. Ik verslikte me in m’n ijsje en rolde op de grond van het lachen.
Van de andere schoen lag de hak nog in de auto en toen, lieve lezer, heb ik 3x mijn slip moeten verschonen. Manmanman, wat hilarisch!
En wat weer zó moeke!
Ties had nog schoenen (patta’s heten ze tegenwoordig, geloof ik) liggen van dochterlief, deze mocht moeke hebben. Supertof en cool om een hippe moeder te hebben, dacht ik.

Hierna gingen we naar het feestje van Teun en daar werd door mij natuurlijk in geuren en kleuren verteld over voorgaande. Wij kennen geen schaamte en eerlijk is eerlijk, dit was heul lollig!
Daar gaan we het nog vaak over hebben op feestjes.

Geheime politie uitlaat

Toen m’n jongens nog wat jonger naïever waren en ik nog bij de boys in blue werkte, maakte ik ze wijs dat ik een geheime politie uitlaat onder m’n voiture had. Ze waren op een gegeven moment helemaal into uitlaten want “snelle auto’s hadden 4 (VIER!) uitlaten!” Ze liepen speciaal naar de achterkant van auto’s om de uitlaten te tellen. 😄
Maar omdat je de uitlaat van mijn auto niet ziet (keurig weggemoffeld door die Fransen) maakte ik ze wijs dat ik nòg sneller was maar dat ik nooit snel reed want dat is voor patsers.
Jaren heb ik dat verhaaltje vol kunnen houden, tegenwoordig weten ze wel beter.

Gisteren reed ik naar huis en bij de zoveelste drempel (wie heeft die dingen verzonnen? LUL!) klonk het ineens alsof er een bak met glas (huh?) in m’n kofferbak heen, op en weer ging. Fluks zette ik de auto aan de kant en keek wat de hel er nu weer aan de hand was. In de kofferbak was niets uit het ordinaire te zien dus dook ik onder de voiture.
Daar hing ie, m’n geheime politie uitlaat. Zielloos diagonaal met alleen nog het stuk aan de motor vast. 😢
Zucht, heb ik weer. 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬
Eenmaal thuis dook ik er weer onder en duwde ik het ding op zijn plaats maar een uitlaat schijnt best heet te worden na een rit dus eigenlijk is dit stoere praat.

Vanmorgen heb ik ‘m provisorisch met tiewraps, elastiek en secondelijm vastgemaakt en nu zit ik te bedenken dat er waarschijnlijk een aanslag op mij gepleegd is. Hoe kan het anders dat èn aan de achterkant èn in het midden de steunen stuk zijn? Hè? Hè? Ik geloof niet in toeval.
Ik geloof wèl dat mijn verleden als geheim agent annex superheld mij nog steeds blijft achtervolgen.
Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Controlfreak

Mensen kennen mij als die immer vrolijke snuiter waar altijd enorm gigantisch veel mee te lachen valt. Maar om eerlijk te zijn, dat valt best wel mee hoor. Het is heus niet dat het altijd jolijt en hilariteit met mij is. Er zijn best wel kwartieren dat ik rustig, ja zelfs saai kan zijn. Of zoals vandaag. Vandaag was ik een controlfreak.

Vandaag was de dag dat de jongens voor het eerst in hun leven gingen vliegen. Met mams, opa en oma, oom en tante en neefje en nichtje naar Kreta. Hartstikke leuk natuurlijk maar ik ga daar niet zo lekker op. Ik vind het lastig om niet aan het stuur te zitten, om geen controle over situaties te hebben. Je zal mij zum bleistift niet gauw aan de bijrijderkant van een voiture zien zitten. Dan heb ik geen controle en zit ik onrustig in de spiegels te kijken die er niet zijn. Dan zit ik aan poken die er niet zijn. Dan trap ik op remmen die er niet zijn.
En zo’n vliegreis is, hoe je het ook bekijkt, een situatie waar ik geen controle over heb. En daar baalde ik stevig van. Ik had er pijn in m’n kop van.

Het enige wat ik kon doen deed ik dan ook. De piloot doorlichten.
Ik wendde vanochtend al mijn bronnen aan om aan informatie te komen. Diploma’s, ervaring, vlieguren, strafblad, geloof, waar hij zijn boodschappen haalt, hoe vaak hij McDonaldst, zijn (buitenlandse) rekeningen, hoe vaak hij zijn vrouw bedrogen heeft, alles moest ik zou ik te weten komen. Zo ga ik te werk, mensen. Kijk en leer.
Toen het verlossende belletje kwam dat familie tot aan vier generaties van pilootmans ok was, liet ik mijn zorgen varen en wenste ik ze een fijne vakantie.

Om 17.50 uur zijn ze geland.
Ik had me weer eens zorgen gemaakt om niks. Daar moet ik toch eens mee kappen.

Boerkaverbod

Vandaag treedt in Nederland het ‘boerkaverbod’ in openbare gebouwen en het openbaar vervoer in werking en ik ben het daar volledig mee eens.
Waar ik het niet mee eens ben is de naam van de wet maar volgens mij heeft de wetgever ook echt wel een andere naam voor deze wet verzonnen. Ik heb het even opgezocht en inderdaad, er is een andere naam voor; gedeeltelijk verbod gezichtsbedekkende kleding.

 Ik ben niet werkzaam in een openbaar gebouw (of in het openbaar vervoer) maar mocht dat wel zo zijn dan zou ik, als beveiliger/dienstverlener, weigeren iemand met een boerka te helpen, van dienst te zijn of te woord te staan. Net zo min als dat ik iemand met een helm op, iemand met een bivakmuts op, iemand met een masker op, iemand met de rug naar mij toe, iemand met oordopjes met muziek in of telefonerende personen mijn hulp zal aanbieden, van dienst zal zijn of te woord te staan.

Niet omdat het, in sommige gevallen, wettelijk verboden is maar gewoon omdat het puur een gebrek aan fatsoen van de persoon aan de andere kant van de balie is.
Dit dient eigenlijk niet alleen in openbare gebouwen de norm te zijn maar gewoon overal waar intermenselijk contact is.

Punt.

Pornofilms

Zaterdagavond, whappje van neefmans. Moeke schoot in een Ron Brandstederlach omdat hij me ‘Anus’ noemt. Het klain jonkje die ik nog geflest heb. Inmiddels is ie een 23-jarige boom met een indrukwekkende tors.

Gisteravond kwam hij met broermans even buurten. Altijd gezellig, altijd lachen en ook Sam en Teun vinden het leuk (want met ze voetballen).
Gezessen zaten we in de tuin, het niveau was van de categorie ‘onderbroekenlol’. Poep en piesgrappen, lollige filmpjes, plat Grunnings (zelfs mijn jongens!), oma in de zeik nemen, dat niveau.

Oma ging met de hond wandelen, Teun vermaakte zich in de keuken met z’n tablet. Neefmans, broermans, Sam en ik bleven achter.
We kregen het over films. En heb je het over films dan kom je bij ons al gauw uit op porno verbasteringen van films. De meligheidsdrempel ligt bij ons erg laag.
In rap tempo somde neefmans de ene na de andere verbastering op en al snel rolden de tranen over de wangen, verslikten we ons net niet in het bier en gierden we het uit. Zie hier een lijst: http://all-funny.info/extremely-funny-porn-movie-titles

Sam begreep er niet veel van maar lachte keihard mee om onze lachsalvo’s.
Toen ik hem naar bed bracht vertelde hij dat hij een beetje in zijn broek geplast had. “Maar dat kwam door het lachen hoor!”

Goh mensen, in tijden niet zo gelachen.
J en O, bedankt voor de hilarische avond, moeten we vaker doen.

De (zonne)bril

Vandaag in het zwembad deed ik een toch wel verrassende ontdekking. Mijn ooit zo scherpe ogen, ik noemde ze niet voor niets Arend en Arend, zijn geen schim meer van wat ze waren. Zucht en snif.
Ik zal het hieronder duiden.

Ik deed een balspelletje met mijn jongens in het bad. Heel simpel spelletje hoor. Het balletje zo vaak mogelijk boven water houden met ons drieën en maar 1x raken. Alle lichaamsdelen om de bal hoog te houden zijn daarbij geoorloofd. Kind kan de was doen. Maarrrrr, valt de bal door jouw toedoen in het water, moet je 5 minuten en 37 seconden onder water blijven. Kom op zeg, we zijn geen watjes. Waarom 5 minuten en 37 seconden, vraag je? Nou, ik vind 5 minuten en 40 seconden gewoon te lang, dat houdt niemand vol. Nou ja, lang verhaal.
Tijdens één van deze uitdagingen stond ik eens rond te loeren, zien of er nog wat leuks voor mij rondliep/zwom/zat.

En jawel hoor, op de rand van ons bad zat een pracht gebruind lijf, blond haar en gele bikini. Nu vind ik zonder bril bijna elke vrouw aantrekkelijk want één grote vage bende maar hier moest ik toch even meer van weten. Fluks kapte ik ons spelletje af en liep met de borst vooruit, buik ingehouden (dat moet ik helaas tegenwoordig) naar ons plekkie. Ik pakte m’n bril en keek zwoel haar kant op.
…………………………… Ik vermoed dat ze iets van 93 jaar moet zijn.
Zucht.

Maar dat was nog niet alles!
Herinner je nog het verhaal van die badmeesteres? Met dat mooie lijf, met dat mooie haar, met dat aardige karakter, met die coole zonnebril? Nou, ze was er weer!!!! Niet in functie maar gewoon als badgast. Nu vind ik bijna elke vrouw met zonnebril aantrekkelijk hoor dus dat zegt natuurlijk ook niet alles. Maar toch!
Maar nu zag ik haar met bril zonder zonnebril…………….. Tja, en dat was toch even iets anders, lieve lezer. Ik knapte licht af, ik liet een eventuele toekomst met haar direct varen, zij kon mij op haar spreekwoordelijke prachtbuik schrijven.
Tja, ik was een harde, ik ben een harde en ik vermoed dat ik ook altijd wel een harde zal blijven.
(het kan er ook mee te maken hebben dat ze met manlief en babylief was hoor, dat laat ik even in het midden).

Bodemlijn van dees anekdoot is:
ALTIJD JE BRIL OP ALS JE NAAR VROUWEN KIJKT! En ik dacht altijd dat het bij mij om de units ging maar het blijken de ogen van een vrouw te zijn waar ik voor val.
Weer wat geleerd.

(ps. ik ben het niet op het plaatje, ik heb een rond brilletje)

12 jaar geleden alweer

Vandaag is het 12 jaar geleden dat m’n vader plotseling overleed. Altijd een beladen en emotionele dag. Vooral in huize moeke. Zij heeft het er logischerwijs nog steeds heel moeilijk mee. Niet zo gek trouwens na dik 40 jaar samen.
Ikzelf sta er wat zakelijker in. Natuurlijk mis ik hem enorm maar dan vooral als opa voor mijn jongens. Ik vind het zo spijtig dat hij ze nooit gekend heeft. Maar het is een gegeven dat hij er niet meer is en dat accepteer ik. Tis nait aans.

