Dick Teder©️®️

Seriekijker

Ik ben een seriekijker. Niet dat ik urenlang op de bank doelloos naar de tv lig te kijken. Sterker nog, ik heb meest van de tijd de tv niet eens aan. Oh wacht, een eens zo schitterende woordgrap van me op de sociale mediaas; “Kom, laat ik de tv eens aan doen, heb ‘m tenslotte niet voor niets”. En dan na 2 minuten het volgende bericht; “tv weer uit gedaan, hij staat me niet”. Man man man, ik ben echt de lolligste vent die ik ken!
Nee, vaak staat hier de tv niet eens aan. Dat heeft natuurlijk veel te maken met het feit dat ik ’s avonds weinig thuis ben. En om de tv als ik wegga dan toch aan te zetten vind ik ook zo droevig overkomen. Dat mensen buiten denken ‘nah, daar zit die sneuert ook weer helemaal alleen thuis tv te kijken’. Dat zou geen recht aan mijn ontzettend spannende leventje doen. Oh wacht……..
Maar ook vind ik het aanbod aanbeland op het droevigste niveau ooit. In mijn tijd had je tenminste nog Series met een grote S.
The dukes of Hazzard (1979 – 1985) – Magnum P.I. (1980 – 1988) – The A-team (1983 – 1987) – Miami Vice (1984 – 1990) – MacGyver (1985 – 1992) – Tour of duty (1987 – 1990) – The X-files (1993 – 2000) en natuurlijk Beavis and Butthead (1993 – 1997).
Dàt was televisie! Dàt waren nog eens spannende series. Daar bleef je voor thuis.

Maar toen in 2001 was daar ineens de serie die alle series in het verleden maar ook in de toekomst tot het niveau ‘Sterren springen’ bombardeerde. De allerbeste serie ooit, 24.

Jack bauer die konten van terroristen telkens net op tijd schopt. Er ging een wereld open binnen tv-land. Ja, natuurlijk konden hoofdrolspelers ook gewoon guwelijk sterven in een tv serie. Wrom nie? Elke aflevering duurde exact 60 minuten en de hele serie duurde exact 24 uur. Jack, die de wereld redde in 24 uur. Jack, die nooit hoefde te eten in 24 uur. Jack, die nooit moest poepen in 24 uur. Jack, de ultieme held.
Ik vind het geen toeval dat de serie juist uitkwam op het moment dat ik furore maakte binnen mijn vak. Het lijkt me voor iedereen duidelijk dat de serie op mijn professionele leven gebasseerd is. Er zijn zelfs mensen in mijn directe omgeving die mijn echte naam (Archibald) niet eens weten en me steevast Jack noemen.

Toen de serie op 14 november 2010 na 8 seizoenen stopte kwam ik in een zwart dal terecht. Ik was mijn uitlaadklep kwijt. Ik werd een binnenvetter. Ik slade (=kropte. krop sla. Whoehahahaha, woordspeling) alles op. Ik werd een minder aangenaam persoon. Ik durf zelfs te beweren dat mijn gedwongen solo in 2011 gaan hieraan ten grondslag heeft gelegen. Het heeft me enige tijd gekost ervan bovenop te komen en toen in oktober vorig jaar het verlossende telefoontje kwam, was ik weer el hombre zoals ik altijd was.
Kiefer belde me.
“Say Archibald, what would yo think of a new 24 season?”
“Tight, that looks me an outstabbing idea, Kiefer”
“Alright, you would like me to do the main character again?”
“Yeah, do that but. Your English is better than that from me. And marriens, the people are on you adjusted”.
“Hahaha, you’re right about that. You can say that again”.
“Yeah, do that but. Your English is better than that from me. And marriens, the people are on you adjusted”.
“Whoehahahahahahaha, you funny guy you!”
“I am me there one, he?”

En zo ging het gesprek nog even door. Ik vertelde hem dat we het deze keer niet in Amerika moesten doen en dat Chloë zeker niet mag ontbreken.
Hij zou het de producers vertellen. Zodra bekend werd dat de opnames afgerond zijn en dat het uitgezonden zal worden, zou hij mij een linkje sturen.
En dat heeft hij zojuist gedaan. Maandag 5 mei, 19.00 uur op FOX.

http://www.fox.com/24-live-another-day/

Weet niet hoe het me jou is maar ik vind het dolletjes!
(Voor ~~mijn~~ de die hard fans heb ik hier helemaal bovenin en hieronder een wallpaper voor boven het bed gemaakt. Graag gedaan)

Fijn geschapen

In tegenstelling tot veel andere mannen heb ik er nooit voor gekozen om een forse unit tussen de benen te moeten nemen. Vond het nooit een noodzaak eigenlijk. Goed, er zullen best wel voordelen aan een flinke klab zitten maar als je het mij vraagt zijn er meer na dan voordelen.
Vind maar eens de juiste string en/of thong zum bleistift. Je kunt mij niet vertellen dat een enorme tamp prettig in zo’n slip ligt.
En wat dacht je van sporten? Dat lijkt me ook niet echt handig, toch? Stel, je bent een hordenloper en je bent behept met een gigantische taas. Ja, in licht opgewonden toestand ben je wellicht iets eerder bij de finish maar de kans dat je onderweg struikelt over zo’n horde is volgens mij vele malen groter. En hoe voor lul sta je als schoonspringer en je blijft haken achter de duikplank bij de afsprong?
Maar het grootste probleem van een grote piemol moet haast wel poepen zijn. Kijk, ik zit op de wc-bril en mijn geval hangt tussen mijn benen omlaag. De ruimte tussen mijn topje en het opvangwater in de hals is, nou laten we het voldoende noemen. En hoe je het ook wendt of keert, de penis hangt tijdens het poepen tussen de benen met het kopje omlaag. Tenminste, dat vind ik de meest logische houding.
En nu tikt de klavots de 29 centimeter aan. Dan dobbert ie volgens mij ruimschoots in dat wachtende water. Of zie ik dat verkeerd?

Zeg Marvin, Quincy, Nelson, Mike (ik weet dat je dit leest!), hoe doen jullie dit eigenlijk? Ben er eigenlijk wel benieuwd naar.

Nee, lieve lezer, ik ben toch maar blij dat ik fijn geschapen ben. Hoe lullig dat ook klinkt.

Superheld

Het superheld zijn is ook niet meer wat het geweest is. Er is totaal geen respect meer voor. En geen waardering. En soms word je gewoon recht in je bek uitgelachen. Nu vraag ik je!
Vandeweek nog. Ik trad weer eens levensreddend op en wat kreeg ik er voor terug? Hoongelach.
Ik knalde een snelweg op middels de oprit. Een lange oprit is het. Sterker nog, de oprit loopt door tot een andere snelweg. Op de invoegbaan reden 2 van die extra lange vrachttrucks achter elkaar. Ik trapte het gaspedaal in om ze voorbij te zoeven en, toen ik de voorste truck voorbij was, stuurde ik met Mach 2 de snelweg op. Precies op dat moment zag ik vanachter de truck een bus met schoolkinderen naar rechts invoegen. En met rechts bedoel ik naar rechts. Helemaal naar rechts, de oprit op. Met een ruk aan het stuur schoot ik terug, met 2 banden de berm in. De buschauffeur kreeg me in de spiegel en corrigeerde zijn vehicel. Met moeite. Ontzettend veel moeite. De bus begon te slingeren en ook zijn wielen ploegden door het gras in de berm. Het werd een netelige situatie waarin dringend hulp nodig was. Ik trok aan m’n handrem, parkeerde de wagen in de berm, sprong de auto uit en stak een sigaartje in de brand. Maar toen besefte ik dat de tijd voor ontspannen roken even geen optie was. Ik opende mijn kofferbak en pakte m’n SuperAnus-outfit. In een oogwenk en een denkbeeldige tornado had ik het pak aan. Hoewel ik de legging iets te heet had gewassen, zat ie nog als gegoten. Ik was trots. Ik kreeg een licht stijfje. Maar toen zat de legging toch best wel strak. Hmmmm, aandachtspuntje.

Door mijn uitstekende verkeerregelaars skills kwam de bus hortend en stotend tot stilstand. Een dikke stofwolk ontwikkelde zich na de dubbele Rietberger en de kwart schroef die bus had gemaakt. Bloed, gekrijs en gehuil was wat ik aantrof toen ik de deur van de bus opende. Maar niet alleen de buschauffeur was er aan toe, ook de kinderen waren van slag. Eenmaal allemaal buiten de bus, zittend in het gras van de berm probeerde ik de groep te kalmeren. Precies op dat moment keek één van de kinderen mijn kant op. Hij begon hard te lachen. De anderen keken verschrikt op. Ook zij wendden hun hoofd naar mij, de man die ze gered had. Gieren, brullen, omrollen, in de broek piesen, dat is wat ze deden. En maar naar mij wijzen.
Ik besloot m’n weg te vervolgen en keerde me om. Ik liep beteuterd en met gebogen hoofd naar m’n auto.

Eigenlijk heb ik wel begrip voor die kinderen. Hoe vaak komt het nou voor dat een man van middelbare leeftijd in een strakke legging en met een grote kont op zijn borst genaaid voor je staat? Volkomen logisch dat men gaat lachen dan, toch?
Het heeft me aan het denken gezet. Het kan inderdaad niet langer zo. Ik loop voor lul.
Ik heb daarom een moedig besluit genomen: SuperAnus is niet meer. SuperAnus is een rituele dood gestorven. SuperAnus is per heden Uitus.
Daar staat tegenover de geboorte van jullie nieuwe Superheld: De LEESBRILMAN.
Zelfde krachten. Zelfde skills. Zelfde charmes. Maar dan in een iets toepasselijker outfit.
Ik hoop je binnenkort weer ouderwets van m’n diensten te kunnen voorzien.
Je weet me te vinden!

Tata en dag hoor.

De perfecte man

Nou ja, bijna dan. Kijk, ik kom een heel end. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Ik heb een huis. Ik heb een baan. Ik heb een auto. Ik zie er, ja, nou ja, ik zie er uit. In elk geval voor m’n lengte. Ik heb een goed model lijf. Ik heb IQ alsmede EQ. En ik heb een nogal fantastische fantasie.
Maar hoezo bijna dan, hoor ik je vragen? Ik zal het je uitleggen.
Ik heb een lichamelijk probleem. Of probleem, probleem? Wie praat er tegenwoordig nog over problemen? Ik heb een lichamelijk ongemak. Mijn huid is als mijn humor, gortdroog.
En ik kan douchen wat ik wil, zodra ik me heb afgedroogd wordt ie weer……….oh wacht.
En laat nou een gortdroge huid dè basis zijn voor psoriasis. En dat is dus precies wat ik heb. Of beter gezegd, aan lijd. Want lijden is het. Ik las ergens dat pijn niet fijn is, NOU, PROBEER EENS JEUK!!!!!!!! zou ik zeggen.
Ik vroeg eens aan de huidarts wat nou de oorzaak van die jeuk is, de binnen of de buitenkant. De beste man wist het zelf ook niet en wimpelde mij af door te zeggen dat het bij beiden het geval is. Nou, ik kan je melden dat het de buitenkant is. De schilfers. Man, je moet eens weten hoe fijn het gevoel is als ik onder de douche met m’n Rambo-knife die schilfers van m’n scheenbenen schraap. (ja, ik heb een nieuwe functie voor m’n doucheputje gevonden).
Maar helaas is dit schrapen maar een tijdelijke en korte oplossing. Een permanente lijkt mij die shit eraf of eruit branden maar om nou een jerrycan benzine te halen, vind ik ook maar wat overdreven. Weet je wat dat kost tegenwoordig? En trouwens, hoe krijg ik die lucifer brandend onder de douche? Hè? Hè?

Nee, ik denk dat ik toch weer voor de langdurige oplossing ga en dat is de kliniek. Ik heb er al vaker over geschreven, ik ben zeer tevreden over de behandeling. Ik heb me weer aangemeld, over een week of 2 gaan we beginnen. Leuk om al die meiden weer te zien (Hoi Zoeteke! Hoi Esther! Hoi Wilma! Hoi Marion! Hoi Walda!).
Ik heb vanmiddag alvast even een badjas gekocht (zie foto voor groot). Wilde ‘m eigenlijk in het turquoise maar die hadden ze niet.

(ps. ik heb voor de vorm m’n koffiepadhouder toegevoegd anders paste de string niet maar dat zal je vast niet opvallen.)

Weekend

Wat te doen? Wat te doen? In een vrij weekend? Met al die vrije tijd? Mèn, weekend. Hoe werkt dat ook alweer? Ik heb het even opgezocht, 17 en 18 augustus van het vorige jaar. Toen had ik voor het laatst een weekend volledig vrij. En dat weekend viel ook nog eens in m’n vakantie.
Nu ik daarover nadenk, dat is wel heul fukking lang geleden! Vind je het gek dat ik af en toe lichamelijk instort? Oh, dat heb ik nog helemaal niet met je gedeeld. Ik was een kleine 4 weken geleden presumed dead. Ik zat in m’n nachtdienstcyclus. Het was woensdag, ’s avonds moest mijn favoriete club voetballen tegen Frankrijk dus ik dacht rond de klok van half 5 dat ik alvast wel even het voordutje kon gaan doen. Dan de wedstrijd kijken om daarna om 22.15 uur door te gaan naar kantoor. Strakke planning is everything zeg ik altijd.
Ik werd wakker van de deurbel. Met een half oog keek ik op de klok in de master bedroom. Half 12 gaf ie aan. Slaapdronken dacht ik nog dat de batterijen de geest hadden gegeven. En toen ineens kwam het besef. Ik sprong uit bed, rende de kamer in en pakte m’n telefoon. Het ding was roodgloeiend aangelopen, 36 oproepen gemist. Kantoor, collega’s, sjef, HeadQuarters, zelfs Barack had me gebeld. Terwijl ik de speeddial intoetste trok ik de gordijnen open. Daar hingen ze, m’n collega’s. Klaar om binnen te abseilen. Ik hoorde de blackhawks boven m’n penthuis circuleren. Ik riep vlug de code voor het afblazen van de reddingsactie door de telefoon. Pfeuw!

Goed, een vrij weekend dus. Ik kan natuurlijk even het penthuis spik en span maken. Ik kan natuurlijk even een wasje draaien. Ik kan natuurlijk even het bed verschonen. Ik kan zoveel doen. Maar wat? Wat doen mensen eigenlijk in een vrij weekend?
Het leuke is wel dat er mensen zijn die me een keer weer hebben uitgenodigd voor een feestje. Vanavond. Ik heb het even opgezocht, 15 mei. Toen had ik voor het laatst een feestje. Zaterdag 15 mei 2011 dat is. Nu ik daarover nadenk, dat is wel heul fukking lang geleden! Vind je het gek dat feestjes tegenwoordig een stuk minder lollig zijn?
Ik ben gisteravond even bij ze langs geweest om mijn eisenpakket op tafel te leggen. Die status heb ik wel verdient, vind ik. Ik wil best op een feestje komen maar dan wèl onder mijn voorwaarden. Geen QutMusic op veel te hard volumeniveau. Uitsluitend Heineken bier. Men dient steeds te lachen om mijn 1982-grappen. Er moet een mogelijkheid gecreëerd zijn om mijn Saturday Night Fever-moves ten toon te spreiden. Lichamelijk contact is welkom zij het beperkt blijft tot soft erotisch niveau. En de dresscode voor vrouwen is diepe decolletet.
Nah, valt mee toch?

Maar ik ga nu eerst eens even op de bank hangen.
Vink een uitstekend begin voor een vrij weekend.

Krijg nou tieten!

Jeweetogzelluf van die zomer? Die gaat ons binnenkort knoeperhard in de face slappen. Die komt als een malle onze kant op. Die machtige gouden bol richt binnenkort zijn prompte taas in onze richting en ejaculeert warm zonnezaad in onze gewillig openstaande lichaamsholtes. (ja hoor, hier is ook gewoon poëzie te lezen).
Wat nou, horrorwinter? Ik vraag u; Wilt u meer of minder weermannen die een horrorwinter voorspelden in dit land? Nou? Nou? Zeg het dan!

Ik heb het 3 weken geleden al even lafjes aangehaald. Toen kwam het nieuws als een zoon van een kreng maar lieve lezer, er is witte rook. Ik heb goed nieuws. Ik lig keurig op schema voor het transformeren van mijn winterlijf naar zomerbody. Een paar stevige avondsessies met de dumbells stoeien heeft vet afgeworpen. Er komt weer vorm in de tors wat je ook echt vorm mag noemen. De piem is van boven weer volledig zichtbaar (al moet ik wel de afro goed bij blijven trimmen). Shirts beginnen weer als slechte bodypaint te zitten. De bovenarmen krijgen weer de vorm van colaflessen. En ja, ik krijg weer tieten.
Tieten die zo prettig hobbelen als ik weer eens als een ware David Hasselhoff in slow motion over het strand ren (dat kan ik ècht heul lollig!).

Dus.
Ik dacht, ik zeg het ff.

En dan ga ik nu even aan de conditie werken.
*jogt naar auto om sigaartjes te halen*

Fideel van ‘m

Chatten

Manmanman. Sjongejongejonge. Ik ben ook een hilariteit op chatgebied hè? Goeiendag zeg.
Afgelopen zaterdag raakte ik via een niet nader te noemen Tindersite in contact met Anna. Mooie vrouw. Tenminste, op de foto’s. Je weet het namelijk nooit hè? Ik bedoel, ik gebruik ook al jááren dezelfde foto en ik ben er ~~ook niet knapper~~ steeds beter uit gaan zien. Ze woonde binnen de mijn gestelde grens van 40 kilometer dus ik likte haar. Ze reageerde vrij vlot terug. Hieronder ons gesprek;

Zij: Hey :-))
Ik: oh, jij ook hier?
Zij: Kennen wij elkaar?
Ik: Volgens mij niet anders had ik je wel herinnert.
Zij: Oh, haha. Dat kwam zo over.
Ik: Ik vond het wel een leuke opener.
Zij: Jaaaaah, ik ook! Haha.;-)))
Ik: Nou vertel, waarmee kan ik je van dienst zijn?
Zij: Wij liken elkaar.
Ik: Ja, volgens mij ook!
Zij: Vertel ’s wat over jezelf.
Ik: Ik heet Hermanus, ben 43 jaar, ben vrijgezel en heb 2 zoontjes.
Zij: Hallo Hermanus, Ik ben Anna.
Ik: Nu ben jij.
Zij: Nou, ik ben Anna. Ben 41 jaar. Heb 2 dochters van 16 en 19 en ik ben gescheiden.
Zij: Waar woon je?
Ik: Ik woon bij de Veluwe.
Zij: Oh. Haha. Dat is iets verder dan 34 km.
Ik: Klopt. Ben op visite bij m’n moeder met m’n jongens in Groningen. Even een weekendje over. Gezellig voor m’n moeder.
Zij: Jaaaaah, lief.
Zij: Leuk dat je dat doet. Hoe oud zijn je jongens?
Ik: 6 en 3 (en half).
Zij: Aaaah, nog klein. Leuk!
Zij: Mijn ene dochter is het huis uit en de andere woont bij mij.
Zij: Heb heel slecht contact met m’n ex.
Zij: Heb een zware scheiding achter de rug maar ben nu weer klaar om over een relatie na te denken.
Ik: Waar woon je eigenlijk?
Zij: Drachten.
Ik: Fijne avond nog.
En toen heb ik haar gelijk geblokt.
Whoehahahahaha.

Ja, kom op zeg!
Ik ga toch als rasechte Groninger niet met een Fries hokken?
Er zijn grenzen aan mooie vrouwen hoor.

Focus

Ik zit me weer eens helemaal op te vreten, nee, da’s een beetje overdreven. Ik zit me weer eens ernstig te verbazen op m’n zonnige balkonnetje. Man man man, wat een treurnis. Geert Wilders roept iets aandachthoerigs en een flinke kluit mensen zijn over de zeik. Volgens de laatste meting staat de teller op 30.000+ and counting. En wat doen die flinke kluit mensen? Gaan ze het voor kennisgeving aannemen? Halen ze hun schouders op en aan ze verder met hun leven? Neen! Ze gaan een nòg aandachthoeriger actie ondernemen. Ze gaan aangifte doen tegen Geert Wilders. Ze gaan een beetje selectief verontwaardigd en beledigd doen. Net of aangifte doen zin heeft. Dit is precies wat de man wil!

En ja, ik wil ook dat criminele Marokkanen het land verlaten. Het liefst via de westzijde van Nederland. Maar dat wil ik ook van criminele Polen. Of criminele Roemenen. Of criminele Chinezen. Of criminele waarever ze ook vandaan komen. Ja, zelfs criminele Nederlanders mogen wat mij betreft met onmiddellijke ingang vertrekken. Maar asjeblieft zeg! Een beetje relativeren kan heus geen kwaad hoor. Je ziet toch ook geen PVV-stemmers massaal aangifte doen als ze worden vergeleken met fascisten? Laten we de focus van de verkiezingsuitslag even leggen op ècht politieke zaken zeg! Minder graaien. Minder pluchekleven. Minder vriendjespolitiek. Minder uitbuiten. Minder lastenverzwaring. En vooral minder gemekker over marginale zaken.

Want volgens mij zitten de grootste criminelen van het land nog steeds in de bestuurlijke laag van het land.

Polonaisje

In mijn alcoholische gloriejaren, laten we zeggen tussen m’n 16e en 26e, groeide ik op in Hilariteitië. En een grote rol, misschien wel een centrale rol, speelde de buurtkroeg hierin. De buurtkroeg was een voormalig Bar-dancing from the seventies. (Mèn, wat had ik die tijd graag meegemaakt!) Goed, er werd in mijn beginjaren nog wel af en toe gedancingt maar het werd toch meer en meer een bar in de loop der jaren. Sterker nog, het werd een kroeg. Exact 2,16 minuten lopen van m’n huis. Nuchter, dat is.
Ideale opstapplek voor het èchte werk; de stad in. Tegen elven verzamelen in de kroeg, warmpilsen en dan tegen tweeën de stad in, dat waren de meeste vrijdag en zaterdagavonden in mijn alcoholische gloriejaren.
Toch moet ik eerlijk zijn, 7 van de 10 keer was er geen drol aan in de kroeg en zat je maar een beetje tegen de klok te hikken. Maar er waren dagen dat het raak was. Vaak 1 keer per maand. Dan had de kroegbaas er zin in, kwamen de jongens en meiden van de vorige generatie en was iedereen van mijn vriendengroep en ikzelf aanwezig om de kroeg op te leuken. En dan was het feest! Dees anekdoot gaat over zo’n dag.

Ik zat op een kruk op 2 poten tegen de muur geleund uit te puffen van ~~een vechtpartij~~ ~~een striptease~~ ~~een karaoke-optreden~~ ~~een lachbui~~ tja, weet ik eigenlijk niet meer toen opeens één van de krukpoten weggleed en ik op m’n reet viel. Hilariteit alom! Man man man. Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Iedereen had een slappe. Schitterend.
Ik stond op en bestelde een nieuw biertje. We gingen verder hilareren waar we gebleven waren. Tot iemand ineens zei dat mijn pink raar zat. En inderdaad, mijn pink stond haaks op mijn linkerhand. Huh? Het leek er toch sterk op dat de pink uit de kom was. Die diagnose deelde eigenlijk iedereen wel. Het ziekenhuis was om de hoek. Ik besloot er even naar toe te gaan. Ook al was het midden in de nacht, er zou vast wel iemand zijn die me kon helpen, dacht ik zo. Fictieve naam ging met me mee. En ook fictieve naam. En ook fictieve naam. We gingen uiteindelijk met een mannetje of 13.
De verpleegster liep naar achteren nadat ze mijn verhaal had aangehoord. Wij namen plaats in de wachtruimte. Hier rolden de grappen en grollen uit de ene en de andere rechtermouw. Het was gezellig. Niet rumoerig of luidruchtig ofzo hoor, gewoon gezellig. Ja, fictieve naam had een beetje een harde lach maar daar kon hij toch ook niets aan doen natuurlijk.
Er kwam een chirurg door de deur. Tenminste, daar ga ik vanuit. Hij droeg lichtgroene kledij. En had een monddoekje voor zijn keel. En zo’n groen mutsje op. En had een intelligent brilletje op. Nou, dan ben je voor mij al gauw een chirurg.
“Ik ga u niet helpen omdat u gedronken heeft”, zei hij. “Komt u morgen maar terug als u nuchter bent.” Het werd stil in de wachtkamer. “Wat zegt u?” De chirurg herhaalde zijn woorden en verzocht ons het ziekenhuis te verlaten. Hij draaide zich om en verdween door de deur, ons verbijsterend achterlatend.
“Nou, dan gaan we toch weer”, zei fictieve naam en hij nam dè positie aan. De anderen en ikzelf sloten aan. We zetten het deuntje van de toenmalige kaasblokjesreclame in (tatata de tatata de tatata de taaaa) en liepen in polonaise richting uitgang. Maar niet vòòr dat we flink wat afdelingen over waren gegaan. Whoehahaha.
Gelukkig konden de meeste patiënten het wel waarderen. En het verplegend personeel ook wel trouwens.
We gingen terug naar de kroeg en vertelden ons avontuur. Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Iedereen had een slappe. Schitterend.
De volgende dag werd ik gillend van de pijn wakker.

(noot van de redactie: misschien vind je dit geen lollig verhaal. Dat kan en mag ook. Maar dit is het favoriete voor-het-slapen-gaan-verhaal van zoonlief. Als ik aan het eind van het verhaal de polonaise doe; Bulderen. Gieren. Biggeltranen. Een slappe bij het kleine mannetje. Schitterend.)

Fuk man!

Man man man, daar zakt je string toch tot op de enkels van af? Daar word je toch niet goed van? Het weer, daar heb ik het over. Het weer van heden ten dage. Van tegenwoordig. Van nu. Kijk ’s naar buiten. Is toch van de gekke, dolle en ook van het leipe? Wat denkt dat weer wel niet? Zomaar een beetje bepalen dat de zomer nu al komt. Ik vind dat best van enige arrogantie getuigen. Om maar niet te spreken over misplaatste opportunisme. Fuk man! Ik ben er nog helegaar niet klaar voor. Ben geen vrouw. Vrouwen, die zijn er altijd klaar voor. De zomer, dat is. Ze trekken een rokje of jurkje aan, dragen daarboven een decolletetten truitje en hup, klaar. Klaar voor welke zomerse dag dan ook.

Nee, dan wij mannen. Dat is even compleet andere koek. Nou ja, ik. Ik wens niet voor alle mannen in te staan. Laat ik dees anekdoot vooral op mij toespitsen.
Ik ben nog één en al winter. Bleke porem en overige lichaamsdelen, diep in het vel verzakte spierbundels, een buik waarin de navel volledig verborgen ligt, hangborstjes enzowijd. Normaal gesproken ga ik rond de klokwisseling (wat nog zo’n dikke 3 weken duurt vernam ik gisteren) toewerken naar mijn zomerse hoogtepunt. Je kent het wel, zoals de vrouwtjes de mannen graag (in de zomer) zien. Maar ja, zoals het er nu uitziet komt de zomer extra vroeg dit jaar. Ik moet dus als de greased lightning aan de slag. Werken aan een lichtgetinte exotische teint en dito lijfkleur. Met de dumbells stoeien om de onderliggende spierbundels bovenliggend te krijgen. Daarbij vanzelfsprekend de buik niet te vergeten! Corrigerende bh’s dragen (oh wacht, dat was eigenlijk een goed bewaard geheim. FUK!). M’n armen opsleeven met plaktattoo’s. Nog wat spannende plaktattoo’s bewaren voor op m’n kuiten. Borsthaar kweken. Qutmusic downloaden om in de auto loeihard en met het linkerarm lafjes uit het raampje te draaien. En natuurlijk mijn gele Dries Roelvinkzwembroek strijken.

Dus vrouwtjes, vrees niet. Waarschijnlijk kunnen jullie deze zomer extra lang naar mijn zomerse hoogtepunt smachten.

Zal je net zien dat die horrorwinter nog keihard toe gaat slaan. Halverwege april ofzo.

Scheur

Ik vond het vorige week zondag een uitstekende lenterse winterdag om de voorbereiding op het grote, boze leven wat mijn jongens te wachten staat te hervatten. De winterstop zat er wat mij betreft op. Een winterstop waarin ik diverse vormen van training had bedacht voor de 3 -en 6 jarige. Want je moet er vroeg mee beginnen, hè mensen!

De hulptroep in de vorm van mijn vriendin mijn minnares mijn huishoudster mijn moeke bleef thuis, zij kreeg de verantwoordelijkheid over het reinigen van headquarters. Ik toog met zonen naar de plaatselijke woestijn-a-like in mijn metropolisch deurp. Onherbergzame dalen, onheldalzame bergen, een waterplas en ook nog boesjboesj, ideale plek voor een zondagmiddag black ops-training.

Ik ontvouwde mijn trainingsschema op het meegenomen powerpointpresentatiescherm (22376 punten bij Wordfeud!). De jongens bekeken aandachtig en bestudeerden adembenemend (maar het kan ook zijn dat ze adembenemend keken en aandachtig bestudeerden hoor, pin me daar niet op vast) de live feed met infrarood sensoren, drones en heat seaking missiles. Tot ik erachter kwam dat er helemaal geen stroomvoorziening in deze wanna be warzone aanwezig was. Hmm, ik zal het me dit dan vast verbeeld hebben………

Het eerste onderdeel, zware objecten in hoog tempo van A naar B verplaatsen, ging op indrukwekkende wijze. Ik kon merken dat de jongens tijdens de winterstop niet stil hadden gezeten, dat ze voor zichzelf getraind hadden. Het deed me goed. Dat ze zelf ook de ernst van dit soort voorbereidingen zien, is toch iets om als vader trots op te zijn. Ik kreeg een laf stijfje.

Operatie MarktTuin was het tweede onderdeel. Land veroveren aan de andere kant van de waterplas. De jongens besloten de plas te bestoken met bakstenen om op deze manier bruggewijs aan de overkant te komen. (ik zou gewoon die 5 meter als een dolle door het 3 cm diepe water naar de andere kant rennen maar ik ben dan ook een volleerd black opser natuurlijk). Ik liet de jongens hun gang gaan. Vanaf een onheldalzame berg wierpen ze steen na steen in de waterplas. En daar ging het mis. Oudste stapte in een moment van onoplettendheid uit zijn camouflage terwijl jongste net van hoger gelegen gebied een baksteen richting waterplas gooide. Een ongeluk zit in een klein hoekje en in dit geval in een hoekje van de baksteen. Deze raakte zoonlief bovenop het hoofd.

Ik sprintte vanuit het observatiepunt naar zoonlief. Hij lag bewusteloos en roerloos op de grond. Een grote scheur had zijn schedel in tweeën gedeeld. Het bloed gutste uit zijn bovenhoofd. Een vette stroom bloed dreef naar de waterplas. Onmiddellijk riep ik jongste bij me en sommeerde hem de telefoon welke achter op zijn rug gebonden zat (hij wilde graag de radioman zijn) aan mij te geven. “MEIDAG”, “MEIDAG”, communiceerde ik naar HQ. Er kwam geen reactie. Ik stond er alleen voor. Zoonlief kwam bij, met zijn ogen half open fluisterde hij “ik…….hou……van………je” en hij blies een laatste adem uit. Ik schoot vol, ik werd emotioneel. Ik drukte zoonlief tegen mijn borst en begon luid te huilen. Plotseling werd ik op mijn schouder getikt. “Stel je niet zo aan man”, zei jongste en hij gaf me een spuit morfine. Ik sloeg de spuit leeg in het bovenbeen van oudste en scheurde de mouwen van de jas van jongste af (ik vond het toch nog wel frisjes om zonder mouwen te moeten en ik heb eigenlijk best wel een mooie jas. Dus).
Ik verbond de wond zo goed en zo strak ik kon. Twee stevige takken gebruikte ik als spalk om beide hoofdhelften bij elkaar te houden. Zoonlief kwam weer bij. Ik nam hem op mijn schouder, de oefening was over, we gingen terug naar huis.

In het headquarters was moeke aan het stofzuigen, ik legde zoonlief op de bank. Ik keek mijn penthuis eens rond en stond op. Ik liep rond en zag dat moeke de wc, de douche, de keuken en de slaapkamers helemaal had schoongemaakt. Ik kreeg een laf stijfje complimenteerde haar en vroeg hoe ze dat toch in zo een korte tijd doet. Moeke begon enthousiast te vertellen. Ze liet me de kneepjes zien, ze deed de kneepjes voor. We lachten, we knuffelden, we maakten een dansje.
Maar ik had daar helemaal geen tijd voor, mijn zoon lag daar zwaargewond op de bank! We moesten dringen medische hulp hebben. We moesten zo snel mogelijk naar het hospitaal. Hè, dat ik dat vergeten was!
In het hospitaal is het hoofd van zoonlief middels 349 krammen aan elkaar gehecht. Hij is inmiddels volledig hersteld.

Opdrogen

Zoals je weet ben ik nu al ongeveer anderhalf jaar op zoek naar een vervangster voor voormaligje. Het wil maar niet lukken. Waar ik ook zoek, niets nada en ook noppes. En op zoek ben ik hoor, ik poep je niet! Tussen het werk, mijn jongens en de noodzakelijke rustmomenten door spendeer ik wekelijks toch zeker 10 minuten en 37 seconden aan de zoektocht naar een opvolgster.

Op de snelweg, in de supermarkt, in het trappenhuis naar mijn penthuis (ik heb een ontzettend gevarieerd en spannend leven), echt nergens kom ik HAAR tegen. Ja, er is één plek waar ik haar zekers te weten tegenkom maar ja, ik heb het uitgemaakt met doucheputje. En uit is uit bij mij. Geen genade, geen verzoening, over and out, back to base. Kom op zeg, ik heb ook m’n trots.
Ook aan de digitale weg ben ik druk timmerend maar ook daar is het huilen. En dan heb ik nog niet eens een pet op!
Nu denk ik de uitdaging (ik praat nooit van problemen) wel te weten. Dat weet ik heus wel. Dat hoef je me niet te vertellen. Ik zal ‘m met je delen. Komt tie;

WAT DROGEN VROUWEN BEROERD OP ZEG! Ja ècht! Goeiennnnnnndag zeg.

Wij mannen worden met de jaren aantrekkelijker, mannelijker, rijper, gedistingsjeerder, wijzer, groevender, Sean Conneryer, George Clooneyer. Maar vrouwen? Had ik al GOEIENNNNNNNDAG ZEG! gezegd? Da’s toch gewoon sneu? Het verval begint zo rond de 39/40 en daarna gaat het in sneltreinvaart en met een rotgang richting afgrond. Man man man. Ik begrijp nu eindelijk dat al die cosmeticafabrikanten zo booming zijn.