Muziek was bij ons thuis een iets dat er altijd was. Geboren na de oorlog maakte mijn vader de geweldige muziek van de 60’s en 70’s van dichtbij mee en dat gaf hij door aan ons, zijn kinderen. Fats Domino, Stones, Beatles, Creedence, Elvis, Meatloaf, ik durf te wedden dat wij alle vier praktisch elk nummer kennen.
Zijn favoriete nummer, of zeker één van de, is Another brick in the wall van Pink Floyd. Hij kon vreselijk overdreven door de kamer air-gitaren (zie plaatje) zodra hij het hoorde. Dan ging de volumeknop open en deed hij ‘zijn showtje’. Ik lijk veel op hem en ik heb aardig wat eigenschappen van hem overgenomen maar dát overdreven gedoe gelukkig niet.😉😄

Ik kreeg halverwege de jaren 90 het live album ‘Pulse’ in handen en daarop staat een fantastische versie van het nummer. Met een lang intro. Enthousiast ging ik naar hem toe. “Moet je nou eens luisteren!”
Ik startte de cd en bij het gegil van de achtergrondzangeressen hoorde ik hem mopperen “Nou, vind er niks aan.”
Tot de gitaarriff kwam. Hij sprong omhoog en daar ging ie!
Prachtig vond hij het. En ik zijn reactie ook.

Bij zijn crematie moest natuurlijk ook muziek gedraaid worden. We gingen om de tafel zitten en na veel vorens en tegens kwamen we uit op 4 nummers: La comparsa van De maskers, In dreams van Roy Orbison, Geef me dien blues van Ede Staal en Elvira Madigan van James Last.
Inderdaad, mijn optie was gesneuveld. Ze vonden Another brick in the wall toch ietsjes te ruig voor een crematie. Bummer!

Dus nu, 12 jaar later dan gepland, alsnog pa’s favoriete nummer aller tijden. De geweldige live versie.
Ik ben even overdreven door de kamer air-gitaren.🎸🕺

Prijsvaag

 

Vroeger deed ik het wel vaker op m’n lolsite, een prijsvaag. Vond ik lachen en het geeft jou toch een beetje het idee dat je iets te interactieveren heb hierzo. Ofkors.
Huh, een prijsvaag, vraag je? Ja, een prijsvaag. Dat is een prijsvraag zonder prijs en toch wel zo gigantisch onnozel en vaag dat het eigenlijk alleen helemaal nergens op slaat.

Ik heb nu ook weer eentje.

HOEVEEL AVONDEN HEB IK VOLLEDIG VOOR MEZELF (en eventueel voor jou, 😉wink 😉wink) TIJDENS MIJN AANKOMENDE VAKANTIE OMDAT DE JONGENS OP VLIEGVAKANTIE GAAN?

A: 4
B: 10
C: 6
D: 9
E: 3
F: 14
G: 5
H: 11
I: 2
J: 8
K: 13
L: 7
M: 12
N: 1

Sam is de mol

Een paar weken geleden vertelde ik tussen de koffie en poepen door in een emotioneel betoog tegen m’n jongens dat ik het heel fijn zou vinden als ze mij zouden bellen als ze iets leuks beleefd hebben. Ik mis namelijk nogal een aardig deel van hun doen en laten in hun dagelijks leven en dat me dat eigenlijk best wel een beetje hartpijn geeft, zei ik. En ook dat ik zo nu en dan best eenzaam ben omdat er verder niemand in mijn leven is.
Nou, erg veel indruk maakte het niet want ze keken niet eens op van hun tablet. “Ja, is goed hoor”, hoorde ik eentje mompelen.
Blijkbaar moet ik nog wat schaven aan mijn emo acteertalent.
(dit bovenstaande emotioneel betoog geldt trouwens ook voor vrouwen. Whatsapp, Twitter, DM is ook prima😉)

Gisteren wazzapte voormaligje de dagelijkse update en ik reageerde met bovenstaand emotioneel betoog. Een paar seconden later ging m’n telefoon. “Met Sam”.
Sam had een verjaardagsfeestje gehad en daar hadden ze het ‘Wie is de mol spel’ gespeeld. En hij was door de organisatie uitgekozen om de mol te zijn!
Hij begon vol enthousiasme te vertellen. Over dat hij zoveel mogelijk rood, witte en blauwe ballonnen door moest prikken. Over dat hij slagroom en sprinkles op zijn taart moest doen. Over dat hij de groep in de verkeerde richting stuurde. Over dat hij in de 3e speedboot over het Lago Maggiore moest zitten. Over dat hij links uit de helikopter boven de Sinaï woestijn moest springen. Over dat hij aan de navigatieknoppen moest zitten tijdens de nucleaire onderzeeër opdracht in de Beringzee. Over dat hij als eerste moest abseilen in het Amazonegebied. En over al zijn molacties. Hij had zelfs een molactie per ongeluk gedaan!
Maar één vriendje raadde dat Sam de mol was en hij was dan ook de winnaar.

Ik genoot ervan. Heerlijk om dat manneke zo enthousiast te horen praten. Mijn avond kon niet meer stuk. Hopen dat ze me vaker bellen.

En nu? Nu zit ik stikjaloers dees anekdoot te typen.
IK WIL OOK EEN KEER DE MOL ZIJN!

Tatjana en ik

Ik las laatst dat Pruim failliet is. Wéér iets uit mijn rijke verleden naar de knoppen, dacht ik.
Pruim was in een ver verleden dè plees to bie op uitgaansgebied in Groningen. Het was de eerste mega discotheek in de wereld met meerdere zalen. Want alles ooit ever is begonnen in Groningen hé, dat weet je toch wel?
Het lag in het pittoreske plaatsje Zevenhuizen en dat is eigenlijk best ver van stád. Sterker nog, het ligt dichterbij Amerika dan bij Groningen (kijk maar na). Maar daar kom ik op terug.

Tatjana was in die tijd de natte slip van elke puberjongen na de Flodder film en ze probeerde een zangcarrière te beginnen. Per toeval kwam ik erachter dat ze op een zaterdag op zou treden bij ons op het plein. Dat was wel gek want dat plein was meer een pleintje en als zo’n podiumgeval er ook nog moest staan was er toch zeker plek voor 33 man en een paardenkop. Maar ze was er! En ze trad op!

Voor het podium stonden die 33 jongens (paardenkop heb ik niet gezien, had wellicht iets beters te doen?), wij stonden achteraan op het pleintje want wij waren stoer. Wij gingen niet naar vrouwen toe, vrouwen kwamen naar ons. Zo waren de regels in die tijd.😏
Na haar optreden kwam er een gast op het podium die posters (zie foto) het publiek in gooide. En hoe het kwam weet ik niet maar ik moest en zou zo’n poster hebben. Met een aanloop waar Joop Zoetemelk jaloers op zou zijn (niet zo gek want dat was een wielrenner) sprintte ik richting het podium en met een reusachtige sprong voorwaarts waar Ivan Lendl jaloers op zou zijn (niet zo gek want dat was een tennisser) dook ik over de menigte heen en greep zo’n poster uit de lucht.
GOTCHA!

Via via hoorden wij dat zij ’s avonds op zou treden in Pruim. Daar moesten wij bij zijn natuurlijk. Op de fiets gingen we er naartoe (ik heb het laatst over de snelweg met de auto gedaan, dat is een end!!! Maar vroeger maalden we niet om een kilometer of 60 fietsen)
Pruim was propjevol, meer jeugdige hormoonbommen hadden blijkbaar gehoord dat Tatjana zou komen. Wij manoeuvreerden ons tussen de menigte door naar het podium en er vlak voor stopten we.
Ik kon haar aanraken!😍 Ik kon haar ruiken!😍 Ik had oogcontact met haar!😍
Maar daar heb ik het bij gelaten. Kom op zeg, we moesten dat hele stuk ook weer terug fietsen! Geen tijd voor fratsen.

Zucht. Ik had haar vriend kunnen zijn. Dan had ik nu in Monte Carlo gewoond.
Maar ja, dan had ik jou niet gekend. En had ik dit stuk ook niet geschreven. Keuzes mensen!

Bij elk faillissement wordt een herinnering geboren, zeg ik altijd. Pruim hoort daar zéker bij. Tatjana ook trouwens.

Met je VAR

We moeten even praten over de VAR, mensen. Want dit escaleert volledig de klauwen uit. Dit was de zoveelste wedstrijd die verknalt wordt door de VAR.

Vraag het 10 scheidsrechters of het een penalty was en 12 zullen zeggen dat er niets aan de hand was. Gewoon een duelletje om de bal, wegwuiven, corner, klaar. Wat de scheidsrechtster van dienst dus ook deed.

Maar nee. In Parijs zat een Spaanse meneer in het VAR-hok en die vond het een penalty. En waarom? Geen idee. Omdat hij toch iets te doen wilde hebben? Omdat de hoge piefen van de FIFA op de tribune zaten? Omdat er een zak dollars op hem lag te wachten? Omdat hij ooit op Ibiza door een Nederlandse schone gedumpt is? Omdat hij stiekem hoopte op een date met Alex ‘vallende ziekte’ Morgan? Wie het weet mag het zeggen.

De hele bedoeling van de VAR is dat het voetbal eerlijker wordt. Nu vind ik dat al een lachertje als je ziet hoe corrupt de FIFA wel niet is. Maar goed, daar kan ik me wel in vinden. Wat me dwars zit is de willekeur van de VAR. Of beter, de willekeur van degene achter de knoppen. Het zijn mij teveel ‘mening’ beslissingen. In elk land wordt anders gevoetbald en dus ook anders gefloten. Voor de één is dit wèl een overtreding, de ander lacht erom. Dit geldt dus ook voor VAR-scheidsen.
Wil je het voetbal eerlijker maken, dan moeten er duidelijkere instructies zijn. De scheidsrechter in het veld bepaalt de wedstrijd, de VAR controleert enkel.

Maar dan niet of het wel of geen overtreding is. Of dat het geel of rood moet zijn. Dat bepaalt de scheids.
Punt.
Je krijgt in mijn optiek het voetbal alleen maar eerlijker als de VAR enkel en alleen feitelijk dingen waar gaat nemen.
Is de bal over de doellijn? Is het buitenspel? Is het hands? Is het een corner? Is het een ingooi? Komt de keeper te vroeg van de lijn af (BELACHELIJKSTE REGEL EVER!)? En voor de rest moet ie eigenlijk gewoon z’n smoel houden en de wedstrijd de wedstrijd laten.

Ik kan mij ook niet voorstellen dat scheidsrechters blij zijn met de VAR. Sterker nog, ik vrees dat we die kant op gaan dat er in de toekomst helemaal geen scheidsrechters (en grensrechters) meer op het veld staan maar dat alles vanuit een VAR-hok geregeld wordt. Dat er een fluit door de speakers klinkt en dat een tekstbord aangeeft wat er aan de hand is.
Dat moeten we toch niet willen met z’n allen, mensen?!?!

Rest mij alleen nog te melden dat ik content ben met het feit dat Sarina Wiegman overduidelijk mijn anekdoten leest. Van wie zou ze anders die tactische omzetting achterin hebben, denk je? 😉

’t laatste zetje

Hoi Sarina,

en zo sta je in de finale van een WK. Wie had dat gedacht? Ja, jij natuurlijk. En ik ook eigenlijk. Ik ben namelijk niet zo bijster onder de indruk van de tegenstand, om eerlijk te zijn. Niet dat wijzelf de sprieten van de mat spelen hoor, wij zijn wel heul moeilijk te verslaan. Dat wèl! Maar ach, dat weet jij natuurlijk ook wel.

Zondag Amerika, de nummer 1 van de wereld en gedoodverfde winnaar van dit WK. Het grote arrogante Amerika. Het Amerika van die grootbek met dat paarse haar en Alex Morgan😍. Dat zal niet makkelijk worden. Zij gaan vanaf de eerste seconde plankgas maar na een minuut of 20 moeten ze al flink terugschakelen. Dat weet jij natuurlijk ook, dat hoef ik je niet te vertellen.
Net dat ik je niet hoef te vertellen dat je Van Dongen er weer uit moet halen. Dat meiske kan de druk niet aan, doet alles fout en is een te groot risico achterin tegenover Heath. Hoewel die Heath alleen maar acties heeft en verder weinig rendement. Dat redt Van Es ook wel.

Verder weet jij natuurlijk ook dat Amerika veel de lange bal speelt op Alex Morgan😍 om dan vanuit het middenveld snel aan te sluiten. Jij weet natuurlijk ook dat Bloodworth af en toe veel te nonchalant is en zij ook niet al te kopsterk is. Zij legt het duidelijk af tegen Alex Morgan😍 maar daarom zet je Mulder er natuurlijk in, naast van der Gragt.

Dat lopende middenveld met Ertz, Ewis en vooral Lavelle heb jij natuurlijk al vanaf wedstrijd 1 in de holes. En natuurlijk weet je dat Spitse handelingssnelheid voor die 3 tekort komt. Maar daarom zet je Roord daar natuurlijk neer. Naast bijtertjes Groenen en Van de Donk.

En natuurlijk stel je van de Sanden en Beerensteyn op de flanken op om O’Hara en Dunn tegen en bezig te houden. En natuurlijk maken zij gebruik van de enorme ruimte achter de verdedigingslijn van de slome Amerikaansen.
En als van de Sanden uitgeraasd is breng je natuurlijk Martens die de de moe gestreden verdedigers voorbij pingelt en de winnende goal scoort.

Natuurlijk weet je dit allemaal. Dat hoef ik je helemaal niet te vertellen. Dat laatste zetje kan jij natuurlijk heus zelf wel bedenken.
Ik heb nog wel één vraagje; Kan jij ervoor zorgen dat Alex Morgan😍 zoveel mogelijk in beeld komt?

ps. Had ik al ‘natuurlijk’ in dees anekdoot gezegd?

Vinder

Mijn werkgever gaat volledig 2019 en heeft een soort Facebookconstructie gelanceerd. Met koeienletters werd het aangekondigd op onze werksite en het is ‘the place to be’ hoor! Toen ik het woordje Facebook las, haakte ik vanzelfsprekend direct af want vrouwending enzo.
“Maar het oude verdwijnt en vanaf dan kan je daar alles werkgerelateerd vinden”.
Zucht.
Oké maar weer.

We zouden allen een mail krijgen met daarin de link om de boel te activeren. Maar hoeveel mails ik ook kreeg, nergens een link te bekennen.
Zucht.
Nou, dan niet hoor! Tot ik vorige week bezoek kreeg van één van de managers en ik dit vertelde. Binnen no time had ik een mail mèt link te pakken. Goeiendag zeg, wat een snelheid! Zouden ze wellicht op mijn input zitten te wachten? (Lijkt me sterk want ik heb eens onder een filmpje van een uitje van het managementteam een niet malse reactie gezet. Hierna werd de reactiemogelijkheid meteen uitgezet. ghe ghe😄)
Vrijdag logde ik in en zag alleen maar propaganda voor mij weinig interessant nieuws, foto’s van collega’s, die typische Facebookverhalen en weet ik wat al.
Zucht.
Mijn eerste gedachte was om op mijn manier (met gestrekt been erin) op allerlei berichten te reageren maar ik besloot om het even over het weekend heen te tillen.

Ik heb me vandaag ’s even een beetje verder verdiept in het hele gebeuren en wat ik al dacht is daadwerkelijk zo, het is gewoon Facebook. Alleen voor de luitjes van mijn werkgever.
Zucht.
“Ja maar, je kunt nu met collega’s over de hele wereld chatten”. Ja nee, daar heb ik sin an.
Zucht.

Vanmiddag lag ik even gestrekt en dat zijn vaak de momenten dat mijn creatieve brein gaat werken. Waarom zou ik alleen maar negatief doen op die pagina? Waarom geef ik er geen positieve draai aan?
Ik zag dat ik zelf een groep aan kan maken. En dat gaf me een briljant idee (ja, wèèr eentje, ik weet het). Een soort datinggroep. Voor vrijgezelle/van hun man/vrouw af willende beveiligingsmensen. Ik noem het Vinder (zie logo, zelf gemaakt😉). Is dat een briljant idee, ofnie?

Nu ken ik de gemiddelde vrouw in de beveiliging een beetje en dat is niet bepaald de zee waar ik in ga vissen, zeg maar. Ik ga meer voor de HR-vrouwen. Die hebben vaak strakke lijven met goeie units, die dragen vaak van die strakke mantelpakjes met wulpse decolletés, die hebben vaak hun haar opgestoken dat in slow-motion losgegooid wordt  hebben vaak hun zaakjes wel op orde. Daar zal toch wel vast wel een uitstekend exemplaar voor mij bij zitten?
En voor die duizenden anderen die zich gaan melden in de groep vraag ik gewoon een kleine bijdrage bij een rake date. 250 Euro ofzo.
Ik zeg win-win.

Seksscènes

Ik las dat Elton J. nogal moeite had, nee wacht, piswoest was omdat ze in Rusland 5 minuten aan dampende seksscènes uit zijn film hebben gecut. Ik vroeg me vanochtend af of ik daar een mening over heb.

Nou lieve lezer, dat heb ik zeker!

Rusland heeft VOLKOMEN gelijk! Elton (ik mag Elton zeggen) moet niet zo mekkeren, zijn piemel onder die Russische schoen vandaan halen en gewoon zijn muil houden. Behalve dat aandachtsgeile ALFABETvolk van tegenwoordig zit volgens mij niemand te springen om naar 5 minuten pontificale homoseks in een film te kijken.
En trouwens, Elton is beroemd geworden door zijn muziek en niet door zijn homo zijn. Dunkt me.
(Ik heb btw die hele film niet gezien hoor. Ik vind dat we een beetje doorslaan met die films over zangers. Wat boeit mij hun privé nou? Maak een film over hoe ze muziek maakten met studiobeelden enzo, dat vind ik een stuk interessanter.)

Nu denk je misschien AAAAH HOMOFOOB! RAPPORTEER! BLOCK! BEL ZIJN WERKGEVER!
Neen! Voor mij hoeven alle seksscènes in films niet. Ik vind ze een hinderlijke onderbreking in de verhaallijn. Ik kan wel raden wat er in die slaapkamer gebeurt, ik heb namelijk zelf ook een seksleven gehad. Laat het voorspel zien en hup wegfaden die hap, doorgaan met het verhaal. Dat zeg ik!
Trouwens, er is een speciaal genre waar de verhaallijn wel heul erg ondergeschikt is aan de seksscènes, toch? Kijk dat dan gewoon als je het wilt zien.

Wist je trouwens dat seksscènes 10 van de 10x op aandringen van de hoofdrolacteur in de film geflanst worden? Dit is eigenlijk een groot geheim in de acteerwereld maar  fuk it, ik vertel het hier gewoon. En geef ze eens ongelijk eigenlijk. Je bent een stoere held, je hebt al tientallen bad guys met gevaar voor eigen leven omgelegd en je komt plots een bloedmooi ding tegen (want ze zijn altijd bloedmooi!), dan wil je die aan je scoringslijst toevoegen, niewaar? Meneer de scriptschrijver, zorg daar eens even voor! Zucht, het zijn ook net pubers die acteurs.
Ik pas daar al jaren voor, ik ben een man van de verhaallijn, ik zie vrouwen niet als ‘even gauw tussendoor’. En dat is de voornaamste reden dat ik in zo weinig films te zien ben. Weet je dat ook weer.

Maar om terug te komen op Elton. Hij heeft natuurlijk een bult goeie muziek gemaakt. I guess that’s why they call it the blues vind ik een prachtplaat. Of Sad song (say so much).
Wat is jouw favoriet?

Jacob

 

Jacob was een vriend van de familie. Hij was eigenlijk een collega van m’n zus maar na de eerste ontmoeting werd hij liefdevol opgenomen in de familie. Ik zag hem direct als de oudere broer die ik niet had.
Hij zag er niet uit. Dunne slungel, warrige krullenbol en een onverzorgde baard. Maar wat een gouden pik was het! Er zat geen spat kwaad in die jongen, hij had de droogste humor ooit en je kon hem middenin de nacht voor iets bellen en hij stond voor je klaar.

Hij was de ceremoniemeester op de bruiloft van m’n zus en hij regelde ook het vrijgezellenfeest van m’n zwager. Ik weet er niet veel meer van want dit speelt in de tijd waar vele herinneringen uit mijn geschiedeniskwab zijn weggesmolten maar ik weet nog dat we gingen karten. Kunsten die hij uithaalde! Ik stond er met grote klootogen naar te kijken.

Bij de bruiloft vertelde hij de droogste grap ooit. We zaten aan tafel en het eten werd opgediend. Moeke vroeg aan mij of ze moest opscheppen. Tikt Jacob mij aan en zegt; “Ik vind moeke maar een opschepper.” (nu is dit tegenwoordig een veel gebruikte woordgrap maar dit was ergens in de jaren 90, mensen!).

Helaas hebben we maar kort van hem mogen genieten. Op een winterse dag is hij met zijn auto tegen een boom geknald. Ik meen dat hij 27 jaar is geworden.

Tijdens een verhuizing van m’n zus en zwager liet Jacob me kennismaken met onderstaand nummer. Hij vond het een geweldig nummer (die zware gitaar!!!!!).
Telkens als ik dit nummer hoor moet ik aan Jacob denken. Vanmiddag was zo’n moment.
Jacob, mijn oudere broer die ik veel te kort had.

Wéér niet😞

Dit leveringsbriefje lag in de gemeenschappelijke ruimte van het huis waarin ik resideer. Ik had het al een tijdje zien liggen maar geen naam erop dus boeien. Tot mijn buurman me erop attendeerde dat het voor mij was want hij was naar het ophaalpunt geweest. Oh, prima, ik kijk wel even.
Pinksteren en nachtdiensten kwamen er tussen en vanochtend moest ik toch boodschappen doen dus hup, briefje mee.

Een leuke vrouw vroeg of ze me ergens mee kon helpen. Nou, dat kon ze zeker, ik gaf haar het leveringsbriefje en zei dat het voor mij was. Ze vroeg naar mijn naam, liep naar achteren en kwam even later leeggehands terug.
“Waarschijnlijk wordt het vanmiddag na 15 uur binnengebracht.”, zei ze.
“Zal ik je bellen als het er is?”, bood ze aan. Ik had totaal geen moeite met haar tutoyering en zei dat het prima was. Ze noteerde m’n nummer en ze pakte het briefje.
Ik wilde net weer weglopen toen haar oog op de datum viel, 6 juni dat is toch al wel weer even geleden. “Het is een brief waarvoor ik moet tekenen.”, vertelde ik haar. “Oh, momentje dan.”, zei ze verontschuldigend. Weer liep ze naar achteren en kwam even later met een aangetekende brief voor mij terug. “Ik keek bij de pakketjes en daar lag je niet bij.”, zei ze. “Jij gekkie jij!”, kwinksloeg ik.

Ik had mijn ozo belangrijke brief binnen. “Wil je dit mee of zal ik het weggooien?”, vroeg ze terwijl ze het leveringsbriefje en het briefje met mijn telefoonnummer erop omhoog hield. “Mijn telefoonnummer mag je wel houden.”, zei ik met een knipoog.
“Nee, ik gooi het wel weg.”…………………………………………………..

Potverdikkie, wéér niet.