Dààr zit de uitdaging (ik praat nooit van problemen). Want laat dat nou net mijn grens bij een opvolgster zijn, qua leeftijd. Hmmm, interessante kwestie. Nu hoor ik je denken; Zeg Manus, dan neem je toch een jong bloempje. Ja, dat is op zich een goed idee. Maar ik voel er weinig voor om mijn geliefde nog van alles te moeten leren over het leven. Geen zin an. Geen tijd voor. En ook geen zin an. Trouwens, ik ben pas over 174 jaar financieel onafhankelijk. Dus dat gaat ‘m niet worden.

Nou ja, hoop doet leven zeggen ze altijd. Ik leef dan nog wel even.

*noot van de redactie:
Als ik er deze week de tijd voor heb, zal ik eens een ontzettend negatief stuk over vrouwen schrijven. Gewoon voor de lach.

Wellicht tot dan.

Jagger

Het was afgelopen zomer dat ik me weer eens het uitgaansleven in stortte.
Een niet nader te noemen hoofdstad in de provincie Groningen was het strijdtoneel en ik had mijn alltime drinkmat aan den zijde. Het was een zwoele zaterdagavond, ik had een prettig bruine ponem, m’n haar lag strak in de wetlook en ik zat uitstekend in m’n velletje. Maar ook in de kleren. Ik had mezelf getooid in een fluks roze/wit geblokt overhemd over mijn blote en gebruinde tors, daaronder een denim spijkerbroek over de strakgebipste kont en afgemaakt met een stel sjapschoenen. Ik vond mezelf een plaatje. Bij het in de spiegel kijken ontwaarde ik zelfs een licht stijfje in de thong. Maar dat vond ik eigenlijk best een beetje narcistisch.

We merkten al gauw dat het uitgaansleven niet meer het uitgaansleven van 15 jaar geleden is en dat de uitgaansmogelijkheden voor de 2 voormalige koningen van het uitgaansleven niet meer de uitgaansmogelijkheden van toen zijn. (sjees, dat was een moeilijke zin!). Dan was het weer te druk, dan weer geen ruk te doen. Dan weer veel te harde schijtmuziek, dan weer iets zachtere schijtmuziek. Wij togen dan ook van kroeg naar kroeg, van café naar café (wij zijn geen discotheekmannen). Nergens kregen we het gevoel van 15 jaar geleden.

We liepen een straat in waar we, volgens mij, nog nooit in onze rijke uitgaanshistorie een café hadden bezocht en warempel, daar was zowaar een tent waar het gezellig druk was en waar goeie muziek uit de speakers kwam. En dat ook nog op een sympathiek volumeniveau. We gingen naar binnen. Geen boos turende pubers, geen lallende pubers, geen tegen je aan botsende pubers (flinkerts noemen wij die). Nee, lachende en vrolijke uitgaansmensen. De meeste in onze leeftijdcategorie. Bij de ingang en bij de bar stonden vanzelfsprekend de meeste uitgaanders, wij zochten een plek waar we iets bewegingsruimte hadden. Bij de dansvloer. We werden met alle egards die richting uit geholpen, mensen deden gewoon even een stap achteruit of opzij. Waar zie je dat nog, vroeg ik me af.
Terwijl drinkmat bier ging halen bij de bar nestelde ik me in een comfortabele positie bij de dansvloer. Op dat moment startte de DJ Maroon 5 met ‘Moves like Jagger’ in. Ik kende het nummer niet. Maar ik vond het lekker klinken. En als ik iets lekker hoor klinken, reageert mijn lijf erop. Ik begon op de maat te bewegen. Ik begon me funky te bewegen. Ik knikte stoer met m’n hoofd, ik liet de tors van links naar rechts rollen, ik liet m’n onderstel strak op de maat vibreren. Ik movede like Jagger. En ondertussen keek ik argeloos de zaak rond. Glimlachende mensen, priemende ogen, smachtende blikken werden op mij afgevuurd.

Halverwege het nummer kwam drinkmat met 2 glazen bier aanlopen.
“Drink op!”, zei ik. Drinkmat snapte ‘m niet. “DRINK OP!”, snauwde ik hem toe. Hij keek me met een vragende blik aan. “We moeten hier weg”, zei ik en ik hikte mijn glas leeg.
Buiten vroeg hij wat er nou aan de hand was.

“Dit is een gay bar”, zei ik.

Tja, dat is niet echt ons kopje thee.

Maar het blijft een lekker nummer. Wat jij?

Gelukkig nieuwjaar

43, een lekkah nummah.

Dat zeg ik.

(ps. er mag gethongzoend worden vandaag)

Kopje koffie

Weet je, ik raak er inmiddels aan gewend. Het is nu eenmaal zo en ik ga me er niet meer druk om maken. Kost me klauwen vol met energie en ik heb er simpelweg de puf niet meer voor. Ik ben tot het besef gekomen dat het niet aan mij ligt maar dat er bij de anderen een defect in de hersenen is. Tegenwoordig lach ik vriendelijk, knik ik instemmend en mocht ik in een goeie bui zijn, wil ik er ook nog wel eens een laf zwaaitje uit gooien. En dat die anderen dan uiteindelijk teleurgesteld en gedesillusioneerd achter blijven, nou ja, fuk ‘m.
Rob Geurts (als ik in een eettent zit), Anton Jansen (als ik op het voetbalveld sta), Wouter Bos (als ik een rode jas aan heb), ik heb ze allemaal al een keer gehad. Maar wat me vanochtend is overkomen, NAH!, dat geloof ik zelf bijna niet.

In een niet nader te noemen etablissement in mijn niet nader te noemen dorp sta ik vanochtend aan de bar te genieten van een kopje koffie. Aan de bar inderdaad, het was er druk. Alle tafels waren bezet en buiten op het terras was een vrijgezellenfeestje gaande. Een hele bult vrouwen. En je raadt het al, de toekomstige bruid zag er het aantrekkelijkst van allemaal uit. Heb ik weer……..

Op een gegeven moment komt een meid van het toilet en ze loopt, al snuffelend in haar tas, de zaak in. Ze botst tegen me aan en ik giet een deel van mijn koffie over de bar. Terwijl ik me zuchtend omdraai en ademhaal om haar een flinke pets te geven, rent ze keihard naar buiten. Naar het vrijgezellenfeestje.
Ik besluit er verder geen aandacht aan te schenken en herstel mijn zenhouding.
Ik bestelde nog zo’n heerlijk bakje koffie. Als ik het eerste slokje naar binnen werk, wordt plotseling de voordeur opengesmeten en komen de vrouwen van het vrijgezellenfeestje binnengestormd. Gillend en krijsend. Duwend en trekkend. Tafels vielen om. Glazen vielen om. Barkrukken vielen om. De gordijnen begaven het. Een wat oudere vrouw werd onder de voet gelopen. Haar echtgenoot probeerde haar omhoog te helpen maar werd door de uitzinnige menigte vrouwen pardoes voorover een plantenbak ingeduwd. Het was totale chaos. Gasten doken in totale paniek de keuken, de toiletten en de garderobe in. “Wat zullen we nou krijgen?”, dacht ik en ik zette me schrap om de stampedende vrouwen tegen te houden. Of in elk geval te ontwijken.

Zo abrupt als ze binnenkwamen, zo abrupt stopten ze ook ineens met gillen, krijsen, duwen en trekken. Één van de meiden werd door de bruid mijn richting opgeduwd. Ze begon me aandachtig aan te kijken. Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Wat zullen we nou krijgen?”, dacht ik. Het werd doodstil in de zaak.

‘Nee, volgens mij niet nee’, zei het mij aanstarende meiske. Ze schudde haar hoofd heftig heen en weer. ‘Weet je het zeker?’, werd er vanachter uit de groep geroepen. ‘Nee, George heeft een vollere kin. Dit is hem niet’, antwoordde het meiske. Ze dropen af naar het terras en vervolgden hun vrijgezellenfeestje.

En het enige wat ik dacht was; “Nou, dat hebben we ook weer gehad. Wat kan ik vandaag nog meer verwachten? What else?” En ik bestelde nog maar eens zo’n heerlijke Nespresso.

BHV

Sjeesus, wat een flauw plaatje heb je er weer bij gemaakt, Manus. De borstel van dees anekdoot is “BHV” en jij verzint er een BH met vee erop bij. Sjonge jonge, hoe oud ben je? Ik hoor het je denken.

BHV, Bedrijfs Hulp Verlening. Brandje blussen, ontruimen, EHBO encetera. Heb jij het ook? Ja, tuurlijk heb jij het ook. Heel Nederland heeft BHV. Heel Nederland zit gedwongen 1 of 2 keer per jaar in zo’n duf lokaal te luisteren naar zo’n wèl enthousiaste ambulancebroeder of brandweerman. En dat is nu mijn punt. Zij zijn wèl enthousiast. Kijk, er zullen ongetwijfeld een heleboel mensen zijn die zich geroepen voelen om de medemens te hulp te schieten en eventueel (proberen) te repareren mocht dit nodig zijn. Maar het overgrote deel geeft geen fuk om het repareren van mensen. En met het overgrote deel bedoel ik moi natuurlijk. Ik repareer geen mensen. Fuk ‘m. Ja, mijn zoontjes maar voor de rest niemand hoor. Sterker nog, in mijn vak zit ik aan de andere kant van de medaille. Ik breng schade toe aan mensen. Zou wat zijn zeg, leg ik eerst iemand voor 89% om, moet ik ‘m daarna weer repareren. Tsssss, dat zou even conflicterend werken!

Deze stellige mening mijnerzijds levert trouwens wel mooie discussies en ernstig verbaasde gezichten op. De vraag was eens tijdens een BHV-les; “Je rijdt in je auto in een afgelegen gebied en je ziet iemand gewond op straat liggen. Wat doe je dan?” Sneuert bij mij de groep reageerde direct uitbundig door te zeggen dat hij de auto uitspringt en eerste hup verleent. Een staande ovatie van de rest van de groep viel hem nog net niet ten deel en ik ontwaarde zelfs een licht stijfje bij sneuert. ‘Ik zou op een afstandje gaan staan, in de auto blijven, 112 bellen en wachten tot de hulpdiensten er zijn. Fuk hem’, zei ik. Verbaasde gezichten all over the place. ‘Dat doe je toch niet? Je biedt toch gelijk hulp? Het kan een situatie van leven of dood zijn!’, gilde een zeikmuts. ‘Ja hallo, voor hetzelfde geld is het een ambush, zit er iemand in de bosjes en word je overvallen. Duhuu’, antwoordde ik uiterst kalmpjes. En dan die reacties joh, HI LA RISCH!

En bij de laatste BHV-les stoorde ik me aan het feit dat men er maar van uit gaat dat alle aanwezigen hulp bieden bij ongelukken. Toen ik kenbaar maakte dat ik dat dus niet doe ging er een golf van verontwaardiging door het duffe lokaal. ‘Dus, als ik hier neer zou vallen, zou jij mij niet helpen?’, vroeg een wat oudere suflul. ‘Neuh. Fuk jou’. En dan die gezichten joh, HI LA RISCH!

Nee, laten ze dat hele BHV-gedoe maar aan een select groepje enthousiastelingen toebedelen. Ik ga bij helemaal niemand levensreddend handelen.
Ja, bij mijn zoontjes. En m’n familie. En m’n Facebookvrienden. En m’n Twittervolgers. En m’n Webloglezers. En interessante vrijgezelle, goed geproportioneerde projecten.

Maar voor de rest; fuk ‘m.

KAK!

Ik heb het geprobeerd. Ik heb er alles aan gedaan. Het voortouw genomen. De kar getrokken. Echt hoor! Ik poep je niet. Maar ik moet helaas toegeven. M’n hoofd bieden. Bij de pakken neerzitten. De strijd staken. Hardlopers zijn doodlopers. Oh wacht, die slaat nergens op.
Zaterdag kwam het besef dat ik niet meer het lijf heb van, pak ‘m beet, 15 jaar geleden. Goed, het prachtlijf ziet er allemaal nog fantastisch en strak uit maar dat is de buitenkant. De binnenkant is langzaamaan aan het aftakelen. Zoals het hoort natuurlijk. We kunnen immers niet altijd, pak ‘m beet, 15 jaar geleden blijven. Ja, van de buitenkant wel maar aan de binnenkant…… Ach, je weet wat ik bedoel.

Nu gaan er hier en daar geluiden op dat een tekort aan vitamientjes mij de das om doen. Nou, dat klopt als een zwerende bus. Ten eerste heb ik een ernstig tekort aan zonlicht en temperaturen boven de 23 graden. En ten tweede drink ik bijna niks meer. Bier dat is. Ik ben een gezelschapsdrinker en daar ga je al. Het woord zegt het al. Gezelschap, dat ontbreekt er hier tegenwoordig nogal een aan.
Ik heb 12 december van het vorige jaar 3 kratten bier in de aanbieding gekocht (72 pijpjes!) en daarvan zijn er als ik dit typ nog 30 over. *noot van de redactie; Mat is langs geweest en hij hikt op een avond zo’n 27 pijpjes weg*
En ondanks dat mijn jongens tegen Jan en alleman zeggen dat ‘papa heel veel biertjes drinkt’ (weet je wat voor naam je daarvan krijgt?) kun je van mij aan nemen dat dit totaal maar dan ook helemaal NIET zo is!

Nu weet ik ook wel dat die geluiden slaan op de vitamientjes in groente en fruit wat ik in principe niet of weinig eet maar dat verwijs ik naar het rijk der bullshit. Mijn jongens eten vrachtladingen vol groente en fruit en zij zijn hebben om de haverklap snotneuzen. Dus.
En hoe verklaar je dan dat ik de rest van het jaar niet killergrieperig ben? Hè? HÈ? Zeg dan?

Nee, mijn inmiddels 11 dagen durende killergriep heeft te maken met mijn weerstand. Vanaf 23 december van het vorige jaar heb ik mijn arbeid-rusttijdverhouding een beetje verwaarloosd. En wees eerlijk, 2 echte rustdagen vanaf toen is ook wel een beetje weinig, toch? Wacht maar tot je kinderen hebt. Maar ja, iemand moet het doen toch? A mens gotta do what a mens gotta do.

En nu ben ik ook nog aan de kak. #zucht.

Ik heb zojuist een ziekteaanvraag bij mijn werkgever ingediend en het is goedgekeurd!
Dus geachte opdrachtgever, beste collega’s, lieve Tindervriendinnen, smachtende Lexagebruiksters en iedereen die op me rekent, ik ben er even tussenuit. Off radar. Uit de roulatie.

Laat die winter maar komen.

Ik kom de deur vòòr 22 juni niet meer uit. Heb even rust nodig.

Tot hier!

Ik vind het wel weer eens de hoogste tijd jou, jeugdige lieve lezer/leester, het één en ander op muziekgebied bij te brengen. Ik vind dat ik dat zo nu en ook dan moet doen willen we met deze samenleving en de generatie erna niet afglijden naar een bedroevendst niveau op muziekgebied.
Maar ook aan jou, lieve lezer/leester van vòòr 1975, heb ik natuurlijk gedacht. Voor jou zal deze muziekles een stortvloed aan OH’s en AAH’s en VERREK, IS OOK ZO’s opleveren. Maar deze maal doe ik het niet op de recht voor z’n raapmanier, NEEN!, ik stop in dees anekdoot een geheime boodschap. Hoop dat je ‘m kunt ontdekken. OEI, SPANNOND!

C.W. McCall, zegt je die naam iets? Waarschijnlijk niet hè? C.W. McCall is de zanger met de meest Barry Whiteste stem aller tijden. En hij is de zanger van de meest coolste filmtitelsong aller tijden, Convoy. Zijn echte naam is William Dale Fries jr. Inderdaad, dat is dan weer jammer, zo’n achternaam maar ik zie het voor deze keer through de vingers. Zijn naam verklapt dat hij Nederlandse wortels heeft. Maar dat is ook niet zo gek daar wij in een ver verleden de hele wereld roelden.
De song is een soort van een-tweetje tussen C.W. en een stel breaky breaky truckchauffeurs. De titelsong verraadt eigenlijk de hele film maar dat begrijp je alleen als je de Amerikaanse taal onder de knie beheerst. “Yeah, them smokies is thick as bugs on an bumper” is zum bleistift een hilarische vertaling van “hè verdorie, de politie zit me op de hielen”.

De film dan. Convoy gaat over een setje vrachtwagenchauffeurs die, onder leiding van ‘Rubber Duck’ (gespeeld door Kris Kristofferson), het aan de stok krijgen met de plaatselijke sheriff (Ernest Borgnine). De reden is te verwaarlozen en het zou ook met een waarschuwing en berisping afgedaan kunnen worden maar de filmmakers besloten het de hard way op te lossen. Waarschijnlijk stond dit in het script. Wie zal het zeggen? In elk geval is Rubber Duck het niet eens met de regels, gooit z’n ass in de krib en staat op tegen de gevestigde orde. Wat volgt is een achtervolging van staat naar staat tussen de sheriff en de steeds groeiende stoet vrachtwagens. Elke weg die Rubber Duck inslaat, elk dorp die Rubber Duck passeert, elke stad die Rubber Duck doorkruist, elke staat die Rubber Duck achter zich laat, overal staan solidaire truckers te wachten om aan te sluiten in de rij vrachtwagens. Maar ik moet me sterk vergissen hoor, pin me er niet op vast en ik weet niet hoe groot Amerika is maar volgens mij rijden ze nooit verder dan 80 km max. De film duurt immers maar een kleine 107 minuten. En laten we een gemiddelde truck nou 100 km/u geven, reken daar de vecht/vrij/vreet/zuippartijen bij en voila, met 80 km aan afgelegde afstand houdt het volgens mij wel op. Maar ook daar zullen ze in de filmwereld wel een truckje (ha!) voor hebben. Tegen het einde van de film bestaat de rij uit 1000 screamin’ trucks (volgens C.W.) en wat volgt is een knallend einde.

En dan nu de geheime boodschap:

Het gaat niet goed in en met ons landje. Teveel mensen zijn of raken werkloos. Teveel bedrijven gaan over de kop. Teveel huisbezitters moeten noodgedwongen hun huis verkopen. Teveel hongerigen kloppen aan bij voedselbanken. Teveel ouderen krijgen te weinig of geen verzorging. En ga zo maar voorts. Het geld stroomt wel alleen de verkeerde richtingen op. De, door de burger gekozen, meneren en mevrouwen van de politiek politieken niet voor de burger. De burger die het grootste deel van de Nederlandse inkomsten ophoest.

En dat kan niet. Dat moet stoppen. Tot hier en niet verder.

Ik stel voor dat we op een willekeurige dag (laten we zeggen maandag 24 maart) Nederland plat leggen. Plat leggen door middel van een konvooi. Een konvooi richting het Haagse.

Het plan: De start van het konvooi is in Groningen, het epicentrum van de revolutie. Op het Julianaplein beginnen om 08.00 uur de eerste wagens stapvoets te rijden richting Friesland. Vrachtwagens, personenauto’s, motoren, brommers, scooters, fietsen, wandelwagens, rollators, alles en iedereen kan zich geheel vrijblijvend aansluiten. Onthoud dat we enkel de rechterbaan van de snelweg gebruiken! Dit om niet-deelnemers (hierna te noemen als NSB’ers lutsers inhaalruimte te geven). Vanuit Friesland trekken we de Afsluitdijk over richting Noord-Holland. Richting Amsterdam en via Utrecht – Arnhem – Helmond – Maastricht – Eindhoven – Breda – Rotterdam zullen we rond de klok van 12 uur in Den Haag aankomen. Alwaar wij met de aanwezige voertuigen het Binnenhof volledig en hermetisch van de buitenwereld af zullen sluiten. En dan…………….ja, wat dan? Nou ja, dat zien we dan wel weer.
Let wel; het is een vreedzame actie! Enige vorm van geweld/vandalisme wordt onmiddellijk, zonder pardon en op ernstige gruwelijke wijze door ondergetekende in de kiem gesmoord.

Zo! Tot zover de geheime boodschap. Ik ga uit van a 1000 screamin’ trucks. Minimaal. Maar het Nederlandse volk kennende zullen het er duizenden en duizenden meer zijn.
Ik zou zeggen; TIJD VOOR REVOLUTIE!!! Kijk de film, doe wat leuks aan en sluit je aan.
Oja, vergeet niet een lunchpakketje niet mee te nemen.

Ps. ik ben er zelf niet bij, ik moet werken.

Snelwegperikelen

Ik moest gisteravond overwerken. Dat mot zo af en toe en ik doe er vanzelfsprekend helemaal niet moeilijk over. Je hoort mij er niet over. Ik ga het niet aan de grote klok hangen. Ik geef er verder geen ruchtbaarheid aan.
En dat je het hier nu leest, tja, vergeet dat ook maar.
Het werd gisteren dus een latertje. Maar ik deed er niet moeilijk over. Oh wacht, dat had ik al geschreven.

Ik stapte in het holst van de nacht in mijn bolide en Dieter Koblenzde naar huis. Oh, die zal ik even uitleggen.
Ik zapte eens langs een voorprogramma van zo’n talentenshow en voor de jury stond een meiske. Ze ging iets doen van Dieter Koblenz. Huh?? Wie?? Was de reactie van mij maar ook van de juryleden. Nou ja, lang verhaal. Het meiske werd vriendelijk en uitgelachen de vloer af gebonjourd en ze mocht nog voor de camera een napraatje maken. Ze vertelde dat ze groot fan van de ‘Duitse’ schlagerzanger was en dat ze niets liever wilde dan hem ontmoeten. Natuurlijk had de regie hierop gerekend want Dieter kwam aangelopen. Of zou het ècht toeval zijn geweest? Nee, dat denk ik niet. Leer mij de televisiewetten kennen. Dieter handde, zoende en knuffelde het meiske en zei toen in zijn slechtste Duits Beste Nederlands; “Toen ich hörde dat jij grosse fan von mij bist, bin ich gleich die schnelweg aufgeknald und hier nachtoe geräd’n”. Ik rolde van de bank van het lachen en pieste de thong vol. Wat een vent!

Goed, ik ben dus die schnelweg aufgeknald om naar huis te gaan. Ik moest ontzettend mijn neus snuiten dus trapte ik de 6,8 injectie Turbo intercooler vol op z’n staart. Nog op de oprit tikte ik de tweedertig aan.
Op een gegeven moment zag ik een vent op de vluchtstrook achter z’n auto staan. Hij stond tegen de vangrail. Broek op de enkels en hij ging als een bezetene tekeer. Heen en weer schudden met zijn hele lichaam en hij schreeuwde alsof hij op de markt stond. “Goh, een wildplasser”, dacht ik.
En een paar kilometer verder zag ik een wat oudere gast volledig naakt op de afrit naar het tankstation liggen. Hij lag op zijn buik en maakte rare heupwiegende bewegingen. “Goh, een wegmisbruiker”, dacht ik.
Weer wat verder zag ik in m’n binnenspiegel 2 koplampen erg snel naderen. Ik keek eens op mijn machteller. Ik reed 3 mach. “Goh, die heeft haast, die rijdt nog sneller dan ik”, dacht ik. Hij zoefde me voorbij en ging plots voor me rijden.
‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ las ik zonder leesbril op de achterruit van de auto.”Fuk! Vergeten de stealthmodus aan te zetten”, dacht ik.
Maar tegelijkertijd dacht ik dat het ook wel weer lollig is. Ik passeerde de auto, ging voor hem rijden en opende het bordje op mijn achterruit. ‘LEUK! IK DOE MEE’ was er te lezen. Weer ging de wagen voor me rijden en weer lieten ze me ‘POLITIE’ en ‘VOLGEN’ zien. Ik ging weer voor hem rijden, toonde ‘IK ZEI TOCH DAT IK MEEDOE’ en trapte m’n peddle bijna tot de bodem in. Wèèr ging hij mij voorbij en nu liet hij ‘FF SERIEUS, VOLGEN!’ zien.
Ik kreeg meer en meer jolijt. Het was toch iets anders dan zo’n lange saaie rit door de duisternis. ‘VOLGEN JULLIE MIJ MAAR. IK BEN TOCH SNELLER. LEKKER PUH’ liet ik zien en duwde mijn gaspedaal helemaal in.
Maar ik was niet sneller. Ze knalden mij voorbij alsof het niks was. ‘NU ZIJN WE ER HELEMAAL KLAAR MEE. STOPPEN! NU!’ lieten ze me zien.
Ik wist dat ik mijn meerdere had getroffen en op zo’n moment moet je gewoon een vent zijn en je verlies accepteren. We stopten op de parkeerplaats bij de plaatselijke McDonald’s. De agent stelde zich voor en begon zijn riedeltje af te draaien. De beste man had een Limburgs accent. Zo van, achter elke zin een vraagteken, je kent het wel. Ik overhandigde hem mijn rijbewijs. Hij bekeek het rijbewijs aandachtig, liep naar zijn collega in de auto en ze overlegden wat. Ik wandelde ondertussen naar het loket van de McDrive en bestelde 2 Quarterpounders en een kleine cola. Oja, en flink wat servetjes, ook voor m’n neus. Ik was er nou toch. Terwijl ik genoot van de geneugten des Macs kwam de Limbo-agent weer naar me toe. “Uw rijbewijs is verlopen?” “Nee hoor, hij ligt in het dashboardkastje”, antwoordde ik en ik besefte me dat ik hem het verkeerde rijbewijs had overhandigd. Ik had hem per abuis de papieren van mijn laatste deepst undercoverklus, die van Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar Assikye Anusosie (jeweettog), gegeven. M’n eigen echte papieren bleken helemaal in orde te zijn. “Jack”, zei de agent, “het ziet er allemaal prima uit maar zou ik nog even in je auto mogen kijken?” Hij opende de bijrijderdeur en scheen met zijn zaklamp op het futuristische bedieningspaneel van mijn auto. Hij bukte voorover en klom half in de auto. “Pas op dat je niet…….”, waarschuwde ik. Te laat. Hij had het knopje van de bijrijderschietstoel per ongeluk ingedrukt. ‘Late at night’ knalde door de speakers over het parkeerterrein. Gelukkig waren de knopjes in de hightechkelder op de zaak omgewisseld tijdens het installeren. Dit om eventueel misbruik van autodieven te voorkomen vanzelfsprekend. Ik was al blij dat hij het hendeltje van de airco niet had aangeraakt. Anders was de schade aan het grote witte gebouw achter ons niet te overzien geweest. De agent sprong geschrokken met een enorme hup achteruit. Hij keek me ietwat meewarrig aan. “Hé, ook een Maywoodfan?”, riep hij enthousiast. Ik knikte glimlachend. Samen deden we het beroemde dansje. Schik hadden we. Schik zoals alleen mannen van middelbare leeftijd dat kunnen hebben.
Uiteindelijk namen we met een ferme handdruk afscheid van elkaar. “Jack, het was me een genoegen eindelijk eens iemand van jouw statuur tegen te komen”, zei de agent. Ik gaf hem m’n befaamde glimlach en mikte mijn shaken not stirred cola argeloos in de prullenbak 30 meter verderop.
“Oja, Jack, voor ik het vergeet. Waarom ligt er eigenlijk een gigantisch Rambo-mes in jouw auto?”, riep de agent vòòr hij instapte. Ik draaide me om, keek hem met m’n wenkbrauwen op de hoogste stand aan en zei; “Die is voor als er plotseling een exotische giftige 14,68 meter lange Tijgerpython in m’n auto ligt. Duhuu.” Hij knikte begrijpend en hij liep een beetje rood van schaamte aan.
Voetstaps zijn we gezamenlijk weggereden. Bij de snelweg knalde zij rechts en ik linksaf.

En zo, lieve lezer, heb je de afgelopen paar minuten van je leven verspilt aan het lezen van één grote brok onzin.

Ziek

Mèn! Ik ben weer eens het lul. Het bokje. De Sjaak.
Ik ben weer eens zo ziek als een hond. Ja, niet als een volledig fitte Golden Retriever natuurlijk. Meer als een…………….wacht.
Waar slaat die uitdrukking eigenlijk op? Ziek zijn als een hond?

Enige weg, ik ben dus ziek. Snot maar dan ook snotverkouden. Koorts met een hoofdletter k. Een strot waar alleen vloeibaar spul zich enigszins gemakkelijk doorheen laat transporteren. Daarbij heb ik een spier verrekt in m’n schouder waardoor ik met grote moeite rechts over m’n schouder kan kijken. En ik strompel als een oude man (oh wacht) door het huis.

Ik heb weer ontzettend slecht gerust (nee, ik slaap niet, ik rust. Black ops-dingetje). Ik werd zojuist wakker met m’n linkerhoofdhelft in een poel van snot. En dat terwijl ik er vannacht 87 keer uit ben geweest om m’n neus te snuiten.
Ergo, ik ben zielig. Er is op dit moment dat je dit leest geen mens ter aard zieliger dan moi hiero.

MAAR WIE GEEFT EEN FUK MAN! MIJN OUDSTE ZOON IS VANDAAG 6 JAAR! IK ZEG, PARTYTIME!

Ik ga me nu als de sodemieter mooi maken. Je kent ’t wel. Douchen, bikinilijn waxen, scheren, geurtje op, teennagels knippen, vingernagels vijlen, haartjes netjes, schone kleren aan en dan gaan met die banaan. Ik moet tenslotte gastheren.
Trouwens, een vader is nooit ziek (bedankt Hen!).

En nu ik zo naar de tijd kijk mag ik wel opschieten. Mot de taarten halen.

Dating

Zo zonder doucheputje is ook maar eenzaam dus dacht ik ‘kom, laat ik eens kijken hoe het op dè datingsite (ahum) van Nederland is’.
Ik wist de gegevens van mijn vorige aanmelding niet meer dus heb ik me gisteren opnieuw ingeschreven. Of ingeschreven? Ik heb het gratis gedeelte gepakt. Kom op zeg, ga geen geld steken in een relatie. Oh wacht.
Het gratis gedeelte houdt in dat je wèl alle zoeksters kunt zien maar dat je geen contact kunt leggen. Ja, met een knipogende smiley, een flirt.
Dus.

Waarschijnlijk lezen ze daar op de Lexaburelen mijn jolijtsijt ook want die lokkertjes waar ik vorig jaar over schreef zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. Man man man, wat een droevigheid qua zoeksters. Nu ligt mijn lat vanzelfsprekend best hoog maar HALLO! Kom op zeg. Ik heb soms het idee dat ik naar de lijst van vuurwerkslachtoffers zit te kijken.
En dan wat ze schrijven bij die profielteksten. “Ik hou van een wijntje op z’n tijd.” (ja, duhuu, hoe wil je het anders gezellig houden?). “Of een goed gesprek voeren.” (ben geen sociaal werker). “Ik doe graag leuke dingen met vriendinnen.” (hmm, interessant). “Ik hou van paardrijden.” (hmm, kinky). “Heerlijk uren met de hond over het strand wandelen.” (een hond heeft beweging nodig, ik niet).
Sowieso, vrouwen op de foto innig knuffelend met een paard, hond, cavia of goudvis scroll ik zonder pardon voorbij. Evenals griezels met ijzer in hun gezicht. En achterlijk grote zichtbare tattoo’s. Daar heb ik niks mee. Daar wil ik niks mee te maken hebben. Opdonderen. Doorlopen. Niets te zien hier, mensen.

Wat wèl elke vrouw zoekt is een man met humor. En dat is een beetje een ruim begrip. Ik heb humor. Al wordt die humor niet door iedereen ~~gewaardeerd~~ begrepen. Hans Teeuwen heeft humor. Theo Maassen heeft humor. Het schijnt zelfs dat Najib Amhali humor heeft. Ze bedoelen natuurlijk een man die ze aan het lachen maakt.
Ik heb mezelf in elk geval beschikbaar gesteld met een uiterst lollige gebruikersnaam en profieltekst:

ZITOPDEBANK
ik ben multi-miljonair. En geheim agent. En ex van Sylvie.

Als dat geen zoeksters trekt weet ik het ook niet meer.
Ik heb as we speak inmiddels 42 bezoeken gehad. En 1 bericht (hahaha, leuk je profiel tekst, ik……… En meer kan ik niet lezen want gratis account, zucht). Oh, en er hangt nu iemand in de chat maar die kan ik ook niet beantwoorden.
Maar da’s eentje van 42, zonder foto. Ergo, kansloos. Opdonderen.

Nu ga ik maar even rustig onderuit op de bank zitten en afwachten wanneer er een betalenswaardig exemplaar voorbij komt.

REVOLUTIE!

WEG MET EUROPA! WEG MET DE REGERING! WEG MET HET KABINET! WEG MET DE 2e KAMER! WEG MET DE 1e KAMER! WEG MET POLITICI! WEG MET PARTIJEN! WEG MET VERKIEZINGEN! WEG MET PROVINCIALE BESTUREN! WEG MET GEMEENTERADEN! WEG MET BURGEMEESTERS! WEG MET WETHOUDERS! WEG MET AMBTENAREN! WEG MET BELASTINGEN! WEG MET ACCIJNZEN! WEG MET PRIVATISERING! WEG MET ZORGPREMIES! WEG MET BONUSSEN! WEG MET GRAAIERS! WEG MET WACHTGELD! WEG MET AFSCHAFFING VAN VOORDELEN! WEG MET GELD!
WEG! WEG! WEG!
GA! WEG!

Ja suffe Nederlanders, stelletje slappe piemols, wij doen het wel weer. Wij nemen het voortouw wel. Wij halen de hete kolen wel uit het vuur. Wij lopen wel in de voorste linie. Wij bestormen die Bastille wel.

Want wij zijn Groningers.
EN WE PIKKEN HET NIET LANGER!

www.youtube.com/watch?v=MJWhPQOFhco

Nu zoeken we alleen nog een charismatische leider.

Kennen jullie zo gauw iemand?

Over en uit

Het nieuwe jaar is begonnen en hoe kun je dat beter beginnen dan met een nieuwe start?

Ik loop al vanaf een paar dagen voor kerst te piekeren. En als iets slecht voor me is, is het wel piekeren. Ik wilde mezelf niet langer voor de gek houden. Het moest stoppen. En hoe dichter we bij het nieuwe jaar kwamen, hoe zekerder ik er van werd. En vandaag heb ik dan definitief de knoop doorgehakt. Ik was er helemaal klaar mee. Ik heb gebroken met mijn geheime liefde. De geheime liefde waar niemand vanaf wist. De geheime liefde die al zeker 10 jaar duurde. Ja inderdaad, zelfs tijdens mijn relatie met voormaligje was ik met enige regelmaat bij en met mijn geheime liefde. Mea culpa.

Ik weet niet meer precies hoe het gekomen is maar opeens zat ik in die draaikolk die affaire heet. En eruit komen lukte me niet. Denk toch dat de spanning tè spannend was. De afgelopen 2 jaar is de spanning wel wat afgenomen, ik vond het meer handig. Handig om erbij te hebben. Maar ik kreeg meer en meer het idee dat ik misbruik maakte van de situatie. Begrijp me niet verkeerd, het is een hartstikke leuk ding hoor maar ik wilde niet meer liegen. En vanaf vlak voor kerst begon het aan me te knagen. Tot vandaag.