Het mysterie van de verdwenen spijkerjack

*dees anekdoot bevat product placement*

Twee jaar geleden ging ik met de jongens varen op het Zuidlaardermeer. Het jaar ervoor deden we dit ook alleen deden we het toen op het Paterswoldsemeer. Dat doet niet echt toe aan het verhaal maar het zijn details die een een verhaal een anekdoot maken of niet, zeg ik altijd.
Gewoon even een uurtje plankgas knallen over het water, da’s gewoon lachen voor mij maar vooral voor de jongens. Een vriendelijke mooiboy dirigeerde ons naar een oranje bootje, we stapten met een handje van de surfdude in. Vanzelfsprekend was ik de eerste kapitein en manoeuvreerde ik ’t bootje naar het midden van het meer, hierna was Sam aan de beurt en hij trok het gas direct vol open. Wat kon gebeuren op zo’n immens meer? Ja, wat surfers en plezierzeilers maar hé boeiuh! Ook Teun dacht even later hetzelfde over de snelheid want wat kon gebeuren? Ja, wat zwemmers en waterskiërs maar hé boeiuh! Wij hadden pret, daar ging het tenslotte om.

Na een uur was het mooi geweest, ik manoeuvreerde terug naar het haventje. Mooiboy stond ons al op te wachten. Netjes aan de steiger parkeerde ik het bootje en mooiboy hielp Teun en Sam op de kant. Ik stond op en stapte ook aan wal. Tenminste, daar ging ik vanuit. Mijn zeebenen waren nog niet helemaal geacclimatiseerd (ben ook geen 20 meer) en ik stapte met mijn zool half op de steiger. Ik verloor mijn evenwicht en in plaats van dat ik voorover sprong viel ik achterover het water in. Totaal kopje onder. ZEIK.NAT. MENSEN!
Vlug kroop ik op de kant en ik zag de jongens in een deuk liggen. “Deed je dat expres?”, vroeg mooiboy. “NEE, NATUURLIJK NIET!”, brieste ik. “KÁÁLF!”
Eenmaal van de schrik en het slappe lachen bekomen nam ik de schade op.
*Mijn Adidas© schoenen zeiknat, mijn Le coq sportif© sokjes zeiknat, mijn Levi’s© spijkerbroek zeiknat, mijn Hema© onderbroek zeiknat, mijn Gant© overhemd zeiknat, mijn Levi’s© spijkerjack zeiknat, mijn Ray ban© zonnebril spoorloos (lag op de bodem). Mijn Moods© sigaartjes zeiknat, mijn iPhone 5S© zeiknat (deed het nog, goed spul van Apple©!)*.

Gisteren zat ik weer eens voor me uit te dromen en moest ik aan dit hachelijke avontuur denken en opeens vroeg ik me af; Waar is dat spijkerjack eigenlijk?
Nou, die is dus ook spoorloos. En hoe, wat en waarom is tot op heden een mysterie.

Coldplay

Als er één band is die wel heul erg overschat wordt dan is dat toch zeker Coldplay wel. Manmanman, wat een saaie pisnummers hebben ze gemaakt! En dan ook nog met die zeikstem van die zanger erbij. Ik begrijp werkelijk niet dat sommigen het de beste band ter wereld vinden. Zum kotzen.
Ik vind ze de Adele onder de bands. Boooooooooring.
Met je Clocks. En met je Yellow. En met je Fix you. En met je The scientist. Jongens, dat zijn toch saaie schijtnummers eerste klas?
En dat pulp staat in elke top zoveel elk jaar. Zucht. Ik word er zo droevig van, beste lezer.

Maar mensen! Adventures of a lifetime, dat is me daar even een lekker nummer zeg! Maar dat begrijp je alleen als je verstand van muziek hebt. Daar zit me toch even een fijne beat in! Maar dat weet je alleen als je ritmegevoel hebt.
Dat heeft me daar toch even een prettig moppie tekst! “you make me feel like I’m alive again”. Maar dat weet je alleen als je leven ingedut is.
Sjeesus, goeie band zeg, dat Coldplay!

De eerstvolgende vrouw aan mijn zijde kan ervan uit gaan dat ik dit nummer vol overgave voor haar zal karaoke’n want zij makes me feel like I’m alive again.  Waarschijnlijk.

 

 

Ik zal het nog één keer uitleggen

Ik zat laatst in een online discussie en mijn ‘tegenstander’ schreef ineens “tja, dan is het ook niet gek dat niemand je ziet staan.” Een duidelijke steek onder de gordel omdat ‘tegenstander’ mij persoonlijk redelijk kent en een overduidelijk voorbeeld dat zijn argumenten op waren. Of om mij op de kast te krijgen, dat kan natuurlijk ook. Ik had hem met 1 zin een volledige knock out kunnen bezorgen maar deed het niet. Daar ben ik inmiddels een te grote jongen voor.

Toch hield het me bezig. “Niet gek dat niemand je ziet staan”. Hij doelde natuurlijk op het feit dat ik na bijna 8 jaar nog steeds vrijgezel ben. En dat ik maar geen vrouw kan krijgen.
Maar misschien kies ik daar wel heel bewust voor. Zou hij daarover nagedacht hebben? Misschien wil ik mezelf en een vrouw niet in de eventuele ellende storten. Want linksom of rechtsom, mocht het fout gaan, krijg je ellende aan beide kanten. Daar pas ik al 8 jaar voor.
Ook ben ik natuurlijk niet de makkelijkste. En dan bedoel ik dat niet in karaktertechnische zin, als het raak is ga ik er 2000% voor, maar meer in de omgang.
Ik werk onregelmatig, vroege diensten, late diensten en nachtdiensten. Dat is vanzelfsprekend op zich al lastig voor sociale bezigheden. Ook heb ik 2 jongens die veel van mijn aandacht krijgen. Daarbij zit ik ook graag even bij m’n matties in de zaak te ouwehoeren. En tenslotte ben ik ook graag alleen. Nou, vind daarbij dan maar eens een vrouw die dit alles accepteert.
Nee, een relatie hoeft voor mij niet. En ik ben daar dus ook niet naar op zoek. Ik heb trouwens een ‘vaste’ vrouw ook niet zo heel erg veel te bieden, laat ik daar ook eerlijk over zijn.

Waar ik wèl behoefte aan heb, en dat is al een tijdje zo en dat heb ik al wel vaker geschreven, is een (online) “maatje”. Een vrouw waar ik dagelijks wel even contact mee heb. Een soort achterwacht. Iemand waar ik m’n zaadje bij kwijt kan en zij haar eitje bij mij. Oh wacht, dat klinkt anders dan ik het bedoel. Gewoon van ‘Goeiemorgen’ – ‘Hoe was je dag?’ – Ga je nog wat leuks doen?’ – ‘Veel plezier!’ –  ‘Werkze’ – ‘Welterusten’, je kent het wel.

Nu ben ik hier ook heel kieskeurig in, daar ben ik ook eerlijk over. Het is echt niet zo dat ik elke vrijgezelle vrouw die ik online tegenkom aanspreek. In de loop der jaren zijn het misschien 3 geweest. En, ook niet onbelangrijk, bij een afwijzing ga ik de vrouw in kwestie niet stalken. Is het klaar, op jors dan.
Laatst dacht ik iemand gevonden te hebben maar ze begon direct over “Ik wil geen relatie en ik vind het prima zo bla bla bla” dat ik er verder maar niet op in ben gegaan.

Goed, lang verhaal kort, dat is dus eigenlijk wat ik zoek en wil. Maar zo iemand is niet eenvoudig te scoren. Vrouwen schieten nogal gauw in de stress als ik ze benader, heb ik gemerkt.
Maar ach, neem het ze eens kwalijk. Hoe vaak word je nu benadert door één van de 607 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland?

Dit kan zo niet langer


Ajax speelde dit CL-seizoen fantastisch, oogstrelend en ook briljant bij vlagen. Elke een beetje zichzelf respecterende voetballiefhebber heeft genoten van de wedstrijden en zo ik, de Cruijff onder de voetbalkijkers, vanzelfsprekend ook.

Maar zoals zo vaak bij mijn favoriete cluppie  (WK ’94 – WK ’98 – EK ‘00 – EK ‘08 – WK ‘10 – WK ‘14) ging het ook deze keer op een cruciaal moment helemaal fout. En ik ben daar eerlijk gezegd een beetje heul erg klaar mee!
Zucht.

Waar ging het deze keer fout? Wie is er verantwoordelijk voor deze enorme deceptie voor het complete Nederlandse voetbal? Ik zal dat hieronder duiden, verklaren en ook uitleggen.

De scheids.
Hoe kwam deze beste man aan die 5 minuten blessuretijd? Er is door beide teams 3x gewisseld in de reguliere speeltijd. Voor een wissel wordt 30 seconden extra tijd bijgeteld, dit zijn dus 3 minuten. Er zijn verder geen noemenswaardige incidenten gebeurd in de 2e helft die de overige 2 minuten verklaren. Die 2 minuten komen dus uit de losse pols van de scheids. Best vreemd op dit niveau.

 Onana.
Velen zeggen dat hij een fantastische keeper is, ik zeg dat hij een fantastische reflexkeeper is. Dat is nogal een verschilletje hoor! De jongen heeft tegenwoordig elke wedstrijd wel een foutje en deze keer een hele dure.
Met nog een kleine minuut op de klok besloot hij tijd te gaan rekken met als gevolg een gele kaart en dus een extra minuut erbij. Als hij die bal gewoon zo ver en zo hoog mogelijk over de middenlijn richting de zijlijn had geschoten waren de Spurs nooit meer in zijn 16 geweest.
En die tweede tegengoal had hij moeten hebben. Geen excuus dat Schöne in de weg stond, hij tikt ‘m met zijn eigen knie weg. En dat is een keepersfout. Punt.   

 Ten Hag (de staf)  
Tottenham ging de 2e helft opportunistisch spelen met hoge ballen op Llorente als aanspeelpunt. Blind kon dit meerdere keren niet voorkomen. Dit leidde tot 2 tegendoelpunten. Ten Hag bracht hierna Veltman voor Schöne, wat op zich een logische keuze was. Blind had hierna doorgeschoven moeten worden naar het middenveld en De Ligt had op Llorente moeten komen te staan met Veltman naast hem in het centrum. Dan had Llorente de luchtduels uit moeten vechten met De Ligt i.p.v. met Blind. En iedereen weet wel hoe dat af zou lopen.

Toen dit weinig tot geen effect bleek te hebben op het Spursspelletje besloot Ten Hag spits Dolberg eruit te halen en Sinkgraven te brengen. En in de laatste minuut wisselde hij van de Beek ook nog voor Magallán. Tactisch geblunder van de bovenste plank om met zeven (7!) verdedigers met 2 controleurs ervoor te gaan spelen. Koren op de molen van Spurs.
Ten Hag had Huntelaar naast Dolberg (Mazraoui eruit) moeten zetten om zo verwarring te stichten bij de verdedigers van Spurs en om die lange bal van achteruit er zoveel mogelijk uit te halen. Of in elk geval een powermiddenvelder moeten brengen i.p.v. een technisch iel menneke als Sinkgraven.

Je ziet, beste lezer, het zit me hoog. Al een jaar of 24. Al die verloren wedstrijden die absoluut niet nodig waren.
Ik eis dan ook vanaf heden dat bij belangrijke wedstrijden een directe red hotline tussen de bank en mij wordt gerealiseerd. Want dit kan zo niet langer.
Man, we hadden al 54 keer wereldkampioen, 77 keer Europees kampioen en 36 keer Champions Leaguewinnaar kunnen zijn man!

Mijn heilige nummer

Tussen 2002 en 2005 werkte ik met een collegaatje en eerlijk is eerlijk, zij was een bloedmooie meid. Type Doutzen maar dan wel mooi, zal ik maar zeggen. Zij was directiesecretaresse, ik deed een beetje interessant op beveiligingsgebied en derhalve hadden wij regelmatig contact met elkaar. Mooie tijd was dat.

Een maand of 2 geleden kwam ik haar weer tegen bij een niet nader te noemen etablissement. En eerlijk is eerlijk, ze was nu een bloedmooie vrouw. Type Nicolette van Dam maar dan wel mooi, zal ik maar zeggen. Ze was met haar vriend. Aardige gozer (met een kast van een auto😍!). Terwijl hij binnen bestelde, kletsten wij even met elkaar. Even herinneringen ophalen. Leuk!

Via mattie van het niet nader te noemen etablissement hoorde ik dat ze wel vaker kwam en ik zei hem dat hij haar mijn heilige nummer wel mocht geven. Voor even gezellig bijkletsen onder het genot van een koppie pleur ofzo. The way old friends do. Jeweettog!
Ze zou me wel even een Whatsappje sturen, vertelde mattie nadat ze weer was geweest. Leuk!

Nu is dat alweer even geleden en het blijft angstvallig stil, telefoongewijs. 
Ik hou me maar voor dat ze drukdrukdruk is en dat het even niet uitkomt want ik kan me niet voorstellen dat het haar ‘verboden’ is door haar vriend.
Alhoewel ik daar natuurlijk alle begrip voor zou hebben. Sterker nog, ik zou dat volkomen logisch vinden. Ben tenslotte één van de 382 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland.

En ach, mocht ik helemaal niks van haar horen dan kan ze kan altijd nog tegen haar (klein)kinderen zeggen dat zij één van de weinige vrouwen is die mijn heilige nummer heeft.

Sjans

Ik parkeerde de voiture op de oprit van m’n kapster. Dat had ze aangeboden en eigenlijk was dat reuze handig want haar toko zit om de hoek van het centrum. En trouwens, bevrijdingsfestival in Wageningen, dat is me altijd een partijtje druk! Vind dan maar eens een plekkie.

Hand in hand (want een zee aan volk) wandelden we richting m’n sluiproute. Helaas, een of andere nono had bedacht dat deze route afgesloten diende te worden. Zucht, pechvogels zijn we ook.

We moesten nu een stuk verder lopen maar het liep tegen drieën en tegen drieën zou het defileren beginnen en onze vriend John zou eraan meedoen en we liepen tegen de dranghekken van de route aan en het weer klaarde heul erg op dus kwam alles weer netjes samen. Geluksvogels zijn we ook!

Achter en rondom ons werd het almaar drukker. Ik zette m’n jongens tegen het hek aan, zelf ging ik er breed gerugd achter staan. Ik wil ruimte om me heen, punt. Naast me kwam een gezonnebrilde leuk ding staan. Paar jaar jonger dan ik (gokje hoor) en met cool haar. Haar zoon wurmde zich naast mijn jongens tegen het hek.

Het defilé liet wel erg lang op zich wachten en dat kwam mijn gezicht niet ten goede. Ik ging norser en norserder kijken. In mijn ooghoek zag ik dat leuk ding me af en toe aankeek (waarschijnlijk in de hoop dat er oogcontact zou komen ofkors). Ik bleef nauwlettend mijn jongens scherp in de gaten houden. Want heul druk.

Ja! Daar kwamen ze aan. In één van de voorste auto’s zat onze John. Wat een prachtvent is het ook! Vrolijk zwaaien en ronduit lachen. Helaas zat hij aan de verkeerde kant en zag hij ons niet (of wij stonden niet aan de goede kant natuurlijk, dat kan ook).

De drum/doedelbands en veteranen stroopten voorbij. Hier en daar werd gestrooid met chocola. Een koetjesreep werd net niet gevangen door zoon van leuk ding en plofte voor Sam op de grond. “Pak ‘m!”, zei ik en hij klom tussen de spijlen door. “Nou jammer, misschien vang je de volgende.”, zei leuk ding expres op een luide toon tegen haar zoon. Sam deelde de reep netjes met Teun, zoals ze opgevoed zijn.

Ik zag het beteuterde gezichtje van dat jochie en ik vroeg of hij misschien een Mars wilde. In mijn vaderlijke wijsheid had ik 2 Marsen en een Twix meegenomen want ook die stillen stevige trek immers. Het ventje was dolblij en ook leuk ding kon mijn geste erg waarderen. Ik vroeg of zij een Twix wilde want mijn jongens hoefden niet (😳🤔). “Als we ons leven niet kunnen delen dan maar een Twix.”, zei ik gevat. Ze vond ‘m hilarisch. Het contact was gelegd. Samen klapten we voor de veteranen, samen praatten we wat. Ik haalde een stel van mijn standaard 1982 grappen van stal, ze lachte wat af en ze raakte zelfs af en toe m’n arm aan. Nou, en dan weet je het wel, ❤️ is in the air. Had ik me daar zomaar even sjans zeg!

Na een uur en 3 minuten had ik het wel gezien. Het was tijd om mijn jongens kennis te laten maken met live blues. Ik pakte hun hand, we draaiden om en liepen weg. Toen ik nog even omkeek zag ik leuk ding me nastaren.

Shit, dacht ik. Vergeten haar te vertellen over m’n principe: Als ik de jongens heb, geen vrouwengedoe.

Nou ja, wellicht volgend jaar weer een kans.

Intens blij

Word jij ook wel ’s intens blij van een nummer? (ja, van 69 hoor ik sommige mannen denken, zucht). Nee, ik bedoel intens genieten van een liednummer.

Vroegah luisterde ik nog naar de radio en één van de shows die ik bijna nooit miste was De avondspits met Frits Spits. Van maandag t/m vrijdag tussen 18 uur en 19 uur op Hilversum 3. Legendarische radio, jongeluitjes!

Wat me al die jaren is bijgebleven is hoe enthousiast Frits altijd door een geweldig nummer heen schreeuwde aan het einde van de show. Ik had al die jaren alleen geen idee welk nummer het nou eigenlijk is. En dat is knap klut voor een muziekfreak als moi.

Viavia hoorde ik van een zekere Dr. Pop, een typetje van Gerard Ekdom. “Hij vindt platen die jij niet kunt vinden.” Ik was benieuwd en dus stuurde ik een bericht.

Nou, nul reactie natuurlijk, duh. Die flinkert weet het ook niet ofkors (misschien ook wel hoor, ben een paar keer anoniem gebeld. Maar anonieme bellers 🖕🏼).

Er zat niets anders op dan zelf maar op onderzoek uit te gaan. Na 35 jaar mocht dat ook wel, dunkte me. En, lieve lezer, na intensief zoeken heb ik ‘m eindelijk gevonden!!!!!! \😁/(staat gewoon op de wiki pagina van De avondspits)

Mag ik je voorstellen aan General public met Dishwasher. Lekkah nummah. Heerlijk eenvoudig rechttoe rechtaan gedrum, fijn moppie gitaar, uiterst prettig basloopje en een vrolijk pianootje tussendoor. Dit nummer zou eigenlijk de basis moeten zijn voor elk nummer.

Ik kan niet wachten het aan mijn jongens te laten horen. Teunemans zit regelmatig in de auto naast me mee te airdrummen, daar is dit toch het perfecte nummer voor?

Geniet ervan en laat je meevoeren naar het prachtige jaar 1984.

Weer een nieuw hoofdstuk

Zo! Weer een nieuw hoofdstuk. Ten eerste m’n nieuwe plek hier, http://www.dickteder.home.blog. Zet ‘m op je leeslijst!

Ik was (weer eens) een beetje klaar met m’n vorige weblog. Toegegeven, het had een hilarische naam (h-spot) maar ik stoorde me aan wat dingetjes. En omdat de laatste tijd de ene na de andere foutmelding voorbij kwam dacht ik FUK JOE EN OP JORS, ik maak wel een nieuwe.
En zo kwam ik uit op mijn alltime alter ego Dick Teder. De naam die bij velen een romantische associatie oproepen maar eigenlijk stiekem gewoon een Nederlandse verbastering is van het Engelse Dictator. Ik claimde deze naam in 1999 toen ik nog werkzaam was op een asielzoekerscentrum en het liedje van Centerfold voorbij kwam. Ik vind ‘m in elk geval nog steeds briljant.

Ten tweede mik ik m’n gel eruit. Ik heb namelijk een theorie. Ik gebruikte vanaf mijn jongste puberjaren altijd brylcreem en sjongejonge, wat zat m’n haar altijd goed en wetlookerig! Tot mijn kapster eens zei dat dit spul ontzettend bagger is voor je haar. Fluks ging ik over op gel. Maaarrrrrrrrrrrrrrrr, ik heb eens even zitten rekenen en het moet ergens in 2005 zijn geweest dat kapster me dit vertelde. En laat ik nou net rond die tijd last van psoriasis op m’n hoofd hebben. Hè? Hè? 1 en 1 is 2 toch?
Dus vanaf nu kwak ik weer gewoon brylcreem op m’n hoofd. (Tssss, waarom luister ik ook naar vrouwen……….)

En tot slot. Sinds mensenheugenis draag ik een ‘broekje’ onder m’n (spijker)broek en over m’n slip/string/thong. Ik vind dat handig (je kan je ondershirt erin proppen als je ook een overhemd draagt). Was het vroeger nog een sportbroekje (echt waar), tegenwoordig is het meer een boxershort. Maar een groot nadeel is dat pielemans behoorlijk opgesloten zit en hij er dikwijls voor kiest om dan maar helemaal in zijn schulp te kruipen. En da’s o.a. lastig plassen, kan ik melden. Niet zelden sta ik eerst een kwartier te fluffen voor ik kan plassen. Irritant.
Maar ook daar ben ik klaar mee. Vanaf nu draag ik alleen nog maar boxershorts en is het Von Bungelen. Krijgt King Dingeling wat meer bewegingsruimte. Heeft Flubmans een vrije rol.

Dus lieve lezer, weer een nieuw hoofdstuk in mijn roerige leven.
Ik hoop je hier vaker te zien.

Voor eens en altijd

Ik word er een heul klein beetje moe en tevens ook zat van. Vanmiddag ook weer. Hé Hermanus, zonnebankje gepakt?
Zucht.
Ik zal het daarom nog één keer en eens en voor altijd hier uitleggen. JA, IK PAK EEN ZONNEBANK JA!

Sinds jááááren kamp ik met de huidziekte Psoriasis. Twee keer per jaar ga ik onder behandeling bij de Padberg kliniek in Ede. De mogelijkheid is er om in één keer 30 behandelingen te doen, ik verkies liever 2x 15. Nu valt het tegenwoordig bij mij enorm mee op mijn prachtlijf qua plekjes, alleen op mijn onderbenen en op mijn hoofd zitten hardnekkige psoriasplekken. Deze gaan we nu dus aanpakken.
De behandeling houdt in; een zoutbad, crème en jawel een zonnebank. Of eigenlijk een zonnecabine, je moet erin staan. Een cabine met UV-B stralen. Dit laatste zorgt ervoor dat je geweldig egaal bruin wordt.
Na al die jaren is mijn huid redelijk gewend aan de stralen en dus word ik snel bruin.
Wat trouwens ook meetelt is dat ik het afgelopen weekend hele middagen op het voetbalveld hebben lopen voetballen met mijn jongens. En omdat het prachtig weer was liep ik in korte broek en blote pokkel.

En zie daar, lieve lezer, de reden dat ik er nu al flink getint uitzie.
Dus nu ophouden met zeiken!

(ps. bovenstaande torso is niet de mijne, ik heb rond mijn navel namelijk woelhaar)

Zomerhit 2019

Het was even afwachten (groot woord hoor) maar afgelopen weekend hebben we met glans doorstaan.

De voorbije tijd nam ik de jongens in mijn weekend mee naar moeke en behoudens de achterlijk hoge benzinekosten van tegenwoordig was dat goed te doen, reuze gezellig en uitermate prettig.
Maar nu ik weer op mezelf woon vond ik het niet nodig om weer een keer die 400 kilometer te rijden.
Zaterdag na het voetballen togen we gedrieën naar mijn tweekamerappartement (ghe) en bij binnenkomst zag ik herkenning in hun ogen. Hun stoelen stonden er weer. De tafel stond er weer. De tv-kast stond er weer. De eettafel stond er weer. De bank stond er weer. Het bed stond er weer. Zonder een enkel woord van afkeuren gingen ze zitten en deden ze hun ding. Ik kon met een gerust hart een dutje doen.