Ik was op tijd wakker en maakte een afspraak om elkaar te ontmoeten. De begroeting was hartelijk. Zoals altijd trouwens. Maar het gesprek sloeg al gauw om toen ik m’n verhaal deed. Het werd een eenzijdig gesprek. En ik was degene die praatte. We gingen als vrienden uit elkaar maar diep van binnen weet ik dat we allebei een zware tijd tegemoet gaan. Het is niet anders. A man’s gotta do what a man’s gotta do.

Vanaf vandaag gaat het vizier op de nieuwe start. Vanaf vandaag kijk ik vooruit. Vanaf vandaag ben ik die vrijgezel zonder geheime agenda.

Want vandaag heb ik het uitgemaakt met doucheputje.

Even iemand in het Sonnetje zetten

Het is weer zover. Tijd voor de jaaroverzichten op de mediaas. En we kunnen er niet omheen, het grootste nieuws was toch wel het gruwelijke verhaal van de 2 jongens uit Zeist. Man, wat heeft me dat beziggehouden. Wat heeft me dat aangegrepen. En wat heeft me dat aan het denken gezet. Wat hoopte ik op een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig-einde’. Het mocht niet zo zijn. Verschrikkelijk.

Op het moment dat ze me liet weten niet verder te willen, stortte mijn wereld in. Na 14 jaar werd de solide ondergrond van mijn bestaan onder me weggeslagen. Ik was nog maar kort vader geworden van een tweede zoon en ik was gelukkig. Of is gelukkig het verkeerde woord, ik was tevreden. Tevreden met mijn leven. Meer dan tevreden zelfs. Ik was klaar om oud te worden. Maar ze maakte de beslissing en ik had het daar maar mee te doen. Verdriet, woede, pijn, teleurstelling waren zaken waarmee ik moest dealen. Hoe moeilijk het ook zou zijn.

Nu zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar onderstrepen dat ze de juiste beslissing heeft genomen. Onze relatie is, laat ik zeggen, beter dan ooit. Het feit dat we 1 sigaartje bij elkaar vandaan wonen helpt daar natuurlijk ook bij.

Van de ene op de andere dag stond ze alleen voor het runnen van een huishouden, werken en de opvoeding van onze jongens. Ja, natuurlijk zijn ze ook regelmatig bij mij maar opvoeden doe ik niet echt. Ik maak lol met ze. Opvoeden komt in principe op het bordje van haar terecht. Ik kan niet anders zeggen dan dat ze dat fantastisch doet. De jongens hebben regelmaat in hun leven, doen het goed op school/opvang, hebben te eten, hebben kleren, hebben schoenen, weten wat goed en slecht is en ze doet regelmatig dingen met ze waar ik dus niet aan zou denken (huis versieren, kerstkaarten rondbrengen).
Maar ook zaken waar wij beiden over moeten beslissen gaan in uitstekend overleg. We helpen elkaar waar we kunnen. En, heel belangrijk, ze maakt mij niet zwart bij de jongens. Ja, ze vindt me nog steeds een sjap maar dat vind ik alleen maar lollig.

Son, ik ben ontzettend blij dat we zo goed met elkaar zonder elkaar zijn en ik wens je een superfijn 2014 toe. Met onze jongens.

En met mij op de achtergrond.

Kerstgedachte

Ik heb niks met kerst. Vind het maar een zwaar overdreven feest.
Dat heeft natuurlijk heel veel te maken met de tijd van het jaar. Iedereen weet dat het mij zeker 28 graden te koud is. Zodra de temperatuur onder de 21 graden schiet, schiet ik in thermokledij. Ik houd van feessies in een spannende thong. En een blote tors. En slippers. En niet met 44 kilo aan kleding om je pokkel.

En dan heb je nog die vreselijke blèèèèèèèèh-muziek. Mèn, is er kleffere muziek dan kerstmuziek? Zeg George Eikel, get over it. Lul. Elk jaar datzelfde gezeik. Vind die speciale iemand, geef hem je harde en houd verder je bek!

Maar ook de gedachte achter het feest zint me niet. De geboorte van beebie Djiesus. Nou, flink hoor! Luister ’s ouders, had het even wat beter uitgekiend. Dan hadden we zijn geboorte in de zomer kunnen vieren. Waarom we dit sowieso vieren is me een raadsel. Dan kunnen we net zo goed 9 juni als feestdag invoeren. Want dat is de geboorte van Donald Duck.

Kerst is gewoon een verzinsel van Coca-Cola. Het is gewoon een marketingdingetje om de wereldeconomie een boost te geven. En een geweldig marketingdingetje. Dat moet ik ze nageven. Ook dit jaar zijn er weer voor miljoenen uitgegeven aan kerstinkopen.

Vroeger kwam mijn hele familie rond het middaguur bij elkaar en maakten we er een gezellige dag van. Nou ja, tot het moment dat we uitgeluld waren en we elkaar een beetje aan zaten te staren. Dan kon je er op wachten tot iemand begon; “Ik ga op reis en ik neem mee”.
Is er iets treurigers? Pas later in de avond werd het weer gezellig en lolbroekerig maar dat kan veel te maken hebben met de genuttigde alcoholische versnaperingen natuurlijk.

Nee, ik ben blij dat ik in de onregelmatigheid werk. Laat mij maar lekker werken met kerst. Het mes snijdt zodoende aan 4 kanten: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.
Ja, dat is mijn kerstgedachte: Ik ben van dat kleffe gedoe af, een collega is blij omdat hij wèl bij zijn gezin/familie/vrienden/maîtresse kan zijn, ik vang toch gauw een kleine 843,63 Euro extra per kerstdienst omdat er nogal wat toeslagen rusten op een kerstdienst en ik ben vrij met het aankomende WK want ‘voor wat hoort wat’ tenslotte.

Ik wens iedereen smakelijk eten, goed drinken en een fantastische sfeer de komende 2 dagen.

Machtigst

Als je geld hebt, heb je macht. Als je heul veul geld hebt, heb je heul veul macht.
En als je de familie Rothschild bent, ben je het machtigst. Gevaarlijk en spooky machtigst zelfs.
Die lui hebben zoveel geld dat je, na dit gelezen te hebben, denkt; “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”.
Zij kunnen zum bleistift cash een kast van een huis laten bouwen ter grootte van Australië. En dan hoeven ze niet eens Poolse arbeiders in te huren.
Ze geven mijn jaarsalaris als fooi als ze een pakkie shag kopen. Ze kopen de duurste auto ter wereld (Ferrari 250 GTO uit 1963, waarde $52 miljoen) uit de achterzak. Laten ‘m volledig volhangen, bekleden, beplakken en bespuiten met de ruwste diamanten en gaan er dan overheen pissen. Ze hebben een levensgroot schilderij van Dagobert Duck in de meterkast hangen en 3x per dag openen ze de deur en lachen ‘m vierkant in de bek (snavel) uit. Ze kunnen met 1 druk op de Enterknop de staatsschuld van ons landje kwijtschelden. En die van Amerika erbij!
En ze hebben zoveul geld dat ze elke bewoner van dees kloot het luttele bedrag van $7.000.000 kunnen geven. Elke bewoner!
(Volgens dit artikel is het zelfs $70.000.000 maar dat klopt volgens mij niet. Wellicht dat mijn goede vriendin en rekenwonder er even zijn licht over kan laten schijnen?).
Ze hebben een vermogen van 490 en dan met 15 nullen. En dat spreek je uit als vierhonderdnegentig biljard.
Goed, ze zijn dus rijk. En ja, ook jij denkt nu “$%$#$%^&%%domme, doe ’s uitdelen en geef mij ‘s 0000,000001 % van jullie vermogen”. Geef het maar toe.
Maar ze zijn ook machtig. Heul machtig. Spooky machtig!
Lees en huiver het volgende waargebeurde verhaal dan.

Nachtdienst. Tussen alle xxxxxxxx, xxxxxxxxx, xxxxxxx en xxxxxxxx (classified information) door genoten collega’s en ik van een pauze. Op één of andere manier raakten we aan de praat over bovenstaande familie. En hoe meer we Google-den en Wiki-den, hoe meer we met verbazing stijl achterover vielen. Ze beheren en beheersen de hele wereld! Zij zijn dè oplossing voor mijn armoede!
Toen we aankwamen bij hun duistere kant, ze worden o.a. verdacht van Satanische en tevens rituele moordpartijen, ging bij mij het licht uit en veranderde mijn verbazing in regelrechte woede. Wat de fuk denken die lui wel niet!
Ik bezigde zinnen als ‘ik maak ze kapot’ en ‘ik ga ze ontvoeren’ (vrees niet, ik ben niet vaak woedend hoor) en toen gebeurde het. Van het ene op het andere moment werd mijn internetverbinding op de phone afgebroken. ‘U heeft geen internetverbinding’ gaf een melding op de phone aan. Collega, met dezelfde provider en bijna dezelfde phone (ik heb er een S achter) had nergens last van. Hij kon gewoon gebruik maken van het 7G-netwerk (wij hebben op het werk allang 7G, 4G is ècht voor paupers!).

HUH??? WTF!
Dit heeft zo’n 20 minuten geduurd en eenmaal buiten, onder het genot van een sigaartje, kon ik weer gewoon surfend de phone gebruiken. Maar toen ik mijn rookgezelschap vertelde over bovenstaande en ik weer de woorden ‘Rothschild’, ‘Dood’ en ‘Ontvoering’ in één zin gebruikte, PAF!, weer werd mijn internetverbinding afgebroken.

Spooky hè?

Die lui zijn ècht machtigst!

Ik heb het een dikke week stilgehouden. Ik heb een dikke week niks gezegd over de familie en ik ga ervan uit dat ze nu hun spionagedrones en verborgen bugs wel bij mij vandaan hebben gehaald.

Maar lieve lezer, het is bij mij nog steeds prio 1. Houd het nieuws in de gaten, binnenkort is de armoede in de wereld opgelost.

As we speak rol ik de plannen uit voor de ontvoering van de eeuw.
Ik zal mezelf wel weer eens voor jullie opoff
PAF!

Statement

Ik ga alleen maar een foto plaatsen. Geen tekst erbij.

Het spreekt namelijk wel voor zich. Dunkt mij.

(of zal ik van al die zogenaamde Bekende Nederlanders en overig Bekend sneuvolk met hun aandachthoer-nieuws toch stiekem een wekelijks item maken? Zeg maar, dat ik mijn ongezouten mening geef over de laatste roddels en achterklap? Het is aan jullie.)

Gewond in actie

Het lijkt voor velen een droombaan. Dat black ops wannabe Jack Bauer zijn.
En dat is het in de meeste gevallen ook, begrijp me niet verkeerd. Zo wordt je in mooi zwart gekleed, heb je de beschikking over de nieuwste Winchesters, zie je de mooiste vrouwen op tv, drink je shaken not stirred bier, zie je nog eens wat van de wereld via Google streetview en rijd je in een Peugeot 306 V56 Twinturbo 231 Pk Intercooler. Mèt een geheime politie uitlaat!
Maar het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Of rozegeur en manenschijn. Whatever je fijner lezen vindt.

Kun je nog herinneren dat ik bijna dodelijk aangeslagen werd door een sniperkozijn een paar jaar geleden? Niet?

Ik was op een winterse zondag werkzaam en het sneeuwde. Nee, het SNEEUWDE. Big fukking vloks, de hele dag. Het sneeuwde zo erg dat ik ’s ochtends al besloot mijn fiets binnen te parkeren om er zeker van te zijn dat ik de fiets terug zou vinden. Zoonlief was een jaar of 2 en we (voormaligje en ik) hadden besloten dat hij bij opa en oma mocht logeren.
Tegen de klok van vieren belde voormaligje mij met de vraag of ik niet wat eerder thuis kon komen vanwege de 80 cm sneeuw. Ze durfde niet zo goed te rijden met dit vlokking weer. Ik regelde een collega die het laatste uurtje even van me over zou nemen en ik sprong op de fiets.
De collega drukte het knopje van de openslaande deuren in zodat ik niet af hoefde te stappen. Stoempend bediende ik de pedalen richting uitgang en op het moment dat mijn voorwiel de drempel passeerde, BAF!, werd ik bijkant dodelijk op mijn knie getroffen door een sniperkozijn. De bastard zat verstopt achter de metalen plaat in het kozijn van de rechterdeur. In een fractie ging het, ik had geen tijd meer om ‘m te ontwijken. Maar ja, dat is mijn leven hè, altijd op het randje. Ik stortte theatraal in de bult sneeuw, de pijn verbijtend. De sniperkozijn mocht natuurlijk niet weten dat ik nog leefde. Pas toen ik zeker wist dat het gevaar geweken was, belde ik voormaligje. Ze moest toch in de auto stappen en me naar een safehouse brengen.

In het ziekenhuis was de eerste diagnose dat het een gebroken knieschijf was maar foto’s wezen uit dat het maar om een zware kneuzing ging. Oh, het is maar een zware kneuzing……………… Dus.
Dat zet me wèl een paar dagen buitenspel ja! En de criminele wereld een paar dagen vrije doorgang! LUL.

Goed.

Dat is dus het enige wat me overgebleven is na afgelopen nacht. Een pijnlijke knie. Dezelfde knie. Nadat ik van 3 kanten bijna tegelijk werd aangevallen.
Maar daar kan ik vanzelfsprekend niets over zeggen.
Ik praat nooit over m’n werk immers.

De handleiding van de vrouw

Sommigen noemen me een hork. Sommigen noemen me een lolbroek. En sommigen noemen me een grote bek met een heul klein hartje.

Feit is dat ik en de vrouwtjes niet zo’n goede combi is. Ja, ik kan heel goed met vrouwen omgaan maar tot op zekere hoogte. Als er getracht wordt door mijn pantser heen te breken, kan ik inderdaad nogal eens horkerig zijn. En als er iets meer verlangt wordt dan ik wil, kan ik inderdaad wel eens overgaan op de lolbroekmodus. En mensen die me ècht kennen weten dat ik eigenlijk diep van binnen inderdaad die gozer met dat hele kleine hartje ben. Wel een hart van staalbeton maar wèl een kleintje.

Ik ben nou echt zo’n man die vrouwen niet begrijpt. En dat heb ik het afgelopen jaar ook met grote regelmaat van de klok duidelijk gemaakt. Dan kwam ik weer eens hoofdschuddend thuis, plofte ik op de bank, legde mijn hoofd in mijn handen en zuchtte ik “ik begrijp vrouwen niet”.

En wat kwam het dit jaar dan ook geweldig goed uit dat Sinterklaas de luisterPiet had meegenomen! En wat cool dat hij ook mij afgeluisterd heeft! Ik kreeg afgelopen 5 december namelijk onderstaand kado van de oude baas.

Er is me een boel duidelijk geworden na het lezen, kan ik melden. Zo weet ik nu dat er niet 3 soorten vrouwen bestaan maar 11. ELF!
De jaloerse vrouw. De humorloze vrouw. De onzekere vrouw. De gruwelende vrouw. De afwijzende vrouw. De overspelige vrouw. De bazige vrouw. De langzame vrouw. De shoppende vrouw. De doorzeurende vrouw. En de huilende vrouw.

Ik zal in het kort een samenvatting van de genoemde vrouwen geven.
De jaloerse vrouw baalt er zum bleistift van dat ik een foto van mij met andere vrouwen op Facebook plaats. Het blad draagt als oplossing aan dat ik in dat geval wat vaker een foto van ons tweetjes moet posten omdat ik dan onze relatie erken. Zucht. De jaloerse vrouw = exit.

De humorloze vrouw is niet tot mij aangetrokken omdat ze niet om mijn grappen en grollen lacht. Vrouwen willen om mannen lachen omdat humor een teken van een creativiteit en intelligentie is. Ze zijn echter niet gediend van grove grappen. Zucht. De humorloze vrouw = exit.

De onzekere vrouw vraagt 20 keer of dit jurkje haar wel goed staat en of ze niet te dik is etcevoorts. Deze dame krijgt dus te maken met mijn horkerigheid. Als je geen eerlijk antwoord wilt, vraag er dan ook niet om. Quest heeft als oplossing dat ik wat vaker moet zeggen dat ze er goed uitziet. Ik hou niet van liegen. Zucht. De onzekere vrouw = exit.

De gruwelende vrouw heeft een compleet andere kijk op hygiëne dan een man. Zij ziet haartjes in de gootsteen of een vlek op mijn trui eerder dan ik. Kijk, dat vind ik dan weer handig! En als ze er dan ook nog naar handelt, ben ik helemaal tevreden. Trouwens, volgens onderzoekers van de Rijksuniversiteit van Groningen zijn hitsige vrouwen minder geneigd tot walging. Zij maken er op dat moment niet zo’n punt van. Perfect! De gruwelende vrouw = uitermate welkom (mijn nummer is bekend).

Bij de afwijzende vrouw lijkt het alsof ze je niet meer aantrekkelijk vindt. Maar onderzoek heeft uitgewezen dat mannen onderschatten hoe aantrekkelijk vrouwen ze vinden. Het voor vrouwen ideale mannenlijf heeft 7 tot 13 kilo minder spiermassa. Nou, TADAAAAAAAAAAAA *toont prachtlijf*. Ook vallen vrouwen op dominante mannen. En dan schrijft het blad dat ik minder moet lachen. Huh? Het schijnt dat vrouwen lachen associëren met een gebrek aan dominantie. En dat ik meer rood moet dragen. Rood is de kleur van dominantie. Nou ja, ze schrijven het, dan zal het wel kloppen. Ik zal dus de komende tijd een beetje chaggie en in het rood rond gaan lopen. De afwijzende vrouw = welkom.

De overspelige vrouw is vooral tijdens de vruchtbare periode van haar menstruatiecyclus extra gevoelig voor flirten, fantasieën over andere mannen en vreemdgaan. Het hormoon Oestradiol is daar de oorzaak van. Okee! Dus als vrouwen even aangeven wanneer ze vol zitten met dit goedje, kan ik er rekening mee houden. Dan zal ik extra mannelijk overkomen zoals mijn beroemde Barry White-stem stem op te zetten. De overspelige vrouw = welkom.

De bazige vrouw is een bitch. Houd ik niet van. Zij krijgt het heel moeilijk bij mij. En ik kan nu al melden dat ik aan het langste eind zal trekken. De bazige vrouw = onmiddellijk exit.

De langzame vrouw is een nono als het op psychologisch en cultureel gebied op snelheid aankomt. Het staat er echt! Ze kunnen er niets aan doen. Bij bijvoorbeeld een avondje uitgaan is de man al lang en breed klaar voor vertrek terwijl zij net haar panty’s omhoog rolt. Ik zeg, daar valt mee te leven. Niet altijd hoor! Maar ze krijgt het voordeel van de twijfel. De langzame vrouw = welkom.

De shoppende vrouw. Ja, het woord zegt het al, ze shoppen. Ik koop, zij shopt. Zij hoeft het dus niet in haar hoofd te halen om mij mee te vragen. Zie hork.
De shoppende vrouw = welkom.

De doorzeurende vrouw is eigenlijk een doorsneevrouw. Vrouwen vergeten niets! Ze rumineren zelfs. (Rumineren = gevoelens en problemen herkauwen in het hoofd). Tja, daar kan ik niks mee. Get over it. Doorgaan. Stop met mekkeren.
De oplossing van Quest is daarentegen wel weer hilarisch; doen alsof je luistert en regelmatig ‘ja’ knikken. Da kank wel! De doorzeurende vrouw = welkom (anders zouden alle vrouwen afvallen immers!)

De huilende vrouw jankt bij het minste geringste. Zucht. Per maand 2 tot 4 keer komen die tranen. Mannen 1 keer in de 2 maanden (lekker puh!). Ik vind het prima. En ik wil je ook best troosten maar kom op hè, er zijn grenzen. Ècht 2 tot 4 keer per maand? Waarom in godesnaam?
En toch is ze welkom hoor. De huilende vrouw.

Ik heb tenslotte een klein hartje.

Zo! Nu eens zien wanneer mijn nieuw vergaarde kennis resultaat oplevert.

Mijn mannelijkheid

Met ‘je mannelijkheid tonen’ bedoelen ze niet dat je heel den dag geblotepiemold over straat moet lopen. Of dat je je als een enorme slappe tamp moet gedragen.
Nee, je mannelijkheid tonen betekent eigenlijk min of meer zijn zoals ik ben.
Ik ben een echte mannen man. Oh wacht. Ik ben een echte mannelijke man. Je hoort mij niet piepen als we ‘de zaak’ met 2 man minder moeten bemannen. Je hoort mij niet mekkeren als een scheetje een afdrukje in de thong achter laat. Oh wacht. Je hoort mij niet zeuren als het even tegenzit. Ik zeg, wat koffie, bier of vlees (al naar gelang het tijdstip van de dag) erin en gaan. Niet van dat benauwde.
In de tijd van de Homo Sapiens zou ik de homo zijn. Oh wacht.
Nou ja, je weet wat ik bedoel. Maar mijn mannelijke mannelijkheid heeft vorige week een klein knauwtje gekregen. Ik zal het vertellen maar je moet me beloven dat dit nooit openbaar wordt! Kom op zeg, ik heb een imago hoog te houden. Beloofd?

Ik krijg al sinds het buiten beneden de 23 graden is mijn kachel niet aan de praat. Dat kloteding wil maar geen vlammetje geven. Ik doe het exact volgens de beschrijving. Zet de dikke grijze knop op de S, druk de knop volledig in en druk tegelijk de ontstekingsknop in. Houd de dikke grijze knop even ingedrukt om het gas de gewenste toevoer te geven.

NOU, HOELANG IK DIE FUKKING KNOP OOK INGEDRUKT HOUD, ER KOMT NOG GEEN VONKJE!!!!!!!!!!!!!!!!!

En als dat knopgebeuren nou op een makkelijk te bereiken plek zou zitten. Nee, ik moet plat op mijn buik liggen om erbij te kunnen. Met een zaklamp in m’n muil. Ja, en druk dan maar die 2 knoppen tegelijk in. En vergeet niet dat je je hoofd ook nog omhoog moet houden. Inderdaad, je moet bijkant een Epke zijn om zoveel spiermassa op hetzelfde moment op spanning te krijgen.
Maar ja, je bent een mannelijke man of je bent het niet. Ik moest en zou warmte in m’n penthuis krijgen. Dus had ik 36 elektrische kacheltjes strategisch door het huis geplaatst. Haha, knappe kou die mij klein krijgt!
Maar dat werkte niet. Heel gek maar mijn jongens vertoeven vaak op strategische plekken in mijn penthuis. En ik kan je zeggen dat een voorhoofd op zo’n elektrisch kacheltje best hard aan komt.
Ik moest maatregelen treffen. Ik heb een hekel aan bloedvlekken op mijn houten vloer. Ik belde een mannetje. Jazeker hoor, dat doen echte mannen ook. Gewoon een mannetje bellen als ze er zelf niet uitkomen.

Hij kwam afgelopen vrijdag. En hij heeft mijn kachel aan de praat gekregen!!!!!
Ik kon ‘m wel kussen. Oh wacht. Hij ging op zijn hurken zitten, draaide de dikke grijze knop op de S en 8 seconden later was mijn kachel aan.

Oja, en hij draaide het gaskraantje open.

………gepaste stilte lijkt me wel op z’n plaats……..

Droomvrouw

Dit is ‘r dan. Mijn droomvrouw, Linda.
Ik heb, eindelijk hoor ik je denken, na dik 2 jaar de juiste vrouw gevonden. De vrouw waarmee ik de rest van mijn leven wil en zal gaan delen.
Ja goed, het is nog pril allemaal hoor. Maar soms weet je gewoon, je voelt het aan alles in je lichaam, dat dit de enige echte ware is. Het was liefde op het eerste gezicht en dat geldt voor beide kanten! Nah, hoe vaak komt dat nou voor in een vrijgezellenleven?
We hebben elkaar ontmoet via Marktplaats. Ja ècht!
Zij had een advertentie geplaatst en ik reageerde daarop. En nog geen dag later was het raak. Ik ben zelden zo gelukkig geweest als momenteel terwijl ik dit typ.
Haar advertentie betrof een man, een vader en een baasje voor haarzelf, haar dochter en haar hond. De advertentie was al zo’n dik 7500 keer bekeken en de kans dat haar aanbod al vergeven was was dus redelijk groot. Maar toch besloot ik te reageren. Nogmaals, hoe vaak heb je het juiste gevoel toch? Ik reageerde op mijn manier. Op mijn manier die er tussenuit springt.

Hallo Linda,

ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor, heb een prachtlijf en loop graag op slippers. Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (7 en 4 jaar). Ik werk in een classified environment en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig. Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een vriendin omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen. Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 38 en 48 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.
Ik houd van dieren. Behalve van slangen. En zeekomkommers.

Lieve groetjes,

Hermanus.

Inderdaad, het is mijn standaard ‘voorstellen aan vrouwen advertentie’. Alleen deze keer voegde ik eraan toe dat ik van dieren houd. Dat zou haar zeker aanspreken.

En jawel hoor! Vanochtend heeft ze me teruggemaild. Een heul verhaal, kan ik wel zeggen. Ze begon met verontschuldigen dat ze niet direct op mijn mail reageerde maar dat had alles te maken met het feit dat ze niet beschikt over een computer thuis. Ze is een alleenstaande moeder van een dochter van 9 en ze hebben het niet zo breed maar ze komen prima rond. Ze heeft een leuke baan met wisselende diensten (!). “Ik ben geen vrouw die eisen wil stellen aan een man van zo of zo moet je eruit zien, of die leeftijd of dat soort werk of weet ik het wat voor onzin. Ik kijk liever naar je innerlijk en als dat mooi is is dat voor mij het belangrijkste. Ben zeer zeker niet opzoek naar een sexafspraak (mis het wel hoor haha) dat is waar ik in het begin van het contact nog niet eens aan doe denken.”

Ze had me. Ik werd emotioneel geraakt. M’n hart zuchtte en pinkte een traan weg.
Hierna liet ze haar dochter nog een stukje schrijven. En daarna ook nog de hond!
Man, ik was helemaal om. Tranen van geluk biggelden langs mijn oogkassen. Wat een fantastisch drietal. En wat zou ik perfect dat vierde wiel aan de wagen zijn.

Onderaan de mail vroeg, nee, smeekte ze me om elkaar wat beter te leren kennen. Ze stuurde een link waarop ik in direct contact met haar kon komen. Dus niet meer via die Marktplaatsmail. Want dat is toch ook zo onpersoonlijk?
Omdat ze thuis geen computer heeft, ga ik er dus maar vanuit dat dit de link van haar werk is.
Ben benieuwd wat voor openhartigs ze me via deze link gaat vertellen. Want dat stond ook nog in haar mailtje. Dat ze nog veel meer persoonlijke dingen over haarzelf zal vertellen.

Oei oei oei. SPANNOND!

Ik zal je op de hoogte houden.

Ik mis je

Ja hoor. Daar ben ik mans genoeg voor om het hardop te zeggen. Durf ik heus wel. Ben ik niet te beroerd voor. Kom op zeg! Ik ben 42 (en wat maandjes). Zou ik dan niet m’n emoties mogen laten spreken? Nou, dacht het dus mooi wel.
Sterker nog, ik ga het even HARDOP zeggen zodat de hele wereld het kan horen:
IK MIS JE!!!!!!!!!!!

Jarenlang heb je me vergezeld en waren we maatjes. Ik hield jou op de been en jij mij. Man, mooie tijden hebben we gehad. En jongens, wat zou ik willen dat die tijd weer terug komt.
Ik begin echt een burgerlul van middelbare leeftijd te worden. En dat allemaal door jouw afwezigheid.
Maar daar gaat verandering in komen. Hoe je het ook wendt of keert, ik ga actie ondernemen om je terug te veroveren. Ik ga m’n leven veranderen om de adrenaline weer terug te krijgen. Want daar heb ik het over, hè mensen. Adrenaline. (pffff, wat dacht jij dan? Hahahaha!)
Wat is er nou mooier dan strak van de spanning staan als er een buurman achter je aan rent als je weer eens bij hem deurtje gebeld (geleld zeggen ze hier, geloof ik) hebt? Of die onbeschrijfelijke kick als je een portemonnee met een visdraadje hebt vastgemaakt, jijzelf achter de bosjes zit en er een nieuwgierigaard aan komt lopen? Je kent het wel. Mèn, dat is toch fantastisch!?
Of dat ‘knock out-spelletje’? Waarbij je met één vuistslag een willekeurige voorbijganger bewusteloos slaat? Oh wacht, dat is een ontzettend achterlijk iets.

Wat ik eigenlijk bedoel is dat ik gewoon wat spanning in m’n leven mis. Het enige wat tegenwoordig nog een beetje spannend is, is of m’n auto wil starten. Of dat m’n tegenstanders mij een keer gaan verslaan met Wordfeud (@Slinzelf, dat ben ik!). Of dat m’n pielemoos een keer niet in hoerastemming schiet bij de zwoele aanblik van het doucheputje.
Ik zeg, het is tijd om het roer om te gooien en op ramkoers richting de spanningsboog te varen.

Rest mij nog even stil te staan bij de verwelkoming van mijn 500ste reactie op dees jolijtsijt. Ik vind het een mijlpaal. Weliswaar een kleintje maar toch één om in te lijsten.
Eens even zien wie de gelukkige is en wie een boterhamzakje huidschilfers van een lichaamsdeel naar keuze tegemoet kan zien.
………………………………………………………………………………….

Oh, ik ben het zelf.

Zucht. Zelfs daar valt niets spannends uit te halen.

Herinneringen

“Goh Sinterklaas, u hebt haast net zulks wit haar als ik”. Dat schreef mijn vader onder deze foto in een fotoalbum. En hoewel ik hier nog een klein manneke was, herinner ik me dit. Sinterklaasvieringen bij zijn werk. Ik vond ze geweldig. Indrukwekkend. Groots.

Ik sprak met mijn collega over herinneringen. En ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik de jolige dingen van mijn (pre)pubertijd nog wel kan herinneren maar vòòr m’n tiende herinner ik me vrij weinig. En dat vind ik een gemis. Sterker nog, baal er stevig van. Hoe was mijn vader met mij? Welke leuke dingen hebben we allemaal gedaan? Waar zijn we allemaal geweest?
Mijn vader was een strenge, hardwerkende man. Hij werkte in ploegendiensten dag, avond en nacht en liet voor het grootste gedeelte de opvoeding van zijn 4 kinderen aan mijn moeder over. Hij werkte veel om goed voor zijn gezin te kunnen zorgen. Altijd een stukje vlees bij het eten, een luxe ruime auto, een goede woning, hobby’s, sport, school. Hij zorgde ervoor. Zoals het hoort, zou ik zeggen. Maar op de momenten dat hij niet aan het werk was, moet hij toch leuke dingen met zijn kinderen (met mij) gedaan hebben? Ik kan me er echt weinig tot niets van herinneren. Ja, hij stond elke zaterdag langs het voetbalveld. Dat weet ik zeker.

Ik heb hier thuis het fotoalbum met mijn jeugdfoto’s. Er zitten precies 50 foto’s in. En bij elke foto heeft mijn vader een tekst geschreven. Dat zijn mijn herinneringen. Mijn jeugdherinneringen aan mijn vader.

Da’s trouwens niet helemaal waar. Bij de laatste 4 foto’s heb ik wat geschreven. Daar was hij niet zo blij mee, herinner ik me nog.

Vrijen

Ik dacht, het is vrijdag, laat ik eens gaan oreren over het veelal onderschatte vrijen. Goed vrijen is namelijk best een ontzettend lastig onderdeel van het liefdesspel. Het is niet even met de koppen tegen elkaar, muilen open en je lap tong bij de ander naar binnen proppen.
NEEN! Het is een kunst. Vergt oefening. Veel oefening.

Waar laat je bijvoorbeeld je handen? Welke kant ga jij met je hoofd op? Hoever moet je mond open? Tot waar gaat je tong naar binnen? Hoelang blijf je aan elkaar gekoppeld? Tja, dat zijn toch allemaal vragen waar een veelal luitjes niet over nagedacht hebben op het moment supriem.
Gelukkig dan voor deze luitjes dat ik een sensei in de vrijologie ben. Ik zal proberen het in klip en klare taal uit te leggen. Schrijf gerust mee.

De vrouw bepaalt!
Het begint met oogcontact. Dit voorkomt een schrikreactie bij de ander. Op gespreksafstand van elkaar dien je elkaar zeker 4,8 seconden recht in de ogen te kijken. In deze 4,8 seconden zullen de ogen van de vrouw een smachtende blik moeten tonen. En als bij de man een flauwe glimlach tevoorschijn komt, is de tijd rijp om tot elkaar te komen. (Mannen, ontbreekt de smachtende blik, laat dan de flauwe glimlach achterwege, het wordt niets! De vrouw bepaalt de doorgang op dit eerste moment.)
Bij het nader tot elkaar komen gaan de handen van de vrouw richting achterhoofd van de man en worden haar onderarmen op de schouders van de man gelegd. Dit is het moment dat de man de leiding van de vrijpartij overneemt. Pak de vrouw sensueel met beide handen bij haar zij.

Links!
Het moment is daar om lichamelijk contact te maken. Onthoud dat links heilig is! De man hevelt zijn hoofd iets naar links, de vrouw doet hetzelfde. Dit voorkomt onnodige en ongemakkelijke botsingen. Bij de eerste aanraking zijn beide monden gesloten, de ogen geopend. Raak elkaar vol op beide lippen gedurende 3,3 seconden. De man trekt hierna zijn hoofd van het gezicht van de vrouw maar zorg dat de afstand tussen beide gezichten nooit meer is dan 2,6 centimeter.

Verander van positie!
De man verplaatst zijn handen van de zij naar de zijkant van het hoofd van de vrouw. Plaats de handen teder langs de oren van de vrouw. De oren kunnen vrij gehouden worden door de duim boven en de overige vingers onder haar oren te plaatsen. Bedek nooit de oren! Niets zo vervelend dan als een dove te moeten vrijen! Vanzelfsprekend is een wirwar aan armen rond de hoofden ongewenst, de vrouw moet haar handen op een willekeurige plek op het lichaam van de man plaatsen. Veel voorkomend plaatsplekken zijn de biceps en de onderarmen van de man. Maar de broekrand is ook zeker een optie!

Sluit de ogen!
Sluit de ogen. De man zoent de bovenlip van de vrouw zachtjes met beide lippen. De man opent langzaam zijn mond en duwt met zijn onderlip de mond van de vrouw lafjes open. De man gebruikt zijn tanden om heel kort liefdevol op de onderlip van de vrouw te nibbelen. Dit is het teken voor de vrouw om de mond verder te openen. Maar nooit verder dan de kaak aangeeft! Niets zo vervelend om slurpende geluiden te horen echoën.
Breng het puntje van de tong gezapig bij de ander naar binnen. GA VOOR LINKS! Binnensmonds kunnen de puntjes van tongen contact maken middels curvende bewegingen. Houd deze move nooit langer dan 14 minuten aan! Vooral bij een verkoudheid is het lastig ademhalen door de neus.

Laat los!
Het moment van loslaten is voor een ieder anders. Dit kun je naar eigen inzicht doen. Op het moment van loslaten is het een vereiste om de gezichten nooit verder dan 17,2 centimeter uit elkaar te houden. Wederom is het van groot belang dat je elkaar recht in de ogen kijkt. Nu is het voor de man wachten op een flauwe glimlach van de vrouw. Deze komt meestal zeer spoedig na het loslaten. (Mannen, komt deze glimlach niet of komt er helemaal geen oogcontact, heb je je niet goed aan bovenstaande instructies gehouden en ben je als een hyperventilerende lama met je tong bezig geweest).

Met nog steeds de handen aan de zijkant van het hoofd van de vrouw, geef je de vrouw een korte kus op haar voorhoofd en laat je haar los. Doe als man een stap achteruit en wacht op de eerste woorden van de vrouw. In negen van de tien gevallen begint het met ‘hmmmmm’.
Dat was het wel zo ongeveer. Meer kan ik er niet van maken.

Maar ehm, Manus: Er zijn natuurlijk ook mensen zonder vrijpartner.

Dat klopt. En voor de mannen kan ik alleen maar zeggen; Vette pech joh!
Voor de vrouwen kan ik de hand aanraden. Op de rug van je hand kun je perfect oefenen op de kunst van het vrijen. Gebruik het gedeelte tussen duim en wijsvinger maar eens.
Succes.

Ps. wist je dat ‘Hand’ in het Latijns ‘Manus’ is?
Just saying.

Dokter papa

Herinner je Dick van Toorn nog nog nog nog? Dat was de man die Arjen Robben in 3 weken bijna klaarstoomde voor het WK 2010. Bijna ja, want als hij volledig klaargestoomd was, had ie die dot van een kans in de 66^e minuut wel verzilverd. En had ik nu met m’n ontzettend dikke unit al een dikke 3 jaar richting Spanje gestaan.
Maar Dick vond 98% fit voldoende blijkbaar. De ouwe dwaas.
Later bleek dat Arjen nog geblesseerderder dan ooit was en zat hij een half jaar in de Duitse lappenmand. God, wat moet die Dick een hekel aan Bayern hebben gehad. Whoehahahaha, ik vind het de witz der witzen. (Zou het te maken hebben gehad met de afscheidswedstrijd van Johan Cruyff?).
Ik dwaal af.

Zo’n wonderdokter ben ik dus ook hè.
Afgelopen vrijdag kwam ik Sam halen om naar zwemles te gaan. Teun lag op de bank te slapen. Doodziek, lusteloos en ontzettend zielig. Ik had met ‘m te doen. Ik kon amper m’n emoties in bedwang houden. Mijn vaderhart brak. Het ergste wat er is, je zoon zien lijden. Maar ik had daar helemaal geen tijd voor, ik moest met Sam naar zwemles.

Zaterdag kwamen Sam en ik bij mama binnen en weer lag Teun op z’n zieligst op de bank. Na enige aarzeling en een blauwe Vinvisknuffel (de grootste knuffel die er is!) kwam er weer iets leven in mijn kleinste spruit.
Zelfs zoveel leven dat hij mee wilde naar de Sinterklaasintocht.
Na de festiviteiten togen we naar mijn penthuis en in no time was het weer lachen, gieren maar ook zeker brullen.
Zondagochtend; Niets aan het handje met jongste telg!

Gisteravond, een stormvloed aan verontrustende whapjes van voormaligje. Sam had zijn bed, de muur, de vloer, de douche, de voortuin, de motorkap van de auto van de buren en mama’s bed onder gespuugd. Doodziek, lusteloos, aan de schijt en zielig. Ontzettend zielig. Oja, en ook nog een krentebollenbaard. Ik had met ‘m te doen. Ik kon amper m’n emoties in bedwang houden. Mijn vaderhart brak. Het ergste wat er is, je zoon zien lijden.
Vandaag papadag. Sam bleef thuis van school, ik kon dus wat later komen om de jongens te halen. Sam zag er sneu uit. Hij had zich even voor mijn komst helemaal leeggescheten en zag pips en ook wit.
Ik nam ze mee naar mijn penthuis. En in no time was het weer lachen, gieren maar ook zeker brullen.

En dat allemaal dankzij papa’s zelfgemaakte hamburgers en zelfgestookte jonge dubbele graanjenever uut Grunn.
Dokter papa’s wondermiddel.

Sinterklaasinkopen

Mèn, wat een gedoe is dat! Die Sinterklaasinkopen.
En duur! Goeiendag zeg!
Sommige mensen kopen de kantjes er een beetje van af, doen een beetje van ‘mwah, boeiuh’ en zijn blij als het hele feest weer voorbij is.

Ik niet! Ik vind dat je er werk van moet maken. Want wij kopen de presentjes hè, lieve lezers?
Daar heeft Sinterklaas helemaal geen tijd voor immers. En omdat de oude baas mij deze verantwoordelijkheid heeft gegeven, zal ik deze taak dan ook tot in de perfectie uitvoeren. Als ik iets doe, doe ik het goed. Da’s het minste wat ik kan doen. Ik had aldus besloten vanmiddag Sinterklaasinkopen te doen.
En dus reed ik rond de klok van 14en richting een kostuumverhuurbedrijf. Ik moest me een Sinterklaasoutfit aan laten meten. Ik had bovenstaand plaatje meegenomen als zijnde voorbeeld. Al gauw kwamen we erachter dat de kleur niet helemaal tot z’n recht kwam. Ik besloot eerst een zonnebankje te nemen.
Eenmaal terug bij het kostuumverhuurbedrijf kwamen we een vriendenprijsje overeen. Ze zouden me tevens dressen en schminken. Na anderhalf uur was ik een evenbeeld van bovenstaand plaatje. Ik rekende gewillig af.
Eenmaal bij m’n auto merkte ik dat hoe ik ook wilde gaan zitten, de mijter niet paste. #%^^%%E$$#@@#$%%, vloekte ik op z’n Gronings.
Ik belde een taxi en zei erbij dat ik een grote auto met dakraam wilde. Een kleine 10 minuten later stopte er een witte stretched Hummer. Ik stapte in. Gelukkig, de mijter bleef zitten.

Bij m’n bestemming zei ik tegen de chauffeur dat hij moest stoppen. Tot mijn verbazing reed hij gewoon door. Ik realiseerde me dat de chauffeur mij natuurlijk niet had gehoord omdat hij 36 meter voor me zat. Ik keek eens in het rond en vond een volle Champagnefles in de minibar. Ik mikte de fles tegen de voorruit en gebaarde dat hij moest stoppen. De chauffeur begreep de hint.
Ik stapte het autoverhuurbedrijf binnen en vroeg om een cabrio en wees naar de mijter. De beste man had alleen nog een Aston Martin DBS Volante staan. Ik streek over m’n harde en verzuchtte dat die dan maar moest. Ik knoopte de mijter rond m’n kin en plankgaste richting eerste de beste speelgoedwinkel.
In de speelgoedwinkel werd ik door allerlei gepeupel aangesproken, aangeraakt en betast. Het irriteerde me. Ik begon om me heen te meppen. “Zucht, kan ik niet even gewoon Sinterklaasinkopen doen?”, schreeuwde ik door de winkel. Het werd een moment doodstil in de winkel.

Er lag vanzelfsprekend voor miljoenen aan speelgoed in de speelgoedwinkel en juist datgene wat ik zocht was niet te vinden. Ik werd een beetje moedeloos.
M’n aandacht richtte zich op een meisje met een chagrijnige moeder. “Kijk mam, dit is leuk”, zei het meisje. Moeder kwam het gangpad inlopen, keek niet eens wat het meisje aanwees en zei alleen “NEE”. Bij een volgend leuk iets was het weer alleen NEE en bij een volgende weer. Ik kreeg met het meisje te doen.
Ik liep naar de moeder toe en verkocht haar een lel.
Ze gaf me er 4,50 voor! Mooi meegenomen, dacht ik.
Plotseling zag ik waar ik voor gekomen was. HOEZÉÉÉÉÉÉ!!!! Fluks betaalde ik en ik sprintte de winkel uit. Het was me gelukt!

Ik ben nu dan wel 849, 36 euro lichter maar zoals ik al zei; als je iets doet, moet je het goed doen.

Nu morgen iets voor de jongens kopen en laat dan het feest maar beginnen!

Ik vind iemand leuk

Ik heb gemerkt dat mijn anekdoten in de categorie ‘Von Relatiehausen’ tegenwoordig scherp in de gaten worden gehouden. Een suggestieve titel en binnen no time zwermen geïnteresseerden als vliegen rond een hoop stront bijen rond een honingpot richting dees jolijtsijt.

Nou, laat ik jullie dan eens tegemoet komen. Laat ik eens een boekje open doen.
Ik vind iemand leuk! Nu vind ik wel meer vrouwen leuk (hoi Sylvie, hoi Eva, hoi Heather) maar deze vind ik HEUL leuk. En ze past nog in mijn profiel ook! Nah zeg!

Laat ik eerst eens vrouwen definiëren.
Er zijn 3 soorten vrouwen. Vrouwen, lekkere vrouwen en mooie vrouwen.

Vrouwen: daar zijn er miljarden van. Niet echt speciaal. Leuk dat ze er zijn maar maken op mij geen indruk. Je ziet ze overal om je heen.
Lekkere vrouwen: daar zijn er miljoenen van. Zien er geweldig uit. Mooie kop, mooi lijf, goeie kledingkeuze. Voegen weinig toe. Een nachtje (of 2, of 3) extase en daar houdt het wel mee op. Hebben nog nooit indruk op mij gemaakt. Je ziet ze vaak tijdens het uitgaan.
Mooie vrouwen: Tja, daar zijn er niet zo gek veel van. Mooie vrouwen zijn het totale plaatje van een vrouw. Aantrekkelijk, goed lijf, goed karakter en humor zijn o.a. kwalificaties. Maken op mij een grote indruk. Ik kom zo nu en dan eentje tegen. En zij zal dan ook merken dat ik niet alleen maar een lolbroek ben. Dat ik niet alleen maar een praatjesmaker ben. Dat ik niet alleen maar een arrogante eikel ben.

Ik vind dus een iemand HEUL leuk. En ik ga lekker niet zeggen wie.
Nee, ik ga het op mijn manier aanpakken. Ze weet namelijk niet dat ik haar HEUL leuk vind (of wel? Hmm, interessante kwestie).
Ik ga eens even in de afwachtende houding, zien hoe zij reageert naar mij toe op dees toch wel openhartige anekdoot. Ja inderdaad, het is een soort proeftijd ja.

Oh wacht! Wat als ze dit niet leest?
Nou, dan wacht ik tot de volgende mooie vrouw voorbij komt.

Makkie. Heb er tenslotte al 2 jaar ervaring mee.

Ik ben niet zielig

Je hoort het nog al eens, mannen zijn aanstellers als ze ziek zijn. Vaak Meestal Altijd zijn het de vrouwtjes die dit verkondigen. Want ‘duw jij maar ’s een homp vlees door je pisbuis’. Dat is pas pijn! Duhuu, dooddoener vind ik het.
Toevallig is het wel wetenschappelijk bewezen dat een flinke trap tegen de units 10x pijner doet. En dat dan gemiddeld 15 uur lang is dus 10 x 15 = 150.000 keer pijnlijker ja!
Dus.

Maar ik moet de vrouwtjes toch wel een klein beetje gelijk geven. Er bestaan mannen die bij één niesbuitje in de zieligmodus kruipen, zich voor het werk ziek melden en zich een week lang laten pamperen door vrouwlief. Ik vind dat misbruikmakenvandesituatieërs. Zieligerds.

Ik zal dat nooit doen. Ik ben ook nooit ziek. Tenminste, niet gewoon ziek. En mocht ik één keer per jaar de piem zijn, dan ben ik ook gelijk superziek. Killerziek.

Zo ook nu. Ik heb een killergriep. Zo eentje waar zelfs de bacteriën van denken ‘nou, die slaan we even over’. Het snot loopt Niagariaans uit beide neusgaten. M’n hoofd voelt als een dichtgeknepen mayofles bij een setje frikadellen. Er hebben al 3 prostitutiehoeren gebeld om een kamer te huren op m’n wallen. M’n keel voelt alsof er al weken geen bier doorheen is gestroomd. Op m’n stem zou Barry White wit van jaloezie zien. En de koorts tikt tropische temperaturen aan. Ik heb vanochtend een thermometer in 2 lichaamsholtes geduwd, m’n ingang en m’n uitgang, en beide keren sloeg de meter dieprood aan. *tipje voor een volgende keer; de thermometer eerst in m’n mond doen, voorkomt nare smaak*

Maar hoor je mij daar over? Meld ik me ziek? Laat ik me door vrouwlief pamperen? Nee, ik dacht het niet.
Ik ben niet zielig.

Of eigenlijk wel.
Maar dat zul je mij nooit hardop horen zeggen.

Vriendin

Ja, je leest het goed. Ik ben overstag. Ik zei altijd dat ik geen vriendin om me heen moet hebben als ik m’n jongens heb. Tenminste, voorlopig nog niet. Zijn ze nog iets te jong voor. Ik vind het nog niet kunnen naar hun mama toe. En ik ben het levende bewijs dat niet alle (gescheiden) mannen hetzelfde zijn. Ja heus dames, niet alle mannen denken met hun geslachtspenis hoor!

Maar ik ben eruit. Het heeft lang genoeg geduurd.

Kijk, een zaterdagnacht met me doorbrengen als de jongens hier zijn, zit er (nog) niet in. Als we spreken zijn er volop plannen voor weer een interne verbouwing. Het enorme stapelbed van de jongens gaat naar de huidige kledingkamer en ik ga mijn giga liefdesnestje weer in mekaar timmeren om deze in de grote liefdesgrot te plaatsen. Zodra dit gerealiseerd is, kunnen we verder praten.

Maar wat lijkt het me fijn als een vriendin zaterdags of zondags bij m’n penthuis komt en we er met ons vieren een leuke dag van maken.

Wat lijkt het me fijn als we in het bos zijn om zum bleistift fikkie te stoken dat mijn vriendin dan vast thuis de lunch klaarzet.
En wat lijkt het me fijn als ik even op de bank wil liggen omdat ik om kwart over 4 al klaarwakker was, dat mijn vriendin even anderhalf uur met de jongens gaat spelen.

En wat zou ik het superfijn vinden als ik de jongens naar hun mama breng dat mijn vriendin bij mijn terugkomst alle zooi opgeruimd, afgewassen en schoongemaakt heeft.

Om er dan nog een heule romantische zondagavond van te maken.
Maar niet te lang want om half 5 gaat de wekker weer.

Sjonge, wat zou ik het fijn vinden een vriendin te hebben.

Vader – Zoon

Ik ben een jonge vader. Dat wil zeggen, ik ben een vader van jonge kinderen (zal je even voor zijn). Mooiste wat er is! Kinderen hebben, dat is. Nou ja, 8 van de 10 keer dan. Soms ben ik even helemaal klaar met ze. Dan ben ik blij dat ze weer bij hun moeder zijn. Maar dan kom ik weer thuis, alleen, en dan heb ik toch een rotgevoel. Dan mis ik ze toch wel weer.
Maar over het algemeen vind ik vader zijn geweldig. Ik heb lol met ze. Ik leer ze dingen (een kip heeft geen piemol. Is fout, ik weet het. Maar ozo lollig). Ik heb een enorme verantwoordelijkheid over ze. En ik breng ze groot.

Nu weet ik dat de zwaarste tijd nog moet komen. Nu kan ik ze nog bijsturen en corrigeren maar er komt een tijd dat ze een andere mening dan die van hun vader krijgen. De pubertijd. Dat ze, onder invloed van bijvoorbeeld vriendjes, zich gaan opzetten tegen mij, hun vader. Is heel normaal, doen alle pubers. Ik spreek uit ervaring. Ik heb het ook gedaan. Ben zelfs van huis weggelopen. Maar ik kwam tijdig tot inkeer. Gelukkig, durf ik wel te zeggen. Het bleek dat mijn vader toch gelijk had. Het heeft me gemaakt tot de man die ik nu ben.
Mijn vader deed het op zijn manier, ik weet nog niet hoe ik het zal aanpakken maar ik weet 1 ding zeker: ik ga er muziek voor gebruiken.
Nummers over vader en zoon, ik vind ze geweldig.

In onderstaande hit verteld Bruce over zijn moeilijke relatie met zijn vader. Zijn vader is een keiharde vent die zijn zoon hard aanpakt. Wat tot haatgevoelens voor zijn eigen vader leidt bij Bruce. Bruce loopt weg van huis, zijn vader doet zoals mijn vader het deed. De roep om aandacht volledig negeren.
Als Bruce wordt opgeroepen om gekeurd te worden om naar de hel in Vietnam gestuurd te worden en hij wordt afgekeurd, komt de liefde van zijn vader voor zijn zoon boven drijven. Prachtig!
Ach, luister zelf maar. Het zijn de eerste 5.30 minuten van de clip.

http://www.youtube.com/watch?v=gg3DleXrT-o

Een ander fantastisch nummer gaat over tips die een vader aan zijn zoon geeft.
Vader overlijdt in de gevangenis als zoon 10 jaar is. En de laatste woorden van vader aan zijn zoon zijn dat zijn zoon het anders moet doen dan zijn vader.
“Loop weg van problemen als je kunt, je hoeft niet te vechten om een man te zijn”.

En dat doet de zoon dan ook telkens. Maar als 3 broers de vrouw van de zoon verkrachten, knapt er iets in hem.
Hij gaat wraak nemen. En vraagt zijn overleden vader om vergiffenis.

“Sometimes you gotta fight when you’re a man”.

http://www.youtube.com/watch?v=sraL5ERiwZ4

Er zullen ongetwijfeld meer van dit soort nummers zijn.

Suggesties zijn welkom.

Verkeerd beeld

Ik heb me daar toch even sterk het idee dat er een compleet verkeerd beeld van mij rondwaart op dees kloot.

Hé, da’s toevallig! Ik had het er gisteravond nog over. Nah zeg!

Zo schijnen er zum bleistift mensen te zijn die denken dat ik ècht een arrogante, superieur voelende, alleen maar vet vretende, alleen maar bier drinkende, denkend in een Audi A3 rijdende, prachtlijf hebbende, nooit serieus zijnde, einzelgängende, vrouwenverslindende geheim agent ben.
Hahahaha, tuurlijk niet! Ik heb namelijk al best een buikje.

Je moet niet alles geloven wat op dit weblog staat.
Ja, goed. Al mijn anekdoten bevatten een kern van waarheid maar het meeste wat ik hier neerplemb is flauwekul.
En ik doe dat niet zomaar, ik doe dat met een reden. Ik doe dat voor jou. Ja, jij. Jij lezer/leester. Om je een (glim)lach te bezorgen. Om je iets mee te geven om over na te denken. Of gewoon om je een inzicht te geven in mijn complexe persoontje.
Kijk, dat jij daar dan een beeld van mij van houwt, dat is jouw recht. Zou ik ook doen. Maar houw dan wel het juiste beeld.

Zo schijn ik best een aardige gezelschapspartner te zijn. Ik schud nog wel eens uit het niets een grap, grol of dijenkletser uit mijn rechtermouw. Ik kan erg leuk meedoen met spelletjes. Ik heb een universele muzieksmaak. Zolang er vlees geserveerd wordt, heb je aan mij geen kind. Ik heb een brede kennis van zaken. En ik weet wanneer het tijd is om er weer vandoor te gaan. En dat is toch ook niet onbelangrijk, me dunkt.

En dat brengt me op mijn favoriete ‘laat ik eens iemand verrassen met een bezoekjedagen’. De kerstdagen. Ze komen er weer aan.
Zal het een klein beetje uitleggen voor de nieuwelingen in mijn leven. Op een willekeurige kerstdag rijd ik naar één van m’n vele vrienden toe en bel spontaan en onaangekondigd aan. De bedoeling is dan dat je me met open armen ontvangt en dat we er een gezellige morgen/middag/avond van maken.
Leuk hè? M’n vele vrienden kijken elk jaar weer reikhalzend uit naar dit moment. “Zou ie dit jaar bij ons komen” brandt half oktober al op ieders lippen.
Ach, ik doe het graag hoor.

Ik kreeg gisteren mijn rooster door voor de kerstdagen en ik kan melden dat ik alle tijd heb om verrassingsbezoekjes af te leggen. Ja, je leest het goed, bezoekjeS. Ben van plan dit jaar meerdere te plegen.

Dus vele lieve vrienden, de kogel is door de kerk. Ook dit jaar gaat deze traditie gewoon door!

Sinterklaas bestaat niet

Heb je het nog meegekregen?
Dat van die zwarte Pieten?
Dat we het moeten verbieden?
Wat een p(r)ietpraat hè?
Waar hebben we het over man?

………………………………….ONTZETTEND DIEPE ZUCHT…………………………………….

Luister ‘s, mekkerswa’s en droefsma’s, Sinterklaas bestaat niet. Ergo, zwarte Piet dus ook niet.
Goeiendag zeg! Ik moet ook alles uitleggen.
Het is een verzinsel.
Net als dat er geen kabouters zijn. En geen draken. En geen Smurfen. En geen Slave………..eh Laven.
Dus, stel je niet zo aan!
Hijs je broek over je kont, poets je gouden tand, doe vrolijk gekleurde kleren aan, zet een mooie muts op (vergeet de veer niet), stift je lippen en zing vrolijk mee met dat prachtige kinderfeest.

Net als mijn zeun.

http://www.youtube.com/watch?v=wi925RTaFfs&feature=youtu.be

Ben niet eens boos

Ik werk al jaren in dezelfde classified branche. En met redelijk succes en eigenlijk ook wel plezier, kan ik melden. Heb het uitstekend naar m’n zin en als ik eerlijk ben, zou ik ook niets anders willen. Ja, filmster maar die vacatures zijn allemaal al ingevuld. Ik zou geen 9 tot 17 baan willen. Gewoon omdat het mijn ding niet is. Ik hartje de onregelmatigheid in mijn huidige baan. Vrij zijn op momenten dat anderen werken, heerlijk!

Goed, die onregelmatigheid heeft natuurlijk ook nadelen. Een sociaal leven is bijvoorbeeld moeilijk te onderhouden. Omdat ‘die anderen’ wèl regelmaat in hun leven hebben is de kans dat ‘wij’ elkaar kunnen ontmoeten vrij klein. Vergt een hoop planning.
Jarenlang heb ik mijn werkrooster af kunnen stemmen op mijn privéleven. Of andersom, wat je wilt. Moest ik weer eens verhuizen, werd er rekening mee gehouden. Had ik een bruiloft (nee, niet van mezelf, gekkie!), kon ik vrij krijgen. Was ik eens sporadisch ziek, beterschap! Overleed m’n vader, zie maar wanneer je er weer klaar voor bent. En ook na mijn scheiding deed men niet moeilijk over de omgangsregeling van mijn 2 kleine jongens. Prachtig toch?

Bovenstaande gevallen slaan allemaal op de tijd dat ik nog werd aangestuurd door mensen. Mensen met gevoel. Met emoties. Mensen met begrip.
Tegenwoordig word ik aangestuurd door een computerprogramma. Zonder gevoel. Zonder emoties. En zonder begrip.

Kijk, dat ik door mijn onregelmatigheid mijn moeder, mijn familie en mijn vrienden of een vrouw haast niet kan ontmoeten, ik heb er mee leren leven.
Maar als dat computerprogramma gaat bepalen dat ik mijn kinderen bijna niet meer kan zien, dan raakt ie bij mij een verkeerde snaar.

Ik ben niet eens boos.
Teleurgesteld, dat zeker!

Told you so

Ik zei het vorig jaar al.
Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.

(misschien moet ik ’s wat in de voorspellingswereld gaan doen?)

http://vonbloghausen.wordpress.com/2012/08/25/trust-me/

Romantiek

Ik plempte net weer eens een statusupdate op het wereldwijde web en fluks werd er gereageerd door mijn goeie vriend en ultieme stommerd Linda. Ik schreef dat een romantische strandwandeling er vandaag niet in zat. Zij schreef dat anders het weer wel roet in het eten zou gooien.
Een zielscheurende opmerking. Maar wèl een lollige, dat wel.

Romantiek, wat is dat nou eigenlijk? En waarom is romantiek in vredesnaam zo belangrijk in een relatie. Ik ben er nooit een ster in geweest. Maar dat komt omdat ik nog nooit de definitie ervan begrepen heb.
Een romantische strandwandeling zum bleistift. Wat is er mis met een gewone strandwandeling? En waarom zou je trouwens kilometers door het mulle zand moeten sjouwen? In mijn optiek kun je beter de eerste de beste strandtent naar binnen gaan en wat drinken/eten.

Of romantisch op een tijgerkleed voor de open haard hangen/liggen/zitten. Ja? En dan? Dat verveelt volgens mij ook wel na een dikke 7 minuten. En als je geen open haard hebt? Moet je dan maar voor de verwarming of kachel (die heb ik, kutding doet het nog steeds niet) gaan hangen/liggen/zitten?
En een tijgerkleed? Waar haal je zo’n ding? Ze zien me al aankomen bij Ouwehands. Dat ik het tijgerverblijf afdaal en met een mes zo’n prachtbeest van z’n velletje ontdoe.
Je kunt volgens mij beter op de bank plaatsnemen. Een stuk zachter voor de bips! Maar ja, ik vind dat een bank om op te liggen is. Dus zou jij op een aparte stoel moeten zitten. Maar waar dan de romantiek moet inkicken, ik heb geen idee.

En kaarsjes? Wie heeft dat verzonnen? Waarom denk je dat elektriciteit is uitgevonden?

Nee. Romantiek, ik vind het maar een vaag iets.
Misschien dat jij me op een andere gedachte kan brengen?

De lijnen staan, zoals gebruikelijk, open.

Lucky bastard

Als ik zeg “IJL BIE BAK” dan weet jij precies wat ik bedoel toch? En dan weet je precies wie ik bedoel. Toch?
Juist. Dat zeg ik altijd als ik op m’n werk even wegga om een sigaartje te roken.
Maar natuurlijk weet je ook wie ik bedoel met “I have a dream” (Voor de nono’s die hier lezen: Die is van Martin Luther King). En met “Ich bin ein Berliner”. En wat dacht je van “Yippee-ki-yay, motherfucker”. En één van de beste ooit; “Ik heb een banaan in m’n oor”.
Je begrijpt waar ik naartoe wil. Toch?
Juist, naar beroemde oneliners. Zo’n zinnetje waarvan je direct weet wie het zei, wat er bedoelt wordt en/of waar je was toen je ‘m voor het voor het eerst hoorde.

“Wat doet u nu, buurman?” zei laatst m’n goeie vriend annex persoonlijke chef-kok zomaar uit het blauwe. Ik weet niet meer waar we het over hadden maar het was ongetwijfeld een onzingesprek. We hebben namelijk geen andere gesprekken. Ik wist direct waar het over ging en we vroegen ons gezamenlijk af wie toch die ene vent was. Het zinnetje werd uitgesproken door Tatjana in de Flodderfilm uit 1986.
Zucht, Tatjana. Was er een fijnere vrouw op de wereld voor een 15-jarige puber? Man, ik heb met regelmaat nat over haar gedroomd toentertijd.
Tatjana. In 1986. Ze was toen 23 jaar. Met haar gebrekkige Nederlands (oh wacht, nog steeds). Wat maakte het uit dat ze niet kon acteren? Of zingen? Ze was een uitermate prettige verschijning. En dat was voor een hormonaaltje als ik genoeg. Toen had je nog het idee dat je ook zonder miljoenen op de bank een kans bij haar had. Zucht. Kwijl. Druip. Smacht.

Maar ik dwaal af. Het ging dus over dat ene zinnetje. En over die buurman. Hij mocht van regisseur Dick Maas Tatjana van achteren bij haar units pakken terwijl ze voorover gebogen op de motorkap van een Citroën leunde. Whoehoooooeeee, oh sorry.
Ik weet nu dus wie dat is. Heb het even geGoogled. En nu ik dees anekdoot zo teruglees denk ik, mèn wat een onzinstukje over Bert André (1941 – 2008).

De lucky bastard.

Een man kan niet huilen

Toen mijn moeder die vrijdagochtend belde en de woorden zei die ik niet wilde horen, flikkerde ik de telefoon weg. Op de bank. Ik draaide me om en liep linea recta de tuin in. Kwaad was ik. Woedend zelfs. Maar op wie? Op het ziekenhuis? Omdat zij hun werk niet goed hadden gedaan? Op de wereld? Omdat het niet eerlijk was? Op pa zelf? Omdat hij er plotseling tussenuit geknepen was? Ik wist het niet. En het sloeg ook helemaal nergens op. Doodgaan komt altijd onverwacht. En je moet er gewoon rekening mee houden. Klaar.
Ik rookte eentje.
Ik liep de kamer weer in en zag vriendinlief staan. Ze was in tranen. Ik omhelsde haar. Ze begon hardop te huilen.
Ik huilde niet. Gedachten schoten door m’n hoofd. Er moesten zaken geregeld worden. We moesten zo snel mogelijk naar Groningen vanzelfsprekend maar ook mensen die dichtbij me staan moesten op de hoogte gebracht worden.
Ik belde m’n maat op zijn werk. Maat die altijd in is voor een grap en een grol was BAM! ineens stil. Hij schoot vol. Ik kon niet vol schieten.
Ik belde de broer van vriendinlief. Altijd in voor een grap en een grol. Hij begon te snikken. Ik kon niet snikken.
Eenmaal in Groningen zaten broer en zwagers met tranen in hun ogen op de bank. Ik had geen tranen in m’n ogen.
Grote, sterke mannen die emoties hun gang laten gaan. Zij wèl. Ik ben op één of andere manier te zakelijk op emotionele momenten. Op één of andere manier blokkeer ik emoties. Geheel onbewust trouwens.

Laatst lag ik op de bank en dacht aan die zwarte vrijdag in 2007. Tranen rolden over mijn wangen. Natuurlijk kan ik wel huilen.
Het duurt alleen even bij mij.

Vandaag zou mijn vader 66 jaar zijn geworden.
Op jors, ouwe.

R.I.P. Oxy Joe

Oxy Joe is dood, beste lezer. Oxy Joe, de vroegere buurman van m’n vroegere buren.

Sinds mensenheugenis en zolang ik me kan herinneren woonde Jo op de hoek, naast onze buren. Ik zal als klein manneke ongetwijfeld wel eens bij hem binnen zijn geweest. In zo’n volksbuurtje woonden wij wel. Wij deelden met hem de krant. Maar verder weet ik vrij weinig van, met en over hem.
~~Ik weet trouwens nog opvallend weinig van vroegah. Denk toch dat alcohol en feesten in m’n gloriejaren (1985 – 1997) flinke delen van m’n geheugen hebben weggeslagen.~~
Het enige wat ik nog weet van Jo is dat hij zeilenmaker was (geweest). Met grote regelmaat dreunde ons huis heen en weer omdat Jo op zijn zolder een zeil met insteekringen met een giga-voorhamer in elkaar beukte. Zat je rustig te eten, te kleien, tv te kijken, KABOIIIIIIIINNNNGGG, sloeg Jo weer een koppelring tegen elkaar.
En toen hij te oud werd om dit fysieke werk te doen, liet ie een kast van een bungalow in zijn tuin bouwen. Ging ie daarin duiven houden! De dwaas.
Zeker 5 keer per dag moesten die klotebeesten terugkomen van het rondjes vliegen en stond Jo kwartierenlang in de tuin te fluiten en te ‘kom maar, kom maarrrrr, kom maarrrrrrrr’. Gek werd ik er van! En overal die schijt!!

Maar Jo werd ziek. Ernstig ziek. Weet niet precies wat hem mankeerde maar hij moest aan de zuurstof.
En met lolbroeken als buurjongens werd Jo al snel door ons omgedoopt tot Oxy Joe. Weet niet meer wie dat nou eigenlijk verzonnen heeft, m’n broertje of ik.
Kwam hij weer eens helemaal puffend en kreunend bij het tuinhek de krant brengen, riepen wij “Hé Oxy Joe, kom je een luchie scheppen?” Wij vonden het hilarisch. Van m’n moeder hoorde ik dat Jo in al die jaren slechter en slechter werd maar hij weigerde Maarten te pijpen. Die taaie.
Zojuist kreeg ik een sms’je van Moeke.’ Jo overleden’ stond er.
Hij is 1200 jaar geworden.

Rust zacht buurman.

28 September 2013

Tja, da’s m’n eerstvolgende vrije dag weer. Grootse plannen!
Met zoonlief. Een keer weer alleen met zoonlief. Dat is leuk voor hem en, belangrijker nog, een heul stuk rustiger voor mij.
Begrijp me goed, ik vind met zeun erbij (meestal) ook hilarisch hoor maar mèèèèèèèèèn, wat een aandacht heeft zo’n klein jochie nog nodig. Een dag met een 5,5-jarige is zoals ik ze graag heb, relaxed.

Ik wilde alleen met zoonlief naar Monsterjam. Scheurende, lawaaierige en over de kop vliegende auto’s zijn koel, papa!! Maar zoals in de vorige zin te lezen is, er staat wilde. We gaan namelijk niet. Ik heb ’s even zitten struinen op internet en de toegang alleen al is 90 (NEGENTIG!!!) euro. Kom op zeg. Daar moet ik een halve dag voor werken.

Nou, dacht ik, er komt toch een nieuwe Cars-film in de bios? ‘Planes’ heet ie. Lijkt me weer geweldig ~~voor zoonlief~~. Weer een struintje over het wereldwijde web leverde wederom een teleurstelling op. De film komt pas 9 oktober in de bioscopen.

GRRRRRRRRRRRRRRRRRR, ik heb ook nooit geluk.

Dus lieve leester, goed nieuws voor je.
Ik heb besloten dat ik zaterdag 28 september volledig de jouwe kan zijn.
Mijn hele hebben en houwen, mijn volledige prachtlijf en mijn complete oeuvre aan 1982-grappen kunnen die dag van jou zijn.
Het enige wat jij hoeft te doen is mij een seintje geven en we maken er een gedenkwaardige dag van.
Zet een hartje om 28 september en reageer. En je weet, een beller is sneller, een whatsapper is rapper.

Oja, je moet niet meer dan 90 euro kosten.
Liefde moet wel betaalbaar blijven. Tenslotte.

TATA

Lekkere lijven

Haha, laat je niet misleiden door de borstel (voor m’n nieuwe lezer; titel = borstel. Is een woordgrapje mijnerzijds) hierboven. Dees anekdoot heeft namelijk helemaal niets te maken met lekkere lijven. Het is een trucje van ons schrijvers om lezers te lokken. Whoehahaha, gotcha!