De meest gestelde vraag aan mij kwam ook afgelopen zaterdag. “Gaan we nog voetballen?” Túúrlijk gingen we nog voetballen. Ik vind het geweldig om ze voetbalgogme bij te brengen ofkors. We oefenden deze keer op voorzetten. “Tussen de keeper en de verdedigers moet je ‘m neerleggen.” Ik heb enkele ballen strak op de stropdas gezien, mensen!

’s Avonds keken we teletekst pagina 818 want er was geen kont op tv. (reminder: nog even achter digitale tv aan) en na Studio sport gingen we naar bed. Ja, naar bed inderdaad, ik heb ruimte voor maar 1 bed. Het is weliswaar een admiraalsize bed (vat je ‘m? koning, keizer, admiraal – groot, groter, grootst?) maar het blijft 1 bed. Met ons drieën overdwars ging het makkelijk en we hebben eigenlijk uitstekend geslapen.

De test was geslaagd en ik kan dus bij dezen melden dat ik helemaal ‘back in stride’ ben.
Hé, laat dat nou een ontzettend lekker nummer van de funkband Maze zijn. Nah zeg, da’s ook toevallig!

Ik bombardeer dus tot zomerhit van 2019: Maze – Back in stride again.

Geniet ervan.

Rijkswaterstaat

Ken je dat imposante gebouw van Rijkswaterstaat langs de A12 bij Utrecht? Zal wel niet hé? Geeft niks hoor. Wat de fuk moet je ook bij Utrecht in de buurt doen immers? Hoe verder van de Randstad hoe beter, zeg ik altijd.
Maar goed, ik ken het gebouw dus wel en ik heb daar een fantastisch lollige anekdoot over te vertellen. Lees gerust verder.

In mijn tijd in de machowereld reed ik eens ’s nachts met collega E. in onze patrouillewagen op patrouille. Ik zeg patrouillewagen maar het was eigenlijk gewoon een Polootje en ik zeg op patrouille maar eigenlijk was het gewoon een controleronde hoor, maar voor het verhaal klinkt het gewoon allemaal net even iets spannender.

E. en ik waren het ‘een dienst niet gelachen is een klutdienst’ type en ook tijdens deze patrouilleronde viel de ene woordgrap over de andere heen. Ik weet ze niet allemaal meer maar geloof me, het was dikste pret in de auto.
Toch weet ik nog eentje als de dag van gisteren (ik gebruik ‘m zelfs nog wel eens) en dat is ook niet zo gek want het was me daar eentje, lieve lezer!
Lees gauw verder!

We reden over de A12 terug naar HQ vanuit de richting Woerden en in de verte doemde het imposante gebouw van Rijkswaterstaat op. Mooi verlicht.
E. reed en ik zat op de bijrijdersstoel. Wat op zich wel handig was omdat de kofferbak toch een stuk minder ruim en comfortabel is dan die gladjakkers van reclamejongens je altijd willen laten geloven.
We hadden net de tranen droog en het werd even stil in de auto. Even allebei een moment op adem komen. Het gebouw kwam dichter en dichterbij.
Plots zei ik “Ik geloof dat daar Rijkswater staat”………………..

Met zijn grootste rollende ogen uitdrukking draaide E. zijn hoofd heel langzaam naar mij en hij zag mijn gezicht met mijn gigantischte smile ooit. Ken je dat, dat je een grap maakt en dat je dan iemand net zolang aankijkt tot hij begint te lachen? Nou, dat deed ik dus.
We stopten bij het dichtstbijzijnde tankstation want we moesten allebei onze slip verschonen. Nee hoor, we hadden gewoon zin in wat lekkers.
Maar mensen, wat een dijenkletser was dat zeg!

Goddegoddegot, ik ben me d’r ook eentje hoor.

Script

Ik zat in de trein naar nergens. Het was een broeierig warme dag geweest en ook deze avond lag de temperatuur nog ver boven de 20 graden. Tegenover me zat een oude man, ook hij had last van de warmte.
Door het raam zag ik af en toe een lamp door de duisternis voorbij flitsen. Ik sloot m’n ogen en wilde een dutje doen. Maar het was te warm, slapen lukte niet.

De man tegenover me begon tegen me te praten. Hij vertelde dat hij geleerd had mensen te begrijpen door alleen naar hun gezicht te kijken. Hoe hun ogen staan, hoe ze glimlachen, hoe hun uitdrukking is. En hij kon aan mijn gezicht zien dat ik er doorheen zat.
“Mag ik slok whiskey van je?”, vroeg hij. Ik gaf hem de fles, hij nam een flinke slok. “Heb je een sigaartje voor me? Dan zal ik je wat  advies geven.” Ik pakte het doosje sigaren uit m’n borstzak en gaf hem één.

Hij zei; “Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen.”
Hij nam een trekje van de sigaar.“Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen. Nooit je geld tellen aan tafel! Er is genoeg tijd om te tellen als het spel is afgelopen. Dit zijn de regels om je door het leven te knokken.”
Hij drukte zijn sigaar uit, sloot zijn ogen en viel in slaap.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en tuurde in de duisternis. Ik dacht na over wat de man me zojuist verteld had.

Vijftien jaar later.

Ik was ernstig ziek en op mijn sterfbed pakte ik de hand van mijn 10-jarige zoontje, Tommy.  Ik zei; “Mijn leven is voorbij maar de jouwe begint pas. Ik weet dat je veel gepest wordt. Ik wil je wat wijze lessen meegegeven”.
“Als je het spel gaat spelen, moet je leren om het goed te spelen. Je moet weten wanneer je de kaarten moet houden en je moet weten wanneer je ze moet weggooien. En je moet weten wanneer je moet passen. Weet wanneer je weg moet lopen en weet wanneer je moet rennen.”
“Beloof me om niet de dingen te doen die ik heb gedaan. Loop weg van problemen als je kunt. Het betekent niet dat je zwak bent als je de andere wang toekeert. Ik hoop dat je oud genoeg bent om het te begrijpen. Jongen, je hoeft niet te vechten om een ​​man te zijn “

Tommy trouwde met zijn schoolliefde, Becky. Op een dag was hij werken toen 3 mannen hun huis binnen drongen en Becky verkrachtten. Toen Tommy thuis kwam zag hij Becky huilend op de grond liggen. Haar jurk was opengescheurd. Hij nam haar in zijn armen en hij keek naar de foto van mij die aan de muur hing. Hij dacht terug aan die woorden die ik hem op mijn sterfbed had gezegd. Tranen liepen over zijn wangen.

Tommy stapte de kroeg binnen. De drie mannen zaten aan de bar. Één van hen kreeg hem in de gaten en begon te lachen. “Hé, daar heb je schijtluis!”
Tommy draaide zich om en liep terug naar de deur. “Hahahaha, daar gaat ie weer, de schijtluis.”, zeiden de mannen. Tommy stopte en barricadeerde de deur. Het werd doodstil in de kroeg.
Twintig jaar van pesterijen borrelden in zijn lichaam, hij was woedend. Één voor één sloeg hij de mannen aan gort. Één voor één kregen ze klappen die ze nog nooit eerder hadden gehad. De laatste stoot die Tommy uitdeelde was vol in het gezicht van ‘de leider’ van de mannen. “Deze is voor Becky.”, zei hij en hij zag hem bewusteloos neervallen.
Tommy opende de deur, keek nog even om en dacht; “Pa, ik beloofde je om niet de dingen te doen die jij hebt gedaan. Ik liep weg van problemen als ik kon. Denk niet dat ik zwak ben als ik nu niet de andere wang toekeer.
Papa, ik hoop echt dat je het begrijpt. Soms moet je vechten als je een man bent “. 

En zo, lieve lezer, kan je dus een geweldige film maken van 2 schitterende songs van good old Kenny Rogers:
The gambler en Coward of the county
Ik denk, ik zeg het ff. En vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor de hoofdrol.

(Ps. Maar natuurlijk is dees anekdoot ook één grote wijze les voor mijn jongens.)

Weer eens een briljant plan

Ik zal nooit en te nimmer schathemeltjegoeiendagzegrijk worden. Niet dat mij dat trouwens een pretje lijkt hoor maar het ontbeert mij gewoon aan geluk om schathemeltjegoeiendagzegrijk te worden. Mij zit nooit financieel iets mee. Nooit zal het kwartje mijn kant op vallen. Betalen of terugkrijgen is altijd altijd ALTIJD ALTIJD betalen.
Laat ik het zo zeggen, ik heb veul meer geluk in de liefde dan in het spel. Nou, en iedereen weet inmiddels hoe dolgelukkig ik in de liefde ben. *geluid van sad trombone*

Maar niet alleen het gebrek aan geluk is debet hoor, ik ben ook gewoon veel te goed, veel te sociaal, veel te aardig.
Stel dat ik wel schathemeltjegoeiendagzegrijk zou zijn, dan zouden mensen in mijn omgeving ook schathemeltjegoeiendagzeggelukkig zijn. Dan zouden zij keihard meeprofiteren van mijn schathemeltjegoeiendagzegrijk zijn.
Auto stuk maar eerst even sparen? Hier, haal maar een andere. Huis verbouwen maar de bank doet moeilijk? Hier, op welke rekening wil je het? Toe aan wat zon maar het is nog geen zomer? Hier, rennen naar die incheckbalie.
Ik doe daar niet moeilijk over. Zie maar wanneer je het terugbetaald. En lukt dat niet, ook prima.

Dit geldt eigenlijk al voor mijn hele leven dus waarom er nu over typen, Manus? Nou, omdat ik na lang nadenken een briljant plan heb bedacht.
Hoofdprijswinnaars van loterijen schenken mij hun prijs en ik zorg ervoor dat zij vanaf dat moment schathemeltjegoeiendagzeggelukkig zijn.  

Soms sta ik zelf versteld van mijn briljante ideeën.
Vanavond is er weer een trekking. Ik zou zeggen; tot gauw, beste hoofdprijswinnaar.

Handhaver

In den beginne van mijn boomende en glansrijke carrière werd ik nog wel eens belachelijk gemaakt voor mijn beroepskeuze. Nep-politie en wannabe agent waren onder andere van die krachttermen die mij om de oren vlogen. Ik lachte er maar wat om, wisten zij veel dat ik toen al beschikte over een vooruitziende blik. Betaald krijgen om niets te doen, wie wil dat nou niet? Want dat is de bedoeling in de beveiliging hè, niets doen. Als wij niets te doen hebben, doen wij ons werk goed. Heb je het druk dan doe je iets niet goed. Zo simpel is het.
Goed, we staan dan niet erg hoog op de carrièreladder en erg veel doorgroeimogelijkheden zijn er niet (ja, als je een enorme slijmjurk bent) maar hé, het is werk, toch? Wel worden er meerdere cursussen voor ons geregeld, ga je met heul veul pluimage aan volk om en met wat toeslagen en regelingen kan je toch aardig rondkomen. Oja, en we krijgen ook nog eens bedrijfskleding (en dat scheelt weer een hele hoop geld aan privé kleding)!

Helemaal onderaan diezelfde carrièreladder staan handhavers. Manmanman, wat een volk is dat! Te dom om bij de politie te werken en te simpel om het in de beveiliging te maken. Waren ze 2 dagen langer naar school gegaan, hadden ze tenminste nog een kans gehad om de beveiliging in te kunnen. Maar nee, liever kiezen ze voor een gecreëerd subsidiebaantje (of is het hun enige kans op werk) en lopen ze vingerwappend achter op-stoep-fietsers aan. God, wat droevig. In hun gevechtstenuetje.