Neen, dit verhaaltje hoort in de categorie ‘Och ja, verrek’.
Ik vind het namelijk weer de hoogste tijd om jullie jeugd te onderrichten over muziek. Echte muziek. Zoals het vroeger werd gemaakt. (Dààààààààààààg, klutmuziekliefhebber).

Deze keer wil ik het over de superband Supertramp hebben. Ik vind het een beetje een ondergewaardeerde band. In elk geval bij het grote publiek. Ik herinner me nog dat m’n ex-schoonvader ooit zei dat hij Supertramp niet zo je-van-het vond. Dat deed me pijn. Een muziekliefhebber die dat zegt!
Waarschijnlijk kun jij wel een paar hitjes van ze opnoemen (Give a little bit, Dreamer, It’s raining again enzetra) maar een beetje muziekliefhebber gaat voor het overige werk. Onder aanvoering van Roy Hodgson, die tegenwoordig bondscoach van Engeland is (nee hoor, grapje), met z’n hoge en herkenbare stemgeluid hebben ze werkelijk schitterende meesterwerken gemaakt.

Ik noem een School. Ik noem een Goodbye stranger. Ik noem een Fool’s overture (juist, dat nummer van Veronica’s concertagenda). Ik vind ze prachtig.

Symfonische rock roels al jaren bij mijn gehoor!

Dat Roy Hodgson klassiekers kan maken bewees hij met onderstaand chanson. Uit z’n solocarrière.
Per toeval stuitte ik er op en het is inmiddels een grijsgedraaid werkje in mijn voiture, kan ik melden. Ik weet zeker dat jij ook zoiets hebt van ‘OCH JA, VERREK’. Graag gedaan.

En veel luisterplezier.

Tot een volgende keer maar weer.

Broertjes

Broertjes zijn lollig. Tenminste, als je het onderling vechten, schelden en overige competitieve zaken even achterwege laat.

Ik kreeg vanochtend een paar gesproken whapps van m’n jongens. De laatste klonk als volgt; “Teuheun, waarom praat je me steeds na?” ……..…….(stilte)….………. ”Sahaaam, wlom plaat je stees manana.”
Ik vind dat lollig. Die komen er wel, die twee.

Ik ben ook een broertje. Ik ben de oudste. En net, vlak voor één van m’n spaarzame dutjes, moest ik aan een lollig voorgeval van vroegere tijden denken. Ik slappelachte weer eens zoals ik vaker doe in m’n eentje. Man man man, lollig met een grote L.

Het was net na een interne verhuizing. Ik kreeg een kamer op zolder, broertje bleef alleen achter op ‘onze’ slaapkamer. We kregen beiden nieuwe bedden en nieuwe kasten. Verder mochten wij onze kamers zelf inrichten. Het apart zijn ging een tijdje goed maar een kleine 10 jaar gestapelbedden veeg je niet zomaar uit. We trokken zo nu en dan naar elkaar toe.

Zo ook deze keer. Op zijn kamer gingen we een kussengevecht doen. Ik nam mijn kussen van boven mee. Vanzelfsprekend was ik sterker, we schelen immers 4 jaar, dus we moesten iets verzinnen zodat het gevecht eerlijker zou zijn. We spraken af dat we om de beurt een mep mochten geven en dat de ander niet mocht bukken of afweren. Prima.
Broertje nam een aanloop en mepte me vol tegen de rechterkant van m’n hoofd.

Lachen!!!!

Nu was het mijn beurt. Wat hij niet wist is dat ik zo’n lomp, zwaar kussen had. Ik nam niet eens de moeite voor een aanloop. Ik beukte hem zo hard dat hij door de kamer vloog, tegen de kastdeur aan, door de kastdeur heen en de hele kast in elkaar donderde met alle kleren boven op hem.
LACHEN!!!!!!!!!
We gierden het uit. Schaterlachen. Bulderlachen. Tranen met tuiten.

Tot pa boven kwam…………………………………………… Het laat zich raden wat pa hiervan vond.

Zaterdagavond komen mijn jongens weer thuis van vakantie.
Mogen ze bij mij weer op 1 kamer in een stapelbed slapen.

Goedmaaksex

Zo’n vakantie als deze zet een mens toch wel aan het denken. En laat ik nou tóch een mens zijn! Ik heb ruim de tijd gehad en ook genomen om mijn zonden eens te overdenken. En ik ben tot een opvallende conclusie gekomen.

In al mijn onschuld in al mijn onwetendheid Niet bewust heb ik in de loop der jaren mensen pijn gedaan, beschadigd, genegeerd, tot wanhoop gedreven, getraumatiseerd, aan hun lot overgelaten en over de rooie geholpen. Ik heb in zeer korte tijd op diverse pikken en nóg veel meer tepels getrapt.
Het begon met Hyves, later m’n weblog en de laatste tijd via de Twitters en Facebooks. Ja precies, het zijn allemaal sociale mediadingetjes. In real life ben ik een toffe peer maar zodra ik vanachter het toetsenbord los kon gaan, ging ik ook heulemaal.

En daar heb ik spijt van. Het kan zo niet langer. Kom op zeg. Ik ben 42. En een half op de kop af vandaag!

En dus heb ik besloten een rondje goedmaaksex te doen. Er is tenslotte al genoeg shit in de wereld.

Voel jij je op enige manier gepijnigd, beschadigd, genegeerd, tot wanhoop gedreven, getraumatiseerd, aan je lot overgelaten of over de rooie geholpen door mijn toedoen, geef me dan ff een seintje.

Nee wacht, voel jij totaal geen behoefte om met mij te goedmaaksexen, reageer dan gewoon even.
De kans op reacties is dan groter. Me dunkt.

Zoek en gij……….

Er is een tijd geweest dat ik dat Google maar vond zuigen. Zuigle noemde ik het toen gekscherend. Het was in de tijd dat ik het razend populair online plaatjesraadspelletje ‘Wiesdanou?’ organiseerde op dees jolijtsijt. Maar eerlijk is eerlijk, Google heeft ook zo z’n goede kanten. Sterker nog, ik voorspel dat Google nog wel eens heel groot kan gaan worden!

Ik zat vanochtend een beetje rond te zappen in de statistieken van m’n weblog. Ik ontdekte dat ik 13326 views heb gehad (zucht, in m’n beginjaren had ik dat aantal in een week), dat ik 450 reacties heb mogen ontvangen (zucht, in m’n beginjaren had ik dat onder 1 anekdoot) en dat 13 september 2011 de drukste dag op m’n sijt was met 112 views (zucht, 112 viewers die handenwrijvend gniffelden en genoten van mijn scheidingsperikelen). Maurice (99) en Eva (46) zijn m’n trouwste reaganten en da’s ook niet zo gek. Zij zijn nog van toen het wèl lachen was op dees jolijtsijt.
Alleen Zuid-Amerika, Afrika en Australië zijn de continenten die mij nog niet ontdekt hebben. KUTLUI!

Maar terug naar Google. Je kunt info, plaatjes en weet ik veel wat nog meer vinden via Google (ja, ik denk, ik leg het concept van Google maar ff uit.)
En met enige regelmaat (430 keer afgelopen jaar) stuurt Google je naar mijn weblog. Dat doet me vanzelfsprekend deugd. Ik durf het zelfs tepelstijvend te noemen. Ik maak tenslotte niet voor niets veel van de bijgevoegde plaatjes zelf.

Op onderstaande 11 foto’s (of links of rechts, ik weet nooit waar dat WordPress ze neer flikkert) staat een overzicht van de zoektermen die men gebruikt om op mijn weblog te komen. Met jouw goedvinden, wandel ik er even doorheen. Want hoe sommigen op mijn sijt terechtkomen, al pijp je een paard.

Foto 1: M’n bier achtergrond, 64, niet storen en herhaling-plaatjes zijn een groot succes, zoals je ziet. Maar kijk ’s verder dan.
Man onder poep – Blubberbuik wegwerken.
Volgens mij gaat dat eerste over dat ik toen undercover ging als hoop stront om hondenuitlaters –en niet de poepopruimers te betrappen. Die is dus te verklaren. Het verhaal bij blubberbuik wegwerken is mij een compleet raadsel.

Foto 2: Monkey lasbril – Gaten in je haardos – Motse kletse kopen.
Wat is een monkey lasbril en waar is dat te lezen? En wat is een Motse kletse? Gaten in je haardos moet haast wel gaan over toen ik een tijgerbalsempleister van m’n nekhaar roste. Zou het anders niet weten.

Foto 3: Spetter tetten – Stront op een bord – Lichte hazenlip – Egels poep.
Ik vermoed dat zoeker bij spetter tetten een komma is vergeten. En anders heb ik er een heul pornobeeld bij. Stront op een bord…………tja, ieder z’n fetisj zal ik maar zeggen. Maar hoe deze zoekterm bij mij uitkomt, ???. Lichte hazenlip gaat over die galbak van een Jan-Jaap van de Wal, denk ik. En egels poep, zie stront op een bord.

Foto 4: Slappe grappen.
Die weet ik ook niet maar ik vind ‘m lollig dus die ga ik vanaf nu gebruiken!

Foto 5: Stront tenen – Stront van een potvis – Adamsappel nekklem.
Bah, het lijkt er sterk op dat ik nogal eens over poep, stront en andere uitwerpselen schrijf. De adamsappel nekklem is mij totaal vreemd en als ik erover nadenk wil ik dit ook helemaal niet weten.

Foto 6: Einstein swaffelen – Bloote vrouwen poep – Ingevallen oogkassen opvullen.
Tja, wat moet ik hier nu weer van zeggen? Ik denk dat je behoorlijk ziek bent als je vandaag de dag Einstein wilt swaffelen. Blote vrouwen begrijp ik maar waarom toch steeds dat poep erbij? En welke anekdoot met ingevallen oogkassen opvullen te maken heeft moet haast wel gaan over hoe zombie ik ben na een stel nachtdiensten. Laten we dat maar hopen. Ik zal het ongetwijfeld ooit gebruikt hebben.

Foto 7: Homo heb seks in een panty – Hoofd onder stront.
De zoeker zocht vast naar een filmpje waarin een homo seks heeft terwijl hij een panty aan heeft. Ik distantieer mij hier volledig van. Kom op zeg. Iedereen weet toch dat je de panty uit moet doen alvorens aan het edele liefdesspel te beginnen? Hoofd onder stront = fetisj.

Foto 8: Meeluisterseex.
Dit gaat 100% zeker over de buurvrouw die ik had toen ik op een kamertje woonde. Ze gilde altijd het hele alfabet bij elkaar. In dat in 13 verschillende talen! Maar dat ik daar ooit over geschreven heb? Volgens mij niet.

Foto 9: Strak vastgebonden voor seks – Man in wurggreep bij vrouw sm – Katja Schuurman vastgebonden scouting.
Dit is het kopje ruige seks. En daar begrijp ik dus helemaal niks van. Een tedere minnaar dan moi bestaat nie! En dat Katja bij de scouting vastgebonden zit………..oe geil!

Foto 10: Dokter poep – Zaadlozing op je overhemd – Dooie oorbel – Buitensex A12 – 3 maart imen sterft in heule.
De eerste 2 geloof ik nu wel. Dooie oorbel dan? Degene die aan kan wijzen waar ik ooit over dooie oorbellen heb geschreven krijgt een zakje lichaamshaar naar keuze. Ik rijd regelmatig over de A12, zal toch eens beter opletten. En hallo politie! Leest u even mee. Op 3 maart is een zekere Imen doodgegaan in het plaatsje Heule. Ofzoiets. Ik heb er in elk geval niets nada noppes mee te maken.

Foto 11: Grijs grofgebekt mormel – Kleine kinderen van 4 jaar wit poep – Dikke negerinnensex – Tot fuking.
Het eerste heb ik zeker weten ooit gebezigd, kan alleen niet zeggen wanneer. Dat zoonlief ooit witte poep heeft gescheten is onmogelijk. Tis toch geen duif? Ik heb dat dus ook nooit geschreven. Dikke negerinnensex moet gaan over mijn allereerste keer. Maar ze was helemaal niet dik! Sterker nog, ze had een prachtlichaam. En als laatste tot fuking. Wat moet ik daar in hemelsnaam bij voorstellen? Duitse necrofilie? Engelse kikkersex? Geen idee. En eigenlijk wil ik het weer niet weten.

Zo zie je maar weer, lieve lezer, met een velerlei aan zoektermen kom je op mijn weblog terecht.

En als ik veel van die zoektermen nalees, wordt het voor mij tijd om eindelijk eens wat minder over poep, stront, tetten en seks te gaan schrijven. Ik ben tenslotte geen puber meer.
Me dunkt.

Recensie

Met trots kan ik melden dat de opnames zijn afgerond van de nieuwste film in de SuperAnus-zoveelogie. “SuperAnus goes los op flinkertjes” gaat de film heten. Wederom zien we SuperAnus en zijn trouwe hulpje Hermie in dit vervolg. Een leuk detail is dat ze dit keer een omgebouwde Volkswagen T1, de SuperABus, tot hun beschikking hebben.
De producers hebben deze keer niet gekozen voor één vijand maar voor honderden tegenstanders. En dat komt de film ten goede. De actie spat van het scherm! U heeft geen seconde rust.
Goed, het verhaal lijdt er een beetje onder maar de vele visuele effecten maken een heleboel goed.

Zoals in elke film begint het ook hier in zijn hermetisch afgesloten en voor de buitenwacht volkomen onzichtbare penthuis.
SuperAnus zit op zijn bank de strips in de krant te lezen als zijn trouwe hulp Hermie binnen komt stormen. SuperAnus moet onmiddellijk meekomen naar het hightech lab. Er is weer een noodoproep uit de hightech Commodore gerold.
Er schijnt een nieuw ras op Aarde te zijn neergestreken. Een gewelddadig ras. Flinkertjes worden ze genoemd. Een ras dat het voornamelijk gericht heeft op hulpelozen, eenlingen, ouderen en jonge meiden. Onder leiding van een zekere A. gebruiken ze onnodig veel geweld, stelen ze kleine bedragen of voorwerpen en bezigen ze uiterst agressieve taal.

SuperAnus staat voor een lastige klus omdat de groep niet alleen in zijn woonplaats opereert maar dat ze landelijk actief zijn. De hightech Dotmatrix printer in het hightech lab spuwt de ene na de andere verdachte uit. Het duurt maar even of alle wanden hangen vol met verdachte rasleden.
Opvallend is dat ze meestens dezelfde soort kleding dragen, dezelfde kapsels hebben en zich voortbewegen op dezelfde voertuigen. Dat maakt de zoektocht voor SuperAnus een stuk eenvoudiger.

Na deze kalme openingsscene trekt de regisseur alle registers open.

In de SuperABus rijden SuperAnus en Hermie stad en land af om de flinkertjes één voor één uit te schakelen. Voor de zwakke magen is dit niet altijd even prettig om te zien omdat er ontzettend veel vuurpower en vechtscènes gebruikt worden en dat bloed en ledematen in het rond vliegen.
Het wordt al snel duidelijk dat de tactiek van SuperAnus is om de groepjes te verzwakken door er telkens één raslid uit te halen.
Na een dik uur actiegeweld gaat de film geruisloos over op de thrillertoer.

Een schitterend en tergend spannend moment is dat SuperAnus een flinkertje in de SuperABus trekt en met het flinkertje geblinddoekt en geboeid naar de straat van Gibraltar rijdt. Hier in een bootje stapt en op precies 7,2 kilometer van de kust het flinkertje overboord kiepert.
Trouwens, ontzettend veel credits voor de tegenspeler die je een kwartier lang laat mee sidderen in zijn doodsangsten. Oscarwaardig.

Het laat zich al raden; SuperAnus zegeviert zoals het een echte actieheld betaamt. De rust is weergekeerd in Downland.
Toch geeft de film ruimte aan een vervolg want de grote leider A. is niet gevonden. Waarschijnlijk bestaat hij ook niet. Wie zal het zeggen?

De recensent.

Lolbroek

Ik mag dan wel een lolbroek in ruste zijn maar ik kan het nog steeds hoor!

Ik zat vanochtend op de bank achter een bakkie pleuah en keek eens rond in m’n penthuiswoongedeelte. Nou, daar was niets buiten het ordinaire te zien. Ik draaide het lijf richting eetkamergedeelte en toen gebeurde het.
Een ontiegelijke flapperscheet ontglipte m’n bips. Maar dat heeft verder niets te maken met dees anekdoot. Begrijp ook niet zo goed waarom dit erin staat. Raarrrrrrr.

Na een ‘hé, een scheetlachbui’ zag ik m’n pasgeleden afgezaagde eettafel staan. En ik herinnerde me dat zeun kortgeleden een flinke lap uit het tafellaken had geknipt. “Oja, ik moest nog een tafellaken hebben”, dacht ik toen. Dat heeft meneer Evolutie toch maar mooi bedacht. Dat je je iets herinnert en dat je dan gelijk ergens aan denkt. Wat jij?
Ik ging eentje halen, fuk de zondag!

Vanochtendmiddag toog ik dus naar Bataviastad. Je weet wel, dè outletstad van Nederland. Ik was er nog nooit geweest en ik verwachtte eigenlijk een XXXXXL-Action ofzo.

NEEN!!!!!!!!!!! Niets van dat al. Au contraire, mon amis. WAL FUKKING HALLA!!!!!!

Tenminste, als je van degelijke kleren houdt. En ik houd van degelijke kleren. Al mijn merken zijn in dat kleine stukje Nederland te vinden.

Maar ja, ik kwam voor een tafellaken. En een tafellaken zou het worden. De kleren komen wel met m’n eerstvolgende date die niet lang meer op zich laten wachten (ik zal m’n Kaaimaneilandaccount vast ’s even leeg trekken.)
Nadat ik ongeveer 3 kwartier met toch wel stevige lichaamsonderdelen had rondgelopen kwam ik bij het winkeltje genaamd ‘Gant’.
Ik stap er gezonnebrild binnen en zag 2 verkoopsters staan. “Goedemorgen”, zeggen ze simultaan en in koor. Ik stop onmiddellijk en pak m’n telefoon uit m’n broekzak. Mijn telefoon gaf 12.37 aan. Zuuuuuuuuuuuuuuuuuucht. Met m’n schouder en hoofd neerslaand maakte ik dat exacte geluid.

“Dit doen we even over”, zei ik op gebiedende toon. En ik liep de zaak weer uit.
De mevrouwen keken ietwat verbaasd toen ik weer op dezelfde manier binnenkwam. Voor een actiefilmthrillerpornoacteur als ik is dat natuurlijk een schilletje van een peul. “Goedemiddag”, zei de ene terwijl de andere vasthield aan ‘goedemorgen’.
KUT! Riep ik. En weer liep ik naar buiten.

We hebben deze scene in totaal 8 keer over gedaan alvorens de regisseur tevreden was. Dan hadden m’n tegenspeelsters weer een lachbui, dan was er ineens een figurant pontificaal in beeld, dan had ik weer ergens een stevig lichaamsonderdeel. Zucht.
Acteren, het is ook niet voor iedereen weggelegd.

Maar goed, ik heb de 2 dames een hartstikke leuke middag (en waarschijnlijk een hele dag. Wat? Een heel leven) bezorgd en ik heb een nieuw vet cool boomlauw strak bruut flex chill jeweetzelluf tafellaken. (foto op de Twitters en Facebooks).

En daar draaide deze 2^e vakantiedag immers helemaal om. Morgen de planten water geven!
Zin an.

Vakantie

Mij wordt vaak verweten dat ik nooit tijd heb. Voor zum bleistift sociale omgangsvormen. En dat klopt als een vingerende zweer. Ik heb inderdaad niet vaak zin tijd om me op sociaal vlak te presenteren. Ten eerste ben ik veel onregelmatig aan het werk. En da’s niet onbelangrijk in dees onzekere tijd. Werk hebben dat is. Me dunkt. Dan heb ik natuurlijk nog 2 jongens die ik groot moet brengen. Ze volledig klaarmaken voor de grote boze wereld. Want ze krijgen nog wat voor hun kiezen hoor! Ik poep je niet! En als laatste spendeer ik m’n overige vrije tijd voornamelijk aan m’n relatie. Mijn innige relatie met m’n bank.
En ja, dan houd ik weinig tijd over voor sociaal gedoe. Zoals je ziet.
Nu moet ik ook zeggen dat ik weinig geprikkeld word om me op sociaal vlak te begeven hoor. Door jou ja! Jij, lezer. Jij laat me ook links liggen. Ontken het maar niet.
Ik geloof dat half Nederland m’n telefoonnummer heeft of me volgt via de sociale Twitters en Facebooks (is er al weer iets nieuws trouwens?) dus dat je niet weet hoe eenzaam ik me soms voel of ik tijd voor een sociaal samenzijn heb, is iets met vlieger en opgaan.

Maar lieve lezer, daar kan verandering in komen.

IK HEB VAKANTIE!!!!

En wel helemaal tot 26 augustus. En aangezien ik totaal geen ingrijpende grote plannen heb, heb ik besloten om jou, lieve lezer, tegemoet te komen.

Ik laat me de komende 3 weken hoereren. Per opbod. Is niet dat een geweldig plan?

Het idee is simpel. Wil jij een middag/avond (of beide) een middag/avond (of beide) jolijt om te lachen hebben, breng dan bij de reacties een bod uit. De hoogste bied(st)er mag zich de gelukkige winnaar noemen van een middag/avond (of beide) met mij. Ja, je leest het goed.
EEN HELE MIDDAG/AVOND (OF BEIDE) MET MIJ!! Hermanus. Manus. SuperAnus. De meest begeerde vrijgezel van Gelderland. Lolbroek. Fijne gesprekspartner.

Ik neem nu ff een afwachtende houding aan en lees het allemaal wel.

Succes allen.

(Noot van de redactie: Om niet elke trol, onverlaat of sufdoos de mogelijkheid te geven te reageren stel ik natuurlijk wel een bieddrempel in. Kom op zeg. Ik ben de Mediamarkt niet. Biedingen beginnen bij 0,40 eurocent.)

Wellicht tot snel!

(ps. wie weet waar bovenstaande foto is genomen, gaat direct door naar de 2^e biedronde)

Het voordeel van vrouwen

Ik kan wel 10 redenen bedenken om geen vrouw om me heen te hebben. Laat ik eens een zijstraat noemen; geen gemekker! Oh nee, da’s een hoofdstraat. Ehm, nou, onder andere gebrek aan humor. Hoofdpijn. Kleffe tv kijken. En had ik geen gemekker al genoemd? Dat zijn toch zaken waar ik niet meer mee te maken heb. Thank God it’s vrijgezelday!

Maar, eerlijk is eerlijk, er zitten ook praktische kanten aan een vrouw om mannen me heen hebben. Natuurlijk het huishouden (WAT HEB IK EEN SCHURFT AAN HUISHOUDEN! Dik 3 uur bezig en 3 minuten m’n jongens over de vloer en het is weer een teringzooi.) maar ook op voedselgebied.
Hoe ze het doen is me een raadsel maar het lukt vrouwen altijd om voedsel voorhanden te hebben. ‘Schat, ik heb zin in chips.’ En hup, er komt een zak chips op tafel. (disclaimer, dit kan ook worst, kaas, borrelnootjes of enig andere vorm van tussendoortje zijn).

Waar wil ik naartoe met dees anekdoot? Naar de vroege dienst.
Ik ben niet zo’n eter ’s ochtends. Even iets om die graflucht uit m’n muil te stillen vind ik vaak al genoeg. En dat is ook mogelijk met chips, worst, kaas of enig andere vorm van tussendoortje. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Voorheen bij een vroege dienst stond m’n broodtrommeltje voor me klaar. Handig vond ik dat. Voormaligje smeerde de bammetjes vaak voor ze naar bed ging en soms stond ze zelfs speciaal voor me op. Ik was er erg content mee.

Tegenwoordig gaat dat anders. Brood smeren heb ik een pest aan. En al helemaal om 5 uur ’s ochtends. Meestal heb ik wel wat koeken liggen die ik onderweg naar binnen werk. En heb ik ze niet, dan pak ik wel wat witte bolletjes plain en die werk ik onderweg naar binnen.
Zo ook vanochtend. Ik knalde tegen 8 over 6 de A12 op en peuzelde m’n eerste bolletje op. M’n vizier volledig gefocust op de weg vanzelfsprekend!
(noot van de redactie: Laat je nooit afleiden tijdens het rijden. Is levensgevaarlijk!).
Bij de laatste hap van het bolletje dacht ik; ‘Goh, apart smaakje’. Ik pakte het tweede bolletje en keek even vluchtig waar ik de eerste hap zou nemen. Het witte bolletje was groen en grijs uitgeslagen van de schimmel………………..

Duuuuuuuuuuuuuusssssssssss.

Laat de conclusie van dees anekdoot zijn: Ben jij geen mekkerster? Heb je (mijn) humor? Weinig last van hoofdpijn? Geen kleffe tv-fan? Vind je het huishouden geen straf? En ben je bereid mijn bammetjes te verzorgen?
Plaats dan je sollicitatiebrief hierboven in de reacties.

6 jaar alweer

6 jaar geleden alweer dat hij overleed. Mijn vader.
En vanzelfsprekend sta ik vandaag stil bij de triestigste dag uit m’n leven.

Ik ben een vrij emotioneel zakelijke jongen en ga met overlijdens best wel robotterig om. Een moment van schrik. Een moment van woede. Een moment van gelatenheid. En een moment van rouw.
Klaar. Over en uit. Doorgaan.
Zo ging het bij mij bij het overlijden van m’n vader. Vijf jaar heb ik ook zo geleefd. Doorgaan. Het is niet anders, ik kan het niet terugdraaien. Klaar. Over en uit.

Ik heb 5 jaar lang geen behoefte gehad om zijn rustplaats te bezoeken. Ik zag er het nut niet van in. Hij is gecremeerd dus wat zou er te zien zijn? Wat zou ik er moeten doen? Wat zou ik er wijzer van worden? En vooral, wat zou het mèt me doen?
Niks. Daar was ik, als nuchter man, wel van overtuigd.

Pasgeleden besloot ik toch naar zijn ‘graf’ te gaan. Ik logeerde bij moeke, had wat tijd over en wilde er even uit. Het was een zondagmiddag met een waterig zonnetje. Moeke had uitgelegd waar hij lag.
Ik heb 10 minuten bij zijn steen gestaan. Rookte een sigaartje en ben weer in m’n auto gestapt.
Het deed me inderdaad niets.
Een dikke 2 uur later kwam ik weer bij moeke thuis. Onbewust en zonder het te beseffen heb ik 2 uur in gedachten doelloos rondgereden. Langs de plekken uit m’n jeugd, de plekken waar ik herinneringen aan m’n vader heb. Daar ben ik langsgereden.
In stilte. Zelfs de muziek had ik uitgezet.
Man, wat had het me aangegrepen!

Ben ik toch minder emotioneel zakelijk als ik dacht.

Rust zacht door, HELD!

Date

Heb je dat wel eens?

Dat je iemand van het andere geslacht kent via een sociaal medium. Dat je erg leuk contact hebt met diegene. Dat ze je een erg lollige vent vindt. Dat je whappnummers uitwisselt. Dat het leuke contact op een sociaal medium overgaat op de whapp. Dat je elkaar op een gegeven moment telefonisch spreekt. Dat het erg leuke en lange gesprekken zijn. Dat je na een tijdje afspreekt om elkaar in het eggie te ontmoeten. Dat je dus een date hebt.
Dat je bij het ontmoeten denkt ‘Zo! Dat ziet er goed uit’. Dat je nog even wacht met een definitieve mening vormen tot je een uurtje verder bent. Dat je na dat uurtje die definitieve mening hebt gevormd. Dat het wel snor zit. Dat ze om jouw 1952 en poep- en piesgrappen giechelt. Dat je alles op humorgebied uit de kast haalt. Dat ze een aanstekelijke slappe lach heeft.
Dat ze af en toe even je hand aanraakt. Dat ze je soms indringend in je ogen kijkt. Dat je glimlachend terugkijkt. Dat het oudere vrouwtje aan het tafeltje naast je zegt dat jullie een leuk stelletje zijn. Dat ze bij het opstaan je hand vastpakt. Dat je een flinke fooi geeft vanwege de perfecte bediening. Dat je, terwijl je naar de auto loopt, je hand nonchalant in je broekzak steekt. Dat ze je arm pakt. Dat de tijd is gekomen om afscheid van elkaar te nemen. Dat wangzoenen overgaat in sensueel kussen. Dat je een gevoel hebt die je al lang niet meer gevoeld hebt.
Dat als je thuis komt je een whappje hebt met een lief berichtje. Dat je de volgende ochtend gelukzalig wakker wordt. Dat ze je helemaal begrijpt. Dat je best een onregelmatig leven leidt. Dat ze dus niet dwangneurotische whappjes stuurt. Dat je elkaar regelmatig belt. Dat je elkaar zo nu en dan ziet.
Dat je verliefd bent.

Nou, dat heb ik dus nooit.

Zomerhit 2013

Als het weer je zwoksels, een zwiemel, een zwaad alsook een gutsend zwoepgat oplevert weet je hoe laat het is. HET IS ZOMERRRRRRRR!!!!!

En met de 3^e opvolgende dag met bovenstaande lichamelijke ongemakken kunnen we spreken van zomer. De zomer van 2013. Ik ben d’r zóóóó blij mee. Ik word er zóóóó wappie van. Ik zit zóóóó prettig in m’n velletje. Man man man, ik kan het bijna niet onder woorden brengen. Maar ik ben dan ook een blank negertje hè (oeps, dat mag je niet meer zeggen! Sorry, negertjes. Och, nu doe ik het weer….sorry). Dus kan mij de zomer niet lang genoeg duren.

Bij de zomer van 2013 hoort natuurlijk ook mijn zomerhit van 2013.
Ik hoor je je afvragen waar een zomerhit nu eigenlijk aan moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel “Manus’ zomerhit”.
Nou, da’s niet zo heel erg moeilijk hoor.

Ten eerste moet er een lekker vrolijk deuntje op zitten. Zo’n deuntje waarmee je je niet schaamt als je lafjes met een open raampje rijdt.
Dan de tekst. Is niet in alle gevallen belangrijk maar het heeft wel m’n voorkeur. Een tekst die je vrolijk mee kunt zingen zonder dat je je hoeft te schamen als je lafjes met open raam rijdt. En natuurlijk moet de tekst geen deprimerende Coldplay-shit zijn. Dus geen zware onderwerpen bij een zomerhit. Dat zeg ik!
En tenslotte moet er 1 instrument bovenuit steken. Het instrument dat nèt dat ene melodietje speelt dat je niet meer uit je hoofd krijgt.

Nu weet ik wel dat niet iedereen gelijk is. Dat niet iedereen dezelfde muzieksmaak heeft. Kom op, ik ben de Mediamarkt niet. En dat geeft ook helemaal niks. Je bent er in mijn ogen heus niet minder om.
Maar vind je mijn zomerhit 2013 helemaal niks, op jors en krijg jeuk op uiterst ongemakkelijke lichamelijke plekjes.

Dames en heren, jongens en meisjes, ik presenteer u

MANUS’ ZOMERHIT 2013!!!!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=N8tOYkcDw-w

Knock-out

*noot van de redactie: Deze anekdoot gaat over voetbal dus vrouwen en gaylords kunnen deze lolblog wegklikken*

Het EK onder 21 is voor mij een welkome aanvulling op het werkelijk droevige aanbod op de buis tegenwoordig. Het jonge Oranje is toch òòk Oranje! En ik denk dat ze nog best wel eens een kans op de titel kunnen maken.

Maar ik vrees dat ik dan geen wedstrijden meer moet zien. Want tegen Duitsland zag ik de 2^e helft (regelrechte bagger met toch nog een goede afloop) en net zie ik ze kansloos verliezen van Spanje (maar die zullen wel stijf van de doping staan. Zoals elke Spaanse sporter.) We zullen zien hoe ver ze komen.

Ik heb ook gevoetbald onder 21. Jahaa, daar lees je van op hè?
Ik voetbalde trouwens niet. Ik was keeper. En, oja, ik ben gestopt op m’n 14^e. En dat is ruim onder de 21, dacht ik zo!
Als je vroeger een Pietertje was werd je keeper. En ik was een beetje een Pietertje. Nadat ik in de E-tjes een schitterend doelpunt in de kruising van ons eigen doel schoot, besloot ik keeper te worden.

Ik was geen bijzondere keeper. Ik hield wel eens een bal tegen. Wel had ik 2 ijzersterke punten. Ten eerste m’n reflexen. Legendarisch zijn ze. Penalty’s waren 7 van de 10 voor mij (vanzelfsprekend gingen die andere 3 over of naast). Een 1 tegen 1 situatie? Je was kansloos. Een schot van 30 cm van de doellijn pakte ik nog met een katachtige Lev Jasjin-actie. Zoals ik al zei, legendarisch waren (zijn) mijn reflexen.
Mijn 2^e ijzersterke punt was het uittrappen. Als een raket schoot ik ze de hoogte in. En dat was ook gelijk m’n zwakke punt. De ballen kwamen namelijk 4 meter voor me weer terug het veld in. Mijn coach en vooral de verdedigers voor me smeekten me dan ook telkens om de bal het veld in te gooien. Want dat kon ik ook heul ver.
Maar genoeg veren in m’n prachtbips. Wat is de aanleiding van dees anekdoot?

Ik zag net in de wedstrijd op een gegeven moment een botsing tussen onze keeper en onze verdediger. En laat ik dat nou ook eens meegemaakt hebben.
Alleen toen ging ik Knock-out (ah!, Ik heb je aandacht weer).
Het was een doordeweekse wedstrijd tegen aarsrivaal (ik noem bewust de t niet!), GVAV. Een voor ons niets aan de hand wedstrijd, we stonden 3-0 voor. Halverwege de 2^e helft kwam er een bal diep richting mijn 16 meter. Ik kwam uit en bleef op de rand van die 16 staan om de bal op te pakken. Onze laatste man gebruikte zijn lichaam om de spits van de bal af te houden. GVAV had een gevaarlijke, behendige en veel scorende spits. Joop Reijenga.
Precies op het moment dat de bal de lijn van de 16 binnen kwam stuiteren, pakte ik de bal klem. Ik dook opzij om de 2 aanstormende jongens te ontwijken. En precies op dat moment gaf Joop onze laatste man een zetje in zijn rug.
BONK (*geluidsfragment*). De knie van onze laatste man kreeg ik vol op mijn linker jukbeen. Ik ging gestrekt. En goed ook. Ik hoorde later dat ik 20 minuten buiten westen op het veld heb gelegen. Maar of dat waar is weet ik niet. Het kan makkelijk 18 minuten zijn geweest. Of 21.

Het was een ongelukje. Joop heeft later zijn excuses aangeboden. Vond ik sportief. Ik heb het hem vergeven.

Maar ik hoop wel dat hij tegenwoordig een eeuwigdurende pijnlijke pussige gonorroe aan zijn piemol heeft.

Praatje maken ik

In mijn vak als geheimste, diep onder de oppervlakte opererende beschermer der natie kan het gigantisch druk zijn. Dat je geen moment rust hebt. Dat je continu op 100% van je kunnen moet acteren. Dat de samenleving 24/7 afhankelijk van jou is. Op je tenen lopen. Energievretend. Een zwips, een zwaad en zwoksels ontwikkelen. En meer van dit soort superlatieven. Dan doe je dus iets fout!

Geen ruk. Geen bips. Geen zak. Geen snars. Niets nada noppes te doen hebben betekent alles onder controle hebben. Dan doe je het goed.
De samenleving leeft dan heerlijk samen. Je kunt je volledige voeten gebruiken bij het lopen. En een zwips, zwaad en zwoksels zijn zeldzamer dan Gordon die niet in de media om aandacht mekkert.

Gisteren had ik alles onder controle. Derhalve stond ik buiten tevreden aan m’n sigaartje te lurken. Zonnebrilletje op, korte mouwtjes, hand in de broekzak en de piem lafjes over links dragend.
Een vrouwspersoon kwam me gezelschap houden. Denk dat ze nog geen 20 was. Ik besloot om een praatje te maken. Uit ervaring weet ik dat je vrouwen die bij me staan even een voorzetje moet geven voor ze volledig los durven gaan. ‘Weertje hè?’ is toch nog steeds één van m’n betere openingszinnen en ik gebruikte ‘m dus ook. Ze ging inderdaad los.

Ze vertelde dat ze dit jaar voor het eerst naar Spanje op vakantie ging. Helemaal in haar eentje, zonder haar ouders. En dat ze een cursus Spaans volgde omdat ze het wel makkelijk vond om iets van de taal te begrijpen. Of dat ze iets met de lokalo’s kon kletsen. ‘Ik hoef het niet vloeiend te spreken hoor als ik maar een beetje begrijp’, zei ze nog.

“Quiero que tú me acompañes, mujer”, zei ik zonder er bij te knipperen.
Ze was er van onder ingedrukt. ‘Oh, jij spreekt Spaans?’ Ik deed een duhuu met m’n wenkbrauwen.
“Que mi canto amanezca dormido en tu piel”, ging ik verder.
“Y decirte al oído, sin miedo al olvido”
“Mis versos queridos, mis versos de ayer”

Ze vond het prachtig! ‘Wat betekent het?’, vroeg ze.
Ik zei dat ze dat maar op de cursus moest leren. Met een brede glimlach en een vrolijke doei ging ze weer naar binnen.

Ik gniffelde van binnen. Weet zij veel dat het een couplet is uit onderstaand nummer die ik de laatste tijd helemaal grijs draai in m’n auto.

Vrouwen, je kunt ze ook alles wijsmaken.

Whoehahaha. Ik ben me er ook één hoor.

Druk x3

Is het je ook opgevallen dat er hier, op dit doorgaans lollige leesmedium, verdomd weinig te beleven valt? Ja hè? Zeg het maar eerlijk.
Hou je niet in, je kunt mijn feelings toch niet hurten. Feelings zijn emoties en ……………….. ach, je weet zelluf.

Sorry x3 daarvoor.

Maar ik kan het verklaren hoor. Ben hartstikke druk x3 man!

Zoals je weet, want jij bent hier natuurlijk wel eens geweest (oh wacht), bestaat mijn penthuis uit een loungeroom woonkamer, een dinnerroom bijkamertje, een shagroom slaapkamer en een celletje.
En dat celletje was me altijd al een doorn in het oog. Telkens als de jongens bij mij zijn gaan ze ‘op vakantie’ naar dit celletje. Ze hebben dan allebei een boot (grote doos) en dan varen ze naar, voorheen Zeeland, tegenwoordig Nieuw Zeeland. En vanzelfsprekend moeten er ook spulletjes mee, die ze uit de bijkamer halen.
Je raadt het al, het hele celletje ligt dan vol met auto’s, boeken, speelgoedkopjes, speelgoedbordjes, speelgoedlepeltjes, speelgoedvorkjes, speelgoedeten, Playmobil, Duplo, gereedschap en Playboys (die moet ik toch eens beter verstoppen!).
Zeun slaapt ook in dit celletje. In het campingbedje. Terwijl zoonlief bij mij in bed slaapt. “En da’s niet eerlijk, papa!” Nee, inderdaad, dat is niet eerlijk.

Tijd voor maatregelen.

Mijn immense bed heb ik uit elkaar gedemonteerd en ik heb voor de jongens een stapelbed gehaald. Het celletje is vanaf heden habitación non grata, mijn slaapkamer is vanaf heden de place to be voor de jongens. Ik heb er nieuwe vloerbedekking gelegd, ik heb alle speelgoed erin gebonjourd en, omdat ik voor Zeun altijd het licht in de hal laat branden, heb ik de deuren van de woonkamer (met raam) omgewisseld met die van mijn slaapkamer (zonder raam).
Een Buurman en Buurmanklusser als ik doet dat natuurlijk met 2 vingers in de neus. Bleek dat ik die 2 vingers toch wel nodig had (wel eens een deur in de scharnieren gehangen met 8 vingers? Da gaat nie!) want de deur van de woonkamer paste precies maar de deur van de slaapkamer was exact 4,11 mm te breed. KLUT!!!!! Kon ik die fukking deur gaan schaven en schuren!
Weer uit de scharnieren tillen is voor watjes dus schaafde en schuurde ik de deur gewoon hangend in het kozijn.
Je begrijpt dat dit een zooi van jewelste gaf en 3x raden wie dat weer kan opruimen? God, wat mis ik een vrouw!
Trouwens, ff een tipje: hang geen wasgoed te drogen in de woonkamer als je een deur gaat schuren!

Morgen komen m’n jongens weer en dan gaan ze voor het eerst samen op 1 kamer slapen. Eens zien hoe dat gaat aflopen. Waarschijnlijk zal m’n volgende verhaal daar over gaan.

Ik ben dus druk druk druk.
Ik moet als een gek gaan schoonmaken, stofzuigen, dweilen, de was opvouwen, bedden opmaken, afwassen en boodschappen doen. Tel daarbij op dat ik de laatste tijd bezig ben mijn werk naar een hoger plan te tillen dus dan weet je wel hoe druk x3 ik ben.
En nu moet ik ook nog poepen!

Lieve lezer, het spijt me. Ik zal je zo spoedig mogelijk weer voorzien van hilariteit op dit lollige leesmedium.

Liefde en Haat

Aan elke relatie gaat een vorm van liefde vooraf. Anders zou je niet spreken van een relatie maar van het onbekende.
Laat ik voorop stellen dat iedereen die je persoonlijk kent een relatie van je is. Van de collega waar je mee moet werken tot je partner waarmee je de lakens deelt. Van de buurman tot je vader. En vanzelfsprekend van de buurvrouw tot je moeder. Allen zijn het relaties.
Al deze relaties zijn ontsprongen uit een bepaalde vorm van liefde. Een groet, een handdruk, een omhelzing, een zoen, een kind.
Nu kan het voorkomen dat aan de liefde als hierboven geschetst een einde komt. Verschillende oorzaken kunnen hier aan ten grondslag liggen. Uit het oog verliezen, uit elkaar groeien of in het ergste geval ruzie.
Zijn overkomelijke oorzaken. Zijn op te lossen. Als de wil er maar is.

Een compleet ander verhaal wordt het als de ruzie overslaat naar haat. Dan is er iets fundamenteels mis. Onherstelbaar in vele gevallen.

Maar wat is haat?
Iemand niet (meer) mogen? Nee.
Iemand op zijn muil willen slaan? Nee.
Iemand koste wat het kost kapot willen maken? Jep. Dat is de definitie van haat.

Het woordje ‘Haat’ wordt veel gebezigd tegenwoordig. Teveel als je het mij vraagt.
Gelukkig wint over het algemeen de relativering het van de haat. En laten we daar blij om zijn.

En stevent de haat toch op de eindoverwinning af, laat dan godverdomme onschuldige mensen er niet onder lijden.

Moederdag

“Dat is mijn uitspraak en daar dient u het mee te doen.”

Mijn, toch al, miserabele relationele leven met mijn ex en vooral mijn kinderen kreeg door deze uitspraak het laatste zetje richting afgrond. Wat? Het ging de afgrond over.
Niets had ik meer. Mijn hele leven verwoest. Uitzichtloos.
En alles alleen maar door dat wijf. Zij is de schuldige aan alles wat me de laatste paar jaar is overkomen.
Wraak. WRAAK OP HAAR! Dat wil ik!

“Hallo Julia, met mij. Zeg, moet je eens luisteren. Wat zou jij vinden van een weekje kamperen met jouw dochters en mijn jongens? Ik kom ze maandag brengen en jij kan ze dan zondag weer terugbrengen. Nee, ik moet wat zaken regelen maar het gaat mij om de jongens. Fijn, dank je”

‘Hé Iris, ik ben een weekje vrij, vind je het goed dat ik de jongens een paar dagen meeneem voor een korte vakantie?’
‘Kom jongens. We gaan een paar dagen naar tante Julia in Limburg en we nemen de tent mee. We gaan kamperen.’

‘Wat is het hier mooi hè, Julia? Even helemaal weg uit de beschaafde wereld. Geen tv, geen radio, geen bereik, even helemaal niks. België is best wel mooi hoor’

‘Welterusten jongens, ga maar lekker slapen. Papa moet terug naar huis maar Julia blijft de hele week met jullie kamperen. Kunnen jullie fijn spelen met Denise en Lotte.’ ‘Geef papa nog maar een hele dikke knuffel.’

‘Ik ga rijden. Veel plezier deze week en vergeet niet ze zondag terug te brengen hè? Nee, breng ze maar naar Zeist, daar zal ik ook zijn.’
‘Het is dan Moederdag. Leuk om de jongens na een week juist op die dag weer bij hun moeder terug te brengen. Dan heeft ze lang genoeg zonder ze gezeten. Toch?’

Laten we alsjeblieft hopen op een soortgelijk scenario zeg.

Romance

Weet je nog dat ik 2 weken geleden terminale door-m’n-rug, terminale griep en ook terminale oorontsteking had? Nou, daar was niets van waar. Allemaal leugens. Nonsens. Stierenpoep. Neem je grootje in het ootje. Niks van dat alles.

Ik was een paar dagen naar Parijs.

Zal het uitleggen.

Een tijdje terug ontmoette ik een meid via het welbekende internet. Leuk ding, leuk koppie, leuk lijf, leuke leeftijd en pas gescheiden. Het klikte tussen ons. Avonden en nachten lang kletsten we online. Het moment dat we elkaar zouden ontmoeten kon natuurlijk niet uitblijven. We wisten beiden dat het goed zat tussen ons en we spraken af te zonder na te denken.
En dat hadden we beter wel kunnen doen. Ik moest namelijk 3 nachtdiensten werken en zij zat die week in Parijs.
Het was geen probleem. Ik meldde me gewoon ziek en ik zou naar Parijs komen. Bijkomend voordeel was dat ik juist dát opvolgende weekend vrij had genomen. Ik had zeeën van tijd. Ik meldde me dus voor de 3 nachtdiensten ziek. Ik had schijt. M’n werkgever trapte er met beide voeten in!

Woensdagmiddag toog ik dus naar het Franse plaatsje en tegen de avond arriveerde ik bij het restaurantje dat ik besproken had. Ik ben niet zo heel bekend in Parijs en ik had een restaurantje opgezocht op een plek die me wel bekend voor kwam. Nou, ik kan melden dat z’n wegrestaurantje langs de Périphérique toch minder romantisch is als ik dacht. En ook het motelletje was niet je van het.
Denk dat ik de enige manspersoon was die daadwerkelijk af en toe douchte, z’n eigen piemol kon zien zonder spiegel en geen vrachtwagenchauffeur was.
Maar wie gaf een neuk, wij hadden een prachtige paar dagen samen! Heerlijke seks. Heerlijk van elkaar genieten. Heerlijke liefde op het eerste gezicht. En dan natuurlijk in vice versade volgorde.

En zo, lieve lezer, kan ik dus met trots melden dat ik inmiddels van de vrijgezellenmarkt af ben en dat ik inmiddels weer samenwoon.
We hebben het fantastisch samen. Heerlijke seks, heerlijke gesprekken, heerlijke lol, heerlijke alles. HEERLIJK OM WEER VERLIEFD TE ZIJN! Kan het wel van de daken schreeuwen.
Ik ben alleen nog niet zo te spreken over haar huishoudelijke kwaliteiten.

Maar ik denk dat Sylvie en ik daar ook wel uit komen.

Zomertijd

FEESSIES TIME!
Let op, er staat FEESSIES. En geen FAECES!
Da’s namelijk heul iets anders. Ja goed, je spreekt het wel hetzelfde uit maar dan nog, het is heeeeeeuuuuuuul iets anders.
Zou wat zijn zeg, dat ik een feestje zou geven om een partijtje uitwerpselen te vieren. Met shitmuziek, vlaaien, bolussen en alleen maar kakkers zeker? Hoe deranged int hoofd denk je dat ik ben?

Neen, een feessie ter ere van de zomertijd!!!!!!!
Geef toe, ook jij bent inmiddels strontziek (ah, heb je de faeces weer!) van dit schijtweer (en weer! Nah zeg. Taalvirtuoos dat ik me daar ben!).
En juist daarom geef ik een feessie. Zaterdag op zondag gaat de klok vooruit en kickt de zomer keihard in.
En dat moet gevierd worden. Dat zeg ik!
As we speak worden er 34 palmbomen uit Cyprus (koopie joh!) ingevlogen en wordt zaterdagmiddag 259 kuub Grieks strandzand in mijn woonkamer gestort. Ik vind dat je all the way moet gaan met zo’n themafeessie! Een knalfuif wordt het. Het dak gaat eraf! (oh, wellicht dat ik dat zaterdagmiddag vast kan doen. Hmmm, aandachtspuntje)

En net als al mijn voorgaande feessies is natuurlijk de animo niet te harden.
En daarom, mijn lieve lezers, ben ik genoodzaakt een schifting te maken. Het spijt me, ik kan jullie niet allemaal kwijt.

Je bent van harte welkom als:

je weet waar ik woon
je mijn telefoonnummer hebt
je weet hoe mijn zoontjes heten
je weet hoe je faeces schrijft
en als jouw ruwe schatting van de lengte van mijn geslachtsdeel niet meer dan 13 cm verschil bedraagt.

Ik zou zeggen:
TOT ZATERDAG ROND DE KLOK VAN 20 uur

Kep er sin an!!

Vluggertje

Ik stond gisteren netjes voor het stoplicht naar de oprit richting de snelweg te wachten toen links naast me een Audi A3 kwam staan. Ik zuchtte flauw en diep en dacht ‘weer zo’n flinkerd’. Iedereen moet toch inmiddels weten dat deze oprit na een meter of 50 eenbaans wordt en dat invoegen lastig is? Ik drukte m’n zonnebril strak tegen m’n voorhoofd en draaide m’n hoofd in slow motion naar links, klaar om flinkerd eens goed aan te zuchten.
Eva Mendes zat erin!!!! (natuurlijk niet echt maar om het verhaal een beetje geloofwaardig te maken, hou ik het maar even zo). Ze keek opzij en glimlachte naar me. M’n wenkbrauwen stegen boven m’n zonnebril uit. Ik likte sensueel m’n lippen en streelde zachtjes m’n stuur met m’n linkerwijsvinger. Met m’n rechterhand pakte ik ferm de versnellingspook beet.

Groen!

Ik zette m’n dikke V10 aan het werk en stoof de bocht door. Eva kwam naast me rijden, de versmalling kwam dichter en dichter bij. Ik was vanzelfsprekend niet van plan haar voor me langs te laten (kom op zeg, ik ben de man in dezen!). Onze auto’s maakten licht contact. Ik genoot, zij bleef glimlachen. Ze ging in de ankers en ging achter me rijden de oprit af.
Zodra de doorgetrokken streep niet meer doorgetrokken was, knalde ze mij voorbij. Ik voegde ook de snelweg op. Ze sneed me af en ging pal voor me rijden.
Ze slingerde uitdagend met de achterkant van de A3 heen en weer. Dit was voor mij het sein om de machokaart te trekken. Ik vloog haar links voorbij, trok m’n voiture door naar 162, slingerde m’n stuur 180 graden, jamde de handrem en ging achteruit voor haar rijden.
Onze grillen maakten contact. Innig contact, kan ik wel zeggen. De kentekenplaten krulden om elkaar heen.
Zo reden we ettelijke kilometers, intens genoten onze voertuigen van elkaar.

Ter hoogte van het tankstation gooide ik m’n bak weer in de slinger en kwam ik in één keer achter haar te rijden. Middels een knopje opende ze de kofferbak van haar Audi. Hmmm, gromde ik binnenkeels. Ik stootte zacht tegen haar bumper aan. Ze hield even haar gas los, ik stootte nogmaals. Deze keer iets harder. Ze deed haar alarmlichten even aan.
Ik opende m’n raam, klom eruit, ging op de motorkap liggen en opende met m’n linkerhand mijn motorkap (ik heb immers geen knopje en met rechts moest ik natuurlijk blijven sturen. Duh!). Ik klom terug in m’n Peutje.
Weer botste ik zachtjes tegen haar bumper. En weer. En weer. Steeds harder en harder beroerde ik haar achterkant. De trekhaak van de Audi kwam langzaam tevoorschijn (echt cool, al die automatische snufjes op nieuwe auto’s!).

Mijn radiator raakte verhit. Oververhit zelfs. Hij stond op knappen.
Vlak voor mijn afslag scheurde hij inderdaad. Het water spoot er met enorme kracht uit.

Ik nam de afslag en voor het verkeerslicht stapte ik uit en deed de motorkap dicht. Ik parkeerde m’n auto bij m’n werk.
Ik vertelde het hele verhaal aan m’n collega.

Hij geloofde er geen ruk van.

Och ja, verrek 3

Jáááááren geleden genoten we de vakantie in het zuidelijke gedeelte van Frankrijk. Ook wel bekend als Le Provence maar omdat het internationale vrouwendag is, noem ik het vandaag La Provence.
In het dorpje Mazan resideerden we een weekje in een bungalowtje op het landgoedje van een Nederlands stel. Dit Nederlandse (Brabantse zelfs) stelletje molken Franse huisjes aan voornamelijk Nederlandse vakantiegangers. Ze hadden het goed voor de boulangerie.

Bovenstaande is een inleidend stukje om jou, lezer, een beetje een beeld voor te schotelen. Voorts is het van generlei importantie. Waar het om gaat is dat dit Brabantse stelletje 2 honden had. Een klein fukkeffertje (Whisky) en een zwarte hond, Sherba. Zo’n grote hondenhond. Het waren een beetje verwaarloosde honden. Niet dat ze er slecht uitzagen of dat ze ondervoedt waren ofzo, het was meer dat ze alleen het landgoedje zagen. Meer van La Provence hadden ze nog nooit gezien. Terwijl dat toch best een sympathiek stuk Aardkloot is. Ik, als echte hondenman………….nee, als echte hondenhondenman (heb dus niks met van die hondjes waar je tijdens het uitlaten een groot bord met daarop HOND + enorme pijl mee moet zeulen) vond dat sneu. M’n hart traande als ik ze zag.

Ik besloot Sherba mee te nemen voor een fikse wandeltocht door de onherbergzame bossen van La Provence. Het beest genoot zichtbaar en vanaf toen nam ik ‘m elke dag mee. We werden vrienden. Sherba en moi, amis toujours.
Het afscheid viel zwaar. Tranen met tuiten, tissues niet aan te slepen en ook ik had het moeilijk die dag. Maar ja, we moesten verder. Onze vakantie zouden we een week nog zuidelijker in La Provence doorbrengen.

Jáááááren later streken we wederom neer in Mazan. Nu aan een heule andere kant van de Provençaalse metropool. We hadden een kast van een villa, met in elk van de 6 slaapkamers een villa van een kast (sorry, die moest even) gehuurd. Redelijk lap grond eromheen, een oprijlaantje en vanzelfsprekend een buitenbad waar ik U tegen zei. Op het snikheetste moment van een dag zag ik het buitenbad flirten met me. En wat doe je dan op zo’n moment? Juist, je gaat wandelen. Ik had het in m’n hoofd gehaald om mijn oude vriend Sherba op te zoeken. Slippertjes aan, blouse lafjes open en de zonnebril op. Uit ik ging.
Ik denk zeker 24 sigaretten verder vond ik eindelijk het lange pad naar het afgesloten hek waarachter mijn vriend zou zijn. Voorzichtig en geluidloos opende ik stiekem het hek. Waaks als hij is kwam de hond op me af gestoven. Ik nam een aanloop en nam ‘m vol op de slof. Flikker toch op, fuk keffer!
Ja hoor, daar kwam m’n vriend ook al aan gerend. Ik zag dat het beest dolblij was. Hij herkende me nog! Ik schoot vol. Tranen met tuiten biggelden over m’n wangen toen we samen over de grond biggelden. Van knuffelen was al geen sprake meer. Mocht je niet beter weten, dan werd hier pornografisch de liefde bedreven.
Ons moment van gelukzaligheid werd ruw verstoord door een heks met zwart haar die uit ‘ons’ huisje kwam. “Sherba; HIERRRRRRR”, snauwde ze.
De hond gehoorzaamde, mij verdrietig achterlatend. Ik liep naar de vrouw toe en begon het verhaal van mijn bezoek uit te leggen. Ze wilde er niets van weten en sommeerde me van het terrein af te gaan. Met tranen in m’n ogen keek ik Sherba aan. Ook hij stond er beteuterd bij. Zijn lichaamstaal zei me dat hij slecht behandelt werd door deze huidige huurders. Met een knikje nam ik een laatste afscheid van mijn ami toujours en ik bitchslapte de vrouw loeihard in haar gezicht. Ik draaide me om en liep weg, het lange pad af. Het hek ging achter me dicht. Ik hoorde Sherba voor een laatste keer blaffen. Vaarwel vriend.

De terugweg werd een drama. Sterker nog, ben nooit meer teruggekomen. In de onherbergzame bossen was ik reddeloos en totaal verdwaald en verloren. Het werd donker. Het weer sloeg om. Noodweer zoals ik nooit had meegemaakt overviel me. Ik zocht een schuilplek waar ik kon overnachten.
Ook de volgende dag wist ik de weg naar ‘huis’ niet te vinden. En de dag erna, en de dag erna, en de dag erna ook niet. Ik werd na 3 weken gevonden door een wildeman. Hij zag er onverzorgd uit. Lange baard, lange haren, gescheurde kleren, blote voeten. Hij sprak een taal waar ik geen ruk van verstond maar hij verzorgde me, uitgehongerd als ik was.
Toen ik voldoende aangesterkt was leerde hij me overleven in de wildernis.
Met niets meer dan een pijl een boog. Ik werd er vrij bedreven in, kan ik je melden. Op een dag was hij plotsklaps verdwenen, ik heb ‘m nooit weer gezien. Ik was op mezelf, en de geleerde overlevingstechniek, aangewezen.

De gendarmerie vond me uiteindelijk na 5 jaar.
De wildeman heeft mijn leven gered. Ben hem eeuwig dankbaar.
En zo heb ik nu 2 vrienden voor het leven in La Provence.
Ik ben een gelukkig man.

Tot slot, het nummer dat me al die tijd op de been hield.

Och ja, verrek 2

Zoals je wellicht weet doe ik typetjes. Vink leuk. Tegenwoordig niet zo vaak meer hoor. Ben er wel een beetje klaar mee. Maar voorheen had ik een aardig stel in m’n repertoire.
Natuurlijk SuperAnus, dè ultieme superheld en wereldredder.
Meneer BIL, de Botte Internet Lul. De man die online met iedereen ruzie zocht.
Brad Pitt. Je hebt vast wel eens een film van ‘m gezien.
En ook Dick Teder. De recht voor z’n raap-man.

Ik had jáááááren geleden een gebbetje op m’n weblog. Een vraag en antwoordrubriek. Een soort van online adviesbureau. Groot succes! Ik had zelfs een logo!!
Je stelde een vraag en Dick Teder gaf dan zijn ongezouten (en vaak bikkelharde) mening. En steevast sloot hij af met ‘ik hoop dat je er wat aan hebt. Veel liefs en een fijne dag. xxx Dick Teder’.
Zum bleistift: “Beste Dick Teder, Mijn vrouw vindt vrijen met me niet meer zo fijn, waar kan dat aan liggen?”
Waarschijnlijk heeft dat te maken met die graflucht die uit je bek komt. Misschien moet je eens wat minder vaak dode hond eten.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Veel liefs en een fijne dag.

xxx Dick Teder

Mooie tijd wasda.
Maar aan alles komt een eind en Dick Teder heeft eind 2009 zelfmoord gepleegd. Wim de Bie is begin 2010 in het ontstane gat gesprongen en als iemand met mijn ideeën aan de haal mag gaan, is het Wim de Bie wel. Doek niet moeilijk over.

Dick Teder, hoe kwam ik nou weer aan die naam, vraag je je natuurlijk af. Dat had alles te maken met mijn toenmalige werkplek. De mensen daar noemden me gekscherend Adolf. Of Dictator. Geen idee waarom trouwens ;-). Zal ongetwijfeld iets te maken hebben gehad met hoe ik de place daar runde.

Dictator, da’s ook een lekker nummer van ’s Lands sletste meidenband ooit, Centerfold.
Drie gyle wijvuh die meestal optraden in sexy lingerie. Cecilia de Rie, Rowan Moore en Laura Fygi. Mèn, wat was ik als 15-jarig testosteronbommetje op Laura zeg!
Het bandje zoog verder hoor (waarschijnlijk regelmatig ook letterlijk) maar het was een heule fijne tegenhanger voor de netjes meidenbandjes als LUV, Babe, Maywood en Toontje lager. En het oog wil immers ook wat als het op muziek aan komt. Uitzondering hierop is Celine Dion, da’s beide geen reet aan.
Laura Fygi is de enige die nog een beetje iets van haar leven heeft gemaakt. Ze is, volgens mij nog steeds, een zeer verdienstelijke jazz-zangeres. Wat er van de andere twee is geworden, APJEP en dat boeit me eigenlijk ook niet.

Ik zou zeggen, geniet wederom van deze ‘Och ja, verrekplaat’.

Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Veel liefs en een fijne dag.

xxx Manus

Rust in vrede

Op mijn verjaardag is onderste buurman overleden. Hij is net geen 84 geworden. Ik had dat helemaal niet meegekregen. Ik kwam er achter toen ik de dinsdagavond erna weer eens een blik in m’n brievenbus wierp. Naast stapels rekeningen, nota’s en hé doe ‘s betalendingen (het is ècht crisis! Al die bedrijven zitten in geldnood gezien de dwingende vraag voor geld aan mij) trof ik onder datzelfde blik de rouwkaart aan.
Hij was die dag begraven. Ik had spijt dat ik het niet eerder geweten heb. Ik had afscheid van de man kunnen nemen met wat saluutschoten. Die geven zo’n fijn echo-effect in het trappenhuis.

Op zich een mooie dag om dood te gaan, mijn verjaardag. De één z’n dood is de ander z’n kadoot, zeg maar.
Maar dood gaan is natuurlijk niet echt een vrolijke bedoeling, volgens mij. Je zal je maar verheugd hebben op het kopen van een nieuwe jas of een mooie bos bloemen of een citroenschepijsje. Of dat je een flinke fietstocht hebt gepland. Of dat je de planten water wilt geven. Of je wilt net beginnen aan een onzinlog. En je gaat plotsklaps dood. Ja, dan gaat dat allemaal mooi niet door. Dat zuigt best wel, eigenlijk.

Hoewel ik niet echt close met (eigenlijk al) mijn buren ben, is een overleden buurman toch wel iets wat me aan m’n hart gaat. Zo’n bikkelharde emoloze ben ik nou ook weer niet. Ik wens de beste man een rust in vrede toe.
Ik vind het sneu. Ik vind het jammer. Ik zal er bij tijd en wijle even bij stilstaan.
Maar het leven gaat door. De tour wacht op niemand.
En ik maak er heus geen punt van dat ik vanaf nu m’n geleegde container zelf bij de straatkant moet halen.
Tenzij onderste 83-jarige buuf de taak van haar overleden man op zich gaat nemen.
Afspraak is afspraak tenslotte.

Och ja, verrek

STOP DE QMUSICERING VAN NEDERLAND!! Dat zeg ik.

Ik pak even een momentje voor mezelf.
*staat met 1 hand tegen de muur en schud met gebogen hoofd*
MAN MAN MAN MAN MAN MAN MAN MAN, wat word ik daar droef van.

Kijk, ik begrijp best dat ze bestaansrecht hebben. En ook dat er hordes mensen naar luisteren. En dat ze eigenlijk alleen maar kudtmuziek draaien, swa, daar heb ik vrede mee.
Maar beste jeugdsters, ook jullie moeten toch poepziek worden van elke 3 minuten dezelfde plaat? En dat wéééééékenlang achter elkaar? Ook al is de plaat nog zo lekkah.
Goed, ze hebben ’s ochtends het foute uur, da’s nog wel te pruimen. Wel een vreemd gekozen naam trouwens, het is immers het enige uur waarin ‘goede’ muziek wordt gedraaid.

Maar een wijs man, goede vriend, uitstekende collega en Fries zei me eens dat ik me niet overal aan moet ergeren en dat ga ik bij dezen dus ook niet doen. Sterker nog, ik ga in de tegenaanval.
Per vandaag introduceer ik hier op dit goed gelezen weblog “DE OCH JA, VERREK-PLAAT”.
Dat is zo’n plaat die je wel kent maar in tijden niet heb gehoord. En waarvan je denkt; “Och ja, verrek, lekkah nummah.”

deze week: Kirsty MacColl – There’s a guy works down the chip shop, swears he’s Elvis uit 1981.
Heerlijk rok en rolnummer. Lekker eeties ook!
Nu kan ik hier wel een heule uitleg gaan geven maar daar heb ik geen zin in. Trouwens, ik moet even m’n krat bier uit de auto halen.
Wat me tijdens de research wel opviel is dat ze dood is. Nu zijn er wel meer artiesten dood maar haar verhaal is wel apart. Ze is namelijk doodgevaren door een boot in Mexico. Meer info : http://nl.wikipedia.org/wiki/Kirsty_MacColl

Ik zou zeggen, geniet van deze vergeten hit en tot volgende week.

Zomer

Zomer. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Dat zeg ik.

Oppekelen (opzouten maar omdat het winter is en ze pekel gebruiken noem ik het oppekelen. Schitterend weer, Manus!) met die winter. Ben er helemaal en dan ook echt helemaal en compleet klaar mee.
Poepziek van vriezen, poepziek van sneeuw en poepziek van piemolkrimpende temperaturen. Oprotten, inpakken en wegwezen en dan hoeft het nog niet eens in die volgorde, wat mij betreft.
Ik ben er zelfs voor om het woordje ‘winter’ helemaal uit onze vocabulaire te schrappen. We noemen het gewoon kutzomer.

Aankomende zomer, wat zal ik daar eens over zeggen.
Dat kon wel eens een hele fijne worden. Zoals het nu lijkt gaat voormaligje met de jongens 2 weken naar La France en dan precies in mijn vakantie. En dus vervalt mijn vakantie met m’n jongens. Let wel, dit is in goed overleg gegaan dus dreigbrieven aan het adres van voormaligje zijn niet wenselijk!
Ik heb dus 2 volle weken volledig vrij om vakantie te vieren. Ik had aangeboden om een paar dagen naar La France te komen maar voormaligje gunde mij en de jongens dit pleziertje niet. Nou, dan niet! Hmm, misschien zijn dreigbrieven toch niet zo’n gek idee.
Ik moet me dus zelf vermaken. Maar ik ben er nog niet helemaal uit hoe dit te doen. Een week of 2 in bovenstaande pose verkeren is vanzelfsprekend een optie. Maar 2 weken rondbanjeren met de witte katoenen broek en ontbloot boventorso behoort ook tot de mogelijkheden. Of een mix van beide?
En dan is er natuurlijk nog de vraag, waar?
Blijf ik in Nederland? Ga ik toch stiekem naar Frankrijk? Stap ik in het vliegtuig op lucht (op weg maar omdat vliegtuigen gebruik maken van de lucht noem ik het op lucht. Schitterend weer, Manus!) naar een tropisch oord? Een stetentrip (stedentrip maar omdat Amerika uit staten bestaat en je het uitspreekt als steten noem ik het stetentrip. Schitterend weer, Manus!) door de USA? Een trainingskamp in een niet nader te noemen Midden-Oostenland bezoeken? Kangoeroes eten spotten in Australië? Wedstrijdje bolle buiken spelen in het allerarmste Afrikaanse land?
Vragen, vragen, vragen. Wellicht heb jij een suggestie?
Ik ben er in elk geval nog niet uit. Maar denk wel dat het een fijne zomer wordt.
Nu eerst nog maar even een maand of 2 door deze kutzomer worstelen.

Vrouw en lijf

Vrouwen, ik blijf het vreemde wezens vinden. Je kunt niet met ze en je mag ze niet vermoorden.
De relativiteitstheorie van Pythagoras is eenvoudiger te begrijpen. Zucht. Zucht. En nog eens zucht. *Haalt nog eens diep adem* en ja hoor, de diepste zucht ooit.

Zum bleistift, waarom doen ze zo moeilijk over hun leeftijd? “Dat vraag je een dame toch niet?”
Wromnie? Zal ik even lekker zelf bepalen wat ik aan jou vraag, von Mutshausen?
Hoe erg kan het zijn?
Ja okee, het is best lullig (en zelfs strafbaar, volgens mij) als ze er uitzien als 20 en dat je er in bed achter komt dat de navelstreng er nog aan zit. Maar hoe vaak komt dat nou voor? Bijna nooit toch? Ja, in bepaalde kringen. Maar daar wil ik me volledig van distantiëren.
Vertel gewoon je leeftijd als ik er om vraag!

En dan het lijf van de vrouw. Man man man, wat een gemekker is dat soms vaak meestal altijd.
“Nee, niet naar de McD hoor, ben op dieet.” Man (vrouw in dit geval), zeik niet zo! Eet wat lekker is.
En trouwens, bepaal jij waarnaar ik je mee uit eten neem? Betaal jij? Rijd jij terug? (Oh wacht, die McPils zijn eigenlijk best goed binnen te houden!).
Ik ben op dieet. Ik doe aan de lijn. M’n strakke bips!
Zeg dan gewoon dat je aan je conditie werkt. En doe dat dan ook. Je weet nooit hoe dat van pas kan komen. Niet dat ik nou zo’n ‘laten we eens uren de liefde bedrijven-gozer’ ben hoor, sterker nog, een sigaartje roken duurt in mijn geval langer, maar er zullen best van die uitslovers zijn die het wel kunnen. En dan is een partijtje conditie niet verkeerd, dunkt me.