In het stadje waar ik resideer hebben deze nono’s, naast hun werkzaamheden waar zelfs de onderklasse van de beveiliging de neus voor ophaalt, ook het parkeerbeheer in de portefeuille gekregen. Goede zaak, vind ik. Die dubbelparkeerders, die op de stoep parkeerders, die ik kwak mijn auto neer waar ik wil parkeerders zijn me een doorn in het oog namelijk. Aanpakken die hap!
Maarrrrrrrrrrr lieve lezer, dat doen ze dus niet (alleen?)! Zij staan ook direct op hun machientje te typen als je 30 seconden langer dan je parkeerkaartje aangeeft geparkeerd staat. De jakhalzen.
Het stadje waar ik resideer heeft betaald parkeren tot 600 km buiten het centrum stiekem per 1 februari ingevoerd. Met gele, piepkleine bordjes staat dit aangegeven. Het heeft me al 2 bekeuring opgeleverd. Kutzooi! Maar m’n eigen schuld, moet ik maar beter opletten.

Zo niet gisteren. Ik kocht netjes een kaartje toen ik van 12 uur tot 18 uur wilde parkeren. Het kostte me 9 euro! Voor de wat oudere lezers hiero, dat is bijna 235,17 gulden! Absurd. Maar vanaf 18 uur is het gratis parkeren, ik had het er wel voor over.
Met een vers bakkie koffie in de hand stond ik om 18.24 uur uit het raam te gluren toen ik 2 handhavers aan zag komen. Ah, eens even zien wat ze komen doen, dacht ik.
Nou, ze gingen bekeuren. Huh? Het is tot gratis na zessen, vroeg ik me hardop af. Ik bleef gluren.
Bovenstaande lul ging ineens pontificaal voor mijn voiture staan en begon te typen. Huh? Het is tot gratis na zessen, vroeg ik me hardop af.
Ik stoof naar buiten en vroeg wtf hij stond te typen.
Koopavond, na 21 uur is het gratis…………………………… zucht.
De lul zag overduidelijk mijn kaartje met daarop te aanvang en eindetijden achter de voorruit liggen en ik vroeg de lul om een beetje coulant te zijn en dat ik die 2,5 uur er wel bij zou betalen. De lul ging met zijn rug naar me toe staan en ging verder met typen. Ik werd licht pissig. Toen hij ook nog foto’s van mijn auto ging maken en weigerde met mij te praten werd ik licht nijdig.
“Deze is voor u”, zei hij en hij drukte me een rol papier in de handen. Hij liep snel weg. 57 Euro stond erop.

Nu ben ik niet (meer) iemand die snel naar de ‘uitschakelmodus’ overschakelt maar ik kan me heel goed voorstellen dat er lieden zijn die dit arrogante gedrag niet pikken en de handhaver alle hoeken van de parkeerplaats laat zien. Ik zou daar wellicht zelfs begrip voor hebben.

Ik weet niet wie Hoofd Handhaving in Nederland is maar misschien is het een idee om deze wannabe beveiligers eens op cursus ‘De-escaleren van situaties’ te sturen?

 

last woman standing

Met het heengaan van ome Jan vorige week is mijn moeder nog de enige overgeblevene van haar familie.
Moeke, zoals iedereen haar kent. Altijd ziek, zwak en misselijk, wereldrecordhoudster ‘date met de huisarts’ en best wel een paar flinke emotionele tikken gehad.

Moeke is van mei 1946.
Op haar dertiende verloor ze zelf bijna het leven toen ze onder een bus terecht kwam en al als jonge twintiger verloor ze haar vader. Ik geloof dat het in ’68 was, ik heb opa Jan in elk geval nooit gekend. Ondertussen was dochter 1 geboren en in 1970 kwam dochter 2 erbij. In die economische crisis was het aanpoten voor pa maar ook voor moeke maar ze redden het. In februari 1971 kwam ik ter wereld en in 1975 tenslotte zoon 2.
In die tijd verhuisden we naar het huis waar ik dit nu typ. Vader ging nog meer full time werken, moeke stond in principe alleen voor de opvoeding van de 4 kinderen. Zware tijden waren dat voor haar.

Wij groeiden op, we kregen een eigen leventje en gingen de deur uit, pa en moeke bleven alleen achter. In 1999 (2000?) overleed tante Hennie, moeke’s zus. Ze was er kapot van.
In 2001 overleed oma, haar moeder. Dit kwam keihard aan. Bij ons allemaal maar vooral bij moeke, die haar de laatste jaren had verzorgd.

Haar leven ging door, ze was inmiddels zelf oma. Ze was (waren, pa ook) trots op hun kinderen en kleinkinderen. Maar de hardste klap kwam toen in 2007 mijn vader, haar steun en toeverlaat, plotseling overleed.
Ik durf te stellen dat ze dit nog nooit te boven is gekomen en ook door allerlei vervelende randzaken slijt moeke haar leven de laatste jaren alleen met Charlie de hond.

En nu is ze dus de last woman standing.
En dat blijft nog wel even zo, als het aan mij ligt. In de eerste plaats omdat ze sterke genen heeft (oma werd tenslotte 96) maar ook en vooral, ondanks haar nukken (Grunningse hè?), omdat het een schat van een mens is.
En mijn steun en toeverlaat. Ik hartje haar.

Aftellen

Ik weet niet hoe jij erin staat hoor maar ehm, ik ben al druk aan het warmdraaien. Nog maar 40 dagen namelijk. Da’s een poep en een zucht man! Zomertijd, dat bedoel ik ofkors.

En de geoefende lezer hiero weet natuurlijk dat dat maar 1 ding betekent:
IK KOM WEER OP DE MARKT.
IK BEN WEER TE GENIETEN.
IK BEN WEER TE BEZICHTIGEN.
IK BEN WEER AAN TE SPREKEN.
IK BEN WEER AAN TE RAKEN.
Nou ja, dat zijn meer dan 1 ding maar je begrijpt me vast wel.

Nu is dit heuglijke nieuws in voorgaande jaren bij heul veul vrouwtjes er bij in geschoten (vraag me niet waarom, het is zo – of zou dat één van de 583 miljoen meest begeerde vrijgezellen van Nederland alleen in mijn hoofd zitten🤔?) dus heb ik besloten die vrouwtjes een beetje tegemoet te komen.
Hierboven een schitterende aftelkalender voor op het toilet, in de badkamer of boven het bed. Hoe handig is dat?!

Ik zou zeggen, doe er wat leuks mee en wellicht zien we elkaar binnenkort van HEUL dichtbij.

Oja, m’n lat ligt inmiddels 34 cm onder de oppervlakte begraven dus heb je cool haar, een mooi gezicht, een fijne voorgevel, een strak lijf, een huis en geld iedereen maakt kans!

Handbal

Er waart nog ergens in één van mijn fotoalba een foto rond van ons schoolhandbalkampioensteam. Als ik me niet vergis van de 6e klas basisschool (voor de jonge lezers; dat is tegenwoordig groep 8). In prachtige blauwe retro shirts en dito witte broek. Met moeke als leidster, zus als coach en ik met een band om m’n bovenarm en overdreven 2 om m’n knieën.
We waren een sterk team met een hele goede keeper (Richard), een stel harde werkers en 2 balgoochelaars, Franco en ik. Wij passten de bal achter de rug langs, door de benen heen, met een boogie of veel te snel voor de tegenstanders naar elkaar toe. En oja, ik kon verschrikkelijk hard smijten. Voor diezelfde tegenstanders was er simpelweg geen houden aan en werden we de terechte kampioen.

Gisteren had Sam met zijn klas een schoolhandbaltoernooi. Daar moest ik vanzelfsprekend bij zijn, ondanks m’n nachtdiensten. Om half 2 liep ik de trap in de sporthal omhoog toen het team mij tegemoet kwam. Ze hadden de eerste wedstrijd met 5-0 verloren en het één na het andere excuus kwam naar voren. “Ze waren langer. Er zaten handballers bij. Die ene telde eigenlijk niet.” ……………… Ik vond het mooi om te zien dat ze er zo mee bezig waren. Dat fanatisme. Ik vertelde ze dat de beuk erin moest en begon woest om me heen te BudSpenceren. Zoals ik altijd doe als ik die jochies zie. Want lollig.

De tweede wedstrijd werd ook verloren, deze keer met 3-1. De koppies hingen omlaag. Dit stevende af op een kansloze middag, zag ik in hun ogen.
Ik legde uit over de cirkeldekking en dat ze als team moeten aanvallen maar ook verdedigen.


De 3e wedstrijd werd 2-4 maar dat was eigenlijk helemaal niet nodig, de teams waren even sterk. En dat was balen vanzelfsprekend. Ik zag het gezicht van Sam op onweer staan (van wie zou hij dat toch hebben?), de meesten waren licht pissig en bij een ander jochie stonden de tranen nader dan het lachen. Fanatisme! Prachtig!

Drie wedstrijden, alle drie verloren en de volgende wedstrijd tegen de kampioen van vorig jaar. Het was niet anders.
We gaven de jongens nog wat tips mee (via de grond overspelen, je mag dribbelen, zet je lichaam ervoor) en beste mensen, WE WONNEN!!!!!! Met 2-1. Wat een blijheid straalden van de gezichten van de jongens af! Geweldig om te zien.
Ze hadden het geflikt. En met heel aardig handbal ook nog! We kregen zelfs de toeschouwers op de tribune mee. Mooi man.

De mineurstemming was in één klap verdwenen en vol zelfvertrouwen gingen ze de laatste wedstrijd in. Deze eindigde in 1-1 en op basis van doelsaldo werden we net geen derde. Dat was wel een beetje jammer maar toch gingen de jongens stuk voor stuk trots naar huis.
En ik ook. Ik vond het ontzettend leuk dat ik erbij was.

Volgend jaar ga ik weer.
(en dan wil ik ze vóór het toernooi wel een paar trainingen geven 😄💪🏼).

Toe aan zon

Op m’n ouwe dag word ik wat gezapiger, merk ik. Wat rustiger. Wat pacifistischer. Wat hippie, zou je kunnen zeggen. Niet helemaal hoor! Ik vind zum bleistift dat we hiero op dees kloot nog steeds overbevolkt zijn en dat we daar heel snel iets tegen moeten doen. Maar verder ben ik vrij flowers in m’n haar enzo.

Ik verlang terug naar de zomer van ’69, de zomer van de liefde. En dat is best knap als je het nagaat want rond die tijd bungelde ik nog ergens tussen de benen van m’n vader.
Maar wat begrijp ik die lui van toen! Schijtziek van oorlog en geweld in de wereld en niet gehoord door de machthebbers. Het werd tijd voor liefde! En zo geschiedde.

Ik hoorde net The 5th dimension met “Aquarius” uit de musical “Hair”. Nou, en haar hadden ze in die tijd! Goeiendag zeg, waar was Gilette wanneer je ‘m nodig had?

Ik vind dat een geweldig nummer. Ik houd van die samenzang en je (nou ja, ik in elk geval) komt helemaal in de love, peace and understanding sfeer.
Het origineel (The flesh failures) komt uit 1967 en is geschreven voor diezelfde musical door James Rado, Gerome Ragni en Galt MacDermot (heb ik even geGoogled hoor, sue me)

Vink ook mooi!

Maar lieve lezer, er is één versie die ik het allerprachtigst vind. Frankrijk’s beste zanger heeft ‘m namelijk ook gespeeld. Ook in 1969.
Onderstaande live-versie is uit 1996. Het is even geleden maar ik krijg er harde tepels van.
Oordeel zelf maar ff wat je de mooiste versie vindt.

En eh oja, mèn wat ben ik toe aan zon (en hogere temperaturen)!

En aan love, peace and understanding. ✌🏼

Ik ben blee

Ik ben weer eens zo blee als een Churandy met een zesde plek op een Olympische 200 meter.

De geoefende lezer weet dat weinig mij gelukkiger maakt dan muziek en laat ik nou weer iets nieuws ontdekt hebben? Of nieuw? Tis eigenlijk knap ‘oud’ maar toch nieuw. Huh? Dat is cryptisch, Manus! Tja, ik kan er ook niks aan doen.
Het betreft 192radio, een online radiozender (ze hebben ook een tv zender, die zit in een betaalpakket. En dat is stom!). Een radiozender met enkel muziek uit de 50’s, 60’s en 70’s. PRACHTIG!
Nu denk je waarschijnlijk ‘wat is dat nou voor idioot iets om over te bloggen?’ Ja, lees verder dan!

Nu weet de geoefende lezer dat ik natuurlijk best een wandelend muzikaal encyclopedie ben (heb je een muziekvraag en je moet het antwoord schuldig blijven, bel whap sms mij en de kans is groot dat ik je het juiste antwoord geef – wil je een leuke avond hebben en ga je een muziekquiz doen, nodig mij dan niet uit) en ken ik HEUL VEUL liedjes, chansons, schlagers, knijters alsmede nummers maar lieve lezer, op deze zender komen fantastische nummers voorbij waar zelfs ik nog nooit van m’n leven gehoord heb. Hoe groot is dat?!
Het enige nadeel is dat de site waarop ik naar de zender luister geen gegevens laat zien bij de afgespeelde nummers. En dat zat me dwars.
Maar lieve lezer, het mooie van deze huidige tegenwoordige tijd is dat er apps bestaan die dat probleem eenvoudig voor je op kunnen lossen. Zo ontdekte ik dus gisteren de perfecte app om muziek op te zoeken, Shazam. Wellicht ken je het?

En zo speelt nu dus op de achtergrond 192radio, Shazam haalt de intel voor me binnen, ik zet de illegale downloader aan (ik zeg lekker niet welke want dan halen ze die ook weer uit de lucht. Stelletje fuckers!) en zo wordt mijn toch al aardige muziekcollectie aangevuld met steeds meer en meer nummers.
(haha, er komen zelfs nummers voorbij die Shazam niet kent).

Man, ik ben zelden bleeër geweest.

FC Barcelona

Ik vind het hastikke goed dat Frenkie voor 80 miljoen naar Barcelona gaat. Het werd wel eens tijd dat Nederlandse topvoetballers voor absurd hoge prijzen verkocht worden aan puissant rijke clubs. Nu Matthijs nog ff voor minimaal 100 miljoen en Steven voor minimaal 110 (ga allebei ook naar Barcelona joh!).
En op de volgende lichting mag men, wat mij  betreft, gerust bij minimaal 250 miljoen beginnen met bieden.
Kom op zeg! Ik zie in Europese competities spelers lopen met een prijskaart van hier tot Langetabbetje en is dat aan hun kwaliteiten af te zien? NEE!

Ik las dat Frenkie direct al tot de grootverdieners bij de club gaat behoren en 10 miljoen per jaar gaat verdienen. Is toch fantastisch!? De jongen is 21 jaar en gaat even 10/12 jaar bij Barcelona voetballen, waarvan ook nog 2/3 jaar met Messi (!), om daarna heerlijk te gaan rentenieren. Prachtleven.
Over prachtleven gesproken. Die Cillissen heeft het helemaal mooi bekeken. Dagelijks 2x trainen, zaterdags op de reservebank zitten en miljoenen vangen (zou Barcelona nog een 5e/6e/7e keeper zoeken trouwens? Ik vraag dit even voor mezelf, ik kan het nog steeds hoor na een paar trainingen).

Laat Frenkie maar mooi een geweldige carrière bij Barcelona krijgen, ik gun hem dat van harte.
Dan kan hij over een jaar of 10 mooi mijn jongens kennis laten maken met de club, trainer en spelers, ze een beetje wegwijs maken in Barcelona en wellicht helpen met een huisje vinden.
Tegen die tijd zullen de transfersommen de miljard wel naderen, dunkt me.

Ik zaakwaarneem mijn jongens dan wel.

HE-LE-MAAL KLAAR MEE!

Ik ben helemaal klaar met mensen die maar weg blijven kijken. Die maar blijven bagatelliseren. Die maar blijven vastklampen aan hun eigen bubbeltje ondanks dat aan alle kanten bewezen en te zien is dat ze er volkomen naast zitten.

Ik doel op mensen die op D’66 en GroenLinks hebben gestemd. Ik doel op mensen die hun nieuwsgaring uit eenzijdige media als De wereld draait door, het NOS journaal, Pauw & Jinek. Ik doel op mensen die doof zijn voor een ander (tegenovergesteld) geluid.
Die sowieso tegen Wilders zijn, wat hij ook doet/zegt. Ik doel op mensen die sowieso tegen Baudet zijn, wat hij ook doet/zegt. Die sowieso tegen Trump zijn, wat hij ook zegt/doet. En dat ‘tegen zijn’ wordt met veel graagte door genoemde media opgeklopt.
En toch, Wilders en Baudet roepen (nog) van de zijkant regelmatig zinnige dingen. En Trump bewijst toch met grote regelmaat dat hij zijn verkiezingsbeloften stuk voor stuk inlost en dat hij voor heel veel Amerikanen meer voor elkaar krijgt dan 8 jaar Obama. Maar ja, die mensen van de naïeve linkse zijde willen dat simpelweg niet zien.
Een actueel voorbeeld van eenzijdig nieuws is dat filmpje van die jongeman met een MAGA-pet (Make America Great Again = credo van Trump) tegenover die indiaan tijdens een protest bij een school. De genoemde media lieten een fragment zien en gingen vol op de racistische orgel. Terwijl het complete(!) filmpje een heel ander beeld gaf. Namelijk dat een stel negroïde mannen de leerlingen een dik kwartier voor van alles uitmaakten en dat de scholieren niets schokkends deden. (kijk hier maar eens)

Woensdag 20 maart mogen (nee, MOETEN!) we weer naar de stembus. Dan kunnen we stemmen voor de Provinciale Staten. En dat is voorlopig dè kans om onze huidige regering een flinke slag toe te brengen. De leden van de Provinciale Staten kiezen namelijk de leden van de Eerste kamer. Zodra VVD – CDA – D’66 en ChristenUnie géén meerderheid meer hebben in de Eerste Kamer, kunnen ze niet zomaar meer hun gang gaan met hun achterlijk dure (toekomst)plannen want geen meerderheid.

En met die slag raken we indirect ook de eenzijdige media.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om ervoor te zorgen dat die aankomende verkiezing totáál niet belangrijk is want het kabinet is gebaat bij een lage opkomst.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om o.a. PVV en Forum voor Democratie in een hoekje te drukken, zwart te maken en buitenspel proberen te zetten want het kabinet is als de dood dat deze partijen te groot worden en ze hun achterlijk dure (toekomst)plannen zullen dwarsbomen.
– Zij zullen de komende tijd er alles aan doen om de huidige partijen aan de macht te houden omdat ze dan verzekerd blijven van bakken vol uw en mijn geld voor o.a. gigantische salarissen van presentatoren van genoemde tv-programma’s. Vraag uzelf eens af hoeveel u naar 1,2 of 3 kijkt (belastinggeld) en vergelijk dit met programma’s op commerciële zenders (bedruipen zichzelf).
– Zij zullen er de komende tijd alles aan doen om een tegengestelde mening direct als extreem rechts neer te zetten. Natuurlijk zijn er extreem rechtse groeperingen (net als er extreem linkse groeperingen zijn trouwens) maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat een andere mening gelijk staat aan nazipraktijken en eigenlijk is dat een volkomen gestoorde vergelijking.

Ik noem het liever Realistisch Rechts. Ik zie dat het de verkeerde kant op gaat met Nederland (en Europa / wereld) en ik maak me daar ernstig zorgen over.
Denk eens na over 15/25 jaar, hoe staan we er dan voor in dit land (in Europa, in de wereld)? In welk land leven onze kinderen dan?

We kunnen het nu nog stoppen. GA STEMMEN OP 20 MAART!

Punt.

Met je Fortnite

Een jaar of 5 geleden kocht ik tablets voor m’n jongens. Voor elk eentje. M’n beste investering ooit.

Het was nog in m’n flatje, de jongens waren soms behoorlijk vervelingvervelend, ik wist daar niet mee om te gaan en om ze wat kalm te krijgen gebruikten ze af en toe mijn telefoon om spelletjes te spelen. Maar dat was niet handig omdat ik dan m’n telefoon een tijdje ‘kwijt’ was.
Ik kocht ze dus tablets en installeerde van die Duplo en LEGO spelletjes. Kinds blij, ik blij. Vanaf dat moment veranderde mijn vaderlijke leven, ik kreeg vaderlijke rust.
Ik hield wel controle over de tablets. Wilden ze een ander spelletje, dan installeerde ik dat.

Na verloop van tijd leerden ze zelf spelletjesapps installeren en, bij gebrek aan ruimte, apps te verwijderen, ik vond het prima maar hield wél controle op wat ze installeerden en speelden.
Tegenwoordig zijn ze er handiger mee dan ik en laat ik ze hun gang gaan. Maar wél met 2 hele dwingende afspraken:
1. Als de tablet leeg is, leg je ‘m weg om op te laden. Echt bij hoge uitzondering mogen ze met een stekker erin spelen.
En 2. NIET VAN DIE AGRESSIEVE SCHIET/DOODMAAKSPELLETJES!

En dat laatste heb ik ze heel duidelijk gemaakt. Als ik merk dat ze zo’n spelletje spelen, sloop ik het.

Een paar weken geleden kreeg ik een whap van voormaligje. De jongens hadden een Playstation gekocht en nu konden ze o.a. Fortnite spelen. Of ik wel een beetje ‘normaal’ wilde reageren want het was wel een beetje een schietspelletje. En ze waren er heul blij mee! En oja, ze kunnen er ook FIFA19 mee spelen met Johan Cruijff.
Ik reageerde heel normaal toen Sam het me liet zien. Opluchting alom. Maar van binnen schudde ik hevig met m’n hoofd over dat slopen van dingen, dat stukslaan van dingen en DOODSCHIETEN van andere spelers.

Nu heeft Sam een headset op zijn verjaardag gekregen en, om eerlijk te zijn, ik zie het somber in. Ik voorzie allerlei problemen en strijd tussen Sam en zijn moeder de komende tijd.
Zij hebben wel duidelijk afspraken gemaakt over het ‘gamen’ hoor maar leer mij pubers kennen. Hell, jarenlang stond mijn foto in het woordenboek bij ‘meest irritante puber’, mij verrassen ze niet.
En vanzelfsprekend ga ik op één lijn zitten met voormaligje, misschien dat ik zelfs nog feller tegenstander ben, dus voorzie ik ook problemen en strijd tussen Sam en mij. Sterker nog, ik ga de jongens heel duidelijk maken dat ik Fortnite een schijtspel vind en dat ik het ga verbieden. Bij mij is het Spella non gratta en wordt het niet gespeeld.
Punt.

Er komt een interessante tijd aan en de jongens zullen ontdekken dat ik wellicht niet meer alleen die lollige vader ben die ze kennen.

Ps. Ze moeten die agressieve schijtspellen verbieden en die spelletjesontwikkelaars oppakken, in een cel smijten en weg laten rotten. Met hun gebrainwash van kinderen.

Dubbele punt.