Ik chatte laatst met een meid en ze wilde me dolgraag ontmoeten. Wat ik volkomen logisch vind hoor. We spraken af dat we die donderdag in een niet nader te noemen etablissement elkaar zouden ontmoeten. Voor de zekerheid vroeg ik hoe zwaar ze was. Ze wilde er geen antwoord op geven. “Is dat zo belangrijk dan?”, chatte ze terug. Ik antwoordde dat ik het inderdaad belangrijk vond. Moest ik 1 of 4 stoelen voor haar reserveren.
Ik vond ‘m uitermate lollig en gevat………………………………Ik kletste m’n dij. Hahahahaha
Zij niet. Nooit meer iets van d’r vernomen. Whoehahahahahahaha.

Er moet wel wat vlees op zitten. Dat zeg ik. Die tochtstrippen die in die bladen staan, en wat de standaard mooie vrouw moet voorstellen, hoeven mij in elk geval niet te bellen, whappen, SMS-en, Dm-en of aan te spreken.
Zie me al aankomen; “Mag ik 2 quarterpounders, 6 McNuggets met BBQ-saus en een cola en voor m’n vriendin een theelepeltje appelmoes.”
En natuurlijk ook niet dat je knieën en ellebogen deuken moeten zijn, da’s weer het andere uiterste. Maar een beetje vlees erop, daar hou ik wel van.
Eigenlijk wil ik maar zeggen; Ben je Heather Locklear, dan ben je van harte welkom een aantal weken in mijn bijzijndheid te bivakkeren. (want daarna zal je me wel zat zijn).

Of juf Merel, dat mag ook.

Knalfuif

Ik had alles tot in de ….. voorbereid. Ik had alle details gedetailleerd en strak als mijn eigen taille gepland. Onverstoorbaar ging ik te werk, niets kon mij tegenhouden. Mijn eerste knalfuif na m’n laatste knalfuif moest en zou een succes worden.
En natuurlijk kreeg ik te maken met tegenslag, what’s new? Mijn zo geliefde partner in crime had er geen zin in. Iets met de accu ofzo. Maar zoals hierboven reeds beschreven staat, liet ik mij door niets of niemand tegenhouden.
Ik duwde dus m’n Peutje die 2 kilometer naar de AH, laadde ‘m vol en duwde ‘m weer terug. Later bedacht ik me dat ik ook gewoon het volle winkelwagentje op m’n schouders had kunnen doen. Maar daar kom je altijd achter als het te laat is.

Tegen vijven arriveerde Jan Vayne. Hij had aangeboden om de hapjes te verzorgen. Blokjes kaas, plakjes worst, bakjes toast, bordjes chips, schaaltjes kaviaar, je kent ’t wel. Maar toen hij om 18 uur nog steeds bezig was z’n haar in het haarnetje te proppen, heb ik hem weggestuurd. Daar had ik geen tijd voor. Ik ging zelf de hapjes wel verzorgen.

Omdat je zo’n knalfuif niet alleen kunt behappen had ik wat werknemers op de kop weten te tikken. Sommige letterlijk. Die Pool, die normaal bij de Total langs de A12 werkt, bijvoorbeeld. Hem had ik gecharterd om als toiletheer te fungeren.
Douchr Hari (inderdaad, de broer van) was de portier van de avond. Hem had ik op het hart gedrukt dat gasten in witte kleding gewoon welkom waren. Hij vertelde dat z’n vriendin helaas niet kon komen, ze was het vergeten. Ze was nogal vergeetachtig de laatste tijd, zei ie. Ik had er begrip voor.
Armin, die de muziek zou verzorgen, heb ik weggestuurd. Hij dacht dat het feest bij de buren was en belde daar aan. Tja, dan ben je een suflul. Toch? Ik kon trouwens zelf die Maywood-knijters ook wel draaien. Jammer, maar soms moet ik hard zijn.
Yolanthe kwam om de garderobe te doen. Ze kon alle jassen mooi in de kas bergen. En tenslotte had ik Wilfred Genee weten te strikken om al zijn ‘maar dat terzijde-grappen’ te vertellen.
Om kwart over 8 zaten we er helemaal klaar voor. The party in tha penthuis kon beginnen. Wat kon er nog fout gaan?

…………………………………………………………………………………………………………………………..

Gasten.
FUK! KLUT! @#$^^%$#@$%^

Hoe kon ik nou de gasten vergeten zijn uit te nodigen?
Zucht, heb ik weer………………..
*PETS* (geluid van mezelf voor m’n kop slaan)

Nou ja, volgende keer weer een poging.
Zaterdag 16 februari 2013 m’n volgende knalfuif.

LET OP!

DIT IS DUS EEN AANKONDIGING/UITNODIGING

ZATERDAG 16 FEBRUARI 2013. AANVANG 20.00 uur.

Ik doe wederom wat leuks aan.

Tot dan.

5 jaar

Vrijdag wordt mijn zoon Sam alweer 5 jaar jong. De kanjer.
Vrijdagmiddag is ook zijn allereerste kinderfeestje en dat is best uitgekookt gezien het zijn verjaardag is. En verjaardagfeestjes worden over het algemeen gegeven op verjaardagen. Zijn mama is me daar ook een slimmerd hé?
Ik, als zijnde zijn papa en ontzettend creatief brein, heb voor hem en zijn gevolg een heuse speurtocht door de buurt in elkaar geflanst. Vanzelfsprekend met supermoeilijke (strik)vragen (wat doe je om je nek? Wat doe je met veters? Wat zit er vaak om een cadeau? Dat soort shit). Maar ook met enige doodsverachtende obstakels en wat thrillerelementen. En het enige wat ze meekrijgen zijn één lucifer en een fles tomatenketchup. Ze zien maar wat ze ermee doen en hoe ze terug komen. Kom op zeg, 5 jaar! Dat is de leeftijd voor het beginnen met man worden.

Vanaf nu zal zijn zorgeloze leventje een compleet andere wending krijgen.
Ten eerste zal hij moeten leren zwemmen als zijn vader. Met z’n 87 zwemdiploma’s. Vorige week heeft Sam de eerste zwemles gehad en zoals ik al al verwachtte, was dit een stuk of taart. De zwemmeester vroeg of hij in het water wilde springen. Sam deed een stap naar voren, keek even hoe diep het was (1.40 m), keek mij aan en na mijn knikje van goedkeuring flikflakte en dubbeleschroefde hij zo er in.
Dat zwemmen komt wel goed, dat zag ik zo.
Daarnaast moet hij natuurlijk ook vindingrijk worden. Hij moet kunnen MacGyveren in elke situatie. Hoe benard de situatie ook is.
En waar kun je dat beter leren dan bij de scouting? Ik zal ze vertellen dat hij de eerste 10 lessen over kan slaan en gelijk bij het Grizzlybeer villen kan beginnen. Maar ’s even zien wanneer hij daar mee kan beginnen.

Ook moet ik hem leren de telefoon via een secure line te bedienen. Mocht het ooit voorkomen dat zijn papa iets overkomt (ja, ik moet er zelf eigenlijk ook om lachen, haha), moet hij natuurlijk wel weten hoe de hulptroepen om hulp t roepen (whahaha, schitterende woordspeling!).

En tenslotte zal ik hem de beginselen van een black ops-agent bij moeten brengen natuurlijk. We vertrekken zaterdag voor 2 maanden naar Noordwegen. En da’s geen spelfout, dat is het noorden van Noorwegen.
Hier zullen we ons basiskamp opslaan en ook al is het daar momenteel -89, we zullen ons er prima vermaken. Omdat het zijn eerste echte training wordt, gaan we rustig beginnen. Leren om zonder met de ogen te knipperen iemand omleggen, meerdere wapens weten te behandelen, 35 minuten onder het ijs bivakkeren, de hartslag tot een nulpunt reguleren, met een dodelijke glimlach en een vlotte babbel vrouwen om de vinger winden, de bikinilijn harsen en krulspelden in doen. Zeg maar, waar ik mee opgegroeid ben.

Maar vrijdag eerst maar ’s dat kinderfeestje.
Het zwaarste van alle bovenstaande, denk ik zo.
In elk geval voor mij.

Kappen met sociale mediaas

Ja, je leest het goed. Ik kap met de sociale mediaas.
*schok gaat door sociale mediaasland*
Even een bijkoommomentje…………………………………………….
……………………………………………………………………………………….
……………………………………………………………………………………….

Nou, klim weer op die stoel / bank, regulier je ademhaling weer, druk je hart terug uit je keel en luister.
IK ZEG LUISTER!!! *bitchslap*

Ik kan het momenteel slecht handlen. Ik moet me de komende tijd focussen op het grotere goed.
Whatsapp dan Manus?, vraag je je af.
Ik zal het uitleggen.

M’n werkgever, Het Agentschap, wil dat ik onder normale deep undercover ga. In vakjargon beter bekend als Deepst Undercover.
Waarschijnlijk heb je dit wel gelezen. En dat dient gestopt te worden. En wel heul snel!
‘Kom niet aan onze topcriminelen want ze zijn misschien wel fout maar zijn wel onze fout ja!’ heet de operatie. En misschien moeten we daar nog even een andere naam catchy voor verzinnen.
En nee, het is geen klus voor SuperAnus. Er moet geen bloed vergoten worden, is van mij geeist.
Het Agentschap wil de daders levend pakken. Dit omdat er bij de plantsoendiensten een enorm tekort aan goed personeel is. Maar ook omdat onze gevangenissen bomvol met belastingontduikers zitten. De keihardste jongens, zeg maar.
Maar dat begrijp je zelf ook wel natuurlijk.

Ik ga me dus de komende maanden bezighouden met infiltreren in de Marokkaanse Topcriminelenonderwereld.
Ik ga me de komende weken volledig bezighouden met het in m’n rol groeien. Ik zal de komende weken omgeturnd worden tot Egyptische homofiele internationale wapenhandelaar, Assikye Anusosie. Een regelrechte keiharde topcrimineel en tevens bad ass motherfucker.
Letterlijk trouwens. Mijn 14 zussen zijn ook mijn dochters.
As we speak zijn we mijn achtergrond zo te wijzigen tot net boven VMBO-denkniveau. Die Marokkaanse topcriminelen zijn natuurlijk ook niet gek, die zullen me wel helemaal doorlichten.
En we moeten nog een imperial op mijn gehuurde Ford Transit lassen. Maar daarna gaan we over tot actie.

Dus lieve sociale mediaasvriendjes en dinnetjes, jullie moeten het de komende tijd even zonder me doen.

Ik zou zeggen, TATA
XXX

Twating is zòòòòò 2013

Tja, ik mot toch wat.
En daarom heb ik m’n eigen datingsite maar ’s opgezet. Fuk dat Lexa. Fuk dat dating2000. Fuk dat weet ik veel hoe al die sites heten.
@TWATINGSITE it is vanaf nu mèn!

Het idee is simpel. Je volgt de site en tussen de volgers zoek je jouw date om samen gezellig mee te twaten (Twitter daten). Mocht het klikken, kan er iets moois uit bloeien. Want daar gaat het toch allemaal om in het leven, dat we gezellig in volle liefde met elkaar kunnen leven. Toch?

En dat ik er van uit ga dat de genoemde datingsites hun klandizie weg zien lopen en overstappen naar de gratis Twatingsite en dat zij dus genoodzaakt zijn mijn concept over te nemen tegen een uiterst vriendelijk 6 nullen prijsje, dat heeft er helemaal niets mee te maken.

Om mij zelf en persoonlijk voor te stellen, zal ik hier (opnieuw) mijn vrijgezellen cv plaatsen. Ik zou zeggen, moge de juiste vrouw met mij mogen twaten.

Hallo vrouwtjes,

ik ben een lompe veertiger met een grote bek en een zeer duidelijke mening maar wèl met het hart op de juiste plek. Ik rook sigaren en drink op alcoholgebied uitsluitend bier. Ik barst van de humor, heb een prachtlijf en loop graag op slippers. Ik ben in het bezit van een appartement, een oude auto en heb twee schatten van zoons (2 en 5 jaar). Ik werk in een classified environment en heb discipline hoog in het vaandel staan. Ik heb een hekel aan geweld maar ga het zeker niet uit de weg. Ik houd van rust aan de kop en moet absoluut geen (vrouwen)gemekker hebben. Ik heb ontzettend veel interesses maar de meeste daarvan boeien me vrij weinig. Ik ben een 100% zomermens en ben in winterse tijden meestal niet te genieten.

Ik zoek een partner omdat ik er schijtziek van ben om het huishouden in m’n eentje te doen. Ik heb niet echt voorkeuren voor haarkleur, ogenkleur en huidskleur maar je moet er wel verzorgd uitzien. Je moet tussen de 34 en 40 zijn en je moet wel tetten hebben, ben een borstenman.

Stuur je mail naar bla bla bla en wie weet krijg je wel een berichtje terug.

Lieve groetjes,

Manus.

De beste wensen

Over enkele uren stap ook ik 2013 in. En deze keer ga ik het ’s helemaal in m’n eentje doen.
Altijd (*Hans Teeuwen stem* altijd altijd altijd) heb ik mensen om me heen gehad bij een jaarwisseling. Natuurlijk heul vroeger m’n ouders, later (toen ik Hoofd brandstichting van de buurt was) vrienden, weer later m’n voormaligje en haar familie, nog later mijn gezinnetje en vorig jaar wist ik me omringd door collega’s.
Dit jaar niets niemendal nada. HE LE MAAL alleen.

En nee, da’s niet zielig dus berg die waterlanders en tissues maar op, ik kies er zelf voor. Je moet alles een keer geprobeerd hebben in je leven immers. En trouwens, nieuwjaar vink sowieso een sneu feest. Ik vier een nieuw jaar op m’n verjaardag. Dusssss.

Ik heb uit een oude doos (nee, niet de onderbuurvrouw) een stapel cd’s gevat en daar vermaak ik me kostelijk mee.
“Maar Manus, je kunt toch ook de top 2000 aan zetten?”

NEE!!!
Ik heb elk jaar nog enigszins geluisterd maar die keren dat ik dit jaar luisterde, man man man, wat een bagger.

Ik heb zojuist ‘the best of Maywood’ opgezet. De volgende is ‘Benny Neyman’s meest gelikte hits’. En als afsluiter ga ik volledig los op ‘Der hübschte von Rex Gildo’.

Ik vermaak me dus prima.

Rest mij nog een ieder een heel voorspoedig en gelukkig 2013 te wensen.

En dat heb ik zojuist in bovenstaande zin gedaan dan.

Fijne kerstdagen!

Ja, jullie wel.

Ik ga alleen maar één van de beste kerstnummers (zijn die er dan, Manus? Ja, deze met de tranentrekkendste eindzin ooit!) draaien, bier drinken en gewoon hardop KLUT! roepen.
Ofzo.

Maar jullie, lieve lezers die mij ook dit jaar enorm gesteund hebben, jullie wens ik het allergezelligste toe.

OP JORS dan maar.

Gelukkig heb ik m’n eigenste lol-met-m’n-jongenssite nog.
http://www.youtube.com/user/VonGoegelhausen?feature=mhee

Hartslag

Ik ben niet zo van ’t concert bezoeken. Ik kan slecht tegen mensenmassa’s. Niet dat ik fobisch ofzo ben maar d’r staat altijd wel een of andere mafketel bij mij in de buurt waar ik me gigantisch aan stoor. En dan op zo’n manier dat ik ‘m het liefst gruwelijk pijn wil doen. En da’s nie goed. Gaat ook ten koste van de optredende artiesten trouwens.
Tel daar nog bij op dat er weinig bands zijn die mij (live) kunnen bekoren en mijn afkeer is verklaard.
Dire Straits en Pink Floyd, daar ga ik koste wat het kost heen. Maar de rest, op jors! Die zullen ongetwijfeld ook een fijne avond zonder mij hebben.

Ik werd pas uitgenodigd voor een concert van The Pink Floyd Project playes Pulse (m’n favoriete concert aller tijden!). Ze traden op in het Zweedse Friese Woudsend. Ik streek over m’n harde en lacherig accepteerde ik het aanbod. Hahahaha, een wannabe Pink Floyd en dan ook nog in mijn zo gehate provincie. Kon het lolliger?
Vrijdag 24 november, denk dat het tegen half 6 uur was, trok ik m’n roze V-hals-trui aan (alles staat mij gewoon goed) en toog richting onze enclave. Het was guur weer. Het woei, het was mistig en het regende. Maar net niet hard genoeg dat je kon spreken van ‘goh, laat ik m’n ruitenwissers ’s op interval zetten’.

Bij Joure ging het mis. Ik nam de verkeerde afslag. Dat had vanzelfsprekend niets met mijn rijstijl te maken, ik werd ingeklemd gedwongen de verkeerde te nemen. Die fukFriezen doen dat gewoon expres! Misschien had ik m’n ‘Anti-Fries-sticker’ toch van m’n achterraam moeten halen.
De routeplanner op m’n foon dirigeerde me terug, de juiste richting op. Op deze A6 ging het weer mis. En natuurlijk lag het weer niet aan mij. Ik had al gezegd dat het klutweer was toch? Nou, na enkele kilometers zag ik dan eindelijk de afslag Woudsend. En waar in de geciviliseerde wereld de afritten van behoorlijke lengte zijn, zijn ze in Frysland 25 meter. Met 230 knalde ik de afslag voorbij de vluchtstrook op. Gierende banden en met de achterbank in m’n nek kwam ik tot stilstand. Misschien moeten die rare jongens eens wat minder geld steken in die achterlijke dubbele plaatsnaamborden en wat meer in wegbelijning!

Tegen half 8 kwam ik het restaurant binnen. M’n gastheer –en vrouw zaten al met spanning op me te wachten. De obster vroeg me wat ik wilde drinken. Tenminste, daar ging ik van uit. Verstond er geen ruk van. “Bier!”, zei ik, hopende dat ik goed gegokt had.
We hebben heerlijk gegeten en gedronken en liepen om half 9 richting sporthal. SPORTHAL???? Whoehahahaha, een dijkletser van heb ik jou daar.
Ik gniffelde van binnen maar zei niets. Ik heb sinds kort met m’n lompheid weten om te gaan. Er waren een mannetje of 600 en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze allemaal dezelfde moeder moeten hebben.
Op het podium scheen het logo van Pulse, op de achtergrond speelde de enorm lange openingstune.
Na een half uur verscheen de gitarist. Ik was benieuwd. Maar verwachtte er niet al te veel van. Ik bedoel, je moet wel lef in je donder hebben wil je David Gilmour naar de troon kunnen steken. Snel keek ik nog even waar de bar was. Daar zou ik naar alle waarschijnlijk de hele avond toch verveelt aan hangen. Het intro van ‘Shine on you crazy diamond’ galmde door de speakers. Een laatste gaap van mij. De gitarist sloeg aan……………………………

FAN. TAS. TISCH!!!!!!!

Hij speelde exact wat David ooit deed! De rest van de band klom op het podium, het 3 uur durende concert begon.
Man, wat heb ik geweldige noten. Vanzelfsprekend van de perfect gekopieerde muziek, van die blonde achtergrondzangeres maar ook van het gemoedelijke sfeertje in die sporthal.
Heb geen mafketel gezien!

Eva en Peter, bedankt voor een superavond!

Trouwen

Ik zou vandaag gaan trouwen. Met een droomvrouw. Nou ja, droomvrouw? Ze zei een keer iets over dat een biertje er altijd in gaat en dat is natuurlijk voor mij de uitgelezen reden voor een dikke amen en een huwelijksaanzoek. Ze zei onmiddelijk ‘Ja’ en we spraken af vandaag te trouwen. Want gratis.

Ik had m’n tuinman gevraagd me een beetje op tijd te wekken, ik wilde immers niet te laat aankomen op het stadhuis.
Tegen half twee liep ik sharp dressed – kek overhempie, spijkerbroek en gympies – het stadhuis binnen. Ze was er nog niet.
Ik ging buiten op haar wachten.
Het was frisjes buiten toen ik aan m’n sigaartje trok. Ik begon een beetje luchtgitaar te spelen met de harde tepels onder m’n kek overhempie.
Er werd zowaar geld naar me toe gegooid! Lucratieve bizniz, dat straatmuzikanten, dacht ik. Goed, ik moest het af en toe terugkoppen maar geld is geld. Denk dat ik er 3 kwartier gestaan heb, droomvrouw was er nog steeds niet.
Ik besloot met het verzamelde geld een huwelijkskado voor haar te kopen. Een stel mooie, stevige bruine lederen laarzen. Wat zou ze blij zijn!

Het werd later en later. M’n sigaartjes slonken. Het werd frisser en frisser.
Tegen half 6 kreeg ik een bericht van haar. Ze zat in de trainingsbroek op de bank…………………………. WAT?? Ik sommeerde haar op te schieten.
M’n laatste sigaartje rookte ik bibberend op. Ik had een blauwe kop van de kou en ook m’n hoofd zag er ijskoud uit.
De burgemeester draaide klokslag 18 uur de deur van het stadhuis op slot. Hij zag me staan.
Hij kwam naar me toe, ik vertelde m’n verhaal. Hij legde z’n hand op m’n schouder en zei;
“Jongeman, ’t weer en de vraauw’n binn’n nait te vertraauw’n”.
Ik moest ‘m gelijk geven.

Ik ga nu van verdriet 5 flesjes bier opzuipen.

Sie ei eetje

Ken je de story van Jimmy Hoffa? Niet? Wiki het maar ff dan. Ga het niet uitleggen hoor. Als jij totaal geen interesse toont in de boeiende geschiedenis, ga ik geen moeite doen het je uit te leggen. Kom op zeg.

De beste man verdween op 30 juli 1975 spoorloos en is dat vandaag de dag nog immer.
Hieronder het laatste fragment van de film (met een briljante Nicholson!)

Die CIA, jonguh! Hilarische lui. Mijn soort van mensen! Ben je lastig, word je gewoon opgeruimd. Ben je irritant, word je gewoon aangepakt. Heb je een grote muil, word je gewoon de mond gesnoerd.

Huh? Lastig? Irritant? Grote muil? Dat brengt me op een idee.
Kunnen we niet vanaf nu SIE EI EETJE spelen met al die lastige, irritante, grote muil hebbende kloodtzakjes? Je weet wel. Die flinkerts die grensrechters doodschoppen. Die bejaarden het ziekenhuis in beuken. Die tienermeisjes gebroken benen trappen. Die juweliers een dwarslaesie bezorgen. Die voetgangers op het zebrapad doodrijden.

Nou hoeven ze voor mij niet direct omgelegd te worden hoor. Dat is zelfs mij een beetje gortig. Nee, we beginnen met waarschuwen.

Ik heb het ongeveer zo in m’n hoofd:
We monitoren en observeren de lastgevende groepen. In de briefing pikken we eentje uit een lastgevende groep. In principe zal dit de aanvoeder van de lastgevende groep zijn, die ene met de grootste bek. In een geblindeerde wagen pikken we ’s avonds deze geluksvogel van de straat.
Met een doek over z’n hoofd zetten we hem op de achterbank. We rijden zeker een uur van de oppikplaats. De gehele rit Volendamse muziek op standje 10 (oef, da’s al een straf!). In een niet nader te noemen bos stappen we uit. We lopen gezamelijk een dikke kilometer het bos in. Bij een willekeurige boom laten we de lefgozer knielen en met zijn handen achter zijn rug binden we hem vast met een tiewrap om de boom (niet te strak, hij moet wel los kunnen komen!!).
We stoken een kampvuurtje, nemen de ukelele ter hand en gaan rituele kampvuurliederen zingen. Hierna verdwijnen we en laten we grootmuil alleen, geblinddoekt en lafjes vastgebonden achter. Hij mag proberen zelf weer thuis te komen.

Een nachtje in het grote, donkere, boze bos zal hem leren.
Vanwege de winterse temperaturen mag hij z’n bontkraagjas aanhouden.
Zo menselijk zijn we dan ook weer.

Rooie oortjes

Zoals je weet ben ik een uitvinder. Nee, dat is niet het juiste woord. Ik ben een conceptbedenker. Ja, da’s beter.
Ik bedenk met grote regelmaat een concept, gooi het lafjes de samenleving in en al gauw wordt door anderen het concept uitgewerkt tot een succes.
Ik ben daar best trots op. Echter ben ik totaal niet uit op de credits. Zo steek ik niet in elkaar. Ik hoef geen veer in de strakgevormde bips. Ik hoef geen klop op de breedgetorsde schouder. Ik hoef geen compliment aan mijn geheimgehouden adres.

Een paar jaren geleden schreef ik in het geniep een woest erografische tekst naar een vriendin. Ze vertelde me dat ze na het lezen ervan met rooie oortjes zat. En ook dat er tintelende gevoelens in de onderbuik en tetstreek waar te nemen waren. Ik keek er niet van op. Dat was immers de bedoeling van mijn erografische schrijven.

Hoe het heeft kunnen gebeuren is me een raadsel maar duidelijk is wel dat mijn woest erografische tekst de overkant van de Noordzee bereikt heeft. En dat een autrice aldaar gedacht moet hebben dat gewoon ronduit erografisch opschrijven wat je denkt misschien wel verkoopt. “Around out erographic upwriten what you think”.
Met als gevolg het boek dat inmiddels elke vrouw wel gelezen heeft.

En zo, lieve vrouwtjes, hebben jullie het aan mij te danken dat jullie tegenwoordig zonder enige vorm van gene woest erografische teksten het WereldWijdeWeb op kunnen slingeren. Mannen met rooie oortjes achter de computer achterlatend.

Graag gedaan.

(persoonlijk bedanken kan uitsluitend op afspraak)

Weg

Vandaag een jaar geleden was ik aan het klussen. Doe ik graag, klussen. Vind ik leuk, klussen. Ben er ook best wel goed in, klussen.
Vooral als het lukt wat ik in m’n hoofd heb trouwens. Dan vind ik klussen fijn om te doen. Want ik doe het natuurlijk wel uit het hoofd hè. Laat dat duidelijk zijn.
Ik heb ook wel eens geklust dat ik niet helemaal tevreden was over het resultaat. Dan zat een plankje niet waterpas. Was het geboorde gat te diep. Had ik scheef gezaagd.
Maar 7 van de 10 x komt mijn geklus toch redelijk overeen met wat ik in m’n hoofd heb.
Het klussen kun je ook leren. Ik heb erg veel opgestoken van m’n pa vanzelfsprekend maar ook door het gewoon te doen, dat is de beste leerschool. So what dat je het een keertje verkloot. Een volgende keer maak je in elk geval die fout niet weer.
Het belangrijkste bij klussen is vertrouwen. En goed materiaal, da’s ook heeeeeeeel belangrijk. Met goed materiaal en een rotsvast vertrouwen heb je 80% van de klus al geklaard. Dat zeg ik.

Man, zit ik hier een beetje een lulverhaal over klussen te typen………………………………………………

Vandaag een jaar geleden was ik aan het klussen in m’n nieuwe huis.
Vandaag een jaar geleden verliet ik m’n gezinnetje.
Vandaag een jaar geleden ging ik definitief weg.

VERDOMME

The end

Weet niet of jij er al mee bezig bent maar over een vadsige maand, zeg maar een week of 7 gaan we er aan. Allemaal! Dat heeft Maya voorspelt en ik heb niks gelezen over iets van afwijking of verandering dus bleef Maya de bij (ha! Schitterend gevonden Manus!!!) dat op 20 december aanstaande (2012 2012) de wereld vergaat.

De grote vraag is natuurlijk hoe we kapot gaan. Knalt dees kloot ineens uit elkaar? Komt er een killertsunami? Krijgen we een wereldbeving? Worden we aangevallen from outerspace? Vragen, vragen, vragen. Maar gelukkig voor jou is daar mijn alterego.
In tijden van nood, in heule donkere dagen, als je het niet meer ziet zitten, ligt dood en verderf op de loer, is daar altijd de enige superheld waar je op kunt vertrouwen, de man die niets niet kan, de man die voor iedereen klaarstaat (mits abonnementsgeld is betaald vanzelfsprekend):
SUPERANUS.
Je hebt vast sinds gisteren zijn logo in de lucht al wel zien hangen.
Ik heb namelijk ontdekt hoe we het ootje gaan leggen. De Aarde verandert in één grote Bermuda-driehoek. We verdwijnen gewoon.
Is dat koel ofnie?

Hoe ik dat ontdekt heb, vraag je je af. Nou, dat ga ik uitleggen.
De afslag van de snelweg richting mijn woonplaats heeft 2 banen voor linksaf, de gewone (voor de kijker rechts) en de inhaalbaan (voor de kijker links) voor het grote kruispunt. Op mijn vaste baan, de inhaalbaan, stonden 3 auto’s en een vrachtwagen met oplegger. Ik besloot achter de 5 auto’s op de gewone baan te wachten. Bij groen zou ik dan toch sneller zijn dan de vrachtwagen met oplegger. Het was nogal een forse namelijk en die trekt mijn 5.4 er nooit uit, was mijn achterliggende gedachte.
Bij het sein groen begonnen beide rijen te rijen (ha! weer zo’n briljante!!) en precies als ik in mijn achterliggende gedachte had, knalde ik vòòr de forse vrachtwagen met oplegger de inhaalbaan op.
Ik stoof over de 80 kmweg richting afslag woonplaats. Nieuwsgierig als ik van aard ben, was ik toch benieuwd welke lutser achter die forse vrachtwagen met oplegger was blijven rijden. Ik keek in de achteruitkijkspiegel (702 punten bij Wordfeut).
En wat ik toen zag……………………………………………..je zal het niet geloven.

NIETS, NIEMAND, NADA teken van de forse vrachtwagen met oplegger…………………………HUH???? Ik fronste de rechterwenkbrauw. Ik keek in beide zijspiegels (om de beurt natuurlijk want tegelijk lukt mij fysiek niet) en ook daarin was geen spoor van de forse vrachtwagen met oplegger te bespeuren. Ik fronste m’n linkerwenkbrauw naast m’n rechter en riep nog eens hardop HUUUUUUUUUUH???
Dat kon toch eigenlijk niet? De forse vrachtwagen met oplegger was linksaf geslagen, hoorde op dezelfde weg als ik te rijden en toch was ie er niet. Ik keek eens naar m’n ballen. Die snapten er ook niks van. De forse vrachtwagen met oplegger was in het niets verdwenen. Raar hè?

Nu ben ik er dus van overtuigd dat het einde der tijden begonnen is en dat we er weinig aan kunnen doen. We kunnen het wellicht hooguit een beetje sturen. En dat is exact wat SUPERANUS gaat proberen te doen.
Wat zullen we het eerste laten verdwijnen? Ik denk zelf dat ik bij de zorgverzekeraars begin.
Suggesties zijn welkom.

Plan Bé

Herinner je DEZE nog? De eerste kennismaking met m’n nieuwe onderbuurvrouw. Man, wat een teleurstelling was dat! Is er een overtreffende trap van ontzettend lelijk mormel?
Ik zette me er binnen een paar tellen overheen, ik gaf haar een kans. Tenslotte zijn we voorlopig buren.
Ze liet drie weken lang haar appartement volledig verbouwen. Alles ging op de schop, alles werd anders. Van half 8 tot half 5 was het drie weken lang een herrie van heb ik jou daar. Drie weken geen dutje! Drie weken in de puinhoop! Drie weken ongewassen, zwetende bouwvakkers in de flat! Drie weken een kutzender (ja, die ja) keihard aan!!
Je hoorde mij er niet over.

Zondag 26 augustus, we vierden Zeuns verjaardag met moeke, noems, cleansis en de 2 kinderen in mijn appartement. Spelen, druk doen, gillen, springen, je kent het wel op kinderfeestjes. En de kinderen waren ook erg uitgelaten trouwens.
Tegen 16 uur werd er geklopt op mijn voordeur. Op zich is dat wel handig daar ik geen deurbel heb en mocht je me willen spreken, je wel heel lang voor de deur zal staan natuurlijk.
“Of het misschien wat zachter kan”, vroeg onderbuuf. Ze had erg veel last van onze herrie. Ze woonde nog geen week onder me!
…………………………………………………………………………………….WAT??????
Moeke schoot van woede in een hoestbui. Noems trok van woede z’n shirt al uit. Cleansis zag ik van woede de keuken in rennen om een pan te zoeken. De familie was klaar voor een ouderwets robbetje knokken. Ik bleef ijzig kalm maar mèn, wat was zij denkende? En waar haalde zij het gore lef vandaan? ~~Twee dagen later beet ik haar toe dat als ze bij een volgende keer bij mij aan de deur durft te komen, ik haar naar beneden bonjour.~~ Sindsdien gun ik haar geen blik waardig.

Zojuist krijg ik de notulen van de Vereniging van Eigenarenvergadering binnen. En zoals je ziet heeft ze geklaagd over ons akkefietje.
Nu ben ik niet gauw boos, kwaad of pissig te krijgen en ik heb het laten rusten maar dit wekt toch wel mijn irritatie aan.
Hoogste tijd dus voor plan Bé. Het aloude wegpesten.
Vanaf heden staat het volume van de versterker pertinent op 50 (60 = max). Ga ik, ook als niet de was doe, m’n John Travolta-Night Fever-immitatie doen. Sta ik zingend onder de douche (en dat is vaak heeeeeeeeeeeeeeel vroeg!). Trek ik op de onmogelijkste tijden m’n plee door. Ga ik m’n pumps weer dragen (tenks Peet). Haal ik de drumstokken weer ’s uit de kast. Ga ik weer enthousiast juichen bij een doelpunt. Mogen de jongens de schoenen aanhouden. Mogen de jongens rennen. Mogen de jongens gillen, gieren en brullen. Mogen de jongens met Duploblokken smijten. Mogen de jongens ’s nachts krijsen (oh wacht). Mag er visite komen………………………….

Tja, kwam er maar ’s visite. ~~Ik mis m’n vriendengroep zo~~. Zo kunnen we haar het meest pijn doen.

Als het om nee gaat

Vorig week zat ik weer eens ontzettend lollig onzin te plempen op FB toen m’n oog viel op één der advertenties rechts. Een bloedmooi project keek me uiterst sensueel aan en eigenlijk smeekte ze me met haar te gaan daten. Het was een advertentie van Lexa, dè datingsite van Nederland.
Ik streek over m’n harde en dacht, wat de fuk joh. ~~Iemand voor het huishouden Iemand om af en toe helemaal uit elkaar te trekken~~ Iemand om mijn gevoelens mee te delen is immers nooit weg. Ik schreef me in en ben hierna naar het werk gegaan voor weer eens een bikkelende nichtshift. Ik deed m’n enige goeie foto (ja, die ene ja) erbij en schreef bij m’n omschrijving “ik ben nou die ene vent die niet de hele dag aan sex denkt”. Briljant!!

Ze bleken zelfs een heuse app te hebben en nadat ik deze op de phone had gedownload bekeek ik een paar uur later mijn eigenste pagina. WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOW met hoofdletter W, heel veel O-en en nog een hoofdletter W!!! Was ik even populair!! Alsof ik het 4e deel van dat Grijze Tinten werkje was, de vrouwen vlogen om m’n oren.
Uit alle hoeken en gaten, uit alle windstreken hadden ze mijn site bezocht. Ik had vrouwelijk bezoek uit de buurt, uit de omgeving, uit de provincie, uit elders in het land, uit heel den kloot zoals daar zijn Engeland, Frankrijk, Spanje, Italie, Kopenhagen, Rio de Janeiro, Rabat (haha), Marakesch (hahahaha) en zelfs uit Friesland (whoehahahahahahahahaha).
Maar Lexa is een commercieel bedrijf en zij willen en moeten vanzelfsprekend winst maken. Ik kon dus niet alle flirts en berichten zien. Laat staan dat ik kon zien wat de story van de geïnteresseerde vrouw in kwestie is. Hiervoor diende ik me aan te melden (lees geld betalen).
Omdat ik niet ziek was en dus ook niet de beroerdste meldde ik me aan. Ik had nu de mogelijkheid om de profielen van de vrouwtjes in te zien en ik besloot een schifting te maken. ALLE BUITENLANDERS ERUIT!! Ja, kom op zeg. Ik ga toch niet met het vliegtuig op een date!!

Ook ging ik zelf wat rond flirten en berichten sturen. Er staan toch hier en daar best wel spetters op die site. Eentje vlak bij mij in de buurt. Mooi koppie, nooit getrouwd, 40 jaar, geen kinderen, eigen baas, uitstekende muzieksmaak, goeie tetten (oh nee, dat stond er niet bij) en zoekt een man met humor. En zo waren er nog een stel nooit getrouwde vrouwen met dezelfde zoektocht. Ik schreef ze allemaal een lollig berichtje.
Maar hoe vaak ik ook kijk, er zit geen antwoord van deze projecten in m’n mailbox. Raarrrrrrrrrrrrr.
En dan komt m’n achterdochtige blackops instinct bovendrijven natuurlijk. Intensief onderzoek, research en tevens speurwerk gaven mij de uitkomst. Het zijn lokkertjes. Lokkertjes om loesers over te halen zich aan te melden door geld te betalen.
En toen ik gisteren 2 verschillende aantrekkelijke blondjes met exact hetzelfde profiel aantrof, wist ik het zeker.
We worden verneukt!!
Hahahahahaha, dan ben je een kneus als je daar intrapt!!!
Oh wacht.

Ik kap er maar mee.
Dat online een bijslaap zoeken is niks voor mij.

Kep een vrouw ontmoet

Ik parkeerde de auto links van de ingang van ons pas ontdekte geheime bos. Ik deed mijn gordel los en drukte tegelijk die van Sam ook open. Ik kwakte mijn portier op mijn meest elegante manier dicht toen er 20 meter achter ons een Fiat Punto parkeerde. Er stapte een uiterst interessant project uit. Terwijl ik achter mijn auto langsliep maakten spet en ik oogcontact. ‘Die ga ik zo maar ’s even aanspreken’, dacht ik en ik draaide m’n strak gespijkerbroekte bips haar kant op.
Sam stond inmiddels naast de auto, ik koppelde Teun los uit zijn stoeltje en zette hem naast zijn broer.
Vlam opende haar kofferbak en eruit sprongen een stuk of 36 overenthousiaste honden, type logge Denen. Als maniakken renden ze op mijn 2 spruiten af. Sam stond verstijfd, Teun begon te gillen. Ik vond het een uitgelezen mogelijkheid om haar aan te spreken.
Met m’n meest zwoele stem zei ik: “Hou die honden ’s bij je!”
“Ze doen niks hoor”, riep ze in alle onschuld. Ah, contact dacht ik.
“Daar heb ik toch geen boodschap aan, je ziet toch dat ik 2 kleine kinderen bij me heb, stomme muts?”, zei ik met m’n beste Barry Whitestem.
“Nou, het is hier een losloopgebied dus mijn honden hoeven niet aangelijnd, mafkees!”, reageerde ze gevat.
“Hoe kom je daar nou bij man, achterlijk paard! In een bos moeten honden aangelijnd. Als 1 van die honden ook maar hapt naar m’n jongens, sla ik ‘m dood”, fluisterde ik woest erotisch van afstand in haar oor en ik liet m’n borstspier onder m’n shirt van links naar rechts heen en weer rollen. Ik zag dat ze vatbaar was voor m’n machogedrag.
“Je moet je smoel houden en anders bel je de politie maar, eikel.”, zwoelde ze weer terug.
“Je moet zelf je platte bek houden, bitch. Anders bitchslap ik je met één van die honden om je oren!”, zei ik terwijl ik met m’n lippen een zoenbeweging maakte.

Ik pakte Sam en Teun bij de hand en liep richting het pad links. Droomvrouw ging met haar kudde de andere kant op. We zijn elkaar niet meer tegengekomen.
En nu loop ik al een week te mijmeren.
Zou zij ook die vurige passie hebben gevoeld?

Jo

Zoals je wellicht weet heb ik m’n dienstplicht voor een gedeelte in het pittoreske Oirschot vervuld. Oirschot, een gat tussen Moergestel en Best in het Brabantse land. Mooie tijd wasda.
Als Gronings jochie helemaal naar de andere kant van het land, het was een groot avontuur.
Onze batterij bestond uit een mengelmoes van Holland’s Finest. Werkelijk overal kwamen we vandaan.
Tussen de opleiding, de oefeningen en trainingen door waren wij graag geziene gasten in het Eindhovense nachtleven.
Menig avond konden wij bij de vrouwtjes die zachte G spotten, zij waren gewillig slachtoffer voor het verse bloed in hun stad.

Tijdens één van deze uitbundige stapavonden maakte ik kennis met een man die mijn leven compleet zou veranderen. Zijn naam is Jo en iedereen noemde hem ook zo.
De man is tegenwoordig dik in de 60, toen moest hij dus ergens in de 40 zijn geweest.
Ik stond in een kroeg lafjes tegen de bar aan te hangen toen hij me aansprak. Ik was een uitverkorene, zei hij. Hij had een heel verhaal. Ik had het na 3 minuten al wel gezien. “Laat me met rust man!”, dacht ik. Nadat hij z’n verhaal had gedaan, stak hij een kaartje in m’n borstzak. Ik schonk er geen aandacht aan, ik spotte weer een zachte G.

Ik denk dat het een maandje of 2 later was toen ik het kaartje in m’n borstzak vond. Het was een wit kaartje met alleen een adres erop.
Ik wilde ‘m weggooien maar iets hield me tegen. Het moet nieuwsgierigheid zijn geweest, denk ik nu. Hoezo de uitverkorene?
De dag erna ben ik naar het bestreffende adres gegaan. Hij begroette me alsof hij me die avond ervoor had ontmoet. “Houdoe Hermanus, ik verwachtte je al.”
We gingen geknield op de grond zitten. Hij schonk een kopje thee in. Hij begon te vertellen. Ik had een gave. Ik had de uitstraling. Ik had het lichaam. Ik had de kracht. Ik had de killskills. Ik had eigenlijk alles wat nodig was. Door de rustige en kalme toon waarop hij sprak raakte in een soort trance. Ik luisterde zoals ik nooit geluisterd had. Ik ben 3 uur bij hem gebleven, ik zou de volgende dag terugkomen. Dan zouden we beginnen.
De overige 4 maanden was ik elk vrij moment bij Jo. Hij trainde me. Hij leerde me. Hij onderwees me. Hij prikkelde me. Hij pijnigde me. Hij liet me afzien. En af en toe brak hij me. Loodzware maanden waren het.
Maar toen ik naar Seedorf verscheept werd, was ik er klaar voor. Jo’s opleiding was klaar.
SuperAnus was geboren.
Sjonge, wat ben ik die man dankbaar voor alles wat hij mij geleerd heeft. Ik zal ‘m nooit vergeten.

En om hem te eren (en natuurlijk ook om te laten zien dat het mij niet is aan komen waaien) wil ik je laten kennis maken met de man die mijn leven zo beïnvloed heeft:
Jo, mijn sensei.

Dik 36 graden

Het is al weer even geleden dat ik m’n masterclass Muziek Waarderen aan jou, jeugd, gaf.
Je weet wel, de masterclass waarin ik jou, jeugd, kennis laat maken met echte muziek. Met lekkere muziek. Met muziek zoals Magnus Ulysse Ziek het in 1462 voor ogen, in dit geval is oren beter trouwens, had toen hij er in het studentenhuis te Groningen eens goed voor ging zitten.

En laten we eerlijk zijn, jij, jeugd, hebt deze masterclass natuurlijk nodig. De hele dag naar dezelfde 10 platen luisteren gaat ook zo vervelen immers.

Vandaag gaan we het hebben over totaalgeluid. Ik las dat woord ergens en dacht ja, dat is iets waar jij, jeugd, nou niets tot weinig van af weet.
Totaalgeluid is het totaal aan geluid wat in een plaat te horen is. Joh!
Of eigenlijk het totaal aan geluid wat in een plaat te horen kan zijn. Want zo heel af en toe hoor ik platen waarvan mijn geoefende oor zegt, ‘nou, daar hadden ze best wat meer mee mogen doen in de studio’.
(Voor de jeugd; Een studio = waar muzikanten vroeger samen speelden en waar de muziek werd opgenomen. Oh, wacht ff. Muzikanten = mensen die een instrument bespelen. Oh, nog iets. Instrumenten = attributen waaruit muziek komt/waarmee je muziek kunt maken.
Sjeesus, moet ook alles uitleggen aan die fukjeugd met hun computermade muziek!!)

Het totaalgeluid vangen in 1 plaat is alles behalve eenvoudig. Daar komt veul meer bij kijken (horen HA!) dan een middagje wat plakken en knippen. Daar gaan soms wel weken overheen. Moet die schuif iets hoger? Of juist iets lager? Moet die toon eruit springen? Of is juist die toon volkomen overbodig? Moet onder dat instrument een echo? Moet dat instrument op de achtergrond continu mee dreunen? Gaan we dubben of doen we een overtake? Bier of Whiskey? Vragen, vragen, vragen.

Mèn, wat een gelul.
Gewoon een ontzettend fijn nummer dit.

Of niet?

(en het is ook nog eens een lief liefdesliedje………………………….zal ‘m ’s ff aan een aantrekkelijke vrouw laten horen)

Mijn theorie

Tot 2006 werkte ik op een middelbare school en daar kwam ik in aanraking met een jongen van een jaar of 20. Ik ben zijn naam vergeten, laten we hem X noemen. Hij was een rustige jongen. Een vriendelijke jongen. Een geraffineerde jongen. En vooral een koele jongen. Groot fan van Scarface, dat vond hij een geweldige film.
Ik had al snel in de gaten dat hij ‘de leider’ was van een groepje. Het groepje bestond uit een mannetje of 8. De tegenwoordig zo bekende agressieve, intimiderende en respectloze jongens.

Ik kwam X met grote regelmaat tegen op de gang, in de aula of op het schoolplein. En steevast vroeg hij me waar de kluis van de school stond. En steevast antwoordde ik dat ie in de atoomkelder onder de school stond. Of dat ie op mijn zwaarbeveiligde kantoortje stond. Of dat ik dagelijks het geld van school mee naar huis nam. Ik lulde maar wat. Hij kon het wel waarderen.
En ondanks dat hij een vreselijk irritant mannetje voor docenten en andere personeelsleden was, had ik wel respect voor hem. Ik mocht hem eigenlijk wel.
Als hij weer eens een docent het leven onmogelijk maakte en zich moest melden bij mij voor corvee, zag ik dat wel eens door de vingers. Aan de andere kant hield hij zijn lastige groepje in toom tegenover mij en m’n collega’s. Win-winsituatie.

Toen Cees Lieftink vorig jaar overvallen in zijn huis en doodgeschoten werd, moest ik direct denken aan X. Ik kan het niet uitleggen maar het leek me zijn stijl. We waren 5 jaar verder en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij geen carrière had gemaakt in de criminaliteit.
En als ik dit vermoeden had, dan moest de politie en justitie dezelfde gedachte hebben. In mijn tijd op school heb ik ze namelijk met grote regelmaat voorzien van gedetailleerde informatie over het betreffende groepje.

Vorige maand is er in Voorthuizen weer een huisoverval geweest. Ik nam het voor kennisgeving aan. Ik kijk tegenwoordig nergens meer van op. Tot ik een detail las die me toch weer aan X deed denken. Bij de overval is een vermoedelijke dader zwaargewond aangetroffen. Toen agenten hem vroegen naar zijn naam, zei hij; “Klaas”.
En dat was weer precies zijn stijl. Hoe erg de situatie ook, hij zal koel en geraffineerd blijven en dus nooit zijn echte naam prijsgeven.
Hij is aan zijn verwondingen overleden. Gestorven in het heetst van de strijd. Go with a bang.
Net als zijn held, Scarface.

Dit is mijn theorie.
Maar het kan natuurlijk ook allemaal stierenpoep zijn.

Procenten

Hoe groot is de kans dat iemand, met een voor 96% aan dood lijf, het overleefd?
Niet zo heel groot hè? Daar gaat de stekker uit. Die pijpt Maarten. Die heeft z’n laatste scheet gelaten.

Woensdagavond takelde mijn lijf in rap tempo af van de volle 100% naar een 75%. Hoge koorts en een lichtgeïrriteerde keel. Niet weer hè, dacht ik.
Woensdagnacht ging het lijf harder achteruit. Het licht in lichtgeïrriteerde verdween, het slikken ging lastig. Het lukte me met pijn en moeite een bord kipnuggets weg te werken. Die nacht doorgekomen met lichte dutjes. En dan moet je lichte dutjes zien als dutjes van maximaal 3 minuten. Want dan liep m’n muil weer vol met tuf en moest ik slikken. En dus werd ik met een pijnscheut wakker.
Donderdagochtend stond het lijf op 60%. Ik wist het nu zeker, dit was een levensechte killerkeelontsteking. Ik ging pijnstillers halen. Finimal leek me wel een goeie naam.
En bij een killerkeelontsteking hoort vanzelfsprekend koortsaanvallen, verkoudheid, oorpijn, hoofdpijn, hoesten, dunne poep en diepgele plas. Ik introduceerde het ‘tufbakje’ op het wereldwijde web en werd prompt overspoeld met “gatverdammes”, “ranzig”, “gore vent” en meer van dit soort smerige schuttingtaal. Uitspugen was toch minder pijnlijk dan inslikken en dat is voor een gevoelig tiep als ik, die alles maar van iedereen slikt, een hele uitkomst. Ik begreep de ophef niet zo.

Donderdagmiddag ging het lijf onder de 50%-grens toen m’n longen zich ermee gingen bemoeien. Een hoestbui resulteerde in knielend voor de toiletpot hangen om een groot gedeelte van m’n longinhoud in genoemde pot te ejaculeren.
Ik was definitief aan flarden en geknakt.
Donderdagnacht heb ik de danspasjes van ‘Thriller’ ingestudeerd, een zombie was ik immers toch al. En trouwens, je moet je toch bezig houden als liggen lastig gaat omdat je keel en je tong opgezwollen zijn en ook nog je neus dicht zit. Eenmaal doezelde ik weg en werd ik even later in paniek wakker omdat ik geen lucht kreeg.
Vrijdag kwam het lijf in de letale zone, onder de 10%. Zelfs m’n prachtig zoetgevooisde donkerbruine Barry Whitestem was verworden tot een zielig piepend geheel.
M’n lieve Klazien kwam een pak blanke vla brengen. Ik moest toch iets eten. Ik had ‘r gewhatsappt dat ze het maar beneden moest neerzetten. Een killerkeelontsteking is hoogst besmettelijk en ik wil niet op m’n geweten hebben dat zij eraan onderdoor zou gaan.
Ik wachtte een minuut nadat ik de benedendeur had opengedrukt en zwalkte naar beneden. Ze zat nog voor de deur in de auto. En ook haar dochtertje. Het arme kind begon vreselijk te krijsen toen ze ome Gekkie zo als een zombie zag.

Dit kon zo niet langer. Ik moest heavier material hebben. En bij wie kon ik dat beter halen dan bij m’n eigen dealer? Ik belde de assistente van de huisarts. Ze vroeg hoe hoog de koorts was. Hoe ik het ook deed en waarin ik ‘m ook stak, de thermometer gaf 33,3 aan. Het lijf was gezakt naar 4% en was klinisch dood. Ik kon om 15 uur komen.
M’n keel stond op knappen, ik ging douchen. Daar zou ik iets van opknappen.
Voor de vorm keek de huisarts even in m’n strot en zei en passant dat Finimal geen drol helpt. Ik kon hem niets anders dan gelijk geven.
Het zware spul ben ik gistermiddag beginnen in te nemen en afgelopen nacht, rond de klok van 3-en, voelde ik dat het lijf positief reageerde. Het klom langzaam naar 10%.
En nu ik deze zwaarmoedige anekdoot typ, gaat het alweer stukken beter. Laten we het op 40% houden.
Zo maar ’s even vast voedsel proberen.
En een goeie nachtrust. Daar teken ik ook voor.

Bedankt voor al jullie medeleven, lieve beterschapskaarten, fruitmanden en overige verwensingen.
Ik vind hetzelfde van jullie als jullie van mij.

Trust me

Zoals je weet bestaat een groot gedeelte van mijn leven uit gevaar. Uit dreiging. Uit rampspoed. Uit kwaad. Uit gevaar maar dat had ik al als eerste genoemd dus deze zin kun je met een gerust hart overslaan. Haha, te laat!
Ik ben daarom een behoedzaam tiep. Ik zal nooit en te nimmer voor een verrassing komen te staan. Ik check alles tot in den treure. En ik zie ook alles. En als me dat niet lukt, dan ga ik zorgen dat ik alles kan zien.
Ik kom zum bleistift zojuist thuis van een avonddienst en vòòr ik m’n penthuis binnenkwam had ik al een heul draaiboek afgespeeld.
Ik kan natuurlijk niet de details prijsgeven maar het heeft te maken met rookbommetjes, dubbele flikflax, een spagaat, koprollen en tomatenketchup. Niets laat ik aan het toeval over.

Niet alleen voor mezelf ben ik een hoeder hoor, ook voor m’n naasten. Natuurlijk ten eerstens m’n kinderen. Zij groeien op de meest veilige manier op als ze bij mij zijn. Geen haar wordt er gekrenkt, geen vinger wordt er naar ze uitgestoken, geen scheet zit dwars zonder dat ik het in de gaten heb! Niet op mijn horloge!! (voor diegene die deze onwijs jolige Engelse vertaling niet begrijpt, het is Not on my watch).

Maar ook jij, lieve lezer. Ook jij zal ik natuurlijk altijd behoeden voor gevaar, kwaad, dreiging, rampspoed en gevaar.
Neem daarom de volgende boodschap goed in je op. Lees het hardop voor zodat anderen om je heen het ook mee krijgen. Zeg het tegen familie, vrienden en fruit, ook maar je kennissenkring. Zorg dat telefoonlijnen oververhit raken. Maak het met 1 tweet world wide trending.
…………………… Komt tie:

PAS OP VOOR ALEXANDER PECHTOLD!

Meer zeg ik niet. Alleen PAS OP VOOR ALEXANDER PECHTOLD!

Trust me.

I know what I’m doing.

Nog een kans

Ik woon tegenwoordig best wel gekluizeneerd. De dichtbegroeide enorme bomen in m’n voortuin belemmeren nieuwsgierigen elke vorm van zicht op en in mijn penthuis. Ook mijn buren (links, rechts en onder) zullen het niet in hun hoofd halen om hals-nek-rug-arm-been-en-overig skeletbrekende toeren uit te halen om bij mij naar binnen te kunnen kijken. Ze accepteren het liever dat er, voor hen, een mysterieuze man woont dan dat ze te pletter storten.
En geef ze ’s ongelijk. Toch?

Ik daarentegen heb uitzicht van hier tot Tokyo. Als Tokyo hier 30 meter vandaan zou liggen natuurlijk.
Niet dat ik behoefte heb om mijn linkerbuur (ouwe zeur), rechterbuur (look-a-like van m’n weblogmaat) of onderbuuf (is dus 51 hè!) te begluren. Kep wel wat beters te doen. Maar ik zou het wèl kunnen!

Waar wil ik naartoe met dees anekdoot? Goeie vraag. Ik wil met dees anekdoot naar de overbuur.
Er is 1 appartement dat een goed zicht heeft op mijn penthuis en dat is het hoekhuis in de flat naast de mijne. Het appartement van de overbuur. Vanzelfsprekend is het vice versa ook zo. Van daar kijk je hier in m’n huiskamer, van hier kijk ik daar in de slaapkamer.
Er woonde tot vorige week een vent in. En middels deep contra contra en dan daar weer contra intel van weet ik dat hij dit appartement huurde.
Hij is een beetje plotseling, opvallend snel en, volgens mij, als een dief in de nacht vertrokken. (dat soort dingen valt mij op, black ops-dingetje. Lang verhaal).
Ja, maar waar wil je nou heen met dees anekdoot?

HET STAAT LEEG!!!

En ik doe ‘m gewoon in de aanbieding. Draai ik m’n hand niet voor om.

Ben jij een leuke dame van achter in de 30, begin 40? Ben je vrijgezel? ~~Heb je flinke tetten?~~ Zie je er goed uit? En ben je op zoek naar woonruimte? Koop dat ding dan gewoon!
Ik beloof elke avond even vriendelijk te zwaaien. En misschien ook nog wel met m’n handen.

Von Goegelhausen

Ongegeneerd reclame voor mezelf maken, ik doe daar niet moeilijk over. En laten we eerlijk zijn, ik kan dat ook gewoon doen. Ik ben tenslotte de pionier van het huidige internetten.
Spelletjes spelen via internet? Ik ben ermee begonnen.
Keihard een mening verkondigen? Dat was ik.
Medische oplossingen? Hierzo!!!
Humor in weblogverhalen gebruiken? Jep. (okee, m’n blogmat doet ook leuk mee in de reacties, eerlijk is eerlijk).
En zo kan ik nog seconden doorgaan!

Maar ik heb weer wat nieuws. Iets geniaals (vanzelfsprekend).
Een filmpjessite………………………..VON GOEGELHAUSEN’S FILMPJESSITE!

Slim hè? Gewoon een site waarop je korte Oscarwaardige filmpjes kunt zien.
Man man man, ik zeg ’t al zo vaak; aan de top komen is niet zo moeilijk, er jarenlang blijven, dat is pas een uitdaging.

Dit is ‘m: http://www.youtube.com/user/VonGoegelhausen?feature=mhee

Erop staan korte filmpjes van m’n jongens. M’n jongens in lollige, enthousiaste, speelse, leuke, leerzame hoedanigheden.
Telkens als er weer voldoendee materiaal is, doe ik m’n stropdas voor en plemp ik ze op genoemde site.
Ik vind het weer eens een briljant idee van mezelf………………………..Dus.
Ik begrijp natuurlijk als geen ander dat niet iedereen de kans heeft m’n jongens dagelijks mee te maken en hoe koel is het dan dat jij, als je zo iemand bent, een creatyp als ik kent?

VON GOEGELHAUSEN, onthoudt die naam!

(Noot voor MOEKE : doe most eem op dai link noa ‘Dit is ‘m’: klik’n. Den komst op mien sait mit filmpies.
En ast nou slim bist, zetst dizze sait eem bie dien favoriet’n. Den kest altied kiek’n wanneer doe moar wilst)

Op herhaling

We zijn de terminatie van m’n huidetters begonnen. Vandaag kreeg ik de eerste van 30 behandelingen om mijn prachtlijf (zwemmerslijf) weer in perfecte staat te herstellen.

Om exact 3 voor 4 kwam ik zelfverzekerd as always met m’n Heinekentas binnen. Ik vlijde m’n bips op de lederen stoel in de wachtruimte. Ik pakte een tijdschrift. Voorop stond ‘Dat doet een man van 40 niet’. Pagina 16. Ik was nieuwsgierig. Nog voor ik pagina 16 had opengeslagen, werd ik geroepen door een vriendelijke nors kijkende dame. Ze begeleidde me naar de kleedruimte. Hier kon ik me in m’n meegebrachte badjas hullen. Nog voor ik een vraag kon stellen, sloot ze de deur. Ik ging er maar van uit dat ook de string uit moest.
Met de blote pielemoos onder de badjas liepen we even later richting de badruimtes. Ik moest 10 minuten in een zouten bubbelbad. ‘Ah, even chillen‘, zei ik. Ik vroeg of Katja Schuurman en Anita Doth er ook bij zouden komen. Ze sloot met een vragende blik de deur.
Ik ontdeed me van de badjas op een manier die Rocky Balboa niet zou misstaan. Op het moment dat ik m’n slippers netjes naast elkaar onder het kapstokje wilde zetten, ging de deur open. ‘Alles in orde?’, vroeg ze. Het was overduidelijk dat ze even een gluurtje op mijn pielemoos wilde piepen. Ik moest er om glimlachen. In bad begon ik luidkeels te het bubbelbadnummer zingen.

Een andere dame bracht me naar de lichtcabine. ‘U kunt de badjas daar ophangen’, zei ze. Ik hing ‘m aan het haakje. ‘Heeft u het ook in het gezicht?’, vroeg ze. Ik zei dat dat niet het geval was. In dat geval moest ik een brilletje en een helm op. ‘Vanwege verbrandingsgevaar’, zei ze erbij. Vóór het uitleggen van de procedure drong ze er op aan dat ik het brilletje en helm alvast op zou zetten. Het brilletje was van het type lasbril, ik zag er geen ruk door. Het was overduidelijk dat ze even een gluurtje op mijn pielemoos wilde piepen. Ik moest er om glimlachen.
Niet meer dan 37 seconden mocht ik blootgesteld worden aan het UVB-licht. Ze zei dat de tijd van blootstelling per behandeling opgeschroefd zal worden en dat ik vanaf behandeling 10 een soort van bescherming voor het geslachtsdeel moest dragen. Ik zei dat ik wel een sok van m’n jongste zoon mee zou nemen. Ze vroeg hoe oud hij is. Ik zei dat hij in augustus 2 wordt. We kletsten beiden dij om deze grol mijnerzijds.
De dame sloot de cabine en het witte licht beamde op mijn bevlekte huid. Omdat ik wilde dat elk stukje huid gebeamd zou worden, trok ik de bammetjes iets van elkaar en ging ik door de hurken. Je weet tenslotte nooit waar die vuile huidetters allemaal verschanst zitten.

Weer werd ik naar een andere kamer gebracht. Hier zou de crème aangebracht worden door weer een andere dame. Maar voor het zover was, ging ze eerst de complete behandeling uitleggen. Ik nam plaats in de behandelstoel, de badjas lafjes over m’n benen gespreid. Ze ging recht tegenover me zitten. Het was overduidelijk dat ze even een gluurtje op mijn pielemoos wilde piepen.
Ik deed een Sharon Stone. En moest er om glimlachen.
Omdat ik ook een plakkaat op m’n hoofd heb, zou ze beginnen met het belichten van dit lichaamsdeel. Ze deed een kap over m’n hoofd. Ik greep krampachtig de armleuningen vast. Ik kreeg flashbacks van mijn kidnapping door de FBI (Fryslàn Boppe Instantie) in 1989.
Ook deze bestraling duurde maar luttele seconden. Opgelucht haalde ik adem toen ze de kap van mijn hoofd trok.
Hierna mocht ik de badjas ophangen en in spreidstand gaan staan, ze ging me insmeren. Ik trok de bammetjes nog eens wijd open maar dat was niet nodig zei ze. Een kwartier later zat ik volledig onder de smeersels en kon ik me boven vermaken in de ontspanningsruimte. Ik wilde een potje driebanden op het biljart maar van krijt was geen sprake. En als ik iets irritant vind, is het wel een kale pomerans.
Ik besloot de Olympische Spelen te kijken. In een heule luie stoel. Ik dutte weg.

‘Manus! Manus!’ (ze mogen me daar Manus noemen). Er werd aan m’n schouder geschud. Wèèr een andere dame stond naast me. ‘Je mag je gaan douchen, de eerste behandeling zit er op’.
Ik zei dat ik dat zeker ging doen. Maar vroeg me toch af hoe lang ze er al had gestaan.
Zou ze een hele lange gluur op mijn pielemoos hebben gepiept?

Woensdag ga ik weer, heb er nu al zin in.
Pielemoos ook.

Zin

En m’n uiterst succesvolle sportzomer gaat nog gewoon ff door.
Vanaf aanstaande vrijdag hang ik weer uurlijks voor de buis. Oh wacht, ik moet natuurlijk ook gewoon werken……….
Vanaf aanstaande vrijdag zet ik weer de wekker als er een wedstrijd van belang gespeeld wordt. Oh wacht, het is hiero in London en niet in zo’n achterlijk wat een tering-end-wegland met stomme tijden……….
Vanaf aanstaande vrijdag kijk ik zoveel alst kan want zoals jij weet ben ik een sportman in hart en nieren. Het is jammer dat m’n longen niet dezelfde bevleugeldheid (is dat een woord? Nah, nu wel) hebben anders zou ik het zonder twijfel nog in praktijk gaan brengen ook!

Ik kijk er al naar uit sinds Jimmy in 2008 zijn wereldberoemde rif inzette tijdens de afsluitingsceremonie van de Spelen van Peking.
Olympische Spelen staat hoog op mijn must see-lijst. Na, vanzelsprekend, een WK en EK voetbal èn de Friesche kampioenschappen Fierljep inbrengen neemt de OS toch een 4e plek in.
Atleten die 4 jaar keihard gewerkt hebben om te pieken op het juiste moment. Ik vind dat mooi. En het maakt me geen fuk uit in welke sport het is, ik vind alles mooi. Of het nu zwemmen, atletiek, basketbal of curling slingeren is, ik kijk en geniet.
De ontladingen. De teleurstellingen. De blijdschappen. De woedes. De successen. De miskleumen. Alles zie je bij de OS.
Mooi, mooi, 3 werf mooi.

En, chauvi als ik ben, sta ik natuurlijk helemaal te juichen als ‘Oranje’ wint. Een ontzettend dikke middelvinger naar USA, RUSSIA, CHINA of GERMANY dan. De landen die wel weer de meeste medailles zullen halen.
Vrijdag, 21.50 uur, Nederland 1. Dan begint ‘t.

HEB

ZIN

Lustrum

28 December 2007.

Ik bracht ’s ochtends zwagert en cleansis naar Schiphol. Ze zouden de jaarswisseling op Kreta vieren en omdat ik de Schipholtaxi van de familie was, was het logisch dat ze bij mij in de auto zaten. Het was gezellig, zoals altijd. Het was lachen, zoals altijd. Het was gieren en brullen, zoals altijd. Op de radio was de Top 2000 (die toen nog wèl leuk was) te horen. We zongen vrolijk met alle nummers mee. Ik vertelde zo af en toe een anekdote over de betreffende plaat. Het was voor hen leerzaam. Zoals altijd. Bij de vertrekbalie namen we afscheid, ik toog terug naar m’n auto.

Op de terugweg ging ik in m’n eentje verder waar we gebleven waren. Vrolijk meezingen met de klassiekers van de Top 2000.
Op de A9 belandden ze bij nummer 1119; Mike and the Mechanics met The living years. Mooi nummer. Ik zong vrolijk mee.

Tot ik het laatste couplet hoorde…………………..
‘I wasn’t there that morning
When my Father passed away
I didn’t get to tell him
All the things I had to say

I think I caught his spirit
Later that same year
I’m sure I heard his echo
In my baby’s new born tears
I just wish I could have told him in the living years’

Hoe treffend kan een tekst zijn? Was dat niet precies (nou ja, bijna dan) zoals het bij mij gegaan was?
Ik werd er stil van.

Ik was er inderdaad niet, die morgen dat m’n vader overleed.
M’n pa kreeg maandagavond een hersenbloeding en werd vanzelfsprekend met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het telefoontje van m’n zus een paar uur later behoedde mij ervan om, weliswaar met wat biertjes op, de auto in te springen. Pa was stabiel.
Ik ging de volgende dag naar het ziekenhuis in Groningen. Ik schrok toen ik zijn kamer binnenkwam. De stoerste man in m’n leven lag daar als een hulpeloos hoopje mens. Gelukkig was hij aardig bij positieven en al gauw keek ik dwars door dat scheefhangende gezicht heen en was het oude jongens krentebrood.
Bij m’n afscheid schudden we elkaars hand en gaf hij me een ‘komt wel goed, jongen-knikje’. Ik beloofde donderdag weer te komen. Donderdagochtend belde mien moe dat pa vrijdags weer thuis zou komen. We besloten daarom om zaterdag die 200 km te rijden. Naar pa’s vertrouwde omgeving.
Het is er niet van gekomen. De bloedprop (aneurysma) in zijn hoofd is geknapt terwijl hij stond te douchen, een half uur voor hij naar huis mocht. Gelukkig heeft hij er zelf niets van gemerkt, hij was op slag dood.

En ook ik zou inderdaad enkele maanden later vader worden. Zijn eerste zoon-kleinkind. Ik heb hem zelden blijer gehoord toen ik hem telefonisch vertelde dat hij weer opa werd. Voor de 5e keer.
Een week voor zijn overlijden bikkelde hij nog in ons nieuwe huis. En hij zou de kinderkamer wel even voor me behangen.
Maar hij had het ultieme excuus.

Vandaag is het 5 jaar geleden dat hij overleed. En ik mis ‘m. Ik mis hem heel erg. Je hoort niet op 59-jarige leeftijd te overlijden.
Nog bijna dagelijks denk ik dat ik die donderdag toch had moeten gaan. En nog bijna dagelijks denk ik, was hij wel op slag dood? Hoe lang heeft hij daar in die douche gelegen? Heeft hij pijn gehad? Heeft hij het voelen aankomen? Waarom stuurt het ziekenhuis hem naar huis terwijl hij een tijdbom in zijn hoofd had?
Maar m’n hart scheurt het hardst als ik af en toe naar mijn beide jongens kijk. Zo onschuldig en zo onwetend nog. Zij zullen hun opa nooit kennen. Hun opa die zo gek was op zijn kleinkinderen. M’n oudste weet wel wie hij is (“die is dood hè”), maar wat had ik graag gezien dat ze hem hadden meegemaakt.
En wat had ik graag gewild dat mijn vader mij als vader bezig zou zien. Ben ik wel een goeie vader? Hoe deed jij dat vroeger? Hoe kijk jij tegen deze huidige situatie aan? Ben je trots op me?
Het is niet anders. Ik zal het de rest van mijn leven zonder vader moeten doen. Dat is een harde en pijnlijke conclusie.

5 Jaar. Ze noemen het een lustrum. Maar daar wil ik niet van spreken. M’n vader lustte geen rum, hij was een bierdrinker.
Net als ik.
Inmiddels vader.